Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

Το άγνωστο Ελληνικό πνεύμα! ή Περί Ευτυχίας!



Ομιλίες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στο Ληξούρι τον Αύγουστο του 2019.
Βασικοί προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κ.Βασίλης Κάλφας με θέμα την επικαιρότητα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και ο συνεργάτης του Αμέθυστου κ. Σταύρος Νικολαΐδης με θέμα "Το άγνωστο Ελληνικό πνεύμα ή Περί Ευτυχίας".
Ακολουθεί  η απομαγνητοφώνηση της ομιλίας του κ. Νικολαΐδη. 
Το άγνωστο Ελληνικό πνεύμα! 
     ή Περί Ευτυχίας! 
          Ανεπίκαιρος ισχυρισμός σε μια χώρα η οποία νομίζει ότι το γνωρίζει, το γνώρισε και ήδη το ξεπέρασε! Τουριστικά. Και όμως το πνεύμα τών προγόνων μας παραμένει άγνωστο, δεν συμμετέχει στην ζωή μας και στον τρόπο τής ζωής μας, αναπαύεται κυρίως στις βιβλιοθήκες μας. Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερό μας πρόβλημα, η αιτία τής ιστορικής μας κρίσης που οδηγεί στον αφανισμό μας. Διότι χωρίς τούς ένδοξους προγόνους μας, η ψυχή μας δεν μπορεί να γευτεί την αξιοπρέπειά της, καθώς είναι φτιαγμένη για τα μέγιστα, για την δόξα της, και μένει ορφανή και ταπεινωμένη, υποδουλωμένη στο σώμα που της δόθηκε για να πραγματοποιήσει τα πεπρωμένα της! 
          Γνωρίζουμε τις αποδείξεις υπάρξεως του πολιτισμού που γέννησε αυτό το ανεπανάληπτο πνεύμα. Το οποίο ταυτίζεται με την ουσία τού ανθρώπου! Τα μεγαλειώδη ερείπια, τα μνημεία του, τους ήρωές του, την μυθολογία του, την τελειότητα της γλώσσας του, αλλά όπως και με τις αποδείξεις υπάρξεως του Θεού, δεν γνωρίζουμε τις αρχές που γέννησαν αυτόν τον μοναδικό πολιτισμό. Τον πολιτισμό ο οποίος επέβαλε την παιδεία σαν τον μόνο ταιριαστό στην φύση τού ανθρώπου τρόπο ωριμάνσεως, ολοκληρώσεως και αποκτήσεως της ευδαιμονίας, της ευτυχίας. Την έρευνα της αλήθειας! Σ’ αυτό το σημείο, στην αναζήτηση ενός αιωνίου στοιχείου το οποίο θα μπορεί να ισχύει και για το παρόν, πάσχει η κοινωνία μας και δεν παράγει πλέον πολιτισμό. 
          Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σαν σκοπό τους την απόκτηση της αυτογνωσίας, η οποία τούς προσέφερε σοφία και μακαριότητα, ευτυχία, πέραν τής τρικυμίας τών συμβάντων τής ζωής. Δεν εντόπισαν σαν το κέντρο και τον σκοπό τής ζωής τους την σημερινή αυτοσυνειδησία, η οποία στηρίζεται στην ταυτότητα του Εγώ. Την απέρριψαν μάλιστα μαζί με τον μύθο τού Νάρκισσου, τον οποίον ενσάρκωσε ο Πλάτων στον ιστορικό Αλκιβιάδη. Απολύτως κατανοητό σε έναν λαό που ζητούσε σοφία και γνώση. Διότι ο Νάρκισσος, απορροφημένος από την εικόνα του, προσλαμβάνει την ηχώ τών λόγων. Τις τελευταίες λέξεις, χωρίς το νόημά τους. Και οικοδόμησαν σιγά-σιγά έναν πολιτισμό μαθηματικό, μάθησης και διδασκαλίας, αποφεύγοντας την φθοροποιό γνώμη η οποία επιδιώκει να επιβληθεί, εκπαιδευόμενη στην σοφιστική, πάνω στις γνώμες τών άλλων. Αυτός ο πολιτισμός έλαμψε για λίγο στην Αθήνα τού Περικλέους αλλά χάθηκε γρήγορα μέσα στην αντιζηλία και τον φθόνο, το ιστορικό πάθος τού Ελληνισμού! Θαυμαστά όμως αυτό το φως παρέμεινε ενεργό στις ψυχές τών φιλοσόφων, οι οποίοι θαυμαστά ξανά το μετέφεραν σε Ανατολή και Δύση! Προκαλώντας δυστυχώς και προς τις δυό κατευθύνσεις τα ίδια αποτελέσματα! Έτσι η Δύση υποσχέθηκε να νικήσει τούς Έλληνες και η Ανατολή να τους κατακτήσει. Να τους υποτάξει! Όπως και έγινε! Παραδόξως η Δύση διατήρησε τον πόθο τής Νίκης και στήριξε το οικοδόμημα του πολιτισμού της αντιπαλεύοντας τα επιτεύγματα των Ελλήνων. Contra Gentiles, είναι το αγαπημένο τους έργο. Με τελευταίο μάστορα του είδους τονΧάιντεγκερ. 
