Ενημέρωση για τους αναγνώστες του ιστολογίου-ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 Με σειρά άρθρων  για το κείμενο  «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», ολοκληρώσαμε  την δημοσίευση του μεγαλύτερου μέρους της τρίτης ενότητας της εργασίας μας με θεολογικό σχολιασμό των κειμένων της Συνόδου της Κρήτης. 

Δεν δημοσιεύσαμε στο παρόν ιστολόγιο τον θεολογικό σχολιασμό των κειμένων με τίτλο «ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟΝ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕΩΣ ΑΥΤΟΥ» και  «Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑ» επειδή πρόκειται για πολύ ειδικά εκκλησιαστικά και εκκλησιολογικά θέματα, που πιθανόν να κουράσουν το αναγνωστικό κοινό.. Όσοι ενδιαφέρονται για τον θεολογικό σχολιασμό  των παραπάνω  μπορούν  να τις διαβάσουν στα παρακάτω link του ιστολογίου ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ  ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ  

1. Το Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού»

 https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/blog-post_06.html

2. «Η Ορθόδοξος Διασπορά» https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/2016_01628983196.html

Δοξολογικές ευχαριστίες οφείλουμε στον εν Τριάδι Άγιο  Θεό, που μας αξίωσε, δια των πρεσβειών του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, αυτής της διαδικτυακής και δημόσιας ομολογίας πίστης.

Μέχρι τώρα με τις δημοσιεύσεις μας ξετυλίξαμε το νήμα της μεγάλης συνωμοσίας πίσω από τις κλειστές πόρτες και τα παρασκηνιακά κέντρα αποφάσεων του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, παρακολουθώντας τους αδιάκοπους θεολογικούς συμβιβασμούς, μέχρις ότου φτάσαμε στην πνευματική καθίζηση και στη συνοδική θεσμική εκτροπή του 2016. Αυτή η πληγή στο σώμα της Εκκλησίας δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια διαρκής πρόκληση που απαιτεί από όλους μας απόλυτη εγρήγορση.Οι βιβλιογραφικές πηγές που χρησιμοποιήσαμε ήταν πάρα πολλές και ήταν  άρθρα και σχετικά βιβλία που  ασχολήθηκαν με την Σύνοδο της Κρήτης καθώς και σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες (διδακτορικές διατριβές και μεταπτυχιακές εργασίες).Αναλυτικά υπάρχουν στην εργασία μας.

Ευχαριστούμε θερμά τους αναγνώστες του ιστολογίου που περπάτησαν  μαζί μας αυτόν τον δρόμο της αλήθειας, μέσα από τις δημοσιεύσεις  του ιστολογίου . 

Επίσης προτείνουμε στους αναγνώστες να διαβάσουν και τα εξής:

1.Αποτίμηση της Συνόδου της Κρήτης από την Εκκλησία της Ελλάδος (Φθινόπωρο 2016): https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/2016_0831877962.html

2. Εκκλησιολογική Αξιολόγηση της Συνόδου της Κρήτης (2016): Θεολογική Ανασκόπηση και Κανονικές Προεκτάσεις

https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/2016_0818929364.html

Τώρα, όμως, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί η ευθύνη περνάει και στα δικά σας χέρια.

• Ξαναδιαβάστε με προσοχή τα άρθρα μας (και ο,τι άλλο έχει δημοσιευθεί ή θα δημοσιευτεί) όχι ως απλοί αναγνώστες, αλλά ως φύλακες της Ιερής Παράδοσης.
• Ξυπνήστε τη δογματική σας συνείδηση πριν η αδιαφορία αλλοιώσει την ομολογία της πίστης μας.
• Μιμηθείτε τους Ομολογητές Πατέρες και Αγίους, οι οποίοι δεν δίστασαν να σταθούν μόνοι απέναντι σε ολόκληρα κατεστημένα, όταν κινδύνευε η ακεραιότητα του Ευαγγελίου.

Η Ορθοδοξία δεν κληρονομήθηκε για να προσαρμόζεται στους συρμούς της εποχής, αλλά για να μαρτυρείται. Σας καλούμε να γίνετε κι εσείς οι σύγχρονοι φρουροί της πίστεως των Πατέρων μας.

Δεν ξεχνάμε ούτε εκείνους που έσπευσαν να μας λοιδορήσουν, βαφτίζοντάς μας «ομολογητές του πληκτρολογίου», από τον ασφαλή καναπέ τους, χωρίς ποτέ να κοιτάξουν κατάματα την αγωνία μας για την αλήθεια, τους αγώνες μας και τους διωγμούς μας. Αυτά τα γνωρίζει ΜΟΝΟ Ο ΚΑΡΔΙΟΓΝΩΣΤΗΣ ΘΕΟΣ και δεν θελήσαμε ποτέ να τα μετατρέψουμε σε αναγνώσματα του διαδικτύου.Τους ευχαριστούμε, γιατί κάθε τους ειρωνεία και κάθε τους φθηνός χαρακτηρισμός έγινε αθέλητα το καύσιμο για να ριζώσει βαθύτερα η πεποίθησή μας πως ο δρόμος του ποιμαντικού  χρέους δεν μετριέται με τα κριτήρια του κόσμου τούτου, ούτε με τα λάβαρα της διαδικτυακής ευμένειας.

• Τους ευχαριστούμε διότι με τις επικρίσεις τους μας θύμισαν ότι η γνησιότητα της ομολογίας ποτέ δεν πέρασε απαρατήρητη από την εμπάθεια και τον σκεπτικισμό των καιρών.
• Τους απαντούμε όχι με θυμό, αλλά με τη σιωπηλή σταθερότητα όσων μας γνωρίζουν ότι η συνείδηση δεν φιμώνεται ούτε από ταμπέλες ούτε από απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.

Αν το να υπερασπίζεσαι τους Ιερούς Κανόνες και την πατροπαράδοτη πίστη σημαίνει για κάποιους ότι περιορίζεσαι σε μια οθόνη, ας αναλογιστούν εκείνοι πού βρίσκονται όταν η Ιστορία καλεί τους πιστούς να πνίξουν τη βολική τους σιωπή. Εμείς συνεχίζουμε, με καθαρή καρδιά και ανοιχτό μέτωπο, πέρα από τους ψιθύρους της κριτικής.

Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ένεκεν.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Ομολογία: Ενημέρωση για τους αναγνώστες του ιστολογίου-ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 Εκκλησιολογική Αξιολόγηση της Συνόδου της Κρήτης (2016): Θεολογική Ανασκόπηση και Κανονικές Προεκτάσεις

Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΔΗΣ - Α ΜΕΡΟΣ (8)

Συνέχεια από:  Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026                                                         

                                                                   O Doctor Angelicus συναντά

τον Κάλλιστο Αγγελικούδη

Ο Κάλλιστος Αγγελικούδης αναλύει και σχολιάζει

το κατά των Ελλήνων βιβλίο του Θωμά Ακινάτη

296. Γιατί λέει και πάλι· « αν δεν επιτύχη κανείς μαζί με την ευδαιμονία όμοια και ακίνητα την ηρεμία, δεν είναι ακόμη ευδαίμων, αφού δεν ηρεμεί ακόμα η φυσική του επιθυμία. Όταν επιτύχη λοιπόν κανείς την ευδαιμονία, επιτυγχάνει παρόμοια και την ίδρυση και ηρεμία ». Ποιος σου τα δίδαξε αυτά, κακοδαιμονέστατε και αντίπαλε της αλήθειας, και πώς προχωράς ενάντια στις ρήσεις των αγίων, που ένα μέρος τους προαναφέραμε ; εφ’ όσον κινείται, λέει, κάτι προς την τελειότητα, δεν βρίσκεται ακόμα στο έσχατο τέλος. Θα παυθή ποτέ, αμβλύτατε στη διάνοια, αυτός που έφθασε στον Θεό, που είναι ακριβώς το έσχατο τέλος, το άπειρο και αόριστο, θα παυθή ποτέ απ’ την αγάπη, τον έρωτα, τον θαυμασμό, τη χαρά και τους άλλους τους καρπούς του Πνεύματος ; κι αν ισχύη αυτό, θα γίνη πιο αδρανής και κατ’ εξοχήν υποτιμημένος, όταν θα φθάση στο έσχατο τέλος, δηλαδή στον Θεό ;

297. Αλλ’ είναι λόγια ανόμων αυτά, ανταρσία κατά της ιεράς Εκκλησίας και της αλήθειας της, που λέει ότι, φτάνοντας στον Θεό, φλέγεται ο νους με το πυρ της αγάπης, εκπλήσσεται για τα θαύματα στον Θεό, χαίρεται χαρά ανεκλάλητη για την κοινωνία και ένωση με τον Θεό, εξίσταται για τον υπερουράνιο πλούτο, που κληρονομεί, έχει ατέλειωτη την ηδονή για την άφθαρτή του κληρονομιά και για άλλα διάφορα, όσα έχουμε προαναφέρει. Ακούτε πώς μιλά ο κενός απ’ τη χάρι Θωμάς τα ασύμφωνα προς την ορθόδοξη γνώμη, σύμφωνα δε με τους Έλληνες και τον Αριστοτέλη; « Φαίνεται ( δοκεί ) πως υπάρχει κατ’ εξοχήν η έσχατη ευδαιμονία στον παρόντα βίο στη θεωρία, με την οποία αναζητείται η γνώση της αλήθειας, όπως αποδεικνύει ( φανερώνει σαφώς ) κι ο ίδιος ο Αριστοτέλης στο Ι΄ των Ηθικών».

298. Εύγε σε σένα, για τον μάρτυρα και τη μαρτυρία, σου έχει επιρρίψει ολοφάνερα ο χορός των θεοσόφων. Γι’ αυτό και ξέχασες γρήγορα την έσχατη ευδαιμονία στον παρόντα βίο, που αναφέρουν εκείνοι, και αναφέρεις την έσχατη ευδαιμονία της ελληνικής πλάνης στον παρόντα βίο, με την οποία και ζητάται η γνώση της αλήθειας. Και πρόκειται για προτάσεις και συλλογισμούς για την ακατάληπτη αλήθεια, στην οποία δεν χωρά συλλογισμός. Δεν έχουν οι χριστιανοί έσχατη ευδαιμονία το να ζητούν τη γνώση της αλήθειας, αλλ’ είναι, όπως λέει ο ιερός Διονύσιος, « το πέρας κάθε ιεραρχίας η προς τον Θεό, όσο είναι εφικτό, αφομοίωση και ένωση » (Περί εκκλησιαστικής ιεραρχίας) στον παρόντα βίο. Και λέει κι ο Μέγας Βασίλειος˙ «Πνεύμα άγιον, επελθόν εις ανθρώπου ψυχήν, έδωκε μεν ζωήν, έδωκε δε αθανασίαν, ήγειρε κείμενον. Το δε κινηθέν κίνησιν αΐδιον υπό Πνεύματος αγίου ζώον άγιον εγένετο» (Κατά Ευνομίου Ε΄).

299. Βλέπεις, τί είναι πάντως η ευδαιμονία στον παρόντα βίο ; θεωρία, με την οποία ζητείται η γνώση της αλήθειας για την έσχατη ευδαιμονία των πιστών στο παρόν. Και λέει πάλι ο Μέγας Βασίλειος˙ « κι απέκτησε ο άνθρωπος την αξία του πνεύματος που κατοίκησε ( εισοικισθέντος ) σ’ αυτόν , πνεύμα προφήτη, αποστόλου, αγγέλου του Θεού» (ο.π.). Βλέπεις την έσχατη ευδαιμονία των ευσεβών στο παρόν; κι εκείνο που ονομάζεις εσύ έσχατη ευδαιμονία, είναι της έσχατης αφροσύνης. 

