Κυριακή 26 Ιουνίου 2022

Β.Πούτιν: «Έχουμε 50 εκατ. τονους σιτηρά για να μην πεινάσει ο πλανήτης αλλα δεν τα αγοράζει η Δύση»


Αποκαλυπτικός ο Ρώσος πρόεδρος την ίδια στιγμή που οι κοινωνίες στην Δύση στενάζουν από την ακρίβεια
Για σειρά ζητημάτων που άπτονται όχι μόνο την κατάσταση της άμυνας των συμμαχικών χωρών Ρωσίας-Λευκορωσίας μίλησαν οι Πούτιν -Λουκασένκο αλλά σε μια δήλωση “βόμβα” έδειξε την Δύση ως των υπαίτιο για την τρομακτική άνοδο των τιμών λόγω ελλείψεων στα τρόφιμα εξαιτίας των κυρώσεων.

Εμείς έχουμε 50 εκατ.τόνους σιτηρών που μπορούν να εξαχθούν. Η Δύση όμως με τις κυρώσεις δεν τα αγοράζει” ήταν η ουσιαστική φράση του Β.Πούτιν.

Τελικά οι κυρώσεις που αναφέρουν τα δυτικοτραφή ΜΜΕ κανείς ακόμα δεν μπορεί να πει ποιον πλήττουν. Η Ρωσία πάντως δεν δείχνει να πεινάει.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο συζήτησαν την κατάσταση του παγκόσμιου εφοδιασμού λιπασμάτων και τροφίμων σε συνάντηση που είχαν σήμερα, σύμφωνα με το Reuters.

“Θα ήθελα να σας μιλήσω όσον αφορά την κάλυψη των αναγκών της παγκόσμιας αγοράς”, δήλωσε ο Πούτιν σε πλάνα από τη συνάντηση που αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από δημοσιογράφο του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα Russia 1.

Η Ρωσία και η Λευκορωσία είναι σημαντικοί προμηθευτές λιπασμάτων στην παγκόσμια αγορά, πρόσθεσε ο Πούτιν.

Μάλιστα ο Πούτιν εκτίμησε πως η Ρωσία, ακόμα και αυτή τη στιγμή, έχει τη δυνατότητα να προμηθεύσει τις παγκόσμιες αγορές με τουλάχιστον 50 εκατ. τόνους σιτηρών για να αντισταθμίσει τις απώλειες.

Σε άλλο σημείο εκτόξευσε τα πυρά του προς τη Δύση κατηγορώντας της για άπλετο κυνισμό καθώς κατηγορεί τη Ρωσία για τις ελλείψεις στην παγκόσμια αγορά την ώρα που η ίδια (η Δύση) έχει επιβάλλει κυρώσεις στις ρωσικές και λευκορωσικές εξαγωγές σιτηρών-λιπασμάτων.

Β.Πούτιν: «Έχουμε 50 εκατ. τονους σιτηρά για να μην πεινάσει ο πλανήτης αλλα δεν τα αγοράζει η Δύση» – Pronews.gr

Σάββατο 25 Ιουνίου 2022

Κυριακή Β’ Ματθαίου: Η κλήση των αποστόλων (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

                                           

(Ματθ. δ’ 18-23)

Γιατί οι άνθρωποι είναι πάντα τόσο βιαστικοί σήμερα; Για να δουν όσο γίνεται πιο γρήγορα την επιτυχία των προσπαθειών τους. Κι η επιτυχία έρχεται και παρέρχεται, αφήνοντας πίσω της κάποια ίχνη λύπης.

Γιατί οι γιοι των ανθρώπων είναι τόσο βιαστικοί σήμερα; Για να δρέψουν τους καρπούς των αγώνων τους το συντομότερο δυνατό. Κι οι καρποί έρχονται και παρέρχονται, αφήνοντας πίσω τους τα ίχνη κάποιας πικρίας.

Όταν έρχεται ο θάνατος, οι σημερινοί άνθρωποι πεθαίνουν βλέποντας τον εαυτό τους στο παρελθόν. Βλέπουν τις επιτυχίες τους που έχουν ξεχαστεί, τους θερισμένους καρπούς που έχουν σαπίσει. Με το δικό τους θάνατο, χάνονται και τα τελευταία ίχνη των προσπαθειών και των καρπών τους. Εκείνοι που έρχονται μετά απ’ αυτούς σπέρνουν με την ίδια βιασύνη, θερίζουν τους καρπούς, τους τρώνε κι έπειτα φεύγουν γυμνοί και άδειοι απ’ αυτόν τον κόσμο.

Οι άνθρωποι έτσι εξελίσσονται. Δε γίνεται το ίδιο όμως με το Θεό. Οι άνθρωποι παρατηρούν πώς αντιμετωπίζουν τα πράγματα οι ίδιοι και πώς τ’ αντιμετωπίζει ο Θεός και λένε: Οι μύλοι του Θεού αλέθουν αργά, αλλ’ αλέθουν πολύ καλά.

Ο Θεός ίσως αργεί στη μια γενιά, αλλά δεν αργεί σ’ όλο το φάσμα των γενεών. Συχνά σπείρει στη μια γενιά και θερίζει στην άλλη. Έτσι η πρώτη γενιά (τότε που σπέρνει ο Θεός) λέει πως ο Θεός είναι αργός. Η άλλη γενιά, τότε που θερίζει ο Θεός, λέει πως είναι ταχύς. Στις δικές μας, τις ανθρώπινες ενασχολήσεις, κάθε θερισμός δεν είναι πιο γρήγορος από το όργωμα, τη σπορά, το ξεχορτάριασμα και την ανιαρή περίοδο αναμονής της ωρίμανσης του καρπού; Ο Θεός όμως δεν είναι ούτε αργός ούτε γρήγορος. Έχει το ρυθμό Του και δεν τον εγκαταλείπει. Το μυρμήγκι βλέπει μόνο τη μυρμηγκοφωλιά του. Ο αγρότης όμως παρατηρεί όλον τον αγρό.

Αν ο Χριστός ενεργούσε σύμφωνα με τον τρόπο των ανθρώπων, δε θα είχε διαλέξει για αποστόλους Του δώδεκα ψαράδες, αλλά μάλλον δώδεκα βασιλιάδες της γης. Αν ήθελε νά ‘χει άμεση επιτυχία στο έργο Του και να δρέψει τους καρπούς των αγώνων Του, με την ακατανίκητη δύναμή Του θα είχε διαλέξει δώδεκα από τους πιο δυνατούς βασιλιάδες του κόσμου για να τους κάνει οπαδούς και αποστόλους Του. Σκέψου απλά πώς θα μπορούσε αμέσως ο Χριστός, σε μια στιγμή, να γίνει γνωστός σ’ ολόκληρο τον κόσμο· πόσο γρήγορα θα διαδίδονταν τότε η διδασκαλία Του! Πώς θα εξαφανίζονταν τα είδωλα εν ριπή οφθαλμού μ’ ένα αυτοκρατορικό διάταγμα! Πώς θα μετατρέπονταν όλοι οι ειδωλολατρικοί ναοί σε χριστιανικούς! Πώς θα σταματούσαν αμέσως οι θυσίες ζώων στους θεούς και τους καπνούς από τις θυσίες θ’ αντικαθιστούσαν τα θυμιάματα! Σκέψου πόσο εύκολα η Εκκλησία του ενός Θεού θα είχε ιδρυθεί, για την εξυπηρέτηση ολόκληρης της ανθρωπότητας! Ο Χριστός, χωρίς να χρειαζόταν να υποφέρει και να πάθει, θα καταλάμβανε τον πρώτο και μοναδικό αυτοκρατορικό θρόνο κι από κει θα κυβερνούσε όλους τους λαούς της γης, ολόκληρο τον κόσμο από ανατολή σε δύση κι από βορρά ως το νότο, με αντιπροσώπους Του τους δώδεκα υποτελείς βασιλιάδες. Χωρίς να χρειαστεί να πάθει, οι σκληροτράχηλοι Ιουδαίοι θα αναγνώριζαν το Χριστό ως βασιλιά και τον αναμενόμενο Μεσσία και θα τον προσκυνούσαν.

Στοχάσου τελικά πόσα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν από έναν τέτοιο επίγειο βασιλιά και μάλιστα σύντομα, με τη δύναμη και την ευφυΐα ενός μόνο ανθρώπου! Τ’ αποτελέσματα θα ήταν τα ίδια με όσα είχαν πραγματοποιήσει όλες μαζί οι βασιλείες, πριν αλλά και μετά το Χριστό. Θά ‘χαν φτάσει κι αυτά σ’ ένα τέλος, μαζί με τους ιδρυτές τους. Ο κόσμος θα ξαναγύριζε εκεί που ήταν και πριν. Πιο γραφικά ακόμα, θα ήταν σα νά ’χε ξεριζώσει κάποιος γίγαντας μια πανύψηλη δρυ από το δάσος και την είχε ξαναφυτέψει σε μια πεδιάδα. Όσο διάστημα ο γίγαντας στεκόταν δίπλα στο δέντρο και το κρατούσε όρθιο με το δυνατό του χέρι, η δρυς θα στεκόταν όρθια. Με το που θ’ απομακρυνόταν ο γίγαντας όμως, ο άνεμος που θα φυσούσε θα την ξερίζωνε και θα την έριχνε κάτω. Οι άνθρωποι θα μαζεύονταν γύρω από την πεσμένη δρυ και θα θαύμαζαν πώς ένα τόσο δυνατό δέντρο έπεσε με το πρώτο φύσημα του ανέμου, ενώ οι αργοανάπτυκτες φουντουκιές δίπλα τους αντιστέκονταν στον άνεμο και στέκονταν όρθιες. Οι άνθρωποι θα κουνούσαν το κεφάλι τους και θά ‘λεγαν: «Είναι αλήθεια πως οι χαμηλές φουντουκιές φυτεύονται με σπόρο κι αναπτύσσονται αργά, αλλ’ αντιστέκονται σθεναρά κι αντιμετωπίζουν πιο εύκολα τον άνεμο από την πανύψηλη δρυ που τη μεταφύτεψε ένας γίγαντας κι έπειτα την εγκατέλειψε. Όσο πιο βαθιά βρίσκονται στο έδαφος οι ρίζες του δέντρου, τόσο πιο δυνατό και πιο ανθεκτικό θα γίνει.