          Γιατί αναφερόμαστε στη μοίρα τού Ελληνικού πολιτισμού; Διότι εμείς σήμερα σαν Ελληνικό, προσλαμβάνουμε τα έργα τής Δύσεως τα οποία πέτυχαν με κάποιον τρόπο τη νίκη της στο Ελληνικό πνεύμα, παρουσιάζοντας υποκατάστατα ζωής και ευτυχίας! Αυτή τους τη νίκη εμείς σήμερα οικειοποιούμεθα σαν τη συνέχεια του Ελληνικού πνεύματος και τραγικά προσπαθούμε και εμείς να νοηματοδοτήσουμε την ζωή μας! Τραγικά διότι τραγωδία σημαίνει πάντοτε τραγικό τέλος. Δεν γνωρίζει τον από μηχανής Θεό, που θα ξαναδώσει το μέτρο και θα θεραπεύσει την ύβρι τής υπερβολής! 
          Με δυό λόγια γνωρίζουμε μέσω τής Δύσεως τα έργα τού πολιτισμού μας, αλλά δεν γνωρίζουμε το νόημα που έδιναν οι ίδιοι οι Έλληνες στα έργα τού Πνεύματός τους! Τον λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκαν αλλά δεν δημιουργούνται πλέον, τον λόγο για τον οποίο τα έργα αυτού τού πολιτισμού γεννούν ακόμη τον πόθο για την κατάκτησή τους στους λαούς τής οικουμένης, και τον λόγο βεβαίως για τον οποίο δεν κατορθώνουν να κατακτήσουν την σοφία τους και χρησιμοποιούν και εκμεταλλεύονται μόνον τον πλούτο τους. 
          Οι αρχαίοι μας πρόγονοι γέννησαν έναν πολιτισμό αυτογνωσίας. Και όχι αυτοσυνειδησίας, έκφρασης του Εγώ. Κατανόησαν με τον Ευριπίδη ότι η τραγωδία τής ανθρώπινης ζωής μπορεί να λυθεί μόνον με τον από μηχανής Θεό, κάτι ανέφικτο στην ζωή τής κοινωνίας τους, διότι οι Θεοί τους χρησιμοποιούσαν τον άνθρωπο για να ικανοποιήσουν τα πάθη τους και να ασκήσουν την δύναμή τους. Και κατόρθωσαν να κατακτήσουν την ολότητά τους, την πληρότητά τους δημιουργώντας μοναδικά συστήματα αρχών ήθους και ηθικής, τα οποία στόχευαν στην ευδαιμονία, στο άριστο τέλος! Βασισμένα στις αρχές τού μέτρου και της μεσαίας οδού, η οποία αποφεύγει τα άκρα τής κάθε υπερβολής! Και κατά έναν μυστηριώδη τρόπο είχαν την ευτυχία να γνωρίσουν και να αποδεχθούν τον «από μηχανής Θεό», τον ενανθρωπήσαντα Χριστό,ο οποίος απάντησε στην σοφία τους, ότι ο άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να έχει στην ζωή του αίσιο τέλος, αλλά πορεύεται προς τον θάνατο! 
          Οι Έλληνες, έγραψε ο Μπούρκχαρντ, έφτασαν κάθε τι το πνευματικό σ’ ένα τέτοιο ύψος, κάτω από το οποίο δεν επιτρέπεται να υστερήσει πλέον, τουλάχιστον ως προς την αναγνώριση και την αφομοίωση, η ανθρωπότητα, ακόμη κι αν δεν φτάνει πια τους Έλληνες ως προς τα επιτεύγματά τους. Οι άνθρωποι είχαν χρόνο και πνεύμα για το ύψιστο και το πιο λεπτό, γιατί δεν υπέκυπταν στο πνεύμα τού κέρδους και της δήθεν αξιοπρέπειας. Ήταν ικανοί για το υπέροχο και για τους λεπτούς υπαινιγμούς, αλλά και για το αναιδές και θρασύ αστείο. 
          Αυτό το ύψιστο, πέραν τού οποίου δεν υφίσταται τίποτε πλέον για τον άνθρωπο, το ονόμασαν αγαθό, δηλαδή αύταρκες, χωρίς καμία έλλειψη! Αυτή δε την αυτάρκεια την ονόμασαν ευδαιμονία, που σήμερα μεταφράζεται σαν ευτυχία, και έθεσαν σαν σκοπό τους την επίτευξη αυτής τής ευδαιμονίας και μακαριότητος! Ανακαλύπτοντας δε πολύ γρήγορα ότι χωρίς την κοινωνία τών ανθρώπων, την άσκηση που απαιτεί η συνύπαρξη, αυτό το αγαθό δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει το όλον, την ολότητα, τον κόσμο! Το κόσμημα της αρμονίας, το οποίο αντανακλάται από το σύμπαν! 
          Η αυτογνωσία λοιπόν τού αρχαίου, στηρίζεται στην γνώση, σε μία γνώση όμως η οποία δεν φιλοδοξεί να γνωρίσει όλα τα πράγματα, κάθε ξεχωριστή πραγματικότητα, αλλά σε μία γνώση η οποία στοχεύει να γνωρίσει το «καθόλου», την καθολικότητα, στην οποία υπεισέρχονται όλα τα ξεχωριστά πράγματα και αποκτούν νόημα! Και το καθόλου αυτό είναι μία ΑΡΧΗ (ή αρχές) υπέρτατη και άναρχη, ίση πάντοτε με τον εαυτό της, αυτή που ενώνει την πολλαπλότητα! Η αρχή αυτή περιέχει στον εαυτό της όλα τα πράγματα και σε όλα είναι οδηγός και είναι το Θείο…. Και είναι αθάνατη και άφθαρτη! Και το έργο της περιγράφεται από την αυγή ακόμη τής φιλοσοφίας από τον Ηράκλειτο! Συνδέσεις όλα και ουχ όλα, ομόνοια-διχόνοια, συμφωνία-διαφωνία, το Ένα γεννιέται απ’ όλα και από το Ένα όλα! Είναι σοφό να αναγνωρίσουμε πώς το πάν είναι Ένα! 
          Ο σοφός λοιπόν πρέπει να κατέχει τον λόγο όλου τού υπαρκτού. Ο εραστής τής επιστήμης τής ολότητος τού Είναι (Πολιτεία VI, 485 Α) πρέπει νά ’χει έναν ΝΟΥ, ο οποίος πρέπει να τρέχει πάντοτε πίσω από το όλον και από το ΠΑΝ του Θεϊκού και του ανθρώπινου! 
          Ο δρόμος τού σοφού λοιπόν προς την ολότητα, προς το ΕΝΑ, η κατοχή τού οποίου σημαίνει την ευτυχία, είναι περισσότερο αρνητικός, αποφατικός, παρά θετικός. Είναι σπαρμένος με πνευματικές κατακτήσεις οι οποίες απαιτούν παραιτήσεις, θυσίες, μιαν ασκητική τής αρετής, μιαν απελευθέρωση από τα πάθη τής ψυχής, μια πορεία από την α-ταραξία, στην α-πάθεια, στην α-πονία! 
          Το βασικό ερώτημα των ανθρώπων ήταν: πώς θά ’πρεπε να ζήσω; Ή πώς θα ’πρεπε να είναι η ζωή μου; (Πολιτεία 352 D). Με ποιόν τρόπο χρή ζείν; Με τον λόγο! Ο οποίος καθορίζει και ρυθμίζει τις πράξεις σύμφωνα με τον λόγο και την συμπεριφορά τού ανθρώπου σύμφωνα με ένα προκαθορισμένο σχέδιο! Υπάρχει δε και μία άλλη δύναμις, η οποία κατανοεί το προτεινόμενο από τον λόγο σχέδιο και συμμορφώνεται προς αυτό! Και το έργο τού ανθρώπου προσδιορίσθηκε λοιπόν σαν ψυχής ενέργεια κατά λόγον! 
          Αυτή η ενέργεια όμως μπορεί να εκδηλωθεί ή να πραγματοποιηθεί με διάφορους βαθμούς τελειότητος! Έτσι η ευδαιμονία είναι ψυχής ενέργεια κατ’αρετήν, όταν δηλαδή ο άνθρωπος τα δίνει όλα για να αποδώσει το έργο για το οποίο είναι προορισμένος. Δεν υπολογίσθηκε ποτέ η αρετή σαν ευδαιμονία, αλλά αρετή ήταν η ενεργητικότης εκείνη προς την οποία τείνει η ψυχή, προς τον λόγο σύμφωνα με τον οποίο χρή ζείν! 
          Οι αρετές λοιπόν για τους αρχαίους είναι άξιες επαίνου και αποκτώνται δια της έξεως, δια της ικανότητος που αποκτούμε να εκτελούμε μιαν εργασία, δια της επανειλημμένης και επίμονης προσπάθειας! 
          Η αρετή δεν είναι λοιπόν μια φυσική προδιάθεσις, αλλά αποκτάται με την επίμονη και πρακτική ενεργητικότητα! Είναι έξις η οποία προέρχεται από την ελεύθερη προαίρεσή μας και ασκείται με σταθερότητα! Και είναι ανάλογος με εμάς! Μας διαμορφώνει! Μια αναλογία η οποία καθορίζεται με μέτρο διά της φρονήσεως του ορθού λόγου. Είναι το ορθόν μέτρον που βρίσκεται μεταξύ δύο αντιθέτων ακροτήτων. Το μέσον μεταξύ ελλείψεως και υπερβολής! Μ’ αυτή την έννοια παρουσιάζονται τέσσερις ομάδες αρετών, μεσότητες δηλαδή ανάμεσα σε ακρότητες της ψυχής. Όπως ανάμεσα στον φόβο και την ευψυχία, υπάρχει το θάρρος. Όπως παρομοίως υπάρχουν η ανδρεία, η σωφροσύνη, η πραότης! Μια δεύτερη ομάδα διαθέτει τέσσερις αρετές, ανάμεσα στην χρήση τών αγαθών και την διαχείριση της δυνάμεως, όπως την ελευθεριότητα, την μεγαλοπρέπεια, την μεγαλοψυχία και την αρετή που υφίσταται ανάμεσα στην φιλοδοξία και την αποστροφή προς τις τιμές! Η τρίτη ομάδα αναφέρεται στις κοινωνικές σχέσεις και περιλαμβάνει την αλήθεια, την χαρά και την φιλία! Τέλος δύο αρετές αφορούν στην συναισθηματική στάση τού ανθρώπου απέναντι στις καταστάσεις τών συνανθρώπων του, δηλαδή η αιδώς και η νέμεσις, δηλαδή η δίκαιη αγανάκτηση! 
          Αυτές οι μεσότητες, οι αρετές τού μέτρου, δεν είναι μετριότητες, διότι ως προς την ουσία και τον ορισμό τους, δηλαδή την οντότητά τους, λέγονται μεσότητες, αλλά από την άποψη της αριστείας και της τελειότητος είναι ακρότητες! Είναι απόλυτες, διότι δεν δέχονται καμία άλλη υπερβολή! 
          Η ηθική λοιπόν αφορά μόνον στα άτομα τα οποία αναρωτιούνται: είμαι ικανοποιημένος από την ζωή μου; Εάν την υπολογίσω στην ολότητά της, με τον τρόπο με τον οποίο διέτρεξε και ξεδίπλωσε μέχρι τώρα και με τον οποίο δηλώνει ότι θα συνεχίσει; 
          Ο ηθικός στοχασμός δεν ξεκινά μέχρις ότου οι άνθρωποι συνεχίζουν να σκέπτονται για ιδιαίτερους σκοπούς και να πράττουν εν όψει αυτών τών σκοπών. Απαιτεί τον λογικό αναστοχασμό. Τις διανοητικές ενέργειες της ψυχής, οι οποίες είναι εκδηλώσεις τού λόγου, ο οποίος καθοδηγεί το άλογον μέρος τής ψυχής! Έτσι οι ανώτερες αρετές, οι οποίες προκύπτουν από την θεωρία, την αναζήτηση της αλήθειας, είναι η σοφία και η φρόνηση. Οι ενέργειες του ΝΟΥ! Λόγω δε ακριβώς αυτών τών ενεργειών τού Νου, το μικρό παιδί δεν μπορεί να έχει ευδαίμονα βίο, διότι δεν είναι ανεπτυγμένες οι πνευματικές του δυνάμεις! Το παιδί μπορεί να μάθει τα μαθηματικά με την διδασκαλία, δεν μπορεί όμως να διδαχθεί με την ίδια επιτυχία και την ηθική, διότι τού λείπει η εμπειρία γύρω από τον βίο και τις πράξεις! Δεν μπορεί να παρουσιάσει το πρώτο χαρακτηριστικό τής αρετής, το προαιρετικόν, δηλαδή ότι έχει την αρχή της στην ελεύθερη προαίρεση! 
          Οι πρόγονοί μας λοιπόν κατόρθωσαν να αποκτήσουν όλη αυτή την γνώση περί τής εκούσιας ζωής, της έλλογης, και κατόρθωσαν στην συνέχεια το ακατόρθωτο! Να ενσαρκώσουν αυτή τους την γνώση, δημιουργώντας το αιώνιο απόκτημα του ανθρώπου. ΤΗΝ ΠΟΛΗ! Η πολιτεία τους δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά ένα μέσον προορισμένο να καταστήσει εφικτή την τέλεια ζωή, την ζωή τής ολότητος, το ΕΥ ΖΗΝ, την απόκτηση δηλαδή αρετής και σοφίας! Και όπως ακριβώς δια της ασκήσεως των αρετών δημιούργησαν τον πολίτη, έτσι και η πόλη τους προήλθε μέσα από μεγάλες και οδυνηρές θυσίες! 
          Διότι οι Έλληνες, ζώντας μέχρι τότε σε διάσπαρτους οικισμούς, χωριά, κώμες ή δήμους, αποφάσισαν χωρίς να προηγηθεί η οποιαδήποτε σταδιακή εξέλιξη, μόνο με το ψυχικό τους και πνευματικό τους δυναμικό, να προχωρήσουν σε μια συγκατοίκηση, σ’ έναν κοινό αναμεταξύ τους βίο, χωρίς τον οποίο δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε ο μεγαλειώδης ελληνικός πολιτισμός ούτε το πρωτοφανές και ασύγκριτο ως προς οποιονδήποτε άλλο λαό τής γης ελληνικό πνεύμα! 
          Πολλοί υποχρεώθηκαν ακόμα και δια της βίας να συμμετάσχουν σ’ αυτό το εγχείρημα, εγκαταλείποντας «αρχαίες συνήθειες», ακόμη και τους τάφους τών προγόνων τους, με τους οποίους σχεδόν συγκατοικούσαν ή βρίσκονταν πάντως μέσα στο πεδίο τού βλέμματός τους! 
          Η δημιουργία μιας πόλης υπήρξε το ύψιστο και αποφασιστικό γεγονός για ολόκληρη την ύπαρξη του ελληνικού πληθυσμού! Μέχρι τότε ήταν αγρότες, τώρα που όλοι κατοικούσαν μαζί ήταν πολίτες. Η δε καθαυτό σημασία τού γεγονότος αντανακλάται στους σχετικούς με την ίδρυση της πόλης θρύλους και στους σοβαρούς κινδύνους στους οποίους η πόλη ήταν εκτεθειμένη! Υπήρχε όμως η συνείδηση μιας προέλευσης και μιας ανάπτυξης της πόλης, στεφανωμένων από θεϊκά σημάδια, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η συνείδηση της ανάγκης να εδραιωθεί η πόλις επί ενός απολύτου δικαιώματος, από το οποίο εξαρτιόταν το μέλλον της! Στις περισσότερες πόλεις υπήρχε στην αγορά, στην επιγραφή κάποιου ναού ή σε κάποιο άλλο εμφανές σημείο, το μνήμα ενός άνδρα που στους αρχαίους χρόνους, την μυθική εποχή, είχε θυσιάσει την ζωή του για την ίδρυση ή την διατήρηση της πόλης, με ή χωρίς την θέλησή του, και υπό την καθοδήγησή συνήθως κάποιου χρησμού! 
          Ο πρώτος που εγκαθιδρύει πόλη, συνοικίζοντας τους σκόρπιους οικισμούς τής Αττικής, είναι ο Θησέας! Ο οποίος στον δρόμο προς την Αθήνα εξοντώνει τα φοβερά τέρατα που την κρατούσαν σε βάρβαρη κατάσταση! Τον Προκρούστη, ο οποίος μετράει με τον κανόνα του τους περαστικούς. Μεταμορφώνοντας τον σιγά-σιγά σε Μέτρο! Την σχιζοφρένεια, η οποία χώριζε στα δυό τούς ανθρώπους καταστρέφοντας κάθε ιδέα ενότητος, και την οποία επέβαλε ο Σίνης, και τέλος τον Σκίρωνα, την υποταγή στην τερατώδη εξουσία! 
          Η πόλη είναι το όλον που προϋπάρχει τού μέρους, ένα προϊόν ανώτερο της φύσης! Γι’ αυτό και αξιώθηκαν εκείνοι οι Έλληνες, θυσιαζόμενοι στον βωμό τής πόλης να δημιουργήσουν για όλη την ανθρωπότητα τα αθάνατα και μοναδικά δημιουργήματά τους: την δημοκρατία, την ποιητική τραγωδία και το ύψιστο όλων: την φιλοσοφία! 
