ΤΟ ΑΝΤΡΟ ΤΩΝ ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ ΝΥΜΦΩΝ ΠΑΠΑΔΕΥΕΤΑΙ.

 

«Γάμος στη Δημοτική — Από το Μυστήριο στην Προσαρμογή»

Η πρόσφατη τέλεση γάμου στη δημοτική γλώσσα από τον π. Αλέξανδρο Καριώτογλου και όσα έχουν προηγηθεί μέσα από δημόσιες παρεμβάσεις, συνεντεύξεις και δηλώσεις περί «εκσυγχρονισμού» της Εκκλησίας, δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Είναι ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης φρονήματος που εδώ και χρόνια επιχειρεί να μεταμορφώσει την Ορθοδοξία από εμπειρία μετανοίας και ασκήσεως σε μια θρησκεία προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της εποχής.
Υπάρχουν εποχές όπου οι εχθροί της Πίστεως εμφανίζονται έξω από τα τείχη.
Και υπάρχουν εποχές πιο επικίνδυνες και ύπουλες όπου εισέρχονται εντός των τειχών, ομιλώντας τη γλώσσα της αγάπης, της προόδου και της δήθεν ποιμαντικής ευαισθησίας.
Ζούμε δυστυχώς τη δεύτερη εποχή.
Δεν αρκεί πλέον στον κόσμο να χλευάζει την Εκκλησία. Απαιτεί να την μεταμορφώσει,να την φέρει στα μέτρα του λες και είναι κουστούμι.
Να την απογυμνώσει από το μυστήριό της.
Να την καταστήσει ακίνδυνη, εύπεπτη, προσαρμοσμένη στα μέτρα της σύγχρονης ψυχολογίας και των κοινωνικών απαιτήσεων.
Και έτσι βλέπουμε σήμερα να παρουσιάζεται ως «πρόοδος» εκείνο που άλλοτε θα θεωρούνταν πνευματική εκτροπή.
Βεβαίως, το ζήτημα δεν είναι πρωτίστως δογματικό. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η χρήση της δημοτικής γλώσσας συνιστά από μόνη της αίρεση. Όμως η Εκκλησία δεν αλλοιώνεται πάντοτε από μια ξαφνική δογματική ανατροπή. Συχνότερα αλλοιώνεται σταδιακά, όταν αρχίζει να ξηλώνεται το νήμα της παραδόσεως λίγο λίγο, στο όνομα της «διευκόλυνσης», της «προσαρμογής» και της «σύγχρονης ανάγκης». Και όταν αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ, κανείς δεν γνωρίζει πού θα σταματήσει το ξήλωμα.
Διότι σήμερα θεωρείται «μικρή αλλαγή» η γλώσσα. Αύριο θα θεωρείται υπερβολή η νηστεία. Μεθαύριο θα θεωρείται σκληρός ο ασκητικός λόγος των Αγίων και στο τέλος θα ζητείται μια Ορθοδοξία χωρίς κόπο, χωρίς μετάνοια, χωρίς Σταυρό.
Καπού εδώ γεννάται εύλογα το ερώτημα οι απλοί, αγράμματοι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, που έζησαν με δάκρυ, πίστη και ευλάβεια μέσα στη γλώσσα της Εκκλησίας, πώς άραγε κατανοούσαν το Μυστήριο; Πώς κοινωνούσαν τόσους αιώνες τη χάρη χωρίς να απαιτούν να προσαρμοστεί η Εκκλησία στα μέτρα της εποχής τους; Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ότι η Εκκλησία έπαψε να γίνεται κατανοητή, αλλά ότι ο σύγχρονος "μορφωμένος" άνθρωπος έπαψε να θέλει να μαθητεύσει στο μυστήριό της.
Η Θεία Λατρεία μετατρέπεται σταδιακά από μυστήριο ουρανού σε ανθρώπινο ακρόαμα.
Η ιερή γλώσσα αντιμετωπίζεται σαν εμπόδιο.
Η Παράδοση σαν βάρος.
Η ασκητική ζωή σαν υπερβολή και η μετάνοια σαν λέξη ενοχλητική και ασύμβατη για τα αυτιά της εποχής.Μα η Εκκλησία δεν παραδόθηκε από τους Αγίους ως κοινωνικό εργαστήριο ιδεών.
Παραδόθηκε ως κιβωτός σωτηρίας.
Ο Μέγας Αθανάσιος εξορίστηκε πέντε φορές για να μη νοθεύσει ούτε ένα «ιώτα» της αλήθειας.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής προτίμησε να του κόψουν τη γλώσσα παρά να σιωπήσει μπροστά στην πλάνη.Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε μόνος απέναντι σε αυτοκράτορες και ισχυρούς γιατί γνώριζε ότι η αλήθεια δεν διαπραγματεύεται.
Και τώρα;
Τώρα κάποιοι θεωρούν ότι η Εκκλησία θα σωθεί αν μοιάσει περισσότερο στον κόσμο.
Αν αλλάξει τη γλώσσα της για να μη κουράζει.
Αν αλλάξει το ήθος της για να μη προσβάλλει.
Αν αλλάξει το φρόνημά της για να γίνει αποδεκτή.
Όμως η Ορθοδοξία δεν είναι δημόσια σχέση.
Δεν είναι επικοινωνιακή στρατηγική.
Δεν είναι θεσμός που επιβιώνει μέσω προσαρμογών.Είναι εμπειρία Σταυρού.
Ο Χριστός δεν είπε ποτέ ότι η αλήθεια θα είναι δημοφιλής και εύκολη.Είπε ότι θα είναι σωστική δια της στενής πύλης.
Γι’ αυτό και κάθε εποχή γεννά τους δικούς της «εκσυγχρονιστές», οι οποίοι υπόσχονται μια Εκκλησία χωρίς σύγκρουση, χωρίς άσκηση, χωρίς μετάνοια και τελικά χωρίς μεταμόρφωση.
Μια Εκκλησία που δεν θα ενοχλεί κανέναν.
Μόνο που η Εκκλησία που δεν "ενοχλεί" τον κόσμο συνήθως έχει ήδη αρχίσει να του μοιάζει.
Και τότε επαληθεύεται ο φοβερός λόγος του Ευαγγελίου:
«Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων· ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες».
Διότι η μεγαλύτερη αλλοίωση δεν ξεκινά όταν χάνεται η εξωτερική δύναμη της Εκκλησίας.
Ξεκινά όταν χάνεται το φρόνημά της.
Όταν η αλήθεια αρχίζει να μετριέται με δημοσκοπήσεις.Όταν η σωτηρία αντικαθίσταται από την ψυχολογική άνεση.
Όταν το «μετανοεῖτε» θεωρείται σκληρό και το «όλα επιτρέπονται» βαφτίζεται αγάπη.
Αλλά η Εκκλησία δεν σώζει επειδή χαϊδεύει.
Σώζει επειδή θεραπεύει.
Και κάθε θεραπεία περνά πρώτα από την αλήθεια.
Η Ορθοδοξία άντεξε αυτοκρατορίες, αιρέσεις, διωγμούς και καταρρεύσεις όχι επειδή προσαρμόστηκε, αλλά επειδή παρέμεινε όρθια.
Και θα συνεχίσει να στέκεται όχι χάρη σε όσους θέλουν να την ξαναγράψουν στα μέτρα της εποχής, αλλά χάρη σε εκείνους που ακόμη φυλάσσουν Θερμοπύλες.


Στυλ. Καβάζης

Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΚΕΨΗ (1)

    HENRI DE LUBAC

«Η σοφία η οποία δεν έγινε, αλλά είναι όπως ήταν και έτσι θα είναι στους αιώνες» (Εξομολογήσεις, Αυγουστίνου, ΙΧ, 10, Ελληνική Έκδοση, Εκδόσεις Πατάκη, 2^ος τόμος, σελ. 70).

 

Ένας ιστορικός της σκέψεως και της Ινδικής τέχνης, γεννημένος από μητέρα αγγλοσαξονικής καταγωγής, ο Ananda K. Coomaraswamy (1877-1947), είναι υπεύθυνος για την ενότητα Βουδισμού και Ινδουισμού και για την αφομοίωση του Βουδισμού από τον Ινδουισμό. Θαυμαστής της πληρότητος της Ινδικής παραδόσεως, δεν απορρίπτει τίποτε από ότι γέννησε η Ινδική Γη. Προσπάθησε να συνδέσει τις διδασκαλίες του Sakyamuni με την Βραχμανική παράδοση, πίστευε στην θεμελιώδη ταυτότητα Βουδισμού και Ινδουισμού, και τις δύο παραδόσεις σαν εκφράσεις μιας πανάρχαιας παραδόσεως η οποία μετεδόθη μέσω των αιώνων από μια αλυσίδα δυνατών πνευμάτων. Πρόκειται για την σοφία η οποία εκφράζεται στην σκέψη ενός Πλάτωνος, στον μυστικισμό του Πλωτίνου και στα κύρια δόγματα του Χριστιανισμού. Είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός και τότε ίσως γίνουμε ικανοί επιτέλους να γράψουμε την Summa αυτού του καθολικού δόγματος, αυτού του αληθινού Dharma, αυτής της Αιωνίου Φιλοσοφίας (Sanatana Dharma). «Υπάρχει μια κοινή κληρονομιά η οποία προέρχεται από μια εποχή προγενέστερη των γραπτών μας, την οποία ο Αυγουστίνος ονομάζει σοφία η οποία δεν έγινε, αλλά είναι όπως ήταν και έτσι θα είναι στους αιώνες». [ΟΙ ΣΟΦΙΟΛΟΓΙΕΣ]

Γενικώς, τα κύρια δόγματα που βοήθησαν την ανθρωπότητα να ζήσει είναι οι διαφορετικές εκφράσεις μια βαθιάς αλήθειας, προέρχονται από την ίδια πηγή και κυλούν προς τον ίδιο ωκεανό. Όλες επαναλαμβάνουν το μυστήριο της ενότητος που φέρει ο άνθρωπος στον εαυτό του, και γι’ αυτό όλες, πάντοτε, επαναλαμβάνουν τα ίδια αιώνια μεγάλα θέματα, αγκαλιάζουν τα ίδια μεγάλα σύμβολα και από την μία στην άλλη εξασφαλίζουν την συνέχεια:

«Ένα μεγάλο θέμα θρησκευτικό ή καλλιτεχνικό, ένα μεγάλο σύμβολο μιλάει σε όλους. Στις διαφορετικές ηλικίες, προσφέρει στους ανθρώπους εκείνον τον ίδιο θησαυρό που βρίσκουν μέσα στην καρδιά τους»! 

Οι τρεις θρησκείες, ο Βουδισμός, ο Χριστιανισμός και ο Μουσουλμανισμός δεν είναι κατά βάθος παρά μόνο μία, «Sakyamuni, ο Ιησούς και ο Μωάμεθ ήταν οι προφήτες μιας ταυτόσημης θεότητος με διαφορετικά ονόματα: Sang-Gye, θεός πατήρ, Αλλάχ! Μια θεότητα η οποία, μοναδική στην Ουσία της, είναι απείρως ποικιλόμορφη στις ιδιότητές της, αρχή από την οποία απορρέει το όλον και στην οποία όλα πρέπει να επιστρέψουν. Γιατί λοιπόν να μην πάμε πέρα από τις θρησκείες, στην μοναδική τους αρχή;».

Με τον Fritjof Schuon, όμως, (μαθητού του Μασόνου René Guénon και δασκάλου του Φιλίπ Σεράρντ και του Ζήσιμου Λορεντζάτου, ηγέτης τού Περεννιαλισμού στόν οποίο ανήκει καί ο Λουδοβίκος.) η υπερβατική ενότης των θρησκειών είναι η ενότης των τριών μεγάλων ρευμάτων του Ινδουισμού, του Χριστιανισμού και του Ισλαμισμού. Ταυτίζοντας δε τον Βουδισμό με τον Προτεσταντισμό και τον Ινδουισμό με τον Καθολικισμό, βοήθησε στην επικράτηση ή στην σύγχυση, του Ινδουισμού εις βάρος του Βουδισμού.

Έτσι λοιπόν παρ' όλες τις πληροφορίες των ταξιδιωτών και των ιεραποστόλων, παρ' όλες τις έξοχες πολλές φορές μελέτες, παρ' όλες τις μεταφράσεις σε Ευρωπαϊκές γλώσσες, ο Βουδισμός παραμένει για τον μορφωμένο λαό, μια άγνωστη χώρα. Πολλοί πιστεύουν πως ο Νόμος του Βούδα απλώνεται ακόμη στην Ινδία. Άλλοι, που πιστεύουν ότι είναι περισσότερο ενημερωμένοι, τον θεωρούν μια θρησκεία του τίποτα, μια αβάσταχτη απαισιοδοξία. Ή δεν κατορθώνουν να δουν παρά μια απλή ηθική. Ένα πράγμα όμως είναι βέβαιο: η ουσία της Βουδιστικής σκέψης εισήλθε στο ρεύμα της καθολικής σκέψης. Για μια διανοητική ελίτ της Ευρώπης, έγινε αντικείμενο προσεκτικού διαλογισμού. Ανάμεσα όμως στις πλευρές που αναδύονται σιγά-σιγά, νομίζουμε ότι τρεις απόψεις αξίζουν να περιγραφούν και να αξιολογηθούν.

Η πρώτη είναι μια ανθρωπιστική στάση. Είναι χαρακτηριστική σε ένα μεγάλο μέρος Γάλλων μελετητών της Ανατολής και εξηγεί το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που αποδίδουν γενικώς στον Βουδισμό. «Η Γαλλία, έγραψε ο Silvano Levi, μεγαλωμένη με την κλασσική παράδοση, ψάχνει το ανθρώπινο πνεύμα μέσω του χρόνου και του χώρου. Ενδιαφέρεται για την Ινδία, όπως ενδιαφέρεται και για την Κίνα… Ενώ η Γερμανία λοιπόν, κοιτάζει προς τις Βέδες με πάθος, θεωρούμενες σαν ένα Ινδο-γερμανικό ντοκουμέντο, μια μαρτυρία, η γαλλική σχολή γοητεύεται πάνω απ’ όλα από τον Βουδισμό, την μοναδική παραγωγή της Ινδικής ιδιοφυίας καθολικής τάξεως, τόσο για την έμπνευση του όσο και για την ιστορία του… Αυτό υπήρξε εξάλλου και το ιστορικό χρέος αυτής της θρησκείας και αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε η ανθρώπινη αποστολή της: χρησιμοποίησε τον δεσμό ανάμεσα στην Ινδία και στα έθνη για να περάσει στην κυκλοφορία του κόσμου εκείνα τα στοιχεία καθολικής αξίας, τα οποία περιέχονται στον θησαυρό, που φυλάγεται ζηλότυπα, στον Ινδικό πολιτισμό».

Πολύ περισσότερο από μια απλή παρατήρηση, αυτές οι γραμμές είναι ένα είδος ομολογίας πίστεως. Ότι ένας κληρονόμος των προφητών του Ισραήλ και της κλασσικής μας ιδιοφυίας, γοητεύτηκε από το μοναδικό δόγμα καθολικού χαρακτήρος που παρήγαγε η μακρινή Ασία γίνεται εύκολα κατανοητό. Αυτό όμως που εκτιμά ο S. Levi, δεν είναι εκείνος ο σπόρος της αλήθειας τον οποίο θα μπορούσε να περιέχει και να διαδίδει, αλλά η σπουδαιότης του σαν παράγοντος πολιτισμού. Περιγράφει και εκτιμά τον «ασιατικό ανθρωπισμό» που προήλθε. Δεν αναρωτιέται τι αξία έχει, στο επίπεδο του απολύτου, η απάντηση που δόθηκε από τον Βούδα Sakyamuni και από τους μαθητές του στα ερωτήματα που τίθενται στον άνθρωπο από το μυστήριο των πραγμάτων και από την αγωνία της μοίρας του, αλλά εξερευνά με μια παθιασμένη περιέργεια, ένα μεγάλο ανθρώπινο γεγονός – το πιο απέραντο από όλα τα ανθρώπινα γεγονότα, και μαζί με το «Ελληνικό θαύμα», το πιο ανθρώπινο. Εισβάλλει σε αυτό, σαν σε ένα πνευματικό σύμπαν το οποίο είναι κατάλληλο να μας γνωρίσει καλύτερα αυτόν τον ανεξάντλητο δημιουργό και καθολικό μεταμορφωτή που ονομάζεται πνεύμα. Κληρονόμος των ανθρώπων της Αναγέννησης, οπού το γούστο σε κάθε ανθρώπινο έφτασε μέχρι την έπαρση μιας αυθεντικής λατρείας του ανθρώπου.

Μια λατρεία όμως που δεν είναι χωρίς μεγαλείο. Εάν αγκαλιάζει με πάθος κάθε πτυχή της μορφώσεως και της παιδείας, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από εκείνη την παρανοϊκή λατρεία της γνώσεως για τον εαυτό της. Η οποία εντέλει και πολύ σωστά απερρίφθη. Δεν θα την μπερδέψουμε λοιπόν με εκείνον τον άλλον ανθρωπισμό ο οποίος είναι μια αληθινή ειδωλολατρία η οποία γεννά μια επανάσταση, μια διεκδίκηση του ανθρώπου εναντίον του θεού. Είναι μια λατρεία η οποία δεν καταλήγει αναγκαίως σε μία ύβρη – διότι είναι αλήθεια τελικώς πως οι πολλαπλές δημιουργίες της ανθρώπινης ιδιοφυΐας είναι υπέροχες, ακόμη και όταν η σκέψη από την οποία εκκινούν είναι ψευδής. Αυτή η λατρεία θα μπορούσε να χρησιμεύσει σαν πλατφόρμα και σαν σκάλα για διαλογισμό αναλογικό και για μια εξύμνηση του μοναδικού Δημιουργού.

Στην πράξη όμως πήρε μορφή και ανεπτύχθη μέσω των πολλών στην συνέχεια μιας μεγάλης απελπισίας. Καθώς δηλαδή κάθε κάθετος θεωρία του Είναι, του όντος, αποδεικνυόταν απραγματοποίητος ή τουλάχιστον πολύ υποκειμενική για να μπορεί να μιλήσει πλέον με λογική, αυτοί οι άνθρωποι έστρεψαν τις φιλοδοξίες τους σε ένα οριζόντιο νόημα. Για να διευρύνουν την ανθρώπινη συνείδηση, εργάστηκαν πάνω σε μία μεθοδική επινόηση όλων όσων πραγματοποιήθηκαν από τον άνθρωπο μέσω του χρόνου και του χώρου και στην συγχώνευσή τους σε έναν πιο πλατύ ανθρωπισμό. Συγχέοντας την ιδέα της θρησκείας με την ιδέα του πολιτισμού, ή μάλλον μειώνοντας την πρώτη στη δεύτερη, προσπάθησαν να γράψουν με τον τρόπο τους, ή να ολοκληρώσουν την «Βίβλο της ανθρωπότητος». Πολλοί από αυτούς κατόρθωσαν να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους ότι προσπάθησαν να πετύχουν την αληθινή είσοδο στο αληθινό θετικό πνεύμα. Άλλοι που δεν είχαν τόσες απαιτήσεις από τον εαυτό τους, συνάντησαν τον εκπρόσωπό τους στον S. Levi, του οποίου διαθέτουμε αυτή την σημαντική εξομολόγηση:[ΑΥΤΗ Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΤΡΟΦΗ ΣΕ ΕΝΑ ΟΡΙΖΟΝΤΙΟ ΝΟΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ ΣΤΟΝ ΑΠ. ΠΑΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ]

(Μετά από αυτές τις ανακαλύψεις στον χρόνο και τον χώρο), η μοίρα του καθενός μας παραμένει μια μεταφυσική τραγωδία η οποία ανοίγει και κλείνει γύρω από ένα μυστήριο, αλλά ανάμεσα στα δύο ανοίγματα που τον ωθούν στην γέννηση και τον θάνατο, ο άνθρωπος δεν συνθλίβεται ολοκληρωτικώς πλέον. Ο χώρος ανοίγει λίγο. Η ζωή παραμένει ένα σημείο ανάμεσα σε δύο άπειρα, που είναι κατασκευασμένα από το άγνωστο, πάνω στα οποία όμως η ανθρώπινη νόηση κέρδισε έδαφος. Το ανθρώπινο είδος, το οποίο συνεχίζει και θα το συνεχίσει, δίνει στον άνθρωπο μια πρώτη αιτία υπάρξεως, η οποία δεν λύνει τίποτε στην τάξη του υπερβατικού, αλλά ικανοποιεί σε κάποιο μέτρο τις πιο πιεστικές απαιτήσεις της λογικής και της νοήσεως. Ο άνθρωπος δεν παίρνει την θέση του θεού, αλλά ανάμεσα στον θεό και αυτόν η ανθρωπότης κατασκευάζει μια γέφυρα η οποία κρύβει τον τρόμο της αβύσσου που ανοίγει και χάσκει πάντοτε στα δύο άκρα.

(Συνεχίζεται)

 ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΖΕΝ ΒΟΥΔΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΚΑΡΙΩΤΟΓΛΟΥ.

Και τι σημαίνει τελικά αμαρτία, ρωτά ο δημοσιογράφος. Απαντά ο φωτισμένος επαναστάτης (όπως τον παρουσιάζουν στην αρχή): αμαρτία είναι αυτό που εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. είναι λαθεμένη στόχευση. Οι Αρχαίοι το χρησιμοποιούσαν όταν χτυπούσαν με το βέλος και το τόξο κάπου, και δεν πήγαιναν σωστά στο στόχο τους. Και έλεγαν, αμάρτησες. Έχω ένα στόχο στη ζωή μου, δεν καταφέρνω να πετύχω τον στόχο μου, και επομένως αμαρτάνω. Δεν είναι τίποτα τραγικό, προς θάνατον. Αλλά είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να μετανοήσω (χαμογελάει με νόημα εδώ). Να έρθω εις εαυτόν, να καταλάβω τι μου συμβαίνει, και να αλλάξω ζωής και στόχευσης. Αρκεί να μην προξενώ κακό στους άλλους (λέει ο δημοσιογράφος). Και οι πρώτες μέρες της Μ. Εβδομάδος, προς τα εκεί μας συνηθίζουν. Μας λένε πως συγκεκριμένα άτομα, μέσα απο την Π. Διαθήκη, κατάφεραν να στοχεύσουν σωστά και να προχωρήσουν τη ζωή τους...

Αμέθυστος,

ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΚΑΘΟΤΙ ΤΟΝΙΖΕΙ ΚΑΤΙ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΟΠΟ ΠΛΕΟΝ.

ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ, ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ , ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ. ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΥΝΕΛΑΒΕ ΠΡΩΤΟΣ Ο ΒΙΚΟ. ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ.

Αναπαράγουμε/Ανατρέφουμε τέρατα

 από τον Roberto Pecchioli

 

"Crìa cuervos y te sacaràn los ojos", "σήκωσε κοράκια και θα σου βγάλουν τα μάτια", λέει μια ισπανική παροιμία, αναφερόμενη στο ένστικτο του άγριου πουλιού.

Οι νεότερες γενιές έχουν τη φυσική τάση να μην ακολουθούν τα βήματα των γονιών τους. Η διαφορά, σε σχέση με το παρελθόν, είναι ο καταστροφικός χαρακτήρας των απόψεων που γίνονται κυρίαρχες. Αναπαράγουμε/Ανατρέφουμε τέρατα που καταλήγουν να μισούν τα πάντα και τους πάντες στο όνομα του μηδενισμού που μεταμφιέζεται ως απελευθέρωση στην οποία οι δυτικές γενιές έχουν μεγαλώσει εδώ και μισό αιώνα. O Ολοκληρωτισμός της διάλυσης, όπως τον αποκάλεσε ο Augusto Del Noce.

Δεν θά συμμετάσχουμε στη σατανική γλυκανάλατη χορωδία όσων κατηγορούν τους νέους: είναι σαν εμάς - γενιές σε παρακμή (που βρίσκονται στο λυκόφως) ή κάτω από εντολές - τους θέλαμε, τους σχεδιάσαμε, τους εξαπατήσαμε. Το φρικτό μάθημα του 1968 έχει καρποφορήσει: «η μεγάλη άρνηση» που ορίζει ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, το μίσος για κάθε εξουσία και για κάθε παρελθόν, η φαντασία στην εξουσία που αποκαλεί τις επιθυμίες και τις ιδιοτροπίες (τα καπρίτσια) δικαιώματα, η απόρριψη των πάντων σε ακραίες συνέπειες, η άρνηση να αφήσουν μια κληρονομιά, η ανίκανη λατρεία του «συναισθήματος», ή η βασιλεία της στιγμής, της άμεσης εμπειρίας. 

Σημαντικό είναι το όνομα που επέλεξε μια από τις ομάδες των ultras του «κλίματος» που έχουν πειστεί για την επικείμενη περιβαλλοντική αποκάλυψη: (Ultima Generazione - Last Generation)

Τελευταία όχι μόνο με χρονική έννοια, αλλά και πολιτισμικά, προορισμένη να μην αφήσει κανένα ίχνος άλλο από την καταστροφή που ασκεί επιτιθέμενη σε έργα τέχνης.
Τελευταία γιατί δεν θα υπάρξουν επόμενες. Το λέει η δημογραφία, χωρίς να εισακουστεί  όπως όλα τα άλλα.
Η άγνοια είναι το χαρακτηριστικό, το σήμα κατατεθέν των νέων τεράτων. Φταίμε εμείς: εμείς είμαστε που την προωθήσαμε, τώρα δρέπουμε τους καρπούς. Τα παιδιά είναι πρώτα και κύρια θύματα ενός τρομακτικού κλειστού μυαλού, μιας αγανάκτησης για τη σύγκριση, στην οποία τους έχουν συνηθίσει όσοι ήρθαν πριν από αυτά

Τελευταία γενιά επίσης για την επίμονη, εμμονική επιθυμία να αγνοήσει το μέλλον.
Cupio dissolvi, επιθυμία ακύρωσης, επιθυμία για αφανισμό..
Πώς αλλιώς να οριστεί η οργή εναντίον εκείνων που αμφισβητούν την άμβλωση που αναδεικνύεται σε παγκόσμια θρησκεία, δόγμα, τοτέμ και ταμπού; Όποιος δεν συμφωνεί είναι αιρετικός για να χτυπηθεί με τον αφορισμό μιας αμείλικτης Ιεράς Εξέτασης. Πολιτικός θάνατος που περιμένει να ανάψει φωτιές στο Campo de' Fiori.

Εκατοντάδες Εριννύες- με άντρες τραμπούκους ως ενίσχυση - εμπόδισαν την υπουργό Eugenia Roccella να μιλήσει στην Έκθεση Βιβλίου του Τορίνο (μια εκδήλωση που συνδέεται με τη γνώση!) ένοχη επειδή επιθυμούσε την παρουσία συμβουλευτικά κέντρα μη εκτρώσεων στις κλινικές. Η υπουργός έκανε μεγάλο λάθος επιτρέποντας στον εαυτό της να φιμωθεί και να αποστασιοποιηθεί από το γεγονός (αποχώρησε από την εκδήλωση), δίνοντας τή νίκη στη βίαιη πλευρά. Επιπλέον, η απόφασή της είναι συνεπής με τον ισχύοντα νόμο για τις αμβλώσεις. Αλλά τίποτα δεν έχει σημασία.

Η αφαίρεση του όγκου των ανθρώπινων κυττάρων από το γυναικείο σώμα θεωρείται η υπέρτατη χειρονομία απελευθέρωσης, η άγρια ​​νίκη επί της φύσης από έναν πολιτισμό μεθυσμένο από το Τίποτα, ένα αδιαμφισβήτητο παγκόσμιο δικαίωμα.
Αδιαμφισβήτητο υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπεται καμία συζήτηση επ' αυτού. Η απελευθέρωση από τα πάντα συνεπάγεται και το διαζύγιο από την ελευθερία, από την αποδοχή του πλήθους (της πολλαπλότητας) των οραμάτων ύπαρξης, την ακύρωση του πρώτου δικαιώματος, του δικαιώματος στη ζωή.

Το έχουν δοκιμάσει αυτό και με τον Μπεργκόλιο, τον οποίο επαινούν όταν διαλύει κομμάτια από το καθολικό δόγμα ή παίρνει το μέρος της άλλης υποχρεωτικής λατρείας - του "κλιματικού" περιβαλλοντισμού - αμφισβητείται όμως εάν επιβεβαιώνει την πρωτοκαθεδρία της ζωής.
Ένα φανατικό ποίμνιο προσπάθησε να αποτρέψει την παρέμβαση του Πάπα στη Γενική Πολιτική της Γεννησιμότητας. Η γλώσσα πατάει εκεί που πονάει περισσότερο το δόντι: οι επαναστατικές ορδές των πρωτοπόρων (αβάν-γκαρντ) - που δεν γνωρίζουν τι κάνουν, ποιος τους υποκινεί και ποιος πληρώνει τους ηγέτες τους - ορμούν με σίγουρο ένστικτο ενάντια στη ζωή.

Το αποκαλούν απελευθέρωση, ελευθερία επιλογής, δικαίωμα, αλλά είναι ο θρίαμβος της ορμής του θανάτου ( todestrieb ) που επικρατεί στο όνομα της αρχής της ηδονής/ευχαρίστησης ( lustprinzip) – το βραχυκύκλωμα ελευθερία-δικαιώματα-επιθυμίες που απελευθερώνονται από κάθε όριο – το δύο κίνητρα ανθρώπινης δράσης σύμφωνα με έναν καταστροφικό δάσκαλο, τον Sigmund Freud.

Κανένας προβληματισμός για τους κινδύνους της μείωσης του ποσοστού γεννήσεων σε οικονομικούς και κοινωνικούς  όρους, για τους κινδύνους της αποδόμησης, της απώλειας του πολιτισμού, ακόμη και της βιοποικιλότητας (αυτό ισχύει για τα ζώα και τα φυτά, όχι για τους ανθρώπους...), καμία ανάλυση του φαινομένου, μόνο το παβλοφικό αντανακλαστικό της φίμωσης, της διαγραφής του Άλλου, διώξε, σβήσε τον Άλλο.

Θέλουν, ζητούν λογοκρισία, μισούν την ελευθερία (των άλλων), περιφρονούν την αντιπαράθεση.
Το κοράκι τυφλώνει τα θύματά του, οι «ξυπνημένοι/αφυπνισμένοι» τυφλώνουν και τους εαυτούς τους επίσης καθώς διαλύουν το μέλλον. Και κατηγορούν όσους δεν σκέφτονται όπως αυτοί για «ρητορική μίσους».
Φυσικά θα ονομάσουν μίσος την αγανάκτηση για την προπαγάνδα της τρέλας και της σεξουαλικής σύγχυσης, για τις σατανικές εικόνες που φαίνονται στο καραβανσεράι τραγουδιού της Eurovision, που κέρδισε μια "non-binary", ρευστή τραγουδίστρια, μια drag queen ή, στην αρχαία γλώσσα, τραβεστί. Μπείτε, κυρίες και κύριοι, όσο περισσότεροι μπαίνουν, τόσο περισσότερα θηρία εμφανίζονται.
Οι νέοι αδιαφορούν για όλα αυτά: ο κόσμος είναι μαγειρεμένος για αυτούς (ή εναντίον τους).
Πιο εύκολο να κατηγορήσει κανείς τον Ισραηλινό διαγωνιζόμενο ότι είναι τέτοιος. Ο ρατσισμός φεύγει από την πόρτα μέσα σε κραυγές αγανάκτησης αλλά επιστρέφει από το παράθυρο.
Είμαστε σθεναρά αντίθετοι με τη σιωνιστική κυβέρνηση, αλλά δεν επεκτείνουμε την αποδοκιμασία μας σε έναν ολόκληρο λαό.