300. Γιατί η θεωρία, με την οποία ζητείται η γνώση της αλήθειας, είναι της έξω σοφίας, την οποία ζητούν οι Έλληνες, όπως λέει ο ιερός Παύλος˙ «Ιουδαίοι μεν σημεία ζητούσιν, Έλληνες δε σοφίαν» (Α΄ Κορ., α΄ 22), αλλά την έξω και των ορωμένων, που εμώρανε και απώλεσε κατά την επαγγελία ο Θεός.. Γιατί «απολώ» λέει «την σοφίαν των σοφών και την σύνεσιν των συνετών αθετήσω» (Ησ., κθ΄ 14 και Α΄ Κορ., α΄ 19). Κι ο ιερός Παύλος˙ «ουχί εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του αιώνος τούτου;» (Α΄ Κορ., α΄ 20). Είναι όντως μωρός και άξιος της απώλειας αυτός που νομίζει έσχατη ευδαιμονία στο παρόν τη θεωρία, με την οποία ζητείται η γνώση της αληθείας, όντας άπειρος ( απείρατος ) από δυσπιστία της εν αγίω Πνεύματι θείας ένωσης και προσχωρώντας στο ψέμμα και τις ελληνικές δόξες ( γνώμες ).. 

301. «Είναι αδύνατο να είναι το να επιθυμής έσχατο τέλος· γιατί επιθυμία υπάρχει, όταν η θέληση τείνει σε κείνο, που δεν έχει ακόμα, πράγμα αντίθετο στον ορισμό του έσχατου τέλους». Και τα λέει αυτά μεταστρεφόμενος και φρονώντας τα ελληνικά˙ κι ερχόμενος στον εαυτό του, λέει˙ «όσο πιο κοντά είναι κάτι στο τέλος, με τόσο μεγαλύτερη επιθυμία τείνει προς αυτό ˙ γι’ αυτό και βλέπουμε να επιτείνεται κατ’ εξοχήν προς το τέλος η φυσική κίνηση των σωμάτων, είναι δε πιο κοντά στη θεία γνώση οι νόες των χωριστών ουσιών απ’ ό,τι ο δικός μας νους˙ επιθυμούν λοιπόν κατ’ εξοχήν επιτεταμένα εκείνοι τη γνώση, απ’ ό,τι ακριβώς εμείς». Έχει μεγάλη αναισθησία και αφροσύνη ο Θωμάς. Γιατί αν είναι αδύνατο να είναι το να επιθυμής έσχατο τέλος, και επιθυμούν επιτεταμένα οι νόες των χωριστών ουσιών τη θεία γνώση, είναι φανερό, πως δεν βρίσκονται στο έσχατο τέλος, αλλ’ είναι ατελείς και προσδεόμενοι. Πώς λέει λοιπόν αυτός ο εμβρόντητος ( παράφρων ) Θωμάς ότι παύονται απ’ τις εφέσεις προς ( σταματούν να επιθυμούν ) τον Θεό οι άγγελοι ;

302. Γιατί έχουν σύμφωνα και μ’ αυτόν αεικίνητες τις εφέσεις, καθώς είναι ελλιπείς και καθώς επιθυμούν τη θεία γνώση, που δεν την έχουν ακόμα. Και πώς δεν ντρέπεται και για κείνο, να συλλογίζεται απ’ τα σωματικά και τα κάτω τα περί των ουρανίων δυνάμεων, και να θέλη, επειδή βλέπουμε να επιτείνεται περισσότερο η φυσική κίνηση των σωμάτων προς το τέλος, να κινούνται παρόμοια και οι χωριστές ουσίες, που είναι λογικές και νοερές και κινούνται κατά προαίρεση, και να επιθυμούν, έχοντας φθάσει πιο κοντά στον Θεό, με μεγαλύτερη ένταση τη θεία γνώση; 

303. Κι αν επιθυμούν αυτές που έχουν φθάσει πιο κοντά με μεγαλύτερη ένταση τη θεία γνώση, πώς λες πάλι ότι «αν δεν επιτύχη κανείς μαζί με την ευδαιμονία όμοια και ακίνητα την ηρεμία, δεν είναι ακόμη ευδαίμων, αφού δεν ηρεμεί ακόμη η φυσική του επιθυμία»; Δεν είναι άρα αντίφαση αυτά; Και φαίνεται πως δεν βρίσκονται σε ευδαιμονία οι θείες και ουράνιες εκείνες τάξεις, επειδή επιθυμούν και επιτεταμένα τη θεία γνώση˙ κι αν δεν έχουν ευδαιμονία, δεν έχουν ούτε απόλαυση, ούτε βέβαια μακαριότητα, και κακοδαιμονούν έτσι εκείνες οι τάξεις. Αλλ’ ας στραφή προς τη δική σου, άθλιε, κεφαλή η κακοδαιμονία, που δεν ακολουθεί πλήρως τα νοήματα της ιερής Εκκλησίας, αλλά και τους Έλληνες και τον Αριστοτέλη.

304. Κι έχοντας γίνει μισοβάρβαρος με τη θέλησή του και μιλώντας αιρετικά στα πιο πολλά και μακριά απ’ τον χορό των θεοσόφων, τόσο πολύ απομακρύνεται ο Θωμάς απ’ την αλήθεια, ώστε να κινείται ενάντια και στον ίδιο τον Θεό και να λέη αυτά που είναι αθέμιτα . Γιατί λέει˙ « παύεται ( σταματά ) λοιπόν κατ’ εξοχήν η έφεση του Θεού και είναι τελειότερη η μακαριότητά του». Αλλίμονο, σε ποιο κακό κατέβηκε, και ποια αιρετικά ξερνάει ο λάρυγγάς του! γιατί ομολογεί ολοφάνερα και χωρίς καμμιάν αμφισβήτηση τρεπτό τον Θεό και μάλιστα στα κράτιστα. Παύεται η έφεση του Θεού! από ποιαν πρόφαση παύθηκε απ’ την έφεση αυτός που παύεται ενώ την έχει και τράπηκε ολοφάνερα κατά την έφεση; κι αν κάνη τελειότερη το να παύεται η έφεση του Θεού τη μακαριότητά του, νά που είναι ολοφάνερα τρεπτός αυτός που δέχτηκε μείωση στην έφεση, και αύξηση στη μακαριότητα. Αλλ’ ας τραπούν στο κεφάλι του Θωμά όλα τα κακά, που λέει για τον Θεό αυτά που δεν τόλμησαν να πουν ούτε οι Σκύθες κι οι βάρβαροι εναντίον του. Και λογαριάζοντας τέτοια και φτάνοντας σε τέτοιον παραλογισμό, μπλέκεται σε μύρια κακά.

305. Και λέει για τους αγγέλους˙ « παύεται ( σταματά ) με τη μακαριότητα κάθε έφεση, επειδή δεν απομένει, μετά την επιτυχία της, τίποτα το επιθυμητό». Κι αυτός που τα λέει αυτά μεταβαίνει σε άλλην έννοια και τρέπεται απ’ την ασέβεια στη δυσσέβεια ο δυστυχής˙ «αυτοί που απέκτησαν την έσχατη ευδαιμονία θεωρώντας τον Θεό, δεν θα αποπέσουν ποτέ από εκείνη˙ γιατί αυτό που άλλοτε μεν υπάρχει, κι άλλοτε όχι, καταμετρείται με τον χρόνο, όπως είναι φανερό στο Δ΄ των Φυσικών. Κι η θεωρία που κάνει μακάριες τις νοερές ουσίες δεν υπάρχει στον χρόνο αλλά στην αϊδιότητα. Είναι αδύνατο άρα να την αποβάλη αυτός που έχει γίνει μιά φορά μέτοχός της». Πες μας όμως, πώς είναι αδύνατο να την αποβάλη˙ γιατί είναι φανερό ότι τα μεν φυσικά δεν κινούνται με τη θέληση, αλλά με τη φύση, τα δε λογικά και με τη νοερή θέληση και αυτεξουσιότητα ˙ είναι δε η θέληση γέννημα της αγάπης , όπως λέει κάπου κι ο Θωμάς˙ γιατί κανείς δεν θέλει αυτό ακριβώς που δεν αγαπά. 
306. Αν είναι αδύνατο λοιπόν να αποβάλη τη θεία θεωρία αυτός που έχει γίνει μιά φορά μέτοχός της, είναι φανερό πως αυτό θα συμβή με τη θέληση, όπως λέει σαφέστερα κι ο Θωμάς˙ «δεν μπορεί να μην παρίσταται η θέληση της απόλαυσης αυτής της θεωρίας στη νοερή ουσία που βλέπει τον Θεό, εφόσον κατακτά ( καταλαμβάνει ) την ευδαιμονία της με το να βρίσκεται σ’ αυτήν τη θεωρία, όπως ακριβώς δεν μπορεί να θέλη να μην είναι μακάρια, αλλ’ ούτε και θα σταματήση να βλέπη λόγω αναίρεσης του αντικειμένου˙ γιατί το αντικείμενο, που είναι ακριβώς ο Θεός, έχει πάντα τον ίδιον τρόπο. Είναι αδύνατο άρα να εγκαταλείψουν ποτέ αυτοί που τη βλέπουν τη θεωρία του Θεού που τους κάνει μακάριους».

307. Κι ακόμα˙ «είναι αδύνατο να θελήση ποτέ να στερηθή η νοερη ουσία, που βλέπει τον Θεό, αυτήν τη θεωρία». Κι αν τη θέλη πάντα, είναι φανερό, ότι και την αγαπά πάντα και την επιθυμεί ως ανώτερη περισσότερο απ’ όλα. Έχει πλανηθή άρα και βγαίνει απ’ τις ίδιες του τις φρένες, οποτεδήποτε λέει˙ «δεν φθάνει η νοερή κτίση στο έσχατο τέλος, αν δεν παύθηκε ( σταμάτησε ) η έφεσή της». Και λέει, ακολουθώντας την ίδια άνοια και παραφρονώντας ˙ « τέλος του κάθε πράγματος είναι αυτό στο οποίο τελειώνει η έφεσή του».

308. Και λέει μετά, σαν να τον άφησε ακριβώς για λίγο το σκοτάδι του δαίμονα˙ «όπως ακριβώς επιθυμεί από τη φύση της η νοερή κτίση την ευδαιμονία, έτσι επιθυμεί απ’ τη φύση της και την παντοτινή ευδαιμονία. Γιατί αφού είναι αιώνια στην ουσία της η ψυχή, αυτό που επιθυμεί γι’ αυτήν την ίδια κι όχι για κάτι άλλο, επιθυμεί να το έχη παντοτινά». Αλλίμονό σου Θωμά, και στην ταλαίπωρη και κακόδοξη ψυχή σου, αν σου συνέβαινε άρα να φθάσης στο έσχατο τέλος, στον Θεό˙ γιατί αφού θα έχει παυθή η έφεσή σου προς αυτόν και η αγάπη, όπως εσύ νομίζεις, θα σου απομείνη ένα έωλο ( ανούσιο ) πράγμα και αργό απ’ τα αγαθά. Γιατί δεν γνωρίζω, αν αυτός που παύθηκε απ’ την αγάπη και την έφεση προς τον Θεό, αν κουβαλά μαζί του κάποιο αγαθό ˙ που θεωρώντας το και συ κάποτε και κατανοώντας το μέγεθος της ατοπίας αυτών των αποφάσεων, λες μεταβαλλόμενος, όπως ακριβώς συνηθίζεις˙ « αυτό που θεωρείται με θαυμασμό κινεί την επιθυμία, και οράται πάντα με θαυμασμό η θεία ουσία απ’ τον κτιστό νου ˙ γιατί δεν την περιλαμβάνει κανένας κτιστός νους. Είναι αδύνατο άρα να ιλιγγιά η νοερή ουσία περί τη θεία θεωρία ».

