Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Epstein‎‎. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Epstein‎‎. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

Πώς ο Σιωνισμός οδήγησε τον Τραμπ στην καταστροφή

Aleksandr Dugin - 05/11/2026

Πώς ο Σιωνισμός οδήγησε τον Τραμπ στην καταστροφή


Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη

Ο Τραμπ καταστράφηκε ολοσχερώς στις ενδιάμεσες εκλογές από έκτης φάλαγγας εντός του δικού του περιβάλλοντος. Η έκτη φάλαγγα είναι το πιο τρομερό πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια χώρα και σε ένα πολιτικό καθεστώς. Υπάρχει σε κάθε κοινωνία, αν και ο προσανατολισμός, η δομή και η υποταγή της σε εξωτερικά κέντρα λήψης αποφάσεων διαφέρουν από χώρα σε χώρα.

Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτό το κέντρο ήταν το Ισραήλ του Νετανιάχου. Σε άλλες περιπτώσεις, αυτόν τον ρόλο αναλαμβάνουν οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ. Αλλά ο υποκείμενος μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Μέσα στις ελίτ, υπάρχουν πάντα εκείνοι που δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του δικού τους λαού και κράτους, αλλά αυτά μιας εξωτερικής δύναμης. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος της έκτης φάλαγγας είναι ότι τα μέλη της κρύβονται πίσω από μια πρόσοψη απόλυτης πίστης και αφοσίωσης στον ηγεμόνα. Η πέμπτη φάλαγγα λειτουργεί ανοιχτά, διευκολύνοντας τον εντοπισμό και, εάν υπάρχει πολιτική βούληση, την καταστολή της.

Η αποκάλυψη της έκτης φάλαγγας απαιτεί ειδική ιδεολογική εμπειρογνωμοσύνη. Η απλή τήρηση των εντολών και η υπακοή στον νόμο δεν είναι αρκετή. Αυτά ακριβώς είναι τα παραθυράκια μέσω των οποίων η έκτη φάλαγγα διεισδύει στο σύστημα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κίνημα MAGA ταλαντεύεται ανάμεσα στον ιδεολογικό πυρήνα του δεξιού λαϊκισμού και των νεοσυντηρητικών που συμμαχούν με δηλωμένους Σιωνιστές και «Χριστιανούς» Σιωνιστές.
Οι λαϊκιστές αντιτάχθηκαν στις ξένες επεμβάσεις (ιδιαίτερα στον πόλεμο με το Ιράν), στο βαθύ κράτος και στην τάξη του Έπσταϊν.
Οι νεοσυντηρητικοί και οι Σιωνιστές υποστήριξαν και τα τρία: ξένες επεμβάσεις, την συγκάλυψη της υπόθεσης Έπσταϊν και το βαθύ κράτος (του οποίου οι ίδιοι αποτελούν μέρος).
Αρχικά, και οι δύο πλευρές ήταν απόλυτα πιστές στον Τραμπ. Αλλά οι λαϊκιστές υπερασπίστηκαν ειλικρινά την Αμερική, ενώ οι νεοσυντηρητικοί την έβλεπαν απλώς ως εργαλείο για την επιδίωξη μιας εντελώς διαφορετικής ατζέντας. Ο Τραμπ απέρριψε την πρώτη και εναπόθεσε την εμπιστοσύνη του στη δεύτερη.

Υπέστη μια συντριπτική και συντριπτική ήττα, κυρίως επειδή έδειξε πλήρη αδιαφορία για το τι ήθελε ο αμερικανικός λαός. Ο αμερικανικός λαός αντιτίθεται στον πόλεμο και την ξένη πίεση και θέλει να αντιμετωπιστούν τα εσωτερικά του προβλήματα - κάτι που ο Τραμπ αγνόησε, αντίθετα επιδεινώνοντας την κατάσταση.

Δεν ήταν, επομένως, σύμπτωση, αλλά αναπόφευκτη συνέπεια.

Παρατηρώντας αυτές τις εξελίξεις, πρέπει να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα: η έκτη φάλαγγα δεν υπάρχει μόνο στη Ρωσία. Η ίδια της η ύπαρξη είναι αναπόφευκτη. Μετά από δεκαετίες ανοιχτά φιλοδυτικής και φιλελεύθερης επιρροής, είναι σχεδόν σίγουρα ευρέως διαδεδομένη μεταξύ της ρωσικής ελίτ, όπου πιθανότατα είναι ιδιαίτερα εδραιωμένη.

Υπάρχουν και άλλα: Η Ρωσία είναι ο στόχος μιας σκόπιμης εκστρατείας ασύμμετρου πολέμου. Αυτός ο πόλεμος έχει πολλά μέτωπα και χρησιμοποιεί πολυάριθμες μεθόδους, αλλά το κύριο όπλο του είναι ακριβώς η έκτη φάλαγγα. Είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο του εχθρού επειδή χτυπά από μέσα, με το εχθρικό στοιχείο ενσωματωμένο στις δομές εξουσίας, στον ίδιο τον κυβερνητικό μηχανισμό, και όχι από έξω, στην αντιπολίτευση (η οποία μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει καν). Είμαι πεπεισμένος ότι οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας μας έχουν κατακτήσει τις αρχές του ασύμμετρου πολέμου. Ήρθε η ώρα να εφαρμόσουμε αυτές τις δεξιότητες στο μέγιστο βαθμό.


Μετά την καταστροφική ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, τα γεγονότα σε όλο τον κόσμο θα λάβουν μια ιδιαίτερα δυσοίωνη χροιά. Οποιεσδήποτε ελπίδες ότι η κατάσταση στο ουκρανικό μέτωπο θα επιλυθεί με κάποιο τρόπο είναι ανεύθυνες και μάταιες.
Το καθεστώς του Κιέβου θα αναδυθεί τώρα ενισχυμένο (ο Ζελένσκι και οι ηγέτες της ΕΕ πίστευαν ότι ο Τραμπ έπαιζε το παιχνίδι της Ρωσίας, κάτι που στην πραγματικότητα δεν ίσχυε καθόλου) και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πού θα οδηγήσει αυτό. Ο Ζελένσκι είχε ήδη προσβάλει απροκάλυπτα τον Τραμπ σε κάθε ευκαιρία τις τελευταίες εβδομάδες, πεπεισμένος ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα αναδυόταν δραματικά αποδυναμωμένος από τις ενδιάμεσες εκλογές.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε και να αναλύσουμε προσεκτικά όλα όσα συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και όσα συνέβησαν στις ισραηλινές εκλογές (η ήττα του Νετανιάχου) και όσα συμβαίνουν τώρα στην Ευρώπη (όπου όλα παρασύρονται).
Ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο στη σύγχρονη ιστορία έφτασε στο τέλος του. Το τέλος ενός πράγματος είναι η αρχή ενός άλλου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ρωσία συμμετέχει σε αυτό το νέο κεφάλαιο ως ανεξάρτητη οντότητα, ενεργά και αποφασιστικά.

multipolarpress.com

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026

Η εποχή μετά τον Τραμπ και η κόλαση

Riccardo Paccosi - 4 Νοεμβρίου 2026

Η εποχή μετά τον Τραμπ και η κόλαση


Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι


Αν ποτέ υπάρξει μια εποχή «μετά τον Τραμπ», αυτό θα αποκαλυφθεί από την τύχη των συμβάσεων της SpaceX και της Palantir: αν οι τελευταίες διατηρήσουν τα παρασιτικά τους μονοπώλια στη δημόσια σφαίρα, αυτό θα σημαίνει ότι έχει ξεκινήσει μια νέα φάση, αλλά χωρίς ουσιαστική συνέχεια.
Τούτου λεχθέντος, τι θα σήμαινε ένα πιθανό τέλος στον Τραμπισμό και μια επιστροφή των Δημοκρατικών στον Λευκό Οίκο;
Εκτός από το γεγονός ότι ο πόλεμος στο Ιράν πιθανότατα θα τελείωνε και η Κούβα ίσως θα έμενε ήσυχη, μια πιθανή επιστροφή στην εξουσία της παγκοσμιοποιητικής αριστεράς στην Αμερική θα συνεπαγόταν τα εξής:
- τη μεγάλη επιστροφή της κουλτούρας της αφύπνισης, με την επακόλουθη λογοκρισία της πολιτισμικής γλώσσας και την μετα-κανονιστική κατήχηση στα σχολεία·
- την αυστηροποίηση του κατασταλτικού ελέγχου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (τα οποία στα χρόνια του Τραμπ δεν εξαφανίστηκαν, αλλά σίγουρα αποδυναμώθηκαν), με την de facto εισαγωγή - όπως στη Μεγάλη Βρετανία - του εγκλήματος της κοινής γνώμης·
- την επιστροφή, με κάποια νέα μορφή και τρόπο, του πανδημικού εκτάκτου ανάγκης, με το σύστημα κοινωνικής πίστωσης στη ρυμούλκηση·
- την επαναπροσδιορισμό των Δημοκρατικών ως «σοσιαλιστικών»· Συνεπώς, μένει να δούμε αν αυτό το νέο εμπορικό σήμα θα χρησιμεύσει για την προώθηση πολιτικών κοινωνικής πρόνοιας όπως αυτές που ανακοίνωσε ο Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη ή αν θα χρησιμοποιηθεί κυρίως για να νομιμοποιήσει το νεοφιλελεύθερο αίτημα για απεριόριστη μετανάστευση·
- τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, η επιστροφή της προοπτικής άμεσης σύγκρουσης ΗΠΑ-Ρωσίας, όπως ήδη υποδηλώνεται κάπως από τις πρόσφατες δηλώσεις αρκετών Δημοκρατικών ηγετών όπως ο Ρίτσαρντ Μπλούμενθαλ και ο Μπέρνι Σάντερς.

Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσε κανείς να ελπίζει στην απογοητευμένη Τραμπική δεξιά, με επικεφαλής τον Τάκερ Κάρλσον: το μόνο τμήμα της αμερικανικής πολιτικής σήμερα που προωθεί με οποιονδήποτε τρόπο μια κυρίαρχη, αντί για πολεμοχαρή, προοπτική.
Αλλά ίσως και αυτή να είναι μια ελπίδα καταδικασμένη σε απογοήτευση, όπως ακριβώς η ελπίδα πριν από λίγα χρόνια σχετικά με έναν «ειρηνιστή» Τραμπ: ίσως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι καταδικασμένες να φέρουν τον κόσμο στην κόλαση ό,τι και να γίνει, και με όποιον βρεθεί στο τιμόνι της.

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026

Ουκρανία, τα βήματα των Ρότσιλντ


Δεν μου αρέσει να υποβιβάζω την ιστορία σε ένα απλό παιχνίδι παρασκηνιακών ηγεμόνων, επειδή είναι μια φτωχή, απλοϊκή και παραπλανητική εικόνα εξαιρετικά σύνθετων γεγονότων. Ωστόσο, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, είναι ελκυστική σε όσους συμβιβάζονται με απλά οράματα. Και φαίνεται πολύ της μόδας να παρουσιάζεται ως η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα παρασκήνια: είναι σχεδόν τέλειο για όλους αυτούς τους διαδικτυακούς πλανόδιους που παρουσιάζονται ως φορείς της αλήθειας. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να αγνοήσουμε εντελώς αυτό το νήμα: οι ηγεμόνες υπάρχουν και ενεργούν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και μερικές φορές είναι ακόμη και αποφασιστικοί, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Για παράδειγμα, θα ήταν ενδιαφέρον να σκιαγραφήσουμε τον ρόλο της οικογένειας Ρότσιλντ στον ουκρανικό πόλεμο και, πάνω απ 'όλα, τον ρόλο τους στην παρεμπόδιση της επίτευξης μιας συμφωνίας που θα έθετε τέλος στη σφαγή. Οι Ρότσιλντ, προφανώς, δεν είναι από τους πλουσιότερους στον πλανήτη, αλλά στην πραγματικότητα διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία και επιχειρηματικά περιουσιακά στοιχεία που εκτιμώνται σε περίπου 100 τρισεκατομμύρια δολάρια, περίπου χίλιες φορές περισσότερα από τους υπερδισεκατομμυριούχους που γίνονται πρωτοσέλιδα στις σύγχρονες θλιβερές ειδήσεις και δεκάδες φορές περισσότερα από τα ΑΕΠ των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών: η κατανόηση της κλίμακάς τους είναι απαραίτητη για να αποκτήσουμε μια ιδέα για την ικανότητά τους για δράση.

Δεν προκαλεί έκπληξη, επομένως, το γεγονός ότι το χέρι τους είναι παντού στην Ουκρανία, και θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει ακόμη και ζαμπόνε, αν η λέξη δεν αναφερόταν σε μια σπεσιαλιτέ τροφίμων που χρησιμοποιείται επίσης ως σύμβολο ευημερίας. Μια ήττα του καθεστώτος, η οποία τώρα διαφαίνεται σαφώς στον ορίζοντα, θα μπορούσε να δημιουργήσει πολλά προβλήματα για την οικογένεια. Ας προσπαθήσουμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι: από το 2015, η εταιρεία χρηματοοικονομικών συμβούλων Rothschild & Co. έχει αναλάβει την ευθύνη για την «καθοδήγηση» της κυβέρνησης του Κιέβου σε οικονομικά θέματα, ιδίως όσον αφορά την αναδιάρθρωση και την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Στο παρελθόν, η εταιρεία αυτή συμμετείχε επίσης στην διάλυση της Naftogaz, της κύριας κρατικής ενεργειακής εταιρείας της Ουκρανίας. Οι διάφορες δραστηριότητες της εταιρείας χωρίστηκαν σε διάφορες θυγατρικές για να διευκολυνθεί η πώληση ή η μίσθωση περιουσιακών στοιχείων που θεωρούνταν «μη απαραίτητα». Κατά την ίδια περίοδο, το Rothschild Trust απέκτησε τις μετοχές του Πέτρο Ποροσένκο, τότε προέδρου της Ουκρανίας, στην Roshen, την κορυφαία εταιρεία ζαχαρωδών προϊόντων της χώρας. Αλλά δεν τις αγόρασε. Απλώς τις έλαβε χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα σεντ, γεγονός που υποδηλώνει κάποια σκιώδη σχέση μεταξύ του Ποροσένκο και του Rothschild Trust. Λίγο μετά το Μαϊντάν, ο Ναθάνιελ Ρότσιλντ και η επενδυτική του τράπεζα Jnr εισήλθαν στην Ουκρανία σε συνεργασία με την αμερικανική εταιρεία Vanco Energy (που συνδέεται με τον Τζορτζ Μπους και τον Ντικ Τσένι) για να πάρουν τον έλεγχο των αποθεμάτων πετρελαίου της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα. Και ο καλός παλιός Ναθάνιελ, μετά την καταστροφή της συμφωνίας μεταξύ Κιέβου και Μόσχας τον Μάρτιο του 1922, υποστήριξε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος από την εποχή του Χίτλερ και ότι «η Ουκρανία είναι ένα ουσιαστικό κομμάτι που δεν μπορούμε να χάσουμε στη γεωπολιτική σκακιέρα». Πρόσθεσε ότι «πρέπει να γονατίσουμε τη Ρωσία με κάθε δυνατό μέσο» και ζήτησε τη χρήση βίας κατά της Ρωσίας, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «χωρίς την Ουκρανία, η παγκόσμια τάξη μπορεί να μην επιβιώσει». (Βλέπε Σημείωση)

Τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο, δεδομένου ότι οι Ρότσιλντ χρηματοδότησαν επίσης την περιπέτεια του Ναπολέοντα στη Ρωσία και ότι για αυτούς, η Μόσχα είναι το μαύρο τους τέρας. Αλλά το γεγονός ότι θεωρούν την Ουκρανία ένα κρίσιμο πιόνι στη διατήρηση της δυτικής τάξης και, επομένως, των ίδιων των υδάτων στα οποία βουτούν, καθιστά εύκολο να καταλάβουμε γιατί δεν είναι άγνωστοι με την παράλογη θέση της Ευρώπης για ατελείωτο πόλεμο. Επιπλέον, έχουν δημοσιοποιηθεί ηλεκτρονικά μηνύματα μεταξύ του Τζέφρι Έπσταϊν και της Αριάν ντε Ρότσιλντ, προέδρου της τράπεζας Έντμοντ ντε Ρότσιλντ. Σε αυτές τις ανταλλαγές, και οι δύο αναφέρουν εν συντομία πώς το χάος στην Ουκρανία θα προσέφερε αμέτρητες ευκαιρίες.