Ο μονόδρομος ψεύτικος ειρηνισμός παίρνει ξανά μια ανάσα: αγανάκτηση ενάντια στις αντιπαλαιστινιακές υπερβολές, αλλά μόνο επειδή ο μηχανισμός - αυτός ναι, ο δυαδικός καταπιεζόμενος-καταπιεστής, μια πολύ βολική απλοποίηση, ισχύει για τη σύγκρουση της Μέσης Ανατολής, λιγότερο για την Ρωσο-Ουκρανική. Σε αυτή την περίπτωση, κανείς δεν κρατά τη σημαία του ουράνιου τόξου.
Στοιχηματίζουμε ότι πλήθη παιδιών θα συμμετάσχουν -παρότι είναι κανονικά, δηλαδή στρέιτ- στις παρελάσεις των ομοφυλοφίλων τον Ιούνιο. Εκεί είναι πιο εύκολο να πάρεις θέση: στο πλευρό της κυρίαρχης σκέψης, του κομφορμισμού που μεταμφιέζεται σε παράβαση.
Πραγματικά έχουμε πλύνει καλά τα μυαλά των τελευταίων γενεών, των πιο απρόθυμων να αμφισβητήσουν ορούς, πράσινες κάρτες, ψηφιακές ταυτότητες, τους πιο γρήγορους να πιστέψουν την επίσημη «αφήγηση».
Ας το πούμε άφοβα: η αποστροφή για την αυθεντική ελευθερία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στους νέους. Άλλο ένα κεφάλαιο του καινούριου κόσμου που αναποδογύρισε.
Κάθε στατιστική καταδεικνύει εχθρότητα, γελοιοποίηση για την οικογένεια και τόν φυσικό γάμο. Πολύ λίγοι το βλέπουν ως στόχο, σχεδόν όλοι το θεωρούν αφόρητο περιορισμό μιας ελευθερίας που εκφράζεται ως απουσία δεσμών. Δεν μιλάμε καν για απόκτηση παιδιών: υπευθυνότητα, αδυναμία να απαλλαγούμε από αυτά (τα παιδιά είναι για πάντα...) δυσκολία στη ζωή - διακοπές (απουσία, αναστολή χρόνου), εμπόδιο στην ατομική ολοκλήρωση.
Τους έχουμε διδάξει λοιπόν και –επειδή δεν έχουμε προσφέρει διαφορετικό όραμα– δεν μπορούν παρά να το πιστέψουν. Γενιές υγρές ή μάλλον υγροποιημένες, αναποφάσιστες για όλα, εχθροί της συζήτησης.

Στα αγγλοσαξονικά πανεπιστήμια ανοίγονται «ασφαλείς» χώροι στους οποίους όλοι προστατεύονται από την κρίση, τη γνώμη και την ταυτότητα των άλλων. Ενας εφιάλτης. Είναι αδύνατο να επιχειρηματολογήσει κανείς με ορθολογικούς όρους: τα ζητήματα των καθολικών δικαιωμάτων αμβλώσεων και των ποσοστών γεννήσεων είναι παραδειγματικά.
Προσπαθήστε να εξηγήσετε ότι τα ανθρώπινα κύτταρα στο σώμα της γυναίκας είναι «ανθρώπινα» ή συμβουλεύστε για λιγότερη σεξουαλική ασυδοσία. Οι πιο ευγενικοί άνθρωποι θα σας θεωρήσουν τζουράσιους (Jurassic). Έχουν δίκιο, η Δύση κονιορτοποίησε γρήγορα αρχές, αξίες, πεποιθήσεις αιώνων, χιλιετιών. Οι νέοι -που δεν γνωρίζουν εναλλακτικά μοντέλα- δεν υποψιάζονται καν, λόγω επαγόμενης άγνοιας, την ύπαρξη εναλλακτικών υπαρξιακών και πολιτισμικών μοντέλων. Είναι ακατανόητο να ακούν ότι χωρίς αλλαγή γενεών η κοινωνία θα τελειώσει και θα γίνουμε όλοι φτωχότεροι, χωρίς προοπτικές και έργα.

Χωρίς πατέρες, δεν ξέρουν τη λέξη απόγονοι.

Οι μελλοντικοί ιστορικοί θα γράψουν ότι η αρχή του 21ου αιώνα ήταν η εποχή της επιτάχυνσης μιας παρακμής φτιαγμένης από ανέχεια, μικροηδονισμό, ηθική μιζέρια, φρίκη της πραγματικότητας.

Το φεστιβάλ της Eurovision ήταν ένα οδυνηρό παράδειγμα αυτού, ο καθρέφτης του τι θέλει, προπαγανδίζει και επιβάλλει η εξουσία. Η μουσική –όπως και στο Sanremo– δεν μετράει τίποτα. Σε ένα ντροπιαστικό ζευγάρι διαγωνιζομένων έμοιαζε με διαφήμιση για μπότοξ, συνοδευόμενη από δύο θηλυπρεπείς γενειοφόρους άνδρες, ντυμένους με κορσέδες που άφηναν ακάλυπτους τους γλουτούς τους. Χυδαιότητα συν ασχήμια.
Η παράσταση που είδαμε δεν είναι Ευρώπη (ακόμη) αλλά αντιπροσωπεύει αυτό που γινόμαστε. Ένα είδος συνεδρίου ηπειρωτικής ομοφυλοφιλίας, μια πασαρέλα των χίπστερ/φρικιών, ένας ύμνος σε κάθε σύγχυση και εκφυλισμό, καθώς και την άρνηση της μουσικής τέχνης.

Εξαίρεση ήταν η εκπρόσωπος του Ισραήλ, ο οποίος παρουσίασε ένα αληθινό τραγούδι και φόρεσε ρούχα (πρέπει να πούμε ) κατάλληλα για την περίσταση.

Ο νικητής ήταν ένας Ελβετός που αυτοαποκαλείται Νέμο, δηλαδή κανένας, ένας περαιτέρω ύμνος στον μηδενισμό. Ο νεαρός δηλώνει «μη δυαδικός». Αυτό αρκεί για να κερδίσεις στο πανηγύρι της τρέλας. To Nemo (το πεπρωμένο είναι στο επιλεγμένο όνομα) δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ούτε ως γυναίκα ούτε ως άνδρα και αφιέρωσε την «καλλιτεχνική» της παράσταση στην έλλειψη «ορισμού φύλου» και στα «προβλήματα ψυχικής υγείας», άλλη μια σημαία της σύγχρονης θυματοποίησης. Ένα τέλειο παράδειγμα του πώς η εξουσία μειώνει τους νέους μας - πραγματικά τέρατα και από την υλική έννοια. Όσοι δεν αντιτίθενται, δεν καταλαβαίνουν και χειροκροτούν.

Τους ετοιμάσαμε μια κοινωνία που επίσης σχετικοποιεί το βιολογικό φύλο, προκαλεί την απάρνηση της τεκνοποίησης -το βιολογικό τέλος- καθώς είναι κουραστικό και αφαιρεί χώρο για την κατασκευή του Μεγάλου «Εγώ».

Μια Ευρώπη όλο και πιο μακριά από τον Θεό, από την πραγματικότητα, από τη φύση, από τον πολιτισμό, επιδειξιομανής των δυσμορφιών της, εθισμένη στα ναρκωτικά και τα φάρμακα.
Η μεγάλη άρνηση/απόρριψη απλώνεται παντού και η τραγωδία είναι ότι η παρακμή είναι τόσο προχωρημένη που δεν γίνεται πλέον αισθητή.

Ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν ο τελευταίος από τους μεγάλους Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Γιος και διάδοχός του ήταν ο Commodus (Κόμμοδος), ένας τρελός που είχε εμμονή με την ιδέα να πολεμήσει στο Κολοσσαίο ως μονομάχος. Πίστευε ότι ήταν ο Ηρακλής και πολέμησε ενάντια σε προηγουμένως αποδυναμωμένους αντιπάλους. Αν μπορούσαμε να γίνουμε μάρτυρες των παράλογων Βακχαναλίων του Commodus, θα αντιλαμβανόμασταν την υποβάθμιση της ρωμαϊκής κοινωνίας. Η Ρώμη βρισκόταν στο δρόμο προς μια αδυσώπητη παρακμή και οριστική πτώση.

Το φεστιβάλ της Eurovision προσφέρει την εικόνα μιας άσχετης Ευρώπης, έξω από τον εαυτό της, νεκρής από εξάντληση.
Το πιο ωμό σχόλιο έρχεται από την εκπρόσωπο της ρωσικής κυβέρνησης Μαρία Ζαχάροβα: «Η Eurovision 2024 ξεπέρασε κάθε όργιο, γιορτή ή τελετουργική ιεροσυλία, ήταν η κηδεία της Δυτικής Ευρώπης. Η κηδεία γίνεται κανονικά. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις», αστειεύτηκε, δείχνοντας ένα βίντεο με τις πιο αποκρουστικές στιγμές της εκδήλωσης.

Η μία είναι η εικόνα της Ιρλανδής  Bambie Thug (τρανσέξουαλ, γεννημένη ως Ray Robinson, ενώ thug σημαίνει κακοποιός, παραβατικός), που ανέβηκε στη σκηνή ντυμένη ως μάγισσα με κέρατα, μια σατανική νύξη εμφανής στους μη τυφλούς.

Ένα άλλο στολίδι είναι ο Φινλανδός Windows95man , ο οποίος εμφανίστηκε χωρίς παντελόνι. Η Ιρλανδή καλλιτέχνης (;) επαίνεσε τον «μη δυαδικό» Nemo, δηλώνοντας περήφανη «για όλους εμάς που παλέψαμε για αυτό στα παρασκήνια, γιατί ήταν πολύ δύσκολο».
Αυτοπροσδιορίστηκε ως μια «γκρέμλιν γκέμλιν μάγισσα καλικάντζαρος (κακά ξωτικά με παραμορφωμένη εμφάνιση) και «ποπ σταρ Ouija», ένα είδος εκκρεμούς για μεντιουμιστικές επικοινωνίες.

Πάνω από τριάντα αιώνες πολιτισμού στα σκουπίδια ανάμεσα στα χειροκροτήματα του κρετινισμένου κοινού.
Η Bambie Thug, αφού έστειλε τους πάντες στην κόλαση με υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο, είπε: «Η κοινότητα πίσω μας, η αγάπη, η δύναμη και η υποστήριξη όλων μας είναι αυτό που προκαλεί την αλλαγή. Ο κόσμος μίλησε, οι queers έρχονται, οι non-binary έρχονται για την καταραμένη νίκη».

Ναι, μεγαλώσαμε τέρατα.

The Irish Bambie Thug

Stiamo allevando mostri - Articolo di Roberto Pecchioli (www-unavox-it.translate.goog)

 "Η απελευθέρωση από τα πάντα συνεπάγεται και το διαζύγιο από την ελευθερία, από την αποδοχή του πλήθους των οραμάτων ύπαρξης, την ακύρωση του πρώτου δικαιώματος, του δικαιώματος στη ζωή".

Η ΜΟΝΗ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ, ΚΑΡΙΩΤΟΓΛΟΥ, ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. 

Η ΕΠΑΡΧΙΩΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΤΑΓΜΕΝΗ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΠΟΥ ΑΠΕΜΕΙΝΑΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΑΒΟΥΝ ΜΕΡΟΣ.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΑΡΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΝΑ ΤΟΥ ΡΟΙΔΗ. ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΟΜΟΙ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ.

Ο ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΚΕΨΗ (1)

  HENRI DE LUBAC

«Η σοφία η οποία δεν έγινε, αλλά είναι όπως ήταν και έτσι θα είναι στους αιώνες» (Εξομολογήσεις, Αυγουστίνου, ΙΧ, 10, Ελληνική Έκδοση, Εκδόσεις Πατάκη, 2^ος τόμος, σελ. 70).

 

Ένας ιστορικός της σκέψεως και της Ινδικής τέχνης, γεννημένος από μητέρα αγγλοσαξονικής καταγωγής, ο Ananda K. Coomaraswamy (1877-1947), είναι υπεύθυνος για την ενότητα Βουδισμού και Ινδουισμού και για την αφομοίωση του Βουδισμού από τον Ινδουισμό. Θαυμαστής της πληρότητος της Ινδικής παραδόσεως, δεν απορρίπτει τίποτε από ότι γέννησε η Ινδική Γη. Προσπάθησε να συνδέσει τις διδασκαλίες του Sakyamuni με την Βραχμανική παράδοση, πίστευε στην θεμελιώδη ταυτότητα Βουδισμού και Ινδουισμού, και τις δύο παραδόσεις σαν εκφράσεις μιας πανάρχαιας παραδόσεως η οποία μετεδόθη μέσω των αιώνων από μια αλυσίδα δυνατών πνευμάτων. Πρόκειται για την σοφία η οποία εκφράζεται στην σκέψη ενός Πλάτωνος, στον μυστικισμό του Πλωτίνου και στα κύρια δόγματα του Χριστιανισμού. Είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός και τότε ίσως γίνουμε ικανοί επιτέλους να γράψουμε την Summa αυτού του καθολικού δόγματος, αυτού του αληθινού Dharma, αυτής της Αιωνίου Φιλοσοφίας (Sanatana Dharma). «Υπάρχει μια κοινή κληρονομιά η οποία προέρχεται από μια εποχή προγενέστερη των γραπτών μας, την οποία ο Αυγουστίνος ονομάζει σοφία η οποία δεν έγινε, αλλά είναι όπως ήταν και έτσι θα είναι στους αιώνες». [ΟΙ ΣΟΦΙΟΛΟΓΙΕΣ]

Γενικώς, τα κύρια δόγματα που βοήθησαν την ανθρωπότητα να ζήσει είναι οι διαφορετικές εκφράσεις μια βαθιάς αλήθειας, προέρχονται από την ίδια πηγή και κυλούν προς τον ίδιο ωκεανό. Όλες επαναλαμβάνουν το μυστήριο της ενότητος που φέρει ο άνθρωπος στον εαυτό του, και γι’ αυτό όλες, πάντοτε, επαναλαμβάνουν τα ίδια αιώνια μεγάλα θέματα, αγκαλιάζουν τα ίδια μεγάλα σύμβολα και από την μία στην άλλη εξασφαλίζουν την συνέχεια:

«Ένα μεγάλο θέμα θρησκευτικό ή καλλιτεχνικό, ένα μεγάλο σύμβολο μιλάει σε όλους. Στις διαφορετικές ηλικίες, προσφέρει στους ανθρώπους εκείνον τον ίδιο θησαυρό που βρίσκουν μέσα στην καρδιά τους»! 

Οι τρεις θρησκείες, ο Βουδισμός, ο Χριστιανισμός και ο Μουσουλμανισμός δεν είναι κατά βάθος παρά μόνο μία, «Sakyamuni, ο Ιησούς και ο Μωάμεθ ήταν οι προφήτες μιας ταυτόσημης θεότητος με διαφορετικά ονόματα: Sang-Gye, θεός πατήρ, Αλλάχ! Μια θεότητα η οποία, μοναδική στην Ουσία της, είναι απείρως ποικιλόμορφη στις ιδιότητές της, αρχή από την οποία απορρέει το όλον και στην οποία όλα πρέπει να επιστρέψουν. Γιατί λοιπόν να μην πάμε πέρα από τις θρησκείες, στην μοναδική τους αρχή;».

Με τον Fritjof Schuon, όμως, (μαθητού του Μασόνου René Guénon και δασκάλου του Φιλίπ Σεράρντ και του Ζήσιμου Λορεντζάτου, ηγέτης τού Περεννιαλισμού στόν οποίο ανήκει καί ο Λουδοβίκος.) η υπερβατική ενότης των θρησκειών είναι η ενότης των τριών μεγάλων ρευμάτων του Ινδουισμού, του Χριστιανισμού και του Ισλαμισμού. Ταυτίζοντας δε τον Βουδισμό με τον Προτεσταντισμό και τον Ινδουισμό με τον Καθολικισμό, βοήθησε στην επικράτηση ή στην σύγχυση, του Ινδουισμού εις βάρος του Βουδισμού.

Έτσι λοιπόν παρ' όλες τις πληροφορίες των ταξιδιωτών και των ιεραποστόλων, παρ' όλες τις έξοχες πολλές φορές μελέτες, παρ' όλες τις μεταφράσεις σε Ευρωπαϊκές γλώσσες, ο Βουδισμός παραμένει για τον μορφωμένο λαό, μια άγνωστη χώρα. Πολλοί πιστεύουν πως ο Νόμος του Βούδα απλώνεται ακόμη στην Ινδία. Άλλοι, που πιστεύουν ότι είναι περισσότερο ενημερωμένοι, τον θεωρούν μια θρησκεία του τίποτα, μια αβάσταχτη απαισιοδοξία. Ή δεν κατορθώνουν να δουν παρά μια απλή ηθική. Ένα πράγμα όμως είναι βέβαιο: η ουσία της Βουδιστικής σκέψης εισήλθε στο ρεύμα της καθολικής σκέψης. Για μια διανοητική ελίτ της Ευρώπης, έγινε αντικείμενο προσεκτικού διαλογισμού. Ανάμεσα όμως στις πλευρές που αναδύονται σιγά-σιγά, νομίζουμε ότι τρεις απόψεις αξίζουν να περιγραφούν και να αξιολογηθούν.

Η πρώτη είναι μια ανθρωπιστική στάση. Είναι χαρακτηριστική σε ένα μεγάλο μέρος Γάλλων μελετητών της Ανατολής και εξηγεί το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που αποδίδουν γενικώς στον Βουδισμό. «Η Γαλλία, έγραψε ο Silvano Levi, μεγαλωμένη με την κλασσική παράδοση, ψάχνει το ανθρώπινο πνεύμα μέσω του χρόνου και του χώρου. Ενδιαφέρεται για την Ινδία, όπως ενδιαφέρεται και για την Κίνα… Ενώ η Γερμανία λοιπόν, κοιτάζει προς τις Βέδες με πάθος, θεωρούμενες σαν ένα Ινδο-γερμανικό ντοκουμέντο, μια μαρτυρία, η γαλλική σχολή γοητεύεται πάνω απ’ όλα από τον Βουδισμό, την μοναδική παραγωγή της Ινδικής ιδιοφυίας καθολικής τάξεως, τόσο για την έμπνευση του όσο και για την ιστορία του… Αυτό υπήρξε εξάλλου και το ιστορικό χρέος αυτής της θρησκείας και αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε η ανθρώπινη αποστολή της: χρησιμοποίησε τον δεσμό ανάμεσα στην Ινδία και στα έθνη για να περάσει στην κυκλοφορία του κόσμου εκείνα τα στοιχεία καθολικής αξίας, τα οποία περιέχονται στον θησαυρό, που φυλάγεται ζηλότυπα, στον Ινδικό πολιτισμό».

Πολύ περισσότερο από μια απλή παρατήρηση, αυτές οι γραμμές είναι ένα είδος ομολογίας πίστεως. Ότι ένας κληρονόμος των προφητών του Ισραήλ και της κλασσικής μας ιδιοφυίας, γοητεύτηκε από το μοναδικό δόγμα καθολικού χαρακτήρος που παρήγαγε η μακρινή Ασία γίνεται εύκολα κατανοητό. Αυτό όμως που εκτιμά ο S. Levi, δεν είναι εκείνος ο σπόρος της αλήθειας τον οποίο θα μπορούσε να περιέχει και να διαδίδει, αλλά η σπουδαιότης του σαν παράγοντος πολιτισμού. Περιγράφει και εκτιμά τον «ασιατικό ανθρωπισμό» που προήλθε. Δεν αναρωτιέται τι αξία έχει, στο επίπεδο του απολύτου, η απάντηση που δόθηκε από τον Βούδα Sakyamuni και από τους μαθητές του στα ερωτήματα που τίθενται στον άνθρωπο από το μυστήριο των πραγμάτων και από την αγωνία της μοίρας του, αλλά εξερευνά με μια παθιασμένη περιέργεια, ένα μεγάλο ανθρώπινο γεγονός – το πιο απέραντο από όλα τα ανθρώπινα γεγονότα, και μαζί με το «Ελληνικό θαύμα», το πιο ανθρώπινο. Εισβάλλει σε αυτό, σαν σε ένα πνευματικό σύμπαν το οποίο είναι κατάλληλο να μας γνωρίσει καλύτερα αυτόν τον ανεξάντλητο δημιουργό και καθολικό μεταμορφωτή που ονομάζεται πνεύμα. Κληρονόμος των ανθρώπων της Αναγέννησης, οπού το γούστο σε κάθε ανθρώπινο έφτασε μέχρι την έπαρση μιας αυθεντικής λατρείας του ανθρώπου.

Μια λατρεία όμως που δεν είναι χωρίς μεγαλείο. Εάν αγκαλιάζει με πάθος κάθε πτυχή της μορφώσεως και της παιδείας, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από εκείνη την παρανοϊκή λατρεία της γνώσεως για τον εαυτό της. Η οποία εντέλει και πολύ σωστά απερρίφθη. Δεν θα την μπερδέψουμε λοιπόν με εκείνον τον άλλον ανθρωπισμό ο οποίος είναι μια αληθινή ειδωλολατρία η οποία γεννά μια επανάσταση, μια διεκδίκηση του ανθρώπου εναντίον του θεού. Είναι μια λατρεία η οποία δεν καταλήγει αναγκαίως σε μία ύβρη – διότι είναι αλήθεια τελικώς πως οι πολλαπλές δημιουργίες της ανθρώπινης ιδιοφυΐας είναι υπέροχες, ακόμη και όταν η σκέψη από την οποία εκκινούν είναι ψευδής. Αυτή η λατρεία θα μπορούσε να χρησιμεύσει σαν πλατφόρμα και σαν σκάλα για διαλογισμό αναλογικό και για μια εξύμνηση του μοναδικού Δημιουργού.

Στην πράξη όμως πήρε μορφή και ανεπτύχθη μέσω των πολλών στην συνέχεια μιας μεγάλης απελπισίας. Καθώς δηλαδή κάθε κάθετος θεωρία του Είναι, του όντος, αποδεικνυόταν απραγματοποίητος ή τουλάχιστον πολύ υποκειμενική για να μπορεί να μιλήσει πλέον με λογική, αυτοί οι άνθρωποι έστρεψαν τις φιλοδοξίες τους σε ένα οριζόντιο νόημα. Για να διευρύνουν την ανθρώπινη συνείδηση, εργάστηκαν πάνω σε μία μεθοδική επινόηση όλων όσων πραγματοποιήθηκαν από τον άνθρωπο μέσω του χρόνου και του χώρου και στην συγχώνευσή τους σε έναν πιο πλατύ ανθρωπισμό. Συγχέοντας την ιδέα της θρησκείας με την ιδέα του πολιτισμού, ή μάλλον μειώνοντας την πρώτη στη δεύτερη, προσπάθησαν να γράψουν με τον τρόπο τους, ή να ολοκληρώσουν την «Βίβλο της ανθρωπότητος». Πολλοί από αυτούς κατόρθωσαν να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους ότι προσπάθησαν να πετύχουν την αληθινή είσοδο στο αληθινό θετικό πνεύμα. Άλλοι που δεν είχαν τόσες απαιτήσεις από τον εαυτό τους, συνάντησαν τον εκπρόσωπό τους στον S. Levi, του οποίου διαθέτουμε αυτή την σημαντική εξομολόγηση:[ΑΥΤΗ Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΤΡΟΦΗ ΣΕ ΕΝΑ ΟΡΙΖΟΝΤΙΟ ΝΟΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ ΣΤΟΝ ΑΠ. ΠΑΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ]

(Μετά από αυτές τις ανακαλύψεις στον χρόνο και τον χώρο), η μοίρα του καθενός μας παραμένει μια μεταφυσική τραγωδία η οποία ανοίγει και κλείνει γύρω από ένα μυστήριο, αλλά ανάμεσα στα δύο ανοίγματα που τον ωθούν στην γέννηση και τον θάνατο, ο άνθρωπος δεν συνθλίβεται ολοκληρωτικώς πλέον. Ο χώρος ανοίγει λίγο. Η ζωή παραμένει ένα σημείο ανάμεσα σε δύο άπειρα, που είναι κατασκευασμένα από το άγνωστο, πάνω στα οποία όμως η ανθρώπινη νόηση κέρδισε έδαφος. Το ανθρώπινο είδος, το οποίο συνεχίζει και θα το συνεχίσει, δίνει στον άνθρωπο μια πρώτη αιτία υπάρξεως, η οποία δεν λύνει τίποτε στην τάξη του υπερβατικού, αλλά ικανοποιεί σε κάποιο μέτρο τις πιο πιεστικές απαιτήσεις της λογικής και της νοήσεως. Ο άνθρωπος δεν παίρνει την θέση του θεού, αλλά ανάμεσα στον θεό και αυτόν η ανθρωπότης κατασκευάζει μια γέφυρα η οποία κρύβει τον τρόμο της αβύσσου που ανοίγει και χάσκει πάντοτε στα δύο άκρα.

(Συνεχίζεται)

 ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΖΕΝ ΒΟΥΔΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΚΑΡΙΩΤΟΓΛΟΥ.

Και τι σημαίνει τελικά αμαρτία, ρωτά ο δημοσιογράφος. Απαντά ο φωτισμένος επαναστάτης (όπως τον παρουσιάζουν στην αρχή): αμαρτία είναι αυτό που εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. είναι λαθεμένη στόχευση. Οι Αρχαίοι το χρησιμοποιούσαν όταν χτυπούσαν με το βέλος και το τόξο κάπου, και δεν πήγαιναν σωστά στο στόχο τους. Και έλεγαν, αμάρτησες. Έχω ένα στόχο στη ζωή μου, δεν καταφέρνω να πετύχω τον στόχο μου, και επομένως αμαρτάνω. Δεν είναι τίποτα τραγικό, προς θάνατον. Αλλά είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να μετανοήσω (χαμογελάει με νόημα εδώ). Να έρθω εις εαυτόν, να καταλάβω τι μου συμβαίνει, και να αλλάξω ζωής και στόχευσης. Αρκεί να μην προξενώ κακό στους άλλους (λέει ο δημοσιογράφος). Και οι πρώτες μέρες της Μ. Εβδομάδος, προς τα εκεί μας συνηθίζουν. Μας λένε πως συγκεκριμένα άτομα, μέσα απο την Π. Διαθήκη, κατάφεραν να στοχεύσουν σωστά και να προχωρήσουν τη ζωή τους...

Αμέθυστος

Αλέξανδρος Καριώτογλου, ο φωτισμένος ιερέας: Εκκλησία δεν είναι τα άμφια και η εξουσία

Στη Χώρα των Στερεοτύπων – Podcast

Κάθε Πέμπτη, ο Χρήστος Δεμέτης και η ψυχολόγος Εύη Καραγεώργου καταγράφουν τα ταμπού και τα στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας και προσπαθούν να τα “φωτίσουν” μιλώντας με ανθρώπους που έχουν “συνδεθεί” με αυτά. Συζητήσεις για στερεότυπα που λίγο – πολύ έχουν αγγίξει όλους μας, για τα ταμπού που μας ταλαιπωρούν, αλλά και για τις κοινωνικές παθογένειες που έχουν έρθει στην επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα.

Πηγή: news247

Ο Αλέξανδρος Καριώτογλου, Πρεσβύτερος στον ναό του αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην Πλάκα, μιλάει για τη διαφορά πίστης και δογματισμού, για τις γυναίκες στην Εκκλησία, τις λειτουργίες στη Δημοτική, την αποδοχή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και τι σημαίνει τελικά “αμαρτία”.

“Έχει ο Θεός”: Μια φράση που θα μπορούσε να ακουστεί αρκετά παθητικά αν κανείς την βλέπει μέσα από τα στεγανά του δογματισμού. Από την άλλη, υπάρχει και η ενεργητική αποδοχή. Η αποδοχή του λάθους, της αδυναμίας, και η προσπάθεια για διαρκή αλλαγή βρίσκοντας κανείς νόημα στην πίστη στον συνάνθρωπο, στη δύναμη της αλληλεγγύης, αλλά και στον “θεό” που κάπου κρύβεται μέσα μας, ή αρνούμαστε να τον δούμε. “Πιστός είναι αυτός που εφαρμόζει την αλληλεγγύη και την αποδοχή στην πράξη” μας λέει ο π. Αλέξανδρος Καριώτογλου, που φιλοξενήσαμε στη “Χώρα των Στερεοτύπων”, εν μέσω μιας συζήτησης για τη θρησκεία, τη διαφορετικότητα, τη δική του “επαναστατικότητα” και την ομαδική και προσωπική μας Ανάσταση.

Πρόκειται για τον θεολόγο και Πρεσβύτερο στον ιστορικό ναό του αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην Πλάκα που είχε τεθεί σε αργία προ δύο ετών με τεράστιο κύμα συμπαράστασης να εκφράζεται προς το μέρος του και τελικά να επιστρέφει στα καθήκοντά του. Ένας άνθρωπος που έχει στήσει μια ενορία δημοκρατικών διαδικασιών, με ομιλίες, συμμετοχή των πιστών σε διαδικασίες και χορωδίες, με δράσεις αλληλεγγύης στις γειτονιές, με χορούς και γιορτές, με μυστήρια στη δημοτική γλώσσα, με ανοιχτά μάτια και για ανθρώπους διαφορετικών θρησκειών. Και φυσικά, είναι ο ιερέας που βάφτισε παιδί ομόφυλου ζευγαριού, δείχνοντας τον δρόμο.

Όπως μας λέει, μεταξύ άλλων, “η διασύνδεση Κράτους και Εκκλησίας έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα”, παραδέχεται πως η Εκκλησία διατηρεί ακόμη πυλώνες συντήρησης στους κόλπους της, ενώ απομυθοποιεί την αμαρτία, στέλνοντας ένα υπέροχο μήνυμα για την Ανάσταση. Είτε πιστεύει κανείς, είτε όχι, αξίζει να τον ακούσει καθώς περιγράφει μια Εκκλησία που σίγουρα θα έφερνε πολύ περισσότερο κόσμο στο πλάι της, με διαφάνεια και ταπεινότητα σε όλα τα επίπεδα. Να σημειωθεί πως ο Αλέξανδρος Καριώτογλου χειροτονήθηκε στα 66 του μετά τη συνταξιοδότησή τους ως καθηγητής και σχολικός σύμβουλος και λειτουργεί αφιλοκερδώς.

αν δεν βιώσουμε τα λάθη μας δεν θα μπορέσουμε να πιστέψουμε στην Ανάστασή μας

Ο Αλέξανδρος Καριώτογλου με δικά του λόγια:
οι άνθρωποι έρχονται για να ακούσουν τα μυστήρια στη δημοτική
φέρνουμε ψυχοθεραπευτές για θέματα σχέσεων, για ζητήματα πένθους, έχουμε καλεσμένους για θέματα φιλοσοφίας
όταν διαλύουμε τις δεισιδαιμονίες οι άνθρωποι απελευθερώνονται
δεν με ενδιαφέρουν τα ωραία άμφια, με ενδιαφέρει να είμαστε ένα Σώμα
οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι είναι αδελφοί μας, δεν αποκλείεται κανένας
η Εκκλησία είναι ένας χώρος συντήρησης, διαιωνίζονται αγκυλώσεις, εγώ για παράδειγμα δεν μπορώ το καπέλο
η σύνδεση Κράτους και Εκκλησίας έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα
ο δογματισμός είναι το να κολλάμε σε κάτι, το δόγμα είναι μόνο η πρακτική εφαρμογή της Πίστης
πιστός είναι αυτός που εφαρμόζει την αλληλεγγύη και την αποδοχή στην πράξη
υπάρχουν ιερείς που ενδιαφέρονται μόνο για το ύφασμα που έχουν τα άμφιά τους
τώρα που είσαι έφηβος, να αναζητάς πάντα την αλήθεια
η Εκκλησία δεν θα έπρεπε να παρεμβαίνει στα προγράμματα εκπαίδευσης
η αμαρτία είναι η λαθεμένη στόχευση στη ζωή, αυτό που έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες
ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, όλες οι θρησκείες έχουν τις τελετουργίες. Ο Χριστιανισμός είναι ο τρόπος ζωής για να βρει κανείς την αλήθεια, ένας δύσκολος δρόμος
πρέπει να απενοχοποιήσουμε τους ανθρώπους, νομίζουν πως η συντήρηση της ενοχής είναι επιταγή του Χριστού
αν δεν βιώσουμε τα λάθη μας δεν θα μπορέσουμε να πιστέψουμε στην Ανάστασή μας
στη Θεία Λειτουργία μας, όταν ο ψάλτης θα διαβάσει τον Απόστολο, αμέσως μετά μια κοπέλα θα διαβάσει τον Απόστολο σε μετάφραση

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΜΦΙΑ ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ; ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ; ΧΡΙΣΤΙΑΝ-ΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ.

ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΙΣΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ.

amethystos είπε...

Hθοποιός σημαίνει φώς! Τό εύθυμο τέλος τής νεοορθοδοξίας. Κάνουν παραστάσεις πλέον.Ο Κύριος πού αστόχησε; Εδωσε λάθος απαντήσεις στούς αρχιερείς καί στόν Πιλάτο; Πώς τούς ανέχονται οι άνθρωποι; Χωρίς τά βίντεο θά δέχονταν τό κουτόχορτο; Οτι μέ τήν δημοτική κατανοείται τό Ευαγγέλιο;