Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο
ΑΝ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, ΤΟΤΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΕΣ...
ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Ο ΚΑΚΟΣ;
Ζούμε σε μια εποχή που είναι βουτηγμένη στον ηθικισμό. Κάθε ζήτημα αντιμετωπίζεται και κρίνεται με «ηθικό» τρόπο. Όπως λέει ο Grau, η ηθικοποίηση σχεδόν όλων των κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων χρησιμεύει για να διεγείρει συναισθήματα και έτσι να κινητοποιήσει τις μάζες στον αγώνα για την κατάκτηση της κοινής γνώμης. Το να γίνεις συναισθηματικός δημόσια γίνεται έτσι ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσεις ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Οι άνθρωποι λιώνουν μπροστά στο συναίσθημα και ο ορθολογικός λόγος γίνεται δευτερεύων, αν όχι άσχετος.
Αυτή είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση ενός έντονα ηθικοποιημένου ζητήματος, το οποίο αντ' αυτού απαιτεί να αντιμετωπίζεται σύμφωνα με εξαιρετικά ορθολογικές κατηγορίες, προκειμένου να οριστεί μια έγκυρη πολιτική στρατηγική για τη διαχείριση του φαινομένου. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τη μετανάστευση, όπου το έδαφος μολύνεται από δύο αντίθετες, αλλά αντικατοπτρικές, θέσεις. Υπάρχουν οι καλοί, αυτοί που είναι υπέρ της αποδοχής και της ένταξης ανεξάρτητα. Υπάρχουν οι κακοί, αυτοί που ευνοούν την απόρριψη.
Σε ποιο κόμμα θα μπορούσα να ανήκω; Μεταξύ των καλών, επειδή είμαι περιτριγυρισμένος από φίλους, ακόμη και συγγενείς που είναι μετανάστες... και μου αρέσει επίσης η αραβική κουζίνα... μεταξύ των κακών, επειδή είμαι κατά του μεταναστευτικού ρατσισμού, επειδή πιστεύω ότι δεν ωφελεί ούτε τους ανθρώπους προέλευσης ούτε τους ανθρώπους προορισμού. Δεν είναι καλό επειδή δημιουργεί έναν προς τα κάτω ανταγωνισμό μεταξύ γηγενών και μεταναστών εργαζομένων, επειδή ενθαρρύνει την εργασιακή ανασφάλεια, επειδή οδηγεί σε χαμηλότερους μισθούς, επειδή αντιπροσωπεύει ένα μη βιώσιμο στοιχείο κοινωνικών δαπανών, επειδή αποσταθεροποιεί τις πόλεις μας, επειδή... Μεταξύ των κακών
, υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν τη μετανάστευση ως επιθυμία εκτοπισμού των ιθαγενών πληθυσμών. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την ισλαμική μετανάστευση. Για να πούμε την αλήθεια, υπάρχουν ενδείξεις που οδηγούν κάποιον να πιστέψει ότι υπάρχει λόγος για αυτόν τον φόβο. Σχολεία που απαγορεύουν το χοιρινό και το ζαμπόν, ένα πολιτικοποιημένο Ισλάμ που γίνεται ο κατήγορος και ο εκδικητής των αδικιών (πραγματικών ή υποτιθέμενων) που υπέστησαν (βλ. τη σφαγή της Μόντενα)... Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν το Ισλάμ ως απειλή για τον κόσμο μας, για τον πολιτισμό μας, για την ταυτότητά μας.
Τώρα, είναι γεγονός ότι το Ισλάμ διστάζει να προσαρμοστεί, αλλά είναι σοβαρό λάθος να το βλέπουμε ως την αιτία της απώλειας της ταυτότητάς μας. Αν δεν έχουμε πλέον παιδιά, αν είμαστε θύματα ενός μηδενισμού που μας οδηγεί στο να πιστεύουμε ότι το μέλλον είναι άνευ νοήματος, αν οι γυναίκες συχνά φτάνουν τα 50 και μόνο τότε συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν δημιουργήσει οικογένεια, ότι είναι μόνες, ότι δεν έχουν παιδιά, αν ο φεμινισμός έχει καταστρέψει κάθε κατανόηση μεταξύ ανδρών και γυναικών, συνηθίζοντάς μας να βλέπουμε την παραδοσιακή θηλυκότητα ως ένα στερεότυπο που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο των γυναικών...
Αν όλα αυτά έχουν συμβεί, δεν είναι λάθος των Ισλαμιστών, είναι επειδή ο πολιτισμός μας έχει χάσει το σθένος του, έχει σταματήσει να πιστεύει στον εαυτό του, έχει σταματήσει να θεωρεί τα παιδιά πλούτο, έχει σταματήσει να πιστεύει ότι αξίζει να μας κυνηγήσει κάποιος, έχει δώσει μεγαλύτερη σημασία στα σκυλιά, τις γάτες και τα κατοικίδια ζώα γενικά. Οι πολιτισμοί δεν πεθαίνουν από κατακτήσεις αλλά από κούραση, όπως έγραψε ο Ιμπν Χαλντούν πριν από επτά αιώνες.