309. Πώς κινεί λοιπόν, απωλείας άξιε σοφέ, αυτό που θεωρείται πάντα με θαυμασμό την επιθυμία και οράται πάντα κατ’ εσένα με θαυμασμό ο Θεός και θα παυθούν οι εφέσεις της νοεράς ουσίας, φθάνοντας η νοερά κτίση στο έσχατο τέλος, δηλαδή τον Θεό; Είναι μεγάλη ασχημοσύνη να τα νομίζης αυτά και αποφυγή της ιεράς διδασκαλίας και πίστεως και συμπόρευση και ομόνοια με την ελληνική θρησκεία. Αλλίμονό σου λοιπόν, γιατί ενώ τα γράφεις αυτά, λες ότι γράφεις κατά των Ελλήνων. Και γράφοντας φανερά ένα τόσο μεγάλο ψέμμα, επιγράφεις απ’ την αρχή του ακόμα το βιβλίο σου κατά των Ελλήνων, χωρίς ούτε τον Θεό να φοβάσαι, ούτε να ντρέπεσαι τους ανθρώπους, που πρόκειται να διαβάσουν το υπέρ των Ελλήνων βιβλίο σου! « Ο Θεός » λέει « ονομάζεται έτσι σύμφωνα με τους Έλληνες απ’ το θεάσθαι , που σημαίνει το να επισκέπτεσαι ή να οράς ».

310. Και τα ερμηνεύεις εν τάχει, κάνοντάς τα όλα ουσία, το να θεάσαι, το να επισκέπτεσαι, το να οράς, το να νοής τον Θεό, και μάρτυράς σου ο Αριστοτέλης, κι όχι κάποιος απ’ τους ιεροδιδασκάλους. Και πρόκειται ολοφάνερα για ενέργειες που προέρχονται απ’ τη δύναμη του Θεού. Αλλά καθιστάς εσύ και τις διάφορες ενέργειες με ατολμία θεία ουσία, χωρίς να ακολουθής την ιερά Εκκλησία, που λέει˙ δεν είναι ούτε η θεότητα αυτοουσία του Θεού, αλλά ιδέα ( δόξα )της ουσίας.

311. Και λέει ο μέγας Διονύσιος˙ « πώς είναι αυτός που βρίσκεται πέρα απ’ όλα πάνω κι απ’ τη θεαρχία κι απ΄την αγαθαρχία; αν εννοήσης ως θεότητα και αγαθότητα το ίδιο το πράγμα του αγαθοποιού και θεοποιού δώρου και την αμίμητη μίμηση του υπέρθεου και υπεράγαθου, που σύμφωνα μ’ αυτό θεούμαστε και αγαθυνόμαστε. Γιατί αν γίνεται αυτό αρχή της θέωσης και της αγαθοσύνης στους θεούμeνους και αγαθυνόμενους, αυτός που είναι πάνω από κάθε αρχή ως υπεράρχιος είναι πιο πέρα κι απ’ τις επονομαζόμενες θεότητα και αγαθότητα ως θεαρχία και αγαθαρχία » ( Ψευδο – Διονυσίου, Επιστολή Β΄, Γαΐω τω θεραπευτή). Αν δεν είναι λοιπόν η θεότητα κι η θεαρχία κι η αγαθαρχία ουσία του Θεού, πώς κατατολμάς να νομίζης και να διδάσκης ως άθεος κάθε θεία ενέργεια ουσία; 

312. Αλλά πρόσεχε, εσύ που νομίζεις πως είναι όλα όσα υπάρχουν στον Θεό ουσία του Θεού, μη θέσης τις θείες μετοχές στα κτίσματα, αλλ’ εννόησε, ότι έχει άκτιστες ενέργειες και αΐδιες η άκτιστη ουσία, που είναι άλλο κατά κάποιον τρόπο απ’ την ουσία και δεν είναι, μη γένοιτο, ουσία, όπως λέει η ιερά Εκκλησία˙ « όλα τα αθάνατα κι η ίδια η αθανασία και όλα όσα ζουν κι η ίδια η ζωή και όλα τα άγια κι η ίδια η αγιότης κι όλα τα ενάρετα κι η ίδια η αρετή κι όλα τα αγαθά κι η ίδια η αγαθότητα κι όλα τα όντα κι η ίδια η οντότητα συμβαίνει να είναι προφανώς έργα του Θεού. Αλλά τα μεν έχουν αρχίσει χρονικά να υπάρχουν, γιατί υπήρξε κάποτε, οπότε δεν ήταν, τα δε δεν έχουν αρχίσει χρονικά να υπάρχουν, γιατί δεν υπήρξε ποτέ, οπότε δεν ήταν η αρετή κι η αγαθότητα κι η αγιότητα κι η αθανασία. Κι αυτά που έχουν αρχίσει χρονικά, και είναι και λέγονται αυτό ακριβώς που και είναι και λέγονται, μετέχοντας σ’ αυτά που δεν έχουν αρχίσει χρονικά. Γιατί είναι δημιουργός κάθε ζωής και αθανασίας και αγιότητας και αρετής ο Θεός, καθώς έχει υπερουσίως εξαιρεθή από όλα, και αυτά που λέγονται και αυτά που νοούνται » (Μαξίμου Ομολογητού, Κεφάλαια γνωστικά, Α΄ μη΄).

313. Κι ακόμα˙ « ας αναζητούν οι σπουδαίοι, ποια πρέπει να νοούμε πως είναι τα έργα, που άρχισε να δημιουργή ο Θεός, και ποια πάλι, τα οποία δεν άρχισε. Γιατί αν κατέπαυσε από όλα τα έργα, που άρχισε να ποιή, είναι φανερό, πως δεν κατέπαυσε από εκείνα, τα οποία δεν άρχισε να ποιή. Μήπως είναι λοιπόν έργα μεν του Θεού που έχουν αρχίσει χρονικά να υπάρχουν όλα τα μετέχοντα όντα, όπως οι διάφορες ουσίες των όντων˙ γιατί έχουν αρχαιότερο απ’ το είναι τους το μη ον. Γιατί υπήρξε κάποτε, οπότε δεν ήταν τα μετέχοντα όντα, έργα δε του Θεού που δεν έχουν ίσως αρχίσει χρονικά να υπάρχουν τα μεθεκτά όντα, όπως η αγαθότητα και κάθε τι που εμπεριέχεται στον λόγο της αγαθότητας και απλώς κάθε ζωή και αθανασία και απλότητα και ατρεψία και απειρία και όσα ουσιωδώς θεωρούνται γύρο απ’ ( περί ) αυτόν, τα οποία και είναι έργα του Θεού και ( δεν ; )έχουν αρχίσει χρονικά. Γιατί δεν ήταν ποτέ αρχαιότερο απ’ την αρετή το να μην υπάρχη, ούτε από κανένα άλλο απ’ όσα έχουν αναφερθή, έστω κι αν εκείνα που μετέχουν σ’ αυτά έχουν αρχίσει τα ίδια χρονικά να υπάρχουν. Γιατί είναι άναρχη κάθε αρετή, που δεν έχει τον χρόνο αρχαιότερό της, σαν να έχη δηλαδή τον Θεό μονώτατο και αϊδίως γεννήτορα του είναι » ( ο.π. ).

314. Ακούς πώς κηρύττουν οι ιεροδιδάσκαλοι πως είναι άλλο οι θείες ενέργειες που προαποστέλλονται απ’ τη δύναμη του Θεού και είναι άκτιστες, τις οποίες και ονομάζουν μετοχές διαφορετικές στα διαφορετικά όντα, και πως είναι υπερκείμενη πάνω απ’ αυτές η ουσία του Θεού και πως αυτές μεν γνωρίζονται εκ μέρους, πως είναι δε καθολικά απερινόητη και άγνωστη σε κάθε κτιστή ουσία η ουσία του Θεού ; Αν κατείχες με όλη σου την προθυμία τις διδασκαλίες των θεοφόρων, δεν θα εξέπεφτες σε άτοπες έννοιες και σε ελληνικές φαυλότατες γνώμες, κι αυτά, ενώ αγωνίζεσαι, όπως λες, κατά των Ελλήνων. Και λες κι εσύ˙ «αυτό ακριβώς που είναι μερικώς διανεμημένο απ’ την αγαθότητα και τελειότητα στα διάφορα κτίσματα, υπάρχει ολόκληρο και καθολικά ενωμένο στον Θεό, όπως ακριβώς σε πηγή της αγαθότητας ».

315. Αν υπάρχουν λοιπόν όπως σε πηγή της όλης αγαθότητας τα μετεχόμενα του Θεού στα όντα, και δεν μετέχει κανένα απ’ τα όντα στην ουσία τού Θεού, απομένει να είναι διαφορετικό η θεία ουσία και άλλο τα μετεχόμενα στα διάφορα κτίσματα απ’ τον Θεό. Και έχει παραβληθή με πηγή μεν η θεία ουσία, αυτά δε που μετέχονται απ’ τα διάφορα κτίσματα και είναι απ’ την ουσία με κείνα ακριβώς που προέρχονται και πηγάζουν απ’ την πηγή της θείας ουσίας, όπως λέει κι ο Μέγας Βασίλειος˙ « είναι πηγή το Πνεύμα το άγιο των προαναφερθέντων αγαθών. Αλλ’ αυτό μεν που πηγάζει απ’ τον Θεό είναι ενυπόστατο, εκείνα δε που πηγάζουν απ’ αυτό είναι ενέργειές του » ( Κατά Ευνομίου Ε΄) ». 

Συνεχίζεται

ΣΧΟΛΙΟ: "Θα παυθή ποτέ, αμβλύτατε στη διάνοια, αυτός που έφθασε στον Θεό, που είναι ακριβώς το έσχατο τέλος, το άπειρο και αόριστο, θα παυθή ποτέ απ’ την αγάπη, τον έρωτα, τον θαυμασμό, τη χαρά και τους άλλους τους καρπούς του Πνεύματος ; κι αν ισχύη αυτό, θα γίνη πιο αδρανής και κατ’ εξοχήν υποτιμημένος, όταν θα φθάση στο έσχατο τέλος, δηλαδή στον Θεό ;"
Αυτό τό σημείο είναι άξιο προσοχής. Σήμερα η τήρηση τών κανόνων, όπως καί η εσχατολογική ακτίνα πού αγιάζει τήν Σύναξη γύρω από τόν επίσκοπο, νοούνται σάν τέλος καί γεννούν τήν αδράνεια, τόν τέλειο υπήκοο κάθε εξουσίας.  Καί βλέπουμε σήμερα τήν εκκλησία νά εναντιώνεται στόν ησυχασμό καί τήν αγιότητα επιλέγοντας τήν αδράνειά της καί τήν συμπόρευσή της μέ τήν λογική τού κόσμου.

Αμέθυστος

Το θέμα της αναθεωρήσεως των Ιερών Κανόνων.

 

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀσκάλωνος Νικηφόρος

Εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πάντοτε παραπονιοῦνται  ὅτι ὁρισμένοι Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι πολύ σκληροὶ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ἀκολουθηθοῦν στὴν ζωή μας.

Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ Ἱεροὶ  Κανόνες εἶναι δύσκολο νὰ ἀκολουθηθοῦν στὴν ζωή. Ἐὰν σκεφθοῦμε ὅμως ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες θεσπίστηκαν ὄχι γιὰ νὰ κάνουν πιὸ εὔκολη τὴν ζωή μας  ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν τελειότητα  τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, θὰ πρέπη νὰ νοιώθουμε εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸν Κύριό μας ὁ ὁποῖος μᾶς δίδαξε ὅτι ἐὰν θέλουμε νὰ γίνουμε τέλειοι,  πρέπει νὰ ἀπαρνηθοῦμε τοὺς πειρασμοὺς, τὰ πάθη καὶ τὶς ἀπολαύσεις, γενικὰ, τῆς προσκαίρου , κοσμικῆς ζωῆς, καὶ νὰ βαδίσουμε τὸν δρόμο τὸν ὁποῖο Ἐκεῖνος χάραξε. 

Η συνέχεια:Ομολογία

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΙ.  ΔΕΝ ΟΔΗΓΟΥΝ. ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΗΜΕΡΑ. ΑΛΛΑ ΚΑΤΗΡΓΗΘΗ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΑΛΛΑ ΟΛΟ ΤΟ ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ. ΜΟΝΟ ΑΝΟΗΤΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ 15.0 ΚΑΝΟΝΑ.

Charta Oecumenica - Εισαγωγή και Γενικές Παρατηρήσεις (2025)

 Συνέχεια από: Πρόλογος και Δοξολογία

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Η επιθυμία να εκδοθεί μια επικαιροποιημένη έκδοση της Οικουμενικής Χάρτας συνδέεται με τις πολλές αλλαγές που έχουν υποστεί η Ευρώπη, οι εκκλησίες και ο οικουμενισμός τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ως χριστιανοί, κοιτάζουμε με ελπίδα το μέλλον, καθώς ζούμε στην προσδοκία της βασιλείας του Θεού, που δεν έχει έρθει ακόμη αλλά είναι ήδη παρούσα σε αυτόν τον κόσμο. Εμείς, οι υπογράφοντες της Χάρτας, η CEC και το CCEE, αναγνωρίζουμε τους καρπούς του Ευαγγελίου του Χριστού στη ζωή των κοινωνιών μας. Ωστόσο, αναγνωρίζουμε επίσης ότι η κλιματική κρίση έχει γίνει πιο επείγουσα· ο πόλεμος, οι εκτοπισμοί, η φτώχεια, ο λαϊκισμός, η κατάχρηση της θρησκείας και πολλές αλληλένδετες δυσκολίες έχουν προκαλέσει μεγάλο πόνο και μεγάλη ανησυχία. Η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη έχει αλλάξει την πραγματικότητά μας με τρόπους που ακόμα προσπαθούμε να κατανοήσουμε. Η Ευρώπη γίνεται επίσης όλο και πιο κοσμική και, στα περισσότερα μέρη της, ο ρόλος των εκκλησιών δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένος. Αυτή η απώλεια επιρροής έχει πολλές αιτίες, μεταξύ των οποίων η έλλειψη αξιοπιστίας λόγω προσωπικών και δομικών αμαρτιών στις εκκλησίες.

Σε αυτή την κατάσταση, η ανάγκη για οικουμενική ανταλλαγή έχει γίνει ακόμη πιο εμφανής. Η αποστολή μας σήμερα είναι να μαρτυρούμε την πίστη μας, συμμετέχοντας σε διάλογο, ακόμη και πέρα από τις διαχριστιανικές σχέσεις, και υπηρετώντας τους λαούς της Ευρώπης, από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια, από το Βόρειο Ακρωτήριο έως τη Μεσόγειο. Παρόμοια με αυτή την ευρεία αντίληψη για την Ευρώπη, η Χάρτα μαρτυρεί την μία καθολική Εκκλησία του Χριστού, η οποία εκδηλώνεται σε διάφορες τοπικές εκκλησίες. Καλούμε όλες τις εκκλησίες, τα εκκλησιαστικά συμβούλια, τους οικουμενικούς φορείς και τις πρωτοβουλίες να συνδεθούν με την επικαιροποιημένη Χάρτα.

Η επικαιροποιημένη Χάρτα έχει μια νέα δομή, ξεκινώντας με την πίστη μας, την ακρόαση του λόγου του Θεού και την κοινή μας μαρτυρία, προσδιορίζοντας στη συνέχεια τους τομείς συνάντησης και, τέλος, εξετάζοντας τους τομείς κοινής ευθύνης και δέσμευσης στην Ευρώπη. Ορισμένοι από αυτούς τους τομείς απαιτούσαν την προσθήκη νέων κεφαλαίων, συγκεκριμένα σχετικά με την ειρήνη και τη συμφιλίωση, τη μετανάστευση και τις νέες τεχνολογίες. Αναγνωρίζοντας τον κεντρικό ρόλο που πάντα διαδραμάτιζε η νεολαία στις εκκλησίες και για την οικουμενική κίνηση, αφιερώσαμε ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στους νέους και τη συμμετοχή τους. Επιπλέον, η ανανεωμένη Χάρτα περιέχει περισσότερες δεσμεύσεις, οι οποίες είναι επίσης πιο λεπτομερείς. Αντικατοπτρίζουν την ανάπτυξη των οικουμενικών σχέσεων, αλλά και τη διαφοροποίησή τους. Ταυτόχρονα, οι δεσμεύσεις περιέχουν συγκεκριμένες συστάσεις, ενθαρρύνοντας τις εκκλησίες και τους οικουμενικούς φορείς να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα και να χρησιμοποιήσουν τη Χάρτα τόσο στο σύνολό της όσο και τμηματικά, ανάλογα με το πλαίσιο, την κατάσταση και τις ανάγκες τους.

Ενώ η αναθεώρηση πραγματοποιήθηκε υπό την ηγεσία μιας κοινής ομάδας εργασίας της CEC και του CCEE, οι εκκλησίες και οι οικουμενικοί φορείς σε όλη την Ευρώπη έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και συμμετοχή στη διαδικασία διαβούλευσης που οδήγησε στην αναθεώρηση του κειμένου. Η εκτενής και βαθιά ενασχόλησή τους με το κείμενο, τα διορατικά σχόλιά τους, οι λεπτομερείς και εποικοδομητικές απαντήσεις τους ήταν καθοριστικές για τη διαδικασία αναθεώρησης. Επιπλέον, οι συνεισφορές τους μαρτυρούν τους καρπούς που μπορεί να αποφέρει η ενασχόληση με το κείμενο και τις δεσμεύσεις που περιέχει. Ελπίζουμε ότι αυτή η συμμετοχή θα συνεχιστεί.

Όπως και προηγουμένως, η επικαιροποιημένη Charta Oecumenica περιγράφει τις θεμελιώδεις οικουμενικές ευθύνες όλων των εκκλησιών στην Ευρώπη, από τις οποίες απορρέουν κατευθυντήριες γραμμές και δεσμεύσεις. Σκοπός της Charta είναι να προωθήσει μια οικουμενική κουλτούρα διαλόγου και συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα της εκκλησιαστικής ζωής και να παρέχει συμφωνημένα κριτήρια για την κουλτούρα αυτή. Αναγνωρίζουμε, ωστόσο, ότι δεν έχει διδακτικό ή δογματικό χαρακτήρα, ούτε είναι νομικά δεσμευτική σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δίκαιο. Η εξουσία και ο σκοπός της απορρέουν από την εθελοντική δέσμευση των ευρωπαϊκών εκκλησιών και των οικουμενικών οργανώσεων να χρησιμοποιούν, να προσαρμόζουν και να εφαρμόζουν τη Χάρτα με τρόπους που είναι κατάλληλοι και αποδοτικοί σε διαφορετικά επίπεδα και σε διαφορετικά πλαίσια. Η αναθεωρημένη αυτή έκδοση επιδιώκει να ακολουθήσει το πνεύμα και την κληρονομιά της αρχικής Charta Oecumenica και να συμβάλει στη διατήρηση της σημασίας και της χρησιμότητάς της.

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΕΤΟΙΜΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΕΝΟΣΩ Η ΠΑΛΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΤΟ ΝΕΟ, ΟΧΥΡΩΜΕΝΗ ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΠΑ. 

ΝΕΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ, ΝΕΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ, ΝΕΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ. ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ, ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ, ΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ, ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, ΤΟ URGRUND TOY ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΓΗΣ, ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΤΗΝ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΣΚΗΤΩΝ, ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ. ΝΕΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΟΣΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΠΣΕ. ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ, ΖΗΖΙΟΥΛΑ, ΡΩΜΑΝΙΔΗ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΑΡΑ. ΤΟ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΨΥΧΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩΣ. ΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΦΡΟΝΗΣΕΩΣ, ΤΗΝ ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ. ΑΝΑΘΕΜΑ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ.

Κυριακή ΣΤ’ Λουκά: Ομιλία περί της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρινών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.
Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Κεφ. Η. 27 – 39.
Τω καιρώ εκείνω, Εξελθόντι τω Ιησού εις την γην των Γαδαρινών, υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ός είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο, και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασιν. Ιδών δέ τον Ιησούν και ανακράξας, προσέπεσεν αυτώ και φωνή μεγάλη είπε: τί εμοί και σοί, Ιησού, υιέ του Θεού του υψίστου; Δέομαί σου, μή με βασανίσης. Παρήγγειλε γάρ τω πνεύματι τω ακαθάρτω εξελθείν απο του ανθρώπου. Πολλοίς γάρ χρόνοις συνηρπάκει αυτόν, και εδεσμείτο αλύσεσι, και πέδαις φυλασσόμενος, και διαρρήσσων τα δεσμά ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας ερήμους. Επηρώτησε δέ αυτόν ο Ιησούς λέγων: τί σοί εστιν όνομα? Ο δέ είπε, λεγεών’ ότι δαιμόνια πολλά εισήλθεν εις αυτόν’ και παρεκάλει Αυτόν ίνα μή επιτάξη αυτοίς εις την άβυσσον απελθείν. Ήν δέ εκεί αγέλη χοίρων ικανών βοσκομένων εν τω όρει, και παρεκάλουν αυτόν ίνα επιτρέψη αυτοίς εις εκείνους εισελθείν. Και επέτρεψεν αυτοίς. Εξελθόντα δέ τα δαιμόνια απο του ανθρώπου, εισήλθον εις τους χοίρους, και ώρμησεν η αγέλη κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη. Ιδόντες δέ οι βόσκοντες το γεγενημένον, έφυγον, και απήγγειλαν εις την πόλιν και εις τους αγρούς. Εξήλθον δέ ιδείν το γεγονός, και ήλθον προς τον Ιησούν» και εύρον καθήμενον τον άνθρωπον, αφ’ ού τα δαιμόνια εξεληλύθει, ιματισμένον και σωφρονούντα παρά τους πόδας του Ιησού, και εφοβήθησαν. Απήγγειλαν δέ αυτοίς οι ιδόντες πώς εσώθη ο δαιμονισθείς. Και ηρώτησαν Αυτόν άπαν το πλήθος της περιχώρου των Γαδαρηνών απελθείν απ’ αυτών, ότι φόβω μεγάλω συνείχοντο. Αυτός δέ εμβάς εις το πλοίον υπέστρεψεν. Εδέετο δέ Αυτού ο ανήρ, αφ’ ού εξεληλύθει τα δαιμόνια, είναι σύν Αυτώ’ απέλυσε δέ αυτόν ο Ιησούς λέγων: υπόστρεφε εις τον οίκόν σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός. Και απήλθε καθ’ όλην την πόλιν κηρύσσων όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς.

