Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
Η μισή Δυτική Ευρώπη, από το Παρίσι μέχρι το Μιλάνο και τη Βαρκελώνη, έχει καταστραφεί από την Maranza και τις φοιτητικές εξεγέρσεις (κυρίως την Maranza).
Καμία από αυτές δεν είναι ούτε θα είναι επανάσταση, με τη συμβατική έννοια του όρου. Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να τις κάνει.
Επειδή δεν είναι πλέον ικανή να αναπτύξει νέα συλλογικά έργα.
Οι Maranza, στην πραγματικότητα, ξέρουν μόνο πώς να καταστρέφουν και να λεηλατούν, συνδυάζοντας τη μηδενιστική παρόρμηση με τον βανδαλισμό και τον χουλιγκανισμό και την υλιστική παρόρμηση με την υπερτροφική κατανάλωση πολυτελών αγαθών μέσω λεηλασίας, ακολουθώντας τις υποκινήσεις των βρώμικων αρχηγών τους που επιτίθενται και παγιδεύουν το οργιαστικό-εμπορικό σύστημα.
Ένα συλλογικό έργο (είτε κομμουνιστικό, εθνικιστικό είτε δημοκρατικό) είναι πλέον αδύνατο.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το όνειρο της Παδανίας του Μπόσι απέτυχε. Είχε περάσει η εποχή του.
Μια κοινωνία ηλικιωμένων δεν κάνει πλέον πολιτικές επαναστάσεις.
Και ούτε μπορεί μια κοινωνία ατόμων, που δεν ενώνεται πλέον από τίποτα, ούτε από τη θρησκεία, πόσο μάλλον από κανένα συλλογικό έργο.
Και ακόμη λιγότερο μπορεί μια κοινωνία με λίγους νέους, επιπλέον έκπληκτη από τα ναρκωτικά, την πορνογραφία και τα κινητά τηλέφωνα.
Η εποχή των πολιτικών επαναστάσεων (που δεν πρέπει να συγχέεται με την Επανάσταση ή την Ανατροπή, μια διαδικασία αιώνων που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, της οποίας οι επαναστάσεις ήταν μόνο μία πτυχή, αν και η πιο ορατή) έχει πλέον τελειώσει για πάντα.
Όπως ο φασισμός και ο κομμουνισμός.
Η εποχή της πλουτοκρατίας και του ατομικιστικού μηδενισμού δεν επιτρέπει πλέον συλλογικά έργα.
Όπως γράφει ο ιστορικός και δημογράφος Εμμάνουελ Τοντ, οι μεγάλες επαναστάσεις, για να λάβουν μορφή, χρειάζονταν παραδόξως την παρουσία της χριστιανικής θρησκείας, την οποία οι ίδιες αμφισβητούσαν ή καταδίωκαν και της οποίας αποτελούσαν μια διεστραμμένη μίμηση, εντελώς πολιτική και εντελώς έμφυτη.
Τώρα που ζούμε σε μια μεταχριστιανική κοινωνία, δεν υπάρχει πλέον καμία θρησκευτική ενέργεια μετατρέψιμη σε έμφυτους στόχους, ούτε κανένας κοινωνικός δεσμός μεταξύ των ανθρώπων.
Η δημοκρατική πλουτοκρατία, ως ένα σύνολο ατόμων ελεύθερα να αυταπατώνται πιστεύοντας ότι μπορούν να πραγματοποιήσουν τον εαυτό τους ακόμη και υποβαθμίζοντας τον εαυτό τους, να επιδιώκουν αποκλειστικά τα δικά τους υλικά συμφέροντα και τις ακόρεστες επιθυμίες, που συχνά αποκαλούνται δικαιώματα, δεν είναι ουτοπία αλλά δυστοπία.
Δεν επιτρέπει την κατασκευή κανενός κοινοτικού μοντέλου κοινωνίας και έτσι πνίγεται σε μηδενιστική αποστασία χωρίς την ανάδυση συλλογικών σχεδίων κοινωνικής ανανέωσης.
Η εποχή των επαναστάσεων έχει τελειώσει.
Βρισκόμαστε στην εποχή των εξεγέρσεων Maranza. Δηλαδή, της ανυπαρξίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου