Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς : Ἡ ἐκκλησία εἶναι μία, οἱ αἱρέσεις εἶναι πολλές!

ΠΗΓΗ: Τρέλο-Γιάννης


Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ διαχρονικοὶ θεματοφύλακες καὶ ὑπερασπιστὲς τῆς ἀλήθειας. Ἡ ἐμμονή τους στὴ διαφύλαξή της ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν κακοδοξία ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ σωτηρία. Ἡ σύγχρονη μάστιγα τοῦ οἰκουμενισμοῦ θέτει ἐδῶ καὶ χρόνια σὲ σκληρὴ δοκιμασία καὶ ἀμφισβήτηση τὴν ἀλήθεια γιʼ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία.
Ἀφήνουμε τὸν σύγχρονο ἅγιο καὶ ὁμολογητὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τὸν π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς νὰ ἐκθέσει τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ὡς ἀπάντηση στὴν φρικτὴ ἐκτροπὴ τῶν οἰκουμενιστῶν: «Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνον μία, ἀλλὰ καὶ μοναδική.Ἐν τῷ Κυρίῳ Ἰησοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν πολλὰ σώματα κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἐν αὐτῷ πολλὲς Ἐκκλησίες.
Ἐν τῷ θεανθρωπίνῳ αὐτοῦ σώματι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδική, ὅπως ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Χριστός, εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός. Διʼ αὐτὸν τὸν λόγον διαίρεσις, σχίσμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως ἕνα πράγμα ὀντολογικῶς ἀδύνατον.
Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ διαίρεσις τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξη, πλὴν ὑπῆρξε καὶ θὰ ὑπάρξη ἔκπτωσις ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸν τρόπον, ποὺ πίπτουν τὰ ξερὰ καὶ ἄγονα κλήματα ἀπὸ τὴν θεανθρωπίνην καὶ αἰωνίως ζῶσαν ἄμπελον, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς(Ἰω. 13,16). Κατὰ καιροὺς ἀπεσπάσθησαν καὶ ἐξεβλήθησαν ἀπὸ τὴν μοναδικὴν ἀδιαίρετον Ἐκκλησίαν οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοί, οἱ ὁποῖοι ἔκτοτε ἔπαψαν νὰ ἀποτελοῦν μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ μέρη τοῦ θεανθρωπίνου σώματός της.

Ἔτσι ἔχουν κατ' ἀρχὴν ἀποκοπῆ οἱ Γνωστικοί, κατόπιν οἱ Ἀρειανοί,κατόπιν οἱ Πνευματομάχοι, κατόπιν οἱ Μονοφυσῖται, κατόπιν οἱ Εἰκονομάχοι, κατόπιν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οἱ Προτεστάνται, κατόπιν οἱ Οὐνῖται καὶ ἐν συνεχείᾳ ὅλα τὰ ἄλλα μέλη τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν λεγεώνων».
(Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», (Γαλλικὴ μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ.181, Lausanne 1995 - Ἀναδημο-σιεύτηκε στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στὶς 29/6/2007).
Ἅγιε Ἰουστῖνε πρέσβευε γιὰ τὴν διάσωση τῆς ἀλήθειας καὶ τὴ σωτηρία ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν!

ΟΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΙΑΝΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ (7)

Συνέχεια από Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Αντανακλάσεις της ψυχής

Marie–Louise von Franz
ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ
Α. Η πρώτη αρχή

Είναι ίσως φανερό από το προηγούμενο κεφάλαιο ότι η προβολή παίζει έναν σημαντικό ρόλο στο πεδίο των ανώτερων θρησκευτικών ιδεών. Εντούτοις, δύο ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: Πού μπορούμε να βάλουμε διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτό που είναι διυποκειμενικό και σε αυτό που δεν είναι; Οι όροι  δ ι υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ό ς  και  δ ι α ψ υ χ ι κ ό ς  δεν είναι ταυτόσημοι, αν και πολλοί συγγραφείς χρησιμοποιούν απρόσεκτα τις δύο λέξεις σαν να είχαν την ίδια σημασία. Για τον Jung το συλλογικό ασυνείδητο είναι πράγματι διυποκειμενικό, αλλά  δ ε ν  είναι μεταψυχικό. Το συλλογικό ασυνείδητο, μια πραγματικότητα που περιλαμβάνει με την ευρύτερην έννοια οτιδήποτε είναι ψυχικό. Σύμφωνα με όλες τις πιθανότητες υπάρχει, αλλά οτιδήποτε μπορούμε να πούμε γι’ αυτό είναι κατ’ ανάγκην ψυχικού χαρακτήρα – λαμβάνεται αφού περάσει μέσα από το φίλτρο τής ψυχής.

Στην πολιτιστική ιστορία της Δύσης το διαψυχικό στοιχείο έχει περιγραφεί μερικές φορές σαν «πνεύμα», μερικές φορές σαν «ύλη». Οι θεολόγοι και οι φιλόσοφοι ασχολούνται περισσότερο με το πρώτο, οι φυσικοί με το δεύτερο. Κατά την πορεία της ιστορίας έχουν γίνει τόσες αντιφατικές δηλώσεις σχετικά με την ύλη όσες σχεδόν και για τις θρησκευτικές ιδέες, και σήμερα δεν μπορούμε πια να αποφύγουμε το να δούμε σε πολλές από αυτές τις δηλώσεις την προβολή ψυχικών περιεχομένων. Στην εξέλιξη των φυσικών επιστημών το ανθρώπινο πνεύμα προχώρησε λιγότερο συντηρητικά από ό,τι στν θεολογία. Όταν μια αντίληψη στον χώρο της θρησκείας έπαυε πλέον να θεωρείται σαν απόλυτα έγκυρη, οι θεολόγοι, όπως υπαινιχθήκαμε σαφώς στο προηγούμενο κεφάλαιο, προσπαθούσαν συχνά να την κρατήσουν ζωντανή και να τη συμπεριλάβουν μέσα στη νέα αλήθεια μέσω μιας καινούργιας ερμηνείας. Στις φυσικές επιστήμες, όμως, τέτοιες «ξεπερασμένες» αντιλήψεις στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς απορρίπτονταν· ακυρώνονταν με ορθολογιστικό τρόπο σύμφωνα με το τέταρτο στάδιο απόσυρσης των προβολών, και δεν σκεφτόταν κανείς να ρωτήση «από πού προήλθε αυτό το λάθος στο οποίο πιστεύαμε τόσον καιρό;». Σήμερα, πάντως, μερικοί ιστορικοί της επιστήμης έχουν εντυπωσιασθή από το γεγονός ότι ορισμένα βασικά θέματα ή αρχέγονες εικόνες έρχονται και επανέρχονται σαν κυρίαρχα στοιχεία, που, αν και αλλάζουν μορφή, ποτέ δεν εξαφανίζονται εντελώς. Και αυτό που κάποτε θεωρούνταν σαν αντίθεση ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα έρχεται πάλι στο προσκήνιο στη σύγχρονη Φυσική σαν ένας διάλογος όσον αφορά τη σχέση ανάμεσα στη συνείδηση (ή «νου») και την ύλη. Στο παρελθόν υπήρχε ακόμη ένας τρίτος όρος, η ιδέα μιας «κοσμικής ψυχής», που κατείχε μιαν ενδιάμεση θέση ανάμεσα στον νου και την ύλη.
Το σχίσμα ανάμεσα στον νου – ή πνεύμα – και την ύλη μπορεί να ανιχνευθή ήδη στην προσωκρατική φυσική φιλοσοφία, η οποία για πρώτη φορά προσπάθησε να ελευθερώση το ανθρώπινο γένος από μιαν πολυθεϊστική – μυθική εικόνα του κόσμου. Σαν νέα πρώτη αρχή εκλαμβανόταν είτε η ύλη και ένα πρωταρχικό κοσμικό στοιχείο (νερό, φωτιά, αέρας, άτομα), είτε μια νοητή (πνευματική) αρχή (οι αριθμοί, οι πλατωνικές ιδέες, η πνευματική δίνη, και ούτω καθεξής). Επομένως, όταν ήρθε η ώρα να επανερμηνευθούν οι παλιές εικόνες των θεών, θεωρήθηκαν κατά ένα μέρος σαν ψυχολογικές ιδιότητες –αγάπη, επιθετικότητα, λογική και λοιπά – και κατά ένα επίσης μέρος σαν υλικές ιδιότητες (η ζέστη του ήλιου, η φωτιά, το νερό και ούτω καθεξής). Ένας νέος δυαλισμός προήλθε έτσι ανάμεσα στο  π ν ε ύ μ α (ψυχή)¹ και την  ύ λ η. Η υλιστική ερμηνεία ονομάσθηκε  λ ό γ ο ς φ υ σ ι κ ό ς, η θεολογική  λ ό γ ο ς  θ ε ο λ ο γ ι κ ό ς· η πρώτη ήταν επιστημονικού χαρακτήρα, η δεύτερη θρησκευτικο-μεταφυσικού.² Οι δύο χώροι, ψυχή και πνεύμα, που στέκονται αντίθετοι προς την ύλη, αλληλοκαλύπτονται συχνά σε διάφορους συγγραφείς. Η κοσμική αρχή που ονομαζόταν «πνεύμα» ή «νους» έχει περισσότερο, γενικά, σχέση με τη διευθύνουσα δυναμική, με την αρχή της σκέψης (ιδέες) και με την πηγή της έμπνευσης· ενώ η συλλογική ψυχή (παγκόσμια ψυχή) έχει, από την άλλη μεριά, περισσότερο σχέση με τα αισθήματα, τις διαθέσεις και τις συγκινησιακές καταστάσεις (πάθη), όπως είναι η οργή, η αγάπη, η λαχτάρα και τα ένστικτα.
Ο σύγχρονος μελετητής αυτών των πρώιμων φιλοσοφικών συστημάτων δεν μπορεί να μην προσέξη ότι μας αφήνουν στο σκοτάδι όσον αφορά στο ερώτημα, εάν αυτές οι πνευματικές αρχές ή νοητικές καταστάσεις ανήκουν, υποθετικά, στο ατομικό υποκείμενο ή ήταν διυποκειμενικές γενικές αρχές.
Γενικά, πάντως, το τελευταίο συνέβαινε  σχεδόν πάντοτε. Οι «μεγάλες» σκέψεις και συναισθήματα ήταν «επιδράσεις» των θεών επάνω στο υποκείμενο, το οποίο κατεχόταν ή κυριευόταν από αυτές· τέτοιες σκέψεις και συναισθήματα είχαν λίγη ή καθόλου σχέση με το υποκειμενικό, προσωπικό ον.
Αυτά που θα περιγράφαμε σήμερα σαν ψυχικά στοιχεία που ανήκουν στο ατομικό υποκείμενο προβάλονταν, τουλάχιστον κατά ένα μέρος, πάνω σε ένα αντικείμενο, και εκεί ψάχνουν να τα βρουν ακόμη και σήμερα  πολλοί βιολόγοι – δηλαδή, στο ανθρώπινο σώμα. Στην ομηρική εποχή η ψυχή τού ατομικού ανθρώπινου όντος βρισκόταν όπως φαίνεται στις  φ ρ έ ν ε ς, λέξη που στην κλασσική εποχή σήμαινε το διάφραγμα, αλλά που στον Όμηρο το πιθανότερο να σήμαινε τους πνεύμονες.³ Από εκεί προερχόταν ο  θ υ μ ό ς  (χαρακτήρας, διάθεση, νους), με τον οποίον ο άνθρωπος μπορούσε να κάνη έναν εσωτερικό διάλογο, ακριβώς όπως μπορούσε να κάνη διάλογο με την καρδιά του, την έδρα των αισθημάτων του. ⁴ Περιεχόμενα που σήμερα θα τα θεωρούσαμε σαν καθαρά πνευματικές ιδέες προέρχονται επίσης μερικές φορές από αυτήν την περιοχή· αυτές οι ιδέες δεν ήταν, πάντως, ποτέ αφηρημένες, δηλαδή «απομονωμένες», αλλά συνδέονταν άμεσα με ένα συναίσθημα και μιαν τάση για ενέργεια. Ο Onians τις ονομάζει επομένως τις  σωστά ως «ιδέες-κινητήρες» (ideo-motor).⁵ Όλες αυτές οι ορμές γίνονταν αισθητές στις  φ ρ έ ν ε ς ή στην καρδιά, και μερικές φορές στο συκώτι. Εάν οι  φ ρ έ ν ε ς γέμιζαν από υγρό, ακολουθούσε τρέλλα, μέθη ή λήθη. Για μιαν λεπτομερή περιγραφή αυτού του τρόπου σκέψης, ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξη στο έξοχο έργο του R. B .Onians: «Οι αρχές της ευρωπαϊκής σκέψης». Σε άλλους πολιτισμούς θεωρούνταν και άλλα ακόμη όργανα ως έδρα της ψυχής. Συμπτωματικά, η σωματική έδρα της ψυχής φαίνεται ότι ανέβηκε σιγά-σιγά προς τα επάνω, από τα νεφρά στην κοιλιά, στο στήθος, στον λάρυγγα, και τελικά στο κεφάλι, που ακόμη και σήμερα πολλοί άνθρωποι το θεωρούν σαν «έδρα της ψυχής».
Υπήρχαν επομένως δύο χώροι στους οποίους νομιζόταν ότι εντοπίζονται οι ψυχικές δυνάμεις: μια άυλη ή από λεπτή ύλη κοσμική «παγκόσμια ψυχή», από την οποίαν και εισέρρεαν μέσα στον άνθρωπο, και ένα ιδιαίτερο μέρος του ανθρωπίνου σώματος. Το τελευταίο ήταν σίγουρα περισσότερο προσωπικό και πιο κοντά στο υποκείμενο, αλλά δεν ταυτιζόταν ακόμα με το εγώ, αφού ο Οδυσσέας μπορούσε να συζητήση με τις  φ ρ έ ν ε ς  του ή με την καρδιά του, όπως με έναν σύντροφο (!).
Εάν ανατρέξουμε στις επιστημονικο-μυθολογικές παγκόσμιες αρχές που η αρχαία ελληνική φυσική φιλοσοφία κατανοούσε σαν τις βάσεις της ύπαρξης, μας εντυπωσιάζει το γεγονός ότι οι περισσότερες από αυτές αντιπροσωπεύουν το ενορατικο-οπτικό προστάδιο αυτού που τελικά εξελίχθηκε στις σημερινές επιστημονικές υποθέσεις ή μοντέλα σκέψης. Επειδή οι μορφές δεν αναγνωρίζονταν, αν και σιγά-σιγά φθείρονταν, σαν προβολές, έχουν προσαρμοσθή με συνέπεια αυτές οι αρχετυπικές βασικές εικόνες στον νόμο της  π ε ρ ι π λ ά ν η σ η ς  των αναφομοίωτων προβολών.
Β. Η άπειρη σφαίρα σαν θεός, κόσμος και ψυχή

Μία αρχέγονη εικόνα έχει ιδιαιτέρως επιβιώσει στην επιστημονική παράδοση για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τις περισσότερες υπόλοιπες, εφ’ όσον έχει εμφανισθή σαν οπτική εικόνα του θεού, της ύπαρξης, του κόσμου, του χωρο-χρόνου και του μορίου: η εικόνα ενός κύκλου ή «της σφαίρας που το κέντρο της είναι παντού και η περιφέρειά της πουθενά». Μέσα στους αιώνες αυτή η εικόνα έχει περάσει από πολλές μετατροπές, ώσπου κατανοήθηκε τελικά και σταδιακά σαν η εικόνα της ενδοψυχικής πραγματικότητας μέσα στο ανθρώπινο ον. Το έργο του Dieter Mahnke «Unendliche Sphäre und Allmittelpunkt» («Η σφαίρα χωρίς τέλος και το κέντρο που βρίσκεται παντού») είναι μια περιεκτική μελέτη της ιστορίας αυτού του συμβόλου· στηρίζομαι κυρίως σε αυτήν εδώ. ( O D. Mahnke μετέδωσε με το υπόμνημά του στα έργα του Διονυσίου Αρεοπαγίτου νεοπλατωνικές θεωρίες στη Δύση. Δεχόταν πως τα πάντα προέρχονται από τον Θεό και επιστρέφουν στον Θεό.)
Ένας πρώιμος ορφικός ύμνος είχε ήδη περιγράψει τον Δία σαν «ένα βασιλικό σώμα, μέσα στο οποίο κυκλοφορούν τα πάντα», μια περιγραφή που έχει ίσως επηρεάσει τον Πλάτωνα και τον Πλωτίνο. ⁷ Και παρ’ όλο που ο Αναξίμανδρος θεωρούσε το  ά π ε ι ρ ο ν  σαν βάση όλων των όντων, αυτό ήταν επίσης κάτι που περιέκλειε, κατά τη γνώμη του, ξεχωριστές υπάρξεις, αν και δεν ήταν ακόμη καθαρά σφαιρικό. ⁸ Ο Παρμενίδης ήταν ο πρώτος που περιέγραψε το  Ε ν  σαν μια σαφώς γεωμετρική σφαίρα ⁹, και ο Εμπεδοκλής δεν άφηνε καμμιάν αμφιβολία στην περιγραφή του της κοσμικής πραγματικότητας, για το ότι πρόκειται για μιαν άπειρη σφαίρα:  ¹⁰ «Ο Σφαίρος, ο σφαιρικός, γεμάτος, πάνω από τη μοναχικότητα που κυριαρχεί παντού, με ευτυχισμένη υπερηφάνεια». ¹¹ Για τον Πλάτωνα ο κόσμος είναι ένας σφαιρικός μακάριος θεός, μια αντανάκλαση της δικής του αιώνιας και αρχέγονης εικόνας. Ο Πλωτίνος παρέλαβε αυτήν την ιδέα και την επεξεργάσθηκε. ¹² Η αιώνια αρχέγονη εικόνα είναι μια νοητή σφαίρα, το πρότυπο της ορατής σφαίρας του ουρανού που δημιουργήθηκε από τον Θεό. Αυτή η καθαρά πνευματική σφαίρα δεν έχει έκταση στον χώρο, έτσι ώστε μπορεί κανείς να πη για τον Θεό, είτε ότι είναι Αυτός που αγκαλιάζει τα πάντα, είτε και ότι ζη «κάτω στα βάθη» ¹³ Ρέει όμως, με την ενέργειά του, σε όλον τον κόσμο, σαν ένα είδος πανταχού παρουσίας. ¹⁴ Αυτή η εικόνα τού Πλωτίνου πέρασε στη συνέχεια, από τη μια μεριά, όπως έδειξε ο Mahnke,  μέσω του «F o n s  V i t a e» («Πηγή της ζωής» του ben Gabirol και μέσω ενός ανωνύμου έργου με τον τίτλο L i b e r  XXIV  p h i l  o s o p h o r u m - «Βίβλος 24 φιλοσόφων») στον Alain de Lille (πέθανε το 1203), ¹⁵ αν και όχι σαν μια εικόνα του Θεού στον ben Gabirol, αλλά σαν μια εικόνα του πρώτου μάλλον αρχέγονου πνεύματος, που προέρχεται από τον Θεό και μαζί με το οποίο ο Θεός έφερε σε πέρας τη δημιουργία. Από την άλλη μεριά, πράγμα που είναι και το πιο σημαντικό, η ίδια νεοπλατωνική πνευματική κληρονομιά πέρασε μέσω του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη στον John Scotus Erigena (815 – 877, φιλόσοφος και θεολόγος που γεννήθηκε στην Ιρλανδία από Σκώτους γονείς. Δίδαξε στο Παρίσι στα μέσα του 9ου αιώνα, μετά από πρόσκληση του βασιλιά Καρόλου του Φαλακρού), και από εκεί στη μεσαιωνική θεολογία. ¹⁶ Για τον Scotus Erigena, ο Θεός είναι, χωρίς αμφιβολία, άπειρος και χωρίς διάσταση, αλλά μπορεί να παρασταθή εικονικά σαν «ο χώρος, ο χρόνος και η περιφέρεια» των πάντων. ¹⁷ Χρονικά, η αρχή, η μέση και το τέλος ταυτίζονται μέσα του, και συμπίπτουν σε ένα αδιαίρετο και αιώνιο, μπορούμε να πούμε, σημείο· ενώ χωρικά, η περιφέρεια και το κέντρο επίσης ταυτίζονται («m a n e t  i n  s e  i p s o  u n i v e r s a l i t e r  e t  s i m p l i c i t e r»: μένουν μέσα του  με καθολικό και με μοναδικό την ίδια στιγμή τρόπο). Ο Θεός βρίσκεται «παντού ολόκληρος» - ολόκληρος μέσα σε κάθε άτομο και ολόκληρος ταυτόχρονα μέσα στον εαυτό του. ¹⁸
Η εικόνα της θεϊκής σφαίρας βρίσκεται επίσης στα έργα των μυστικών Sense, Tauler, Ruysbroeck, και στον Meister Eckhart. ¹⁹ Στην u n i o  m y s t i c a (μυστική ένωση) της ψυχής με τον Θεό, ο άνθρωπος μετέχει, παρά το πεπερασμένο της φύσης του, στην απειρότητα αυτής της άπειρης σφαίρας. «Εδώ βουλιάζει, εδώ πνίγεται το πνεύμα στην απύθμενη θάλασσα της θεότητας». Μπορεί να πη: «Μέσα μου (είναι…) ο Θεός, έξω από εμένα ο Θεός, γύρω μου και γύρω από τον Θεό, τα πάντα είναι ο Θεός, δεν γνωρίζω τίποτε άλλο παρά τον Θεό» (Tauler). ²⁰ Για τον Meister Eckhart ο Θεός είναι «μια άπειρη πνευματική σφαίρα, που το κέντρο και η περιφέρειά της βρίσκονται παντού».²¹
Ο Johannes Kepler χρησιμοποίησε αργότερα, αντλώντας από τα γραπτά τού Nicholas of Cusa (Νικολάου Κουζάνου), την ίδιαν εικόνα. Η αρχέγονη εικόνα του κόσμου, γράφει, είναι ο Θεός ο ίδιος, «στον οποίον δεν μοιάζει καμμιά άλλη τόσο μορφή, όσο η επιφάνεια μιας σφαίρας». ²² Ο Θεός (Σ.τ.Μ.: ενν. ο Πατέρας) είναι, ας πούμε, το σημείο προέλευσης στο κέντρο αυτής τής σφαίρας· ο Υιός είναι η παγκόσμια αποκάλυψη της μοναδικότητας αυτού τού σημείου· και το Άγιο Πνεύμα είναι, τελικά, «η ταυτότητα του ενδιάμεσου χώρου». Ο πεπερασμένος κόσμος είναι πλασμένος έτσι ώστε να συμφωνή μ’ αυτήν τη θεϊκή αρχέγονη εικόνα, και αυτός είναι ο λόγος που η γεωμετρία είναι θεϊκή τέχνη. Το ανθρώπινο πλάσμα έχει επίσης την ίδια σφαιρική μορφή· βρίσκεται ανάμεσα στο θεϊκό πνεύμα και τον φυσικό κόσμο, όπως η κυκλική γραμμή ανάμεσα στην επιφάνεια της σφαίρας και στο επίπεδο από το οποίο αυτή τέμνει ένα κομμάτι. ²³
Για τον Isaac Newton (1642 – 1727 ) ο τρισδιάστατος χώρος παραμένει επίσης  κάτι «σαν η υλοποιημένη εκπόρευση του Θεού». Η πανταχού παρουσία τού Θεού έγινε έτσι η αρχέγονη, μπορούμε να πούμε, εικόνα ενός φυσικού πεδίου. ²⁴ Γράφει ο Newton: «Ο Θεός είναι αιώνιος, άπειρος, παντοδύναμος και παντογνώστης, υπάρχει δηλαδή «από του αιώνος και έως του αιώνος», κυβερνάει τα πάντα και γνωρίζει ο,τιδήποτε συμβαίνει και μπορεί να συμβή. Επειδή ακριβώς υπάρχει αιώνια και είναι πανταχού παρών. Αυτός δημιουργεί τον χώρο, την αιωνιότητα και το άπειρο». ²⁵ Ο Newton διακρίνει στη συνέχεια   έναν «απόλυτο, πραγματικό, μαθηματικό χρόνο», που ρέει συνεχώς μέσα στον εαυτό του, και έναν σχετικό, φαινομενικά κοινό χρόνο, που είναι το μέτρο της διάρκειας. Με τον ίδιο τρόπο, ο «απόλυτος χώρος» είναι γι’ αυτόν  πάντοτε ίδιος με τον εαυτό του, ενώ ο μετρητός, σχετικό χώρος είναι το μέτρο για οτιδήποτε κινείται. Ο απόλυτος χρόνος και ο απόλυτος χώρος είναι οι «πρωταρχικοί κοινοί τόποι όλων των πραγμάτων, και είναι ακίνητοι καθεαυτοί». Σ’ αυτούς εκδηλώνεται η πανταχού παρουσία του Θεού. Η φυσική είναι, επομένως, ένα ιδιαίτερο είδος θεολογίας. ²⁶ Η γεωμετρία είναι κι αυτή μια θεϊκή τέχνη, επειδή αποκαλύπτεται, ας το πούμε έτσι, ο νόμος τής δημιουργίας του κόσμου στην αξιωματική δομή της. ²⁷
Στη γενική θεωρία της σχετικότητας, που είναι παραδεκτή σήμερα, ο χώρος και ο χρόνος θεωρούνται σαν ένα τετραδιάστατο μετρικό πεδίο, που καθορίζει την απόσταση ανάμεσα σε σημεία που βρίσκονται πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Τα μετρικά στοιχεία που αποδίδονται σ’ αυτό το πεδίο έχουν απόλυτη έννοια, δεν μπορεί δηλαδή να μιλήση κανείς γι’ αυτά χωρίς να πάρη υπ’ όψη του την παρουσία της ύλης. ²⁸ «Γνωρίζουμε επομένως», γράφει ο Markus Fierz, «ότι ο χώρος είναι ακόμη, από μιαν πολύ ουσιαστική άποψη, αυτό που ήταν στην αρχή, το στοιχείο που αγκαλιάζει τα πάντα, και μέσα στο οποίο τα πάντα κινούνται και ενεργούν. Και όταν θέλη σήμερα ο Pascual Jordan να συλλάβη τον χώρο σαν μια μετρική πολλαπλότητα, μέσα στην οποία συνεχώς δημιουργούνται από μόνοι τους νέοι αστρικού κόσμοι, μπορούμε να πούμε ότι η ιδέα της ουσιαστικής ταύτισής του με το αρχαίο Δημιουργικό Πνεύμα δεν έσβησε ακόμη εντελώς». ²⁹ Στον καιρό μας, οι καθαρά μαθηματικές συλλήψεις και σύμβολα έχουν γίνει οι περισσότερο, φυσικά, αποδεκτές παραστάσεις της πραγματικότητας, και έχουν εκτοπίσει τις περισσότερο οπτικά συμβολικές, παλαιότερες ιδέες.
Στη θεωρία του Eistein, όχι μόνον εμφανίζεται η ίδια αρχέγονη εικόνα με τροποποιημένη μορφή, αλλά συνδέεται επίσης στενά και με την ιδέα τής ύλης. Σύμφωνα με τον Enstein, η ύλη είναι ένα ενεργοποιημένο στάδιο μιας «δυναμικής γεωμετρίας». ³⁰ Ο υπερχώρος αυτής της δυναμικής γεωμετρίας περιέχει «οπές», μέσα στις οποίες και συλλαμβάνονται ας πούμε, στην τοπολογία του υπερχώρου, οι ηλεκτρικές γραμμές της ενέργειας. ³¹ Αυτή είναι μια πραγματική πολλαπλότητα, που η απεικόνισή της, η οποία είναι, χρονικά,  πάντοτε κάτι το στιγμιαίο, είναι μια γεωμετρία τού 3. Ο ίδιος ο υπερχώρος  δεν έχει, πάντως, τετραπλή γεωμετρία (η ιδέα του χωρο-χρόνου χάνει εντελώς το κύρος της σ’ αυτήν την περιοχή). ³² [Σ.τ.Μ.: Για την κλασσική μηχανική ο χρόνος «ρέει» με τον ίδιον ρυθμό σε όλα τα συστήματα αναφοράς, και κάθε σημείο του χώρου καθορίζεται με τρείς συντεταγμένες.] Ο Wheeler συγκρίνει αυτήν τη σύλληψη με ένα κυματιστό στρώμα αφρού, διάτρητο από αναρίθμητες «οπές», μέσα στις οποίες εμφανίζονται και εξαφανίζονται συνεχώς καινούργιες φούσκες· αυτό το στρώμα είναι η ίδια η «δυναμική γεωμετρία», στην οποίαν τα συστατικά της ενέργειας του κενού, που αντισταθμίζουν  το ένα το άλλο, εξουδετερώνονται σε μεγάλον βαθμό. ³³ Η τριπλή σφαίρα (S ₃), η τριπλή σφαίρα με μιαν οπή (Sx S₁ = W₁, όπου S=σφαίρα, W= wormhole=οπή) και η τριπλή σφαίρα με v οπές θεωρούνται σήμερα σαν η περισσότερο αποδεκτή τοπολογία για έναν τέτοιον υπερχώρο. ³⁴
Αυτά τα μοντέλα σκέψης είναι νέες παραλλαγές της παλαιάς παράδοξης εικόνας της σφαίρας, που «η περιφέρειά της δεν βρίσκεται πουθενά ( s i r c u m f e r e n t i a  n u s q u a m). O δυαλισμός που αναφέραμε στην αρχή τού κεφαλαίου, ανάμεσα στη φυσική και τη θεολογική ερμηνεία της εικόνας τής σφαίρας, υπήρχε και στους μεταγενέστερους, επίσης, αιώνες. Αν και συγγραφείς όπως ο Weigel, o Baader και ο Boehme συνέχισαν να δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη θεολογική ερμηνεία της εικόνας της σφαίρας, η εποχή του Newton και του Kepler διείδε την αρχή μιας διαδικασίας μερικής εκκοσμίκευσης και μαθηματικοποίησης της εικόνας, με την απώλεια της «μυθικής» της σημασίας· αυτή η εικόνα έγινε όλο και περισσότερο η βάση μιας καθαρά επιστημονικής χρήσης της γεωμετρίας της δομής του χώρου και της ιδέας του χρόνου. Ενώ η πλευρά του συμβόλου της σφαίρας σαν εικόνας του Θεού υποχώρησε σταδιακά στο βάθος. ³⁵
Από την άλλη μεριά, εμφανίσθηκε άλλη μια ιστορική διαδικασία μεταμόρφωσης της χρήσης της εικόνας της σφαίρας: η όλο και περισσότερο  ψ υ χ ο λ ο γ ι κ ή  της ερμηνεία. Η εικόνα αυτή αποδίδεται σίγουρα, συμβατικά σχεδόν ακόμη, από τον Fichte στη θεότητα, αλλά χρησιμοποιείται συγχρόνως πλατειά, για να δείξη  έ ν α  κ ε ν τ ρ ι κ ό  σ η μ ε ί ο  τ η ς  π ρ ο σ ω π ι κ ό τ η τ α ς,  που βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο, ένα σημείο που ο Fichte το περιγράφει σαν το «παραγωγικό και δημιουργικό» ή σαν το «απόλυτο εγώ» ³⁶ (σε αντίθεση με το κοινό και εμπειρικό εγώ). Η «άπειρη ουσία τού εγώ» προσλαμβάνει συνεχώς συγκεκριμένη μορφή στο περιστασιακό εγώ. Το οποίο και προσπαθεί να επεκταθή απ’ την πλευρά του, και πέρα απ’ τον συμπτωματικό του χαρακτήρα, προς εκείνο το ιδεατό ή απόλυτο εγώ. Ο Hardenberg  (Novalis) αντιλαμβάνεται αυτό το ιδεατό εγώ του Fichte περισσότερο σαν μιαν εικόνα του Θεού μέσα στον άνθρωπο. ³⁷ Το πόσο πολύ πλησιάζουν τις Γουγκιανές συλλήψεις του Ταυτού και του εγώ αυτές οι ιδέες, είναι κάτι το πολύ, νομίζω, προφανές.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1.Που είχε την έννοια μιας παγκόσμιας, συνήθως, ψυχής, της οποίας και είναι τμήματα οι ατομικές ψυχές.
2. Βλέπε: Πλούταρχος, απόσπασμα V, που αναφέρεται από τον Ευσέβιο στην «Ευαγγελική προπαρασκευή», ΙΙΙ, 1. Σύγκρινε: Andersen: «Λόγος και Νόμος», σ. 257.
3. R.B.Onians: «Οι πηγές της ευρωπαϊκής σκέψης», σ.σ. 35 κ.ε.
4. Ο. π., σ. 13.
5. Ο. π., σ. 17 Η ιδέα προέρχεται από τον Stout.
6. Ο. π., σ. 37. Η πνευμονία θεωρούνταν μια αρρώστια, που είχε αιτία τον έρωτα.
7. D. Mahnke «Η σφαίρα που δεν τελειώνει πουθενά, με το κέντρο που βρίσκεται παντού», σ. 243.
8. Ο. π. σ.σ. 239 κ.ε. (Η ιδέα αυτή δεν εμφανίζεται ακόμη ούτε στον Ξενοφάνη).
9. Ο. π., σ. 240.
10. Ο. π., σ. 238.
11. Ο. π., σ. 236.
12. Ο. π., σ. 229, 221.
13. Ο. π., σ. 220.
14. Ο. π., σ. 217.
15. Ο. π., σ..σ. 212 κ.ε. Βλέπε επίσης σ. 171.
16. Ο. π., σ. 214, και ιδιαίτερα στην σ. 193.
17. Ο. π., σ. 192, που αναφέρεται στο «De divisione natura» (Περί της διαιρέσεως της φύσεως»), Ι, 12, ΣΤΉΛΗ 455 Α.
18. ο. Π., Σ. 193. Ο Θεός είναι επίσης η μονάδα, που περιέχει όλους τους άλλους αριθμούς εντός της, σε μιαν ενότητα (σ. 190).
19. Ο. π., σ. 164.
20. Ο. π., σ. 167.
21. Αναφέρεται στο ίδιο έργο, σ. 150.
22. O. π., σ.σ. 132 κ.ε. Αντίθετα με τον Giordano Bruno, o Kepler δεν φαντάσθηκε έναν άπειρον αριθμό κόσμων, αλλά μόνο μια σφαίρα, που, αν και χωρίς όρια, είναι πεπερασμένη.
23. Ο. π., σ.σ. 135 κ.ε.
24. Samburski «Η εικόνα του φυσικού κόσμου στην αρχαιότητα», σ. 189. Η στωϊκή ιδέα ενός τ ό ν ο υ που συγκρατεί τον κόσμο αντιστοιχεί, όπως παρατηρεί ο Sambruski, με την ιδέα ενός στάσιμου κύματος ή μιας ακινητοποιημένης ταλάντωσης.
25. Newton: « Γενικό Σχόλιο» στη 2η έκδοση των ¨Αρχών», που αναφέρεται στο έργο του M. Fiertz: «Ο Issaak Newton σαν μαθηματικός».
26. M. Fiertz: «Για τις πηγές και τη σημασία της διδασκαλίας του Issaak Newton για τον απόλυτο χώρο», σ.σ. 624 κ.ε., ιδιαίτερα οι σ.σ. 67,69 κ.ε.
27. Mahnke: «Η σφαίρα που δεν τελειώνει πουθενά», σ.σ. 17,19. Ο Henry Moore συμφωνούσε μ’ αυτήν την ιδέα του Newton. Το έργο του αποτελεί την πηγή, μεταξύ των άλλων, για τον Leibnitz, ο οποίος εφαρμόζει επίσης τη μορφή τής σφαίρας στη θεϊκή, αρχέγονη μονάδα. Αλλά και όλες οι άλλες μονάδες είναι «κέντρα», όπως λέει, «μιας περιφέρειας που δεν έχει όρια».
28. Fiertz: «Για τις πηγές και τη σημασία της διδασκαλίας του Isaak Newton για τον απόλυτο χώρο», σ.σ. 100 κ.ε.
29. Ο. π., σ. 100.
30. A. Wheeler: «Το όραμα του Einstein», σ. 1. Το ηλεκτρικό φορτίο θα έπρεπε να ορισθή τότε σαν ηλεκτρικές γραμμές ισχύος, που βρίσκονται παντού χωρίς εξαίρεση, αλλά συνδέονται (αναμεταξύ τους…) λόγω της τοπολογίας ενός πολλαπλά συνδεόμενου χώρου (σ.σ. 10 κ.ε.).
31. Ο. π., σ.σ. 11, 43.
32. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την «κατάρρευση της βαρύτητας», βλέπε: ο.π., σ. 28.
33. Ο. π., σ. 47.
34. Ο. π., σ. 63 και σ. 95, αρ. 55. Σε ένα έξοχο άρθρο, η Mary Gammon προσπάθησε να συσχετίση το μοντέλο του χώρου του Enstein με τη Γιουγκιανή αντίληψη του u n u s m u n d u s (ενιαίου κόσμου). Τα βασικά σημεία αυτής τής απόπειρας βρίσκονται στο έργο της Gammon: «Παράθυρο στην αιωνιότητα: Αρχέτυπο και Σχετικότητα», σ.σ. 11 κ.ε.
35. Mahnke: «Η σφαίρα που δεν τελειώνει πουθενά», σ. 12.
36. Ο. π., σ.σ. 8 κ.ε.
37. ο. π., σ. 3.                                                             


(συνεχίζεται)

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τα ντοκουμένα της δικογραφίας Πεπόνη που κρύβει ο κος Πρόεδρος της Δημοκρατίας

ΠΗΓΗ: ΛΟΓΙΟΣ ΕΡΜΗΣ

Τα δύο έγγραφα της δικογραφίας που θα αποτελέσουν το εισιτήριο για το ειδικό δικαστήριο των επίορκων.
Αυτά που θέλουν να κρύψουν και είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου!





Σκάνδαλο με τα λουκέτα σε Κέντρα Ξένων Γλωσσών και φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης


Ναι, λοιπόν, μπορείς ως πολίτης να ανοίξεις το στόμα και να χάψεις το παραμύθι.
Όπως το ανοίγεις και καταπίνεις τα πάντα, κάτι χρονάκια τώρα.
 
Ανάπτυξη, σου λένε. Ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Προσπάθεια μείωσης της ανεργίας.
 
Τους πιστεύεις; 

Όπως πίστευες πως θα ζούσες σε κράτος δικαίου, που δεν θα σε μπλόκαρε από τα πάντα; Πως θα σε στήριζε ως μάνα, ως πατέρα, θα σου έδινε κίνητρα να γίνεις πολύτεκνος και να ενισχύσεις το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας σου;
 
Η ενίσχυση ονομάζεται φορολογία στα παιδιά σου, λες και είναι οικόπεδο στα βόρεια προάστια.
 
Η μόνη διαφορά είναι πως το οικόπεδο το «σκοτώνεις» και για ένα κομμάτι ψωμί, ενώ για το παιδί σου σαφώς σκοτώνεσαι, προκειμένου να εξασφαλίσεις έστω ένα κομμάτι ψωμί.
 

Κάπως έτσι με το νέο πολυνομοσχέδιο, νύχτα πέρασαν κάποιες ειδικές ρυθμίσεις στο Κεφάλαιο Θ, περί θεμάτων Υπουργείου Παιδείας, (δες αναλυτικά τις ρυθμίσεις εδώ) που ουσιαστικά ρίχνει στο δρόμο, την ανεργία και την εξαθλίωση, τον κλάδο των καθηγητών και ιδιοκτητών Κέντρων Ξένων Γλωσσών και Φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης. 


Με κτιριακές προδιαγραφές ανέφικτες για τη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, γίνεται ανάκληση αδειών όλων των ΚΞΓ και φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης, στο τέλος της φετινής σχολικής χρονιάς.
 

Επίσης, βαφτίζεται γενικός δερβέναγας για τα πάντα ο Υπουργός Παιδείας, ο οποίος λες και έχει μετοχές στο μαγαζί σου, θα τεστάρει ποιον και γιατί θα προσλαμβάνεις, τον υπάλληλο που θες να προσλάβεις.
 
Θα μου πεις, αυτός είναι έλεγχος κράτους.
 
Θα συμφωνήσω. Αυτός είναι έλεγχος του Σταλινικού Κράτους, όχι της ελεύθερης αγοράς που θέλουμε να πλασάρουμε, για να πιστέψουμε πως ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
 

Εκεί να δεις τα ρουσφέτια του Υπουργού πώς θεοποιούνται και πώς αποδεικνύονται οι εξουσίες μέσα από το μαζικό εκφοβισμό, καθώς το καθεστώς της ρουφιανιάς θα πάει σύννεφο. 

Στο υπογράφω με τατουάζ στον κόρφο μου.
 

Εκεί να δεις μονοπώλια, αισχροκέρδεια και παραοικονομία, εκεί να δεις φροντιστήρια και Κέντρα Ξένων Γλωσσών κλειδωμένα με λουκέτο, με τους καθηγητές απολυμένους να σκοτώνουν για να βουτήξουν το ιδιαίτερο απ΄ το συνάδελφό τους.
 

Να δεις και τα ιδιωτικά ΙΕΚ/ΚΕΚ, τα ξένα franchise και το κακό συναπάντημα να ντύνουν, να στολίζουν και να νοικοκυρεύουν τα παιδιά σου, μόνο αν βάλεις το χέρι βαθιά στην τσέπη για να πληρώσεις την εκπαίδευσή τους με δίδακτρα αστρονομικά, προκειμένου να ενισχύσεις τις αυξημένες τους ανάγκες στην κτιριακή υποδομή, που τους επιβάλει το κράτος.
 

Αναρωτιέται κανείς ποιανού ακριβώς σύλληψη έβαλε σε τέτοια δυσμενή θέση όλο το κομμάτι της ιδιωτικής εκπαίδευσης, προκειμένου να συνταχθούν νόμοι, που θα φωτογραφήσουν το επιτηδευμένο κλείσιμο των Κέντρων Ξένων Γλωσσών και των φροντιστηρίων, ώστε, προφανώς, να ευνοηθούν συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί φορείς, οι οποίοι θα συγκεντρώσουν την παροχή όλων των υπηρεσιών, με μια εκπαίδευση επιπέδου μπακάλικου.
 

Βάλε ένα κιλό αγγλικά, μαζί με δυο κιλά σπουδές στην ψυχολογία, ένα τέταρτο ισπανικά και μια τσάντα σπουδές αισθητικής, ένα πράμα.
 

Το μπακάλικο που στην Ελλάδα το λέμε Παιδεία, το έθεσε σε εφαρμογή η τωρινή κυβέρνηση και ανέλαβε τη θέση του υπερήρωα ο κύριος Αρβανιτόπουλος, ο οποίος αναμένεται να συνδέσει το όνομά του με την υποβάθμιση της Παιδείας, την καταβαράθρωση ενός ολόκληρου κλάδου και την πενία και ανεργία 80.000 ιδιωτικών εκπαιδευτικών και ιδιοκτητών ΚΞΓ και φροντιστηρίων. 


Φυσικά έντονη διαμαρτυρία υπήρξε από όλες τις ομοσπονδίες της Ιδιωτικής εκπαίδευσης, η οποίες ήλθαν σε σύσκεψη και κοινοποίησαν επιστολή διαμαρτυρίας προς την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. (δες την επιστολή εδώ)
 
Ετοιμάσου να δεις ακόμα μια ομάδα ελληνικών επιχειρήσεων να κλείνει και στη θέση τους να ανοίγουν μεγάλα ξένα franchise, όπου θα δουλεύουν οι Έλληνες για την ψυχή της μάνας τους και θα κάνουν και το σταυρό τους.
 
Ετοιμάσου ως εκπαιδευτικός να μην τολμήσεις να σηκώσεις κεφάλι, γιατί αν απολυθείς για υποκειμενικούς λόγους του αφεντικού σου, κινδυνεύεις, με το χαρακτηρισμό της ανικανότητας, να χάσεις την άδεια για 10 χρόνια, από το να αναπτύξεις την οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα σου.
 

Ετοιμάσου να μπεις στον ψευτοκαπιταλισμό σοβιετικού τύπου, όπου αν βήξεις αντίθετη άποψη, θα ξυπνήσεις μπουζουριασμένος στην εξορία, στιγματισμένος για το υπόλοιπο της επαγγελματικής σου καριέρας.
 

Ετοιμάσου να μπεις στη ζώνη του λυκόφωτος.
 
Εκεί όπου οι λύκοι ουρλιάζουν, το μάτι γυαλίζει και το μόνο που θυμίζει ότι ιδρώνεις σε αυτό που κάποτε ήταν η Ελλάδα, είναι η θέα της Ακρόπολης θολή, όταν οδηγάς με την αγέλη σου κατά μήκος της Πατησίων.


Πολύ επώδυνες μεταρρυθμίσεις προανήγγειλε για την Ελλάδα ο Σόιμπλε


Πηγή: Olympia

Αίσθηση προκάλεσε η ομιλία του Υπουργού Οικονομικών κ.Σόιμπλε στο Γερμανικό Κοινοβούλιο, κατά τη συζήτηση για την επικύρωση της συμφωνίας του Eurogroup που αφορά την Ελλάδα.
Ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών, αφού αναγνώρισε τη μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή που έχει επιτύχει η χώρα μας με τις μειώσεις μισθών, συντάξεων και την υπερφορολόγηση, ανέφερε στην ομιλία του ”ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει τώρα σε πολύ επώδυνες μεταρρυθμίσεις”.
Η αποστροφή αυτή του κ.Σόιμπλε προκάλεσε σοκ στην Αθήνα, όταν μεταδόθηκε από τα ΜΜΕ πριν από λίγα λεπτά.
Οι πολύ επώδυνες μεταρρυθμίσεις που προανήγγειλε ο κ.Σόιμπλε, θα προκαλέσουν νέες απώλειες και τεράστιο κόστος στους Έλληνες πολίτες.
Οι Γερμανοί επαναφέρουν άμεσα τις απαιτήσεις τους για:
Απολύσεις 25.000 δημοσίων υπαλλήλων
- Απόλυτο έλεγχο των φορολογικών εσόδων. Ακόμα και με την εμπλοκή ιδιωτικών εισπρακτικών εταιρειών.
- Νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και ειδικές οικονομικές ζώνες στις οποίες θα μπορούν να απασχοληθούν παράνομοι οικονομικοί μετανάστες, χωρίς ασφαλιστική κάλυψη και με χαμηλές αμοιβές και ειδικό φορολογικό καθεστώς για τις επιχειρήσεις.
Πλήρης κατάλυση του κοινωνικού κράτους, θέλουν το ασφαλιστικό σύστημα να περιοριστεί μόνο στην καταβολή συντάξεων.
- Απελευθέρωση των πλειστηριασμών ακινήτων. Παίρνοντας υπό τον έλεγχό τους τις τράπεζες θα προχωρήσουν στη μεγαλύτερη αναδιανομή ακινήτων που έγινε ποτέ στην ιστορία.
- Ιδιωτικοποιήσεις με διαδικασίες-εξπρές. Οι Γερμανοί θέλουν τους τομείς της ενέργειας και του τουρισμού.
Η Ελληνική κυβέρνηση,τις επόμενες ώρες, θα προσπαθήσει να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την ομιλία του κ.Σόιμπλε, υποβαθμίζοντας την αποστροφή του λόγου του για τις ”πολύ επώδυνες μεταρρυθμίσεις” που περιμένουν την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Ταυτόχρονα έχει και ένα πολύ μεγάλο πονοκέφαλο, μέσα σε όλα τα άλλα. Την ασφάλεια και τη φρούρηση Γερμανικών στόχων, αφού είναι διάχυτη η ανησυχία ότι οι κοινωνικές συνθήκες υποβοηθούν τη δημιουργία μιας νέας, σκληρής και αδίστακτης γενιάς τρομοκρατών.
Είναι χαρακτηριστική η αγωνία και η ανησυχία του Πρωθυπουργού, όταν ενημερώθηκε για τα επεισόδια της Θεσσαλονίκης εις βάρος του Γερμανού πρόξενου και του κ. Φούχτελ. Ο κ.Σαμαράς τηλεφώνησε τρεις φορές στον Υπουργό Εσωτερικών κ.Στυλιανίδη,που ήταν παρών, για να βεβαιωθεί ότι ο κ. Φούχτελ ήταν ασφαλής και δεν κινδύνευε.
Πηγή:  newsbomb.gr

Παθητικοί αποδέκτες όσων οι σαρωτικές εξελίξεις εγκυμονούν


Με αποδόμηση στρατηγικών δυνατοτήτων και αντιστάσεων

Του Άνθου Λυκαύγη

ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ και αν είναι η κατάληξη όσων με τρόπο πολυαίμακτο και δραματικό εξελίσσονται στη γειτονιά μας, αυτά θα οδηγήσουν αναποδράστως σε καίριες γεωπολιτικές αναδιατάξεις και συνακόλουθη ανακατανομή επιρροών.

Σε βαθμό που θα επιδράσει άμεσα και στα καθ' ημάς. Καίρια μάλιστα, για λόγους που και η γεωγραφία και οι συνθήκες προεξοφλούν. Μόνο μυωπάζοντες δεν μπορούν να διακρίνουν όσα επέρχονται και πώς αυτά είναι δυνατόν να επενεργήσουν στη σύνολη περιοχή που μας διαλαμβάνει. Και ακριβώς το χειρότερο για μας είναι ότι:

Αυτά συμβαίνουν χωρίς εμάς! Έστω και αν τελικά κι εμείς, εκ των πραγμάτων, θα υποστούμε μέρος των συνεπειών. Εμμέσως μεν. Αλλά με όρους σαφώς γεωστρατηγικούς. Οι οποίοι περνούν είτε μέσα από νέες δικές μας επιλογές (όπως η ζεύξη με το Ισραήλ) είτε μέσα από ένα ενισχυμένο τουρκικό περιφερειακό ρόλο. Που είναι μάλλον βέβαιος, παρά την παροξυνόμενη αντιπαράθεση με το Τελ Αβίβ. Γιατί, δυστυχώς, η Άγκυρα δεν παύει ν' απολαμβάνει της προτιμήσεως των επιλογών του Ατλαντισμού, για λόγους προφανείς.

Εάν επισημαίνουμε αυτά κι επιμένουμε σ' αυτά, είναι για να υπογραμμίσουμε κάποιους προφανείς κινδύνους που τα συνοδεύουν ως προς τις εθνικές μας προοπτικές, καθώς, δυστυχώς, αυτές οι εν πολλοίς κοσμογονικές (αλλά και τραυματικές) περιφερειακές αναδιατάξεις μάς συναντούν συγκυριακά στα χειρότερά μας! Όπου, ενώ αυτά θα μας επηρεάσουν κι ενώ είμεθα εκ των πραγμάτων μέρος των, εντούτοις αποβαίνομεν ταυτοχρόνως παθητικοί δέκτες. Χωρίς επαρκείς (και κατ' ακρίβειαν καθόλου) δυνατότητες αξιόλογου τουλάχιστον ρόλου σ' αυτά που ανελίσσονται. Ρόλου σε διπλωματικό ασφαλώς επίπεδο. Προκειμένου να έχουμε κι ενεργό παρουσία σε όσα γίνονται και λόγο σε ό,τι λόγω αυτών θα επηρεάσει δικά μας συμφέροντα. Και το τελευταίο είναι αναπόφευκτο.

Ατυχώς βρισκόμαστε μπροστά σε κατάσταση δεινής αποδομήσεως δυνατοτήτων και τραυματικής αναίρεσης στρατηγικών δυναμικών. Οπόταν και αποβαίνουμε τελικά παθητικοί αποδέκτες. Καταγραφείς εξελίξεων κι αδυνατώντας να επιδράσουμε σ' αυτές. Ενώ την ίδια ώρα, με μαθηματική βεβαιότητα, θ' αντιμετωπίσουμε απειλές νέων τετελεσμένων σε ό,τι αφορά είτε αμφισβήτηση γεωπολιτικών κυριαρχικών μας ορίων είτε παρεμπόδιση ασκήσεως δικαιωμάτων στον εθνικό μας χώρο. Όπως σε θαλάσσιες οικονομικές ζώνες, στις οποίες με βάση το Διεθνές Δίκαιο μπορούμε ν' αναζητήσουμε και ν' αξιοποιήσουμε φυσικό πλούτο. Αυτό ήδη γίνεται. Απλώς δεν έχει συντελεσθεί. Ως αποτέλεσμα όμως αυτών που θα προκύψουν, όταν οι καπνοί των επαλλήλων μεσανατολικών ηφαιστείων διαλυθούν, να μην υπάρχει αμφιβολία ότι θα έχουμε ανάταξη κρίσεων στο δικό μας γεωγραφικό περιβάλλον. Με την Τουρκία -προς το παρόν τουλάχιστον ευνοημένη των εξελίξεων- να επιχειρεί όσα δικαιολογημένα φοβόμαστε. Και για τα οποία έχει κατ' επανάληψη εκδηλώσει βουλιμικά σύνδρομα. Τόσο στον αιγαιωτικό χώρο ευθέως, όσο και στο θέμα του Καστελλορίζου ειδικότερα, όπου προσπαθεί να στοιχειοθετήσει παρεμβατικά δικαιώματα. Προαποκλείοντας εκ προοιμίου προοπτικές ανακηρύξεως ελληνικής ΑΟΖ, με άτυπο casus belli.

Εκείνο που θέλουμε με αυτές τις συνοπτικές επισημάνσεις να τονίσουμε, είναι το γεγονός ότι πρέπει να βρούμε τους τρόπους ώστε: Σε κάποιο βαθμό κι εκφεύγοντας από τις έωλες αγκυλώσεις που μας καθηλώνουν και τα καταθλιπτικά παράγωγα της χρεωκοπίας που μας περισπούν, ν' ανατάξουμε δυναμικές που να μας παρέχουν περιθώρια στρατηγικής διαχειρίσεως και αυτών των πέραν της καθημερινότητος εθνικών ζητημάτων. Προκειμένου δηλαδή και ν' αποφύγουμε παράπλευρες συνέπειες αυτών που συντελούνται και ν' αξιοποιήσουμε κάποιες ενδεχόμενες τροπές. Που με βεβαιότητα θα προκύψουν.
Πηγή: Το Παρόν
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Πάπας Βενέδικτος: Η αδελφική σχέση των δύο μεγάλων Αποστόλων (Πέτρου & Ανδρέα) αντανακλάται στην ειδική σχέση μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινούπολης.

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ



“Today we consider the figure of the Apostle Andrew. According to John’s Gospel, Andrew was the first Apostle to be called by Jesus; he then brought his brother, Simon Peter, to the Lord. The fraternal relationship of these two great Apostles is reflected in the special relationship between the sister Churches of Rome and Constantinople.

The name "Andrew" is Greek, and in the Gospel of John, when some Greeks wish to see Jesus, it is Andrew, with Philip, who brings their request to the Lord. Jesus’ response, with its reference to the grain of wheat which dies and then produces much fruit (cf. Jn 12:23-24), is a prophecy of the Church of the Gentiles, which would spread throughout the Greek world after the Lord’s Resurrection and the outpouring of the Holy Spirit.
According to some ancient traditions, Andrew preached the Gospel among the Greeks until he met his death by crucifixion. His example inspires us to be zealous disciples of Christ, to bring others to the Lord, and to embrace the mystery of his Cross, both in life and in death.”

Σχόλιο: Ο Κύριος, παππού, κατήργησε τις οικογενειακές σχέσεις.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ, ΠΑΠΠΟΥ. ΓΙ' ΑΥΤΟ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ, ΠΑΠΠΟΥ.

Να ανταλλάσσετε ραβασάκια με το αστέρι του Βοσπόρου, παππού, για να έχετε καλά γεράματα δεν έχουμε αντίρρηση, παππού.

Αμέθυστος.

Ανέκδοτη μαρτυρία από τον Γέροντα Παΐσιο για τα Ελληνοτουρκικά


Είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο που γνώριζε τον Γέροντα Παΐσιο για δεκαπέντε χρόνια και είχε ιδιαίτερες σχέσεις μαζί του.

Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα για να τον γνωρίσουμε από κοντά και το υλικό που μας εμπιστεύθηκε νομίζω πως είναι σημαντικό και θα προσπαθήσουμε να το προβάλλουμε σταδιακά.

Ξεκινάμε με μια μαρτυρία, λόγω επικαιρότητας, που έχει σχέση με τα ελληνοτουρκικά. Από βαθιά ταπεινότητα και μόνο, ο εν λόγω κύριος δεν θέλησε να δημοσιεύσουμε ούτε το όνομά του, ούτε την πόλη που μένει :

«Βρισκόμαστε στο 1990 που είδα τον Γέροντα. Ήταν η τελευταία φορά γιατί μετά από λίγο αρρώστησε. Με έβαλε μέσα στο κελλί του και καθόταν στο πάσι. Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, του πήγαινα καμιά μάλλινη φανέλα για το κρύο. Πήρα και τον σάκκο μαζί μου και τον έβαλα σε μια γωνιά.

Μου λέει : "Μην τον πειράζεις τον σάκκο"...

Εγώ μέσα στον σάκκο είχα ένα μαγνητοφωνάκι που κατέγραφε από απόσταση συνομιλίες και είχα σκοπό μόλις πάω να βγάλω την φανέλα να το πατήσω και να αρχίσει να καταγράφει τα λόγια του Γέροντα.

Μόλις σηκώθηκα μου λέει "Κ. μην το ανοίγεις, δεν πρόκειται να δουλέψει. Φέρ' το εδώ να το δω κι εγώ".

Αφού με κατάλαβε το πήρα και του το έδωσα. Μου λέει, "Τίνος είναι αυτό"; Του λέω: "Είναι του φίλου μας του Β." ο οποίος ήταν γνωστός του Γέροντα. Άρχισε να το περιεργάζεται και λέει "Είναι πολύ ωραίο, αλλά να ξέρεις δεν θα λειτουργούσε. Αφού δεν είχες ευλογία δεν θα λειτουργούσε".

Εκείνη την ώρα τον φώναξε κάποιος έξω από το κελλί κι εκεί είδα το μεσημεριανό του γέροντα που ήταν μισή ντομάτα, τρεις ελιές και μισή φέτα ψωμί.

Μόλις ήρθε μέσα του λέω: "Γέροντα, έχω έναν λογισμό. Τι θα γίνει με την Ελλάδα; Πες μου αν είναι ευλογημένο".

Μου λέει ο Γέροντας: "Θα σου πω... Εγώ δεν θα το δω, εσύ θα το δεις. Θα γίνει επί των ημερών σου! Εσύ θα το ζήσεις το γεγονός αυτό... Το πρόβλημα θα αρχίσει από την Θράκη. Θα είναι ένα διπλωματικό επεισόδιο το οποίο δεν θα μπορεί να λυθεί. Τότε όμως οι δήθεν «φίλοι» μας θα βοηθήσουν την Ελλάδα μας αλλά στην ουσία αυτοί θα έχουν το μυαλό τους στα Δαρδανέλια και στην Ευρωπαϊκή Τουρκία. Από εκεί θα αρχίσει, από την Θράκη"!

Τον ρωτάω: "Εμείς θα λάβουμε μέρος σε ό,τι γίνει;"

"Όχι", μου λέει. "Εμείς θα φτάσουμε μέχρι το σημείο της γενικής επιστράτευσης. Χάριν των μικρών των παιδιών, των μοναχών και άλλων που προσεύχονται, ο Θεός θα μας λυπηθεί και δεν θα μας αφήσει να λάβουμε μέρος στον πόλεμο που θα γίνει. Θα την πατήσουν αυτοί οι δήθεν «φίλοι» μας και οι άλλοι..."

Πηγή: Ήγγικεν
Πηγή Ας μιλήσουμε επιτέλους

Οι λύσεις της Ευρωζώνης


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2009, στο 125% περίπου του ΑΕΠ της, κρίθηκε ως μη βιώσιμο – με αποτέλεσμα να εμποδιστεί η πρόσβαση της στις αγορές και να οδηγηθεί στα νύχια του ΔΝΤ. Το γεγονός αυτό είναι χαρακτηριστικό της ευκολίας, με την οποία μπορεί κανείς να «αλώσει» μία χώρα, απλά και μόνο απομονώνοντας την από τις χρηματοπιστωτικές αγορές.
Παραδόξως, ο σημερινός στόχος της Τρόικας είναι να «περιορισθεί» το δημόσιο χρέος της πατρίδας μας στο 124% του ΑΕΠ της το 2020, έτσι ώστε να επανέλθει στις αγορές (!). Την ίδια στιγμή, το δημόσιο χρέος της Ιταλίας, στο 125% του ΑΕΠ της, θεωρείται, με τη βοήθεια της ΕΚΤ, βιώσιμο – όπως και το χρέος της Ιαπωνίας, αν και πλησιάζει το 230% του ΑΕΠ της.

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω «ευτράπελα», το κοινό νόμισμα, το Ευρώ δηλαδή, ήταν από την αρχή ένας πολιτικός στόχος – σε καμία περίπτωση οικονομικός, αφού η Ευρώπη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένας «άριστος νομισματικός χώρος».

Εάν οι τιμές και οι μισθοί στα κράτη-μέλη της ανέβαιναν και έπεφταν συγχρόνως, όταν μεσολαβούσε κάποια αλλαγή στις οικονομικές συνθήκες, κάτι που προϋποθέτει πλήρη κινητικότητα του Κεφαλαίου και των Εργαζομένων μεταξύ όλων των χωρών, τότε θα μιλούσαμε για έναν άριστο νομισματικό χώρο – κάτι που όμως δεν συμβαίνει, ενώ ακριβώς για το λόγο αυτό, προσπαθεί η Πολιτική να τη διατηρήσει «τεχνητά» στη ζωή, όσο της είναι δυνατόν.

Εν τούτοις, δεν πρόκειται να τα καταφέρει για πολύ ακόμη, αφού η βιωσιμότητα της Ευρωζώνης προϋποθέτει μία οργανωμένη «transfer union» - μία ένωση δηλαδή, στην οποία οι πλεονασματικές χώρες θα πρέπει να ενισχύουν κάθε χρόνο τις ελλειμματικές, μεταφέροντας τα πλεονάσματα στους προϋπολογισμούς τους. Στην πραγματικότητα όμως είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα μπορούσε να αποφασισθεί κάτι τέτοιο – πόσο μάλλον αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση επιθυμητό, από τα ισχυρότερα κράτη.

Η δεύτερη εναλλακτική λύση θα ήταν μία μακρόχρονη «δημοκρατικοποίηση» της Ευρώπης, με τη βοήθεια εκλογών, νέων Θεσμών, νόμων και συμβάσεων, με στόχο την επίτευξη ενός ομοσπονδιακού συστήματος – των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. «Εθνολογικά» όμως και όχι μόνο, πρόκειται μάλλον για μία ουτοπία, η οποία δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθεί – με εξαίρεση ίσως μία Ενωμένη Ευρώπη, χωρίς τη Γερμανία.

Η τρίτη εναλλακτική δυνατότητα θα ήταν η διάλυση της Ευρωζώνης στη σημερινή της μορφή, με την επιστροφή όλων ή κάποιων κρατών στα εθνικά τους νομίσματα.

Κατά την άποψη μας, η πλέον σωστή μελλοντική επιλογή για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης θα ήταν η σταδιακή επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς – όπου όλα τα κράτη ήταν συνδεδεμένα με το ECU, με μία επιτρεπόμενη απόκλιση της τάξης του (+-) 15%.

Παράλληλα, η διευκόλυνση των υπερχρεωμένων χωρών για τα προηγούμενα δάνεια τους (χαμηλά επιτόκια, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, επενδυτική βοήθεια «τύπου Marshall Plan» κλπ.), η οποία θα ομαλοποιούσε τις διαστρεβλώσεις που επέφερε στις οικονομίες τους η εισαγωγή του Ευρώ – με αποτέλεσμα τη ριζική επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης.

Στην περίπτωση αυτή, οι ελλειμματικές οικονομίες θα μπορούσαν στη συνέχεια να υποτιμούν ελεγχόμενα τα εθνικά τους νομίσματα, οπότε θα επέστρεφε η ομαλότητα τόσο στην ανταγωνιστικότητα και στα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών, όσο και στους προϋπολογισμούς τους, χωρίς επικίνδυνες εσωτερικές υποτιμήσεις ή/και καταστροφικές μονομερείς αποχωρήσεις.

Ταυτόχρονα, θα επανερχόταν η Γερμανία στην τάξη, χωρίς να απειλεί την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την Ειρήνη, με τις αρρωστημένες ηγεμονικές της βλέψεις – ενώ θα εκδιωκόταν «άπαξ και δια παντός» οι Σύνδικοι του διαβόλου από την Ευρώπη.

Πηγή : Ας μιλήσουμε επιτέλους

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...