Απόδοση:

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς κατέπλευσε στην περιοχή των Γαδαρηνών, που βρίσκεται στην απέναντι όχθη από την Γαλιλαία. Όταν βγήκε στην ξηρά, τον συνάντησε κάποιος άντρας από την πόλη, που είχε μέσα του δαιμόνια από πολύν καιρό. Ρούχο δεν ντυνόταν, ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά ζούσε στα μνήματα. Όταν είδε τον Ιησού, έβγαλε μια κραυγή, έπεσε στα πόδια του και του είπε με δυνατή φωνή: «Τί δουλειά έχεις εσύ μ’ εμένα Ιησού, Υιέ του Υψίστου Θεού; Σε παρακαλώ, μη με βασανίσεις». Αυτά τα είπε, γιατί ο Ιησούς είχε διατάξει το δαιμονικό πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο. Από πολλά χρόνια τον είχε στην εξουσία του, και για να τον συγκρατήσουν τον έδεναν με αλυσίδες και του έβαζαν στα πόδια σιδερένια δεσμά. Εκείνος όμως έσπαζε τα δεσμά, και το δαιμόνιο τον οδηγούσε στις ερημιές. Ο Ιησούς τον ρώτησε: «Ποιο είναι το όνομά σου;» Εκείνος απάντησε: «Λεγεών»• γιατί είχαν μπει μέσα του πολλά δαιμόνια. Τα δαιμόνια, λοιπόν, τον παρακαλούσαν να μην τα διατάξει να πάνε στην άβυσσο. Εκεί κοντά ήταν ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκαν στο βουνό, και τα δαιμόνια παρακαλούσαν τον Ιησού να τους επιτρέψει να μπουν στους χοίρους, και τους το επέτρεψε. Τότε το κοπάδι όρμησε προς τον γκρεμό και πνίγηκε στη λίμνη. Μόλις οι βοσκοί είδαν τι έγινε, έφυγαν και το είπαν στην πόλη και στην ύπαιθρο. Βγήκαν οι άνθρωποι να δουν τι έγινε, και ήρθαν κοντά στον Ιησού. Βρήκαν τον άνθρωπο από τον οποίο βγήκαν τα δαιμόνια, να κάθεται δίπλα στον Ιησού, να φοράει ρούχα και να φέρεται λογικά, και φοβήθηκαν. Όσοι είχαν δει τι είχε γίνει, τους είπαν για το πώς ο δαιμονισμένος σώθηκε. Τότε όλο το πλήθος από την περιοχή των Γαδάρων παρακαλούσαν τον Ιησού να φύγει από κοντά τους, γιατί τους είχε πιάσει μεγάλος φόβος. Εκείνος μπήκε στο πλοιάριο για να γυρίσει πίσω. Ο άνθρωπος από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια τον παρακαλούσε να τον πάρει μαζί του. Ο Ιησούς όμως του είπε να φύγει, με τα παρακάτω λόγια: «Γύρισε στο σπίτι σου, και διηγήσου όσα έκανε σ’ εσένα ο Θεός». Εκείνος έφυγε διαλαλώντας σ’ όλη την πόλη όσα έκανε σ’ αυτόν ο Ιησούς.

(Επιμέλεια κειμένου: Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη)
Ομιλία του Αγίου Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, περί του: «Εξελθόντι τω Ιησού εις την γην υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως ος είχεν δαιμόνια εκ χρόνων ικανών»

«Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει», λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού, και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του Ουρανίου Πατρός, και γίνεται «κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού». Όποιος όμως παρακούει τον Θεό, διαπράττει την αμαρτίαν, και επιδίδεται σ’ αυτήν αμετανοήτως. Είναι δούλος της αμαρτίας και ουκ έστιν εκ του Θεού, αλλά εκ του πονηρού», αφού με την κακήν προαίρεση μεταπλάσσει την φύση την οποίαν έλαβεν από τον Θεόν, και την εξομοιώνει με τον πατέρα της απωλείας. Γι’ αυτό και ο Κύριος έλεγε στους Ιουδαίους, «υμείς εκ του πατρός υμών του διαβόλου εστέ, και τας επιθυμίας αυτού θέλετε ποιείν».
Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι αθλιότεροι και από τους φανερά δαιμονιζομένους, έστω και αν διαφεύγουν την προσοχή των πολλών.
Πράγματι, ενώ οι δαιμονιζόμενοι κατακόπτουν τα σώματά τους και μερικές φορές βλάπτουν σωματικώς όποιους συναντούν, εκείνοι που δια των πονηρών επιθυμιών έχουν εξομοιωθεί με τον αρχέκακον εχθρό, διαφθείρουν τις ψυχές τις ιδικές τους και όσων τους συναναστρέφονται απρόσεκτα. Και ενώ οι πρώτοι στον καιρό του θανάτου αποβάλλουν μαζί με το σώμα και την επήρεια των δαιμόνων, οι δεύτεροι, επειδή αμαρτάνουν αμετανοήτως, έχουν αθάνατον και αναπόβλητον την βλάβην. Επίσης, τον ενοχλούμενον φανερώς από τον δαίμονα όλοι τον λυπούμεθα όταν τον αντικρύσωμε, ενώ τον φονέα και τον φιλάργυρον, τον υπερήφανον και τον αναίσχυντον, και τον ανυπότακτον και όλους τους ομοίους των, όχι μόνον δεν τους λυπούμεθα, αλλά και τους μισούμε. Διότι ο ένας περιπίπτει στο πάθος ακουσίως, ενώ ο φιλαμαρτήμων, προσελκύει ελευθέρως το κακόν, μερικές φορές μάλιστα αποκρύπτοντας την βλαπτικότητα και την κακοήθεια της νόσου του.
Επειδή όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την εναντίον μας μανίαν του διαβόλου, από τις επιθέσεις εκείνου κατά της ψυχής και από την συνεργία του στην αμαρτία, παρεχώρησεν ο Θεός να υπάρχουν και κατά το σώμα δαιμονοφόρητοι, ώστε να μάθουμε από αυτούς όλοι, πόσον φοβερά είναι η κατάστασις της ψυχής που έκαμε τούτον ένοικόν της δια των πονηρών έργων. Όταν δε ο Μονογενής Υιός του Θεού, από απροσμέτρητον πέλαγος φιλανθρωπίας, έκλινεν ουρανούς και κατήλθε στην γη, για να ελευθερώσει τις ψυχές μας από την τυραννία του διαβόλου, απεδίωκε τα δαιμόνια και από τους φανερά κατά το σώμα δαιμονιζομένους. Το έκαμε αυτό για να παρουσιάσει και να επιβεβαιώσει με την φανερώς ενεργουμένην ελευθερία και ίαση, την γινομένην κρυπτώς ελευθερία και ίαση της ψυχής.
Πράγματι, και όταν εχάρισε την θεραπεία στην ψυχή του παραλυτικού, όχι μόνον δεν επευφημήθη από εκείνους που έβλεπαν μόνον τα φαινόμενα, αλλά και εβλασφημήθη. Γι’ αυτό εθεράπευσε και την σωματικήν του παράλυση, για να μάθουν, όπως ο ίδιος έλεγε προς τους παρόντες, ότι «εξουσίαν έχει ο υιός του ανθρώπου επί της γης αφιέναι αμαρτίας».
Κυρίως γι’ αυτό λοιπόν απομακρύνει τους δαίμονες από τους δαιμονιζομένους, για να μάθωμε ότι αυτός είναι που τους αποδιώκει και από τις ψυχές μας, και μας χαρίζει την αιωνίαν ελευθερίαν.
«Εξελθόντι γαρ εις την γην», σύμφωνα με την αναγινωσκομένην σήμερα περικοπήν του Ευαγγελίου, «υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ος είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο, και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασιν». Εξήλθε, λέγει, όχι ήλθε στην ξηρά, για να δείξει ότι ήλθε με πλοίον, αφού ήδη και την θύελλα του ανέμου κατέπαυσε, και την θάλασσαν εγαλήνευσε με την επιτίμησή του. Διότι όταν από την Γαλιλαίαν επεβιβάσθη στο πλοίο με τους μαθητάς του, είπε προς αυτούς, όπως λέγει παραπάνω ο Ευαγγελιστής: «διέλθωμεν εις το πέραν». Από εδώ φαίνεται ότι προείδε το γεγονός, και από ευσπλαγχνίαν ήλθεν αυτόκλητος βοηθός στον βασανιζόμενον τόσον δεινώς και πολυετώς από τους δαίμονες. Ο Λουκάς λοιπόν λέγει ότι ήταν ένας και είχε πολλά δαιμόνια, ο Μάρκος όμως ομιλεί και αυτός περί ενός, «αλλ’ εν πνεύματι ακαθάρτω». Ο δε Ματθαίος ισχυρίζεται ότι ήσαν δύο μαζί και εβασανίζοντο από πολλά δαιμόνια.
Την αιτίαν δε, για την οποίαν άλλοι Ευαγγελισταί ομιλούν για έναν, άλλοι δε για περισσοτέρους, και δαιμονιζομένους και δαιμόνια, την εφανέρωσε και ο Λουκάς και ο Μάρκος. Διότι το ένα, το οποίον ο Μάρκος ωνόμασεν ακάθαρτον πνεύμα, εξεταζόμενο στην συνέχεια από τον Κύριον λέγει «λεγεών όνομά μοι, ότι πολλοί εσμέν». Πράγματι λεγεών είναι ορμαθός και πολυάριθμον σύστημα αγγέλων ή ανθρώπων, οι οποίοι στέκονται, μετακινούνται μαζί και αποβλέπουν και κινούνται προς ένα έργον και σκοπόν. Γι’ αυτό και οι δαιμονιζόμενοι εκείνοι, επειδή ενεργούντο και εκινούντο από ένα τοιούτο σύστημα, ευρίσκοντο αδιασπάστως μαζί στα μνήματα και στα όρη, και μαζί εβασανίζοντο. Γι’ αυτό άλλοτε μεν καλούνται ενικώς, άλλοτε δε πληθυντικώς, και αυτοί και τα πονηρά πνεύματα που τους ταλαιπωρούσαν.
Δεν ανεγνώρισε δε απλώς τον Ιησούν ο λεγεών δια μέσου του ανθρώπου εκείνου, αλλά και «προσέπεσε και φωνή μεγάλη ανεκραύγασε: τι εμοί και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Δέομαί σου, μη με βασανίσεις. Παρήγγειλε γάρ» λέγει, «ο Κύριος τω ακαθάρτω πνεύματι εξελθείν από του ανθρώπου». Έχοντας καταπλεύσει επί τούτου ο Κύριος από ευσπλαχνία στην παραλίαν εκείνην όπου ζούσε ο δαιμονιζόμενος, διέταξε μεν τον λεγεώνα των δαιμόνων να εξέλθει από τον άνθρωπο, πού όμως να απέλθει δεν του είπε. Γι’ αυτό εκείνο το παμμίαρον σμήνος των πονηρών πνευμάτων κατελήφθη από αμηχανίαν, και εφοβήθη μήπως παραδοθεί τώρα από τον Κύριο στην μέλλουσαν καταδίκη, στην προετοιμασμένην γι’ αυτά γέεννα του πυρός, με την οποία θα παραδοθούν σε τελείαν ακινησίαν, αφού θα καταργηθεί κάθε ενέργειά τους. Ηναγκάσθη λοιπόν να προσέλθει, και να προσπέσει, χρησιμοποιώντας ταπεινότερα και αληθινά λόγια προς τον Κύριον, τα οποία τον εμαρτύρησαν ότι είναι Υιός του Υψίστου. Μέσα στην πονηρία τους ενόμιζαν ότι με αυτήν την μαρτυρία, σαν με κάποιαν κολακεία, θα μεταπείσουν τον Κύριον των όλων.
Και ο Κύριος ανέχθη την μαρτυρία των δαιμόνων, προς καταρτισμόν των ευρισκομένων στο πλοίο. Διότι πριν από λίγο, βλέποντας ο κόσμος τα τόσον μεγάλα θαύματά του στην θάλασσα, έλεγαν μεταξύ τους με απορία: «τις εστίν ούτος, ότι και οι άνεμοι και η θάλασσα υπακούουσιν αυτώ»; Τώρα όμως έμαθαν ότι είναι «ο Υιός του Θεού του Υψίστου». Διότι πάντοτε, ακόμη και ο διάβολος, είναι συνεργός στην βουλήν του Θεού, όχι όμως επειδή το θέλει ούτε αποβλέποντας σ’ αυτό. Γι’ αυτό και κάποιος από τους θεοφόρους λέγει, ότι «το κακόν συνεργεί στο αγαθόν, όχι με καλήν προαίρεση».
Ο δε Κύριος θέλοντας να φανερώσει στους παρόντες ότι ο δαίμων που τόσον φρίττει ενώπιόν του δεν είναι ένας, αλλά πλήθος πολύ, τον ηρώτησε: «τι σοι εστίν όνομα; Ο δε είπεν, λεγεών ονομά μοι, ότι δαιμόνια πολλά εσμέν». Λέγουν ορισμένοι ότι το τάγμα του λεγεώνος αποτελείται από έξι περίπου χιλιάδες.
«Και παρεκάλουν αυτόν», λέγει, «ίνα μη επιτάξει αυτοίς εις την άβυσσον απελθείν». Βλέπεις ότι είναι ο φόβος, όπως είπαμε παραπάνω, αυτός που τους ηνάγκασε και να προσέλθουν, και να προσπέσουν, και να χρησιμοποιήσουν σχήματα και λόγια αληθινά και ταπεινότερα. Κοίταξε όμως και την Παντοκρατορικήν εξουσία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Πράγματι΄ ο δαίμων και χωρίς να το θέλει τον εμαρτύρησε Κύριον και της αβύσσου. Και ποιος είναι αυτός που επιβλέπει αβύσσους; Βεβαίως ο καθήμενος στους ουρανούς, αυτός που περιέχει και κατευθύνει τα πάντα.
Βλέπε δε και ότι το στίφος των δαιμόνων δεν ημπορεί να μένει πουθενά, αν δεν έχει πάρει από αυτόν την άδειαν ή την παραχώρηση. Γι’ αυτό και όταν προσετάχθη από τον Κύριο να φύγει, αλλά δεν έλαβε εντολήν πού να απέλθει, κατελήφθη από μεγάλην βία, και εύρε ως καταφύγιον τους χοίρους, οι οποίοι έβοσκαν στο όρος, ώστε να διαφύγει δι’ αυτών. Αλλά ούτε κατ’ αυτών είχεν από μόνον του την εξουσία, πολύ δε περισσότερον δεν την έχει εναντίον των ανθρώπων. Διότι, λέγει «ην εκεί αγέλη χοίρων πολλών βοσκομένη εν τω όρει. Και παρεκάλεσαν αυτόν ίνα επιτρέψει αυτοίς εις εκείνους απελθείν. Και επέτρεψεν αυτοίς. Εξελθόντα δε τα δαιμόνια από του ανθρώπου, εισήλθον εις τους χοίρους. Και όρμησεν η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη». Τα δαιμόνια λοιπόν, ζητώντας δήθεν πρόφαση φυγής, και έχοντας κακοποιό προαίρεση, εζήτησαν την άδεια κατά των χοίρων, επειδή ο Σωτήρ τα εδίωκε από τους ανθρώπους. Εσυνειδητοποίησαν ότι την στιγμήν εκείνη δεν εδιώκοντο από έναν ή δύο, αλλά δια του ενός από όλους τους ανθρώπους. Και ο Κύριος τους το επέτρεψε, για να γνωρίσουμε εμείς από όσα έπαθαν οι χοίροι, ότι ούτε τον άνθρωπον εκείνον θα ελυπούντο να τον καταστρέψουν τελείως, αν δεν ανεχαιτίζοντο και πριν αοράτως από την δύναμιν εκείνου.
«Ιδόντες δε», λέγει, «οι βόσκοντες, έφυγον. Και απήγγειλαν εις την πόλιν και εις τους αγρούς το γεγονός». Λάβετε τώρα παρακαλώ στον νου σας τον άσωτον υιόν του Ευαγγελίου, που εσώθη με την απομάκρυνσιν από τους χοίρους, για να καταλάβετε ποιοι ήσαν αυτοί που έβοσκαν τους χοίρους, ή μάλλον ποιοι ομοιάζουν με αυτούς. Πράγματι ο χοιρώδης βίος εξ αιτίας της ακαθαρσίας του, συμβολίζει κάθε πονηρόν πάθος. Και χοίροι είναι κυρίως αυτοί που περιφέρουν τον ρυπωμένον από την σάρκα χιτώνα. Προϊστάμενοί τους, ένα είδος βοσκών, είναι εκείνοι που υπερέχουν από αυτούς στην ηδυπάθεια, και λαμβάνουν πρόνοιαν για την σάρκα και την δίαιτά τους, εις τρόπον ώστε να εκπληρώνουν την επιθυμία τους.
Σ’ εμάς όμως δεν επιτρέπει ο χρόνος ούτε, όπως βλέπετε, ο θόρυβος του πλήθους, να ασχοληθούμε λεπτομερώς με την συνέχεια, ποία δηλαδή είναι η γύμνωσις που προκαλείται στην ψυχήν από την αμαρτία, την οποίαν υπεδήλωνε ο δαιμονιζόμενος εκείνος, και ποία η διαβίωσις στα όρη (διότι, λέγει «ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασι») και ποίες οι αλυσίδες, οι χειροπέδες και τα δεσμά τα οποία εκείνος έσπαζε και έφευγε διωκόμενος.
Αλλά ας αποφύγωμε και εμείς, μάλιστα οι μοναχοί, την συναναστροφή και συμβίωση με τους χοίρους. Διότι κατά το Σολομώντειον λόγιον «φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί», και ως επί το πλείστον καθένας είναι ή γίνεται όμοιος με τους συντρόφους του. Τι το όφελος να φύγεις οριστικώς από τον κόσμο και να καταφύγεις στα αφιερωμένα στον Θεόν φροντιστήρια, να εξέρχεσαι όμως καθημερινώς από αυτά και να συμφύρεσαι πάλι με τον κόσμο; Πώς, ειπέ μου, τριγυρνώντας στις αγορές θα αποφύγεις τα προσανάμματα των παθών, δια των οποίων επέρχεται ο θάνατος της ψυχής, που χωρίζει τον άνθρωπον από τον Θεόν; Αυτός είναι ο θάνατος «ο αναβαίνων εις ημάς δια των θυρίδων», οι οποίες είναι μέσα μας, δηλαδή των αισθήσεων. Αυτές έγιναν αφορμή να εκπέσουν από την αθανασίαν και οι προπάτορες εκείνοι.
Ας φύγωμε λοιπόν όλοι μας μακριά, άλλοι από την συμβίωση με τα κακά, έστω και αν μας φαίνεται ότι υπερτερούμε πολλών στην καταγωγή και στην δόξα και στην σωματικήν ρώμη και στον υλικόν πλούτο, και άλλοι από την ομοίωση προς τους χοίρους, λαμβάνοντας στον νου μας την λίμνην εκείνη του ασβέστου πυρός, μέσα στην οποίαν, φευ!, θα πέσουν όσοι αμετανοήτως υπηρετούν τις προσβολές των δαιμόνων. Και βλέποντας το βάραθρον στο οποίον κρημνίζονται όταν αποθαίνουν, όσοι μέχρι το τέλος τους ομοιάζουν ως προς τον τρόπον της ζωής με τους χοίρους, ας απομακρυνθούμε ανεπιστρόφως από τον όντως δυσώδη βίον της αμαρτίας, και ας προσέλθωμε έτσι καλώς και δικαίως στην πηγήν των μύρων, την οποία μας εχάρισεν ο Θεός, και εκχύνεται δια της λάρνακος από την σωρόν του εντοπίου μας Χριστομάρτυρος (Δημητρίου).
Και αφού με την χρήση τούτων αγιασθούμε και ενισχυθούμε, να κηρύττωμε και στους αγρούς και στις πόλεις, όπου και αν είμεθα, την θειοτάτην δύναμη και ενέργειαν του θείου αυτού μύρου. Δεν εννοώ με την γλώσσα και τα λόγια (διότι ποίος δεν ήκουσε με την ιδικήν του ακοή την συρροή των θαυμάτων που γίνονται εδώ;), αλλά με την μεταβολήν της ζωής μας προς το καλλίτερον, ώστε βλέποντάς μας όλοι να ειπούν, «αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου», με την οποία δεξιάν έχει ζωγραφηθεί ο μέγας Δημήτριος, και δια της οποίας μετασχηματίζει αυτούς που τον πλησιάζουν προς το θειότερον, ώστε να έχει και στον ουρανόν συμπολίτες αυτούς που ευτύχησαν να είναι στην γη συγκάτοικοί του. Αυτό είθε να συμβεί με τις πρεσβείες εκείνου, και να επιτύχωμε όλοι τις υπεσχημένες ουράνιες μονές, και την εκεί συνοίκηση με τους αγίους, χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ω πρέπει δόξα εις τους αιώνας».
Αμήν.

(13ος – 14ος αιών – ΕΠΕ Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, τομ. 11, σελ. 196. Από το βιβλίο "Πατερικόν Κυριακοδρόμιον", σελίς 347 και εξής. Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλάς)

(Πηγή ηλ. κειμένου: orp.gr)

Κυριακή ΣΤ’ Λουκά: Ομιλία περί της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρινών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

«Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει», λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού, και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του Ουρανίου Πατρός, και γίνεται «κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού».

ΑΣ ΕΧΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΠΡΟ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΣΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΦΑΡΙΣΑΙΩΝ ΚΗΡΥΤΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ, ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΘΕΟΙ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΟΠΩΣ ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ, ΑΜΒΛΥΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΟΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΟΥ ΚΟΙΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΝΕΥΜΑ  ΑΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΟΓΙΑΣ.

Ακολουθούμε το ίδιο μονοπάτι με τους Αγγλικανούς. Προς την αυτοκαταστροφή.

από τον El Wanderer                           

                                    

                                              Αγγλικανή Αρχιεπίσκοπος Σάρα Μάλαλι

Πριν από ένα μήνα, η Αγγλικανική Εκκλησία διόρισε τη Σάρα Μάλαλι ως Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι και επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας. Και πρέπει να θυμόμαστε ότι, αν και επίσημα διορίζεται από τον Βασιλιά, ο αρχιεπίσκοπος επιλέγεται από τον Πρωθυπουργό, στην προκειμένη περίπτωση τον Κιρ Στάρμερ , έναν άθεο σοσιαλιστή.

Η Αγγλικανική Εκκλησία εδώ και καιρό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύνολο από μπροκάρ, χορωδίες και ορχήστρες, εντελώς άδειες εσωτερικά.
Είναι μια φάρσα, και με τον διορισμό μιας γυναίκας αρχιεπισκόπου, έχουμε φτάσει στο γκροτέσκο, αντάξιο ενός έργου του Ευγένιου Ιονέσκο ή του Λουίτζι Πιραντέλο .

Είναι εύκολο να προβλέψουμε ότι αυτή η απόφαση αναμφίβολα θα οδηγήσει σε έναν καλό αριθμό μεταστροφών στην Καθολική Εκκλησία, εκτός από το εσωτερικό σχίσμα που μόλις συνέβη: το 80% των ασκούντων Αγγλικανών, κυρίως Αφρικανών, έχουν αποσχιστεί από την κοινωνία με την Έδρα του Καντέρμπουρι.
Η Εκκλησία της Αγγλίας είναι ακόμη πιο άδεια, χωρίς πιστούς.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι η Καθολική Εκκλησία μας ακολουθεί την Αγγλικανική οδό εδώ και δεκαετίες και, ως εκ τούτου, δεν θα ήταν έκπληξη αν μια μέρα είχαμε μια γυναίκα πάπα ενθρονισμένη στον Άγιο Πέτρο.
Μπορεί να φαίνεται υπερβολή, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε την ιστορία.

Πριν από τρία χρόνια, δημοσιεύσαμε μια ανάρτηση με τίτλο « Ο Αγγλικανικός Τρόπος », η οποία είχε κάποιο αντίκτυπο και αναδημοσιεύεται εδώ επειδή είναι επίκαιρη και ανησυχητική.

Το 1841, η αγγλική κυβέρνηση και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι συμφώνησαν με τον βασιλιά της Πρωσίας και τις αρχές των Λουθηρανικών και Καλβινιστικών εκκλησιών να ιδρύσουν μια επισκοπή στην Ιερουσαλήμ που θα είχε δικαιοδοσία στους πιστούς των τριών κοινωνιών, με εναλλάξ Αγγλικανούς και Λουθηρανούς επισκόπους.
Αυτό προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο και ήταν ένας από τους λόγους που τελικά ώθησαν τον Τζον Χένρι Νιούμαν να προσηλυτιστεί στη Ρώμη. Ο Νιούμαν έγραψε: « Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε μια πορεία όπου πρέπει να αδελφωθούμε με κάθε είδους Προτεσταντισμό, Μονοφυσιτισμό, ημι-προσήλυτους Εβραίους, Δρούζους. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα μπορούσα να εμποδίσω κανέναν να πάει στη Ρώμη. Όλοι θα αρχίσουν να φεύγουν, αργά ή γρήγορα ». (Επιστολή προς τον J.W. Bowden, 10 Οκτωβρίου 1841).

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1847, συνέβη η υπόθεση Gorham. Ο Επίσκοπος Phillpotts του Έξετερ αποφάσισε να μην παραχωρήσει στον Αιδεσιμότατο Gorham την ενορία του Brampford Speke, παρόλο που είχε διοριστεί σε αυτό το αξίωμα από το Στέμμα, επειδή ο ιερέας υποστήριζε ότι η βάπτιση δεν συνεπαγόταν πνευματική αναγέννηση ή αγιαστική χάρη.
Η κατάσταση δημιούργησε μια σύγκρουση που έπρεπε να επιλυθεί από το Ιερό Συμβούλιο της Βασίλισσας, το οποίο, δυόμισι χρόνια αργότερα, διέταξε τον επίσκοπο να εγκαταστήσει τον Γκόρχαμ στο αξίωμα που του είχε αρνηθεί, με το σκεπτικό ότι οι υποψήφιοι δεν έπρεπε να αναγκάζονται να υπογράψουν δογματικά σημεία στα οποία η Αγγλικανική Εκκλησία δεν είχε σαφές δόγμα.

Αυτή η κατάσταση, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια, καθώς, σύμφωνα με πολλούς Αγγλικανούς επισκόπους και κληρικούς, η Εκκλησία τους είχε ένα σαφές δόγμα σχετικά με τη βαπτιστική χάρη. Υποβλήθηκε επίσημη διαμαρτυρία στην οποία οι υπογράφοντες υποστήριξαν ότι η Εκκλησία της Αγγλίας, με τη δίκη του Γκόρχαμ, « είχε αποσχιστεί επίσημα από το καθολικό σώμα και δεν μπορούσε πλέον να διασφαλίσει στα μέλη της τη χάρη των μυστηρίων και την άφεση των αμαρτιών ».

Λίγο καιρό αργότερα, οι Αρχιεπίσκοποι του Καντέρμπουρι και της Υόρκης δήλωσαν την υποστήριξή τους στην ετυμηγορία της δίκης. Αυτό οδήγησε τους Αρχιδιάκονους Χένρι Μάνινγκ και Ρόμπερτ Γουίλμπερφορς, καθώς και τον Τζέιμς Χόουπ, ένα εξέχον μέλος της Βουλής των Λόρδων, να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Νιούμαν και να γίνουν δεκτοί στην Εκκλησία της Ρώμης.

Το 1913, προέκυψε η «διαμάχη Κικούγιου».
Όλα ξεκίνησαν όταν δύο αγγλικανικές επισκοπές στην Αφρική - η Μομπάσα και η Ουγκάντα ​​- παρευρέθηκαν σε ένα συνέδριο προτεσταντικών εκκλησιών που πραγματοποιήθηκε στην φυλή Κικούγιου της Κένυας, όπου συζητήθηκε το θέμα της συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών χριστιανικών δογμάτων. Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με μια οικουμενική λειτουργική εορτή, την οποία τίμησε ένας αγγλικανός επίσκοπος και συλλειτουργούσαν προτεστάντες πάστορες. Το γεγονός προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο και διχασμό στην Αγγλία.
Οι συμμετέχοντες επίσκοποι καταγγέλθηκαν ως αιρετικοί, αν και οι πράξεις τους αργότερα δικαιολογήθηκαν. Ήταν σωστή αυτή η θέση ορισμένων τομέων της επίσημης Εκκλησίας;
Ο Ρόναλντ Νοξ , ένας αγγλικανός ιερέας, διαφώνησε βαθιά και, για να εξηγήσει τη θέση του, έγραψε ένα σύντομο βιβλίο, σε μόλις τέσσερις ημέρες, του οποίου το επιχείρημα ήταν μια απλή reductio ad absurdum . Το ονόμασε « Επανένωση από κάθε άποψη » και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ .
Αυτό ήταν ένα από τα καθοριστικά γεγονότα που ώθησαν τον Νοξ να ασπαστεί την Καθολική Εκκλησία το 1917.

Το 1947, ο Αγγλικανός Επίσκοπος του Μπέρμιγχαμ, Έρνεστ Μπαρνς , δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο « Η Άνοδος του Χριστιανισμού », στο οποίο αμφισβήτησε την παρθενία της Μαρίας και τη σωματική ανάσταση του Ιησού. Επίσης, υπερασπίστηκε δημόσια την αναγκαιότητα και την επιθυμητότητα της αντισύλληψης.
Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν μεγάλη κατακραυγή σε πολλούς βρετανικούς κύκλους και ασκήθηκαν πιέσεις για την απομάκρυνση του Barnes από την έδρα του, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Ωστόσο, πολλοί Αγγλικανοί, τόσο κληρικοί όσο και πιστοί, θεώρησαν αυτή την κατάσταση απαράδεκτη αλλαγή στην Εκκλησία τους και αποφάσισαν να ασπαστούν τον Καθολικισμό.
Μεταξύ αυτών ήταν ο Σκωτσέζος ιερέας Onich MacFarlene-Barrow , ο οποίος έγραψε: « Συνέχισα να αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν να παραμείνω σε κοινωνία με έναν επίσκοπο που, παρά τους βλάσφημους λόγους του, δεν στερείται του αξιώματός του; Είναι αλήθεια ότι τα λάθη που υποστήριξε ο Επίσκοπος Barnes δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ακριβώς ασυνήθιστα, αφού, από την ίδρυση της Εκκλησίας, υπήρχαν πάντα εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι που έλεγαν και έκαναν πράγματα που σκανδάλιζαν τους πιστούς. Ωστόσο, τίποτα δεν με είχε ανησυχήσει ποτέ τόσο πολύ όσο οι δηλώσεις του Επισκόπου του Μπέρμιγχαμ και ήμουν πεπεισμένος ότι δεν θα ήταν δυνατό να παραμείνω στην Αγγλικανική Εκκλησία ».

Άλλες παρόμοιες περιπτώσεις σίγουρα θα μπορούσαν να αναφερθούν, όπως η μεταστροφή του Graham Leonard , Επισκόπου του Λονδίνου, το 1989, λόγω της απόφασης της Εκκλησίας της Αγγλίας να χειροτονήσει γυναίκες ιερείς.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να παρατηρηθεί ένα κοινό μοτίβο: ένα συγκεκριμένο μοντερνιστικό γεγονός, που γίνεται δεκτό με ικανοποίηση από την Εκκλησία της Αγγλίας στο σύνολό της ή από μεμονωμένους επισκόπους, αλλά με την υποστήριξη της ιεραρχίας, οδηγεί σε μία ή περισσότερες μεταστροφές στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ας βγάλουμε τώρα μερικά συμπεράσματα.

Πολλές από τις δηλώσεις ή τις ενέργειες που έχουν προκαλέσει κρίσεις μεταξύ των Αγγλικανών θα μπορούσαν να γίνουν σήμερα από Καθολικούς ιερείς ή επισκόπους και θα απολάμβαναν την υποστήριξη της ιεραρχίας του Βατικανού.
Πάρτε ένα πρόσφατο παράδειγμα: Ο Καρδινάλιος Χόλεριχ υπερασπίστηκε τον ομοφυλοφιλικό «έρωτα», μια πολύ πιο τολμηρή στάση από την αντισύλληψη που υποστηρίζει ο Επίσκοπος Μπαρνς.

Σε κάθε καθολικό σεμινάριο ή πανεπιστήμιο, η μη παρθενία της Μαρίας και η απλώς συμβολική Ανάσταση του Κυρίου μας διδάσκονται ανοιχτά (θα μπορούσαμε να θυμηθούμε, για παράδειγμα, τον αείμνηστο Αργεντινό βιβλικό μελετητή Λουίς Ρίβας ).

Στη Γερμανία, οι τελετές μεταξύ Καθολικών και Λουθηρανών είναι συνηθισμένες και ο ίδιος ο Πάπας Φραγκίσκος χορήγησε δημόσια την κοινωνία σε μια Προτεστάντρια. Κανένας Καθολικός επίσκοπος δεν θα ονειρευόταν να θέσει σε διαθεσιμότητα έναν από τους ιερείς του επειδή αμφισβήτησε το δόγμα περί δικαιολόγησης των βαπτιστικών υδάτων. και η αδελφοποίηση με Προτεστάντες, Εβραίους και Βουδιστές έχει γίνει συνηθισμένη από την εποχή της Ασίζης.

Η Καθολική Εκκλησία βρίσκεται προφανώς στην ίδια κατάσταση με την Εκκλησία της Αγγλίας πριν από έναν αιώνα.

Η Αγγλικανική Εκκλησία έχει πλέον εξαφανιστεί. Το μόνο που απομένει είναι μια επίσημη δομή, που συντηρείται από το κράτος, που εξυπηρετεί έναν κοινωνικό και διακοσμητικό σκοπό, αλλά μέσα σε αυτήν ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει. Οι εκκλησίες της είναι άδειες και κλειστές, και πολύ λίγοι βρίσκουν ίχνη μιας πραγματικά πνευματικής ζωής. Με άλλα λόγια, έχει πάψει να είναι θρησκεία.

Προμηνύει αυτή η κατάσταση το εγγύς μέλλον της Καθολικής Εκκλησίας, δεδομένης της ομοιότητας των δύο δρόμων;

Οι Αγγλικανοί που έγιναν μάρτυρες των περιγραφόμενων περιπτώσεων είχαν ένα καταφύγιο: τη Ρώμη. Και πολλοί από αυτούς το βρήκαν.
Εμείς, οι Καθολικοί του 21ου αιώνα, ωστόσο, δεν έχουμε, επειδή βεβαιώνουμε ότι η Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριός μας είναι η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Και σε όσους προτείνουν μια διαφυγή στην Ορθοδοξία πρέπει να υπενθυμιστεί ότι αυτή είναι μια φυγή στην αίρεση.

Εάν η Καθολική Εκκλησία συνεχίσει την πορεία της αποστασίας που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 και επιταχύνθηκε υπό την αρχιερατεία του Φραγκίσκου, φοβάμαι ότι, για να παραμείνουμε πιστοί στην Πίστη των Αποστόλων, σύντομα θα πρέπει να εξετάσουμε λύσεις που δεν είναι εύκολο να εφαρμοστούν.

« Όταν έρθει ο Υιός του ανθρώπου, θα βρει άραγε πίστη στη γη; » (Λουκάς 18:8).

Stiamo percorrendo la stessa strada degli anglicani. Verso l’autodistruzione - Articolo di El Wanderer

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ, Ο ΜΑΓΑΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ. 

ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΚΕΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ.

MAL ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ.

Πάπας Λέων για τη Συνοδικότητα: Ένα διαστρεβλωμένο όραμα της Εκκλησίας

                                                                      Πάπας Λέων ΙΔ΄

Ένα πράγμα προκύπτει από τον πρόσφατα δημοσιευμένο διάλογο δύο μερών μεταξύ του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ και της ανταποκρίτριας του "Crux" Elise Ann Allen:

Ο ανθρωποκεντρισμός της μοντερνιστικής Ρώμης. Στη συνέντευξη -η οποία θα συμπεριληφθεί στη νέα βιογραφία του Ποντίφικα, "Λέων ΙΔ΄. Πολίτης του Κόσμου, Ιεραπόστολος του 21ου Αιώνα"- η απάντηση για τη συνοδικότητα πρέπει να διαβαστεί προσεκτικά.

"Η συνοδικότητα", δηλώνει ο Λέων ΙΔ΄, "είναι μια στάση, μια ανοιχτότητα, μια προθυμία για κατανόηση. Μιλώντας για την Εκκλησία σήμερα, αυτό σημαίνει ότι κάθε μέλος της Εκκλησίας έχει φωνή και έναν ρόλο να παίξει μέσω της προσευχής, της περισυλλογής... μέσω μιας διαδικασίας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να συμβεί αυτό, αλλά μόνο μέσω διαλόγου και αμοιβαίου σεβασμού. Το να φέρνουμε τους ανθρώπους κοντά και να κατανοούμε αυτή τη σχέση, αυτή την αλληλεπίδραση, αυτή τη δημιουργία ευκαιριών για συνάντηση, είναι μια σημαντική διάσταση του πώς ζούμε τη ζωή μας ως Εκκλησία. Κάποιοι έχουν νιώσει απειλημένοι από αυτό. Μερικές φορές οι επίσκοποι ή οι ιερείς μπορεί να σκέφτονται: η συνοδικότητα θα μου αφαιρέσει την εξουσία. Αυτός δεν είναι ο σκοπός της συνοδικότητας, και ίσως η ιδέα σας για το ποια είναι η εξουσία σας είναι λίγο θολή, λανθασμένη."

«Νομίζω ότι η συνοδικότητα», συνεχίζει ο Πάπας, «είναι ένας τρόπος να περιγράψουμε πώς μπορούμε να ενωθούμε και να είμαστε μια κοινότητα και να επιδιώξουμε την κοινωνία ως Εκκλησία, έτσι ώστε να είναι μια Εκκλησία της οποίας η κύρια εστίαση δεν είναι σε μια θεσμική ιεραρχία, αλλά μάλλον σε μια αίσθηση του «εμείς μαζί», της «Εκκλησίας μας» .
Ο καθένας με τη δική του κλίση: ιερείς, λαϊκοί, επίσκοποι, ιεραπόστολοι, οικογένειες. Ο καθένας από εμάς, με μια συγκεκριμένη κλίση που μας έχει δοθεί, έχει έναν ρόλο να παίξει και κάτι να προσφέρει, και μαζί αναζητούμε τρόπους να αναπτυχθούμε και να πορευθούμε μαζί ως Εκκλησία. Είναι μια στάση που πιστεύω ότι μπορεί να διδάξει πολλά στον σημερινό κόσμο. Πριν από λίγο μιλήσαμε για την πόλωση. Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα είδος αντιδότου. Πιστεύω ότι είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίσουμε μερικές από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Αν ακούσουμε το Ευαγγέλιο, αν το συλλογιστούμε μαζί και αν δεσμευτούμε να προχωρήσουμε μαζί, να ακούσουμε ο ένας τον άλλον, να αναζητήσουμε να ανακαλύψουμε τι μας λέει ο Θεός σήμερα, υπάρχουν πολλά να κερδίσουμε. Ελπίζω ειλικρινά ότι η διαδικασία ξεκίνησε πολύ πριν από την τελευταία Σύνοδο, τουλάχιστον στη Λατινική Αμερική (μίλησα για την εμπειρία μου εκεί). Ορισμένες Λατινοαμερικανικές Εκκλησίες έχουν πραγματικά συμβάλει στην παγκόσμια Εκκλησία, και νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη ελπίδα αν μπορέσουμε να συνεχίσουμε να βασιζόμαστε στην εμπειρία των τελευταίων δύο ετών και να βρούμε τρόπους να είμαστε Εκκλησία μαζί. Όχι να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε την Εκκλησία σε κάποιο είδος δημοκρατικής κυβέρνησης — αν κοιτάξουμε πολλές χώρες στον κόσμο σήμερα, η δημοκρατία δεν είναι απαραίτητα η τέλεια λύση για τα πάντα. Αλλά να σεβαστούμε, να κατανοήσουμε τη ζωή της Εκκλησίας για αυτό που είναι και να πούμε: πρέπει να το κάνουμε αυτό μαζί ».

«Νομίζω», καταλήγει ο Λέων ΙΔ΄, «ότι αυτό προσφέρει μια μεγάλη ευκαιρία για την Εκκλησία και μια ευκαιρία για την Εκκλησία να αλληλεπιδράσει με τον υπόλοιπο κόσμο. Από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, νομίζω ότι αυτό ήταν σημαντικό και υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν ».

«Και υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν...» Ναι, είμαστε βέβαιοι ότι οι μοντερνιστές έχουν ακόμη πολλή καταστροφή να προκαλέσουν στη Μητέρα Εκκλησία.

Για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε βυθισμένοι στην πνιχτή, συναισθηματική ομίχλη της «συνοδικότητας», αυτή τη φορά απευθείας από τα χείλη του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄. Αυτό που εντυπωσιάζει στα λόγια του δεν είναι το βάθος τους, αλλά η κενότητά τους. Υποβιβάζει την Εκκλησία -που ιδρύθηκε από τον Χριστό ως θεϊκά θεσπισμένη ιεραρχία- σε μια αόριστη διαδικασία διαλόγου, αμοιβαίου σεβασμού και συνάντησης. Αλλά αυτά δεν είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της μαχητικής Εκκλησίας, που καλείται να φυλάει και να διακηρύττει την παρακαταθήκη της Πίστης· είναι τα συνθήματα μιας θεραπευτικής κουλτούρας αλλεργικής στη σαφήνεια, την αυθεντία και την αλήθεια.

Ο Άγιος Πατέρας δηλώνει: «Κάθε μέλος της Εκκλησίας έχει φωνή και ρόλο να παίξει... Το ουσιώδες είναι ο διάλογος και ο αμοιβαίος σεβασμός». Προσέξτε τι λείπει: το μυστήριο, η εξουσία των επισκόπων, η υπακοή των πιστών, η υποταγή της λογικής και της θέλησης στην αποκαλυμμένη αλήθεια. Αντί για τους ποιμένες που διδάσκουν με εξουσία, μας προσφέρονται συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης στις οποίες κάθε γνώμη, όσο εσφαλμένη κι αν είναι, έχει χώρο να «περπατήσει» παράλληλα με την αλήθεια. Ο διάλογος αντικαθιστά το δόγμα· η συνάντηση αντικαθιστά τον ευαγγελισμό. Αυτό δεν είναι Καθολικισμός. Είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία που έχει μεταφερθεί στην υπερφυσική τάξη .

Αυτό που είναι πιο ανησυχητικό είναι η απόρριψη των επισκοπικών και ιερατικών ανησυχιών: «Μερικές φορές οι επίσκοποι ή οι ιερείς μπορεί να σκέφτονται: η συνοδικότητα θα μου αφαιρέσει την εξουσία. Αλλά αυτός δεν είναι ο σκοπός της συνοδικότητας...» Εδώ χλευάζει την ίδια την εξουσία που ο ίδιος ο Χριστός καθιέρωσε όταν είπε στον Πέτρο: «Ποίμανε τα πρόβατά μου». Η εξουσία στην Εκκλησία δεν είναι «παραπλανητική»: είναι το θεϊκά θεσπισμένο μέσο με το οποίο οι ψυχές προστατεύονται από το λάθος. Το να υποστηρίζει κανείς το αντίθετο ισοδυναμεί με υπονόμευση των θεμελίων της ορατής δομής της Εκκλησίας, την οποία η Πρώτη Βατικανή Σύνοδος όρισε επίσημα ως απαραίτητη για τη σωτηρία. Ο ίδιος ο Πάπας φαίνεται να ντρέπεται για την «θεσμική ιεραρχία», προτιμώντας αντ' αυτού ένα νεφελώδες «εμείς μαζί, η Εκκλησία μας ». Αλλά ποιανού είναι αυτή η Εκκλησία; Όχι «δική μας» με τη δημοκρατική έννοια: είναι η Εκκλησία του Χριστού, το Μυστικό Του Σώμα, ιεραρχικά διατεταγμένο υπό τον Επίσκοπό του στη γη.

Τέλος, ο Λέων ΙΔ' επιχειρεί να καταστήσει τη συνοδικότητα κοινωνική πανάκεια: «Είναι μια στάση που μπορεί να διδάξει πολλά στον σημερινό κόσμο... ένα αντίδοτο στην πόλωση». Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την εκκλησιαστική οριζοντιότητα. Η αποστολή της Εκκλησίας δεν είναι να κατευνάσει τις κοσμικές διαιρέσεις με ευγενικό διάλογο. Είναι να προσηλυτίσει τα έθνη, να τα βαπτίσει, να τα υποτάξει στον ήπιο ζυγό του Χριστού του Βασιλιά . Δεν ήταν ο διάλογος που προσηλύτισε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά οι μάρτυρες. Δεν ήταν ο αμοιβαίος σεβασμός που οδήγησε την Ευρώπη από το παγανιστικό σκοτάδι, αλλά το σαφές κήρυγμα της Πίστης.

Ο Λέων ΙΔ' εδώ μας προσφέρει ένα διαστρεβλωμένο όραμα της Εκκλησίας. Όχι την Κιβωτό της Σωτηρίας, αλλά ένα φόρουμ για ατελείωτη φλυαρία. όχι η Νύμφη του Χριστού, αλλά ένας μεσολαβητής του διαλόγου· όχι η Βασιλεία του Θεού, αλλά μια κοσμική ΜΚΟ που προσφέρει ένα «αντίδοτο» στην πόλωση .

Οι παραδοσιακοί Καθολικοί πρέπει να απορρίψουν αυτή την αραίωση της πίστης με όλο τον ζήλο των πατέρων μας. Θα προτιμούσαν να χύσουν το αίμα τους παρά να δουν το θεϊκό καταστατικό της Εκκλησίας να υποβιβάζεται σε μια γραφειοκρατική άσκηση «συν-βαδίσματος».

Papa Leone sulla sinodalità: Una visione contraffatta della Chiesa - Pubblicato su Radical Fidelity

ΑΥΤΗ Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ, Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΟΠΩΣ Η ΠΑΠΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ ΑΛΛΑ ΤΟ ΟΡΓΑΝΙΚΟ ΣΩΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΩΣ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΩΣ ΟΙ ΖΗΛΩΤΕΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΗΔΗ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΜΑΧΟΙ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ. 

Η ΠΑΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΤΟ ΚΑΙ Ο ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ ΚΗΡΥΞΕ ΤΟΝ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΝΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΕΟ.