Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Riccardo Sampaolo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Riccardo Sampaolo. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Η αδυσώπητη πρόοδος μιας κοινωνίας που βασίζεται ολοένα και λιγότερο στην κοινότητα

από τον Riccardo Sampaolo - 19 Νοεμβρίου 2026

Η αδυσώπητη πρόοδος μιας κοινωνίας που βασίζεται ολοένα και λιγότερο στην κοινότητα


Πηγή: Αιρετικά

Η ραγδαία ψηφιοποίηση, η μαζική μετανάστευση, η επιθετική αστικοποίηση και οι συγκρούσεις εντός των οικογενειών είναι μόνο μερικές από τις πτυχές που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες, οι οποίες καθίστανται ολοένα και πιο εύθραυστες από την επιφανειακή φύση και την αστάθεια των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι αισθάνονται όλο και λιγότερο μέρος μιας κοινότητας και όλο και περισσότερο στο έλεος ανεξέλεγκτων εξωτερικών γεγονότων.

Οι αντιδράσεις των περισσότερων κυβερνήσεων στα προβλήματα που περιγράφονται παραπάνω τείνουν πάντα να ενισχύουν τη ρύθμιση, η οποία ολοένα και περισσότερο αποκτά μια γκραμσιανή χροιά που στοχεύει στην παραγωγή μιας νέας κοινής λογικής, προφανώς επιβαλλόμενης από τα πάνω και επομένως σε πολλές περιπτώσεις τεχνητά απορροφημένης από τους ανθρώπους, παράγοντας έτσι κομφορμισμό και αποξένωση.

Η υπέρβαση του απαρχαιωμένου αγρότη, του οποίου την ηλιθιότητα τόνιζε ο Καρλ Μαρξ, και του οποίου η ζωή, αν και στο έλεος των περιβαλλοντικών συνθηκών, μπορούσε να βασιστεί σε έναν αναμφισβήτητα συμπαγή κοινωνικό και οικογενειακό ιστό, που του επέτρεπε να αντιμετωπίζει επαχθείς καθημερινές υποχρεώσεις, έχει δώσει τη θέση της στον σύγχρονο ψηφιοποιημένο, εύθραυστο, άθρησκο, αλαζονικό και προοδευτικό άνθρωπο της πόλης.

Η πόλη, από τη φύση της, κατοικείται από ξένους, με την πιο κοινή μορφή στέγασης να είναι η πολυκατοικία, η οποία, όπως υποδηλώνει η λέξη, αποτελεί κοινόχρηστο χώρο μεταξύ ξένων, όχι ιδιοκτησία με την πλήρη έννοια του όρου, όπως ο Σπένγκλερ είχε σκοπό, σαν ένα παλιό αγροτόσπιτο στην ύπαιθρο. Οι κάτοικοι των πόλεων, ως επί το πλείστον, μοιράζονται τα σπίτια τους με ξένους, ζώντας με λίγα έθιμα και πολλούς κανόνες και κανονισμούς που εύκολα οδηγούν στον κομφορμισμό, καταστέλλοντας όλο και περισσότερο την ικανότητά τους να σκέφτονται ελεύθερα. Από τον Ενρίκο Ματέι, ο οποίος δεν μιλούσε λέξη αγγλικά -τότε σχεδόν αρετή, τώρα σχεδόν ένα ασήμαντο ελάττωμα-, περνάμε σε εξέχοντες άνδρες και γυναίκες με ένα σαφώς κοσμοπολίτικο και κοσμικό προφίλ.

Η μόνη λογική κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι η αναζωογόνηση των κοινοτήτων, κάνοντάς τες όλο και πιο συνειδητοποιημένες για τον ρόλο τους στην αναχαίτιση της αχαλίνωτης ατομικοποίησης της κοινωνίας