Ο ίδιος ο Ουελμπέκ (συγγραφέας του διάσημου μυθιστορήματος «Υποταγή») το λέει αυτό, έχοντας πρόσφατα βρεθεί υπό έρευνα για «συνεργία στην πρόκληση διακρίσεων, μίσους ή βίας εναντίον μιας ομάδας ανθρώπων λόγω της καταγωγής τους...» Αλλά είχε περιγράψει μόνο τι θα συνέβαινε. Στο μυθιστόρημά του, οι Γάλλοι προσηλυτίζονται επειδή δεν έχουν πλέον τίποτα να υπερασπιστούν. Στην ιστορία, όπως και στη φυσική, το κενό δεν υπάρχει.
Αλλά όλα αυτά δεν σημαίνουν, τουλάχιστον κατά την άποψή μου, να αποδεχτούμε τα πράγματα όπως είναι και να περιμένουμε να ξετυλιχθεί η μοίρα, ακόμα κι αν πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα πράγματα σίγουρα δεν πάνε καλά. Αντίθετα, πρέπει να καλλιεργήσουμε ενέργειες για να αντιστρέψουμε την τάση, να αντιμετωπίσουμε κάθε μορφή αυτομαστίγωσης, να αντιμετωπίσουμε την πολιτιστική και θρησκευτική μας κληρονομιά με σεβασμό, να αντιταχθούμε σε αυτές τις αποδομιστικές ιδεολογίες που μπερδεύουν τα παιδιά και τους εφήβους και να θέσουμε τέλος στον πόλεμο κατά των ανδρών, που έχει γίνει το έμβλημα της βίας και της καταπίεσης. Η καταστροφή των ανδρών, και ιδιαίτερα του πατέρα, ήταν στην πραγματικότητα ο λοστός που χρησιμοποιήθηκε για να αποδομήσει τον κόσμο μας, για να τον αποσπάσει από την παράδοση. σεβασμού προς το παρελθόν κάποιου, στο όνομα μιας νεωτερικότητας προσαρμοσμένης στη ρευστότητα που απαιτούν οι παγκοσμιοποιημένες αγορές.
Πριν από λίγες ημέρες, στο Palazzo Pirelli (Μιλάνο), το Δημοκρατικό Κόμμα της Λομβαρδίας (PD) αφιέρωσε την τελευταία από τις τρεις ημέρες συζητήσεων για οικονομικά ζητήματα στο ζήτημα της ξένης εργασίας. Ο αναπληρωτής γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος της Λομβαρδίας, Gian Mario Fragomelli, ξεκίνησε λέγοντας: «Έχουμε κουραστεί από την κεντροδεξιά να χρησιμοποιεί την εξίσωση αλλοδαπών-εγκληματικότητας και να υποβιβάζει τον ξένο πληθυσμό σε αυτό ακριβώς». «Για εμάς, αντίθετα, είναι σημαντικό να επανεκκινήσουμε το ζήτημα της ξένης εργασίας ως πόρου σε επίπεδο Λομβαρδίας... η ξένη εργασία είναι ένα δομικό στοιχείο της αγοράς εργασίας μας». Το σχόλιο του Fragomelli για τους εργαζόμενους εκτός ΕΕ είναι σημαντικό. «Προκύπτει ξεκάθαρα πόσο σημαντική είναι η συμβολή των εργαζομένων εκτός ΕΕ στην αύξηση της απασχόλησης, ακόμη και στη Λομβαρδία».
Δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο. Είναι κάπως έτσι: ποιος μαζεύει τις ντομάτες; Ο Landini, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να φωνάξει στην κυβέρνηση Meloni, προσποιούμενος ότι είναι εξοργισμένος από έναν προϋπολογισμό που στερεί πόρους από την κοινωνική πρόνοια. Πού ήταν κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων που διέλυσαν τον δημόσιο τομέα (ιδίως την υγειονομική περίθαλψη), κατέστησαν την εργασία επισφαλή; Εν ολίγοις, πού βρισκόταν κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων Monti, Letta, Renzi, Gentiloni, Conte και Draghi;
Είναι τόσο προφανές ότι αυτό το συνεχιζόμενο άνοιγμα στην ξένη εργασία -χάρη στο οποίο η αγορά εργασίας έχει γίνει εντελώς επισφαλής και οι μισθοί έχουν αποπληθωριστεί- απαιτεί έναν ιδεολογικό μηχανισμό για να δικαιολογήσει τη μετανάστευση.
Οι κακοί (η δεξιά) σκέφτονται λίγο πολύ με τον ίδιο τρόπο, αλλά τουλάχιστον δεν μας ενοχλούν για την υποδοχή και την ένταξη. Περιορίζονται στο να καταγγέλλουν μόνο ορισμένες πτυχές του φαινομένου της μετανάστευσης, χωρίς ποτέ να αμφισβητούν τη λειτουργικότητά του μέσα στο σύστημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου