Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ - Cornelio Fabro. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ - Cornelio Fabro. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2024

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ (2)

 Στνέχεια από: Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2024

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ.
του Cornelio Fabro.

Απο το Είναι στο υπαρκτό!
  
1. Υπαρξισμός και μεταφυσική: η ασάφεια του θέματος!(συνέχεια)     

 Στην ανάπτυξη τής...νεότατης φιλοσοφίας στο πρώτο μισό τού αιώνος μας, σε σχέση με το καταγωγικό της ξεκίνημα όπως ετέθη απο τον Κίρκεγκαρντ, παρακολουθήσαμε  μια ολοκληρωτική ανατροπή θέσεως. Η ύπαρξη, η οποία στον Κίρκεγκαρντ είναι η διαμαρτυρία του ανθρώπου "μπρός στον Θεό" για να σωθεί με την απόφαση τής πίστης για την αιωνιότητα, γίνεται στον υπαρξισμό τής εποχής μας η απόφαση για το πεπερασμένο του Χρόνου.
          Ενάντια στον Χέγκελ ο οποίος διασκόρπισε το Απόλυτο στον Δημιουργό τής πραγματικότητος τής Καθολικής ιστορίας, ο Κίρκεγκαρντ κάλεσε την ιστορία και τους πρωταγωνιστές της μπροστά στο δικαστήριο τής συνειδήσεως του καλού και του κακού. Ο σύγχρονος υπαρξισμός αντιθέτως τοποθετεί την ιστορία σαν το αποτελεσματικό πλέγμα τών υπαρξιακών κατηγοριών πέραν κάθε αξιακής κρίσεως. Η ύπαρξη συνίσταται στην ελευθερία σαν δυνατότης τής δυνατότητος.
          Ενάντια στον Χέγκελ ο οποίος συνέλαβε τον χρόνο σαν την σφαίρα τού φευγαλέου φαινομένου τής αιωνιότητος και το πεπερασμένο σαν απλή ψευδαίσθηση του απείρου, ο Κίρκεγκαρντ αντιθέτει την απόλυτη σύσταση τού πεπερασμένου πνεύματος σαν ατόμου το οποίο, μέσω τής ελευθερίας, μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στο πεπερασμένο και το άπειρο. Και σ'αυτό το σημείο ο σύγχρονος υπαρξισμός επιδίωξε μία μέση οδό ανάμεσα στον Χέγκελ και τον Κίρκεγκαρντ. Ο άνθρωπος εξ-έρχεται όσον αφορά τον κόσμο καθότι εισ-έρχεται στην ελευθερία του σαν μοίρα του ίδιου τού Είναι.
          Ενάντια στον Χέγκελ ο οποίος, θεωρώντας την αλήθεια σαν το όλον, κατεύθυνε την σκέψη θεολογικώς, σύμφωνα με την ολοκληρωτική ενυπάρχουσα σταθερότητα τού Απολύτου, στην φύση και στην ιστορία, ο Κίρκεγκαρντ αντιπαρέθεσε την απόλυτη υπερβατικότητα, την οποία διείδε η κλασσική σκέψη, δηλαδή την "ποιοτική διαφορά", την άπειρη, ανάμεσα στον Θεό και τον κόσμο, ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Ο υπαρξισμός ο σημερινός, αντιθέτως, προβάλλει το πρόβλημα του Θεού στην αναλογία τού Είναι, σαν σημείου διφορούμενου τής ριζικής αδυναμίας να ολοκληρωθεί η δυνατότης τής ελευθερίας.
          Ενάντια στον Χέγκελ ο οποίος διέλυσε την Θεολογία στην μεταφυσική, εκμηδενίζοντας διαλεκτικά την ιστορική πραγματικότητα τού προπατορικού σαν μία φευγαλέα στιγμή, τόσο για το είδος όσο και για το άτομο, ο Κίρκεγκαρντ ξεκαθαρίζει το άλμα τής ελευθερίας που συνεπιφέρει το αμάρτημα, τόσο για την ανθρωπότητα όσο και για το άτομο. Ο υπαρξισμός αντιθέτως διατηρεί την διαλεκτική στιγμή τού προπατορικού το οποίο λυτρώνεται απο μόνο του στην "πίστη και αφοσίωση" στο ιδιαίτερο Είναι.    
          Ενάντια στον Χέγκελ ο οποίος ερμήνευσε τον Χριστιανισμό σαν την υπέρτατη κορυφή τής αναπτύξεως τού πνεύματος, με την σημασία τής απόκτησης τής ολοκληρωμένης αυτονομίας τής αυτοσυνειδήσεως με τον εαυτό της (διαλεκτική) μέσω των δογμάτων τής Τριάδος και τής ενσαρκώσεως, ο Κίρκεγκαρντ αντιπαραθέτει στον Χέγκελ τό "παράδοξο" τής πίστης και την αδυναμία να λυθεί και να αφομοιωθεί η Ενσάρκωση (και ακόμη περισσότερο η Τριάδα) στην πρόοδο τής ενυπάρξεως. Ο υπαρξισμός αντιθέτωςκατήργησε εντελώς το στοιχείο τής υπερβατικότητος ερμηνεύοντας την υπερβατικότητα σαν το πέρασμα απο την δυνατότητα στην πραγματικότητα, στο βάθος επομένως εκείνης τής δυνατότητος που το υποβαστάζει.
          Επομένως ενάντια στην Εγελιανή θέση η οποία εννοεί την ιστορία σαν την ανιούσα επιφάνεια του Θεού, ο Κίρκεγκαρντ αντιπαρέθεσε την ιστορία σαν την ανάπτυξη τής πτώσεως τού ανθρώπου και της λυτρώσεως, την οποία ολοκλήρωσε ο Χριστός. Ο σύγχρονος υπαρξισμός αντιθέτως συλλαμβάνει την ιστορία σαν το απεριόριστο άνοιγμα του Είναι στην διαδοχή τών μορφών του, καθώς όλες προσλαμβάνονται αντίστοιχα στο Είναι και εγκαταλείπονται στο μή-Είναι, καθότι η μοναδική αλήθεια τής υπάρξεως είναι να αφήσει να είναι το Είναι.
          Τέλος ενάντια στον Χέγκελ ο οποίος ερμήνευσε την ενσάρκωση σαν την ιδανική ολοκλήρωση τής ιστορίας στην τέλεια συμφιλίωση, δηλαδή την ολοκληρωμένη εν Χριστώ ενύπαρξη ανάμεσα στο πεπερασμένο και το άπειρο, ανάμεσα στον Χρόνο και την αιωνιότητα, διαλύοντας το πεπερασμένο και τον χρόνο σαν φαινόμενα και σάν διαλεκτικές στιγμές του απείρου και της αιωνιότητος, ο Κίρκεγκαρντ συλλαμβάνει την Ενσάρκωση σαν την συνάντηση του χρόνου και της αιωνιότητος, σαν το μοναδικό γεγονός το οποίο κυριαρχεί στην ιστορία την "πρίν και την μετά", σαν μαρτυρία τής πτώσεως του ανθρώπου και σαν πραγματοποίηση τής σωτηρίας. Και εμφανίζεται επιτέλους η καθοριστική λύση του προβλήματος τής ιστορίας καθώς είναι δυνατόν (ενάντια στον Σπινοζισμό του Λέσσινγκ) στο συμπτωματικό γεγονός-που είναι η ενσάρκωση εκ μέρους του Θεού στον Χριστό και στην πράξη τής πίστης απο μέρους του ανθρώπου-να αντλήσει μία αναγκαία αξία η οποία βγάζει τον χρόνο έξω απο την αδιαφορία του: τόσο του κοσμικού χαρακτήρος (Ελληνική θεωρία της αιωνίου επιστροφής), ή πνευματικού (μοντέρνα θεωρία της διαλεκτικής). Ο σύγχρονος υπαρξισμός βρίσκει παράλογη την αποδοχή τής ενσαρκώσεως τόσο με την έννοια τού Χριστιανισμού, ότι δηλαδή ο Θεός γίνεται άνθρωπος, όπως και με την σημασία τού ιδεαλιστικού πανθεϊσμού ότι ο άνθρωπος γίνεται Θεός ή τουλάχιστον τείνει να εκφράσει με την πρόοδό του το Απόλυτο τής Νοήσεως σαν δημιουργικής αρχής: καθεμία απο αυτές τις λύσεις αποδίδει στο Είναι ένα τέλος και γι'αυτό θα καταργούσε την ουσία την ίδια της υπάρξεως σαν ελευθερίας επιλογής στο βάθος της, της δυνατότητος της δυνατότητος.
          Το πρόγραμμα τής ευρέσεως μίας μέσης οδού ανάμεσα στόν απόλυτο ιδεαλισμό και τον ελληνο-Χριστιανικό ρεαλισμό που προσπάθησε ο υπαρξισμός, δέν είναι καινούργιο: καινούργια είναι η μέθοδος που θέλει να είναι πρωτότυπη και καθοριστική!

Συνεχίζεται
Αμέθυστος 

Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2024

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ (1).

 ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ.

του CORNELIO FABRO.

ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΥΠΑΡΚΤΟ.

1. Υπαρξισμός και μεταφυσική: η ασάφεια του θέματος!
         
Εάν η σύγχρονη αντίθεση τής φιλοσοφίας, η οποία ορίζεται σαν μία επιστροφή στο Είναι ενάντια στην κυριαρχία τής σκέψης, η οποία ενορχηστρώθηκε απο τον υπερβατικό ιδεαλισμό, μπορεί να αναγνωρισθεί, δέν είναι όμως εξίσου προφανής η ακριβής πραγματικότης αυτού του Είναι, το οποίο ο υπαρξισμός ισχυρίζεται ότι αντιπαραθέτει στην σκέψη, ούτε η σημασία τής παρουσίας του, τού περιεχομένου του, τού πραγματικού θεμελίου του, των επιπέδων του. Το πρόβλημα είναι τόσο δύσκολο καθώς οι υπαρξιακές φιλοσοφίες συναντώνται μόλις και μετά βίας στον κοινό ασαφέστατο παρονομαστή στην θέση του Είναι τής υπάρξεως εναντίον της ουσίας! Όμως η αντίθεση, μ'αυτούς τους όρους μένει ασαφής και ασύλληπτη.
Το αποδεικνύει το γεγονός ότι οι ξεχωριστοί υπαρξισμοί για να διορθώσουν την δική τους ερμηνεία τής υπάρξεως, αναγκάστηκαν να προστρέξουν σε έναν "καθορισμό" τού Είναι όπως συναντάται σε συστήματα ή κατευθύνσεις των οποίων ανακοινώνουν την υπέρβαση. Αυτή η πρωταρχική "επιλογή" τού Είναι, η κατεύθυνση δηλαδή πρός μία εκφρασμένη ή σιωπηλή πρός μία ακριβέστατη οντολογική προοπτική, είναι το μόνο άξιο κριτήριο για να διακρίνουμε και να συλλάβουμε τους διάφορους υπαρξισμούς απο το εσωτερικό τών προβληματισμών τους!
Διότι πράγματι η νέα φιλοσοφία απαιτεί μία δική της συνολική σημασία, δηλαδή ακυρωτική, ώς πρός την συνολική άρθρωση τής δυτικής σκέψης, και ιδιαιτέρως τής μοντέρνας σκέψης: Το Είναι τής υπάρξεως παρουσιάζεται σαν η καθαρή ιστορικότης τού ανθρωπίνου είναι, σαν το αληθινό είναι καθαυτό, οριζόμενο και αποτελούμενο απο το παράδοξο είναι-για -τον άλλο, το οποίο εξαπλώνεται στην έκταση του χρόνου. Η αντιμεταφυσική στάση η οποία κυριάρχησε τους τρείς τελευταίους αιώνες στην δυτική σκέψη συγκεντρώνεται και δυναμώνει στον υπαρξισμό με ένα αίτημα δραματικής κάθαρσης, με μία ριζικότητα η οποία δέν υπήρξε ποτέ εώς τώρα. Διότι μέχρι τώρα το Είναι τόσο στον ρεαλισμό, όπως και στον ιδεαλισμό ήταν φιλτραρισμένο και καθοδηγείτο απο την ουσία, που ήταν η πρώτη αρχή, προφανής καθαυτή και προσβάσιμη σε κάποια μορφή εμπειρίας ή στοχασμού.
Σήμερα όμως το θεμέλιο έχει μετατοπιστεί απο την ουσία στο Είναι, στο οποίο παραπέμπει κάθε παρουσία και η ίδια η δυνατότης τής αλήθειας. Ας κρατήσουμε όμως καθαρά στον νού μας πώς το Είναι στο οποίο παραπέμπει η ύπαρξη δέν είναι καθόλου το Είναι το οποίο έχει θεωρηθεί σαν ο τελευταίος όρος των ουσιών-κάτι που πλησιάζει στο ens omnino indeterminatum του Σχολαστικισμού, εκείνου όμως που το κατέστησε περίπου ένα genus generalissimum ή στο "καθαρό Είναι" (reines sein) του Χέγγελ το οποίο είναι κενό απο κάθε περιεχόμενο και ταυτόσημο με το Μηδέν. Το Είναι δέν υπολογίζεται ούτε σαν ένα περιεχόμενο ("υποκείμενο" στατικό) με τον τρόπο της παραδοσιακής μεταφυσικής, ούτε σαν "λειτουργία" σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης του μοντερνισμού και ιδιαιτέρως του Κάντ και του υπερβατικού ιδεαλισμού (το Είναι συνδετικό υποκειμένου κατηγορήματος, το οποίο αναφέρεται στο υποκείμενο σαν προοδευτικότης). Το Είναι δέν μπορεί να παρουσιασθεί ούτε σαν αποτέλεσμα συνθέσεως (τέτοιο είναι το όν, όχι το Είναι) αλλά και ούτε όπως το ενεργεία που είναι η καθολική αρχή του όλου, σε σχέση με το οποίο κάθε ξεχωριστή πραγματικότης και ιδιαιτέρως το ανθρώπινο είναι πρέπει να ορισθούν σαν στιγμές, φαινόμενα ή κάτι επουσιώδες απέναντι στην αλήθεια και στην μοίρα τού ιδίου του Είναι! Το Είναι δέν παρουσιάζεται ούτε παρουσιάζει τον εαυτό του, ούτε πρίν ούτε μετά, καθαυτό, αλλά μόνον στο "άλλο" που είναι το όν, δηλαδή στην ύπαρξη. Το Είναι είναι αυτό λόγω τού οποίου κάθε άλη παρουσία παρουσιάζεται και επομένως πρέπει να το σκεφθούμε σαν την παρουσιαστικότητα και την παρουσίαση κάθε παρουσίας.
Μοιάζει σχεδόν σαν ο υπαρξισμός να έχει ξαναρίξει το a'priori του Καντιανού ιδεαλισμού και του μετα-καντιανισμού απο την γνώση πάνω στο ίδιο το Είναι. Μόνο που αυτό είναι εν μέρει σωστό και μόνον σαν πιό άμεση ιστορική πρόοδος, καθότι το Είναι συλλαμβάνεται απο τον υπαρξισμό σαν η δυνατότης παρουσιάσεως κάθε παρουσίας. Οφείλουμε να την ονομάσουμε υπερβατική αυτή την δυνατότητα που εκφράζει το ίδιο το Είναι, αλλά η υπερβατικότης χρεώνεται και παραμένει απο την εδώ μεριά κάθε συγκεκριμένου καθορισμού ή οντικού ορισμού τού Είναι, και ιδιαιτέρως, πέρα απο κάθε δυαλισμό του υποκειμένου και του αντικειμένου, ύλης και πνεύματος, φύσεως και Θεού. Αυτό είναι θεμελιώδες για να συλλάβουμε την στάση τού υπαρξισμού απέναντι στα προβλήματα του Θεού, της ψυχής και του κόσμου στα οποία η παραδοσιακή μεταφυσική εμπιστευόταν την λύση του προβλήματος του Είναι. Εδώ όμως το Είναι δέν λύνεται αλλά είναι αυτό το ίδιο που λύνει το πάν, καθότι παρουσιάζει, καθότι προσφέρει την έλλαμψη, για το άνοιγμα μέσα στο οποίο μπορεί να εμφανισθεί το ουσιώδες. Η υπερβατικότης τού Είναι που καθιστά δυνατή την παρουσία και την εμφάνιση κάθε παρόντος στην ύπαρξη, τόσο αν αυτό είναι ένας βράχος, ένα πουλί, ένας όμοιός μου ή ο ίδιος ο Θεός, πρέπει να γίνει κατανοητή σαν το απεριόριστο άνοιγμα, στο οποίο αντιπαραβάλεται το ανεξάντλητο τής υπάρξεως μέχρις ότου υπάρχει "χρόνος".
Ο άνθρωπος βρίσκεται ριγμένος σ'αυτό το "άνοιγμα" και δέν υπάρχει ανάγκη να το επιδιώξουμε ή να το αποδείξουμε. Αυτό το ίδιο αναλαμβάνει να φανερωθεί στην ύπαρξη με τρόπους οι οποίοι πολύ συχνά δέν είναι ευχάριστοι και μάλιστα είναι βάρβαροι. Να αφεθούμε σ'αυτό το άνοιγμα είναι να επιτρέψουμε να είναι η αλήθεια του Είναι, είναι να είμαστε στην αλήθεια. Να επιτρέψουμε το υπάρχον να είναι στο άνοιγμα του Είναι, είναι να αποφασίζουμε για την αλήθεια του Είναι. Είναι η ελευθερία γι'αυτό που αποτελεί την ουσία της αλήθειας του Είναι!

Συνεχίζεται

Αμέθυστος. 

Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ. (7)


ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ.
Του Cornelio Fabro.

3. Η ένταση ανάμεσα στην μεταφυσική και την οντολογία (συνέχεια).
         