Πόσο σοφό ήταν το να ξεκινήσει από τα χαμηλά ο Κύριος κι όχι από την κορυφή. Πόσο σοφό ήταν ν’ αρχίσει την οικοδομή της βασιλείας Του όχι με βασιλείς, αλλά με ψαράδες. Πόσο καλό, πόσο σωτήριο ήταν για μας, που ζούμε δυο χιλιάδες χρόνια από τη γέννησή Του, το ότι δεν απέβλεψε στην τελική επιτυχία του έργου Του, ούτε και στο να θερίσει τους καρπούς των αγώνων Του όσο ζούσε. Δεν ήθελε, όπως ο γίγαντας, να μεταφυτέψει μεμιάς το τεράστιο δέντρο, αλλά σαν απλός αγρότης να θάψει το σπόρο του δέντρου βαθιά μέσα στη γη κι έπειτα να πάει στο σπίτι του. Κι αυτό έκανε. Ο Κύριος έθαψε το σπόρο του Δέντρου της Ζωής όχι μόνο στο βάθος της καρδιάς των απλών Γαλιλαίων ψαράδων, αλλά και στο βάθος της ίδιας της κόλασης. Έπειτα συνέχισε την πορεία Του. Και το δέντρο αναπτυσσόταν αργά, πολύ αργά. Άνεμοι ισχυροί φύσηξαν πάνω του σε μια προσπάθεια να το ξεριζώσουν, μα δεν το κατόρθωσαν. Οι εχθροί έκοψαν το δέντρο, το έριξαν κάτω, μα οι ρίζες του πέταξαν πολλούς καινούργιους βλαστούς. Όσο εκείνοι το πελέκιζαν, τόσο πιο γρήγορα αναπτυσσόταν. Οι ορδές του εχθρού έσκαψαν στη γη, πιο βαθιά κι από τις κατακόμβες για να το ξεριζώσουν. Όσο όμως εκείνοι προσπαθούσαν, τόσο οι ρίζες αντιστέκονταν, τόσο οι καινούργιοι βλαστοί μεγάλωναν κι άλλοι φύτρωναν από την αρχή και πύκνωναν. Έτσι το δέντρο του Χριστού, που φυτεύτηκε με του Θεού τον τρόπο κι όχι του ανθρώπου, εξακολουθεί ν’ ανθίζει ως σήμερα, δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα, παράγει καρπούς γλυκούς για ανθρώπους και αγγέλους και λάμπει από φρεσκάδα και κάλλος, σα νά ‘χε φυτευτεί μια γενιά νωρίτερα.

Αν ο Κύριος είχε ενεργήσει όπως οι άνθρωποι, είναι αλήθεια πως θα τον είχαν δοξάσει πολύ νωρίτερα οι άνθρωποι, εμείς όμως δε θα είχαμε σωθεί. Δεν τον ενδιέφερε η δόξα των ανθρώπων, ο ήχος των ποιμενικών αυλών, που σήμερα ακούγονται κι αύριο ρίχνονται στη φωτιά. Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν η σωτηρία των ανθρώπων. Δεν ήρθε στους ανθρώπους όπως κάνει κάποιος γίγαντας σε τσίρκο, για να δείξει τη δύναμη και τις ικανότητές του, ν’ απολαύσει το χειροκρότημα των θεατών. Ήρθε σαν φίλος σ’ εμάς, σαν γιατρός σε θεραπευτήριο για να μας επισκεφτεί, να συνομιλήσει με τον καθένα μας και να μας προσφέρει συμβουλές και θεραπεία. Είναι επομένως πολύ καλό για όλη την ανθρωπότητα, από τότε που ξεκίνησε ο κόσμος ως τη συντέλεια, το γεγονός ότι ο Κύριος ενήργησε με θεϊκό τρόπο. Διάλεξε για αποστόλους Του όχι δώδεκα τρανούς βασιλιάδες, μα δώδεκα άσημους ψαράδες. Στο σημερινό ευαγγέλιο μαθαίνουμε με ποιό τρόπο τους διάλεξε.

***

«Περιπατών δε (ο Ιησούς) παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας είδε δύο αδελφούς, Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον και Ανδρέαν τον αδελφόν αυτού, βάλλοντας αμφίβληστρον εις την θάλασσαν· ήσαν γαρ αλιείς» (Ματθ. δ’ 4). Από πού ήρθε ο Ιησούς στη θάλασσα της Γαλιλαίας; Αυτό ο ευαγγελιστής μας το λέει στην προηγούμενη ευαγγελική περικοπή. Όταν ακούσε πως φυλάκισαν τον Ιωάννη το Βαπτιστή, έφυγε από την Ιουδαία και πήγε στη Γαλιλαία, στην περιφρονημένη αυτή περιοχή της Ισραηλιτικής γης. Προέβλεπε το μαρτυρικό θάνατο του μεγάλου στρατιώτη Του, του Προδρόμου. Έτσι φάνηκε σα να υποχώρησε, στην ουσία όμως πήγε να προετοιμαστεί για να νικήσει τους εχθρούς Του.

Όσο διάστημα βρισκόταν στη Γαλιλαία τώρα, δεν ήταν φυσικό να μείνει στη Ναζαρέτ, όπου είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της επίγειας ζωής Του; Μα ποιος προφήτης είναι αποδεκτός στη δική του πατρίδα; Στη Ναζαρέτ βρισκόταν, όταν οι συμπατριώτες Του θέλησαν να τον γκρεμίσουν από το χείλος κάποιου βράχου. Για ν’ αποφύγει άλλη μια φορά την προσωρινή κακία των ανθρώπων, εγκαταστάθηκε τελικά δίπλα στη θάλασσα της Γαλιλαίας, στα όρια των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ. Εκεί ζούσαν οι πιο περιθωριακοί και περιφρονημένοι άνθρωποι, «εν σκότει, εν χώρα και σκιά θανάτου» (βλ. Ησ. θ’ 2). Σ’ αυτό το πυκνό σκοτάδι έμελλε να θάψει το σπόρο του καρποφόρου δέντρου του ευαγγελίου Του.

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει πως ο πρώτος που κάλεσε ο Κύριος ήταν ο Ανδρέας, στην Ιουδαία. Ο Ανδρέας ήταν πριν μαθητής του Ιωάννη του Βαπτιστή. Όταν όμως ο Ιωάννης έδειξε το Χριστό και είπε πως Εκείνος ήταν ανώτερός του, ο Ανδρέας άφησε το δάσκαλό του και ακολούθησε το Χριστό. Αμέσως μετά απ’ αυτό ο Ανδρέας βρήκε τον αδερφό του Σίμωνα και του είπε: «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν· ο έστι μεθερμηνευόμενον Χριστός· και ήγαγεν αυτόν προς τον Ιησούν» (Ιωάν, α’ 42-43). Τότε ήταν που ο Χριστός έδωσε στο Σίμωνα το όνομα «Πέτρος», που σημαίνει τη σταθερή πέτρα της πίστης.

Δεν υπάρχει κάποια αντίφαση ανάμεσα σ’ αυτά που γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης εδώ καί σ’ εκείνα που αναφέρει ο Ματθαίος στο σημερινό ευαγγέλιο, ότι ο Κύριος κάλεσε τα δυο αδέρφια στη θάλασσα της Γαλιλαίας; Σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ιωάννη, πρώτος ακολούθησε το Χριστό ο Ανδρέας κι έπειτα ο Πέτρος. Στο ευαγγέλιο του Ματθαίου βλέπουμε πως ο Χριστός τους βρήκε και τους κάλεσε μαζί. Αναφέρει μάλιστα πρώτα τον Πέτρο κι έπειτα τον Ανδρέα. Αυτή δεν είναι μια φανερή αντίφαση; Όχι, καθόλου. Όπως γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εδώ περιγράφονται δυο χωριστά γεγονότα. Το ένα έλαβε χώρα στην Ιουδαία, όταν ο Βαπτιστής ήταν ακόμα ελεύθερος, και το άλλο στη Γαλιλαία, αργότερα, όταν ο Βαπτιστής είχε ήδη φυλακιστεί κι ο Κύριος ζούσε πια στην Καπερναούμ, στα παράλια της θάλασσας της Γαλιλαίας. Ο Ιωάννης περιγράφει την προηγούμενη συνάντηση του Χριστού με τον Πέτρο και τον Ανδρέα, ο Ματθαίος τη μεταγενέστερη. Αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι ο Ματθαίος μιλάει για το «Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον», που σημαίνει πως ο Σίμων είχε πάρει ήδη το όνομα «Πέτρος» από τον Κύριο. Η προηγούμενη συνάντηση, η πρώτη που είχε ο Πέτρος με το Χριστό, έγινε στην Ιουδαία, τότε που ο Ανδρέας τον έφερε στο Χριστό. Την πρώτη συνάντηση την περιγράφει ο Ιωάννης: «Και ήγαγεν αυτόν (ο Ανδρέας) προς τον Ιησούν. εμβλέψας αυτώ ο Ιησούς είπε· συ ει Σίμων ο υιός Ιωνά, συ κληθήση Κηφάς, ο ερμηνεύεται Πέτρος» (Ιωάν. α 43).

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος το γνώριζε αυτό και τώρα περιγράφει την επόμενη συνάντηση που είχαν τα παιδιά του Ιωνά με τον Κύριο, γι’ αυτό και μιλάει για «Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον». Αναφέρει πρώτα τον Πέτρο κι υστέρα τον Ανδρέα, επειδή ο Πέτρος ήταν πιο ζωηρός χαρακτήρας από τον αδερφό του κι έκανε από την αρχή μεγαλύτερη εντύπωση. Το ότι ο Ιωάννης κι ο Ματθαίος περιγράφουν δύο περιστατικά, είναι πεντακάθαρο σ’ όποιον διαβάσει και τα δύο ευαγγέλια. Ενώ ο Ματθαίος περιγράφει την οριστική κλήση του Πέτρου και του Ανδρέα να γίνουν μαθητές, ο Ιωάννης περιγράφει ένα άλλο περιστατικό, όταν τα δυο αδέρφια συνάντησαν το Χριστό τότε που ο Πρόδρομος είπε: «Ίδε ο αμνός του Θεού!». Συνάγεται καθαρά πως μετά την πρώτη αυτή συνάντηση χωρίστηκαν από το Χριστό κι αργότερα πήγαν στη Γαλιλαία, όπου ο Κύριος τους συνάντησε την ώρα που επιδίδονταν στο έργο τους, του ψαρά.

«Και λέγει αυτοίς· δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ. δ’ 19-20). Ο Κύριος γνώριζε την καρδιά τους. Οι ψαράδες αυτοί είχαν μια παιδιάστικη πίστη στο Θεό, υπάκουγαν στο λόγο Του. Δεν είχαν συνηθίσει να εξουσιάζουν και να δίνουν εντολές, μα να εργάζονται απλά και να υπακούν. Η ταπείνωση κι η υπακοή στο θέλημα του Θεού γέμιζε την καρδιά τους. Μπορεί να ήταν απλοϊκοί ψαράδες, αλλά οι ψυχές τους διψούσαν και πεινούσαν για αλήθεια και δικαιοσύνη. Ο Ανδρέας είχε ήδη εγκαταλείψει μια φορά τα δίχτυα του, για ν’ ακολουθήσει ως μαθητής τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Μόλις ο Ιωάννης έδειξε τον Ιησού και είπε πως Εκείνος ήταν ανώτερός του, ο Ανδρέας άφησε τον Ιωάννη κι ακολούθησε το Χριστό. Ήταν κι οι δυο τους φλογερές ψυχές, που αναζητούσαν με αγωνία τη δικαιοσύνη του Θεού και τη βασιλεία Του. Γι’ αυτό κι ο Χριστός απευθύνθηκε σ’ αυτούς αυθεντικά, με εξουσία: «Ακολούθει μοι!»

Έτσι ενεργεί με όλους μας ο Θεός. Δε θα μας πιέσει ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο Του. Μας αφήνει να διαλέξουμε το δρόμο της σωτηρίας ή της απώλειάς μας ελεύθερα, σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη. Όταν όμως ο καρδιογνώστης Θεός μεριμνά για να βάλει τις καρδιές μας στο σωστό δρόμο, στο δρόμο της σωτηρίας, τότε μας έλκει σταθερά προς αυτόν το δρόμο. Όταν βλέπει πως η καρδιά μας έχει στραφεί ολότελα προς το δρόμο της κακίας και της απώλειας, τότε μας αφήνει ο Θεός και πέφτουμε στη δυναστεία του σατανά. Αυτό έγινε στην περίπτωση του προδότη Ιούδα. Όταν η καρδιά του στράφηκε εξ ολοκλήρου προς το πονηρό και διάλεξε ν’ ακολουθήσει το σκοτεινό δρόμο της απώλειας, ο Χριστός δεν προσπάθησε περισσότερο να τον γυρίσει πίσω. Αντίθετα, σαν είδε πως ο σατανάς είχε μπει πια στον Ιούδα, του είπε: «Ο ποιείς, ποίησον τάχιον» (Ιωάν, ιγ’ 27). Ούτε στην περίπτωση του Πέτρου και του Ανδρέα λοιπόν, ούτε σε κείνην του Ιούδα δεν παραβίασε την ελευθερία της επιλογής τους. Μιλάει απλά στις καρδιές που έχουν ήδη διαλέξει το καλό ή το κακό και λέει αποφασιστικά στον Πέτρο, «ακολούθει μοι» και στον Ιούδα, «ο ποιείς, ποίησον τάχιον».

Ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων. Τι σημαίνει αυτό; Πως όπως μέχρι τώρα πιάνετε ψάρια στα δίχτυα σας από τα σκοτεινά βάθη της θάλασσας, έτσι από τώρα, μαζί μου και με το ευαγγέλιό μου, θα αλιεύετε ανθρώπους από τα σκοτεινά βάθη της κακίας αυτού του κόσμου.

Ο Πέτρος κι ο Ανδρέας άκουσαν την κλήση του Χριστού και ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ. Βλέπεις πως οι καρδιές των δύο αυτών ανθρώπων είχαν ήδη διαλέξει ν’ ακολουθήσουν το καλόΔε ρώτησαν: «Από που μας καλείς; Τι θα τρώμε; Ποιος θα φροντίσει τις οικογένειές μας;» Θαρρείς πως ήταν σα να περίμεναν σ’ όλη τους τη ζωή αυτήν την κλήση. Άφησαν σαν παιδιά όλες τις φροντίδες τους στον Κύριο, τα εγκατέλειψαν όλα κι ανταποκρίθηκαν στην κλήση Του.

«Και προβάς εκείθεν είδεν άλλους δύο αδελφούς, Ιάκωβον τον του Ζεβεδαίου και Ιωάννην τον αδελφόν αυτού, εν τω πλοίω μετά Ζεβεδαίου του πατρός αυτών καταρτίζοντας τα δίκτυα αυτών, και εκάλεσεν αυτούς, οι δε ευθέως αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ. δ’ 21, 22). Και πάλι εδώ έχουμε την κλήση δυο ψαράδων, όχι δυο βασιλιάδων. Δε φορούσαν στέμματα στο κεφάλι τους, στο στήθος τους όμως είχαν βασιλικές καρδιές. Ο Κύριος μαζεύει μαργαριτάρια στο σκοτάδι. Διαλέγει τους ταπεινούς κι αγράμματους, για να κατατροπώσει τους ισχυρούς και τους σοφούς. Διαλέγει τους φτωχούς, για να ντροπιάσει τους πλούσιους.

Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης ήταν πολύ φτωχοί. Οι ίδιοι επισκεύαζαν τα δίχτυα, μαζί με τον πατέρα τους. Οι ψυχές τους όμως ήταν πλούσιες. Πεινούσαν και διψούσαν για το Θεό. Οι καρδιές τους είχαν στραφεί προς το καλό. Και περίμεναν. Και μόλις τους κάλεσε ο Κύριος, άφησαν την ίδια στιγμή τη δουλειά τους, τη βάρκα, τον πατέρα τους και τα δίχτυα και ηκολούθησαν αυτώ.

Η βαθύτερη έννοια είναι η εξής: αλιείς, ψαράδες, είναι εκείνοι που αναζητούν πνευματικές ευλογίες· τα δίκτυα υποδηλώνουν την ψυχή· θάλασσα είναι ο κόσμος και πλοίο το σώμα. Το βάλλοντας αμφίβληστρον εις την θάλασσαν δείχνει πως οι ψαράδες αναζητούσαν πνευματικές ευλογίες, πνευματική τροφή, τη βασιλεία του Θεού. Άπλωναν και βύθιζαν την ψυχή τους στα πλάτη και τα βάθη αυτού του κόσμου, για να βρουν τις ευλογίες αυτές, όπου και να ήταν. Καταρτίζοντας τα δίκτυα σημαίνει τις προσπάθειες που έκαναν για να καταρτίσουν τις ψυχές τους. Για τους δύο πρώτους, το αφέντες τα δίκτυα, ηκολούθησαν αυτώ, σημαίνει πως άφησαν την παλιά κι αμαρτωλή ψυχή τους κι άρχισαν ν’ ανακαινίζονται από το Χριστό, για ν’ αναγεννηθούν, να μορφώσουν καινούργια ψυχή και καινούργιο πνεύμα. Σημαίνει επίσης πως από τώρα δε θ’ αναζητούν πια ν’ αποκτήσουν πνευματικές ευλογίες με τις δικές τους προσπάθειες και δυνάμεις, αλλά με το Χριστό. Δε θα στηριχθούν στη δική τους δύναμη, αλλά στη δύναμη του Θεού. Δε θα βασιστούν στο δικό τους νου, αλλά στην αποκάλυψη του Θεού. Στους άλλους δύο μαθητές, το αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών σημαίνει πως άφησαν τ’ αμαρτωλά σώματα και τον επίγειο πατέρα τους για ν’ ασχοληθούν με τη σωτηρία της ψυχής τους, να βαδίσουν προς συνάντηση του ουράνιου Πατέρα τους, ως παιδιά κατ’ υιοθεσία με τη χάρη του Θεού.

«Και περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ» (Ματθ. δ’ 23). Μετά από τριάντα χρόνια που είχε περάσει στην αφάνεια, τώρα ο Κύριος Ιησούς ξεκινάει τη θεϊκή αποστολή Του με ζήλο κι αποφασιστικότητα. Αυτό εκφράζεται με τα λόγια περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο ΙησούςΑποστολή και διακονία Του ήταν να εξηγήσει το παλιό και να κηρύξει το νέο. Να επιβεβαιώσει και τα δυο με θαύματα και θεραπείες. Ο Νόμος είχε δοθεί από το Μωυσή και τους προφήτες και μαρτυρήθηκε με πολλά θαύματα, για να πιστέψουν οι άνθρωποι πως ο Νόμος αυτός ήταν θεϊκός. Οι ερμηνευτές του Νόμου όμως είχαν σκοτισμένες ψυχές και διέστρεψαν το πνεύμα του. Ο παλιός Νόμος επομένως είχε καταστεί νεκρός, ήταν σα να μην υπήρξε ποτέ.

***

Τώρα ο πάναγνος κι αναμάρτητος Κύριος Ιησούς εμφανίζεται ως ο μοναδικός που αντιλαμβάνεται και μπορεί να ερμηνεύσει αληθινά τον πρώτο αυτό Νόμο. Ερμηνεύει το νόημά του κι αποκαλύπτει το πνεύμα του για τους αμαρτωλούς. Είναι τώρα ο ερμηνευτής του Πνεύματος, όπως αργότερα το Πνεύμα θα επιβεβαιώσει τον ίδιο. Δεν απορρίπτει τον παλιό Νόμο του Θεού. Πώς θα μπορούσε να τον απορρίψει, αφού Εκείνος τον είχε δώσει; Από άποψη όμως πραγματικής πνευματικής και προφητικής σημασίας, τώρα δίνει το νόμο της σωτηρίας, κηρύττει το ευαγγέλιο της Βασιλείας.

Ο παλιός Νόμος είναι σαν μια καλή και εύφορη γη. Μια γη όμως που καλύφθηκε ολόκληρη από αγκάθια και ζιζάνια, παραμελημένη από τους ανθρώπους, δηλαδή από ασύνετους ερμηνευτές. Έτσι τα μάτια όλων στρέφονται μακριά από την εγκαταλειμμένη αυτή γη. Τώρα ο Κύριος την οργώνει ολόκληρη, σπέρνει καινούργιο σπόρο κι οι άνθρωποι τον παρακολουθούν με φόβο και δέος. Κι όπως ο παλιός Νόμος πιστοποιήθηκε με πολλά θαύματα, έτσι και τώρα ο Κύριος Ιησούς, ως Νομοθέτης, πιστοποιεί τον καινούργιο Νόμο με πολλά θαύματα. Τα θαύματα αυτά δε γίνονται για να κάνει μια κενόδοξη και μάταιη επίδειξη της δύναμής Του, αλλά για να προσφέρει αληθινή υπηρεσία στους ανθρώπους. Τα θαύματα αυτά ήταν θεραπείες ασθενειών του σώματος, του νου και των ανθρώπινων αδυναμιών. Ο Κύριος μας επισκέφτηκε όχι σαν κάποιος μάγος, αλλά σαν φίλος και θεραπευτής.

Όλοι εμείς που πεινούμε και διψούμε για τη δικαιοσύνη και την αγάπη Του, εμείς που ψαρεύουμε μάταια με την ψυχή μας, σαν δίχτυα, στη θάλασσα αυτού του κόσμου, ας ακούσουμε τη φωνή του Κυρίου Ιησού. Μας καλεί τώρα, όπως τότε τους ψαράδες στη θάλασσα της Γαλιλαίας: «Ακολούθει μοι!» Μόλις ακούσουμε τη φωνή αυτή, ας μη διστάσουμε ούτε στιγμή. Ας παρατήσουμε όλες τις παλιές δουλειές και τις παλιές αγάπες κι ας τον ακολουθήσουμε. Ο Χριστός είναι ο αληθινός μας Φίλος και Θεραπευτής. Όλοι οι άλλοι είναι είτε ανόητοι είτε απατεώνες.

Προσέξτε! Δε μας καλεί ως βασιλιάδες ή ποιμένες, ως πλούσιους ή φτωχούς, ως σοφούς ή αμαθείς, αλλ’ ως άντρες και γυναίκες άρρωστους, αδύναμους. Οι αρρώστιες κι οι αδυναμίες μας προέρχονται από την αμαρτία. Γι’ αυτό ας προσκυνήσουμε τον Κύριο Ιησού κι ας κραυγάσουμε σ’ Εκείνον, όπως έκαναν τόσοι άρρωστοι κι αδύναμοι άνθρωποι εκείνο τον καιρό: «Κύριε Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό! Συγχώρεσέ με, Κύριε, συγχώρεσε τις αμέτρητες αμαρτίες μου. Καθάρισέ με με τη δύναμή Σου, ζωοποίησέ με με τον ζωοποιό άρτο Σου, είσελθε στα εσώτατα βάθη της ψυχής μου ως καθαρός και ζωογόνος αέρας σε σκοτεινό δωμάτιο. Κι εγώ τότε θα γιατρευτώ· θα γιατρευτώ και θα γίνω καλά, θα ζήσω!»

Είθε ο Κύριος να δοξαστεί έτσι με τη δύναμη της ψυχής μας και την αγνότητα του σώματός μας, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)
https://alopsis.gr

Κώστας Γρίβας: Οφείλουμε να κτυπήσουμε πρώτοι την Τουρκία. Κέντρα εντός Ελλάδος λειτουργούν υπέρ της


Η Αναθεωρητική Τουρκία το «zero-sum-game», οι Ελληνικές Θέσεις και η κρίσιμη Σύνοδος του ΝΑΤΟ


Μια μεγάλη συζήτηση για την κρισιμότητα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων με φόντο τις Συνόδους Κορυφής στην Ε.Ε και την καθοριστική Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη 28-30 Ιουνίου -Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και πόσο επηρεάζουν γεωπολιτικά την Ανατολική Μεσόγειο και τους δρώντες της περιοχής μέχρι την Ευρασία -Οι Τουρκικές Απαιτήσεις με τις αναβαθμισμένες πολεμικές απειλές και η στρατηγική των πιέσεων για διαπραγματεύσεις σε όλο το εύρος της αναθεωρητικής ατζέντας της Τουρκίας, ο ρόλος και τα σενάρια για την στάση των μεγάλων παικτών ισχύος και των παραγόντων των Συμμαχιών -Οι εξελίξεις στο Κυπριακό , η διασύνδεση τους με την Ελληνική ΑΟΖ και τα σενάρια για το νησιωτικό σύμπλεγμα «κλειδί» του Καστελλόριζου , αλλά και των θαλάσσιων ζωνών Ανατολικά της Κρήτης με άξονα την μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας- Αιγύπτου και το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο -Η σύνδεση της κρατικής κυριαρχίας και εδαφικής κυριότητας των νησιών μας στο Αιγαίο με την αμυντική τους θωράκιση και η απαίτηση της Τουρκίας για αφοπλισμό, ακόμη και με τεχνική μεθόδευση - Τι λένε οι Διεθνείς Συμβάσεις , έγγραφα και χάρτες ντοκουμέντο -Ποια θα πρέπει να είναι η Ελληνική Στρατηγική και ποιες οι μεταβλητές της -Πως πρέπει να διαβάζουμε την Τουρκία και τις στρατηγικές της επιδιώξεις -Οι θεατές και αθέατες πλευρές και οι πραγματικές στοχεύσεις της Τουρκικής πολιτικής με την αναβάθμιση ποιοτικά των απειλών της έναντι του Ελληνισμού /// Στο στούντιο των «Αντιθέσεων» ο Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης με αντικείμενο την Μεσόγειο , Δημήτρης Ξενάκης -Στην εκπομπή παρεμβαίνουν και καταθέτουν την οπτική τους οι : /// Άγγελος Συρίγος , Καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο – Υφυπουργός Παιδείας ///Θεόδωρος Καρυώτης- Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημιακού Συστήματος Μέρυλαντ, ΗΠΑ. Μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 στο Montego Bay . ///Γιώργος Αϋφαντής , ε.τ. Πρέσβης , μέχρι τον Οκτώβριο του 2021 ο πρεσβευτής μας στην Φινλανδία ///Κοσμάς Χρηστίδης , Ναύαρχος ε.α. – Επίτιμος Αρχηγός Γ.Ε.Ν. ///Ιωάννης Μπαλτζώης , Αντιστράτηγος ε.α .– Γεωπολιτικός Αναλυτής ///Δημήτρης Σταθακόπουλος- Νομικός , Δρας Παντείου Πανεπιστημίου ( Οθωμανική Κοινωνία –ιστορία και πολιτισμός ) Συνεργάτης του Εργαστηρίου Τουρκικών και Ευρασιατικών Μελετών ( ΕΤΕΜ ) του Παν.Πειραιά (ΠΑ.ΠΕΙ)

«Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν» Νο2 :Γάμοι ὁμοφυλοφίλων, ἰατρική καί θεολογική προσέγγιση


Χαράλαμπος Ἄνδραλης. Νομικός, Δικηγόρος παρ’ ἈρείῳΠάγῳ Τίτλος ἐκπομπῆς: Γάμοι ὁμοφυλοφίλων, ἰατρική καί θεολογική προσέγγιση Καλεσμένοι: 1. Πρωτοπρεσβύτερος Ἀντώνιος Μπουσδέκης, θεολόγος, μαθηματικός, ἐφημέριος Ἱ.Ν. Ἁγίου Νικολάου Νικαίας, ἱδρυτικό μέλος Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν 2. Κ. Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη, ἰατρός, μέλος τοῦ κινήματος «Μαμά , μπαμπάς καί παιδιά» Περιγραφή: Οἱ ὁμόφυλες σχέσεις θεσμοθετοῦνται ἀπό τήν Πολιτεία καί οἱ διεκδικήσεις τοῦ ΛΟΑΤΚΙ κινήματος γίνονται ὅλο καί πιό πιεστικές. Ὁ π. Ἀντώνιος Μπουσδέκης καί ἡ κ. Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη προσεγγίζουν τό θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀπό ἰατρικῆς καί θεολογικῆς ἄποψης, προσφέροντας μέ σεβασμό καί ὑπευθυνότητα, σοβαρό ἀντίλογο στίς διεκδικήσεις τῶν ΛΟΑΤΚΙ.

Εφιαλτικό μήνυμα εκπαιδευτικού προς γονείς για την σχολική χρονιά που έρχεται.(βίντεο)

Από συγκέντρωση στο Ηράκλειο Κρήτης

«Ο Σεπτέμβριος δεν είναι μακριά, τα σχολεία θα ξανανοίξουν. Ποιά σχολεία όμως γονέα, σε ενημέρωσε κανείς; Η ίδια ως εκπαιδευτικός ενημερώνομαι κατευθείαν μέσω μέιλ από την Πρωτοβάθμια. Η Πρωτοβάθμια ενημερώνεται από το Υπουργείο. Θέλεις να μάθεις σε τί σχολείο θα πας το παιδί σου;

Το καινούριο λοιπόν σχολείο θα περιλαμβάνει:
-Υποχρεωτικό εμβολιασμό / υποχρεωτικό τεστ.
-Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από τα νήπια.
-Αποδοχή των ομοφυλόφιλων και εκπαίδευση πάνω σε αυτό.
-Προετοιμασία για επιχειρηματικότητα, λατρεία χρήματος από την Β Δημοτικού.
-Ρομποτική με τσιπάκια.
-Πληροφορική και επέκταση εξ’ απποστάσεως.
-Αγγλικά απ’ τα νήπια.
-Υποχρεωτική διετής προσχολική αγωγή.
-Πλήρης αλλαγή της φιλοσοφίας του σχολείου με απώτερο σκοπό την πλήρη αλλαγή του ήθους και της ψυχοσύνθεσης των παιδιών. Αντί τα σχολεία να αποτελούν πηγή ανάπτυξης και ήθους, ελληνοχριστιανικών αξιών, ψυχικής ηρεμίας και γαλήνης, θα μεταμορφωθούν σε κολαστήρια παιδικών ψυχών.
Μερικοί λένε. Και τί θα γίνει; Άμα λείψει το παιδί μου από το σχολείο θα φέρουν την αστυνομία στο σπίτι και δεν θα αφήσουν να αποφασίσουμε εμείς για αυτό.

Η ίδια ως εκπαιδευτικός (η κυρία δηλαδή) απαντά: Τα παιδιά των γύφτων έχουν το δικαίωμα να λείπουν από το σχολείο τρεις βδομάδες το μήνα και να έρχονται όποτε το θυμούνται μόνο και μόνο για να παίρνουν το επίδομα. Αν όλοι οι γονείς κρατήσουν τα παιδιά στο σπίτι απλώς δεν θα εφαρμοστεί το καινούριο εκπαιδευτικό σύστημα. Ενημερώνω από τώρα γιατί το καλοκαίρι περνάει γρήγορα και αν δεν γίνει καμία ολική καταστροφή ή δεν ξέρω και ‘γω τί άλλο είμαστε να μας κλαιν οι ρέγκες.

Γονείς. Δεχτήκαμε τη μάσκα στα παιδιά μας. Τα σελφ τεστ. Την απόσταση. Τα αντισηπτικά. Την θερμομέτρηση. Μας δίνεται τώρα μία ευκαιρία να αρνηθούμε τα πάντα.

Ξεκολλήστε τον εγκέφαλό σας από το ‘πρέπει να στείλω το παιδί μου σχολείο για να μάθει γράμματα’, γιατί δεν ευσταθεί. Δεκαέξι χρόνια είμαι στην εκπαίδευση. Έχω γυρίσει όλη την Ελλάδα. Έχω γνωρίσει εκατοντάδες δασκάλους και καθηγητές. Σας το δηλώνω με πάση ειλικρίνεια: Δεν υπάρχουν παιδαγωγοί εδώ και πολλά χρόνια που να γνωρίζουν τον ρόλο τους. Το 95% είναι άθεοι. Το 99% θα έκαναν τα πάντα για να μην χάσουν τα χίλια ευρώ. Οι σωστοί δάσκαλοι έχουν πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια.

Στην αρχαία Ελλάδα ο γονιός επέλεγε ποιος παιδαγωγός θα διδάξει τα παιδιά του. Αυτό σας λέω μόνο.


Γίνατε συνεργοί σε πολλά εγκλήματα εις βάρος των παιδιών σας.

Γονέας δεν είναι αυτός που προσπαθεί να μην λείψει τίποτα από τα παιδιά του. Γονέας είναι αυτός που μαζί με την τροφή του σώματος τρέφει και την ψυχή του παιδιού με πνευματικά εφόδια. Αν δεν είστε ικανοί για αυτό μην κάνετε παιδιά. Αγοράστε σκυλιά.

Φτάνει πια. Εκπέμπω sos· τα παιδιά σας κινδυνεύουν.»

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

"Έχουμε ευθύνη που οφείλουμε όλοι μας να αναλάβουμε απέναντι στους νέους ανθρώπους", ανέφερε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών

Ἡ σημερινή ἡμέρα λοιπόν εἶναι εὐκαιρία προβληματισμοῦ καί εὐθύνης. Συγκεκριμένα, τῆς εὐθύνης πού ὄφείλουμε ὅλοι μας νά ἀναλάβουμε ἀπέναντι στούς νέους ἀνθρώπους. Νά τολμήσουμε τήν αὐτοκριτική μας, νά θωρακίσουμε τά παιδιά μας μέ ἀρχές καί ἀξίες, νά μήν ἐπιτρέψουμε συμπεριφορές ἀδιαφορίας, νά ἀναζητήσουμε καί πάλι τήν χαμένη οἰκογενειακή θαλπωρή, νά μιλήσουμε στά παιδιά καί τούς νέους –πρῶτα μέ τό παράδειγμά μας κι ἔπειτα μέ τόν λόγο μας– γιά τήν ἀληθινή εὐτυχία τῆς ζωῆς, γιά τό ὑπερούσιο νόημα τοῦ βίου, γιά τήν ἀξία τοῦ ἀγώνα, τῆς διαρκοῦς προσπάθειας, γιά τήν ἐλευθερία, τήν ἀγάπη, τήν κατανόηση, τήν δικαιοσύνη.

Πώς ὅλα αὐτά μποροῦν νά ὑπάρξουν στήν οἰκογένεια καί στήν κοινωνία μας, πώς τίποτε δέν χάθηκε ὁριστικά, φθάνει νά συνοδοιπορήσουμε μέ τόν Ἀρχηγό τῆς ζωῆς, τόν Ἰησοῦ, ὄχι στόν δρόμο τῶν ψεύτικων παραδείσων, ἀλλά στήν προοπτική τῆς βιώσεως τοῦ ἀληθινοῦ, στόν δρόμο τῆς ἀγάπης καί τῆς συμπόνιας, πού μᾶς δίδαξε ὁ Κύριός μας.

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος

EΚΘΕΣΗ ΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ. ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ, ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ.




ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΔΗΣ - Α ΜΕΡΟΣ(2) -επανάληψη

 

Ο Κάλλιστος Αγγελικούδης αναλύει και σχολιάζει
το κατά των Ελλήνων βιβλίο του Θωμά Ακινάτη

Περί θείας απλότητος και διαφοράς ουσίας και ενέργειας

211. Αυτή η επιθυμία τής γνώσης τής ουσίας τού Θεού είναι διαβολή απ’ τα χείλη σου. Γιατί κανείς απ’ τους αγγέλους ούτε απ’ τους νουνεχείς ανθρώπους τόλμησε ποτέ όχι μόνο να επιθυμήση την όραση της ουσίας του Θεού, αλλ’ ούτε να την αναπλάση καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Και θα σε πείσουν οι ανώτατες στρατιές των αγγέλων, που φέρουν έξι πτέρυγες και πετούν με μόνες τις δυό, και με τις άλλες δυό σκεπάζουν την κεφαλή και επιδεικνύουν με τις κατώτερες δυό τα πόδια, για το ότι διάκεινται  απεριέργως και χωρίς πολυπραγμοσύνη προς την απειράκις απείρως απάντων γενητών υπερκειμένην ουσίαν του Θεού, την πάντων αρχήν και κεφαλήν.

212. «'Οσο κι αν γνωρίζουμε εμείς" λέει "τον Θεό, δεν παυόμαστε απ’ την επιθυμία, αλλ’ επιθυμούμε να τον γνωρίζουμε προσέτι κατ’ ουσίαν, πολύ περισσότερο λοιπόν οι χωριστές ουσίες». Αυτός που τα λέει αυτά αμαρτάνει στους αγγέλους και ψεύδεται. Γιατί κανείς, ούτε κι απ’ τους ανθρώπους που έχουν βέβαια μέτρια τη φρόνηση, δεν θα επιθυμήση ποτέ αυτό το οποίο είναι ακριβώς αδύνατο να αποκτηθή. Πολύ περισσότερο δεν επιθύμησαν εκείνες οι νοητές δυνάμεις, που έχουν κοσμηθή (στολισθή...) με μεγάλη φρόνηση και ευλάβεια, αυτό που γνωρίζουν πως είναι αδύνατον ακριβώς να επιτύχουν. Αλλ’ υπακούοντας στους Έλληνες, κι όχι στην ιερά Γραφή, λέει ο Θωμάς, ότι ο Θεός κατ’ ουσίαν οράται.

213. Αλλ’ ας πάμε να δούμε τους αγίους, αν λένε πως γνωρίζεται κατ’ ουσίαν ο Θεός, κι αν επιθυμούν να δουν οι άγγελοι την ουσία του Θεού. Λέει λοιπόν για την κατ’ ουσίαν γνώση ο άγιος Μάξιμος· 
“έχει υπερεξαιρεθή απειράκις απείρως από όλα τα όντα, και τα μετέχοντα και τα μεθεκτά, ο Θεός” (Μάξιμου Ομολογητού, Κεφάλαια διάφορα θεολογικά και οικονομικά). Κι ακόμα· "έχει διορισθή παντελώς άγνωστο στα όντα το θείο". Κι ακόμα·“είναι υπεράρρητη και υπεράγνωστη και απειράκις εξαιρεμένη από κάθε απειρία κατ' ουσίαν η μακαρία θεότης, μη έχοντας αφήσει πίσω της ούτε ίχνος καταλήψεως έστω και ψιλό σ’ αυτούς που είναι μετά απ’ αυτήν, και μη έχοντας επιτρέψει ούτε την έννοια τού πώς ούτε καν περίπου είναι η ίδια και μονάδα και τριάδα σε κάποιο απ’ τα όντα, επειδή ούτε χωρείται απ’ τη φύση του στην κτίση το άκτιστο, ούτε περινοείται (επινοείται ευφυώς...) στα πεπερασμένα το άπειρο” (Μάξιμου Ομολογητού, Περί διαφόρων αποριών των αγίων Διονυσίου και Γρηγορίου). 

214. Και ο Νύσσης· “είναι πάνω από κάθε καταληπτική επίνοια (αντίληψη), ό,τι κι αν είναι αυτό καθ’ αυτό κατ’ ουσίαν, η θεία φύση” (Εις τους Μακαρισμούς).
 Κι ο άγιος Αθανάσιος·είναι αδύνατο σε όλα τα γενητά, και κατ’ εξοχήν σ’ εμάς τους ανθρώπους, να μιλήσουμε επάξια για τα άρρητα. Κι είναι πάλι τολμηρό (ριψοκίνδυνο...), ενώ δεν μπορούμε να μιλάμε, να επινοούμε καινότερες λέξεις πάνω σ’ αυτά πέρα (ή: αντίθετα...) από εκείνες των Γραφών” (Προς Σεραπίωνα Επιστολή Α΄).