Ας περάσουμε όμως στο σήμερα: το Υπουργείο Οικονομικών της Ουκρανίας, με επικεφαλής τον Σεργκέι Μαρτσένκο, υπέγραψε συμφωνία με τον χρηματοοικονομικό όμιλο Rothschild & Co. για προπαρασκευαστική παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών για την ιδιωτικοποίηση των ουκρανικών κρατικών τραπεζών Ukrgasbank και Sense Bank, δύο από τα μεγαλύτερα πιστωτικά ιδρύματα της χώρας. Η Rothschild & Co. θα είναι υπεύθυνη για την αξιολόγηση της οικονομικής ευρωστίας αυτών των τραπεζών και τον εντοπισμό πιθανών αγοραστών. Ή μάλλον, για τον προσδιορισμό του ποιοι θα είναι αυτοί οι αγοραστές. Όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο αχαλίνωτες ιδιωτικοποιήσεις, όπως συνιστά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ένα άλλο θεσμικό όργανο συναίνεσης της Ουάσιγκτον. Με λίγα λόγια, θα ηγηθούν σε μεγάλο βαθμό της λεηλασίας ό,τι έχει απομείνει από μια χώρα που οι ίδιοι έχουν αφήσει να στερέψει. Αυτή είναι η διεθνής τάξη που τόσο αγαπούν αυτοί οι καρχαρίες. Ευτυχώς, η παρακμή αυτού του πλέον απαράδεκτου status quo έχει ξεκινήσει ακριβώς στην Ουκρανία.

Σημείωση: Όπως είναι γνωστό, η εμμονή του αγγλοσαξονικού κόσμου με την κατάκτηση της Ρωσίας, εκείνης της Καρδιάς που θα επέτρεπε την παγκόσμια κυριαρχία, συνδέεται κατά κάποιο τρόπο και με την οικογένεια Ρότσιλντ: ο Χάλφορντ Μακκίντερ, ο οποίος διέδωσε αυτή την υπερβολική γεωπολιτική θεωρία, ήταν κοντά στη Στρογγυλή Τράπεζα, μια βρετανική μυστική εταιρεία που ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Σέσιλ Ρόουντς και τον Άλφρεντ Μίλνερ, χρηματοδοτούμενη από τον Λόρδο Ρότσιλντ, της οποίας στόχος ήταν η εδραίωση της βρετανικής επιρροής παγκοσμίως. Για την ιστορία, ο Μακκίντερ αργότερα υπηρέτησε ως σύμβουλος του Λευκού Στρατού στη νότια Ρωσία, επομένως στις περιοχές που αργότερα θα ονομάζονταν Ουκρανία, με στόχο τον συντονισμό των προσπαθειών της Αντάντ εναντίον των Μπολσεβίκων. Απέτυχε, και τώρα καί οι οπαδοί του αποτυγχάνουν
.

Ucraina, le orme dei Rothschild | il Simplicissimus

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

ΕΕ, Παλαντίρ, Έπσταϊν και Όργουελ: Ευρωπαϊκές Απολαύσεις


Με το εντελώς προφανές πρόσχημα της καταστολής της παιδοφιλίας, η ΕΕ δημιούργησε ένα καθεστώς «ελέγχου συνομιλίας» που έχει καταστρέψει κάθε ιδιωτικότητα για τους Ευρωπαίους πολίτες, καθώς βίντεο, μηνύματα και φωτογραφίες σαρώνονται από εταιρείες όπως η Google, η Microsoft, η Meta και η Snap και τελικά καταλήγουν σε έναν αμερικανικό οργανισμό όπου αναλύονται χρησιμοποιώντας το λογισμικό Palantir. Η αποκάλυψη προέκυψε από έρευνα του Σουηδού δημοσιογράφου Arvid Grange, η οποία δημοσιεύτηκε αρχικά στο Dagens Etc και στη συνέχεια στο Reclaim The Net. Το Εθνικό Κέντρο για τα Αγνοούμενα και Κακοποιημένα Παιδιά (NCMEC) επιβεβαιώνει ότι όλες οι αναφορές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από την ΕΕ, δρομολογούνται μέσω της πλατφόρμας Foundry της Palantir. Ο οργανισμός τονίζει ότι το λογισμικό εκτελείται τοπικά στους διακομιστές του και ότι η Palantir δεν έχει άμεση πρόσβαση στα δεδομένα. Αλλά ακόμα κι αν αυτό ήταν αλήθεια (αν και σίγουρα δεν είναι δεδομένο), ούτε οι βουλευτές που ερωτήθηκαν ούτε οι ειδικοί γνώριζαν αυτόν τον ρόλο. Ο Γερμανός ευρωβουλευτής Lukas Sieper, ο οποίος ψήφισε κατά της επέκτασης του κανονισμού, αποκάλεσε την Palantir «τον χειρότερο εφιάλτη του George Orwell».

Ο προσωρινός κανονισμός της ΕΕ του 2021 έχει παραταθεί αρκετές φορές, πιο πρόσφατα μέχρι τον Απρίλιο του 2028. Επιτρέπει την αυτοματοποιημένη σάρωση ιδιωτικών εικόνων και βίντεο. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σχεδόν ένα εκατομμύριο αναφορές του NCME επηρέασαν την ΕΕ το 2024. Τα ποσοστά σφάλματος για τα συστήματα αναγνώρισης είναι υψηλά: η Γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εγκληματολογικής Αστυνομίας (BKA) ανέφερε το 2024 ότι το 48,3% των αναφορών που ελήφθησαν δεν ήταν σχετικές με ποινικές διαδικασίες. Ο ειδικός ασφαλείας Bart Preneel χαρακτήρισε το ποσοστό σφάλματος που ανέφερε η Επιτροπή, ένα ψευδώς θετικό για κάθε 50 δισεκατομμύρια εικόνες, «ψέμα»: οι δοκιμές του παρήγαγαν ποσοστά μεταξύ 1 στα 1.000 και 1 στα 10. Μεταξύ άλλων, η μεταφορά δεδομένων στο NCME είναι αμφιλεγόμενη από την άποψη της προστασίας δεδομένων: ο οργανισμός δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των εξουσιοδοτημένων παραληπτών στις Ηνωμένες Πολιτείες για προσωπικά δεδομένα της ΕΕ και βασίζεται σε ειδικές συμβάσεις. Ειδικοί όπως η Laura Drechsler και ο πρώην βουλευτής Patrick Breyer θεωρούν αυτή τη συμφωνία νομικά αμφισβητήσιμη.

Η Palantir, η οποία έχει ρίζες στη χρηματοδότηση της CIA και στενούς δεσμούς με τις αμερικανικές υπηρεσίες ασφαλείας, έχει ήδη πολυάριθμα συμβόλαια στην Ευρώπη και δεν είναι σαφές γιατί δεν υπάρχει μια ευρωπαϊκή υπηρεσία για να χειριστεί το ζήτημα: θα ήταν πάντα ατυχές, αλλά τουλάχιστον δεν θα ήμασταν στα χέρια αμερικανικών εταιρειών που μπορούν στη συνέχεια να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς κανέναν έλεγχο. Λέω μια πραγματική ευρωπαϊκή υπηρεσία, επειδή υπάρχουν πράγματι διαθέσιμες οντότητες για να αντικαταστήσουν την Palantir, αλλά αυτή που είναι πιο πιθανό να εισέλθει σε αυτή την ύποπτη επιχείρηση είναι η Dream Security, ιδιοκτησίας του πρώην Αυστριακού Καγκελαρίου Sebastian Kurz. Αλλά ο Kurz, συμπτωματικά, εργαζόταν για την επενδυτική εταιρεία του Peter Thiel, συνιδρυτή της Palantir. Για να μην αναφέρουμε ότι οι συνεργάτες του Kurz είναι Ισραηλινοί πολίτες με δεσμούς με τον αμφιλεγόμενο όμιλο NSO, ο οποίος ανέπτυξε το έργο Pegasus, ένα λογισμικό κατασκοπείας ικανό να διεισδύει εξ αποστάσεως σε κινητά τηλέφωνα χωρίς την αλληλεπίδραση του χρήστη. Εν ολίγοις, οι συνδέσεις είναι σαφείς: ενώ οι ιδιωτικές συνομιλίες της ΕΕ σαρώνονται από το λογισμικό Palantir, ο πρώην Καγκελάριος είναι μέρος ενός δικτύου που συνδέεται άμεσα με αυτήν την εταιρεία μέσω του Thiel, η οποία τώρα ανταγωνίζεται παρουσιάζοντας μια μάλλον αμφίβολη «κυρίαρχη» εναλλακτική λύση που στην πραγματικότητα κινδυνεύει να επεκτείνει την εμβέλεια των μυστικών ματιών που μας κατασκοπεύουν στο Ισραήλ. Το ίδιο το γεγονός ότι ο ρόλος της Palantir στην «παρακολούθηση συνομιλιών» έγινε δημόσια γνωστός χρόνια μετά την εισαγωγή του κανονισμού, και ακόμη και τότε μόνο χάρη σε ερευνητικές έρευνες, δείχνει ότι υπάρχει κάτι ύποπτο σε αυτή την επιχείρηση. Ειδικά επειδή η επιλογή της εταιρείας ενός από τους φίλους του Epstein για τον περιορισμό της παιδεραστίας είναι πραγματικά το αποκορύφωμα της κοροϊδίας.

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026

Ο Συνασπισμός Epstein και η Παγκόσμια Κλιμάκωση

από τον Tommaso Merlo - 10/11/2026

Ο Συνασπισμός Epstein και η Παγκόσμια Κλιμάκωση


Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ κατηγόρησε τον Ζελένσκι για την έλλειψη ντίζελ, αλλά ας κοιτάξει στον καθρέφτη, αν μπορεί ακόμα. Το δυτικό πάρκο ψυχαγωγίας έχει στερέψει επειδή οι Σιωνιστές ώθησαν τον Τραμπ να επιτεθεί παράνομα στο Ιράν. Και αντί να θριαμβεύσει, τον πήραν για βόλτα. Και μη παραδεχόμενοι ότι έχουμε πέσει σε τέτοιο χάσμα που ο Τραμπ έχει περάσει από την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία στο να παρακαλάει τον Πούτιν για μερικά βαρέλια. Ένα κρυστάλλινο παράδειγμα ανώτερου δυτικού πολιτισμού, που επιδιώκει τα δικά του βρώμικα συμφέροντα χωρίς καμία ντροπή. Αλλά και πάλι, η ιρανική στρατηγική λειτουργεί άψογα, παρά τα όσα λέει το mainstream τσίρκο. Αυτή τη φορά, είναι ο Αμερικανός σερίφης με την κοιλιά και οι Ευρωπαίοι λακέδες του που στραγγαλίζονται οικονομικά. Με αποτέλεσμα ο Τραμπ να κινδυνεύει να καταλήξει σαν παράνομος μετανάστης στις ενδιάμεσες εκλογές, να απελαθεί άξεστα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ισημερινού και να αφεθεί να σαπίσει σε ένα κλουβί. Αντί να ρίχνουν την ευθύνη, τα ουκρανικά drones που χτυπούν ρωσικά διυλιστήρια είναι απλώς ένας τρόπος για να τραβήξουν φωτογραφίες για την προπαγάνδα του ΝΑΤΟ και να ξεσπάσουν στη χολή της πλέον νεκρής συμμορίας Ζελένσκι. Φαίνεται ότι το Κίεβο δεν μπορεί πλέον ούτε στην τουαλέτα να πάει ειρηνικά επειδή οι υπόνομοι έχουν εκραγεί, και ο δήμαρχος της πόλης έχει συμβουλεύσει τους πολίτες του, οι οποίοι δεν το έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει οι ίδιοι, ότι ήρθε η ώρα να μαζέψουν τα πράγματά τους και να φύγουν, αφού η νίκη έχει αναβληθεί μέχρι νεωτέρας. Ο πραγματικός λόγος για την ενεργειακή κρίση είναι το Στενό του Ορμούζ, από το οποίο δεν διαφεύγει ούτε σταγόνα μαύρου χρυσού χωρίς την άδεια των νέων αφεντάδων της Δυτικής Ασίας, που εδρεύουν στην Τεχεράνη και εισπράττουν επίσης υπέρογκους δασμούς για να τα βγάλουν πέρα, περιμένοντας μια κλιμάκωση που θεωρούν δεδομένη. Η κορύφωση της ενεργειακής κρίσης είχε μέχρι στιγμής αναβληθεί χάρη στη χειραγώγηση της αγοράς από την συμμορία Τραμπ, η οποία αντλεί από τα στρατηγικά αποθέματα και χάρη στη Σαουδική Αραβία του Μπιν Σαλάμ με τους αγωγούς της προς την Ερυθρά Θάλασσα που παρακάμπτουν το Στενό. Αυτοί οι αγωγοί στη συνέχεια τυλίχτηκαν σε στήλες πυκνού μαύρου καπνού, όπως διυλιστήρια, ακόμη και αεροδρόμια, από τους Χούθι της Υεμένης, τους ίδιους που ο Τραμπ καυχιόταν ότι είχε νικήσει ένδοξα. Το έγκλημά τους είναι το συνηθισμένο: ότι είναι σύμμαχοι με το Ιράν και φιλοπαλαιστίνιοι, και ο Μπιν Σαλάμ σκεφτόταν να τους σφαγιάσει για λογαριασμό τρίτων εδώ και χρόνια, αλλά όπως γνωρίζουμε, τα χρήματα αγοράζουν όπλα και μισθοφόρους, αλλά σίγουρα δεν είναι ένας καλός λόγος για να πεθάνει κανείς. Οι καιροί είναι πραγματικά δύσκολοι για τον Συνασπισμό του Έπσταϊν. Με αυτόν τον ρυθμό, ο Μπιν Σαλάμ κινδυνεύει να φερθεί όπως φέρεται πάντα στους αντιπάλους του: να γίνει κομμάτια. Αλλά έτσι είναι η ζωή: τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν πράγματα, αλλά σίγουρα όχι ανθρώπινες ιδιότητες, και ο Μπιν Σαλάμ είναι ένας διάσημος ηλίθιος με τοξικό εγώ, πρόθυμος να κάνει τα πάντα για την εξουσία. Αυτό που έκανε ένα ιταλικό απόσπασμα σε αυτό το σκοταδιστικό καθεστώς στα χέρια αυτού του άθλιου χαρακτήρα είναι ένα από τα μυστήρια της ιταλικής κακής πολιτικής.Ο Μπιν Σαλάμ προφανώς είναι άφραγκος και, αν αποφασίσει να πουλήσει τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα πριν γίνουν εντελώς άχρηστα, θα μπορούσε να διευρύνει το χάσμα της χρηματιστηριακής αγοράς. Και αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ μπορεί να αποφασίσει να παρέμβει για να βοηθήσει τον Σαουδάραβα σύντροφό του, με τον οποίο ανέκαθεν μοιραζόταν ένα πάθος για τα χρήματα, την εξουσία και ιδιαίτερα για τα νεαρά κορίτσια. Άλλωστε, αν καταρρεύσει ο Σαλάμ, καταρρέει ένας πυλώνας του αποικιοκρατίας πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και της πολιτικής διπλής συναλλαγής για σιωνιστικούς σκοπούς στον Κόλπο. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί αναλυτές προβλέπουν μια νέα κλιμάκωση και έχουν ήδη καταγράψει ασυνήθιστες κινήσεις μαχητικών-βομβαρδιστικών μεταξύ των επιζώντων βάσεων της περιοχής. Οι ενεργειακές ανάγκες, αλλά και οι εκλογικές, αντιμετωπίζουν προβλήματα. Δεν είναι μόνο ο Τραμπ και ο Σαλάμ που αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά και ο αφέντης τους, αυτός ο φυγάς γίγαντας του Ισραηλινού πρωθυπουργού που κινδυνεύει να λιντσάρεται από τον ίδιο του τον λαό και θέλει μια κλιμάκωση για να επανεκκινήσει τον εαυτό του ως αιμοδιψή Ηρώδη για να ανακάμψει στις κάλπες ή ακόμα και να αναβάλει τις εκλογές. Ο Τραμπ είπε ότι θα το συζητήσει μετά την ψηφοφορία, αλλά ό,τι βγαίνει από το στόμα του αξίζει πλέον λιγότερο από ό,τι βγαίνει από τον κώλο του, και επειδή ο Συνασπισμός Έπσταϊν πρέπει να παραμείνει ενωμένος με κάθε τρόπο, όλα είναι πιθανά. Η πρόθεση θα ήταν να εξαντληθεί το οπλοστάσιο χτυπώντας ιρανικούς πολιτικούς στόχους -που πλέον αποτελούν σήμα κατατεθέν ανώτερου δυτικού πολιτισμού- και ίσως ακόμη και το Βουνό Αξίνα με μια τακτική πυρηνική βόμβα, εν μέρει ως τελικό πραξικόπημα για να προσποιηθεί τη νίκη και εν μέρει με την ευσεβή πόθο ότι οι Πασνταράν θα έτρεμαν από φόβο. Αλλά αν πραγματικά τολμούσαν, το Ιράν θα άδραζε την ευκαιρία να προσπαθήσει, έστω και προληπτικά, να ολοκληρώσει τη δουλειά, εκδιώχνοντας οριστικά την ετοιμοθάνατη αμερικανική αυτοκρατορία από τον Περσικό Κόλπο, εδραιώνοντας τον έλεγχο του Χορμούζ και επιβάλλοντας μια νέα περιφερειακή τάξη που περιλαμβάνει τον τερματισμό των συγκρούσεων στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο. Η πιο έξυπνη λύση για όλους θα ήταν η Δύση να παραδοθεί και να αποδεχτεί το νέο status quo, αλλά με ορισμένους ανακατωμάτες στην εξουσία και τον σιωνιστικό ασφυκτικό έλεγχο στην Ουάσινγκτον, ο φόβος είναι ότι, εκτός από οικονομικές καταστροφές, η μόνη λύση βρίσκεται στο πεδίο της μάχης, με τον κίνδυνο παγκόσμιας κλιμάκωσης μακροπρόθεσμα.

Σάββατο 15 Αυγούστου 2026

Για το 91% της ιστορίας τους, τα τελευταία 249 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πόλεμο.

Alfredo Jalife Rahme - 15/08/2026

Για το 91% της ιστορίας τους, τα τελευταία 249 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πόλεμο.


Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη


Το WarCosts είναι μια ανεξάρτητη πλατφόρμα δεδομένων από την TheDataProject.ai, η οποία ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2026 και εδρεύει στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια, η οποία δημιουργεί δωρεάν, ιχνηλάσιμες πλατφόρμες δεδομένων που υποστηρίζονται από τεχνητή νοημοσύνη για την προώθηση της διαφάνειας και της λογοδοσίας στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Το WarCosts αναφέρει ότι, από την ανεξαρτησία τους το 1775, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εμπλακεί σε «πάνω από 36 μεγάλες συγκρούσεις» και «έχουν βιώσει ειρήνη μόνο για 22 από τα 249 χρόνια ύπαρξής τους», που σημαίνει ότι «βρίσκονται σε πόλεμο για το 91% της ιστορίας τους!», γεγονός που τις καθιστά μία από τις πιο επιρρεπείς σε πόλεμο χώρες στη σύγχρονη ιστορία ( https://bit.ly/3RSA4dN ).

1,35 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν πεθάνει σε όλους τους πολέμους των ΗΠΑ: 405.000 στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), 116.000 στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (Α' Παγκόσμιο Πόλεμο), 58.000 στο Βιετνάμ και περισσότεροι από 7.000 στους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ενώ «τα θύματα αμάχων στους πολέμους των ΗΠΑ υπερβαίνουν τα 5 εκατομμύρια παγκοσμίως». Μόνο πέντε από τους πολέμους των ΗΠΑ έχουν κηρυχθεί επίσημα από το Κογκρέσο: ο Πόλεμος του 1812 (εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας σε συμμαχία με τους τοπικούς αυτόχθονες πληθυσμούς), ο πόλεμος των ΗΠΑ εναντίον του Μεξικού, ο πόλεμος των ΗΠΑ εναντίον της Ισπανίας, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος», ενώ «περισσότερες από 31 συγκρούσεις έχουν διεξαχθεί χωρίς επίσημη κήρυξη, συμπεριλαμβανομένων της Κορέας, του Βιετνάμ, του Ιράκ και του Αφγανιστάν», με 13 νίκες, πέντε ήττες και 13 «μη ολοκληρωμένες».

Ο πιο ακριβός πόλεμος ήταν ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», από το 2001 έως το 2021: πάνω από 8 τρισεκατομμύρια δολάρια, συμπεριλαμβανομένων των μακροπρόθεσμων δαπανών όπως η φροντίδα των βετεράνων - περισσότερο από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος κόστισε 4,1 τρισεκατομμύρια δολάρια προσαρμοσμένο στον πληθωρισμό. Ο πόλεμος στο Ιράν, «τον οποίο κανείς δεν ζήτησε, χωρίς ψήφο στο Κογκρέσο, χωρίς κήρυξη πολέμου, χωρίς στρατηγική εξόδου, χωρίς σαφές συμφέρον των ΗΠΑ», όταν ο Τραμπ έθεσε υποψηφιότητα με το σύνθημα «τέλος στους για πάντα πολέμους», κάτι που ο δικός του σύμμαχος Τάκερ Κάρλσον (TC) αποκαλεί «απόλυτα κακό και αποκρουστικό». Το μόνο ερώτημα που έχει σημασία: «Ποιανού είναι αυτός ο πόλεμος;» Φυσικά: Του Νετανιάχου/Ισραήλ! Ο πόλεμος στο Ιράν θα μπορούσε να κοστίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες από 3 τρισεκατομμύρια έως 36 τρισεκατομμύρια δολάρια (εκτιμώμενο τελικό κόστος)! Το Warcosts αναρωτιέται αν η πολιτική των ΗΠΑ για «αλλαγή καθεστώτος έχει ποτέ λειτουργήσει», δεδομένου ότι «έχει επιχειρηθεί δεκάδες φορές από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο»: το «τεκμηριωμένο αποτέλεσμα είναι καταστροφικό ».

Εκτός από το σχολιασμό της βρεφοκτονίας 180 κοριτσιών στο Μινάμπ (νότιο Ιράν) από το Ισραήλ και την επισήμανση της «επιρροής του Ισραήλ στην απόφαση του Τραμπ να εξαπολύσει τον πόλεμό του κατά του Ιράν», το Warcosts εκθέτει τους ωφελούμενους: 1-Ισραήλ/Νετανιάχου· 2-AIPAC και το ισραηλινό λόμπι · 3-Εργολάβους άμυνας: Lockheed Martin, RTX/Raytheon, Boeing, Northrop Grumman και General Dynamics· 4-Πολυεθνικές εταιρείες ενέργειας και κερδοσκόπους πετρελαίου· και 5-Κίνα/Ρωσία.

Μεταξύ των μεγάλων ηττημένων, κατατάσσει τους Αμερικανούς φορολογούμενους, ολόκληρη την περιοχή του Περσικού Κόλπου, την παγκόσμια οικονομία και το κίνημα MAGA. Το infographic του αναδεικνύει «τη μόνιμη πολεμική οικονομία της Αμερικής (η οποία, παρεμπιπτόντως, λογοκρίθηκε από «κάποιον»)» και πώς «η μόνιμη σύγκρουση έχει γίνει ο οικονομικός κανόνας». Παρεμπιπτόντως, αυτός ο ανίατος εθισμός στον πόλεμο, που αποτελεί μέρος του πολεμοχαρούς DNA του 91% της ιστορίας των ΗΠΑ, αμφισβητήθηκε στο πρόσφατο 10 σημείων «Μανιφέστο Μετά το MAGA» του Tucker Carlson ( https://bit.ly/3U1cSKT ), το οποίο παρουσίασε σε μια σχεδόν δίωρη ζωντανή μετάδοση ( https://bit.ly/4cuUuQW ), επικρίνοντας την ξένη επιρροή του Ισραήλ.

Ο Κάρλσον αποχώρησε από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και συμμάχησε με εξέχουσες αντιφρονούσες προσωπικότητες όπως η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν, επιχειρηματίας και πρώην βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Τόμας Μάσι, Ρεπουμπλικανός βουλευτής με σπουδές στο MIT, ο οποίος ηγήθηκε της προσπάθειας για διευκρίνιση των διαβόητων «αρχείων Έπσταϊν» και έχει επικριθεί για τις δωρεές του στην καμπάνια AIPAC, και ο Τζο Κεντ, ο οποίος παραιτήθηκε από επικεφαλής της μονάδας αντιτρομοκρατίας, οι οποίοι έχουν επαναστατήσει ενάντια στον πόλεμο Τραμπ/Νετανιάχου κατά του Ιράν.

Θα μπορέσει ο Κάρλσον και η ομάδα του να σώσουν τις «Ηνωμένες Πολιτείες» από τον ανίατο εθισμό τους στους πολέμους που χαρακτηρίζουν το 91% της ιστορίας τους;

Πηγή:
https://noticiasholisticas.com.ar/91-de-su-historia-desde-hace-249-anos-eeuu-ha-estado-en-guerra-por-alfredo-jalife-rahme/
Μετάφραση από το συντακτικό προσωπικό του ComeDonChisciotte.org

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2026

Τραμπ, Σαλάμ και η αυγή μιας νέας εποχής

Tommaso Merlo - 23 Ιουλίου 2026

Τραμπ, Σαλάμ και η αυγή μιας νέας εποχής


Πηγή: Tommaso Merlo


Ο Τραμπ παραχωρεί πυρηνική ενέργεια στον φίλο του Μοχάμεντ μπιν Σαλάμ, τον Σαουδάραβα ηγέτη που γνώρισε στην ακμή του Έπσταϊν, όταν οι δύο εξέφραζαν τις φιλοδοξίες τους για μεγαλείο σε νεαρά κορίτσια. Ο Σαλάμ είναι επίσης αυτός που έδωσε δύο δισεκατομμύρια στον Σιωνιστή γαμπρό του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, για το επενδυτικό του ταμείο, τον ίδιο κακό πίσω από τη Ριβιέρα των Τρόμων στη Γάζα και την αλβανική όαση του Σαζάν, για να χτίσει έναν ακόμη υπερπολυτελή παιδικό σταθμό για τους πλούσιους που πεισματικά αρνούνται να δεχτούν ότι τα χρήματα μπορούν να σου αγοράσουν μόνο μαλακίες, και αν είσαι ανόητος, θα μείνεις εκεί για πάντα. Και μιλώντας για τον Τραμπ, παραχωρώντας πυρηνική ενέργεια στον Σαλάμ, κατάφερε, με ένα από τα διάσημα εγκεφαλικά επεισόδια άνοιας, να εξοργίσει τους πάντες. Και τους λογικούς ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ένα αυταρχικό, φιλελεύθερο και μισογυνιστικό καθεστώς όπως η Σαουδική Αραβία μπορεί να έχει πυρηνική ενέργεια ενώ η Ιρανική Δημοκρατία δεν έχει, εκτός αν το κριτήριο είναι η εγγύτητα με τον πλαδαρό κώλο του Τραμπ. Και οι δύο όσοι δώρισαν την ψυχραιμία τους στον ναζιστικό-σιωνισμό, ανησυχούσαν ότι το σχέδιο του Μεγάλου Ισραήλ θα απορριφθεί ως το αστείο του αιώνα. Η μαζική προπαγάνδα με την οποία ο Σιωνισμός έχει ξεγελάσει τον μισό κόσμο εδώ και δεκαετίες χρησίμευσε επίσης για να κρύψει την περιφερειακή του στρατηγική, δηλαδή την απόλυτη στρατιωτική κυριαρχία. Δηλαδή, οι Σιωνιστές μπορούν να έχουν πυρηνικά όπλα, ακόμη και παράνομα, ενώ όλοι οι άλλοι δεν μπορούν, ούτε καν για πολιτική χρήση, με πρώτο και κύριο το Ιράν. Και μόνο αυτοί μπορούν να έχουν μαχητικά-βομβαρδιστικά ενώ όλοι οι άλλοι δεν μπορούν, και ούτω καθεξής. Και όλα αυτά για να μπορούν να εκφοβίζουν, να υποτάσσουν και να χτυπούν κατά βούληση όποιον τολμά να επαναστατήσει ενάντια στην υπεροχή του λαού που έχει επιλέξει ο Θεός ή εκείνων που ενεργούν για λογαριασμό του. Όχι ένα σχέδιο, αλλά η δραματική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, με Άραβες και Πέρσες να τρυπούν βουνά και ερήμους σαν ελβετικό τυρί για να αμυνθούν. Αν οι βόμβες δεν είναι αρκετές, ο Σιωνισμός και οι Αμερικανοί φίλοι του καταφεύγουν στον οικονομικό στραγγαλισμό και την διείσδυση στα πεζοδρόμια και στις αίθουσες της εξουσίας. Αυτή είναι η ιστορία του Λιβάνου, μιας χώρας που βασανίζεται εδώ και δεκαετίες, η οποία, από την Ελβετία της Μέσης Ανατολής, τώρα σέρνεται από τη μία χρεοκοπία στην άλλη, και για άλλη μια φορά βρίσκει το νότο της κατεχόμενο και κατεστραμμένο, ενώ στη Βηρυτό, πληρωμένες μαριονέτες συνωμοτούν με το Τελ Αβίβ. Το λάθος του Λιβάνου είναι το ίδιο με της Συρίας, του Ιράν, ακόμη και του Ιράκ: αντιτίθεται στις διώξεις των Παλαιστινίων και αρνείται να υποταχθεί σε αυτό το αποικιακό σχέδιο που η προπαγάνδα έχει πουλήσει στις μάζες ως πρότυπο δημοκρατίας και προπύργιο ανώτερου δυτικού πολιτισμού. Χώρες όπως η Ιορδανία και τα κράτη του Κόλπου, που πούλησαν τις ψυχές τους στον διάβολο για μια χούφτα δολάρια, τα πάνε καλύτερα. Όπως ο Σαλάμ,Ένα κλασικό παράδειγμα σεμνότυφου σεΐχη που, μόλις βγαίνει από τη σκηνή του, ενεργεί σαν βρώμικος, καυχησιολόγος, μηχανορραφώντας με τους χειρότερους απατεώνες του πλανήτη, όπως ο Τραμπ, τον οποίο έχει κατακλύσει με καθαρό χρυσό σε αντάλλαγμα επιχειρηματικές συμφωνίες και στρατιωτική προστασία, κάτι που, υπό το φως της ιστορίας, έχει αποδειχθεί μια κολοσσιαία απάτη. Αν ήθελαν οι Ιρανοί, θα μπορούσαν να ηχήσουν με το Salam ακόμα και όταν κάθεται στο θρόνο του το πρωί για να απελευθερώσει τα βασιλικά του περιττώματα. Αλλά η αυγή μιας νέας εποχής ξημερώνει. Οι Σιωνιστές και οι Αμερικανοί νόμιζαν ότι είχαν υπό τον έλεγχό τους αυτές τις καυτές ερήμους, αλλά αντ' αυτού, υπερηχητικοί πύραυλοι που εκτοξεύονται από τα ιρανικά βουνά τους αναγκάζουν να επιστρέψουν προς τη Μεσόγειο. Σεΐχηδες και μικροί βασιλιάδες υποχωρούν αγανακτισμένοι, αλλά οι λαοί της Δυτικής Ασίας προσκυνούν ευχαριστώντας τον Προφήτη όταν βλέπουν τους πυραύλους Made in Persia να πετούν πάνω από τους αμμόλοφους. Ακόμα και οι καμήλες γελούν. Κι αυτοί επίσης ενοχλούνται αρκετά από αυτούς τους γλυκομίλητους, υποκριτές σεΐχηδες που τους έχουν εγκαταλείψει υπέρ ορδών χλωμών επιχειρηματιών και πόρνων από κάθε γωνιά του πλανήτη. Σκλάβοι και καμήλες από τη μία πλευρά, σεΐχηδες από την άλλη. Αλλά τα νέα για ένα γεροντικό χάος που έχει γίνει γεωπολιτικό και για ένα σιωνιστικό λόμπι που ολοένα και περισσότερο στριμώχνεται είναι οργισμένα. Τις τελευταίες εβδομάδες, ο Τραμπ ζήτησε από τον κυνηγό κεφαλών που βρίσκεται στη Δαμασκό να επιτεθεί στη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, στους Κούρδους να εισβάλουν στο Ιράν, και φαίνεται ότι αυτός ήταν που ώθησε τους Σαουδάραβες να βομβαρδίσουν την Υεμένη. Μια πραγματικά λαμπρή κίνηση, με τους Χούθι να απαντούν μπλοκάροντας την Ερυθρά Θάλασσα στα σαουδαραβικά πετρελαιοφόρα, ενώ ούτε τα ψάρια μπορούν να περάσουν από το Στενό του Ορμούζ, με τα βράγχιά τους σκισμένα από τις εκρήξεις και τις ανοησίες του Λευκού Οίκου. Έτσι, σύντομα, η βενζίνη θα είναι τόσο ακριβή όσο η σαμπάνια, και μόνο οι πλούσιοι θα μπορούν να κάνουν πρόποση. Άνθρωποι και ψάρια από τη μία πλευρά, τσακάλια του χρηματιστηρίου από την άλλη. Αλλά ευτυχώς, η αυγή μιας νέας εποχής μπορεί να διαφανεί. Το τέλος κάθε υπερεθνικισμού και η εκ νέου ανακάλυψη της ίσης αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου, το τέλος κάθε εξτρεμισμού και η εκ νέου ανακάλυψη της λογικής, το τέλος κάθε βίας και η εκ νέου ανακάλυψη του διαλόγου και της ειρήνης ως ζωτικής επιλογής, το τέλος μιας εσωτερικής παρακμής που, έχοντας γίνει πολιτική, έχει καταστρέψει τη Δυτική Ασία και ολόκληρο τον κόσμο.Κι αυτοί είναι μάλλον ενοχλημένοι από τους γλυκομίλητους και υποκριτές σεΐχηδες που τους έχουν εγκαταλείψει υπέρ ορδών χλωμών επιχειρηματιών και πόρνων από κάθε γωνιά του πλανήτη. Σκλάβοι και καμήλες από τη μία πλευρά, σεΐχηδες από την άλλη. Αλλά τα νέα για ένα γεροντικό χάος που έχει γίνει γεωπολιτικό και για ένα ολοένα και πιο στριμωγμένο σιωνιστικό λόμπι είναι οργισμένα. Τις τελευταίες εβδομάδες, ο Τραμπ ζήτησε από τον κυνηγό κεφαλών που βρίσκεται στη Δαμασκό να επιτεθεί στη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, στους Κούρδους να εισβάλουν στο Ιράν, και φαίνεται ότι αυτός ήταν που ώθησε τους Σαουδάραβες να βομβαρδίσουν την Υεμένη. Μια πραγματικά λαμπρή κίνηση, με τους Χούθι να απαντούν μπλοκάροντας την Ερυθρά Θάλασσα στα σαουδαραβικά πετρελαιοφόρα, ενώ ούτε τα ψάρια μπορούν να περάσουν από το Στενό του Ορμούζ, με τα βράγχια τους σπασμένα από τις εκρήξεις και τις ανοησίες του Λευκού Οίκου. Έτσι, σύντομα, η βενζίνη θα είναι τόσο ακριβή όσο η σαμπάνια, και μόνο οι πλούσιοι θα μπορούν να κάνουν πρόποση. Άνθρωποι και ψάρια από τη μία πλευρά, τσακάλια του χρηματιστηρίου από την άλλη. Αλλά ευτυχώς, η αυγή μιας νέας εποχής μπορεί να διαφανεί. Το τέλος κάθε υπερεθνικισμού και η εκ νέου ανακάλυψη της ίσης αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου, το τέλος κάθε εξτρεμισμού και η εκ νέου ανακάλυψη της λογικής, το τέλος κάθε βίας και η εκ νέου ανακάλυψη του διαλόγου και της ειρήνης ως ζωτικής επιλογής, το τέλος μιας εσωτερικής παρακμής που, έχοντας γίνει πολιτική, έχει καταστρέψει τη Δυτική Ασία και ολόκληρο τον κόσμο.Κι αυτοί είναι μάλλον ενοχλημένοι από τους γλυκομίλητους και υποκριτές σεΐχηδες που τους έχουν εγκαταλείψει υπέρ ορδών χλωμών επιχειρηματιών και πόρνων από κάθε γωνιά του πλανήτη. Σκλάβοι και καμήλες από τη μία πλευρά, σεΐχηδες από την άλλη. Αλλά τα νέα για ένα γεροντικό χάος που έχει γίνει γεωπολιτικό και για ένα ολοένα και πιο στριμωγμένο σιωνιστικό λόμπι είναι οργισμένα. 

Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026

Ο Τζ. Ντ. Βανς, ο Έπσταϊν, η CIA και η Μοσάντ

 Enrico Tomaselli - 17 Ιουλίου 2026

Ο Τζ. Ντ. Βανς, ο Έπσταϊν, η CIA και η Μοσάντ


Πηγή: Ενρίκο Τομαζέλι

Η συνέντευξη που έδωσε ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς (J.D. Vance) στο podcast του Τζο Ρόγκαν (Joe Rogan), στην οποία έκανε μια σειρά από σοβαρές κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ, προκαλεί μεγάλη αναστάτωση. Δεν υπάρχει τίποτα νέο σε αυτά που είπε, αλλά το νέο είναι ότι τα λέει ο ίδιος.
Είπε ότι ο Έπσταϊν ήταν σε επαφή με την ηγεσία της CIA και της Μοσάντ, ότι το Ισραήλ διεξήγαγε μια εκστρατεία για να σαμποτάρει τις διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, διευκρινίζοντας ότι «ορισμένα μέλη» της ισραηλινής κυβέρνησης ενεργούν με αυτόν τον τρόπο «επειδή ο στόχος τους είναι να συνεχίσουν την στρατιωτική εκστρατεία (...) όχι για έναν συγκεκριμένο στόχο, αλλά απλώς επ' αόριστον».

Αυτά είναι πράγματα που έχουν ειπωθεί εδώ και καιρό στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα από τον Τάκερ Κάρλσον, αλλά προερχόμενα από τον δεύτερο άνθρωπο του Λευκού Οίκου, έχουν εντελώς διαφορετικό βάρος. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν υπάρξει σχόλια, ούτε από το Ισραήλ ούτε από τον ίδιο τον Λευκό Οίκο. Και θα είναι ενδιαφέρον να δούμε αν, πότε και τι θα αποφασίσουν να πουν. Αλλά πώς πρέπει να ερμηνεύσουμε αυτή την ασυνήθιστη δήλωση του Βανς;
Τις τελευταίες ημέρες, έγινε γνωστό ότι η ιρανική διαπραγματευτική αντιπροσωπεία είχε στείλει στον Βανς, μέσω ενός ενδιάμεσου, ένα μήνυμα που κατήγγειλε τις πολυάριθμες επιχειρήσεις δολιοφθοράς που πραγματοποίησε το δίδυμο Γουίτκοφ-Κούσνερ, τους έμπιστους ανθρώπους του Τραμπ, τους οποίους κατηγόρησαν ότι ήταν ψεύτες, ανίκανοι και εκμεταλλευτές. Και οι δύο ήταν Σιωνιστές, και ο γαμπρός του προέδρου, Τζάρεντ Κούσνερ, είχε στενούς δεσμούς με τον Νετανιάχου.
Το γεγονός ότι οι Ιρανοί διαπραγματευτές έκριναν χρήσιμο να στείλουν αυτό το μήνυμα και αναγνώρισαν τον Βανς ως τον κατάλληλο παραλήπτη, αξίζει επίσης να εξεταστεί. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στο Πακιστάν, μάλιστα, ο αντιπρόεδρος φάνηκε εντελώς ανίκανος να διαχειριστεί την κατάσταση και βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση από τους δύο απεσταλμένους του Τραμπ. Ο Αραγτσί και ο Καλιμπάφ προφανώς διαισθάνθηκαν την δυσφορία του Βανς και έκριναν σκόπιμο να την εκμεταλλευτούν, επισημαίνοντας - και τεκμηριώνοντας - τον καταστροφικό ρόλο των δύο. Επιπλέον, γνωρίζουμε ότι ο Βανς ήταν πάντα τουλάχιστον επιφυλακτικός σχετικά με την επίθεση στο Ιράν - ακόμη και αν αργότερα έπρεπε να συμμορφωθεί με την επίσημη θέση.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιον στο συμπέρασμα ότι επιτέλους βρήκε το θάρρος να βγει δημόσια, να αποκαλύψει κάποια πράγματα και, πάνω απ' όλα, να αποστασιοποιηθεί από τον Τραμπισμό, ίσως ενόψει της κούρσας για τη διαδοχή. Αλλά ειλικρινά, αυτή η υπόθεση δεν είναι πειστική.
Καταρχάς, ο άνθρωπος αυτός δεν διακρίνεται για το θάρρος ή την πρωτοβουλία του. Και ο κύριος χορηγός του - ο Peter Thiel του Palantir - σίγουρα δεν ενδιαφέρεται να παρέμβει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Επομένως, αν αποκλείσουμε την πιθανότητα προσωπικής πρωτοβουλίας, η οποία θα τον εξέθετε στην εχθρότητα των αμερικανικών σιωνιστικών λόμπι, πρέπει να συμπεράνουμε ότι ενεργεί με εντολή. Και ποιανού εντολή, αν όχι του Προέδρου;

Ο Τραμπ βρίσκεται ανάμεσα σε σφύρα και άκμονα, τόσο λόγω των ιστορικών και στενών δεσμών του με τον Νετανιάχου όσο και λόγω της εξάρτησής του από την υποστήριξη αυτών των λόμπι (η υπερσιωνίστρια Miriam Adelson είναι μεταξύ των κύριων δωρητών του). Συνεπώς, βρίσκεται συνδεδεμένος με αυτό το εσωτερικό-εξωτερικό μπλοκ εξουσίας, ανεξάρτητα από το αν θα μπορούσε να εκβιαστεί από αυτό λόγω των διασυνδέσεών του με τον Epstein. Αλλά ταυτόχρονα, γνωρίζει ότι σε αυτό το στάδιο, τα αμερικανικά και ισραηλινά στρατηγικά συμφέροντα είναι ελάχιστα ευθυγραμμισμένα και είναι πιθανό ότι χειραγωγείται - κάτι που, για ένα εγωκεντρικό και ναρκισσιστικό άτομο, σίγουρα δεν του ταιριάζει. Είναι επομένως πιθανό η αποχώρηση του Βανς να υπονομεύσει το σιωνιστικό μπλοκ, ανακτώντας έτσι μεγαλύτερη ελευθερία δράσης για τον Λευκό Οίκο. Επιπλέον, ο Τραμπ -ο οποίος έχει οξυδερκή αντίληψη για αυτό- γνωρίζει πολύ καλά ότι η δημοτικότητα του Ισραήλ στις ΗΠΑ βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό και ότι μια τέτοια μετωπική επίθεση, ακόμη και αν διεξαχθεί με προσοχή, θα αναγκάσει τον Νετανιάχου και τα λόμπι του να τεθούν σε άμυνα. Για να ξεφύγει από την παγίδα του Ορμούζ, πρέπει να ξεφύγει από τα νύχια του Ισραήλ.

Σάββατο 11 Ιουλίου 2026

Στημένη ψηφοφορία στην ΕΕ για να επιτραπεί η διαδικτυακή παρακολούθηση


Σύμφωνα με ορισμένους, ζούμε σε ένα είδος ανθισμένου κήπου ή ακόμα και στην Εδέμ. Αυτό το λένε όσοι διαθέτουν αρκετούς πόρους ώστε να μην έχουν αντιληφθεί ότι, ακόμη κι αν κάποτε ήταν έτσι (και προφανώς δεν ήταν), έχουμε εκδιωχθεί εδώ και πολύ καιρό από τους οργισμένους θεούς του νεοφιλελευθερισμού. Το λένε όσοι κλείνουν τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα, σαν να μπορούσαν, μη βλέποντας, να διώξουν τα κακά πνεύματα. Προφανώς, το λέει η εξουσία, της οποίας τα μέσα ενημέρωσης και οι μιντιακοί και πολιτικοί μηχανισμοί της πρέπει να κρύβουν το μήλο που έχουν φάει. Η αναφορά σε έναν αρχαϊκό κόσμο είναι αυτό που χρειάζεται, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι ακριβώς η θεσμική αρχιτεκτονική της ΕΕ εμποδίζει κάθε συζήτηση ή ελευθερία, ενώ νομίζουν ότι είναι ο τόπος που έχει οριστεί ακριβώς για αυτό. Έχουμε ένα παράδειγμα, αν όχι της ημέρας, τουλάχιστον αρκετά πρόσφατο, που δείχνει πώς λειτουργούν τα πράγματα. Οι Βρυξέλλες έχουν επιβάλει μέτρα για ηλεκτρονική μαζική επιτήρηση που ονομάζεται Chat control 1.0 και αυτό παρά το γεγονός ότι αυτή η καταστολή της ελευθερίας απορρίφθηκε δύο φορές από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αλλά η Επιτροπή σίγουρα δεν έχει απογοητευτεί και δεν αποθαρρύνθηκε: έχοντας αποτύχει να εξασφαλίσει σαφή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι υποστηρικτές (οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) απευθύνθηκαν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο υιοθέτησε το Chat Control 1.0 στις 2 Ιουλίου .

Οι κανόνες της ΕΕ, που είναι πολύ βολικά διατυπωμένοι για να αποτρέψουν την απόρριψη οποιουδήποτε μέτρου, ορίζουν ότι η θέση του Συμβουλίου καθίσταται αυτόματα νόμος, εκτός εάν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξασφαλίσει απόλυτη πλειοψηφία για να την μπλοκάρει. Για να αποτρέψει τον σχηματισμό μιας τέτοιας πλειοψηφίας, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, με την υποστήριξη των κρατών μελών, ξεκίνησε μια διαδικασία έκτακτης ανάγκης την περασμένη Τρίτη, προσπαθώντας να προωθήσει το σχέδιό του τις τελευταίες ημέρες πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές, όταν πολλοί ευρωβουλευτές είχαν ήδη αποχωρήσει από την αίθουσα. Έτσι, το κοινοβούλιο του Στρασβούργου ενέκρινε οριακά τη διαδικασία έκτακτης ανάγκης και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε πλέον αρκετό περιθώριο για να μπλοκαριστεί το Chat Control 1.0 όταν τέθηκε σε ψηφοφορία. Η πλειοψηφία 314 ευρωβουλευτών ψήφισε κατά, ενώ μόνο μια μειοψηφία 276 ψήφισε υπέρ. Δεδομένου ότι το 314 είναι μικρότερο από την απόλυτη πλειοψηφία των 361, το Chat Control 1.0 εγκρίθηκε παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των παρόντων ευρωβουλευτών ήταν κατά.

Το Chat Control 1.0 εισήχθη για πρώτη φορά το 2021 ως προσωρινή παρέκκλιση από την Οδηγία της ΕΕ για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, επιτρέποντας στις υπηρεσίες ανταλλαγής μηνυμάτων και στις διαδικτυακές πλατφόρμες να σαρώνουν συνομιλίες και άλλες ηλεκτρονικές επικοινωνίες για υλικό σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Τουλάχιστον, αυτό ήταν το πρόσχημα για την εισαγωγή πολυεπίπεδης επιτήρησης: είναι προφανές ότι όλα πρέπει να σαρωθούν για να βρεθεί κάτι σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Η σημασία αυτής της επιχείρησης ήταν πολύ σαφής από την αρχή. Η εξαίρεση έληξε τον Απρίλιο, αλλά αρκετές πλατφόρμες συνέχισαν την επιτήρησή τους χωρίς καμία νομική βάση τους μήνες που ακολούθησαν. Τώρα, η επίσημη άδειά τους να σαρώνουν τις ιδιωτικές μας επικοινωνίες έχει αποκατασταθεί και παραταθεί μέχρι τον Απρίλιο του 2028. Αλλά όλα αυτά δείχνουν ξεκάθαρα πώς ο κανονικός δημοκρατικός διάλογος είναι ουσιαστικά αδύνατος, επειδή η τριγωνοποίηση μεταξύ του Συμβουλίου και της Επιτροπής (
οι θεσμικές μεθοδεύσεις μεταξύ Συμβουλίου και Επιτροπής) καθιστά σχεδόν αδύνατη την απόρριψη οποιουδήποτε μέτρου, ακόμη και εκείνων που διαιρούν την κρίσιμη επιλογή μεταξύ δημοκρατικής πολιτικής και πολιτικής επιτήρησης. Το ίδιο το σύστημα σχεδιάστηκε ώστε οι ολιγαρχίες να μη βρεθούν ποτέ σε μειοψηφία, και ακόμη και αν αυτό συνέβαινε, όπως πράγματι συνέβη σε αυτήν την περίπτωση, υπάρχει πάντα ένα κόλπο για να αντιστραφεί η κατάσταση. Όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν κόσμο όπου οι ίδιες οι ολιγαρχίες -όπως αποδεικνύει περίτρανα η υπόθεση Epstein- είναι τα κύρια κέντρα της παιδοφιλίας που σήμερα χρησιμεύει ως πρόσχημα για παρακολούθηση. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν εκείνοι που προσκολλώνται σε ψευδαισθήσεις, χωρίς να γνωρίζουν ότι έχουν γίνει εφιάλτες.

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026

Η Αδυνατότητα τής Ειρήνης.


Έτσι, είναι πάλι πόλεμος: μετά από ατελείωτους καθημερινούς δισταγμούς, μετά από συνεχή ψέματα και φαντασιώσεις, ο μόνος δρόμος που ακολούθησε ήταν ο πόλεμος. Αλλά ήταν αναπόφευκτος επειδή ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ έχουν άλλη έννοια ειρήνης εκτός από μια εκεχειρία για να γλείψουν τις πληγές τους και να ξεκινήσουν από την αρχή, ή για να δώσουν στον αντίπαλο την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να καταλήξει σε συμβιβασμό και στη συνέχεια να χτυπήσει ύπουλα. Ευτυχώς, το Ιράν δεν πίστεψε ούτε στιγμή στις προτάσεις του Τραμπ, στις «καραμέλες» του συνασπισμού Epstein, συνηθισμένο σε τέτοια πράγματα. Και έτσι ήταν έτοιμο όταν ο Λευκός Οίκος πέρασε στην «ενεργή άμυνα», μια από αυτές τις ανούσιες τελετουργικές εκφράσεις που παρόλα αυτά επαναλαμβάνονται από τον ενιαίο δυτικό μηχανισμό ενημέρωσης. Παρεμπιπτόντως, είναι η ίδια φόρμουλα που χρησιμοποίησε ο Χίτλερ για να δικαιολογήσει την εισβολή στην Πολωνία: δεν χρειάζεται κανείς να έχει το χαρακτηριστικό μουστάκι του για να την επαναλάβει. Ένα ελικόπτερο Apache συνετρίβη στα ανοικτά των ακτών του Ομάν, και για ώρες οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είπαν τίποτα, θεωρώντας το ατύχημα, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουν ότι ήταν η τέλεια ευκαιρία, που τους δόθηκε σε ασημένιο πιάτο για την υποκριτική τους αγκαλιά. Μετά από μια παύση για εντερική περισυλλογή που ακολουθεί ένα δύσπεπτο σνακ, δήλωσαν urbi et obi, ή μάλλον, ειδικά για τους τυφλούς, ότι το αεροσκάφος είχε καταρριφθεί από ένα ιρανικό drone Shahid. Σίγουρα, μια θεωρία που φαίνεται εύλογη, αλλά δεν είναι: τα Shahid πετούν από το ένα σημείο στο άλλο, λαμβάνουν τις συντεταγμένες του στόχου πριν από την εκτόξευση, δεν είναι τηλεχειριζόμενα, ούτε είναι ικανά να ελιχθούν εναντίον ενός κινούμενου στόχου. Και επιπλέον, εκρήγνυνται κατά την πρόσκρουση, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη τη διάσωση ενός πληρώματος ελικοπτέρου. Το οποίο, συμπτωματικά, σώθηκε.

Αλλά ποιος νοιάζεται; Οι αναγνώστες εφημερίδων και οι τηλεθεατές ειδήσεων δεν ενδιαφέρονται για αυτές τις μικρές λεπτομέρειες: αν ένα φιαλίδιο τάλκης, που παρουσιάστηκε ως όπλο μαζικής καταστροφής (παρά το γεγονός ότι ορισμένες σκόνες τάλκης είναι στην πραγματικότητα θανατηφόρες), χρησιμοποιήθηκε για να καταστρέψει το Ιράκ, φανταστείτε πόσο καιρό θα χρειαζόταν για να θυσιαστεί ένα παλιό ελικόπτερο. Αλλά η Τεχεράνη έσπευσε να απαντήσει στις επιθέσεις που ακολούθησαν το ψέμα με το Apache: με δύο ομοβροντίες, και συνολικά 18 πυραύλους, κατέστρεψε 12 F-35 στην Ιορδανία, έπληξε αρκετές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ, ιδιαίτερα τις αεροπορικές βάσεις Ali al-Salem και Ahmad al-Jaber, και προκάλεσε ζημιές στο αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου στο Μπαχρέιν. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αντιαεροπορικά όπλα δεν μπορούσαν να κάνουν ελάχιστα ή και τίποτε. Μάλιστα, στο Κουβέιτ την άλλη μέρα, προκάλεσαν περαιτέρω ζημιές όταν ένα Patriot που είχε χτυπήσει μόνο τον αέρα έπεσε πίσω στο διεθνές αεροδρόμιο. Αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη. Μόλις προχθές, ο Μπεν Χότζες, πρώην Αμερικανός αξιωματικός και νυν ανώτερος σύμβουλος του ΝΑΤΟ, δήλωσε: «Εννέα πύραυλοι εκτοξεύτηκαν εναντίον του Κιέβου. Εννέα πύραυλοι έφτασαν στους στόχους τους. Κανένας δεν αναχαιτίστηκε. Κανένας δεν χτυπήθηκε από τις συστοιχίες Patriot που παρείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες ειδικά για να προστατεύσουν το Κίεβο από τέτοιου είδους επιθέσεις». Και αυτή η ζοφερή εκτίμηση ισχύει και για άλλα δυτικά αμυντικά συστήματα.

Από την άλλη πλευρά, η ροή πετρελαίου που διέσχιζε το Ορμούζ σταμάτησε επίσης, καταλήγοντας σε νέο πλήγμα στην παγκόσμια οικονομία. Ωστόσο, ο Τραμπ είναι ένας ατρόμητος ψεύτης, και έτσι επινόησε την ιδέα ότι τον προηγούμενο μήνα, χάρη σε μια μυστική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε εν αγνοία του Ιράν, είχε λαθρέψει εκατομμύρια τόνους πετρελαίου μέσω των Στενών τη νύχτα. Αυτό είναι προφανώς καθαρή ανοησία, εντελώς αβάσιμο, επειδή ακόμη και χωρίς ραντάρ, ένα τερατώδες πλοίο, όπως συνήθως είναι τα πετρελαιοφόρα, είναι απόλυτα ορατό ακόμη και τη νύχτα χωρίς ειδικό εξοπλισμό. Το ραντάρ ενός σκάφους αναψυχής είναι αρκετό, και μπορώ να σας το διαβεβαιώσω προσωπικά, έχοντας αναγκαστεί να αποφεύγω τα πετρελαιοφόρα ανοιχτά του Πόρτο Κορσίνι για χρόνια. Έτσι, είναι απλώς ένα μικρό ψέμα να φαίνεται κανείς ο σωτήρας του κόσμου και όχι ο καταστροφέας του, με αυτό το γλοιώδες πληροφοριακό Βιάγκρα, με αυτή την τεχνητή ντόπα της ενημέρωσης, με τις ονειροπολήσεις και με τα ψεύδη που εκστομίζονται κατά ριπάς. Όμως αυτό συμβαίνει όταν, μέσα σε ένα τέτοιο ιδεολογικό πλαίσιο, η ειρήνη είναι εκ των προτέρων αδύνατη· αλλά, τελικά, το ίδιο αδύνατος αποδεικνύεται και ο πόλεμος.

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026

Τι συμβαίνει στην Αλβανία

Daniele Perra - 10 Ιουνίου 2026

Τι συμβαίνει στην Αλβανία


Πηγή: Ντανιέλε Πέρα

Αυτό που συμβαίνει στην Αλβανία, με την παραχώρηση του νησιού Σαζάν στον Κούσνερ και τους συνεργάτες του, είναι μόνο μια προεπισκόπηση του τι θα συμβεί σε μεγαλύτερη κλίμακα σε ολόκληρο το νησιωτικό σύστημα της Μεσογείου. Ο Βέλγος στοχαστής και γεωπολιτικός Ζαν Τιριάρ επεσήμανε πρόσφατα πώς, από το Στενό του Γιβραλτάρ μέχρι την Κύπρο, η πρώην Mare Nostrum ήταν (και είναι) κεντρική για τον έλεγχο της Ευρώπης από τη Βόρεια Αμερική μέσω διαφόρων εγκαταστάσεων του ΝΑΤΟ στο νησιωτικό σύστημα που εκτείνεται από τη Σαρδηνία και τη Σικελία (ένα πραγματικό φέουδο των ΗΠΑ στην Ιταλία) μέχρι την Κύπρο, περνώντας από τη Μάλτα (η Μάλτα δεν είναι μέρος του ΝΑΤΟ, αλλά φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες αμερικανικές πρεσβείες στην Ευρώπη) και την Κρήτη.
Σήμερα, το Ισραήλ αντικαθιστά σταδιακά το ΝΑΤΟ. Η Κύπρος είναι αρκετά συμβιβασμένη. Όπως και η Κρήτη, άλλωστε, και οι δύο αποτελούν μέρος του ισραηλινού αρχηγού συστήματος υποδομών φυσικού αερίου EastMed. Στην Κύπρο, μέρος της περιοχής που αποκτήθηκε από ισραηλινές εταιρείες είναι πλέον απρόσιτο για τους Κύπριους (πρέπει να θυμόμαστε ότι η ίδια η Κύπρος έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς Ουκρανούς ολιγάρχες με διπλή υπηκοότητα για τα σχέδιά τους για ξέπλυμα χρήματος). Η Κρήτη, όπως και η γειτονική ελληνική χερσόνησος της Πελοποννήσου, έχει γίνει επιχειρησιακή βάση για την εκπαίδευση Ισραηλινών πιλότων (η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι πλέον σύμμαχοι σε πολλά επίπεδα).
Σιωνιστικοί θύλακες υπάρχουν ήδη στην Αλβανία, όπου εδρεύει και το τρομοκρατικό κίνημα MeK. Μια πραγματική ψευδοθρησκευτική αίρεση που αντιτίθεται στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και η οποία συχνά επαινείται ακόμη και από τα δικά μας θεσμικά όργανα. Το MeK έχει συχνά δράσει στο Ιράν σε συνεργασία με τη Μοσάντ για να δολοφονήσει Ιρανούς επιστήμονες, πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, ακόμη και απλούς πολίτες, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης "Αιώνιο Φως" στο τέλος της σύγκρουσης Ιράν-Ιράκ.
Στην άλλη πλευρά της Αδριατικής Θάλασσας, το Ισραήλ είναι παρόν στο Σαλέντο με "αποικιακά" έργα παρόμοια με αυτά που κατασκευάστηκαν στην Κύπρο. Στη Σαρδηνία, εν τω μεταξύ, πολλοί άνδρες των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων έχουν σταλεί σε άδεια (για ξεκούραση), προφανώς κουρασμένοι να πυροβολούν ανηλίκους στη Γάζα. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε ότι η Ιταλία, το 2023, παρέδωσε κυριολεκτικά την κυβερνοασφάλειά της σε ισραηλινές εταιρείες, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται όσον αφορά την κλοπή δεδομένων και ούτω καθεξής. Με άλλα λόγια, η πρώην Mare Nostrum γίνεται μια "ισραηλινή θάλασσα". Μένει να δούμε πώς θα αντιδράσει η Τουρκία, η οποία έχει ήδη αναγνωριστεί ως νέα υπαρξιακή απειλή από πολιτικούς και αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών στο Τελ Αβίβ. Και ας μην ξεχνάμε ότι το Ισραήλ επιχειρεί να καταλάβει τον έλεγχο των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στα ανοικτά της Γάζας και του νότιου Λιβάνου.
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τον γαμπρό του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ. Είναι ο κληρονόμος της εταιρείας ακινήτων Kushner Companies, η οποία ιδρύθηκε από τον πατέρα του, Τσαρλς, στενό φίλο του Μπίμπι Νετανιάχου. Ο Τσαρλς καταδικάστηκε για διάφορα εγκλήματα στις ΗΠΑ (φοροδιαφυγή, παραποίηση μαρτύρων και άλλα) και αργότερα έλαβε χάρη από τον (μαντέψτε ποιον;) Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Ως σύμβουλος του ίδιου του Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, κοντά στην μεσσιανική αίρεση Χαμπάντ Λουμπάβιτς, είχε σημαντική επιρροή στην πολιτική του προέδρου των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Ήταν πίσω από τις Συμφωνίες του Αβραάμ και το λεγόμενο «σχέδιο του αιώνα» για τον τερματισμό της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης (στην πραγματικότητα, ένα είδος «το Ισραήλ τα παίρνει όλα»). Έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του (ήδη αποτυχημένου) Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα. Επιπλέον, ήταν το πνευματικό παιδί της Ριβιέρας Τραμπ στη Γάζα, με τον παλαιστινιακό πληθυσμό να εκδιωχθεί ή να υποταχθεί σε οικονομική δουλεία.
Ο Κούσνερ, όπως λίγοι γνωρίζουν ή/και παραδέχονται, δανείστηκε σχεδόν 200 εκατομμύρια δολάρια από την εταιρεία του Λέον Μπλακ (Μπλάχοβιτς), στενού φίλου και συνεργάτη του Τζέφρι Έπσταϊν σε όργια. Το δάνειο χρησιμοποιήθηκε για την αγορά και ανακαίνιση ενός ουρανοξύστη (το έμβλημα της αυτοκρατορίας ακινήτων του Κούσνερ) που βρίσκεται στην εμβληματική Πέμπτη Λεωφόρο 666 στη Νέα Υόρκη.

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026

Αναπροσανατολισμός των μέσων ενημέρωσης

από Andrea Zhok - 07/06/2026

Αναπροσανατολισμός των μέσων ενημέρωσης



Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Σήμερα το πρωί, μου ήρθε στο μυαλό μια ανάμνηση. Θυμάται κανείς τι ήταν το «Cartel de los Soles», που παρουσιάστηκε ως υπαρξιακή απειλή για την αμερικανική νεολαία, μεγάλης κλίμακας εξαγωγείς ναρκωτικών, με την υποστήριξη των ηγετών της κυβέρνησης της Βενεζουέλας του Μαδούρο;
Μόλις ο Μαδούρο συνελήφθη και ρίχτηκε σε ένα κελί χωρίς δίκη - Χώρα των Ελεύθερων, με τον αληθινό τρόπο της Χώρας των Ελεύθερων - το Cartel de los Soles εξαφανίστηκε. Διαλύθηκε.

Θυμάμαι στοχαστικές σκέψεις για τα μέσα ενημέρωσης που έδιναν αξιοπιστία σε αυτήν την οντότητα - παρά την προφανή κατασκευή της.
Θυμάμαι διαδικτυακές συζητήσεις με λεγεώνες ηλιθίων που - όπως κάνουν με όλα τα διαπιστευμένα από τα μέσα ενημέρωσης σκουπίδια - ισχυρίζονταν την πιθανότητα ο Μαδούρο να είναι επικεφαλής ενός καρτέλ ναρκωτικών («Γιατί όχι; Άλλωστε, είναι κακός. Και μπορείς να περιμένεις τα πάντα από διεθνείς κακούς»).

Σε αυτό το σημείο, εμφανίστηκε μια άλλη ανάμνηση. Αυτή του Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Τόμας Μάσι, ο οποίος, αφού εκπροσώπησε το Κεντάκι χωρίς αντίπαλο για 13 χρόνια στη Βουλή των Αντιπροσώπων, είχε την ατυχή ιδέα να πάρει θέση σε δύο ζητήματα: τους Φακέλους Έπσταϊν (θυμάστε τους Φακέλους Έπσταϊν;), την πλήρη δημοσίευση των οποίων είχε απαιτήσει επίμονα, και τον πόλεμο στο Ιράν, στον οποίο είχε αντιταχθεί, αντιτιθέμενος στην υπερβολική ισραηλινή επιρροή στην αμερικανική πολιτική.
Αφού πήρε αυτές τις δύο θέσεις, ο Μάσι έπεσε από τη χάρη, έγινε στόχος εκστρατειών δυσφήμισης των μέσων ενημέρωσης, και στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο που συγκέντρωσε μαγικά το μεγαλύτερο χρηματικό ποσό στις τοπικές εκλογές των ΗΠΑ για να υποστηρίξει την υποψηφιότητά του. Εκατομμύρια δολάρια διοχετεύτηκαν στην καμπάνια του αντιπάλου του από ισραηλινά λόμπι. Το αποτέλεσμα: Ο Μάσι εκδιώχθηκε υπέρ ενός εντελώς άγνωστου (Εντ Γκαλράιν).
Και εδώ, ο αναπροσανατολισμός των μέσων ενημέρωσης, υποστηριζόμενος από σωρούς δολαρίων, ήταν καθοριστικός.

Τίποτα πιο περίπλοκο από αυτό. Ο μετρημένος μηχανισμός των μέσων ενημέρωσης σε όλο τον Δυτικό κόσμο αναπροσανατολίζει τη μάζα της άσχετης κοινής γνώμης έναντι αμοιβής, κατασκευάζοντας ad hoc αφηγήσεις που διαρκούν μόνο όσο χρειάζεται για να φτάσουν σε ένα συγκεκριμένο σημείο (στρατιωτική επέμβαση, εκλογές κ.λπ.), και στη συνέχεια, αφού το δείτε, το έχετε δει, και συνεχίζετε στο επόμενο παραμύθι.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας:
Υπάρχουν πολλά προβληματικά καθεστώτα στον κόσμο, το καθένα με τα δικά του ελαττώματα.
Είναι σωστό να αναλογιζόμαστε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους.
Αρκεί κανείς να μην τολμά να αντιπαραβάλει αυτά τα συστήματα, που είναι πάντα ικανά για βελτίωση, με τις ένδοξες αρετές του Δυτικού Καρτέλ, που παρουσιάζονται ως Δημοκρατία.
Το δυτικό πολιτικό σύστημα είναι μάλλον οργανικό, καθώς περιλαμβάνει πολυάριθμες χώρες και περίπου το ένα όγδοο του παγκόσμιου πληθυσμού.
Μέσα σε αυτό —με σποραδικές εξαιρέσεις—:
  • η νομοθετική εξουσία ανήκει σε χρηματοοικονομικά λόμπι,
  • η δικαστική εξουσία ανήκει στο σύστημα των μέσων ενημέρωσης,
  • η εκτελεστική εξουσία ανήκει σε άσχετους, δευτερεύοντες παράγοντες και ανεξέλεγκτους μισθοφόρους.

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026

Οι ατιμώρητοι και οι συνεργοί

από τον Marco Travaglio - 2 Ιουνίου 2026

Οι ατιμώρητοι και οι συνεργοί


Πηγή: Il Fatto Quotidiano


Έτσι, τουλάχιστον προς το παρόν, ο Νετανιάχου κατάφερε, με τις νέες σφαγές στον Λίβανο, να σαμποτάρει τη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν που είχε σχεδόν ολοκληρωθεί εδώ και μέρες και περίμενε μόνο τον Τραμπ να βρει το θάρρος να την ανακοινώσει και μέ τα λόγια να μεταμφιέσει μια ακόμη αμερικανική ήττα σε νίκη. Ανάμεσα στα αμέτρητα αυτογκόλ του πρώην υποψήφιου για το Νόμπελ Ειρήνης και του ηθικού νικητή του Νόμπελ Πολέμου, υπάρχει και αυτό της μετατροπής των αγιατολάχ και των Πασνταράν σε προστάτες αγίους του παλαιστινιακού ζητήματος, ακόμη και του λιβανέζικου. Προφανώς, το Ιράν δεν θα υπογράψει ποτέ τίποτα με τον Τραμπ όσο ο Νετανιάχου συνεχίζει να κατέχει και να σφαγιάζει τον Λίβανο. Πριν από λίγες μέρες, ο Ντόναλντ Τραμπ φαινόταν να έχει απελευθερωθεί από την υποτέλειά του στον Μπίμπι («Κάνει ό,τι του λέω»), αλλά ήταν καθαρή μυθοπλασία. Ο σκοτεινός δεσμός που επιτρέπει στον ηγέτη ενός μικρού κράτους 10 εκατομμυρίων ανθρώπων να διοικεί μια υπερδύναμη 450 ατόμων να πηγαίνει κόντρα στα δικά του συμφέροντα προς όφελός του φαίνεται άρρηκτος. Ενώ περιμένουμε να καταλάβουμε ποια εκβιαστικά όπλα (περισσότερα αρχεία Epstein; Ισραηλινό λόμπι; Και τα δύο;) εμποδίζουν τον Trump να ξεφορτωθεί τον αιμοδιψή τρομοκράτη του Τελ Αβίβ, η ανυπαρξία της λεγόμενης Ευρώπης γίνεται ολοένα και πιο απίστευτη. Δηλαδή, το πρώτο θύμα του Πολέμου του Κόλπου. Πλούσια σε κυρώσεις (21 κυρώσεις σε 50 μήνες) εναντίον της Ρωσίας, η οποία τις αγνοεί και τις μετατρέπει σε αυτοκυρώσεις εναντίον μας επειδή έχει το μέγεθος, τους πόρους και τους συμμάχους για να τις παρακάμψει, η ΕΕ είναι περίεργα τσιγκούνης (μηδενικές κυρώσεις σε τρία χρόνια) εναντίον του Ισραήλ, του παγκόσμιου ρεκόρ για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, αλλά και για αποτυχημένες κυρώσεις.
Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν ότι κανένα εμπάργκο δεν μπορεί να σταματήσει ή να περιορίσει τη Ρωσία, τη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο. Το Ιράν βρίσκεται υπό κυρώσεων από το 1979 και έχει μάθει να ζει με αυτές, επίσης επειδή είναι μια αυτοκρατορία 90 εκατομμυρίων ανθρώπων και έχει την Κίνα, τη Ρωσία και τις χώρες BRICS στο πλευρό του. Αλλά το Ισραήλ είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από την Απουλία και -με εξαίρεση τις ΗΠΑ- είναι μόνο του στον κόσμο: η αναστολή της εμπορικής συμφωνίας Βρυξελλών-Τελ Αβίβ θα ήταν αρκετή για να θέσει το εβραϊκό κράτος σε σοβαρό πρόβλημα. Και ο Νετανιάχου θα ήταν ακόμη περισσότερο, πηγαίνοντας στις κάλπες ως ο πρωθυπουργός που έκανε τη χώρα του πιο επικίνδυνη από ποτέ και την απομόνωσε διεθνώς, αφού την έσυρε σε μια ηθική άβυσσο που τώρα φαίνεται μη αναστρέψιμη. Ένα ψήγμα κυρώσεων (ας υπογράψουμε την αίτηση για τον Ioscelgo) θα ήταν αρκετό για να σταματήσει τον ατελείωτο πόλεμό του που τροφοδοτείται από την ατιμωρησία και να ενθαρρύνει μια αλλαγή κυβέρνησης ενισχύοντας την αντιπολίτευση. Ωστόσο, η ΕΕ, με 500 εκατομμύρια κατοίκους, δεν έχει καμία πρόθεση να επιβάλει κυρώσεις στο μικροσκοπικό κράτος των 10 εκατομμυρίων. Ίσως τα αρχεία Epstein να είναι αρκετά για να εξηγήσουν γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ δεν σταματά τον Μπίμπι. Αλλά τι είναι αυτό που δεν γνωρίζουμε για την von der Leyen, τον Κόστα, τον Μετσόλα, τήν Κάλας, τον Μακρόν, τον Μερτς, τήν Μελόνι και την Σία;

Δευτέρα 18 Μαΐου 2026

Ευτυχία

Martino Mora - 18 Μαΐου 2026

Ευτυχία


Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Ο Ζαν Μπατίστ Σε (Jean Baptiste  Say), ο ιδρυτής της πολιτικής οικονομίας στη Γαλλία, το δήλωσε αυτό στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα: «Η ευτυχία ενός ατόμου είναι ανάλογη με τον αριθμό των αναγκών που μπορεί να ικανοποιήσει, ή μάλλον, η ευτυχία είναι ανάλογη με την ποσότητα των προϊόντων που έχει στη διάθεσή του».
Ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Σε, Γάλλος μαθητής του Άνταμ Σμιθ (Adam Smith) και προσωπικός φίλος του Ντέιβιντ Ρικάρντο, συνόψισε έτσι την υλιστική αντίληψη της ευτυχίας που ο παραδοσιακός Καθολικός ιστορικός Γκονζάγκ ντε Ρενόλντ (Gonzague de Reynold) όρισε περιφρονητικά, ακολουθώντας τον Τόμας Καρλάιλ, ως «τη φιλοσοφία των χοίρων».
Ακριβώς αυτή η ευτυχία των χοίρων ενσαρκώνει το όραμα του πρακτικού υλισμού που είναι ευρέως διαδεδομένος στην «κοινωνία της χλιδής» (Γκάλμπρεϊθ) και την καταναλωτική κοινωνία του προηγμένου καπιταλισμού, την κύρια αιτία της αποχριστιανοποίησης των μαζών. Και επομένως του σημερινού μηδενισμού.
Οι μάζες, στην πραγματικότητα, δεν πηγαίνουν πλέον στην εκκλησία, αλλά συρρέουν στο εμπορικό κέντρο, σε εστιατόρια γρήγορου φαγητού και στο γυμναστήριο.
Αυτή είναι η κύρια αιτία, όχι η μόνη. Αμέσως μετά ακολουθεί η φρικτή προδοσία που διαπράττουν οι ιεραρχίες. Καθολικοί από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού και μετά.
Αλλά δεν ήταν αυτή η προδοσία και μια σταδιακή και τελικά οριστική παράδοση στους νικητές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και στη συνέχεια και του Ψυχρού Πολέμου, φορείς της ευτυχίας των χοίρων;
Από αυτόν τον οικονομικό υλισμό υπήρχε μόνο ένας δρόμος προς τα κάτω.
Όλο και πιο κάτω: από τον πανερωτισμό του '68 στον παραισθησιογόνο και ναρκωμένο ενστικτώδη βίο των μαζών, από την πανταχού παρούσα πορνογραφία στον ροκ φυλετισμό, από τον τρελό και άγριο φεμινισμό στην ασχήμια του φύλου και, τέλος, στον πιο τρελό τρανσεξουαλικισμό.
Για να μην αναφέρουμε τους άσεμνους τατουαρισμένους τροβαδούρους του rave, του ραπ και της τραπ. Και το άσεμνο καρναβάλι του Pride.

Και ας μην ξεχνάμε ότι αν η φιλοσοφία των χοίρων θριαμβεύει στα αριστερά, είναι επίσης πολύ παρούσα στα δεξιά. Δεν ενώνει ίσως έναν Μπάιντεν με έναν Τραμπ; Έναν Μακρόν με έναν Μερτς;
Ή στη χώρα μας έναν Μπερλουσκόνι με έναν Πρόντι, έναν Ρέντσι με έναν Σαλβίνι, μία Μελόνι με μία Σάλι; Όλοι τους, αν ήταν ειλικρινείς, θα συμφωνούσαν με τα λόγια του Ζαν Μπατίστ Σε: Το ίδιο ισχύει και για τους εργαζόμενους στα μέσα ενημέρωσης. Ο άθλιος κόσμος της ψυχαγωγίας (του θεμάματος) είναι άσκοπος να συζητηθεί.

Πάνω απ' όλα, η ευτυχία των γουρουνιών είναι χαρακτηριστική της πλουτοκρατικής ελίτ του μεγάλου κεφαλαίου. Η αληθινή ανεστραμμένη «Επσταϊνική» ιεραρχία που κυβερνά τον δυτικό κόσμο σήμερα, οδηγώντας τον σε θριαμβευτική και οριστική καταστροφή.

Κυριακή 17 Μαΐου 2026

Αρχεία Epstein

από την Enrica Perucchietti

Αρχεία Epstein

Πηγή: Italicum

Συνέντευξη με την Enrica Perucchietti, συγγραφέα του βιβλίου "The Epstein Files" (L'indipendente 2026) σε επιμέλεια Luigi Tedeschi

1) Η υπόθεση των Αρχείων Έπσταϊν αποκαλύπτει την ελιτίστικη δομή της παγκοσμιοποιημένης δυτικής κοινωνίας. Τα Αρχεία Έπσταϊν αποκαλύπτουν την ύπαρξη κυρίαρχων ολιγαρχιών που παρακάμπτουν τους θεσμούς, καθορίζοντας τις θεμελιώδεις πολιτικές και οικονομικές επιλογές τους μέσω εκβιασμού, με απόλυτη ατιμωρησία. Επομένως, φαίνεται απολύτως θεμιτό να μιλάμε για ένα «σύστημα Έπσταϊν», μια δομή εξουσίας λόμπινγκ που ασκεί την πραγματική διακυβέρνηση της Δύσης. Το σύστημα του Έπσταϊν είναι, στην πραγματικότητα, απλώς ένα νησί σε ένα βυθισμένο, απέραντο και μέχρι στιγμής άγνωστο αρχιπέλαγος. Αυτή η αυταπάτη παντοδυναμίας εκ μέρους των άρχουσων τάξεων, είτε ορατή είτε κρυφή, δεν φαίνεται να εμπνέει εξέγερση στις μάζες, αλλά μάλλον παραίτηση, δεδομένου του διαδεδομένου αισθήματος αδυναμίας απέναντι σε έναν εχθρό που δεν μπορεί καν να προσδιοριστεί συγκεκριμένα.

Η υπόθεση Epstein αποκαλύπτει, ως επιφαινόμενο, μια δομή εξουσίας που κανονικά παραμένει αόρατη, κρυμμένη από τον δημόσιο έλεγχο. Τα Αρχεία Epstein απλώς κάνουν απτό αυτό που οι ελίτ πάντα προσπαθούσαν να αποκρύψουν: την ύπαρξη κλειστών και αυτοαναφορικών δικτύων, στα οποία η πολιτική, η οικονομική, και μερικές φορές ακόμη και η δύναμη των μυστικών υπηρεσιών, αλληλοσυνδέονται και ενισχύονται αμοιβαία, ανταλλάσσοντας πληροφορίες, ευαίσθητους φακέλους και χάρες. Οι σχέσεις μεταξύ του Jeffrey Epstein και κορυφαίων προσωπικοτήτων δεν ήταν μια μεμονωμένη ανωμαλία, αλλά μακροχρόνιοι, γνωστοί, αλλά ανεκτοί δεσμοί. Δεν είναι τυχαίο ότι σε ορισμένα θεσμικά πλαίσια, τέτοιοι δεσμοί ταξινομήθηκαν όχι τόσο ως ηθικά ή νομικά ζητήματα, αλλά μάλλον ως ένας απλός «κίνδυνος φήμης» (η βρετανική υπόθεση του Λόρδου Peter Mandelson είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα). Αυτό το εύρημα είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθώς αποκαλύπτει μια έμμεση ιεραρχία: αυτό που έχει σημασία δεν είναι η φύση των σχέσεων, αλλά η δημόσια διαχειρισιμότητα τους.

Η υπόθεση Έπσταϊν καταδεικνύει επίσης πώς τέτοιες σχέσεις μπορούν να επιβιώσουν ακόμη και από τα πιο σοβαρά σκάνδαλα. Αποχαρακτηρισμένα υλικά αποκαλύπτουν ότι οι επαφές με οικονομικούς, πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους συνεχίστηκαν ακόμη και μετά την πρώτη καταδίκη του Έπσταϊν το 2008. Ταυτόχρονα, ένα σημαντικό μέρος της τεκμηρίωσης αποκρύφθηκε ή παρακρατήθηκε από την πλήρη δημοσιοποίηση για λόγους εθνικής ασφάλειας και διεθνών σχέσεων, ένα σαφές σημάδι των δομικών ορίων της διαφάνειας.

Στο έργο μου, δείχνω, με υποστηρικτικά έγγραφα, πώς ο Τζέφρι Έπσταϊν έχτισε ένα δίκτυο βασισμένο στην επιρροή και την επιμονή των σχέσεων των ελίτ, λειτουργώντας ως μεσολαβητής. Ωστόσο, παραμένει ένα θεμελιώδες ερώτημα: εάν υπήρχε ή όχι ένα κεντρικό κέντρο ελέγχου ικανό να θρέψει, να προστατεύσει και τελικά να θυσιάσει τον ίδιο τον Έπσταϊν όταν έγινε άβολος μετά τη δεύτερη σύλληψή του τον Αύγουστο του 2019, και ποιος διαχειριζόταν και διηύθυνε εξωτερικά αυτό το κέντρο ελέγχου. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η υπόθεση υπογραμμίζει την ευπάθεια των φιλελεύθερων δημοκρατιών σε ιδιωτικά δίκτυα ικανά να αλληλεπιδρούν με τη δημόσια εξουσία με δυσανάλογο και ανεξέλεγκτο τρόπο.

Όσο για την αντίδραση των μαζών, δεν με εκπλήσσει. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η εξουσία γίνεται αντιληπτή ως αφηρημένη και δύσκολο να προσδιοριστεί. Δεν υπάρχει εξέγερση επειδή δεν υπάρχει σαφής στόχος. Αντί για οργή, επικρατεί μια μορφή εξοικείωσης, συνοδευόμενη από ένα αίσθημα αδυναμίας. Με την πάροδο των ετών, η ύπαρξη αυτών των δυναμικών έχει καταλήξει να ομαλοποιηθεί, πείθοντας τους πολίτες ότι δεν έχουν λόγο σε ό,τι μπορούν να κάνουν. Έτσι, το σκάνδαλο μετατρέπεται σε ψυχαγωγία, σε μια νοσηρή περιέργεια που αναζητά τη ζουμερή λεπτομέρεια, ενώ η ικανότητα για ηθική και πολιτική αντίδραση εξασθενεί. Όταν η εξουσία φαίνεται ταυτόχρονα διάχυτη και ανέφικτη, και όταν ο τύπος επιδίδεται σε δικαστικά κουτσομπολιά, η συλλογική αντίδραση αναπόφευκτα τείνει προς την κυνική παραίτηση, παρά στην γνήσια επίγνωση.


2) Το σύστημα Epstein είναι η συγκεκριμένη εκδήλωση του κυρίαρχου πολιτισμικού κλίματος στη Δύση. Μια κουλτούρα που βασίζεται στον ατομικισμό και μεταμορφώνεται σε μια θέληση για απόλυτη εξουσία. Είναι, επομένως, ο Epstein η ορατή εικόνα της μεταμοντερνικότητας; Η εξέγερση των ελίτ που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 (Lasch) έχει φτάσει στην οριστική της επιβεβαίωση. Η κουλτούρα της ακύρωσης αντικατοπτρίζεται στην ιδεολογία του φύλου και στην ανάπτυξη της μετανθρωπιστικής επιστήμης. Η ιδεολογία της απεριόριστης προόδου έχει οδηγήσει σε αυτή την ακραία φάση, στην οποία η ανθρώπινη ζωή έχει γίνει η πρώτη ύλη του επιστημονικού πειραματισμού, με στόχο μια μετανθρωπιστική και μεταανθρώπινη εξέλιξη του είδους. Επομένως, μπορεί η περίπτωση Epstein να οριστεί απλώς ως μια εκφυλιστική πτυχή του δυτικού πολιτισμού; Ή μήπως είναι το τελικό, ολοκληρωμένο αποτέλεσμα μιας ιδεολογίας της προόδου που, από τις απαρχές του Διαφωτισμού, στη συνεχή εξελικτική της άνοδο, έχει σήμερα ταυτιστεί με την μετανθρωπιστική προοπτική;

Ο Έπσταϊν δεν αποτελεί ανωμαλία: είναι μια συμβολική φιγούρα της μεταμοντερνότητας. Αντιπροσωπεύει το σημείο στο οποίο ο δυτικός ατομικισμός, απελευθερωμένος από όλα τα όρια, μεταμορφώνεται σε μια βούληση για απόλυτη εξουσία πάνω στα σώματα και τις ζωές των άλλων. Στο βιβλίο μου, δείχνω πώς η υπόθεση Έπσταϊν εντάσσεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτισμικό κλίμα: αυτό ενός πολιτισμού που έχει χάσει όλα τα υπερβατικά θεμέλια και έχει αντικαταστήσει την ηθική με την επιθυμία, τα όρια με την απόδοση, το άτομο με τα εμπορεύματα, τα υλικά που μπορούν να χειραγωγηθούν και να πωληθούν μέσω της εκμετάλλευσης. Τα Αρχεία Έπσταϊν -ακόμα και στη μερική και φιλτραρισμένη μορφή τους- μας λένε κάτι ανησυχητικό: οι ελίτ όχι μόνο ασκούν εξουσία, αλλά λειτουργούν και σε μια ζώνη συμβολικής ατιμωρησίας, όπου αυτό που θα ήταν απαράδεκτο για οποιονδήποτε γίνεται ανεκτό για όσους βρίσκονται στην εξουσία.

Τώρα, το πραγματικό ερώτημα είναι αν πρόκειται για «εκφυλισμό» ή για «συνεκτικό αποτέλεσμα» της νεωτερικότητας. Κλίνω προς μια σαφή θέση: δεν ήταν μια τυχαία απόκλιση, αλλά μια πιθανή και πλέον συγκεκριμένη τροχιά του παραδείγματος της απεριόριστης προόδου, ειδικά όταν συνδυάζεται με την τεχνολογία, τη βιοπολιτική και τον μετανθρωπισμό. Αρκεί κανείς να εμβαθύνει στα έγγραφα που πιστοποιούν την εμμονή του με την ευγονική και τον μετανθρωπισμό (φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χρηματοδοτεί έργα στον τομέα της γονιδιακής επεξεργασίας και της ανθρώπινης κλωνοποίησης) για να συνειδητοποιήσει τη δυστοπική τάση που έχουν ξεκινήσει ορισμένες ελίτ. Αν ορισμένοι επιχειρηματίες της Σίλικον Βάλεϊ επενδύουν περισσότερο ή λιγότερο διαφανώς σε έργα σε παρόμοιους τομείς (από τον Πίτερ Θιλ μέχρι τον Σαμ Άλτμαν), θα πρέπει να αναρωτηθούμε πόσοι άλλοι Τζέφρι Έπσταϊν υπάρχουν ακόμα σε όλο τον κόσμο που, χάρη σε τεράστια χρηματικά ποσά και μετανθρωπιστικές ιδεολογίες, χρηματοδοτούν τρελά έργα στα όρια της νομιμότητας. Ο Έπσταϊν, υπό αυτή την έννοια, είναι ένα σύμπτωμα, αλλά και μια προειδοποίηση.

3) Η υπόθεση των Αρχείων Epstein, μετά την αρχική κατακραυγή, φαίνεται να έχει απομακρυνθεί από την προσοχή του κοινού. Οι αποκαλύψεις που προκύπτουν από τα Αρχεία Epstein είναι δευτερεύουσες. Μεγάλο μέρος του κατασχεμένου υλικού έχει κρατηθεί μυστικό από ένα απρόθυμο δικαστικό σύστημα, πάνω απ' όλα, υπό την πίεση της άρχουσας ελίτ. Οι υποσχέσεις του Τραμπ για διαφάνεια σχετικά με την πλήρη δημοσίευση των Αρχείων Epstein έχουν προδοθεί. Εξέχουσες προσωπικότητες παραμένουν κρυφές. Σε μια άμορφη κοινή γνώμη, το σκάνδαλο Epstein φαίνεται να έχει απορριφθεί ως απλό κουτσομπολιό. Η μαζική ηθική και δεοντολογική καταδίκη που θα περίμενε κανείς δεν έχει γίνει αντιληπτή. Στη σημερινή κοινωνία, δεν υπάρχουν κοινές ηθικές αξίες. Σε ένα κοινωνικό πλαίσιο όπου η ιδιωτική σφαίρα έχει καταπιεί τη δημόσια σφαίρα, η σεξουαλική και συναισθηματική ζωή εκτίθεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η επικρατούσα ηθική έχει νομιμοποιήσει κάθε εκδήλωση ακραίας σεξουαλικότητας. Αναρωτιέται κανείς, επομένως, ποια καταδίκη θα μπορούσε να προκαλέσει η υπόθεση των Αρχείων Epstein σε μια κοινή γνώμη της οποίας η ηθική αντίληψη διαμορφώνεται πλέον από τον απόλυτο ηθικό σχετικισμό. Πράγματι, δεν θα μπορούσε η ηθική υποβάθμιση των άρχουσων τάξεων να εμπνεύσει μίμηση μεταξύ των μαζών;

Η απομάκρυνση της υπόθεσης Έπσταϊν από τη δημόσια συζήτηση δεν είναι τυχαία: είναι δομική. Τα αρχεία Έπσταϊν που αναδύονται είναι μερικά, επιλεγμένα, μεσολαβημένα από φορείς που αποφασίζουν τι μπορεί να δημοσιοποιηθεί και τι πρέπει να παραμείνει κρυφό. Δεν είναι τυχαίο ότι δύο εκατομμύρια έγγραφα, τα οποία θα έπρεπε να είχαν δημοσιευτεί προ πολλού, εξακολουθούν να λείπουν... Αυτό έχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα: το σκάνδαλο εξουδετερώνεται, περιορίζεται σε κουτσομπολιό, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, αδειάζει από τη συστημική του σημασία. Δεν πρόκειται πλέον για σχέσεις εξουσίας, αλλά για «ντροπιαστικές» γνωριμίες. Δεν πρόκειται πλέον για ευθύνη, αλλά για απλό κουτσομπολιό. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η λογοκρισία, αλλά η ανθρωπολογική μετάλλαξη του κοινού. Σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από τον ηθικό σχετικισμό, τη θεαματοποίηση της ιδιωτικής ζωής και τη συναισθηματική πορνογραφία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και το πιο ριζοσπαστικό κακό κινδυνεύει να απορροφηθεί και να ευτελιστεί. Αλλά προσέξτε: η υπόθεση Έπσταϊν δεν αφορά μόνο το «ακραίο σεξ» ή την εκμετάλλευση παιδιών. Πρόκειται για τη σχέση μεταξύ εξουσίας και ατιμωρησίας. Και εδώ το ηθικό ερώτημα παραμένει άθικτο, ακόμα κι αν η κοινωνία προσποιείται ότι δεν το βλέπει. Όσο για την άμιλλα, ναι, είναι δυνατή. Όχι τόσο στη συμπεριφορά, όσο στη νοοτροπία: εσωτερικεύεται η ιδέα ότι η εξουσία δικαιολογεί τα πάντα, ότι είναι φυσιολογικό για ορισμένα άτομα να διαπράττουν τις πιο απεχθές πράξεις, χωρίς συνέπειες. Και αυτή είναι η πραγματική μετάδοση. Μια μετάδοση που προκαλεί επίσης απευαισθητοποίηση στις μάζες.

4) Η δημοσίευση των αρχείων Epstein αποκαλύπτει πώς οι δυτικές ελίτ υφίστανται συνεχώς εκβιασμούς. Τα υλικά που δημοσιοποιούνται φαίνονται αποσπασματικά, με μόνο άτομα που θεωρούνται αναλώσιμα για την κοινή γνώμη. Οι χειρισμοί στην κορυφή της επίσημης πολιτικής είναι προφανείς. Ωστόσο, ακριβώς επειδή αυτά τα υλικά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απόρρητα, δεν αποτελεί η ανίχνευση των αιτιών τόσων πολλών κακών αποφάσεων των άρχουσων τάξεων (βλ. τον πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράν) πίσω στον εκβιασμό (πραγματικό ή υποτιθέμενο) σχετικά με τα κρυμμένα αρχεία Epstein ένα πολύτιμο άλλοθι για την απόκρυψη των πραγματικών λόγων πίσω από τις συνωμοσίες, τα μυστικά σχέδια, τα συμφέροντα και τις στρατηγικές των ελίτ με ανείπωτους στόχους; Δεν φαίνεται απίθανο ο Τραμπ να κήρυξε πόλεμο κατά του Ιράν επειδή εκβιάστηκε από το Ισραήλ με βάση τα αρχεία Epstein, δεδομένου ότι αν είχε υποστεί τέτοιο εκβιασμό, δεν θα είχε ανέλθει στην προεδρία των ΗΠΑ, αλλά η πολιτική του καριέρα θα είχε διακοπεί απότομα από την αρχή;

Η απόδοση κάθε πολιτικής απόφασης στον εκβιασμό των Αρχείων Epstein είναι, πιστεύω, ένα αναλυτικό λάθος, αλλά η άρνηση της ύπαρξης εκβιασμού είναι αφελής. Η πληθώρα των εγγράφων δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Epstein σπάνια κατέφευγε σε εκβιασμούς ή απειλές (όπως στην περίπτωση του Bill Gates), εκτός από ακραίες περιπτώσεις, επειδή ουσιαστικά δεν υπήρχε ανάγκη. Η ανταλλαγή ευκολιών επέτρεπε σε όλους να απολαμβάνουν επιρροή και τα επακόλουθα «έσοδα», ικανοποιώντας ουσιαστικά όλους τους βασικούς παράγοντες αυτής της δομής εξουσίας. Ωστόσο, δεν γνωρίζουμε τι συνέβαινε στο παρασκήνιο, τι απέγιναν τα βίντεο που κατέγραφαν τις σεξουαλικές του σχέσεις με ανήλικες ή σε ποιο βαθμό εμπλέκονταν οι υπηρεσίες πληροφοριών (και από ποιες χώρες). Θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι ορισμένοι εκβιασμοί πραγματοποιήθηκαν μέσω μηνυμάτων κειμένου ή email. Μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα βάζοντας τα κομμάτια μαζί, χωρίς να έχουμε ακόμη μια σαφή εικόνα.

