ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΕΤΑΙ

Περί του Αββά Παμβώ

Ο Αββάς Παμβώ απέστειλε τον μαθητή του να πουλήσει το εργόχειρό του. Απουσίασε δεκαέξη ημέρες, όπως μας έλεγε. Κατά τας νύχτας εκοιμάτο εις τον νάρθηκα του ναού του αγίου αποστόλου Παύλου και αφού είδε πώς γίνεται η ακολουθία εις τας εκκλησίας των πόλεων, έμαθε δε και μερικά τροπάρια, επέστρεψε εις τον γέροντά του. Τέκνον μου, του λέει ο γέρων, σε βλέπω ταραγμένο, μήπως σου συνέβη κανένας πειρασμός στην πόλη; Πραγματικώς, Αββά, απήντησε ο αδελφός, εξοδεύομεν ανωφελώς τας ημέρας μας εις αυτήν την έρημον και δεν ψάλλομεν ούτε κανόνας ούτε τροπάρια. Τώρα δηλαδή που επήγα εις την Αλεξάνδρεια, είδα πώς ψάλλουν οι ψάλτες εις την εκκλησία και λυπήθηκα πολύ διότι δεν ψάλλομεν και εμείς κανόνες και τροπάρια. Ο γέρων τότε του απαντά: Αλλοίμονον, τέκνον μου, διότι έφτασαν αι ημέραι κατά τας οποίας θα εγκαταλείψουν οι μοναχοί την στερεάν τροφήν, η οποία παρεδόθη εις αυτούς διά του Αγίου Πνεύματος, και θα ακολουθήσουν άσματα και ήχους. Διότι ποία δάκρυα κενούνται από τα τροπάρια, όταν στέκει κανείς εις τας εκκλησίας ή εις το κελί του και υψώνει τη φωνή του όπως τα βόδια; Διότι εφόσον στεκόμεθα εμ­πρός εις τον Θεόν, πρέπει να στέκωμεν με πολλήν κατάνυξιν και να μην περιπλανάται άσκοπα εδώ κι εκεί ο νούς μας.

Βεβαίως οι μοναχοί δεν εβγήκανε σ’ αυτήν την έρημον, ίνα όταν παρίστανται ενώπιον του Θεού να φουσκώνουν την διάνοιάν των με το να ψάλλουν άσματα και να αριθμούν ήχους και να κινούν τας χείρας και να μετακινούν τους πό­δας. Απεναντίας οφείλομεν με φόβον Θεού και με τρόμον, με δάκρυα και στεναγμούς να προσφέρωμεν τας προσευχάς μας εις τον Θεόν και η φωνή μας να είναι σοβαρά, κατανυ­κτική, μετρία και ταπεινή. Διότι σε διαβεβαιώ, τέκνον μου, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, ότι θα έλθουν ημέραι κατά τας οποίας οι Χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπεσίων Προφητών και των Ιερών Πατέρων, και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογι­κούς. Kαι ο νούς των τότε θα αφοσιωθεί εις αυτά και θα απομακρυνθεί από τας Αγίας Γραφάς. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες έδωκαν εντολή να μην γράφουν αυτοί που ασκητεύουν εις την έρημον τους βίους και τους λόγους των Πατέρων εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χαρτί­νους διφθέρας. Διότι πρόκειται η ερχομένη γενεά να αποξέει από τας μεμβράνας τους λόγους των Πατέρων και να ανα­γράφει αυτά που θα θέλει. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.

Ηρώτησε πάλι ο αδελφός τον Αββά Παμβώ: Τί λοιπόν, θα αλλάξουν τα έθιμα και αι παρα­δόσεις των Χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς εις την Εκκλησίαν για να συμβούν αυτά; Και ο γέρων απήντησεν: Εις τους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις, οδύνη, επιθέσεις εθνών και μεταναστεύσεις λαών, ακαταστασία βασιλέων, σπατάλη ιερέων, αμέλεια μοναζόντων. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν διά την σωτηρίαν των και το ποίμνιόν των, όλοι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν εις τα τραπέζια, θα είναι φιλόνικοι, οκνηροί εις την προσευχήν και πρόθυμοι εις την καταλαλιάν, έτοιμοι να κατακρίνουν τους βίους των γερόντων και τα λόγια των, χωρίς να τους προσέχουν ή να τους μιμούνται, αλλά μάλλον να τους κατηγορούν και να λένε ότι αν είμεθα και ημείς εις την εποχήν των και ημείς θα αγωνιζόμεθα. Οι επίσκοποι, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, θα φοβούνται κατ’ εκείνας τας ημέρας τους ισχυρούς της γης και θα κρίνουν μάλλον με τα δώρα που θα λαμβάνουν απ’ αυτούς. Δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς όταν ζητούν το δίκαιόν των, θα στενοχωρούν τας χήρας και θα καταπιέζουν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα έλθει απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία. Θα συνηθίσουν οι άνθρωποι εις τας πληγάς και την λέπραν. Και ο αδελφός ηρώτησεν εκ νέου: Και τί θα πρέπει να κάνει κανείς εις εκείνους τους χρόνους και εις τους καιρούς; Και εις αυτό απήντησεν ο γέρων: Τέκνον μου, εις τας τοιαύτας ημέρας, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομα­σθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.


Επομένως, τα ίδια προβλήματα περίπου αντιμετώπιζε η Εκκλησία από πάντοτε. Και λύνοντας αυτά τα προβλήματα κατόρθωνε η Εκκλησία να είναι Εκκλησία από πάντοτε.
Γιατί όπως βλέπουμε από την παραπάνω ιστορία, δεν άφησε ποτέ η χριστιανική ζωή τη Θεία Ευχαριστία να αυτονομηθεί και να ταυτιστεί με την Εκκλησία, όπως έγινε στην εποχή μας. Γιατί η Θεία Ευχαριστία ή τελείται στους πρόποδες του Θαβώρ ή δεν ανήκει στην Εκκλησία.  

Αμέθυστος

Όσιος Παμβώ, Ήταν υπεράνω χρυσού και αργύρου

Όσιος Παμβώ.

Σ’ αυτό το όρος έζησε και ο μακάριος Παμβώ, δάσκαλος του Διοσκόρου του επισκόπου και του Αμμωνίου και Ευσεβίου και Ευθυμίου των αδελφών, και του Ωριγένη του ανεψιού του Δρακοντίου, θαυμαστού ανθρώπου.

Ο οποίος Παμβώ είχε κατορθώματα και προτερήματα πάρα πολλά, μεταξύ των οποίων και αυτό· ήταν πολύ υπεράνω χρυσού και αργύρου, όπως το θέλει ο λόγος.

Και μου διηγόταν η μακαρία Μελάνη:
«Παλαιότερα, όταν έφθασα στην Αλεξάνδρεια από τη Ρώμη και άκουσα για την αρετή του, αφού ο μακάριος Ισίδωρος μου διηγήθηκε και με οδήγησε σ᾽ αυτόν στην έρημο, του πρόσφερα μια θήκη με τριακόσιες λίτρες ασημικά, παρακαλώντας τον να πάρει από τα πράγματά μου.
Αυτός δε καθισμένος και πλέκοντας βλαστούς φοινίκων, με ευλόγησε μόνο με τη φωνή και είπε: “ Ο Θεός ας σου δώσει το μισθό σου”.
Και λέει στον οικονόμο του τον Ωριγένη: “Πάρε αυτό και οικονόμησε όλες τις αδελφότητες της Λιβύης και των νησιών· διότι αυτά τα μοναστήρια έχουν περισσότερη ανάγκη”.
Και του παράγγειλε να μη δώσει σε κανένα από τους μοναχούς της Αιγύπτου, επειδή η χώρα αυτή είναι πιο εύπορη. Εγώ δε, λέει εκείνη, στεκόμενη και περιμένοντας να τιμηθώ ή να επαινεθώ απ’ αυτόν για τη δωρεά, όταν δεν άκουσα τίποτα, του είπα: “Για να ξέρεις γέροντά μου, είναι τριακόσιες λίτρες”.
Αυτός, χωρίς καθόλου να κινηθεί, μου αποκρίθηκε: “Αυτός που Του έφερες αυτά, παιδί μου, δεν έχει ανάγκη από ζυγαριά. Διότι Εκείνος που ζυγίζει τα βουνά, γνωρίζει πολύ καλλίτερα την ποσότητα των ασημικών. Αν το έδινες σε μένα, καλώς θα έλεγες· αν όμως στο Θεό, που δεν Του διαφεύγουν ούτε οι δύο οβολοί, σώπαινε”.

Έτσι, είπε, τα οικονόμησε ο Κύριος κατά την είσοδό μου στο όρος.

Κοιμήθηκε, λοιπόν, ο μακάριος Παμβώ χωρίς καθόλου να αρρωστήσει ή να πονέσει κάποιο μέλος του σώματός του.
Εκείνη μάλιστα την ώρα έπλεκε ένα πανέρι και, αφού το τελείωσε χωρίς καμία ατέλεια, γύρισε προς το μέρος μου (λέει ο Επίσκοπος Ηρακλείδης, που συνέγραψε το «Λαυσαϊκόν) και μου λέει:
«Πάρε, παιδί μου, αυτό το πανέρι για να με θυμάσαι, γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να σου αφήσω».
Και λέγοντας μόνο αυτό, παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του Κυρίου, σε ηλικία εβδομήντα ετών.
Έτυχε να βρίσκεται εκεί και η Αγία Μελάνη, η οποία τον κήδεψε και τον ενταφίασε· πήρε δε εκείνο το πανέρι και το φύλαγε μέχρι τον θάνατό της.
Έλεγαν ακόμη για αυτόν τον θαυμαστό Παμβώ, ότι την ώρα που παρέδιδε τη μακάρια ψυχή του στα χέρια του Θεού, βρέθηκαν εκεί ο Μακάριος ο πρεσβύτερος και ο Αμμώνιος -και οι δύο τους θαυμαστοί στην αρετή και ξακουστοί αγωνιστές.
Ήταν ακόμη κι άλλοι αδελφοί, στους οποίους είπε τα εξής:
«Αφότου ήρθα σε αυτή την έρημο, έχτισα αυτό το κελί και κατοίκησα εδώ, ποτέ δεν έλειψε το εργόχειρο από τα χέρια μου, αλλά ούτε και δέχτηκα καμία χάρη από κανέναν, ούτε καν ένα κομμάτι ψωμί. Μέχρι τώρα, όσες φορές μίλησα, ποτέ δεν το μετάνιωσα. Τώρα πηγαίνω προς τον Θεό με τη σκέψη ότι δεν έχω κάνει ακόμη ούτε την αρχή στην αρετή, όπως θα ήθελε ο Θεός».

Ο Όσιος Παμβώ τιμάται στις 18 Ιουλίου.

Απόσπασμα από την «Λαυσαϊκή Ιστορία» του Παλλαδίου. Εισαγωγικά, μετάφραση Μοναχός Συμεών. Έκδοση Ιερά Μονή Σταυρονικήτα Αγίου Όρους 1980.

Όσιος Παμβώ, Το τέλος του και τα τελευταία λόγια του στους πατέρες που ήταν εκεί - Pemptousia

Περί “παγκόσμιας συμμαχίας συνείδησης”: Ανεπίτρεπτοι συγκρητισμοί και θεολογικές κορώνες!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Με λύπη και αιτιολογημένη απορία παρακολουθούμε δηλώσεις οι οποίες, ενώ φέρουν την σφραγίδα υψηλού εκκλησιαστικού αξιώματος, αγγίζουν τα όρια της θεολογικής σύγχυσης και οδηγούν τον πιστό λαό σε πλάνη.

Ο λόγος για την πρόσφατη αναφορά του Οικουμενικού Πατριάρχη περί ανάγκης δημιουργίας μιας «παγκόσμιας συμμαχίας συνείδησης».

Ερωτώ: τί σημαίνει παγκόσμια συμμαχία συνείδησης;

Πού θεμελιώνεται μια τέτοια έννοια; Στην Ιερά Παράδοση; Στην Αγία Γραφή; Στην Ορθόδοξη δογματική διδασκαλία; Ή μήπως αποτελεί ακόμη ένα δάνειο από το λεξιλόγιο της μετανεωτερικής συγχύσεως, όπου όλα συγχέονται, όλα εξισώνονται, όλα εξομοιώνονται και τελικώς όλα ακυρώνονται;

1. Η Συνείδηση δεν είναι Ουδέτερη – ούτε Παγκοσμίως Κοινή

Η συνείδηση, κατά τους Πατέρες, είναι ο εσωτερικός “φύλακας” που
αντανακλά τον Νόμο του Θεού στον άνθρωπο. Αλλά δεν λειτουργεί αυτόνομα· δεν είναι από μόνη της αλάθητη ή καθολική. Διαμορφώνεται, επηρεάζεται, σκοτίζεται από την πλάνη, την αίρεση, την απιστία και τα πάθη. Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να οικοδομηθεί παγκόσμια συμμαχία συνείδησης, όταν αυτή η συνείδηση έχει τελείως διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα με τη θρησκεία, την ιδεολογία ή την κοσμοθεωρία του καθενός;

•Πως θα κάνει συμμαχία ο ορθόδοξος με το μουσουλμάνο που για να πάει στα πιλάφια του και στα κορίτσα, πρέπει πρώτα απ´όλα να σε σφάξει αφού σε θεωρεί«οίκο πολέμου».

•Πως με τον άθεο αφού σε θεωρεί σκοταδιστή (και με το δίκηο του μερικές φορές)και μέγα υποκριτή ….

•Πως με τον ιεχωβά αφού δεν σέβεται ούτε τη ζωή του παιδιού του,αφού προτιμά το θάνατό του και όχι την μετάγγιση αίματος για να σωθεί …..

•Πως με τον ινδουιστή που πίνει το κάτουρο της αγελάδας για να καθαριστεί,επειδή μολύνθηκε,αφού σπούδασε στη Δύση …..

•Πως !!

•Πως !!

•Πως !!

Εδώ “συμμαχία του Πνεύνατος”δεν έχουν ούτε οι ορθόδοξες εκκλησίες μεταξύ τους- εμείς μεταξύ μας- και θέλουμε και παγκόσμια; ….

2. Ο Νους του Χριστού δεν μοιράζεται

«Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α΄ Κορ. 2,16). Ο Νους του Χριστού δίδεται σε όσους βαπτίστηκαν, μυρώθηκαν και ζουν εν μετανοία και υπακοή στην Εκκλησία Του. Δεν είναι προσβάσιμος ούτε στον άθεο, ούτε στον μουσουλμάνο, ούτε στον ειδωλολάτρη. Η “συμμαχία” που προτείνεται από τον Πατριάρχη είναι μία πνευματικά ουτοπική και εκκλησιολογικά επικίνδυνη εξίσωση: εξισώνει το Φως με το σκότος· την Αλήθεια με την πλάνη.

3. Ο Συγκρητισμός δεν είναι Οικουμενισμός – Είναι Παραίτηση από την Ορθοδοξία

Δεν πρόκειται για άνοιγμα, διάλογο ή “οικουμενική αγάπη”. Πρόκειται για εκτροπή. Για έναν “οικουμενικό αχταρμά”, όπως εύστοχα επισημάνθηκε, όπου δεν υπάρχει πια σαφής διάκριση μεταξύ Εκκλησίας και κόσμου, Χριστού και Βελίαρ. Μια τέτοια ρητορική υπονομεύει τα ίδια τα θεμέλια της αποστολής της Εκκλησίας: την κλήση όλων των ανθρώπων εις μετάνοιαν και είσοδο στην ορθόδοξη πίστη όπως την διδάσκει η Εκκλησία μας , η μόνη κιβωτός σωτηρίας.

4. Παραίνεση – με αγάπη αλλά και αλήθεια

Σεβόμαστε τον θεσμό. Τιμούμε την Αρχή. Αλλά η Αλήθεια του Χριστού είναι υπεράνω όλων. Παρακαλούμε και προτρέπουμε με πόνο καρδιάς την Πατριαρχική αρχή να αρνηθεί τέτοιους όρους και αντιλήψεις. Να μην παρασύρεται από τα κύματα του παγκοσμίου πνευματικού μηδενισμού. Να μιλήσει, όχι με την φωνή του κόσμου, αλλά με την φωνή της Εκκλησίας.Τόσους Άγιους ανακηρύσσει η Μητέρα Εκκλησία. Ας δανειστεί δικά τους λόγια – μας άφησαν άλλωστε μεγάλη παρακαταθήκη-και όχι λόγια που βάζουν στο στόμα του οι επιτήδειοι- τύπου Χρυσαυγή- που του γράφουν τους λόγους. Γιατί το κάνουν; Μα για να εξυπηρετήσουν το δικό τους σχέδιο.

Η Ορθοδοξία δεν είναι απλώς μια πολιτιστική συνιστώσα της παγκοσμιότητας. Είναι η φανέρωση της Αληθείας. Κι αυτή δεν “συμμαχεί” με το ψεύδος. Τη μαρτυρεί. Ακόμη κι αν μείνει μόνη.

Ας μη γίνουμε κοινωνοί στην πλάνη και τη σιωπή. Το αίμα των Αγίων Μαρτύρων μας καλεί.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από συμμαχίες συνειδήσεων. Έχει αποστολή: να φωτίζει τις συνειδήσεις. Όχι να τις ενοποιεί με τεχνητό τρόπο, αλλά να τις ελευθερώνει διά της Χάριτος. Όχι να οικοδομεί “ουδέτερα” μέτωπα, αλλά να καλεί τον κόσμο εις μετάνοιαν και ένταξη στο Σώμα του Χριστού. Η αλήθεια δεν συντίθεται από διαφορετικές φωνές. Λάμπει μόνη. Και αυτή η αλήθεια είναι ο Χριστός.

Ας προσέξουμε, λοιπόν, μήπως στον βωμό μιας παγκόσμιας αποδοχής, καταλήξουμε να αρνηθούμε εκείνον που πρώτος μάς κάλεσε: “Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή” (Ιω. 14,6).

Περί “παγκόσμιας συμμαχίας συνείδησης”: Ανεπίτρεπτοι συγκρητισμοί και θεολογικές κορώνες! – Εξάψαλμος

ΠΟΝΑΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΟΠΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΛΥΘΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ ΝΕΟ ΘΕΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ ΣΤΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ. 

Περί του Αββά Παμβώ

Ο Αββάς Παμβώ απέστειλε τον μαθητή του να πουλήσει το εργόχειρό του. Απουσίασε δεκαέξη ημέρες, όπως μας έλεγε. Κατά τας νύχτας εκοιμάτο εις τον νάρθηκα του ναού του αγίου αποστόλου Παύλου και αφού είδε πώς γίνεται η ακολουθία εις τας εκκλησίας των πόλεων, έμαθε δε και μερικά τροπάρια, επέστρεψε εις τον γέροντά του. Τέκνον μου, του λέει ο γέρων, σε βλέπω ταραγμένο, μήπως σου συνέβη κανένας πειρασμός στην πόλη; Πραγματικώς, Αββά, απήντησε ο αδελφός, εξοδεύομεν ανωφελώς τας ημέρας μας εις αυτήν την έρημον και δεν ψάλλομεν ούτε κανόνας ούτε τροπάρια. Τώρα δηλαδή που επήγα εις την Αλεξάνδρεια, είδα πώς ψάλλουν οι ψάλτες εις την εκκλησία και λυπήθηκα πολύ διότι δεν ψάλλομεν και εμείς κανόνες και τροπάρια. Ο γέρων τότε του απαντά: Αλλοίμονον, τέκνον μου, διότι έφτασαν αι ημέραι κατά τας οποίας θα εγκαταλείψουν οι μοναχοί την στερεάν τροφήν, η οποία παρεδόθη εις αυτούς διά του Αγίου Πνεύματος, και θα ακολουθήσουν άσματα και ήχους. Διότι ποία δάκρυα κενούνται από τα τροπάρια, όταν στέκει κανείς εις τας εκκλησίας ή εις το κελί του και υψώνει τη φωνή του όπως τα βόδια; Διότι εφόσον στεκόμεθα εμ­πρός εις τον Θεόν, πρέπει να στέκωμεν με πολλήν κατάνυξιν και να μην περιπλανάται άσκοπα εδώ κι εκεί ο νούς μας.

Βεβαίως οι μοναχοί δεν εβγήκανε σ’ αυτήν την έρημον, ίνα όταν παρίστανται ενώπιον του Θεού να φουσκώνουν την διάνοιάν των με το να ψάλλουν άσματα και να αριθμούν ήχους και να κινούν τας χείρας και να μετακινούν τους πό­δας. Απεναντίας οφείλομεν με φόβον Θεού και με τρόμον, με δάκρυα και στεναγμούς να προσφέρωμεν τας προσευχάς μας εις τον Θεόν και η φωνή μας να είναι σοβαρά, κατανυ­κτική, μετρία και ταπεινή. Διότι σε διαβεβαιώ, τέκνον μου, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, ότι θα έλθουν ημέραι κατά τας οποίας οι Χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπεσίων Προφητών και των Ιερών Πατέρων, και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογι­κούς. Kαι ο νούς των τότε θα αφοσιωθεί εις αυτά και θα απομακρυνθεί από τας Αγίας Γραφάς. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες έδωκαν εντολή να μην γράφουν αυτοί που ασκητεύουν εις την έρημον τους βίους και τους λόγους των Πατέρων εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χαρτί­νους διφθέρας. Διότι πρόκειται η ερχομένη γενεά να αποξέει από τας μεμβράνας τους λόγους των Πατέρων και να ανα­γράφει αυτά που θα θέλει. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.

Ηρώτησε πάλι ο αδελφός τον Αββά Παμβώ: Τί λοιπόν, θα αλλάξουν τα έθιμα και αι παρα­δόσεις των Χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς εις την Εκκλησίαν για να συμβούν αυτά; Και ο γέρων απήντησεν: Εις τους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις, οδύνη, επιθέσεις εθνών και μεταναστεύσεις λαών, ακαταστασία βασιλέων, σπατάλη ιερέων, αμέλεια μοναζόντων. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν διά την σωτηρίαν των και το ποίμνιόν των, όλοι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν εις τα τραπέζια, θα είναι φιλόνικοι, οκνηροί εις την προσευχήν και πρόθυμοι εις την καταλαλιάν, έτοιμοι να κατακρίνουν τους βίους των γερόντων και τα λόγια των, χωρίς να τους προσέχουν ή να τους μιμούνται, αλλά μάλλον να τους κατηγορούν και να λένε ότι αν είμεθα και ημείς εις την εποχήν των και ημείς θα αγωνιζόμεθα. Οι επίσκοποι, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, θα φοβούνται κατ’ εκείνας τας ημέρας τους ισχυρούς της γης και θα κρίνουν μάλλον με τα δώρα που θα λαμβάνουν απ’ αυτούς. Δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς όταν ζητούν το δίκαιόν των, θα στενοχωρούν τας χήρας και θα καταπιέζουν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα έλθει απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία. Θα συνηθίσουν οι άνθρωποι εις τας πληγάς και την λέπραν. Και ο αδελφός ηρώτησεν εκ νέου: Και τί θα πρέπει να κάνει κανείς εις εκείνους τους χρόνους και εις τους καιρούς; Και εις αυτό απήντησεν ο γέρων: Τέκνον μου, εις τας τοιαύτας ημέρας, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομα­σθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.


Επομένως, τα ίδια προβλήματα περίπου αντιμετώπιζε η Εκκλησία από πάντοτε. Και λύνοντας αυτά τα προβλήματα κατόρθωνε η Εκκλησία να είναι Εκκλησία από πάντοτε.
Γιατί όπως βλέπουμε από την παραπάνω ιστορία, δεν άφησε ποτέ η χριστιανική ζωή τη Θεία Ευχαριστία να αυτονομηθεί και να ταυτιστεί με την Εκκλησία, όπως έγινε στην εποχή μας. Γιατί η Θεία Ευχαριστία ή τελείται στους πρόποδες του Θαβώρ ή δεν ανήκει στην Εκκλησία.  

Αμέθυστος

Λαμπρές παρουσίες, λαϊκές ἀπουσίες!

 Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Οἱ φιλοπερίεργοι ἀνοίγουν καθημερινά τά ἐκκλησιαστικά «σάΐτ» καί βλέπουν. Συνηθιἀσμένοι τίτλοι: Λαμπρότητα - Μεγαλοπρέπεια - Βυζαντινή αἴγλη! Κάθε γιορταστικό γεγονός συνοδεύεται σχεδόν πάντοτε ἀπό τούς φωτογράφους. Πρέπει νά ἀποτυπωθοῦν στό φακό τά πάντα! Κι ὅταν λέμε «τά πάντα», ἐννοοῦμε τά πάντα! Καί τά σκαλοπάτια τοῦ Ναοῦ, πού ἔχουν παραταχθῆ οἱ ἱερεῖς γιά νά ὑποδεχθοῦν τόν ἀρχιερέα (ὄχι τόν ἕναν, ἀλλά τούς πολλούς ἀρχιερεῖς). Καί τήν ἄφιξι τῶν αὐτοκινήτων τῶν ἀρχιερέων. Καί τό πῶς ἀνάβει τή λαμπάδα του κάθε ἀρχιερέας. Καί πῶς ἐνδύουν τόν ἀρχιερέα μέ τόν μανδύα τῆς μακρᾶς οὐρᾶς. Καί πῶς εὐλογεῖ ὁ προεξάρχων ἀρχιερέας τήν ὥρα πού τοῦ ψέλνουν σέ ἀργό βέβαια μέλος τό «Τόν Δεσπότην καί Ἀρχιερέα ἡμῶν...». Καί πῶς ἀνεβαίνει στό δεσποτικό ὁ Ἀρχιερέας. Καί πῶς οἱ λοιποί ἀρχιερεῖς παρατάσσονται. Καί πῶς οἱ ἱερεῖς ἀκουμπᾶνε ὁ ἕνας τόν ὦμο τοῦ ἄλλου γιά νά εὐλογηθῆ ἡ ἀρτοκλασία!!! Καί πῶς, καί πῶς καί πῶς!!!
• Ἀτέλειωτες οἱ φωτογραφίες. Ἕνας ἑσπερινός πανηγυρικός πρέπει νά καλυφθη τουλάχιστον μέ 100 φωτογραφίες. Ἡ λειτουργία βέβαια μέ διπλάσιες!

• Καί ὅλα αὐτά τά φιγουρίστικα (τά λένε «βυζαντινή μεγαλοπρέπεια»!) γιά ποιό λόγο; Ἄλλοτε γιατί γιορτάζει τήν ὀνομαστική του γιορτή ὁ ἀρχιερέας καί πρέπει νά μαζευτοῦν τριάντα ἀρχιερεῖς! Ἄλλοτε γιατί γιορτάζονται τά 25 ἤ τά 30 ἤ τά 40 ἤ τά 50 χρόνια ἀρχιερωσύνης τοῦ φίλου ἀρχιερέα. Ἄλλοτε γιατί πρέπει νά γυροφέρνουν στούς δρόμους λειψανοθῆκες μέ λάβαρα, μέ ἐθνικές στολές, μέ τυμπανοκρουσίες...

• Ἐκεῖνο πού δέν ἔχουν σκεφτῆ οἱ σεβάσμιοι πατέρες;;;;, εἶναι νά φωτογραφίσουν καμμιά φορά καί τήν πλευρά τοῦ λαοῦ. Σπάνια παίρνουν φωτογραφίες τῶν ἐκκλησιαζομένων, γιατί φοβοῦνται μήπως οἱ φωτογραφίες δείξουν ἄδεια στασίδια καί καθίσματα.

• Ἄς σοβαρευτοῦμε: Ἡ εκκλησιαστική σύναξις, γιά ὁποιοδήποτε λόγο, εἶναι προσευχή καί κατάνυξις. Τό «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου» εἶναι γιά ὅλους μας.

πηγή

Προσκυνητής: Λαμπρές παρουσίες, λαϊκές ἀπουσίες!

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΕΤΑΙ ΛΑΟΣ Σ' ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΛΙΣΤΕΙΑ ΡΑΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ ΚΟΠΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ; 

 ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΠΑΜΒΩ;

Απίστευτο! Άνοιξε ξενοδοχείο με μασάζ στο Άγιο Όρος!

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE: Τα προνόμια του πρώτου ξενοδοχείου που άνοιξε στη Δάφνη, θα φέρει επισκέπτες με το… τσουβάλι!

Πριν λίγες ημέρες, το Άγιον Όρος υποδέχτηκε μια νέα επενδυτική κίνηση με την λειτουργία ενός σούπερ μάρκετ ΑΒ Βασιλόπουλος, ενός ξενοδοχείου και ενός εστιατορίου στο λιμάνι του Αγίου Όρους, την Δάφνη.

Πρόκειται για το πρώην κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο Σαμαράδικο), που ανήκει στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας. Η κατασκευή του νέου κτιρίου από τη ΣΑΤΤΩ ΙΚΕ μέσω της εταιρείας ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΝ ΙΚΕ των αδερφών Δημήτρη και Σταύρου Σουάνη, ξεκίνησε το 2020 και ολοκληρώθηκε το 2023. Και πριν μερικές εβδομάδες λειτούργησε.

Το νέο ξενοδοχείο, με την επωνυμία «ΣΑΜΑΡΑΔΙΚΟ» με τιμή διαμονής 40 ευρώ ανά διανυκτέρευση, προσφέρει μια προσιτή επιλογή διαμονής στους επισκέπτες του Αγίου Όρους. Στην τιμή δεν περιλαμβάνονται και επιπλέον υπηρεσίες, όπως μασάζ για το οποίο ακούγονται θετικά σχόλια καθώς προσφέρει πλήρη αναζωογόνηση .

Το εστιατόριο που προσφέρει παραδοσιακή αγιορείτικη κουζίνα είναι επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα προσθήκη για τους επισκέπτες του Αγίου Όρους. Η αγιορείτικη κουζίνα, γνωστή για την απλότητα και την πλούσια γεύση της, προσφέρει μια μοναδική γαστρονομική εμπειρία, που περιλαμβάνει παραδοσιακά πιάτα με βασικά υλικά από την τοπική φύση και τα μοναστήρια της περιοχής. Από καφέ και παραδοσιακά γλυκίσματα μέχρι πιο σύνθετα πιάτα, το εστιατόριο προσφέρει στους επισκέπτες μια γευστική αναδρομή στην κουλτούρα και την παράδοση του Αγίου Όρους.

Απίστευτο! Άνοιξε ξενοδοχείο με μασάζ στο Άγιο Όρος! - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΗΔΗ ΒΑΘΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΜΒΩ.

Διεθνές Συνέδριο «Η θεολογική παρακαταθήκη του πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ» – Καταληκτήριες παρατηρήσεις-Συμπεράσματα

 

Καταληκτήριες παρατηρήσεις και συμπεράσματα των εργασιών του Διεθνούς Συνεδρίου 

«Η θεολογική παρακαταθήκη του πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ», το οποίο διοργανώθηκε

 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών 

την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου – την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2019 στην Κωνσταντινούπολη.

Διεθνές Συνέδριο «Η θεολογική παρακαταθήκη του πρωθιερέως Γεωργίου Φλωρόφσκυ» – Καταληκτήριες παρατηρήσεις-Συμπεράσματα | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΟΔΟ ΤΟΥ ΑΚΙΝΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΦΙΧΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΕΛΛΙΝΓΚ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ.

Ο ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΤΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ. Ο ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ ΠΑΡΗΓΓΕΙΛΕ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ. ΠΩΣ; ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ΧΡΙΣΤΟ; ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ; ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ;

 ΦΤΑΣΑΜΕ ΗΔΗ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΨΕ Ο ΠΑΜΒΩ. ΘΑ ΔΙΑΝΥΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΙΕΡΕΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ. 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΑΝ.

Ανώνυμος/η

Εφ 4:14 – 17

Ἀδελφοί, μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, ἐν τῇ κυβείᾳ τῶν ἀνθρώπων, ἐν πανουργίᾳ πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης, ἀληθεύοντες δὲ ἐν ἀγάπῃ αὐξήσωμεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός, ἐξ οὗ πᾶν τὸ σῶμα συναρμολογούμενον καὶ συμβιβαζόμενον διὰ πάσης ἁφῆς τῆς ἐπιχορηγίας κατ᾽ ἐνέργειαν ἐν μέτρῳ ἑνὸς ἑκάστου μέρους τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος ποιεῖται εἰς οἰκοδομὴν ἑαυτοῦ ἐν ἀγάπῃ. Τοῦτο οὖν λέγω καὶ μαρτύρομαι ἐν Κυρίῳ, μηκέτι ὑμᾶς περιπατεῖν καθὼς καὶ τὰ λοιπὰ ἔθνη περιπατεῖ ἐν ματαιότητι τοῦ νοὸς αὐτῶν.

Μεγάλη βλασφημία του( Μητρ.) Φθιώτιδος Συμεών κατά των Αγίων Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.

 Ο ψευδεπίσκοπος Φθιώτιδος όχι απλά διαστρεβλώνει το μαρτύριο των Αγίων, το εξαλείφει εντελώς για να προωθήσει ένα πολιτικά ορθό νεοταξικό ψευδοαφήγημα. Δεν είναι επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας αυτός. Είναι επικίνδυνος εχθρός και πρέπει να φύγει. Να παραιτηθεί αμέσως ο βλάσφημος αρνητής των Αγίων και του εφηρμοσμένου Ευαγγελίου. Να καθαιρεθεί ο πανηγυρτζής «επίσκοπος» της σαμπάνιας και της πίστας. Αηδιάσαμε κυριολεκτικά με το θράσος του.

Δείτε τις αθλιότητες που είπε. Ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια.

«Έρχονται γεγονότα, ακόμα και εορτές να μας θυμίσουν ότι η βία κατά των γυναικών δεν είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Έρχεται η Αγία Σοφία, η Αγία Πίστη, η Αγία Ελπίδα και η Αγία Αγάπη να μας θυμίσουν ότι πριν από 20 αιώνες υπήρξαν θύματα γυναικοκτονίας και παιδοκτονίας. Για ποιο λόγο; Για να μην απολαύσουν το δικαίωμα στη ζωή, το αυτονόητο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της δυνατότητας να πιστεύουν σε Αυτόν που αγαπούν» – ανέφερε μεταξύ άλλων ο κ. Συμεών.

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος πρόσθεσε: «Εκείνη την εποχή, όταν τα δικαιώματα των γυναικών δεν υπήρχαν καν στον χάρτη, τότε ήρθε ο Χριστός για να φέρει την μεγάλη ανατροπή, για να κηρύξει ότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ ανδρός και γυναικός. Ήρθε ο Χριστός και έφερε την μεγάλη ανατροπή και αυτή η ανατροπή γέννησε ένα κίνημα επανάστασης, ένα πραγματικό φεμινιστικό κίνημα, ένα πραγματικό γυναικείο κίνημα, ένα πανανθρώπινο κίνημα στο οποίο ηγήθηκαν κοπέλες και παιδούλες, όπως η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη».

«Αυτές οι Αγίες αποτελούν τις ηγέτιδες δυνάμεις αυτού του κινήματος που και σήμερα φωνάζει και κραυγάζει ότι ακόμα δεν έχουμε κατακτήσει αυτό για το οποίο πολύ εύκολα διαδηλώνουμε. Καυχόμαστε ότι είμαστε μία κοινωνία ίσων ευκαιριών, ίσων δικαιωμάτων αλλά πολύ πριν από εμάς κάποιες ψυχές δώσαν το αίμα τους για αυτά τα δικαιώματα» –

Απόσπασμα ομιλίας από Ρομφαία.

 ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ZΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΟΣΜΟ. Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΟΙΚΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΟΥΡΙΔΗ, ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ, ΤΟΥ ΞΙΩΝΗ (Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝΣΑΡΚΩΘΗΚΕ ΣΕ ΜΙΑ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ) ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ. ΖΟΥΜΕ ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ, ΟΠΩΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ Ο ΠΑΜΒΩ, ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΙΕΡΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΟΥΜΕ.

ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΡΑΣΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ. ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΣΣΙΕΣ ΤΩΝ ΣΟΡΟΣ, ΤΟΥ ΜΟΟΝ, ΤΩΝ ΥΠΕΡΠΛΟΥΣΙΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΥΠΕΡΙΠΤΑΝΤΑΙ ΕΩΣΦΟΡΙΚΑ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑΣ, ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΕΩΣ, ΤΟΥ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ Α.Ι. Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ

Η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ ΝΤΑ ΦΙΟΡΕ, ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗΝ ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ Ε.Ε. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ. ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΜΑΛΛΟΝ ΟΤΙ Ο ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ ΥΠΗΡΞΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΛΗΓΗΣ ΤΩΝ ΑΚΡΙΔΩΝ, ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΜΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΤΟΚΩΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΟΣ.

ΤΟ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΜΟΟΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ.

Όπως ισχυρίζεται ο ίδιος το 1935, του εμφανίστηκε ο «Ιησούς Χριστός» και τον παρακάλεσε να συνεχίσει το έργο που Εκείνος είχε ξεκινήσει πριν από 2000 χρόνια. Ο «Ιησούς» του ζήτησε να ολοκληρώσει το έργο της εγκαθίδρυσης της Βασιλείας των Ουρανών στη Γη και της παγκόσμιας ειρήνης. Ο Moon τότε κατάλαβε ότι ο Χριστός απέτυχε να ολοκληρώσει την αποστολή του και την άφησε στη μέση για να την τελειώσει ο ίδιος…

Σύμφωνα επίσης με την διδασκαλία του Μουν, ο Χριστός δεν «κατανόησε την αληθινή αποστολή του», να ασκήσει τη λειτουργία του Αδάμ και να παλινορθώσει την Εύα πού έπεσε, δηλαδή να παντρευτεί, δημιουργώντας έτσι το τέλειο ζεύγος, και με τη γέννηση παιδιών την τέλεια οικογένεια σαν αφετηρία τού παραδείσου.

Ανώνυμος είπε...
ἡδέως γὰρ ἀνέχεσθε τῶν ἀφρόνων φρόνιμοι ὄντες· ἀνέχεσθε γὰρ εἴ τις ὑμᾶς καταδουλοῖ, εἴ τις κατεσθίει, εἴ τις λαμβάνει, εἴ τις ἐπαίρεται, εἴ τις ὑμᾶς εἰς πρόσωπον δέρει. κατὰ ἀτιμίαν λέγω, ὡς ὅτι ἡμεῖς ἠσθενήσαμεν.
Εφ 6:10 – 17
Ἀδελφοί, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος ι πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις. διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι. στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν θώρακα τῆς δικαιοσύνης, καὶ ὑποδησάμενοι τοὺς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης, ἐπὶ πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι· καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου δέξασθε, καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστι ῥῆμα Θεοῦ. Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ.

Εφ. 6,10 Λοιπόν, αδελφοί μου, γίνεσθε ισχυροί και δυνατοί πνευματικώς δια του Κυρίου και δια της ακατανικήτου αυτού δυνάμεως.
Εφ. 6,11 ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου·
 Ενδυθήτε όλα τα όπλα του Θεού, δια να ημπορήτε να αντισταθήτε εις τας δολίας και πονηράς μεθόδους και παγίδας του διαβόλου.
Εφ. 6,12 ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις.
 Διότι ο αγών, που έχομεν αναλάβει, δεν είναι αγών προς ανθρώπους με αίμα και σάρκα, αλλά προς τας πονηράς αρχάς και εξουσίας, προς τα πλήθη των πονηρών πνευμάτων, προς τους καταχθονίους κοσμοκράτορας, που κυριαρχούν επί ανθρώπων ευρισκομένων στο βαθύ σκότος του αμαρτωλού τούτου αιώνος. Ο αγών μας διεξάγεται αναντίον των πνευματικών αυτών πονηρών όντων και γίνεται χάριν της κληρονομίας της βασιλείας των ουρανών.
Εφ. 6,13 διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι.
 Δια τούτο πάρετε επάνω σας όλα τα όπλα, που δίνει ο Θεός, δια να ημπορέσετε να αντισταθήτε κατά την ημέραν των πονηρών πειρασμών και κινδύνων, και αφού εκτελέσετε με κάθε ακρίβειαν όλα τα καθήκοντά σας και νικήσετε, να σταθήτε σταθερά εις την θέσιν σας.
Εφ. 6,14 στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν θώρακα τῆς δικαιοσύνης,
 Σταθήτε, λοιπόν, ακλόνητοι στον αγώνα αυτόν, αφού ζωσθήτε την αλήθειαν, ωσάν την ζώνην που σφίγγουν εις την μέσην των οι πολεμισταί, δια να είναι ευκίνητοι, και ενδυθήτε σαν άλλον θώρακα την δικαιοσύνην, δια να είσθε απρόσβλητοι από τα βέλη της αδικίας και της ιδιοτελείας.
Εφ. 6,15 καὶ ὑποδησάμενοι τοὺς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης,
 Και όπως οι πολεμισταί φορούν εις τα πόδια των υποδήματα, δια να τρέχουν με ασφάλειαν και ευκολίαν, και σεις φορέσατε την ετοιμασίαν, που απαιτεί το Ευαγγέλιον της ειρήνης, δια να κινήσθε με άνεσιν και δραστηριότητα.
Εφ. 6,16 ἐπὶ πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι·
 Μαζή δε με όλα αυτά πάρετε επάνω σας και κρατείτε σταθεράν σαν άλλην ασπίδα την πίστιν, με την οποίαν θα ημπορέσετε να εξουδετερώσετε και σβήσετε όλους τους φλογοβόλους πειρασμούς του πονηρού, που ομοιάζουν με πύρινα βέλη.
Εφ. 6,17 καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου δέξασθε, καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστι ῥῆμα Θεοῦ, -
 Και δεχθήτε σαν άλλην περικεφαλαίαν την πεποίθησιν της σωτηρίας (δια να ασφαλίζετε και προφυλάσσετε έτσι τον νουν σας από λογισμούς αμφιβολίας). Παρετε και την μάχαιραν του Αγίου Πνεύματος, η οποία είναι ο άδολος και φωτεινός λόγος του Θεού.

Άγιος Παμβώ, Είχε την αρετή της ακρίβειας του λόγου περισσότερο κι από τον μέγα Αντώνιο!

Άγιος Παμβώ.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αυτός ο Παμβώ [ο άγιος Παμβώ], στα τελευταία του, κατά την ώρα μάλιστα του θανάτου του, και παρουσία του Ωριγένη του πρεσβυτέρου και οικονόμου, και του Αμμωνίου, ανδρών σπουδαίων, και άλλων αδελφών, αυτό λέγεται ότι είπε:
«Από τότε που ήρθα σ’ αυτόν τον τόπο της ερήμου, και έχτισα το κελλί μου και κατοίκησα, δεν θυμάμαι να έφαγα “άρτον δωρεάν”· παρά μόνο από τα χέρια μου· μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχω μεταμεληθεί για λόγο που βγήκε απ’ το στόμα μου· και ωστόσο πηγαίνω στο Θεό, σα να μην έχω βάλει αρχή θεοσέβειας».

Και ακόμα μαρτυρούσαν γι’ αυτόν ο Ωριγένης και ο Αμμώνιος διηγούμενοι ότι ουδέποτε όταν ερωτήθηκε για λόγο γραφικό ή κάτι άλλο πάνω στα πράγματα, απάντησε αμέσως, αλλά έλεγε: «Δεν το έχω συναντήσει».

Πολλές φορές μάλιστα, πέρασαν και τρεις μήνες και δεν έδινε απάντηση, λέγοντας ότι δεν το έχει ερευνήσει. Όμως τις αποφάσεις του, που ήταν πάντα κατά Θεόν και με πολλή περίσκεψη βγαλμένες, τις δέχονταν σαν από το Θεό.

Διότι έλεγαν ότι είχε αυτή την αρετή περισσότερο κι από το μέγα Αντώνιο και από όλους, δηλαδή την ακρίβεια του λόγου.

Αποδίδεται ακόμη και αυτή η πράξη στον Παμβώ, ότι όταν τον επισκέφθηκε ο Πίωρ ο ασκητής, έφερε μαζί του δικό του ψωμί, κι όταν εκείνος τον επιτίμησε λέγοντας: «Γιατί το έκανες αυτό;» απάντησε: «Για να μη σε βαρύνω».

Αυτόν τον συνέτισε σιωπηρά αλλά σαφώς· διότι μετά από καιρό, όταν τον επισκέφθηκε, κρατούσε ψωμί βρεγμένο, και όταν ερωτήθηκε, είπε:
«Για να μη σε βαρύνω το ‘βρεξα κιόλας».

Ο άγιος Παμβώ τιμάται στις 18 Ιουλίου.

Από την «Λαυσαϊκή ιστορία» του Παλλαδίου. Έκδοση Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Εισαγωγικά, μετάφραση Μοναχός Συμεών.

 

https://www.pemptousia.gr/2024/07/agios-pamvo-iche-tin-areti-tis-akrivias-tou-logou-perissotero-ki-apo-ton-mega-antonio/ 

 

 Περί του Αββά Παμβώ
Ο Αββάς Παμβώ απέστειλε τον μαθητή του να πουλήσει το εργόχειρό του. Απουσίασε δεκαέξη ημέρες, όπως μας έλεγε. Κατά τας νύχτας εκοιμάτο εις τον νάρθηκα του ναού του αγίου αποστόλου Παύλου και αφού είδε πώς γίνεται η ακολουθία εις τας εκκλησίας των πόλεων, έμαθε δε και μερικά τροπάρια, επέστρεψε εις τον γέροντά του. Τέκνον μου, του λέει ο γέρων, σε βλέπω ταραγμένο, μήπως σου συνέβη κανένας πειρασμός στην πόλη; Πραγματικώς, Αββά, απήντησε ο αδελφός, εξοδεύομεν ανωφελώς τας ημέρας μας εις αυτήν την έρημον και δεν ψάλλομεν ούτε κανόνας ούτε τροπάρια. Τώρα δηλαδή που επήγα εις την Αλεξάνδρεια, είδα πώς ψάλλουν οι ψάλτες εις την εκκλησία και λυπήθηκα πολύ διότι δεν ψάλλομεν και εμείς κανόνες και τροπάρια. Ο γέρων τότε του απαντά: Αλλοίμονον, τέκνον μου, διότι έφτασαν αι ημέραι κατά τας οποίας θα εγκαταλείψουν οι μοναχοί την στερεάν τροφήν, η οποία παρεδόθη εις αυτούς διά του Αγίου Πνεύματος, και θα ακολουθήσουν άσματα και ήχους. Διότι ποία δάκρυα κενούνται από τα τροπάρια, όταν στέκει κανείς εις τας εκκλησίας ή εις το κελί του και υψώνει τη φωνή του όπως τα βόδια; Διότι εφόσον στεκόμεθα εμ­πρός εις τον Θεόν, πρέπει να στέκωμεν με πολλήν κατάνυξιν και να μην περιπλανάται άσκοπα εδώ κι εκεί ο νούς μας.

Βεβαίως οι μοναχοί δεν εβγήκανε σ’ αυτήν την έρημον, ίνα όταν παρίστανται ενώπιον του Θεού να φουσκώνουν την διάνοιάν των με το να ψάλλουν άσματα και να αριθμούν ήχους και να κινούν τας χείρας και να μετακινούν τους πό­δας. Απεναντίας οφείλομεν με φόβον Θεού και με τρόμον, με δάκρυα και στεναγμούς να προσφέρωμεν τας προσευχάς μας εις τον Θεόν και η φωνή μας να είναι σοβαρά, κατανυ­κτική, μετρία και ταπεινή. Διότι σε διαβεβαιώ, τέκνον μου, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, ότι θα έλθουν ημέραι κατά τας οποίας οι Χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπεσίων Προφητών και των Ιερών Πατέρων, και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογι­κούς. Kαι ο νούς των τότε θα αφοσιωθεί εις αυτά και θα απομακρυνθεί από τας Αγίας Γραφάς. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες έδωκαν εντολή να μην γράφουν αυτοί που ασκητεύουν εις την έρημον τους βίους και τους λόγους των Πατέρων εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χαρτί­νους διφθέρας. Διότι πρόκειται η ερχομένη γενεά να αποξέει από τας μεμβράνας τους λόγους των Πατέρων και να ανα­γράφει αυτά που θα θέλει. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.

Ηρώτησε πάλι ο αδελφός τον Αββά Παμβώ: Τί λοιπόν, θα αλλάξουν τα έθιμα και αι παρα­δόσεις των Χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς εις την Εκκλησίαν για να συμβούν αυτά; Και ο γέρων απήντησεν: Εις τους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις, οδύνη, επιθέσεις εθνών και μεταναστεύσεις λαών, ακαταστασία βασιλέων, σπατάλη ιερέων, αμέλεια μοναζόντων. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν διά την σωτηρίαν των και το ποίμνιόν των, όλοι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν εις τα τραπέζια, θα είναι φιλόνικοι, οκνηροί εις την προσευχήν και πρόθυμοι εις την καταλαλιάν, έτοιμοι να κατακρίνουν τους βίους των γερόντων και τα λόγια των, χωρίς να τους προσέχουν ή να τους μιμούνται, αλλά μάλλον να τους κατηγορούν και να λένε ότι αν είμεθα και ημείς εις την εποχήν των και ημείς θα αγωνιζόμεθα. Οι επίσκοποι, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, θα φοβούνται κατ’ εκείνας τας ημέρας τους ισχυρούς της γης και θα κρίνουν μάλλον με τα δώρα που θα λαμβάνουν απ’ αυτούς. Δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς όταν ζητούν το δίκαιόν των, θα στενοχωρούν τας χήρας και θα καταπιέζουν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα έλθει απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία. Θα συνηθίσουν οι άνθρωποι εις τας πληγάς και την λέπραν. Και ο αδελφός ηρώτησεν εκ νέου: Και τί θα πρέπει να κάνει κανείς εις εκείνους τους χρόνους και εις τους καιρούς; Και εις αυτό απήντησεν ο γέρων: Τέκνον μου, εις τας τοιαύτας ημέρας, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομα­σθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.

Επομένως, τα ίδια προβλήματα περίπου αντιμετώπιζε η Εκκλησία από πάντοτε. Και λύνοντας αυτά τα προβλήματα κατόρθωνε η Εκκλησία να είναι Εκκλησία από πάντοτε.
Γιατί όπως βλέπουμε από την παραπάνω ιστορία, δεν άφησε ποτέ η χριστιανική ζωή τη Θεία Ευχαριστία να αυτονομηθεί και να ταυτιστεί με την Εκκλησία, όπως έγινε στην εποχή μας. Γιατί η Θεία Ευχαριστία ή τελείται στους πρόποδες του Θαβώρ ή δεν ανήκει στην Εκκλησία.  

 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχηςστη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ – Θερμή υποδοχή παρουσία Ιερώνυμου

Στη Θεολογική Σχολή ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός από δεκάδες φοιτητές, καθηγητές και ιερείς της πόλης

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έτυχε θερμής υποδοχής στη Θεολογική Σχολή από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, τον υφυπουργό Εσωτερικών, Σταύρο Καλαφάτη, τον Πρύτανη του ΑΠΘ, Καθηγητή Νικόλαο Γ. Παπαϊωάννου, φοιτητές και καθηγητές.

Ο κ. Βαρθολομαίος αφού συνομίλησε για λίγα λεπτά μαζί τους, στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς τον Ιερό Ναό της

 Αγίας Τριάδος, όπου τελέστηκε λειτουργία παρουσία πλήθους κόσμου, σημείωσε το GRTimes.gr.

 Ο προκαθήμενος της ορθοδοξίας είναι το τιμώμενο πρόσωπο σε συνέδριο που διοργανώνουν φορείς της Θεσσαλονίκης, η Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ και το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών. Οι εργασίες του Συνεδρίου θα ολοκληρωθούν την Κυριακή, 29 Μαΐου.

Τέλος, στόχος του Συνεδρίου είναι, σύμφωνα με τους διοργανωτές, «να αναδειχθεί το πολυσχιδές έργο του Οικουμενικού Πατριάρχη, του μακροβιότερου στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης όλων των εποχών, και ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον σύγχρονο κόσμο».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχηςστη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ – Θερμή υποδοχή παρουσία Ιερώνυμου | Pentapostagma

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ; ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΓΚΑΙΩΣ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΟΥ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΕΣΤΗ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ.

ΚΑΘΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ Η ΝΕΑ ΚΟΣΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ. ΑΛΛΟΤΡΙΩΤΙΚΗ Η ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟ. ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΥΤΟΝΟΜΕΙΤΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΣΑΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ.Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ἀπονέμει εἰς ὑμᾶς σήμερον εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Ἁγίας Τριάδος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς σας, διά τῶν χειρῶν τῆς ἡμῶν Μετριότητος, τό ὀφφίκιον τοῦ Ἄρχοντος Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας. Σᾶς ἐντάσσομεν, κατ᾽ ἰδίαν ἡμῶν Πατριαρχικήν φιλοτιμίαν καί προαίρεσιν, εἰς τήν χορείαν τῶν ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ἀνήκετε πλέον εἰς τόν κύκλον τῶν συνεργατῶν μας καί καλεῖσθε νά στηρίζετε τό ἔργον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί νά ἀγωνίζεσθε διά τήν προάσπισιν τῶν δικαίων της.

ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ. ΟΤΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΦΘΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.Στον χαιρετισμό του ο Αρχιεπίσκοπος μετέφερε τις συγχαρητήριες ευχές της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος προς τους συντελεστές του συνεδρίου και, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Πόλεμοι φρικώδεις, συμφοραὶ παντοειδεῖς, μάστιγες, θλίψεις, ὀδύνη… Καὶ ὅμως, ἡμεῖς οἱ εἰς Χριστὸν πιστεύοντες γνωρίζομεν πάνυ καλῶς ὅτι διὰ τοῦ Σταυροῦ ἐπέρχεται ἡ χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ καὶ ὅτι ὁ Ἀναστὰς Κύριος θὰ «ἐξαλείψῃ πᾶν δάκρυον ἀπὸ τὸν ὀφθαλμὸν ἡμῶν» (Ἀποκ. 7, 17). Αὐτῆς τῆς προσδοκίας, τῆς μυστικῆς χαρᾶς καὶ ἐλπίδος διαπρύσιος κῆρυξ καὶ ἀπόστολος τυγχάνει ὁ Παναγιώτατος, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς βαθείας Αὐτοῦ πίστεως, ἥτις «δι’ ἀγάπης ἐνεργεῖται» (Γαλ. 5, 6), καλεῖ «μετὰ ὑψηλοῦ κηρύγματος» (Παρ. 9, 3) πάντα καλοπροαίρετον ἄνθρωπον εἰς τὴν σωστικὴν Κιβωτὸν τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελούσης «στῦλον καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Τιμ. Α´ 3, 15)

.Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ΚΑΙ Η   Ιερά Συνόδος της Εκκλησίας της Ελλάδος. ΔΥΟ ΓΕΙΤΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΗ.

ΤΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ΝΕΑ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ.

Περί του Αββά Παμβώ

Ο Αββάς Παμβώ απέστειλε τον μαθητή του να πουλήσει το εργόχειρό του. Απουσίασε δεκαέξη ημέρες, όπως μας έλεγε. Κατά τας νύχτας εκοιμάτο εις τον νάρθηκα του ναού του αγίου αποστόλου Παύλου και αφού είδε πώς γίνεται η ακολουθία εις τας εκκλησίας των πόλεων, έμαθε δε και μερικά τροπάρια, επέστρεψε εις τον γέροντά του. Τέκνον μου, του λέει ο γέρων, σε βλέπω ταραγμένο, μήπως σου συνέβη κανένας πειρασμός στην πόλη; Πραγματικώς, Αββά, απήντησε ο αδελφός, εξοδεύομεν ανωφελώς τας ημέρας μας εις αυτήν την έρημον και δεν ψάλλομεν ούτε κανόνας ούτε τροπάρια. Τώρα δηλαδή που επήγα εις την Αλεξάνδρεια, είδα πώς ψάλλουν οι ψάλτες εις την εκκλησία και λυπήθηκα πολύ διότι δεν ψάλλομεν και εμείς κανόνες και τροπάρια. Ο γέρων τότε του απαντά: Αλλοίμονον, τέκνον μου, διότι έφτασαν αι ημέραι κατά τας οποίας θα εγκαταλείψουν οι μοναχοί την στερεάν τροφήν, η οποία παρεδόθη εις αυτούς διά του Αγίου Πνεύματος, και θα ακολουθήσουν άσματα και ήχους. Διότι ποία δάκρυα κενούνται από τα τροπάρια, όταν στέκει κανείς εις τας εκκλησίας ή εις το κελί του και υψώνει τη φωνή του όπως τα βόδια; Διότι εφόσον στεκόμεθα εμ­πρός εις τον Θεόν, πρέπει να στέκωμεν με πολλήν κατάνυξιν και να μην περιπλανάται άσκοπα εδώ κι εκεί ο νούς μας.

Βεβαίως οι μοναχοί δεν εβγήκανε σ’ αυτήν την έρημον, ίνα όταν παρίστανται ενώπιον του Θεού να φουσκώνουν την διάνοιάν των με το να ψάλλουν άσματα και να αριθμούν ήχους και να κινούν τας χείρας και να μετακινούν τους πό­δας. Απεναντίας οφείλομεν με φόβον Θεού και με τρόμον, με δάκρυα και στεναγμούς να προσφέρωμεν τας προσευχάς μας εις τον Θεόν και η φωνή μας να είναι σοβαρά, κατανυ­κτική, μετρία και ταπεινή. Διότι σε διαβεβαιώ, τέκνον μου, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, ότι θα έλθουν ημέραι κατά τας οποίας οι Χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπεσίων Προφητών και των Ιερών Πατέρων, και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογι­κούς. Kαι ο νούς των τότε θα αφοσιωθεί εις αυτά και θα απομακρυνθεί από τας Αγίας Γραφάς. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες έδωκαν εντολή να μην γράφουν αυτοί που ασκητεύουν εις την έρημον τους βίους και τους λόγους των Πατέρων εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χαρτί­νους διφθέρας. Διότι πρόκειται η ερχομένη γενεά να αποξέει από τας μεμβράνας τους λόγους των Πατέρων και να ανα­γράφει αυτά που θα θέλει. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.

Ηρώτησε πάλι ο αδελφός τον Αββά Παμβώ: Τί λοιπόν, θα αλλάξουν τα έθιμα και αι παρα­δόσεις των Χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς εις την Εκκλησίαν για να συμβούν αυτά; Και ο γέρων απήντησεν: Εις τους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις, οδύνη, επιθέσεις εθνών και μεταναστεύσεις λαών, ακαταστασία βασιλέων, σπατάλη ιερέων, αμέλεια μοναζόντων. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν διά την σωτηρίαν των και το ποίμνιόν των, όλοι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν εις τα τραπέζια, θα είναι φιλόνικοι, οκνηροί εις την προσευχήν και πρόθυμοι εις την καταλαλιάν, έτοιμοι να κατακρίνουν τους βίους των γερόντων και τα λόγια των, χωρίς να τους προσέχουν ή να τους μιμούνται, αλλά μάλλον να τους κατηγορούν και να λένε ότι αν είμεθα και ημείς εις την εποχήν των και ημείς θα αγωνιζόμεθα. Οι επίσκοποι, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, θα φοβούνται κατ’ εκείνας τας ημέρας τους ισχυρούς της γης και θα κρίνουν μάλλον με τα δώρα που θα λαμβάνουν απ’ αυτούς. Δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς όταν ζητούν το δίκαιόν των, θα στενοχωρούν τας χήρας και θα καταπιέζουν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα έλθει απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία. Θα συνηθίσουν οι άνθρωποι εις τας πληγάς και την λέπραν. Και ο αδελφός ηρώτησεν εκ νέου: Και τί θα πρέπει να κάνει κανείς εις εκείνους τους χρόνους και εις τους καιρούς; Και εις αυτό απήντησεν ο γέρων: Τέκνον μου, εις τας τοιαύτας ημέρας, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομα­σθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.

Ένα θαυμαστό γεγονός με την εικόνα του Αγίου Παΐσίου του Μέγα στην Πάτμο, δακρύζει και ματώνει !

της Σμαράγδας Μουλιάτη 
Ο άγιος Παΐσιος * μάταωσε. ο άγιος Παΐσιος δάκρυσε.  Είναι μερικά από αυτά που ακούμε τις τελευταίες μέρες και έχει συγκινήσει και προβληματίσει   ολόκληρο to νησί.
Το περασμένο Σάββατο το βράδυ Πάτμια,   πέρασε από την εκκλησία του Αγίου Πνεύματος να προσκυνήσει και  πρόσεξε ότι η εικόνα του Αγίου Παΐσιου δεν ήταν όπως την ήξερε.
Στη μορφή του αγίου υπήρχαν γραμμές κόκκινες που θύμιζαν αίμα ή δάκρυα.
Είδε συγκεκριμένα  ότι στο κεφάλι κάτω από το σταυρό είχε κάποιο σχήμα περίεργο με γραμμές .
Κάλεσε μία γειτόνισσα για να το δει και όπως μας είπε εκείνη ανατρίχιασε από αυτό που έβλεπε.
Ενημερώθηκε ο καθηγούμενος αλλά και άλλοι πατέρες. Το γεγονός μαθεύτηκε ταχύτατα . Πολλοί μιλούν για θαύμα ή σημάδι.
Άλλοι προβληματίζονται. 

                   
Το εκκλησάκι ανήκει στην Εξαρχία Πάτμου. Το λειτουργεί και το φροντίζει η ενορία του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου. Ο ένας από τους εφημέριους  παρατηρώντας και αγγίζοντας την εικόνα,  απέκλεισε υγρασία ή άλλο εξωτερικό παράγοντα.
Εμείς επισκεφθήκαμε το εκκλησάκι και φωτογραφίσαμε την εικόνα. Παρατηρήσαμε ότι υπάρχουν πράγματι αυτά τα σημάδια. Στη φωτογραφία φαίνονται άλλοτε κόκκινα και άλλοτε άσπρα.

Ρωτήσαμε τον κ. Ματθαίο Μελιανό π.σχολάρχη και π. δήμαρχο για την άποψη του και μας είπε: 
" Το γεγονός αυτό θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με σεβασμό και αναμονή. Δεν αποκλείονται θαύματα. Στην εποχή μας καθημερινά γίνονται θαύματα. Αν είναι σημάδι από τον  Aγιο Παΐσιο θα δείξει. Ας είμαστε σε αναμονή, Δεν χρειάζονται υστερίες".
Θα περιμένουμε να δούμε πως θα ενεργήσει και τι θα πει και η εκκλησία. 
πηγή

*Βιογραφία Αγίου Παΐσίου του Μέγα που  Εορτάζει στις 19 Ιουνίου εκάστου έτους. Ο όσιος Παΐσιος καταγόταν από την Αίγυπτο και γεννήθηκε το έτος 300 μ.Χ. από γονείς πολύ πλούσιους, αλλά και ευσεβείς. Ήταν επτά αδέλφια και ο μικρότερος ήταν ο Παΐσιος. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα και η στοργική μητέρα του τον ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Σε νεαρή ηλικία ο Παΐσιος, πήγε στην έρημο κοντά στον διάσημο, για την αρετή του αββά Παμβώ. Με οδηγό αυτόν τον έμπειρο πνευματικό πατέρα, ο Παΐσιος απέκτησε πολλές θείες αρετές. Όταν πέθανε ο Παμβώ, ο Παΐσιος αναχώρησε στο δυτικό μέρος της ερήμου και εκεί έστησε τη διαμονή του, όπου πλήθος ανθρώπων πήγαιναν προς αυτόν, για να ζητήσουν το δρόμο της σωτηρίας και ν' ακούσουν από το στόμα του λόγια πνευματικά και ψυχωφελή. Όταν ο Παΐσιος έφτασε σε βαθιά γεράματα, τον παρεκάλεσαν πολλοί αδελφοί, ν' αφήσει την έρημο και να κατεβεί στην κοντινότερη πόλη, για να μπορέσουν πολλοί άνθρωποι να ωφεληθούν από τους άγιους λόγους του. Πράγμα που έγινε και έτσι δόθηκε σε πολλούς η ευκαιρία να γνωρίσουν τον δρόμο της σωτηρίας, από τα θεόπνευστα λόγια του Παϊσίου. Μαθητής του Οσίου, υπήρξε και ο Όσιος Παύλος. Αφού ωφέλησε πολλούς συνανθρώπους του, πέθανε σε πολύ προχωρημένη ηλικία και τον έθαψαν στην έρημο όπου ασκήτευε. Μετά από χρόνια, ο πατήρ Ισίδωρος, ανακόμισε τα άγια λείψανα του και τα μετέφερε στην Πισιδία, όπου τα εναπόθεσε στο εκεί Μοναστήρι του.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος, τῶν Μοναστῶν κορωνίς, ὁ ἄσαρκος ἄνθρωπος, τῶν οὐρανῶν οἰκιστής, ὁ θεῖος Παΐσιος, χαίρει τὴ αὐτοῦ μνήμη, σὺν ἠμὶν ἑορτάζων, νέμει τοὶς κοπιώσι, δι' αὐτὸν θεῖον χάριν διὸ ἐν προθυμίᾳ πολλὴ τοῦτον τιμήσωμεν. ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

ΕΙΠΕ Ο ΑΒΒΑΣ ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Έλεγαν μερικοί για τον αββά Αντώνιο, ότι τον φώτιζε σε όλα το Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν ήθελε να μιλά, εξαιτίας των ανθρώπων. Γιατί και όσα γίνονταν στον κόσμο και όσα έμελλαν να συμβούν, τα γνώριζε.

Είπε ο Αββάς Αντώνιος στον Αββά Ποιμένα: «Να τι είναι το μεγάλο έργο του ανθρώπου: Να αναλαμβάνη, μπροστά στον Θεό, την ευθύνη των σφαλμάτων του και να περιμένη πειρασμούς έως τη στερνή του πνοή ».

Ο ίδιος είπε: « Κανείς δεν μπορεί να εισέλθη στη βασιλεία των ουρανών, χωρίς να δοκιμάση πειρασμούς. Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και τότε κανείς δεν θα υπάρχη όπου να σώζεται».

Ρώτησε ο Αββάς Παμβώ τον Αββά Αντώνιο: « Τί να κάμω; ». Και του λέγει ο γέρων: « Να μη έχης πεποίθηση στην αρετή σου. Μήτε να μεταμελήσαι για πράγμα όπου πέρασε πια. Και να κυριαρχής στη γλώσσα σου και στην κοιλιά σου ».

Είπε ο Αββάς Αντώνιος: « Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού ( ήγουν του διαβόλου ) απλωμένες πάνω στη γη. Και στέναξα και είπα: Ποιός άρα θα τις προσπέραση χωρίς να τον πιάσουν; Και άκουσα φωνή να μου λέγη: Η ταπεινοφροσύνη».

Είπε πάλι: Ο Θεός δεν επιτρέπει τους πειρασμούς σ’ αυτήν εδώ τη γενεά, όπως συνέβαινε στις παλαιές γενεές. Γιατί γνωρίζει ότι οι άνθρωποι, τώρα, είναι αδύνατοι και δεν αντέχουν.

Στον Αββά Αντώνιο, ενώ βρισκόταν στην έρημο, φανερώθηκε το εξής: « Στην πόλη υπάρχει κάποιος όμοιος σου, γιατρός στο επάγγελμα, όπου ό,τι του περισσεύει το δίνει σε όσους έχουν ανάγκη και όλη τη μέρα ψάλλει τον τρισάγιο ύμνο μαζί με τους Αγγέλους ».

Είπε ο Αββάς Αντώνιος : « Έρχεται καιρός όπου οι άνθρωποι θα παραλογίζονται. Και αν δουν κάποιον να μη παραλογίζεται, θα ξεσηκωθούν εναντίον του, λέγοντας : « Συ είσαι παράλογος. Και αυτό θα συμβεί, γιατί δεν θα είναι όμοιος τους ».

Κάποτε ο Αββάς Αντώνιος έλαβε γράμμα του βασιλέως Κωνσταντίνου, όπου τον καλούσε να πάη στην Κωνσταντινούπολη. Σκεπτόταν λοιπόν τί να κάμη. Και λέγει στον Αββά Παύλο, τον μαθητή του: «Τί λες, να πάω ;» Και εκείνος του αποκρίνεται: «Αν πας, θα λέγεσαι Αντώνιος. Αν δεν πας, Αββάς Αντώνιος».

Είπε πάλι:Οι αν­θρω­ποι λέ­γο­νται λο­γι­κοί κα­τα­χρη­στι­κά.Δέν ει­ναι λο­γι­κοί ε­κει­νοι πού ε­μα­θαν τούς λό­γους καί τά βι­βλί­α των αρ­χαί­ων σοφων,αλ­λά ο­σοι ε­χουν λο­γι­κή ψυ­χή καί μπο­ρουν νά δια­κρί­νουν ποιό ει­ναι τό κα­λό καί ποιό ει­ναι τό κα­κό·καί ε­τσι α­πο­φεύ­γουν τά κα­κά καί ψυ­χο­βλα­βή,με­λε­τουν ο­μως σο­βα­ρά τά κα­λά καί ψυ­χω­φε­λή καί τά πράτ­τουν μέ με­γά­λη ευ­χα­ρι­στί­α πρός τό Θε­ό.Μό­νο αυ­τοί πρέ­πει α­λη­θι­νά νά λέ­γο­νται λο­γι­κοί αν­θρω­ποι.

Κάποιος που κυνηγούσε στην έρημο άγρια ζώα, είδε τον αββά Αντώνιο να αστειεύεται με τους αδελφούς και σκανδαλίστηκε. Θέλοντας δε ο γέροντας να τον διδάξει ότι είναι ανάγκη πού και πού να συγκαταβαίνει κανείς στους αδελφούς, τού λέγει: «Βάλε μια σαϊτα στο τόξο σου και τέντωσέ το». Το έκαμε εκείνος. Τού λέγει: «Τέντωσέ το πιο πολύ». Και το τέντωσε. Και πάλι τού λέγει: «Ακόμη πιο πολύ». Τού απαντά τότε ο κυνηγός: "Αν το τεντώσω υπερβολικά, θα σπάσει το τόξο».Και ο γέροντας τού λέει: «Έτσι και στο έργο του Θεού. Αν τεντώσουμε υπερβολικά τη συμπεριφορά μας απέναντι στους αδελφούς, θα σπάσουν και αυτοί. Πρέπει λοιπόν πού και πού να συγκαταβαίνουμε στους αδελφούς». Και έφυγε πολύ ωφελημένος από τον γέροντα. Οι δε αδελφοί, στηριγμένοι, έφυγαν και πήγαν στον τόπο τους.

Πήγαν κάποτε μερικοί γέροντες στον αββά Αντώνιο και ήταν ο αββάς Ιωσήφ μαζί του. Και θέλοντας ο γέροντας να τους δοκιμάσει, τους πρόβαλε ένα ρητό της Γραφής και άρχισε, από τους πιο νέους, να τους ρωτά για το νόημά του. Και καθένας απαντούσε κατά τη δύναμή του. Ο δε γέροντας έλεγε στον καθένα: «Δεν το βρήκες». Ύστερα από όλους, λέει στον αββά Ιωσήφ: «Εσύ τί έχεις να πεις πάνω σ' αυτό το ρητό;» Αποκρίνεται εκείνος: «Δεν ξέρω». Λέει λοιπόν ο αββάς Αντώνιος: «Πάντως ο αββάς Ιωσήφ βρήκε τον δρόμο, γιατί είπε, "δεν ξέρω"».

Τρεις από τους πατέρες είχαν τη συνήθεια να πηγαίνουν κάθε χρονιά στον μακάριο Αντώνιο. Και οι μεν δύο τον ρωτούσαν σχετικά με τους λογισμούς και τη σωτηρία της ψυχής. Ο άλλος όμως σιωπούσε πάντα, μη ρωτώντας τίποτε. Μετά λοιπόν από πολύ καιρό, του λέγει ο αββάς Αντώνιος: «Τόσο καιρό έρχεσαι εδώ και τίποτε δεν με ρωτάς». Και εκείνος του αποκρίνεται και του λέγει: «Μου αρκεί μόνο να σε βλέπω, πάτερ».

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2020/01/blog-post_41.html#ixzz6BDVKgF9q

Στή μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Παμβώ προσφέρουμεν «εἰς εαὐτούς καί ἀλλλήλους»

" Εἴπεν ὁ Ἀββάς Παμβώ : εἴ ἔχεις καρδίαν δύνασαι σωθῆναι".

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Περί του Αββά Παμβώ 

Ο Αββάς Παμβώ απέστειλε τον μαθητή του να πουλήσει το εργόχειρό του. Απουσίασε δεκαέξη ημέρες, όπως μας έλεγε. Κατά τας νύχτας εκοιμάτο εις τον νάρθηκα του ναού του αγίου αποστόλου Παύλου και αφού είδε πώς γίνεται η ακολουθία εις τας εκκλησίας των πόλεων, έμαθε δε και μερικά τροπάρια, επέστρεψε εις τον γέροντά του. Τέκνον μου, του λέει ο γέρων, σε βλέπω ταραγμένο, μήπως σου συνέβη κανένας πειρασμός στην πόλη; Πραγματικώς, Αββά, απήντησε ο αδελφός, εξοδεύομεν ανωφελώς τας ημέρας μας εις αυτήν την έρημον και δεν ψάλλομεν ούτε κανόνας ούτε τροπάρια. Τώρα δηλαδή που επήγα εις την Αλεξάνδρεια, είδα πώς ψάλλουν οι ψάλτες εις την εκκλησία και λυπήθηκα πολύ διότι δεν ψάλλομεν και εμείς κανόνες και τροπάρια. Ο γέρων τότε του απαντά: Αλλοίμονον, τέκνον μου, διότι έφτασαν αι ημέραι κατά τας οποίας θα εγκαταλείψουν οι μοναχοί την στερεάν τροφήν, η οποία παρεδόθη εις αυτούς διά του Αγίου Πνεύματος, και θα ακολουθήσουν άσματα και ήχους. Διότι ποία δάκρυα κενούνται από τα τροπάρια, όταν στέκει κανείς εις τας εκκλησίας ή εις το κελί του και υψώνει τη φωνή του όπως τα βόδια; Διότι εφόσον στεκόμεθα εμ­πρός εις τον Θεόν, πρέπει να στέκωμεν με πολλήν κατάνυξιν και να μην περιπλανάται άσκοπα εδώ κι εκεί ο νούς μας. 
Βεβαίως οι μοναχοί δεν εβγήκανε σ’ αυτήν την έρημον, ίνα όταν παρίστανται ενώπιον του Θεού να φουσκώνουν την διάνοιάν των με το να ψάλλουν άσματα και να αριθμούν ήχους και να κινούν τας χείρας και να μετακινούν τους πό­δας. Απεναντίας οφείλομεν με φόβον Θεού και με τρόμον, με δάκρυα και στεναγμούς να προσφέρωμεν τας προσευχάς μας εις τον Θεόν και η φωνή μας να είναι σοβαρά, κατανυ­κτική, μετρία και ταπεινή. Διότι σε διαβεβαιώ, τέκνον μου, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, ότι θα έλθουν ημέραι κατά τας οποίας οι Χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπεσίων Προφητών και των Ιερών Πατέρων, και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογι­κούς. Kαι ο νούς των τότε θα αφοσιωθεί εις αυτά και θα απομακρυνθεί από τας Αγίας Γραφάς. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες έδωκαν εντολή να μην γράφουν αυτοί που ασκητεύουν εις την έρημον τους βίους και τους λόγους των Πατέρων εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χαρτί­νους διφθέρας. Διότι πρόκειται η ερχομένη γενεά να αποξέει από τας μεμβράνας τους λόγους των Πατέρων και να ανα­γράφει αυτά που θα θέλει. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.
Ηρώτησε πάλι ο αδελφός τον Αββά Παμβώ: Τί λοιπόν, θα αλλάξουν τα έθιμα και αι παρα­δόσεις των Χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς εις την Εκκλησίαν για να συμβούν αυτά; Και ο γέρων απήντησεν: Εις τους καιρούς αυτούς θα ψυχρανθεί η αγάπη των πολλών και θα υπάρξει θλίψις, οδύνη, επιθέσεις εθνών και μεταναστεύσεις λαών, ακαταστασία βασιλέων, σπατάλη ιερέων, αμέλεια μοναζόντων. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν διά την σωτηρίαν των και το ποίμνιόν των, όλοι θα είναι πρόθυμοι να τρέχουν εις τα τραπέζια, θα είναι φιλόνικοι, οκνηροί εις την προσευχήν και πρόθυμοι εις την καταλαλιάν, έτοιμοι να κατακρίνουν τους βίους των γερόντων και τα λόγια των, χωρίς να τους προσέχουν ή να τους μιμούνται, αλλά μάλλον να τους κατηγορούν και να λένε ότι αν είμεθα και ημείς εις την εποχήν των και ημείς θα αγωνιζόμεθα. Οι επίσκοποι, συνέχισε ο Αββάς Παμβώ, θα φοβούνται κατ’ εκείνας τας ημέρας τους ισχυρούς της γης και θα κρίνουν μάλλον με τα δώρα που θα λαμβάνουν απ’ αυτούς. Δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς όταν ζητούν το δίκαιόν των, θα στενοχωρούν τας χήρας και θα καταπιέζουν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα έλθει απιστία, μίσος, έχθρα, φθόνος, φιλονικία. Θα συνηθίσουν οι άνθρωποι εις τας πληγάς και την λέπραν. Και ο αδελφός ηρώτησεν εκ νέου: Και τί θα πρέπει να κάνει κανείς εις εκείνους τους χρόνους και εις τους καιρούς; Και εις αυτό απήντησεν ο γέρων: Τέκνον μου, εις τας τοιαύτας ημέρας, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομα­σθεί μέγας εις την βασιλείαν τωνΟυρανών.

Αμέθυστος

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του

…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων 

και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.

Κατόπιν λέγει ο μαθητής:

-Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα;

Τότε ο αββάς εσυνέχισεν:

-Εις τους καιρούς εκείνους πλέον, θα κρυώσει η αγάπη του Θεού από τις περισσότερες ψυχές και θα πέσει θλίψις μεγάλη εις τον κόσμον. Το ένα έθνος θα ρίχνεται εναντίον του άλλου. Οι λαοί θα μετακινούνται από τους τόπους των. Οι άρχοντες θα ανακατωθούν, οι ιερωμένοι θα το ρίξουν εις την αναρχίαν, οι δε μοναχοί θα ξεκλίνουν εις την αμέλειαν. Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες θα θεωρούν ανάξιον πράγμα να φροντίζουν για την σωτηρίαν τόσον της ιδικής των ψυχής, όσον και του ποιμνίου των και θα περιφρονούν παντελώς ένα τοιούτον ζήτημα. Όλοι θα δείχνουν προθυμίαν και δραστηριότητα προ πάντων δια τα τραπέζια και διά τας ορέξεις των. Θα είναι οκνηροί εις τας προσευχάς και πρόχειροι εις τας κατακρίσεις. Τους βίους και τας διδαχάς και τα παραδείγματα των αγίων Πατέρων δεν θα ενδιαφέρονται μήτε να τα μιμηθούν, μήτε καν να τα ακούσουν, αλλά μάλλον θα κατηγορούν και θα λέγουν ότι, εάν εζούσαμε και μεις εις εκείνα τα χρόνια, έτσι θα συμπεριφερόμεθα. Οι δε αρχιερείς θα υποχωρούν μπροστά στους ισχυρούς της γης. Και θα λύνουν τις διάφορες υποθέσεις, βγάζοντες από πολλές μεριές δώρα και απολαβές λογιών λογιών για λογαριασμό των. Τον πτωχόν δεν θα τον υπερασπίζουν, θα θλίβουν τας χήρας γυναίκας και θα καταπονούν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα εισχωρήσει ασωτία. Οι περισσότεροι δεν θα πιστεύουν εις τον Θεόν, θα μισούνται αναμεταξύ των και θα αλληλοτρώγονται ωσάν τα θηρία, θα κλέπτουν ο ένας τον άλλον και θα μεθύουν και θα περπατούν ωσάν τυφλοί.

Τέλος ξαναρωτά ο μαθητής:

-Τι λοιπόν πρέπει να κάνει κάποιος σε κείνη την περίστασιν;

Και ο Γέρων Παμβώ απεκρίθη:

-Τέκνον μου, εις εκείνους πλέον τους καιρούς, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.

Αναρτήθηκε από Thivaios Politis 

ΑΒΒΑΣ ΠΑΜΒΩ

logia-tou-aera