215. Αλλά δεν επινοεί απλώς καινότερες λέξεις, αλλ’ αριστοτελικές αντί για εκείνες των Γραφών ο Θωμάς. Γι’ αυτό και πέφτει σε μύριους βόθρους (βάραθρα...) αιρέσεων.  Γι' αυτό και λέει πως περινοείται (επινοείται ευφυώς...) απ’ τους αγγέλους ο απερινόητος σε κάθε γενητή φύση, αφού επιθυμούν να βλέπουν κατ' ουσίαν παρά την έννοια, όπως δείξαμε, των ιερών Γραφών. Και λέει για την αγγελική ευλάβεια κι ο μέγας Διονύσιος· “θαυμάζω, ότι και οι πρώτες απ’ τις υπερουράνιες ουσίες, που τόσο υπέρκεινται απ’ όλες τις άλλες, επιθυμούν μεσοπετώντας ευλαβώς, τις θεαρχικές ελλάμψεις· γιατί δεν ρωτούν ευθέως
γιατί είναι ερυθρά τα ιμάτιά σου, αλλά διαπορούν (απορούν πλήρως...) προηγουμένως προς τους εαυτούς τους, επιδεικνύοντας απ' τη μια ότι μαθητεύουν και επιθυμούν τη θεουργική γνώση, και δεν πηδούν απ' την άλλη μπροστά απ' την έλλαμψη που τους παραχωρείται κατά τη θεία πρόοδο” (Περί ουρανίας ιεραρχίας, κεφάλαιο Ζ).

216
Βλέπεις τί επιθυμούν; όχι τη γνώση της θείας ουσίας, αλλά τη θεουργική γνώση, κι αυτήν με τόσο μεγάλη ευλάβεια. Γιατί μαθητεύουν και ρωτούν, και δεν προπηδούν· γιατί γνωρίζουν με ασφάλεια, ότι “αν υπερπηδήσουν τους όρους τού ορατού που τους δόθηκαν με μέτρο, και επιχειρήσουν τολμηρά να αντικρύσουν τις αυγές (τις λάμψεις...) πάνω απ’ τη σύμφωνη μ’ αυτές όψη (όραση...), το μεν φως δεν θα ενεργήση τίποτα εκτός απ’ τα του φωτός· κι αυτές, επιχειρώντας ατελώς στα τέλεια, δεν θα έχουν φθάσει μεν στα ανοίκεια (ανάρμοστα...), θα αποτύχουν δε, υπερφρονώντας ακόσμως (απρεπώς...) γι’ αυτές τις ίδιες, στο μέτριο (σ' αυτό που έχει το μέτρο...)” (Περί εκκλησιαστικής ιεραρχίας, κεφάλαιο 2, 3).

217. Πώς τις αναπλάθει λοιπόν ιταμές (θρασείς, αναίσχυντες...) τις νοερές εκείνες δυνάμεις με τόσο μεγάλη αμάθεια ο Θωμάς, ότι επιθυμούν να δούν την ουσία του Θεού; Και καταστρέφει βέβαια την αλήθεια ο δυστυχής. Ανέγνωσε μεν συγκαταλεγόμενος στους χριστιανούς, αν και τους δύσπιστους, τις ιερές Γραφές και τους σύμφωνα μ’ αυτές εξηγητές, ανέγνωσε δε και τον Αριστοτέλη και άλλες ελληνικές γραφές. Και εμπιστευόμενος λιγάκι την ιερή Εκκλησία, συμφώνησε περισσότερο με τον Αριστοτέλη και τις ελληνικές γραφές. Γι’ αυτό και θα βρη, παρατηρώντας κάποιος αυτά που γράφει, και πράγματα που ακολουθούν τα δικά μας, αλλά και πάμπολλα αιρετικά και πλήρη απ’ την ελληνική δόξα (γνώμη...), κι αναμιγνύει έτσι τα άμεικτα ο δυστυχής.

218. Και λέει ακόμη, πως «δεν υπάρχει κατά κανέναν τρόπο δύναμη στον Θεό. Δεν υπάρχει άρα κάποια σύνθεση σ’ αυτόν». Και πως «είναι αναγκαίο" πάλι "να υπάρχη δύναμη και ενέργεια σε κάθε τι το σύνθετο». Και πως «είναι" ακόμη "η ουσία ή η φύση του ο Θεός. Γιατί είναι αναγκαίο να υπάρχη κάποια σύνθεση σε κάθε τι, το οποίο δεν είναι η ουσία ή η φύση του γι' αυτό το ίδιο». Κι ανήκει  ολοφάνερα στην ελληνική πλάνη αυτό.

219. Και λέει αποκρινόμενη η καθ’ ημάς Εκκλησία
· προσέχετε, γιατί απ’ αυτό πλανιέστε, απ’ το ότι αγνοήσατε παντελώς, ότι οι συνθέσεις είναι των εν υποστάσει και όχι των εν ετέρω θεωρουμένων όντων. Και είναι φρόνημα κοινό των θεοσόφων μυσταγωγών της Εκκλησίας αυτό. Και λέει ερωτώμενος απ’ τους Έλληνες, « αν έχη ο Θεός υπόσταση που υπάρχει και βουλή που ενυπάρχει και υιό που υπάρχει, πώς ονομάζεται συναποτελούμενος από τόσα πολλά απλός », ο άγιος Ιουστίνος· « δεν υπάρχει ( εστί ) σύμφωνα με την κτιστή φύση, ώστε να εννοηθή σε σύνθεση το ότι υπάρχει και το ότι έχει ο Θεός. Αλλ’ όπως υπάρχει όντας πάνω απ’ τη φύση, έτσι είναι και το ότι υπάρχει και το ότι έχει πάνω απ’ τη σύνθεση » ( Αποκρίσεις προς Ορθοδόξους ρμδ΄).

220. Όπως λέει, ερχόμενος στον εαυτό του, κι ο ίδιος ο Θωμάς· « ενυπάρχουν όλα στην αγαθότητα τού Θεού. Γιατί υπάρχουν σύμφωνα με τον δικό του τρόπο τα άλλα σ' αυτόν, χωρίς ύλη δηλαδή τα υλικά και ενιαία τα πολλά. Απομένει λοιπόν να μην πολλαπλασιάζη τη θεία ουσία το πλήθος των θελητών». Κι ακόμα· « δεν εισάγει πλήθος στη θεία ουσία το πλήθος των νοητών, ούτε σύνθεση στον νού του. Δεν εισάγει άρα είτε διαφορά στη θεία ουσία είτε σύνθεση στη θέλησή του το πλήθος των θελητών ».

221. Κι ακόμα· « υπάρχει ευφροσύνη και χαρά στον Θεό και δεν μάχονται τη θεία τελειότητα ή απλότητα ». Κι ακόμα· « ενυπάρχουν οι τελειότητες όλων των όντων στον Θεό, όχι σύμφωνα με κάποια σύνθεση, αλλά σύμφωνα με την ενότητα τής απλής ουσίας ». Κι ακόμα· « δεν εναντιώνεται στη θεία απλότητα, αν αναφέρονται περισσότερες σχέσεις σ’ αυτόν, αν και δεν φανερώνουν την ουσία του, επειδή ακολουθούν τον τρόπο της επίνοιας· γιατί δεν εμποδίζει τίποτα, να εννοή πολλά και με πολλούς τρόπους, τον δικό μας νου, που να αναφέρονται στο καθ’ αυτό απλό όν και να θεωρή έτσι σε πολύτροπη σχέση το απλό εκείνο· γιατί όσο περισσότερο είναι κάτι απλό, τόσο μεγαλύτερη είναι η δύναμή του και είναι αρχή περισσοτέρων, και νοείται περισσότερο αναφερόμενο με πολλούς τρόπους (και τούτου μάλλον πολλαχώς νοείται αναφερόμενον)».

222. Κι ακόμα· « μπορεί να συναντήσης κάθε τελειότητα της κτίσης στον Θεό, αλλά κατά διαφορετικό, υψηλότερο τρόπο · γιατί κατηγορούνται μαζί στον Θεό και στα άλλα πράγματα, όσα απ’ τα ονόματα φανερώνουν απολύτως ( απολελυμένως ) και χωρίς κάποιαν ένδεια κάποιαν τελειότητα, όπως ακριβώς η αγαθότητα, η σοφία, το είναι και τα παρόμοια ». Κι ακόμα· « δεν εναντιώνονται στη θεία απλότητα η θεία τελειότητα και το πλήθος των άλλων των ονομάτων, που λέγονται για τον Θεό. Γιατί είπαμε πως απονέμονται κατ' αυτόν τον τρόπο όλες οι τελειότητες που συναντάμε στα άλλα πράγματα στον Θεό, όπως ακριβώς συναντώνται στις ιδιαίτερές τους αιτίες τα αποτελέσματα, όπως ακριβώς στον ήλιο η θέρμη ».

223. Και λέει πάλι, έχοντας μεταστραφή στη διάνοια˙ 

« φανερώνεται σαν κάτι που δεν υφίσταται μεν ( ως ουχ υφεστός σημαίνει ) η αγαθότητα, ως σύνθετο δε το αγαθό». Και πάλι˙ « δεν υπάρχει τίποτα εκτός ( παρά ) απ’ την ουσία του στον Θεό ». Και λέει μετά, ερχόμενος στον εαυτό του˙ « συναντά ( ευρίσκει ) σύμφωνα με διάφορες νοήσεις διάφορα ονόματα ο νους, τα οποία αποδίδει στον Θεό. Και συμβαίνει έτσι να μην είναι, επειδή δεν τα αποδίδει σύμφωνα με τον ίδιον λόγο, αυτά πολυώνυμα, αν και φανερώνουν ένα παντελώς πράγμα ». Κι ακόμα˙ « δεν μπορεί να υπάρχη άπειρη δύναμη σε πεπερασμένη ουσία˙ δεν έχει δε πεπερασμένη την ενεργητική δύναμη ο Θεός ˙ γιατί κινεί τον άπειρο χρόνο, το οποίο δεν μπορεί να υπάρχη ( είναι ), παρά με άπειρη δύναμη. Απομένει να είναι λοιπόν άπειρη η ουσία του Θεού ». Κι ακόμα˙ « απομένει λοιπόν να μην είναι πεπερασμένη, αλλά άπειρη η δύναμη του Θεού, που δεν προϋπέθεσε καμμιά δύναμη, και να είναι έτσι και η ουσία άπειρη ».

224. Αν έχουν λοιπόν αυτόν τον τρόπο, όπως βέβαια και έχουν, αυτά και οράται στην άπειρη ουσία του Θεού η άπειρη του Θεού δύναμη, είναι φανερό πως είναι ψέμμα, αυτό ακριβώς που λέει αλλού, ότι « δεν υπάρχει κατά κανέναν τρόπο δύναμη στον Θεό ». Κι αλλού· « δεν υπάρχει τίποτα εκτός ( παρά ) απ’ την ουσία του στον Θεό », παρ’ όλο που λέει αυτός ο ίδιος βέβαια πάλι, πως « δεν απουσιάζει καμμιά τελειότητα, που να συναντάται σε κάποιο γένος των όντων, απ' τον Θεό »
Είναι ολοφάνερα αντίφαση και ανατροπή των δικών του αναμεταξύ τους αυτά. Γιατί συμφωνούν τα μεν με τους Έλληνες, τα δε με την καθολική Εκκλησία. Γιατί είναι δόγμα και αληθέστατη απόφαση της ιερής Εκκλησίας το το να θεωρείται δύναμη και ενέργεια στον απειροδύναμο Θεό, ανήκουν δε στην ελληνική φατρία και το κατ' αυτήν ψεύδος τα «είναι η ουσία του ή η φύση του ο Θεός » και «είναι Θεός ό,τι κι αν έχη ο Θεός » και « δεν υπάρχει κατά κανέναν τρόπο δύναμη στον Θεό » και « δεν είναι άλλο η δύναμη απ’την ουσία του στον Θεό». 


Συνεχίζεται

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑΣ-ΘΩΜΑΣ ΑΚΙΝΑΤΗΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ (4)

 Συνέχεια από:Πέμπτη 23 Ιουνίου 2022

ΘΩΜΑΣ ΑΚΙΝΑΤΗΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ.
ΤΟΥ Jean-Pierre Torrell.
Κεφάλαιο VII : Ας μιλήσουμε για το Άγιο Πνεύμα!

Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ.

Αποτέλεσμα εικόνας για jean pierre torrell  Μέχρις εδώ ο Ακινάτης περιορίσθηκε στην περιγραφή των "φυσικών" αποτελεσμάτων τού Πνεύματος τά οποία εργάζονται στην κτίση, την σωματική ή την άψυχη. Μόνον σ' ένα δεύτερο κεφάλαιο επεξεργάζεται την λογική κτίση και περιγράφει μ' έναν μεγάλο πλούτο λεπτομερειών και μία αφθονία αγιογραφικών χωρίων, όπως το συνηθίζει, αυτό που αποδίδεται στο Άγιο Πνεύμα στις σχέσεις μας με τον Θεό. Με ένα λεξιλόγιο που μας είναι πλέον οικείο μπορούμε να δηλώσουμε πώς, αφού είδαμε αυτό που απορρέει από την απέραντη παρουσία του Θεού στον Κόσμο, φτάνουμε τώρα σ' ένα νέο τρόπο παρουσίας του Θεού στον κόσμο, φτάνουμε τώρα σ' έναν νέο τρόπο παρουσίας, που είναι κατά την Χάρη! «Επειδή το Άγιο Πνεύμα προοδεύει σαν αγάπη, μία αγάπη με την οποία ο Θεός αγαπά τον εαυτό του...και δεδομένου ότι αγαπώντας τον Θεό αφομοιωνόμαστε σ'αυτή την αγάπη, λέμε πώς το Άγιο Πνεύμα μάς δόθηκε από τον Θεό! Γι' αυτό ο Απόστολος βεβαιώνει: "ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν"(Ρωμ 5,5)»(SCG IV 21, n. 3575).
            Ακόμη μία φορά δέν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε την σταθερότητα με την οποία ο Ακινάτης επιστρέφει στο σημείο της εκκινήσεως του: Είναι η πρόοδος του πνεύματος σαν Αγάπη που θεμελιώνει αντικειμενικώς τις αναλογίες που είναι έτοιμος να αναπτύξει. 
Και διευκρινίζει ακόμη περισσότερο: «ότι είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε πώς, όλο αυτό που έρχεται σε μας από τον Θεό, αναφέρεται σ'αυτόν σαν παραδειγματικό του ποιητικό αίτιο. Και τό ότι ο Θεός είναι ποιητικό αίτιο είναι αυτονόητο, διότι τίποτε από όσα υπάρχουν δέν έρχεται στο Είναι παρά μόνον μέσω τής δυνάμεως του. Παραδειγματικό αίτιο είναι εξίσου αυτονόητο, διότι κάθε τελειότης αντικατοπτρίζει μία κάποια μίμηση της ουσίας του. Αυτό ισχύει όμως εξίσου για τα τρία πρόσωπα. Επομένως θα είναι διά της αναλογίας που ο "λόγος" της σοφίας αποδίδεται στον Υιό, δεδομένου ότι αυτός είναι αντιπροσωπευτικός με ιδιαίτερο τρόπο. Εξίσου, η αγάπη με την οποία αγαπούμε τον Θεό είναι αντιπροσωπευτική ειδικώς του Αγίου Πνεύματος. Γι'αυτό λέμε πώς το έλεος κατοικεί σ' εμάς ιδιαιτέρως μέσω του Αγίου Πνεύματος, παρότι είναι ένα κοινό αποτέλεσμα στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα»(SCG IV 21, n. 3576).
Μας θυμίζει λοιπόν πρώτα απ'όλα πώς η Θεία πράξη δέν περιορίζεται στην δημιουργία αυτού που καλεί στην ύπαρξη. Αυτή είναι επίσης που συντηρεί όλα τα πράγματα στο Είναι. Και αυτό εικάζεται οπωσδήποτε από το γεγονός πώς ο Θεός είναι παρών παντού όπως ακριβώς ο πράττων είναι παρών στο αποτέλεσμά του.
 Το πρώτο αποτέλεσμα της παρουσίας μέσα μας του δώρου του Θεού που είναι η αγάπη συνίσταται λοιπόν στην παρουσία του ίδιου του δωρίσαντος, τού Αγίου Πνεύματος και με αυτό, ολοκλήρου της Αγίας Τριάδος η οποία έρχεται να κατοικήσει στην ψυχή του δικαίου. Οπουδήποτε και αν συναντήσουμε το δόγμα της Χάριτος ή του Αγίου Πνεύματος, μας εκπλήσσει η αμεσότητα με την οποία φθάνουμε, με τον Ακινάτη, στην αλήθεια, ταυτόχρονα στοιχειώδη και υπέρτατη, την οποία οι Μυστικοί όλων των χρόνων τοποθέτησαν στο αποκορύφωμα της εμπειρίας των. Ο Ακινάτης όμως δέν σταματά εδώ και υπογραμμίζει με δύναμη την συμπληρωματική αλήθεια:
            «Είναι φανερό πώς ο Θεός αγαπά πάνω απ' όλα αυτούς τους οποίους έκανε φίλους του μέσω τού Αγίου Πνεύματος. Διότι μόνον μία τόσο μεγάλη αγάπη μπορούσε να προσφέρει ένα τέτοιο αγαθό... Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι κάθε αγαπώμενο όν κατοικεί σ'αυτόν που το αγαπά, είναι αναγκαίο διά της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος όχι μόνον ο Θεός να κατοικεί σε εμάς αλλά και εμείς να κατοικούμε στον Θεό. Από εδώ και οι λόγοι του Αγίου Ιωάννη (1 Ιωάν 4,16):  "ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ! και εν τούτω γινώσκομεν ότι εν αυτώ μένομεν και αυτός εν ημίν, ότι εκ του πνεύματος αυτού δέδωκεν ημίν"»(SCG IV 21, n. 3577).