 Στην εισαγωγή στην Μεταφυσική ο Χάιντεγκερ ανέπτυξε για πρώτη φορά την εσωτερική στο Είναι διαίρεση, όπως προκύπτει απο την πρωτογενή έννοια τής Veritas σαν αλήθεια="μή κρυπτόν". Προειδοποιεί ότι το "Είναι είναι περιορισμένο σε σχέση με το άλλο και γι'αυτό προσλαμβάνει σ'αυτή την θέση τού ορίου τον δικό του προσδιορισμό", ο οποίος κατανοείται με αποκλειστικώς θετική σημασία και όχι αρνητική πλέον όπως στην μοντέρνα μεταφυσική του απείρου (ιδιαιτέρως στον Σπινόζα, Χέγκελ). Αυτός ο περιορισμός τού είναι συμβαίνει σύμφωνα με τέσσερα σημεία τα οποία αναφέρονται στην σειρά και επομένως εμποδίζουν τον προσδιορισμό τού Είναι να κατακερματιστεί, ή να υψωθεί ή να χαμηλώσει! Αυτά τα σημεία συνιστούν τις "διακρίσεις" οι οποίες διαπερνούν κάθε γνώση, πράξη και λόγο τού Είναι και περιέχουν τις κρυμμένες δυνάμεις απο όπου πραγματοποιείται το ξεδίπλωμα τής αλήθειας, τής ουσίας τού Είναι και δίνουν την ουσιώδη αναφορά για τον καθορισμό τής ίδιας τής αλήθειας! Αυτά τα τέσσερα σημεία μπορούν να παρουσιασθούν στις τέσσερις στιγμές του Είναι και του γίγνεσθαι, του είναι και του φαίνεσθαι, του είναι και της σκέψης, τού είναι και τού δέοντος! Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι στην ιστορία τής δυτικής σκέψης αυτά εμφανίσθηκαν σύμφωνα με μία αλληλουχία διαφορετικών εποχών των οποίων αποτελούν το χαρακτηριστικό και μ'αυτό, το όριο και το αντίστοιχο λάθος!
          Τα δύο πρώτα ζεύγη τού "είναι και γίγνεσθαι" και "είναι και φαίνεσθαι" ανήκουν-όπως είναι γνωστό-στην αυγή της Ελληνικής σκέψης. Το τρίτο ζεύγος τού "είναι και σκέψη", ήδη παρόν στην προσωκρατική φιλοσοφία με τα άλλα δύο, αναπτύσσεται καθοριστικά απο τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και προσλαμβάνει την ιδιαίτερη φόρμα του στην αρχή τής μοντέρνας εποχής με ενα άνοιγμα και άπλωμα τών προόδων και των διασταυρώσεων ανώτερο απο όλες τις άλλες. Το τέταρτο, τού "είναι και δέοντος" παρότι η ένδειξη είναι παρούσα στους υπολογισμούς τού όντος σαν αγαθόν τής πλατωνικο-Αριστοτελικής παραδόσεως γνωρίζει την συστηματική του ανάπτυξη στις φιλοσοφίες τών αξιών που κυκλοφόρησαν σε αφθονία στο τέλος του περασμένου αιώνος και στις αρχές του τρέχοντος!
          Προφανώς "είναι και γίγνεσθαι" και "είναι και φαίνεσθαι" δέν συμπίπτουν, αλλά εμείς τα συναντούμε καθαυτά στο καθαυτό ουσιώδες, σαν ανήκοντα στο ίδιο πλαίσιο (ο Χάιντεγκερ υπενθυμίζει τις λεγόμενες αυταπάτες της ανατολής και της δύσης τού ήλιου, του ξύλου το οποίο βυθισμένο στο νερό φαίνεται κομμένο...) Ακριβώς σ'αυτό το σημείο υπεισέρχεται η διάκριση τού "είναι και σκέψης" καθότι στην σκέψη ανατίθεται η μεταφορά τού ουσιώδους στο Είναι και μ'αυτό η εγγύηση της αλήθειας στην μή-απόκρυψή της. Η μοντέρνα σκέψη η οποία προχωρά με έννοιες, πρέπει να το επαναλάβουμε, μείωσε την γνώση στην παρουσία τού είναι σαν όψη τής αναπαραστάσεως και επομένως στην "παρουσίαση". Έτσι η διατύπωση τού Σοπενάουερ συνοψίζει όλη την μοντέρνα σκέψη, όποιος κι'άν είναι ο τρόπος κατανοήσεως τής παρουσιασεως (vor-stellung).
          Η πρωτοτυπία λοιπόν της οντολογίας τού Χάιντεγκερ μπορεί να υποδειχθεί στο ότι επανέφερε το Είναι στην όρθια θέση του, ελευθερώνοντας το απο το σκύψιμο που του είχε επιβάλλει ο υποκειμενισμός της εννοιολογικής σκέψης! Αυτή η πρόοδος της αποκαταστάσεως τού Είναι οδήγησε κατά συνέπειαν στην αποκατάσταση τού ανθρώπου!
          Μέχρι τώρα ο άνθρωπος οριζόταν σαν animal rationale, αυτό που στα μάτια τού Χάιντεγκερ είναι κάτι τερατώδες διότι ο άνθρωπος καθότι animal παραμένει εν τέλει ενταγμένος στην σφαίρα την ζωϊκή, της animalita, πολύ κοντά στην βαρβαρότητα, παρά το ότι στην συνέχεια τού προστίθεται η διαφορά τού rationale, της νοήσεως. Αυτό που είναι θεμελιώδες σ'αυτόν τον ορισμό παραμένει το homo animalis, η σύνθεση ψυχής και σώματος, παρά το ότι η anima στην συνέχεια υπολογίζεται σαν animus και αργότερα σαν υποκείμενο, σαν πρόσωπο και σαν πνεύμα. Αλλά μ'αυτόν τον τρόπο η ουσία του ανθρώπου υπολογίζεται πολύ περιορισμένα και όχι στην καταγωγή της η οποία αναφέρεται στο ουσιώδες της μέλλον και αγκαλιάζει επομένως την ιστορική ανθρωπότητα! Δηλαδή υπολογίζεται περισσότερο η "animalitas" και όχι η "humanitas"  οποία παραμένει απόκρυφη! Αυτός ο ορισμός λοιπόν του ανθρώπου με τον τρόπο του είναι ο δείκτης τής πτώσεως τής Δύσης, καθότι σ'αυτή φαίνεται πώς το Είναι παρήκμασε εξαρτημένο απο τον άνθρωπο και συστάθηκε επομένως το δυτικό δόγμα τοΎ ανθρώπου μέσω μίας παρέλασης ειδικοτήτων : ψυχολογία, ηθική, δόγμα τΉς γνώσεως, ανθρωπολογία....
          Αλλά εάν ο άνθρωπος προτίθεται να παραμείνει πιστός στο Είναι, δέν περιλαμβάνεται στην φύση του παρά μόνον στην σχέση του με το Είναι. Θα ήταν όμως ένα λάθος να κατανοήσουμε αυτή την σχέση, προειδοποιεί ο Χάιντεγκερ, σύμφωνα με την μορφή τής προθέσεως ώς πρός το αντικείμενο, διότι θα ήταν μία επιστροφή, στην υποκειμενικότητα τής "υποκειμενικής-φιλοσοφίας". Απο όσα ειπώθηκαν, ο άνθρωπος ανάμεσα σε όλα τα όντα έχει την ιδιότητα να "είναι-εκεί", δηλαδή να βρίσκεται στην παρουσία τού ουσιώδους. Επομένως ο άνθρωπος είναι ο "φύλακας", ο "ποιμήν", ο "κοντινός" τού Είναι, η σχέση τού Είναι", η "οικία", ο "τόπος" τής αλήθειας. Σε αντίθεση με την μοντέρνα σκέψη "η ουσία και ο τρόπος τού ανθρώπινου Είναι δέν μπορεί να καθορισθεί παρά μόνον ξεκινώντας απο την ουσία τού Είναι". Αυτή είναι η βαθειά και προφανής σημασία του λόγου τού Παρμενίδη: το γάρ αυτό νοείν εστίν τε και είναι! Το όν άνθρωπος καθορίζεται απο την συσχέτιση του με το ουσιώδες καθαυτό μέσα στο Όλον. Η ορολογία τού Χάιντεγκερ παρουσιάζεται εδώ ακριβής και σαφής. Η "ουσία" του ανθρώπου φαίνεται σαν η "αναφορά", η οποία ανοίγει πάνω απ'όλα στον άνθρωπο τό Είναι. Το είναι άνθρωπος, όπως είναι η ανάγκη ή η ένδεια τής αντιλήψεως και της συγκέντρωσης, είναι η υποχρέωση στην ελευθερία τής αναλήψεως τής τέχνης, κατανοημένης σαν, τήν θέτω-σε-ενέργεια συνειδητή του Είναι. Έτσι είναι ιστορία! Μπορούμε να το δούμε καλύτερα: Το Είναι άνθρωπος είναι, σύμφωνα με την ιστορική του ουσία η οποία ανοίγει σε ιστορία, ο Λόγος, κατανοημένος σαν η συγκέντρωση και η αντίληψη τού είναι της ουσίας. Ο άνθρωπος, σαν αυτόν ο οποίος εργάζεται και στέκεται στον Λόγο, στην συγκέντρωση, είναι ο συλλέκτης. Να είμαι άνθρωπος σημαίνει: "αναλαμβάνω" την συγκέντρωση, τήν συνθέτουσα αντίληψη τού Είναι της ουσίας, το θέτω-σε ενέργεια συνειδητή την φανέρωση και έτσι "καθοδηγώ" την "μή-λήθη" και το ποιμένω ενάντια στην λήθη! (Τί είναι η Μεταφυσική). Η σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και στο Είναι, είναι αμοιβαία. Γι'αυτό επιλέχθηκε για τον καθορισμό του ανθρώπου ο όρος Dasein (το παρόν είναι) στην θέση τής συνειδήσεως. Το Da-sein συγκεντρώνει σε μία λέξη ταυτοχρόνως την αναφορά του Είναι στην ουσία του ανθρώπου όπως επίσης και την ουσιώδη σχέση του ανθρώπου με το άνοιγμα (το "Da") τού Είναι καθαυτού. Γι'αυτό λέγεται ότι "υπάρχει μόνον ο άνθρωπος", όχι με την έννοια ότι μόνον ο άνθρωπος είναι όν, αλλά με την έννοια ότι ο άνθρωπος είναι "εκείνο το όν του οποίου το Είναι χαρακτηρίζεται μέσω της ανοιχτής στάσης στην εσωτερικότητα  τής μή-λήθης τού Είναι, κινούμενος απο το Είναι! Η λεγόμενη πρόθεση και κάθε λειτουργία τής συνειδήσεως αποτελεί κάτι θεμελιωμένο και όχι κάτι θεμελιώδες. Αυτή έχει το πρώτο της θεμέλιο στην υπαρξιακή ουσία τού ανθρώπου.

Συνεχίζεται

Η ΑΓΡΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑΣ, ---ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΤΟΥ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ, ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΟΥ, --- ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ, ΤΟΥ ΕΥ ΖΕΙΝ, ΣΤΟ ΖΕΙΝ, ΣΤΟΝ ΒΙΟ. ΚΑΘΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΗΤΑΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΑΒΙΩΤΟΣ.

Αμέθυστος. 

Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ(6) .

Συνέχεια από: Πέμπτη 1 Ιουνίου 2017

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ.
Τού Cornelio Fabro.

3.       Η ένταση ανάμεσα στην μεταφυσική και την οντολογία (συνέχεια).
         
 Δέν ήταν όμως αυτή η πρωταρχική σημασία τής Veritas, στην δική της και μόνον σημασία. Αυτή φανερώνεται απο την α-λήθεια η οποία σημαίνει "μή-κρυπτόν":  Αυτό το μή-κρυπτόν περιέχει ένα σημείο το οποίο δέν έχει ακόμη δοκιμαστεί απο την δυτική σκέψη τής ουσίας τού Είναι, κάτι που παραμένει ακόμη να ανακαλυφθεί και ο Χάιντεγκερ εμπιστεύεται αυτή την εργασία στους στοχαστές του μέλλοντος. Ο Χάιντεγκερ βλέπει μία στενή εξάρτητη συγγένειας ανάμεσα σε όλα τα συστήματα φιλοσοφίας και μεταφυσικής, αρχής γενομένης απο τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και για την μοντέρνα σκέψη απο τον Καρτέσιο και στην συνέχεια απο τον Κάντ, διά των οποίων η μοντέρνα φιλοσοφία προβάλλει το πρόβλημα τής αλήθειας σαν "βεβαιότητος και εν τέλει σαν "αυτοσυνειδησίας": Κατά συνέπειαν η αλήθεια συλλαμβάνεται σαν το Είναι τής "υποκειμενικότητος" σύμφωνα με την σχέση υποκειμένου-αντικειμένου, σαν η συμφωνία και η συμμόρφωση τής αναπαραστάσεως με το ουσιώδες. Ο Χέγκελ, κρίνοντας σαν παράλογη την σύλληψη τού Κάντ, δηλ. τής γνώσεως σαν μέσον και εργαλείο, βλέπει την διατύπωση τής αλήθειας σαν την "αυτοβεβαίωση τής αυτοσυνειδησίας" τής οποίας η υπέρτατη μορφή είναι η φιλοσοφία. (Holzwege σ. 117). Το είναι αυτής της αυτοσυνειδησίας δίνεται απο την δραστηριότητα τής βουλήσεως, όπως θα ειπωθεί, ήδη για τον Χέγκελ, μετά τον Σέλλινγκ, στους οποίους μένει πιστός ο Νίτσε μαζί με τον Σλαϊερμάχερ, κηρύσσοντας την "βούληση για δύναμη".
          Πρόκειται γι'αυτό : η αλήθεια σαν συμμόρφωση τής γνώσεως, μέσα στην σχέση τής κατηγορηματικής επιταγής, με το αντικείμενο τής κρίσεως, δέν μπορεί να προηγείται τής αλήθειας! Το πράγμα πρίν βρεθεί μέσα στην σύνθεση υποκειμένου και κατηγορήματος πρέπει να "φανερωθεί" έτσι όπως είναι, πρέπει δηλαδή να εξέλθει απο την κρυφιότητά του! Τότε η πρόταση τής ομιλίας είναι αληθινή καθότι κατευθύνεται σ'αυτό που δέν είναι πλέον κρυμμένο, σ'αυτό που έγινε παρόν : αυτή είναι η ακρίβεια που ανήκει στην αλήθεια η οποία στρέφεται στην "παρουσία τού Είναι" και όχι στην αναπαράστασή του! Πρόκειται πιό απλά να φανεί, εάν η αλήθεια, η ουσία της αλήθειας, είναι κάτι πρωτογενές ή παράγωγο, εάν πρέπει να την ψάξουμε δηλαδή στο Είναι ή στην γνώση! Αν υποθέσουμε ότι είναι κάτι πρωτογενές, τότε αυτή ορίζεται όταν μας παρουσιάζει το ουσιώδες, στον φωτισμό του και στην έξοδό του απο την κρύπτη του στην οποία παρέμενε μέχρι τώρα καλυμένο. Μόνον αυτή την στιγμή είναι δυνατόν να μιλήσουμε για την αλήθεια σαν "συμμόρφωση". Το είναι σ'αυτή την ενέργεια τής παρουσίας ονομάζεται "το άνοιγμα" και η αλήθεια θεμελιώνεται στην "ανοιχτότητά " του και δίνεται στο άνοιγμα! Αυτό το ανοιχτό λοιπόν προσφέρει τις σχέσεις με τις οποίες κάθε πραγματικό μπορεί να βρεθεί. Είναι αυτό το ίδιο το οποίο σε κάθε πράγμα το οποίο βρίσκεται σε σχέση φαινομενικότητος και επικοινωνίας, δίνει κατ'αρχάς τον χώρο στον οποίο τα πράγματα ανήκουν. Το ανοιχτό μπορεί να ονομαστεί ο "μεσάζων" κάθε πραγματικού και το πραγματικό, όποιο κι'άν είναι, ένας Θεός ή ένας άνθρωπος, δέν μπορεί να παρουσιαστεί παρά διά της μεσολαβήσεώς του διότι το ανοιχτό, δηλώνει ο Χάιντεγκερ στο σχόλιο στον Χαίλντερλιν, είναι το άμεσο το οποίο δέν προέρχεται απο καμμία άλλη μεσολάβηση! Αυτό το "ανοιχτό" δέν πρέπει να το αναμίξουμε όμως με το άμεσο τού πραγματικού στο οποίο είμαστε συνήθως βυθισμένοι στην καθημερινή ζωή, αλλά είναι μάλλον το ασυνήθιστο, σαν μία λάμψη η οποία σχίζει το πέπλο το οποίο σκεπάζει την ολότητα τού ουσιώδους. Αυτή η λάμψη, για τον Χάιντεγκερ, δέν  είναι προνόμιο ούτε της επιστήμης αλλά ούτε και της φιλοσοφίας όπως υπάρχει μέχρι τώρα στην Δύση, αλλά είναι προίκα μάλλον τής ποιήσεως και για την ακρίβεια εκείνης των ουσιαστικών ποιητών όπως ο Χαίλντερλιν. Έτσι λοιπόν αυτό το "παρόν Είναι" τού όντος είναι του ανθρώπου του οποίου το είναι βρίσκεται στο "στέκομαι έξω" που είναι η έκ-σταση!
          Μ'αυτόν τον τρόπο η φιλοσοφία δέν είναι μία "γνώση" πρός απόκτηση και έκφραση μέσω τής τεχνικής και τής λογικής: κατενοημένη σαν η πραγματοποίηση τής παρουσίας στο άνοιγμα τού Είναι, η φιλοσοφία δέν έχει ένα καθορισμένο αντικείμενο, αλλά είναι μία πρόοδος η οποία οφείλει εκ νέου σε κάθε εποχή να πραγματοποιήσει το Είναι για να φωτίσει το ουσιώδες. Και το ουσιώδες τί είναι επιτέλους; Είναι αυτό που φωτίζεται, αυτό που παρουσιάζεται στο Είναι. Δέν είναι καθόλου λοιπόν αυτό που επικαλείται την αντιπαράθεση γύρω απο την σύσταση τής ουσίας-ύπαρξης, αλλά είναι αυτό το οποίο οι πρώτοι Έλληνες φιλόσοφοι έδειξαν με τον όρο φύσις!
          Όπως δέ είναι λάθος να μεταφράσουμε την αλήθεια με veritas έτσι είναι και η απόδοση τής φύσης με natura, εννοώντας μ'αυτόν τον όρο την διπλή σημασία τής natura-γέννηση και της natura-ουσία! Φύσις-φυείν-απο το θέμα φυ-όμοιο με το θέμα φά-του-φάναι-είναι η αναδυόμενη αρχή η οποία κατευθύνει το ίδιο το Είναι και λόγω της οποίας το ουσιώδες γίνεται και παραμένει παρατηρητέο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η φύσις είναι το "φωτίζεται" στην προφάνεια μίας ανάδυσης η οποία προσπαθεί την σταθερότητα. Η φύσις είναι λοιπόν το ίδιο το Είναι καθότι φανερώνεται και βγαίνει απο την κρύπτη του έτσι ώστε αλήθεια και φύσις νά βρίσκονται σε μια σχέση ουσιώδους εξαρτήσεως. Θέλουμε να πούμε ότι η αλήθεια δέν είναι μία πρόσθεση στο Είναι, ούτε λογική (η συμμόρφωση τής κρίσης), ούτε μεταφυσική (η συμμόρφωση σε χωριστές ιδέες, ή στον Θεό), αλλά είναι η φανέρωση του ίδιου του Είναι. Έτσι λοιπόν φύσις είναι τό ότι στο Είναι ανήκει το φανέρωμα. Και επειδή το Είναι δέν δίνεται παρά μόνον στην εμφάνεια, η φύσις λοιπόν καθιστά δυνατή την αλήθεια και μαρτυρεί την καταγωγική ενότητα είναι και σκέψης, όπως βρίσκεται στην πρωτόγονη σκέψη του Παρμενίδη και του Ηράκλειτου!
          Τί σημαίνουν πρωτογενώς το νοείν του Παρμενίδη και ο λόγος του Ηράκλειτου; Ο Λόγος έρχεται απο το λέγειν και δέν είναι καθόλου εικόνα ή  έννοια, αλλά ούτε λέξη, λέει όμως πάνω απ'όλα την σταθερή πράξη τής συγκέντρωσης, διατηρώντας ξεχωρισμένα τα πράγματα το ένα απο το άλλο, σχεδόν σαν εκλογή και αυτό ακριβώς κάνει η natura σαν φύσις. Ο λόγος με την σημασία της λέξης, της προτάσεως ή της συζητήσεως είναι ένα παράγωγο πολύ πιό σημαντικό απο εκείνο που δείχνει την σχέση του με την πρωτογενή σκέψη: ο Χάιντεγκερ εξηγεί ότι "το άνοιγμα του ουσιώδους συμβαίνει στον λόγο σαν "συγκέντρωση" (με την ενεργητική έννοια) η οποία πραγματοποιείται εξ'αρχής στην γλώσσα".
          Παρομοίως το νοείν του Παρμενίδη δέν λέει καθόλου μία σκέψη χωρισμένη απο το Είναι αλλά παραπέμπει και αυτό στην πιό πρωτότυπη εννοιολόγηση τής φύσης, όπως αναλύθηκε! Το Νοείν δέν δείχνει ακόμη στον Παρμενίδη την υποκειμενική (συνθετική) δραστηριότητα του υποκειμένου, αλλά την πρόσληψη, την αντίληψη τής παρουσίας τού ουσιώδους. Αυτή η αντίληψη είναι μία πρόοδος στην οποία ο άνθρωπος πρώτα απ'όλα φανερώνεται σαν το ουσιώδες το οποίο παίρνει την θέση του στην ιστορία, δηλαδή το οποίο έρχεται στο Είναι-δεν είναι οποιαδήποτε πρόοδος αλλά εκείνο που διαθέτει (με την ενεργητική σημασία), εκείνο που κατέχει τον άνθρωπο.
          Το είναι κατέχει τον άνθρωπο στην "πραγματοποίηση", η οποία είναι η πρόοδος τής φανερώσεως τής αλήθειας, η γνώση και απο όπου έχουμε τον ακόλουθο ορισμό της γνώσεως σαν "η δυνατότητα να πραγματοποιήσει το Είναι σαν ένα πράγμα το οποίο είναι έτσι κι'έτσι". Αυτή είναι η καταγωγή του έργου τέχνης στην αγνή του σημασία τής φανερώσεως και όχι στην συσκοτισμένη εκδοχή τής μοντέρνας τέχνης η οποία αντιτιθέμενη στην φύσις σημείωσε την απώλεια τής αγνής έννοιας τής αλήθειας και μ'αυτή την παρακμή τής Δύσεως: απο τον Ηράκλειτο και τον Παρμενίδη εμείς γνωρίζουμε ότι το μή-κρυπτό" τού ουσιώδους συμβαίνει μόνον διότι αυτή η αλήθεια παράγεται στο έργο, το οποίο είναι ένα έργο το οποίο δέν αντιπαραθέτει στο νοείν το Είναι ή τον λόγο αλλά είναι ακριβώς εκείνη η πρόοδος που τα συστήνει! Έτσι λοιπόν ο Χάιντεγκερ μπορεί να συμπεράνει ότι στην αρχαία ελληνική σκέψη, όπου το Είναι δέν είναι ακόμη υποκειμενοποιημένο απο τον λόγο-έννοια, μπορούμε να τοποθετήσουμε την εξίσωση τού Είναι με το νοείν, αλήθεια, φύσις, φαίνεσθαι, αρμονία....τα οποία εκφράζουν διαφορετικές πλευρές της ταυτόσημης προόδου η οποία καθιστά δυνατή στον άνθρωπο την "σταθερή παρουσία" τού πραγματικού.
          Κατανοημένο έτσι το Είναι, στο πρωτογενές πλέγμα των πλευρών του και των σχέσεων που το συνιστούν δέν είναι περιορισμένο ή διαιρεμένο απο τις κατηγορίες: η διαίρεση τού Είναι σε κατηγορίες είναι αποτέλεσμα της εννοιολογήσεως τού Είναι σαν αντικειμένου το οποίο κατακερματίζεται μέσω των εννοιών και σύμφωνα με την αντίληψη τής αλήθειας-ομοίωσις-συμμόρφωσις (adaeguatio).