Σε κάθε περίπτωση, οι δεσμοί με τον Έπσταϊν θεωρούνταν ευαίσθητοι παράγοντες στις πολιτικές αξιολογήσεις, ικανοί να επηρεάσουν τους διορισμούς και τις σταδιοδρομίες. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια ευάλωτη περιοχή, η οποία ευνοείται στην προώθηση κάποιου στην κλίμακα της επιτυχίας. Όπως έγραψε ο Τζον Πέρκινς στο βιβλίο του «Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Δολοφόνου» , μια εκβιάσιμη προσωπικότητα είναι πάντα προτιμότερη από κάποια που δεν είναι. Επειδή ανά πάσα στιγμή, μπορείς να βγάλεις μια «μικρή αμαρτία» από κάποιο συρτάρι και να αναγκάσεις το άτυχο άτομο να ακολουθήσει οδηγίες από πάνω.

Αλλά αυτό από μόνο του δεν εξηγεί τα πάντα. Οι γεωπολιτικές αποφάσεις -συμπεριλαμβανομένων των πολέμων- προκύπτουν από μια πληθώρα παραγόντων: στρατηγικά συμφέροντα, ισορροπίες δυνάμεων, μηχανισμούς, ιδεολογίες. Η υποβάθμιση των πάντων σε εκβιασμό είναι μια συντόμευση που κινδυνεύει να γίνει, παραδόξως, ένα ερμηνευτικό άλλοθι: αντί να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα της εξουσίας, απλοποιείται. Στην περίπτωση του Ιράν, αυτό μπορεί να είχε αντίκτυπο, αλλά πιστεύω ότι πρέπει επίσης να θυμόμαστε τη σημαντική χρηματοδότηση από εβραϊκά λόμπι, τους δεσμούς των ΗΠΑ με τον Σιωνισμό και τη σύνδεσή τους με την ευαγγελική κοινότητα, και την κερδοσκοπία στο χρηματιστήριο όσων βρίσκονται κοντά στον Τραμπ και τον Χέγκεθ. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα τέτοιο πλέγμα συμφερόντων και πιέσεων που υπερβαίνει κατά πολύ τον προσωπικό εκβιασμό που θα μπορούσε να εμπλέξει τον Τραμπ. Αντίθετα, η υπόθεση Έπσταϊν μας διδάσκει ότι η σύγχρονη εξουσία λειτουργεί σε μια γκρίζα ζώνη, όπου ο εκβιασμός, η επιρροή, η φήμη και η σκοπιμότητα είναι συνεχώς αλληλένδετες.

5) Η δημοσίευση των Αρχείων Έπσταϊν καταδεικνύει ξεκάθαρα τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε η Μοσάντ στις δραστηριότητες του Έπσταϊν. Το δίκτυο μέσω του οποίου το Ισραήλ ασκεί την αποφασιστική του επιρροή στους αμερικανικούς θεσμούς έχει έτσι έρθει στο φως. Ακόμα κι αν η υπόθεση των Αρχείων Έπσταϊν καλυπτόταν και σβήνονταν από τη συλλογική μνήμη με την πάροδο του χρόνου, δεν θα καταστρεφόταν εξίσου η εικόνα της υπερδύναμης των ΗΠΑ και ολόκληρης της Δύσης; Δεν αποτελεί το σκάνδαλο των Αρχείων Έπσταϊν ένα θανάσιμο πλήγμα σε ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό σύστημα, που υπόκειται στην κυριαρχία εξωτερικών ελίτ, των οποίων η απεριόριστη και κρυφή δύναμη έχει καταστρέψει τις θεμελιώδεις αξίες της Δύσης, όπως η ελευθερία, η ισότητα και η λαϊκή κυριαρχία;

Η υπόθεση Epstein καταδεικνύει την ύπαρξη διεθνικών δικτύων επιρροής και διασυνδέσεων με τις μυστικές υπηρεσίες που υπερβαίνουν τα κρατικά σύνορα και αλληλεπιδρούν με θεσμούς. Ακόμα και χωρίς να καταφύγουμε σε σαφείς εξηγήσεις, το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό: η εικόνα της Δύσης ως συστήματος που βασίζεται στη διαφάνεια, τη νομιμότητα και την ισότητα ενώπιον του νόμου είναι βαθιά λανθασμένη. Ως αποτέλεσμα, οι φιλελεύθερες δημοκρατίες σήμερα είναι γεμάτες δυναμικές εξουσίας πέρα ​​από τον δημοκρατικό έλεγχο. Και αυτό, από μόνο του, αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα. Σε αυτό προστίθεται η πίεση που άσκησε η Μοσάντ, σαν γκρίζα σκιά, σε ολόκληρη την υπόθεση.

Όσον αφορά τον ρόλο των υπηρεσιών πληροφοριών, και συγκεκριμένα της Μοσάντ, είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε αυστηρά αλλά χωρίς αφέλεια. Η εικόνα που προκύπτει -συνδυάζοντας πηγές, μαρτυρίες και δημοσιογραφικές αναπαραστάσεις- υποδηλώνει ότι η υπόθεση Έπσταϊν δεν μπορεί να ερμηνευτεί αποκλειστικά ως ατομική ή εγκληματική υπόθεση, αλλά πιθανότατα αποτελεί μέρος δικτύων σχέσεων που αγγίζουν και τους διεθνείς κύκλους των μυστικών υπηρεσιών. Το σημείο εκκίνησης είναι αναπόφευκτα ο Ρόμπερτ Μάξγουελ, μια βασική και όχι περιθωριακή προσωπικότητα. Μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης που πέθανε υπό συνθήκες που δεν έχουν ποτέ διευκρινιστεί πλήρως στις 5 Νοεμβρίου 1991, ο Μάξγουελ έχει αναγνωριστεί από πολλαπλές πηγές ως συνεργάτης της Μοσάντ. Πέρα από τις επίσημες επιβεβαιώσεις, αυτό που έχει σημασία είναι το πλαίσιο: Ο Μάξγουελ λειτουργούσε ήδη σε ένα κενό όπου οι επιχειρήσεις, η πολιτική και οι μυστικές υπηρεσίες αλληλεπικαλύπτονταν. Η κόρη του, Γκισλέιν Μάξγουελ, αργότερα θα γινόταν η πραγματική γέφυρα μεταξύ αυτού του κόσμου και του Τζέφρι Έπσταϊν, εισάγοντάς τον στους κύκλους των υψηλών οικονομικών, της πολιτικής και των διεθνών σχέσεων.

Σε αυτό το σημείο, ο Έπσταϊν έκανε ένα ποιοτικό άλμα: από έναν άγνωστο χρηματοοικονομικό παράγοντα σε έναν παγκόσμιο κόμβο, ικανό να έρχεται σε επαφή με αρχηγούς κρατών, βασιλικά πρόσωπα, τραπεζίτες και επιστήμονες. Ένα δίκτυο πολύ ευρύ και εξελιγμένο για να περιοριστεί σε απλή προσωπική φιλοδοξία. Η υποψία είναι ότι ο Έπσταϊν λειτουργούσε επίσης ως συλλέκτης ευαίσθητων πληροφοριών, εκμεταλλευόμενος ένα σύστημα σχέσεων και συμβιβασμών που θα μπορούσε να προσφερθεί σε δυναμικές επιρροής και, ενδεχομένως, σε εκβιασμούς.

Σε αυτό το πλαίσιο, βλέπουμε επίσης τις συνδέσεις με εξέχουσες ισραηλινές προσωπικότητες, όπως ο Εχούντ Μπαράκ, πρώην πρωθυπουργός και πρώην επικεφαλής των ισραηλινών στρατιωτικών πληροφοριών. Οι πολύ στενοί δεσμοί μεταξύ Μπαράκ και Επστάιν -που τεκμηριώνονται από συναντήσεις, γνωριμίες, ακόμη και επιχειρηματικές και οικονομικές συναλλαγές- δεν έχουν ποτέ διευκρινιστεί πλήρως (που σημαίνει ότι σίγουρα υπάρχουν περισσότερα από τα χακαρισμένα και αποχαρακτηρισμένα email), αλλά για άλλη μια φορά υπογραμμίζουν πώς ο Επστάιν έλκεται σε περιβάλλοντα όπου η πολιτική, η ασφάλεια και η παγκόσμια ισχύς τέμνονται.

Είναι σημαντικό να είμαστε σαφείς: με βάση τα τρέχοντα δημόσια στοιχεία, δεν υπάρχουν οριστικά στοιχεία που να υποστηρίζουν τον ισχυρισμό ότι ο Έπσταϊν ήταν πράκτορας της Μοσάντ. Ωστόσο, το προφίλ του, το δίκτυο που έχτισε, οι διασυνδέσεις του με στελέχη των μυστικών υπηρεσιών και η ίδια η φύση των δραστηριοτήτων του προσδίδουν εύλογη αξιοπιστία στην υπόθεση ότι λειτουργούσε εντός ενός οικοσυστήματος που εξυπηρετούσε επίσης ευρύτερα στρατηγικά συμφέροντα.

Ακόμα κι αν το ζήτημα σταδιακά απομακρυνόταν ή τέθηκε στο αρχείο, η συμβολική ζημιά είναι πλέον μη αναστρέψιμη. Η εικόνα των φιλελεύθερων δημοκρατιών ως συστημάτων που βασίζονται στη διαφάνεια, τη νομιμότητα και τη λογοδοσία έχει υπονομευτεί βαθιά. Όχι επειδή υπάρχει απαραίτητα ένας ενιαίος, παντοδύναμος εγκέφαλος, αλλά επειδή είναι σαφώς προφανές ότι τμήματα της ελίτ λειτουργούν σε αδιαφανείς, διασυνδεδεμένους χώρους, μακριά από τον δημόσιο έλεγχο. Και ακριβώς αυτή η αδιαφάνεια -ακόμα περισσότερο από τις ατομικές ευθύνες- αποτελεί την πραγματική πληγή: την αντίληψη ότι η πραγματική εξουσία ασκείται αλλού, μέσω άτυπων διαύλων, προσωπικών σχέσεων και δυναμικών που οι πολίτες δεν είναι σε θέση να δουν ή να κυβερνήσουν.


6) Οι αποκαλύψεις που περιέχονται στα αρχεία Epstein όχι μόνο έχουν προκαλέσει σκάνδαλο, αλλά και έχουν αποκτήσει συμβολική σημασία στις παγκόσμιες γεωπολιτικές συγκρούσεις. Το Ισραήλ, σε πόλεμο με το Ιράν, έχει ονομαστεί «Συνασπισμός Epstein», σύμβολο της ταυτότητας ενός δυτικού κόσμου που έχει υποβαθμιστεί ως προς τις αξίες και τον πολιτισμό του. Ο αμερικανικός υπερεθνικισμός έχει έτσι μεταμορφωθεί στη διάσταση της «Αυτοκρατορίας του Κακού». Δεν αποκτά ο Μεγάλος Πόλεμος μεταξύ της Δύσης και του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου σημαντική συμβολική σημασία, εμφανιζόμενος όχι ως σύγκρουση πολιτισμών, αλλά ως σύγκρουση μεταξύ της Αυτοκρατορίας του Κακού και λαών που έχουν τις ρίζες τους στην πολιτιστική και θρησκευτική τους ταυτότητα;

Η υπόθεση Έπσταϊν έχει πλέον αποκτήσει παγκόσμια συμβολική σημασία. Δεν είναι πλέον απλώς ένα σκάνδαλο: έχει γίνει μια γεωπολιτική αφήγηση. Όταν μιλάμε για τον «Συνασπισμό Έπσταϊν», βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πολεμική κατασκευή, σίγουρα, αλλά αποτελεσματική, επειδή συμπυκνώνει μια διαδεδομένη αντίληψη σε μια απλή εικόνα: αυτή μιας ισχυρής αλλά ηθικά απονομιμοποιημένης Δύσης. Ο λεγόμενος «Μεγάλος Πόλεμος» δεν είναι απλώς μια σύγκρουση συμφερόντων. Γίνεται ολοένα και περισσότερο αντιληπτός ως σύγκρουση μεταξύ μοντέλων πολιτισμού (του ίδιου πολιτισμού που ο Τραμπ απείλησε να εξαλείψει εν μία νυκτί σε ένα tweet) και αξιών, μεταξύ οραμάτων για την ανθρωπότητα, μεταξύ αντιλήψεων για τα όρια και την εξουσία. Ο Έπσταϊν, σε αυτό το σενάριο, γίνεται ένα τέλειο σύμβολο: το έμβλημα μιας ελίτ που κηρύττει τα δικαιώματα ενώ ασκεί την ατιμωρησία, φέρνοντας καταστροφή και χάος στον κόσμο.


Ο Έπσταϊν δεν αποτελεί ανωμαλία: είναι μια συμβολική φιγούρα της μεταμοντερνότητας. Αντιπροσωπεύει το σημείο στο οποίο ο δυτικός ατομικισμός, απελευθερωμένος από όλα τα όρια, μεταμορφώνεται σε μια βούληση για απόλυτη εξουσία πάνω στα σώματα και τις ζωές των άλλων. 

ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ ΔΗΛ. Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΗΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ. ΣΤΗΝ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΜΕΙΝΕ ΑΦΥΛΑΚΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΥΛΑΚΑ ΑΓΓΕΛΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ. 
ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΟΛΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ
 ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΛΙΣΤΗ OETINGER  ΠΟΥ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΝΕΙ Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ.
 
Διαφωτιστική είναι όμως και η γενεαλογία τής σκέψης τού Oetinger η οποία περιλαμβάνει-περιληπτικά-την προσωκρατική φιλοσοφία και την Γραφή, την Kabbalah και τον Μπαίμε, την πρώτη πατριστική, δεμένη ακόμη στην προ-Κωσταντίνειο αποστολική κοινότητα και στην κεντρικότητα τής Θεολογίας του Σώματος και η αλχημεία, ο μυστικισμός, ιδιαιτέρως οι καθαροί, ένας κάποιος υλισμός θεραπευτικός και ο βιβλικός ρεαλισμός του Bengef, ο οραματικός προφητισμός τού Σβέντενμποργκ και άλλα πολλά ακόμη! Πρόκειται για έναν στοχαστικό εκλεκτισμό ακατανόητο σχεδόν για τους συγχρόνους του, αλλά τον οποίο θεωρεί απαραίτητο για όποιον προσπαθεί έναν πανσοφισμό, έξω απο τον απονευρωμένο εσωτερισμό τών καθαρών στην αφηρημένη και συστηματοποιημένη λογικο-απαγωγική όπως επίσης και στις λεπτότητες τών εμπειριών πέρα απο το κοινό αίσθημα και απο την κοινή ζωή.