 Θα πρέπει να'χουμε κατά νού μας το προηγούμενο χωρίο όταν θα μιλήσουμε σε λίγο για την κοινωνία των αγίων και για την "αισθηματική αμοιβαία ενύπαρξη" η οποία ενώνει μεταξύ τους όλα τα μέλη τής ΕκκλησίαςΑυτή η τεχνητή λέξη, με την οποία η θεολογία μάς δείχνει την αμοιβαία παρουσία των τριών προσώπων μέσα στην άρρητη ενότητα τής Τριάδος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκφράσει επίσης πώς πραγματοποιεί η Εκκλησιαστική κοινωνία, στο κτιστό της επίπεδο, κάτι από την άφατη ενδοτριαδική μετακίνηση και ανταλλαγή. Στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος ο ορισμός της Φιλίας, τον οποίο ξεσηκώνει ο Ακινάτης από τον Αριστοτέλη, τοποθετώντας τον στην υπηρεσία τής δικής του συλλήψεως, επιτρέποντάς του να σκεφτεί αυτό το μυστήριο. Είναι η ίδια καταγραφή τής αγάπης-φιλίας που χρησιμοποιείται ακόμη βαθύτερα για να προσπαθήσει να κατανοήσει καλύτερα όλα όσα συμπεριλαμβάνει αυτός ο τρόπος αντιλήψεως των πραγμάτων.
          «Είναι ίδιον τής φιλίας ένας να φανερώνει στον φίλο τα μυστικά του. Επειδή η φιλία δημιουργεί μία συναισθηματική κοινωνία και κάνει τις δύο καρδιές να χτυπούν σαν μία, αυτό που εμπιστευόμαστε στον φίλο μοιάζει να μήν εγκαταλείπει ποτέ την καρδιά μας. Γι'αυτό και ο Κύριος, μπορούσε να πεί στους μαθητές του (Ιωάν 15,15): "ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν". Γι'αυτό επειδή το Άγιο Πνεύμα μας καθιστά φίλους του Θεού, είναι συμφέρον να του αποδώσουμε την αποκάλυψη των Θείων μυστηρίων στους ανθρώπους. Αυτό εξάλλου δηλώνει και ο Απ. Παύλος (1 Κορ 2,9): "ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν. ἡμῖν δὲ ὁ Θεὸς ἀπεκάλυψε διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ". Και επειδή βάσει αυτού που γνωρίζει μπορεί να μιλήσει ο άνθρωπος μπορούμε να αποδώσουμε στο Άγιο Πνεύμα το γεγονός ότι ο άνθρωπος μπορεί να μιλήσει για τα Θεία μυστήρια. Και από εδώ βλέπουμε και την ομολογία του Αγίου Πνεύματος στο Σύμβολο της πίστεως: "Το λαλείσαν διά των προφητών"»(SCG IV 21, n. 3578).
          Ανακαλύπτοντας σιγά-σιγά όλα τα οφέλη τα οποία προκύπτουν από την φιλία την οποία διατηρεί ο Θεός μαζί μας μέσω του Αγίου Πνεύματος, περάσαμε έτσι από την φανέρωση της Θείας εσωτερικότητος, στην φανέρωσή της στους πολλούς. Και ο Ακινάτης μπορεί να επικαλεστεί πολλά χωρία της Βίβλου τα οποία αποδίδουν την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Επιπλέον ένα από τα μεγαλύτερα χαρακτηριστικά τής διδασκαλίας του για την προφητεία συνίσταται στο γεγονός ότι η προφητική αγγελία πρέπει να προηγείται αναγκαίως από μία εσωτερική εμπειρία στην οποία ο προφήτης δέχεται την αποκάλυψη αυτού που πρέπει να αναγγείλει.
          Αυτό το τελευταίο δεδομένο εκφράζει ένα είδος γενικού νόμου ο οποίος εφαρμόζεται σε κάθε αγγελία του Λόγου, σε οποιονδήποτε και αν έχει την ευθύνη της. «Ο κήρυκας πρέπει να εγκαταλείψει τον μυστικό του διαλογισμό για να πραγματοποιήσει το κήρυγμα του. Και πράγματι πρέπει να προσλάβει κατ' αρχάς στον διαλογισμό του αυτό που πρέπει να διαδώσει με το κήρυγμα». Αυτή η πρόταση, παρμένη από μία ομιλία, αντικατοπτρίζει μία από τις θεμελιώδεις του Θέσεις και είναι η ίδια που βρίσκουμε σε ένα διάσημο χωρίο της summa του όπου περιγράφει το ιδανικό τού Ιεροκήρυκα δομινικανού καλόγερου.
          «Η πρακτική ζωή η οποία απορρέει από την πληρότητα του διαλογισμού, όπως συμβαίνει με την διδασκαλία και το κήρυγμα, προτιμάται από την αποκλειστική θεωρητική ζωή. Όπως είναι ανώτερο να φωτίζεις παρά να λάμπεις μόνον, έτσι είναι προτιμότερο να μεταδώσεις στους άλλους αυτό που απέκτησες στην θεωρία παρά να διαλογίζεσαι μόνον»(ST IIa IIae q. 188 a. 6).
          Ήταν σημαντικό λοιπόν να δούμε, πρίν επιστρέψουμε στο Κατά των Ελλήνων, πώς εδώ κι' εκεί βρίσκουμε μία σταθερή κίνηση, η καταγωγή τής οποίας τοποθετείται σε μία εσωτερική κοινωνία ζωής με το Άγιο Πνεύμα. [Είναι τόσο παιδαριώδης αυτή η κοινωνία ζωής που σχεδόν φτάνουμε να ευγνωμονούμε τον Διαφωτισμό του Κάντ, που θέτει σαν σκοπό του την ωριμότητα αυτού τού μικρομέγαλου φαντασιοκόπου, που συνεχίζει να παρασύρει ακόμη τους Δυτικούς με τα αυτονόητα που έχει στις συλλογές του]. Επιστρέφοντας όμως στην δική μας ανάγνωση, είναι ανάγκη να επανέλθουμε στον τρόπο με τον οποίο ο Ακινάτης αναπτύσσει αυτή την επίκληση του στην φιλία και στην εμπειρία της. Έτσι θέλει να προχωρήσει πέρα από τα "καλά λόγια", τις εμπιστευτικές κουβέντες των φίλων και εκφράζεται μ'αυτόν τον τρόπο: «Ανήκει όμως στην φιλία επίσης όχι μόνον να φανερώνει στους φίλους τα μυστικά της, λόγω της συναισθηματικής ενότητος, αλλά αυτή η ενότης απαιτεί επίσης την κοινοποίηση στον φίλο ακόμη και αυτού που κατέχουμε. Καθότι ένας φίλος είναι για έναν άνθρωπο "ένας άλλος εαυτός", είναι λοιπόν αναγκαίο να προνοήσουμε για τον φίλο δίνοντας του όλα όσα κατέχουμε. Από εδώ προκύπτει και αυτός ο ορισμός της φιλίας "Να επιθυμούμε και να πραγματοποιούμε το αγαθό του φίλου". Όπως γράφει και στην 1 Ιωάν 3,17: "ὃς δ᾿ ἂν ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ χρείαν ἔχοντα καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτοῦ, πῶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ; (Οποίος όμως έχει τα αγαθά του κόσμου που κάμνουν άνετον την ζωήν και βλέπει τον αδελφόν του να έχη ανάγκην, κλείσει δε τα σπλάγχνα του και μείνει αναίσθητος εις την δυστυχίαν εκείνου, πως είναι δυνατόν η αγάπη του Θεού να μένη μέσα του;)". Αυτό όμως συμβαίνει πάνω απ' όλα στον Θεό, για τον οποίο η θέληση σημαίνει ενέργεια. Να λοιπόν γιατί είναι ωφέλιμο να δηλώσουμε πώς όλα τα δώρα του Θεού μάς παραχωρούνται διά του Αγίου Πνεύματος!»(SCG IV 21, n. 3579).
          Εδώ βρίσκουμε εκφράσεις οι οποίες ανήκουν στην θεωρία τού Αριστοτέλη, τις οποίες ο Ακινάτης υιοθετεί ευχαρίστως όταν μιλά για την αγάπη του Θεού για μας, και τις οποίες θα ξανασυναντήσουμε στο δόγμα του περί της κοινωνίας των Αγίων (Ηθ. Νικομ. 1166 α, 1159 b 32). Όταν λοιπόν υπολογίζει τα αγαθά του Θεού τα οποία πρέπει να μας κοινωνήσει λόγω της φιλίας του μαζί μας, ο Ακινάτης αναφέρεται πρίν απ' όλα, χωρίς κανένα δισταγμό στην ευτυχία των Θείων καρπών, που ανήκουν στον Θεό λόγω της ίδιας του της φύσεως.      
          «Προκειμένου ο άνθρωπος να αποκτήσει την ευτυχία είναι αναγκαίο πρίν απ' όλα να αποκτήσει την ομοίωση με τον Θεό μέσω κάποιων πνευματικών ποιοτήτων, με τις οποίες πράττει στην συνέχεια σε συμφωνία μαζί τους, και τελικώς θα αποκτήσει και την ποθούμενη ευτυχία. Έτσι, τα πνευματικά δώρα μάς δίνονται διά της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, επομένως εμείς αποκτούμε την ομοίωση με το Θεό και καθιστάμεθα ικανοί να πράξουμε το αγαθό διά της ενέργειας τού Αγίου Πνεύματος και ένεκεν Αυτού βρίσκουμε ανοιχτή την οδό πρός την Ευτυχία. Ο Απόστολος μας υπενθυμίζει ακριβώς αυτό το τριπλό στάδιο (2 Κορ 1, 21-22): "ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός, ὁ καί σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν". Και ακόμη (πρός Εφεσ 1,13): "καὶ ὑμεῖς ἀκούσαντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας ὑμῶν, ἐν ᾧ καὶ πιστεύσαντες ἐσφραγίσθητε τῷ πνεύματι τῆς ἐπαγγελίας τῷ ἁγίῳ, ὅς ἐστιν ἀρραβὼν τῆς κληρονομίας ἡμῶν, εἰς ἀπολύτρωσιν τῆς περιποιήσεως, εἰς ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ"! Η σφραγίδα μοιάζει να αναφέρεται στην εν-τύπωση της ομοιώσεως, το Χρίσμα στην ικανότητα που προσφέρεται στον άνθρωπο και στην προδιάθεσή του για αγαθές πράξεις ο αρραβών στην ελπίδα η οποία μας κατευθύνει στην ουράνια κληρονομιά, στην τέλεια ευτυχία!»(SCG IV 21, n. 3580).

Συνεχίζεται 

ΣΧΟΛΙΟ: Γιά νά κατανοήσουμε τόν σκοπό τής αγαπολογίας, όπως καί τήν πρόθεση όσων ανησυχούν γιά τόν τονισμό τής αμαρτίας στήν σύγχρονη θεολογία, άς πούμε ότι ο άνθρωπος, όπως μάς είπε ο Κύριος, μπορεί νά δεί τήν τρίχα στό μάτι τού άλλου αλλά δέν μπορεί νά δεί τό παλούκι στό μάτι τό δικό του. Ας πούμε επίσης ότι αυτός ο νόμος είναι καί η ελπίδα μας νά έλθουμε είς εαυτόν καί νά μετανοήσουμε. Ο Οικουμενισμός όμως θέλοντας νά καταργήσει τήν άφεση τών αμαρτιών γιά νά επιβάλλει τήν ευχαριστιακή εκκλησιολογία, διά τής αγαπολογίας καί τής ανοχής τής διαφορετικότητος,  θέλει νά μάς ακυρώσει αυτόν ακριβώς τόν νόμο τής πτώσεως, πού μάς δίνει τήν ελπίδα τής επιστροφής μας στόν Κύριο. ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΧΑ, ΑΚΡΙΒΩΣ, ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ.  ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ.

 "Οπουδήποτε και αν συναντήσουμε το δόγμα της Χάριτος ή του Αγίου Πνεύματος". Μας θυμίζει λοιπόν πρώτα απ'όλα πώς η Θεία πράξη δέν περιορίζεται στην δημιουργία αυτού που καλεί στην ύπαρξη. Αυτή είναι επίσης που συντηρεί όλα τα πράγματα στο Είναι. Και αυτό εικάζεται οπωσδήποτε από το γεγονός πώς ο Θεός είναι παρών παντού όπως ακριβώς ο πράττων είναι παρών στο αποτέλεσμά του.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΠΛΕΟΝ . ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ Ο κ. ΞΙΩΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ copy paste ΤΟΥ ΑΚΙΝΑΤΗ. ΑΠΛΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΕΠΕΙΔΗ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΑΚΤΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΟΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣ, ΤΑΥΤΙΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.