Συνεχίζεται

κ. Σταμούλη επαναλαμβάνετε τόν Χάιντεγκερ πουλώντας τον στούς ιθαγενείς γιά εκκλησία.

Αμέθυστος. 

Πέμπτη 1 Ιουνίου 2017

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ. (5)

Συνέχεια από:Τρίτη 30 Μαίου 2017

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ. 
Του Cornelio Fabro.
          
γ) Ο Χάιντεγκερ εστράφη πρός τον Χαίλντερλιν και τον Νίτσε (συνέχεια).


Δέν μπορούμε να αρνηθούμε ότι αυτός ο Καντιανισμός είναι αποργανωτικός στην θέση της ιστορικο-κριτικής ερμηνείας: παρ'όλα αυτά αντλεί απο τις πιό βαθειές απαιτήσεις τής νέας επανάστασης τού Κοπέρνικου που αντιπροσωπεύει ο υπαρξισμός, οι οποίες μέχρι στιγμής ξεχάστηκαν εντελώς ή έμειναν ανενέργητες: δηλαδή
α) Η διάκριση τού υπάρχοντος που είναι ο άνθρωπος και του κόσμου, της γνώσεως και του πράγματος εις εαυτό, η οποία έχει επιστρέψει στην σχέση της ανεξάντλητη και πάντοτε ανοιχτή, ανάμεσα στο εν γένει συνειδητό και το ίδιο το Είναι.
          β) Η Θετικότης και επομένως η προτεραιότης η οποία, στην ερμηνεία τού εν γένει συνειδητού, αποδίδεται στην πρακτική στιγμή τής ελευθερίας, πάνω στην στοχαστική στιγμή τής γνώσεως και η καθοριστική λύση τής αλήθειας τού γνωρίζειν στο να επιτρέψει να είναι το Είναι, στην "απόφαση" για το Είναι!
          Γ) Η Θετικότης και επομένως η προτεραιότης η οποία στον καθορισμό τού περιεχομένου τού εν γένει συνειδητού, αποδίδεται στην "διαισθητική στιγμή", η οποία είναι η φανέρωση του όντος στο Είναι και χάρη στο Είναι, μέσα στην στιγμή τής συζήτησης και της διαλεκτικής.
          Μία θέση λοιπόν διφορούμενη και αποδιοργανωτική αυτή την οποία ανέλαβε ο υπαρξισμός, η οποία φυσικά δημιουργεί μία αποστροφή για πολλά πνεύματα τα οποία είναι αποφασισμένα να σκέπτονται σταθερά και αποφασιστικά, σύμφωνα με την προτεραιότητα της σκέψης στο Είναι. Αλλά και μία αβεβαιότης η οποία γοητεύει διότι για πρώτη φορά δηλώνεται ότι ο άνθρωπος ορίζεται και συστήνεται μέσω της σχέσης του με το Είναι και ότι αναφορικά με την φανέρωση τού Είναι καθορίζεται και πραγματοποιείται η ελευθερία του! [ Τό Είναι στήν θέση τού Εσύ]Η γοητεία βρίσκεται στην ανακάλυψη τής "οντολογικοποιούσης δομής" τού ανθρώπου μέσω τής εν γένει συνειδήσεως και στην ανακήρυξη (την οποία έκανε ο Χάιντεγκερ) τής οντολογίας σαν της μοναδικής αληθινής γνώσεως. Η γοητεία βρίσκεται ακόμη στο σχέδιο να ανατρέξει απο τους πολλαπλούς κλάδους τής γνώσης και της πράξης, τής ποιήσεως και τής ειδικότητος....στην ενότητα τού κορμού που τα στηρίζει και η οποία είναι η επιλογή τής ελευθερίας και στις κρυμμένες ρίζες οι οποίες είναι οι κρυμμένες και ατελείωτες δυνατότητες τού Είναι, όπου υπάρχει ακριβώς ελευθερία ανοιχτή πάντοτε για τον άνθρωπο ο οποίος πορεύεται στο γίγνεσθαι και γίνεται ιστορία.
          Το διφορούμενο τού υπαρξισμού είναι λοιπόν δομικού, συστατικού χαρακτήρος. Πάνω απ'όλα η διαφορετικότης τών μορφών η οποία προέρχεται, όπως έχουμε πεί, απο την διαφορετική κατεύθυνση τής ερμηνείας τού Είναι τής υπάρξεως, που φθάνει εν τέλει στον Σάρτρ, τον Γιάσπερς και τον Χάιντεγκερ σε αντιθετικές εννοιολογήσεις, οι οποίες μοιάζουν να αποκλείουν κάθε κοινό παρονομαστή παρά την συμφωνία όλων με την έννοια τού Dasein η οποία προέρχεται απο την συμφωνία αρχής του Κάντ και του Καρτέσιου. Το οποίο σημαίνει την ενέργεια αυτοχορήγησης της συνειδήσεως, όπως την ενέργεια αυτοπαρουσίασης των πραγμάτων.
          Στην συνέχεια παραμένει, πάνω απ'όλα η συμφυής διφορούμενη έννοια τής ίδιας τής υπάρξεως καθότι τίθεται το πρωτείο στην ουσία και μεταβάλλεται επομένως το Είναι στην ελευθερία σαν δυνατότης τής δυνατότητος! Πρόκειται οπωσδήποτε για την συστατική πρωτογενή δυνατότητα τού ουσιώδους που είναι ο άνθρωπος σαν θεμέλιο τής υπερβάσεως ή τού να είναι στον κόσμο και όχι για την αφηρημένη δυνατότητα τής μεταφυσικής τού διαφωτισμού η οποία εκφράζεται στο δίπολο "ουσία-ύπαρξη". Παρ'όλα αυτά είναι μία δυνατότης η οποία επιμένει ακόμη σε κάθε πράξη επαναφέροντας ακόμη την πραγματικότητα στην δυνατότητα και γι'αυτό φαίνεται να εμποδίζει ριζικά μία άφιξη, ένα amen. Διότι η ελευθερία τίθεται σαν ζητούμενο πάντοτε ανοιχτό. Αυτό το διφορούμενο μοιάζει να εμποδίζει εκ των προτέρων κάθε αντιπαράθεση με την κλασσική μεταφυσική σε εκείνες τις μορφές τού υπαρξισμού οι οποίες σταματούν στο οντολογικό status με την έννοια τού Κάντ, όπως του Σάρτρ, του Γιάσπερς, απο τους οποίους θέλει να ξεχωρίσει ο Χάιντεγκερ με την διεκδίκηση μίας  επιστροφής στο θεμέλιο τής Μεταφυσικής. Τα κατάφερε όμως; Μερικοί το πιστεύουν.
          
3. Η ένταση, η διαμάχη, μεταφυσικής και οντολογίας!
          
Η ανάπτυξη τής σκέψης τού Χάιντεγκερ γυρίζει γύρω απο δύο Πόλους: Έναν αρνητικό ο οποίος είναι η πολεμική του στάση εναντίον τής συστηματικής μεταφυσικής και έναν θετικό ο οποίος είναι η αναζήτηση τής επαναφοράς τού ουσιώδους στο Είναι σάν στο θεμέλιό του-δύο πόλοι οι οποίοι είναι παρόντες παντού και οι οποίοι μοιάζουν να αλληλοαναιρούνται αλλά οι οποίοι στον Χάιντεγκερ ανακαλούνται και τείνουν να ξεκαθαρίσουν μετά απο κάθε στροφή μ'έναν αδιαχώριστο τρόπο!
          Η πολεμική τού Χάιντεγκερ εναντίον τής παραδοσιακής μεταφυσικής (ή εναντίον της μεταφυσικής;) είναι γνωστή. Το λάθος της, απο τον Πλάτωνα στον Αριστοτέλη μέχρι τον Χέγκελ και τον μηδενισμό του Νίτσε ο οποίος είναι ο επίλογος του λάθους αυτού, είναι ότι πήρε για αντικείμενο "το όν ή όν" καθότι όν, δηλαδή ότι σταμάτησε στην σύνθεση και επομένως αντάλλαξε το είναι με την "εξαντικειμενοποίηση του ουσιώδους". Η αλήθεια τού είναι μειώθηκε στο παράγωγό της, στην "οντότητα τού όντος" καθότι μεταφέρεται σε έννοια. Μ'αυτόν τον τρόπο η "αλήθεια του Είναι" συλλαμβάνεται σαν σχέση, δηλαδή σαν συμφωνία, σαν αναλογία ανάμεσα στην σύνθεση τής γνώσης και την σύνθεση τού όντος : αυτή η παρανόηση υπήρξε μοιραία για όλη την σκέψη και τον δυτικό πολιτισμό. Αυτή η παρέκκλιση συναντάται στην Πλατωνική θεωρία των ιδεών σύμφωνα με τις οποίες θεμελιώνεται κάθε όν και κάθε αλήθεια τών απλών πραγμάτων. Η αλήθεια η οποία ονομάζεται α-λήθεια (ή μή-κρυφιότης τού Είναι) καταλήγει να σημάνει κάτι άλλο, δηλαδή την ορθότητα τής γνώσης, όπως η ιδέα σημαίνει βλέπω και η ενέργεια τού βλέπειν κατανοείται σαν το περιεχόμενο τού νού, όπου και η αλήθεια ταυτίζεται, όπου συστήνεται απο τον Αριστοτέλη όταν γράφει ότι "η αλήθεια και το ψεύδος δέν βρίσκονται στα πράγματα άλλά μόνον στον νού". (Μετ. 1027 b 25...). Είναι η αλήθεια με την έννοια της "adaequatio intellectus et rei ", σαν αντιστοιχία δηλαδή, σαν ομοίωση ανάμεσα στην ιδέα και το ιδείν. Η έννοια της αλήθειας-ομοιώσεως έγινε κανόνας σύμφωνα με τον Μεσαιωνικό Αριστοτελισμό όπως όταν ο Ακινάτης δηλώνει : "η αλήθεια επινοείται στην αθρώπινη νόηση όπως και στην Θεία" (De ver. I.4). Απο αυτή την έννοια ο Νίτσε φτάνει στην έσχατη συνέπεια όταν δηλώνει "ή αλήθεια είναι μία μορφή λάθους", ακριβώς επειδή οριοθετείται στην σφαίρα τού στοχασμού σαν "ακρίβεια" ενός λόγου, που είναι η πρόταση σε αντιστοιχία με το πράγμα. Κάτι που επιτρέπει την κυριαρχία τού υποκειμένου και την αυτονομία του. "Η ουσία του μοντέρνου υλισμού είναι σε λειτουργία τής τεχνολογίας η οποία με την σειρά της ωθεί στην τελευταία της συνέπεια την έννοια της αλήθειας σαν ανθρώπινης υποκειμενικότητος".
          Σκυμένη πάνω στο όν, η μεταφυσική λησμόνησε το Είναι που είναι η αλήθεια του όντος και έτσι η ιστορία τής μεταφυσικής δέν είναι παρά η αλληλοδιαδοχή τής λήθης τού Είναι. Φτάσαμε στο σημείο, η μεταφυσική να εναλλάσσει συνεχώς το Είναι με την ουσία (το ουσιώδες) και ενώ κατανοεί το ουδιώδες μιλά για το Είναι: αυτή η αντικατάσταση δέν είναι ακριβώς ένα λάθος αλλά το αποτέλεσμα της αρχικής παραδρομής στην σημασία τής αλήθειας!

Συνεχίζεται

 Απουσιάζει απελπιστικά η πραγματικότης τού Νού καί ταυτίζεται μέ τήν νόηση. Ταυτίζεται ο ήλιος μέ τήν ηλιαχτίδα του. Καί τό φώς μέ τήν ηλιακή ενέργεια.

Αμέθυστος. 

Τρίτη 30 Μαΐου 2017

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ (4)

Συνέχεια από: Τετάρτη 24 Μαίου 2017 

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ  ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ 
Του Cornelio Fabro.
         
γ) Ο Χάιντεγκερ προτίμησε τον Χαίλντερλιν και τον Νίτσε!
         
 Στ'αλήθεια η πορεία τού Χάιντεγκερ ξεφεύγει απο κάθε μείωση ή πλησίασμα. Παρ'όλα αυτά είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι στα τελευταία κείμενα η θέση τού Χάιλντερλιν και τού Νίτσε, οι οποίοι απουσιάζουν απο τα πρώτα γραπτά, έγινε κυρίαρχη!
          Ο Χάιντεγκερ ανέλαβε σαν κεντρικό θέμα, ιδιαιτέρως των τελευταίων γραπτών, την "διαφορά" ανάμεσα στο Είναι και το ουσιώδες (το όν), όπως θα δούμε στην συνέχεια! Θα ήταν χρήσιμο όμως να δείξουμε αμέσως την έμπνευση, καθαρά Καντιανή, η οποία στηρίζει την υπαρξιστική θεματική τού δυαλισμού τού είναι και τού ουσιώδους, σύμφωνα με το ανεξάντλητο και το ακένωτο που αποδίδεται στο ίδιο το Είναι. Μ'αυτή την έννοια ο υπαρξισμός, αναφορικά με τον ιδεαλισμό, αποτελεί μία "επιστροφή στον Κάντ" η  οποία βρίσκεται όμως στους αντίποδες εκείνης που κυριαρχείται απο τον νεοκαντισμό.
          Και πράγματι η στάση τού υπαρξισμού πρός την πραγματικότητα είναι ιδιαιτέρως "αμφίσημη". Απο το ένα μέρος η καθαρή αγγελία τής προτεραιότητος τού είναι πάνω στην σκέψη, του sum στο cogito, η οποία φθάνει μέχρι (όχι μόνον στον Κίρκεγκαρντ αλλά και στον Σάρτρ, τον Γιάσπερς και τον Χαιντεκερ) τήν καθαρή διαβεβαίωση τής ανεξαρτησίας τού Ειναι σε σχέση με την συνείδηση και απο το άλλο η απόρριψη ή σιωπηλή υπέρβαση, ακόμη και φανερή πολλές φορές, τής μεταφυσικής, οποιασδήποτε μεταφυσικής, καθότι η μεταφυσική ερμηνεύεται σαν κλείσιμο τού Είναι και επομένως σαν άρνηση τής ελευθερίας, σύμφωνα με την οποία το Είναι φιγουράρει σαν ιστορία στον χρόνο. Δέν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι κάτω απο αυτή την άποψη υπενθυμίζεται εδώ ο Κάντ: "Ο Τίμιος Κάντ των 100 ταλήρων" όπως λέει ο Κίρκεγκαρντ. Το πρόγραμμα τού υπαρξισμού είναι κατ'ουσίαν εκείνο τής "Κριτικής του καθαρού Λόγου". Η προσπάθεια να ξαναδοθεί σταθερότης στο δόγμα του Είναι μέσω της θεμελίωσης μίας εμπειρίας τού ίδιου τού Είναι! Παρόμοια είναι και η μέθοδος, η οποία είναι η ανάλυση και η διάλυση τού όντος δηλαδή τής αμέσου αντικειμενικότητος στην υπερβατική δομή τού υποκειμένου που καθιστα δυνατή την εμφάνεια, την φανέρωση του ουσιώδους στο Είναι! Παρόμοιο είναι και το αποτέλεσμα, το οποίο είναι η αναγνώριση της "περατότητος" τού Είναι τής ουσίας σαν ένα όλον και τού συστατικού τής αλήθειας σαν "ελευθερία" σαν επιδίωξη (Κίρκεγκαρντ), σαν "θέληση για δύναμη" (Νίτσε), σαν "φιλοσοφική πίστη" στον τελευταίο Γιάσπερς, σαν "θέληση της θελήσεως" στον τελευταίο Χαιντεγκερ. Όλο αυτό είναι βαθύτατα Καντιανό και ενεργεί στην νεωτερική φιλοσοφία με συνεχή επιμονή. Η "επιστροφή στον Κάντ" τού υπαρξισμού διαπέρασε και διείσδυσε τις τελευταίες εμπειρίες τής μοντέρνας σκέψης, τής αποτυχίας τής υπερήφανης προσπάθειάς της να αγκαλιάσει το Είναι σαν Εγώ απόλυτο, σαν έννοια απόλυτη, σαν θέληση και αναπαράσταση, σαν θέληση για δύναμη...Ας προσέξουμε: αυτή η συνειδητοποίηση τής αποτυχίας τής μεταφυσικής τού Απολύτου δέν είναι κάτι που υφίσταται στον υπαρξισμό απ'έξω, σαν δικαιολογία ή σαν απλή αρχή τής ιστορίας, αλλά τον κυριαρχεί απο το εσωτερικό διότι του ανήκει και τον χαρακτηρίζει στην πραγματική του σύσταση! Όπως ο Κάντ κατήγγειλε την αλαζονεία της ορθολογιστικής μεταφυσικής η οποία πέραν της εμπειρίας του Απολύτου, απαιτούσε να αγκαλιάσει καί το Απόλυτο, έτσι καί ο υπαρξισμός αναφέρεται στα μεγάλα ιδεαλιστικά συστήματα τα οποία απαιτούσαν να αναδυθεί λόγω διαφάνειας και σαφήνειας απο το ανθρώπινο συνειδητό, το ίδιο το Απόλυτο, στην συναπτόμενη ολότητα του, του πεπερασμένου και του απείρου, του είναι και του φαίνεσθαι, της ουσίας και της υπάρξεως. Μ'αυτή την έννοια ο υπαρξισμός ήλθε σε βοήθεια του Κάντ, του Κάντ ο οποίος προδόθηκε απο την υπερβατική μεταφυσική.
          Το πρόβλημα είναι το ξεκαθάρισμα ακριβώς της συνειδητότητος εν γένει, η οποία στον Κάντ υπονοεί την δυνατότητα της αλήθειας όπως είναι προσβάσιμη σε ένα όν καθορισμένο όπως είναι ο άνθρωπος δηλαδή σε ένα υποκείμενο πεπερασμένο που γνωρίζει και το οποίο για να γνωρίσει κινείται απο την εμπειρία και την γνώση καί  περιορίζεται στην επεξεργασία δεδομένων τής εμπειρίας. Η εν γένει συνείδηση, είναι υπερβατική και υπερβατικοποιεί μέσα στον άνθρωπο, και όχι έξω του, δηλαδή μέσα και εν όψει τής δυνάμει εμπειρίας του, δηλαδή μέσα και πρός την κατεύθυνση του κόσμου ο οποίος τον δέχεται και στον οποίο κατευθύνεται πάντοτε ο άνθρωπος, όπως και αν στραφεί. Η πανθεϊστική ερμηνεία τής εν γένει συνειδήσεως την οποία πραγματοποίησε ο ιδεαλισμός θυσίασε ακριβώς τον "ανθρώπινο χαρακτήρα" της, μεταφέροντας την σε μία τάξη, σε εκείνη του απολύτου, η οποία τον "αποξενώνει" απο την αλήθεια τού  Είναι την οποία ψάχνει ο άνθρωπος, τόσον του κόσμου όσο και ιδιαιτέρως του εαυτού του. Η υποκειμενιστική ερμηνεία τού Κάντ, απο τον νεοκαντισμό και σ'αυτόν απο την φιλοσοφία των αξιών, έχει αντιθέτως ταυτίσει το περιεχόμενο τής αλήθειας με την αναφορά στο είναι του ανθρώπου όπως δηλώνεται στην εν γένει συνείδηση και έχασε έτσι την αμοιβαία σχέση είναι και σκέψης πηδώντας σ'ένα τρίτο που είναι η αξία!
          Το προτέρημα τού υπαρξισμού, είναι στην προσπάθεια να θεμελιώσει και να ξετυλίξει τον "ουδέτερο χαρακτήρα" της εν γένει συνειδήσεως του Κάντ ελευθερώνοντάς την απο τις παρακάμψεις τόσο τις πανθεϊστικές όσο και τις ανθρωπολογικές, οι οποίες υποκειμενοποιούν ή αντικειμενοποιούν, για να την επανατοποθετήσει στην καταγωγική της αδιαφορία! Εκείνη δηλαδή με την οποία είναι καθαρή δυνατότης a'priori της φανερώσεως τού είναι για ένα όν όπως είνα ο άνθρωπος! Το εν γένει συνειδητό προσελήφθη σαν το θεμέλιο των υπαρξισκών κατηγοριών καθώς αποτελεί την υπερβατική δυνατότητα τής παρουσίας τού παρόντος που είναι το ουσιώδες. Ερμηνεύεται λοιπον σαν η οντολογικοποιούσα αρχή τής ανθρώπινης ελευθερίας και όχι σαν η γνωσιολογική αρχή. Αυτό το λεγόμενο εν γένει συνειδητό είναι στην πραγματικότητα η αρχή που καθιστά δυνατή την υπέρβαση (της γνώσεως και της πράξεως) στην προοπτική των δύο σφαιρών τού κόσμου και του Απολύτου. Για την ακρίβεια δέν μπορούμε ακόμη να το ονομάσουμε προσωπική συνείδηση, αλλά δέν είναι ούτε η απρόσωπη συνθετική λειτουργία του ιδεαλισμού, διότι δείχνει την απεριόριστη καταγωγή η οποία καθιστά δυνατή την ελευθερία στην οποία ανήκει αποκλειστικά να πραγματοποιηθεί σαν ιστορικό υποκείμενο και να απαιτήσει την ύπαρξη σαν μοναδικότης. Αυτή η "επιστροφή στον Κάντ" είναι εμφανής στον Γιάσπερς και τον Χάιντεγκερ παρότι σε αντιθετική μορφή: στον πρώτο με την θεωρία τού κρυπτογραφημένου "ίχνους" την οποία εισήγαγε στην "φιλοσοφική πίστη", στον δεύτερο με την οντολογική ερμηνεία τής δημιουργικής υπερβατικής φαντασίας (σύμφωνα με το πρώτο δόγμα του υπερβατικού σχηματισμού) που καταλήγει στην σύμπτωση του Είναι με τον χρόνο.
          Είναι κατανοητό όμως ότι αυτή η "επιστροφή στον Κάντ" τού υπαρξισμού δέν αρνείται άλλες αναφορές οι οποίες παραμένουν στην πρώτη γραμμή. Η επιστροφή στον Καντ προσφέρει το βασικό υφάδι τού είναι τού ανθρώπου αναφορικά με το πρόβλημα του υπάρχειν. Ένας Κάντ αναποδογυρισμένος σε σχέση με την παραδοσιακή ιδεαλιστική ή νεοκαντιανή ερμηνεία. Διότι το εν γένει συνειδητό όπως προσελήφθη απο τον υπαρξισμό, δέν είναι πλέον η αρχή η οποία προΐσταται με τις λειτουργίες της στο Είναι, αλλά η αρχή η οποία το δέχεται και κατά κάποια έννοια το αποκαλύπτει, χωρίς να το εξαντλεί ποτέ.[ Κάτι σάν τόν αγιασμό τής Θ.Ευχαριστίας] Δέν είναι η αρχή η οποία επιβάλλει το είναι στην ανθρώπινη υποκειμενικότητα αλλά εκείνη η οποία συσχετίζει το είναι με τον άνθρωπο, η οποία τοποθετεί τον άνθρωπο στην διάθεση τού Είναι, στην υπέρβασή του πρός το ουσιώδες. Γι'αυτό το Είναι δέν είναι ένα προϊόν του ανθρώπου, το οποίο γίνεται κατανοητό σαν ένας καθορισμός της συνειδήσεώς του, αλλά είναι ο άνθρωπος ο οποίος κάθε φορά καλείται απο την φωνή του Είναι! [Μιά εκκοσμικευμένη Μυστικιστική εκκλησία]

Συνεχίζεται
Αμέθυστος. 

Τετάρτη 24 Μαΐου 2017

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ. (3)

Συνέχεια από: Τρίτη 16 Μαίου 2017 

ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ
Του Cornelio Fabro.
Απο το Είναι στο υπαρκτό!

2. Υπαρξισμός και ρεαλισμός: το διφορούμενο τής μεθόδου!
          
Αυτή η "θέληση υπερβάσεως" τής αντιθέσεως ανάμεσα στο ενυπάρχον Απόλυτο και το υπερβατικό Απόλυτο, στην οποία έχει προεκταθεί ο σύγχρονος υπαρξισμός, βρίσκεται μετέωρη στην προοπτική του Είναι το οποίο επιλέγει κάθε φορά! Ανάμεσα στην μεταφυσική τής ενυπάρξεως του Χέγκελ ο οποίος κλείνει το άτομο στο όλον και την Θεολογία τής σωτηρίας τού Κίρκεγκαρντ η οποία επαναφέρει το άτομο στην εναλλακτική λύση τής Θεολογικής ελευθερίας για τον Χριστό ή ενάντια στον Χριστό, ο υπαρξισμός επέλεξε την οντολογία τής υπάρξεως. Ανάμεσα στον Θεολογίζοντα ιστορικισμό του Χέγκελ και την Χριστιανική πρόνοια του Κίρκεγκαρντ, ο σύγχρονος υπαρξισμός επιλέγει τον ριζικό ιστορικισμό του ανθρώπινου υπαρκτού το οποίο επιβεβαιώνεται στην επιλογή να είναι ο εαυτός του. Μ'αυτόν τον τρόπο, ο υπαρξισμός τοποθετείται σαν κληρονόμος μοναδικός και νόμιμος της μοντέρνας σκέψης στην διεκδίκηση τής αλήθειας τού Είναι για τον άνθρωπο, σαν την ελευθερία νά Είναι. Μόνον που η "οντολογική προβολή αυτής τής αλήθειας είναι διαφορετική (πρέπει να πούμε αντιθετική) στις διάφορες υπαρξιστικές σχολές οι οποίες στο κοινό θέμα της υπάρξεως, σαν ελευθερία να είναι, παρουσιάζουν μία διαφορετική διαλεκτική η κάθε μιά τους, μάλιστα δέ αντίθετη! Η αντίθεση δέν γεννιέται απο το θέμα τής υπάρξεως καθαυτής, αλλά μάλλον απο την βαθειά κατεύθυνση που επιβάλλεται στην διαλεκτική, η οποία αποκαλύπτεται σαν μία σαφής αναφορά σε μία ιστορική μορφή σκέψης η οποία αναλαμβάνει τα ηνία όλης της προόδου.
          Με διαυγέστερους όρους: Η ανάπτυξη της μοντέρνας σκέψης, αφού χάθηκε η μεταφυσική υπερβατικότης, έθεσε την αλήθεια στο πεπερασμένο τού Είναι τής υπάρξεως : αυτό είναι το κοινό θέμα των συγχρόνων υπαρξιακών φιλοσοφιών. Η δομή όμως αυτού του πεπερασμένου παρουσιάζεται διαφορετική στον Σάρτρ, στον Γιάσπερς και στον Χάιντεγκερ διότι καθένας τους έκανε μία διαφορετική επιλογή για τον ποιοτικό οντολογικό προσδιορισμό αυτού τού Είναι. Η προτίμηση, ας έχουμε υπ'όψιν, παρουσιάζεται σαν αναπόφευκτη: διότι χαρακτηριστική για την μοντέρνα σκέψη είναι η υποκειμενικότης η οποία εκλαμβάνεται σαν θεμελιώδης αναφορικά με την αντικειμενικότητα και επομένως και η ανάληψη τής αρνητικότητος σαν μοναδικής σχέσης τής υπερβατικής συστάσεως τής υποκειμενικότητος όπως και της αντικειμενικότητος γενικώς. Μόνον που στον υπαρξισμό η αρνητικότης ενεργεί απο την εδώ μεριά κάθε μεσολαβήσεως τής υπερβατικότητος ή της υπερβάσεως: θέλει να επιβεβαιωθεί-και αυτό το σημείο είναι κεντρικό-σαν εμπειρία του πεπερασμένου στο οποίο πραγματοποιείται η ίδια η ύπαρξη!
          Η επιμονή στην συγκρότηση της αρνητικότητος μέσα στο Είναι είναι το "κριτικό σημείο" του συγχρόνου υπαρξισμού και τον διαφοροποιεί απο την  ελληνο-Χριστιανική πνευματικότητα  του Κίρκεγκαρντ, κάτι που τον μεταφέρει στην καρδιά του δράματος της μοντέρνας σκέψης. Αυτή η επιστροφή συμβαίνει στις φιλοσοφίες της υπάρξεως σύμφωνα με διαφορετικές προτιμήσεις!
         
 α) Ο Σαρτρ προτίμησε τον Καρτέσιο! 

Το κύριο έργο του Σάρτρ ξεκινά με την αρχή τού φαινομενολογικού ιστορικισμού: "Η μοντέρνα σκέψη μείωσε το είναι του υπαρκτού στην φαινομενικότητά του" (Το Είναι και το Μηδέν σ. 11)! Η φανέρωση αυτού τού είναι προβάλλεται απο τον Σάρτρ στα δύο αδιαπέραστα μπλοκ, στα δυο αδιαπέραστα σύνολα, τα οποία καταναλώνονται στην αμοιβαία τους άρνηση, όπως είναι η συνείδηση "καθαυτή" και ο κόσμος σαν "εις εαυτόν" : Το είναι λοιπόν ερμηνεύεται στο πλαίσιο του Καρτεσιανού δυαλισμού τής ύλης και του πνεύματος, της σκέψης και της έκτασης όπως το εξομολογείται και ο ίδιος ο Σάρτρ. Ο Χέγκελ, ο Χούσσερλ, ο Γιάσπερς και ο Χάιντεγκερ προσφέρουν κάθε φορά στον Σάρτρ τα τυπικά πλαίσια για να διαλύσει το είναι τόσο τό "εις εαυτόν" όπως και τό "καθαυτόν" στην αρνητικότητα τού είναι που τα ορίζει το ένα εναντίον του άλλου. Ο αθεϊσμός απο τον οποίο ξεκινά ο Σάρτρ στην ερμηνεία του "Dasein" του ανθρωπου, του υπαρκτού ανθρώπου, ταιριάζει με την επιλογή του "Cogitο", το οποίο δίπλωσε, και μείωσε στην φαινομενολογική ανάλυση τύπου Χούσσερλ και μάλιστα ψυχοαναλυτικού περιεχομένου με την υποβαθμισμένη του σημασία, όπως είναι γνωστό. Το ήθος άηθες το οποίο ανακοινώνει σε όλη την σφαίρα τής ελευθερίας, προκύπτει απο την αδυναμία οποιασδήποτε θετικής σχέσης πρός τον "άλλον" και έτσι η απιστία, το ψεύδος, τα οποία βρίσκονται στο θεμέλιο κάθε σχέσεως με τους άλλους, μέχρι την ριζική διατύπωση ότι "οι άλλοι είναι οι κόλαση".
        
  β) Ο Γιάσπερς προτίμησε τον Κάντ.
         
 Όπως είναι γνωστό, ο Κάντ, κατήργησε την μεταφυσική σαν επιστήμη, μέσω τής αντιθέσεως φαινομένου και νοουμένου. Την διατήρησε όμως επίσης κατά κάποιο τρόπο (και ίσως με μία πιό βαθειά σημασία απο την μεταφυσική τού διαφωτισμού) στην μορφή της επιδιώξεως τής νοήσεως η οποία παρουσιάζει την αλήθεια (το εις-εαυτό) τού πραγματικού με την μορφή τής "ολότητος" και ακριβέστερα, σύμφωνα με τις τρείς ολότητες του κόσμου, της ψυχής και του Θεού (τις τρείς ιδέες του δευτέρου μέρους της υπερβατικής λογικής). Και για τον Γιάσπερς το είναι βρίσκεται πέραν της συνειδήσεως, διότι η συνείδηση δέν μπορεί να συλλάβει παρά μόνον ένα συγκεκριμένο αντικείμενο κάθε φορά, εξαρτημένη όπως είναι πάντοτε απο την "κατάσταση" Το Είναι καθαυτό όμως δέν μπορεί να είναι παρά το όλον και μέσα στο όλον. Το Είναι εις εαυτόν σαν το όλον είναι για τον Γιάσπερς ο "Περίγυρος" και αυτός διακρίνεται ακριβώς σε μία τέλεια ανταπόκριση με τις τρείς ιδέες του Κάντ. Το είναι του κόσμου ή "Dasein", το είναι του υποκειμένου και το είναι για την υπέρβαση ή το πνεύμα"! Τα τελευταία γραπτά αποδίδουν τον "περίγυρο" καθοριστικά στην πρακτική νόηση η οποία φανερώνεται στην "ύπαρξη" μέσω της οποίας αποκτάται η υπέρβαση. Το πέρασμα όμως ή το άλμα στην "ύπαρξη" επιτυγχάνεται στην πραγματική και όχι στην θεωρητική σφαίρα. Στο θεωρητικό πεδίο ο Κάντ είχε παρουσιάσει το διπλό άνοιγμα πρός το είναι εκ μέρους της αμεσότητος του συναισθήματος (Κριτική της κρίσεως) και της "φιλοσοφικής πίστης" (Κριτική της θρησκείας σύμφωνα με τα όρια της καθαράς νοήσεως). Ο Γιάσπερς στην τελευταία μορφή τής σκέψης του προσανατολίστηκε όπως είδαμε-πρός την φιλοσοφική πίστη, σαν την ιδιαίτερη στάση του φιλοσόφου, σαν το άπειρο άνοιγμα της νοήσεως πρός την ολότητα όλων των σφαιρών και των σημείων τού είναι. Ο φιλόσοφος πρέπει να ζήσει απο την δική του πίστη, απο την φιλοσοφική πίστη: το χρέος του είναι να διατηρήσει την "πολικότητα" ή την ένταση τού απείρου της υπάρξεως και της υπερβάσεως και επομένως να ενεργήσει την πλήρη "επιστροφή" της νοήσεως στον εαυτό της απο το βάθος τής καταγωγικής της δυνατότητος.
          Η "φιλοσοφική πίστη" είναι η Καντιανή εκδοχή του θετικιστικού ιστορικισμού του Γιάσπερς, σύμφωνα με τον ακόλουθο ορισμό: "πίστη είναι αυτό που πληρώνει και κινεί τον άνθρωπο με το θεμέλιό του, στο οποίο ο άνθρωπος ξεπερνώντας τον εαυτό του (το όριο της καταστάσεως) συνδέεται με την καταγωγή τού Είναι".

Συνεχίζεται
Αμέθυστος.