          Τί μάς θυμίζει το πλήθος αυτών τών θυσιών που απαιτήθηκαν για να δημιουργηθούν οι Ελληνικές πόλεις; Λίγους αιώνες αργότερα θ’ αρχίσουν να συνάσσονται οι Χριστιανοί σε μία κοινή τράπεζα, πουλώντας ή φέρνοντας τα υπάρχοντά τους στα πόδια τών Αποστόλων και μοιράζοντάς τα ανάλογα με ό,τι είχε ο καθένας χρεία, στις πρώτες εκείνες εκκλησίες ή ενορίες, θυσιαζόμενοι κι αυτοί μπροστά στην Μεγάλη Θυσία! Και συνεχίζουν να ζουν με τον θυσιαστικό ελληνικό τρόπο στα Μοναστήρια ακόμη και σήμερα! 
          Η γενέτειρα πόλη δεν είναι μόνον η πατρίδα, εκεί που ο καθένας αισθάνεται οικείος και ο τόπος που γεννά νοσταλγία, ούτε η πόλη που τον κάνει περήφανο παρά τις ατέλειες της, αλλά μία ανώτερη ύπαρξη, προικισμένη με θεία δύναμη, για την οποία οφείλει να πεθάνει στην μάχη, ανταποδίδοντας το χρήμα με το οποίο τον ανέθρεψε! Όπως ακριβώς το μαρτυρεί ο Αισχύλος στο έργο του Επτά επί Θήβας. Και στο δικό του επιτάφιο επίγραμμα, δεν αναφέρεται στην ποίησή του αλλά στο θάρρος του: «Το περίφημο δάσος τού Μαραθώνα και ο Μήδος με τα μακριά μαλλιά θα πουν ότι υπήρξε γενναίος: γιατί το είδαν!» 
          Δυστυχώς, για να μιλήσουμε για την σημασία της Ελληνικής φιλοσοφίας, του μέγιστου δημιουργήματος των προγόνων μας, πρέπει να προσπαθήσουμε να σκεφθούμε με τρόπο ερμηνευτικό (Γκάνταμερ). Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τις προϋποθέσεις που φέρουμε μαζί μας, ακόμη και ψελλίζοντας μιαν ερώτηση! Αυτό που μας αντιδιαστέλλει από τα 1500 χρόνια τής ελληνο-χριστιανικής παραδόσεως της κουλτούρας μας είναι το γεγονός πως εμείς δεν θεωρούμαστε πλέον οι φορείς και οι φύλακες αυτής τής κληρονομιάς, αλλά τοποθετούμεθα σε μια συνειδητή σχέση προς αυτή. Αυτό που μας χωρίζει από το άμεσο βίωμα μέσα στην παράδοση και μας εμποδίζει να την αναπτύξουμε λέγεται κοινώς ιστορική συνείδηση! Αυτή μάς υποχρεώνει, ξεκινώντας από τον Ρομαντισμό, να δούμε το σύνολο του παρελθόντος και της παραδόσεως με μάτια ξένα! Έχουμε συνείδηση, όταν θέλουμε να το κατανοήσουμε, ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι τόσο ξένο, που μόνο η αυτοεξαφάνιση και η πλήρης μεταφορά σ’ αυτή την αποξένωση, στον χώρο και στον χρόνο, θα μπορούσε να μας δώσει την ελπίδα κάποιας κατανοήσεως! Κανένας μας δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να διαβάσει Πλάτωνα χωρίς να ακούσει την μυστική φωνή τού Αυγουστίνου! 
          Συνοψίζοντας, αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε πολιτισμό είναι η πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής ανάμεσα στην πολιτική και την θρησκεία! Πολιτισμό ονομάζουμε το σύνολο εκείνων τών εξελίξεων του πνεύματος που συμβαίνουν αυθόρμητα και δεν απαιτούν καμία καθολική ή υποχρεωτική ισχύ. Η δική μας σήμερα ζωή είναι μια ασχολία, η τότε ζωή ήταν κυρίως το να παρευρίσκεσαι και να υπάρχεις! Οι Έλληνες είναι γνήσιοι, αυθόρμητοι και συνειδητοί, όταν σε άλλους λαούς φαίνεται να κυριαρχεί ακόμη ένα πνιγηρό πρέπει! Οι Θεοί είναι για τους Έλληνες κατά κάποιο τρόπο κοντινοί και παρόντες, έτσι όπως δεν μπορεί καν να το φανταστεί ο σύγχρονος άνθρωπος! Και μπροστά στο δικό μας σημερινό εγχείρημα να εξιχνιάσουμε ψυχολογικά τον άνθρωπο, ένας Έλληνας θα αισθανόταν μιαν ασέβεια απέναντι στην φύση και μιαν έλλειψη ντροπής, αιδούς και αισχύνης! Εμείς σήμερα ξαφνιαζόμαστε όταν ακούμε την λέξη γνώση. Όπου υπάρχει μια γνώση πρέπει να ακολουθεί και μια πράξη. Το ότι μπορεί και οφείλει κατά τούς Έλληνες να είναι ευδαιμονία και μακαριότητα η γνώση και η αρετή, αυτό ηχεί ξένο και αναξιόπιστο στ’ αυτιά μας! 
          Ας ολοκληρώσουμε με μια μικρή αναφορά στους δυό πυλώνες τού Ελληνικού Πνεύματος, οι οποίοι στήριξαν τον αρχαίο, ανεπανάληπτο πολιτισμό και οι οποίοι δεν ενεργούν πλέον σήμερα στον νεοέλληνα, εγκαταλειμμένοι στην λήθη! Τον ΝΟΥ και τον ΛΟΓΟ! 
          Ο Νους μεταφράζεται συνήθως σήμερα σαν νόηση, διάνοια ή σκέψη. Και αντικατοπτρίζει ένα πεδίο κυρίως γνωσιολογικό και ψυχολογικό! Ο Νους στους προσωκρατικούς δείχνει την Θεία νόηση, η οποία κυβερνά τον κόσμο. Με τον Πλάτωνα όμως η σημασία του εμπλουτίζει με τον δεύτερο πλου! Ο Νους είναι πλέον το Θείο μάτι τής ψυχής, από το οποίο εξαρτώνται η γνώση τών ιδεών και του αγαθού, επομένως η αρετή, η ηθική και η πολιτική! Με τον Αριστοτέλη ο Νους είναι μια υπερβατική πραγματικότητα, αθάνατη, Θεία, απαθής, η οποία προέρχεται θύραθεν, απ’ έξω. Το Θείο στοιχείο τής ψυχής, η καρδιά τής πατερικής γραμματείας, το μυστικό τής ανθρώπινης φύσης, το οποίο ονόμασε ο Ηράκλειτος: Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί! 
          Ο Λόγος με τους στωικούς φιλοσόφους αποκτά την ύψιστη σημασία του! Είναι το δημιουργικό Πυρ, ο σπερματικός λόγος όλων τών πραγμάτων, η δύναμις η οποία κυβερνά το πάν, είναι ο Θεός, επομένως η Ειμαρμένη και η Πρόνοια! Είναι η λογική δύναμις της ψυχής, σύμφωνα με την οποία συστήνεται όλος ο φυσικός κόσμος! Στην Εκκλησία και στον Χριστιανισμό Εν Αρχή ήν ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος. 

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

Δεκατέσσερα χρόνια κοντά στον γέροντα Πορφύριο. Eπιστολή Γεωργίου Παπαζάχου

Γεώργιος Παπαζάχος
(Επ. Καθηγητής Καρδιολογίας στο Παν/μιο Αθηνών
& θεράπων Ιατρός του Γέροντος Πορφυρίου)


«Γράφω αυτη την επιστολή από μιά εσωτερική πίεση να μιλήσω για τον Γέροντα Πορφύριο, που κοιμήθηκε πρίν από 40 μέρες. Έζησα τόσα γεγονότα 14 χρόνια κοντά του, σάν ένας από τούς γιατρούς του, που δεν πρέπει να το κρύψω από τούς αδελφούς μου. Θά διηγηθώ μερικά περιστατικά, που παρουσιάζουν το Γέροντα σάν άρρωστο και σάν γιατρό. Συγχωρέστε μου τα προσωπικά στοιχεία, που αν αφαιρεθούν αλλοιώνουν τα γεγονότα. Ασφαλώς, άλλοι έζησαν άλλες συγκινήσεις κοντά του. Καί δεν πρέπει να χαθούν, γιατί αποτελούν σημάδια της αγίας βιοτής του, αποδείξεις της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στή ζωή μας και υποθήκες για ολόκληρη τή γενιά μας.
Ο Γέροντας και η αρρώστια του
Ήταν πραγματικά άρρωστος. Μέ πλήθος αρρώστιες επάνω του. Τά περισσότερα συστήματα έπασχαν. Προσωπικά διεπίστωσα: έμφραγμα μυοκαρδίου (προσθιοδιαφραγματικό με πλαγία ισχαιμία), χρονία νεφρική ανεπάρκεια, έλκος δωδεκαδακτύλου (με επανειλημμένες γαστρορραγίες), χειρουργηθείς καταρράκτης (με αποβολή του φακού και τύφλωση), έρπης ζωστήρ στο πρόσωπο, σταφυλοκοκκική δερματίτιδα στο χέρι, βουβωνοκήλη (με συχνή περίσφιγξη), χρονία βρογχίτιδα, αδένωμα της υποφύσεως στο κρανίο.
Καί η υπομονή του ιώβειος. Όταν είχε τον έρπητα σε έξαρση και όλο το δεξιό του πρόσωπο (τριχωτό κεφαλής, παρειά, αυτί, σαγόνι) ήταν μιά ανοιχτή πληγή, τον ερώτησα πόσο έντονο πόνο αισθάνεται’ μού απάντησε: “Σάν να ακουμπάω το δεξί μου μάγουλο σε τηγάνι με ζεματιστό λάδι”. Καί ήταν απόλυτα ήρεμος. Δέν άφηνε ούτε υποψίες ότι υποφέρει, ούτε ένα βογγητό.
Πολλές φορές, ενώ βρισκόμουν στο κελλί του και κουβεντιάζαμε, συνέβαινε περίσφιγξη της βουβωνοκήλης του, πάντα επώδυνη. Δέν ζητούσε βοήθεια. Αγωνιζόταν να την ανατάξη μόνος του κάτω από τις κουβέρτες του.. Κανείς δέ μιλούσε, ενώ από τα χείλη του ακουγόταν ψιθυριστά, με μιά ανεπανάληπτη γαλήνη, το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ μας”.
Μερικοί τον παρεξήγησαν κάποτε που φίλησαν το χέρι του καλυμμένο με μιά γάζα, νομίζοντας ότι σιχαίνεται. Ήταν η εποχή που εμείς το καλύψαμε, γιατί είχε την σταφυλοκοκκική δερματίτιδα και ήταν ολόκληρο εξελκωμένο.
Αλλ’ η κουβέντα μας ένα βράδυ, μετά την καρδιολογική εξέταση και το τυπικό ηλεκτροκαρδιογράφημα, με συνεκλόνισε. Ούτε φαντάσθηκα ποτέ ότι θα μπορούσε ένας άνθρωπος να αντιμετωπίση έτσι την αρρώστια του.
Μού είπε: “Θά σού εξομολογηθώ κάτι, αλλά να μείνη μυστικό. Έχω καρκίνο στην υπόφυση. Ήδη αισθάνομαι τή γλώσσα μου μεγαλωμένη και δεν γυρίζει καλά μέσα στή στοματική κοιλότητα”. Ύστερα μού ανέλυσε ιατρικά και σωστά τή λειτουργία των ενδοκρινών αδένων και κατέληξε:
“Πρέπει να ξέρης ότι, όταν ήμουν καλογεράκος -ίσως 16 χρονών- στο Άγιο Όρος αισθανόμουνα τόσο ευτυχισμένος, ιδίως μετά τή Θεία Κοινωνία, ώστε έβγαινα στο δάσος και με δάκρυα φώναζα: Δόξα Σοι, Κύριε! Ήρθες ολόκληρος μέσα μου’ σε μένα τον αμαρτωλό’ Εσύ ο Χριστός μου, που σταυρώθηκες και πόνεσες για μένα και σήκωσες τις αμαρτίες μου. Κι εγώ τί κάνω για σένα; Ποιόν πόνο υποφέρω για σένα; Κύριε, στείλε μου έναν καρκίνο! Χριστέ μου, χάρισέ μου έναν καρκίνο, να υποφέρω και γώ μαζί Σου! Αυτή την προσευχή την έκανα συνέχεια και μετά το εξομολογήθηκα στόυς Γεροντάδες μου. Εκείνοι μού σύστησαν να μήν την επαναλάβω, γιατί εκπειράζω τον Θεό. Ξέρει εκείνος τί θα κάνη. Δέν την ξανάκανα αυτή την προσευχή. Αλλά τώρα, Γιωργάκη μου, μού τον έστειλε τον καρκίνο! Καταλαβαίνεις την ευεργεσία; Έστω και αργά, θα υποφέρω λίγο μαζί Του”.
Έμεινα ενεός. Πρώτη φορά στην ιατρική σταδιοδρομία μου άκουγα τή φράση: “Δόξα τώ Θεώ, έχω καρκίνο!”. Είχα ξεχάσει ότι μπροστά μου δεν βρισκόταν άνθρωπος κοινός’ ήταν ο Γέροντας Πορφύριος.
Ωστόσο ποτέ δεν αρνήθηκε την ιατρική βοήθεια των πολλών γιατρών-πνευματικών του παιδιών. Μάλιστα μιά μέρα τον ερώτησα: “Γιατί πολλοί πνευματικοί άνθρωποι, κυρίως μοναχοί, αρνούνται την ιατρική βοήθεια, πιστεύοντας ότι θα τούς βοηθήση κατ’ ευθείαν η Παναγία;”. Μού απάντησε: “Είναι εγωϊσμός -πονηρή ενέργεια- να νομίζης ότι ο Θεός θα κάνη, κατ’ εξαίρεση από τούς πολλούς, θαυματουργική επέμβαση για σένα.
Ο Θεός κάνει θαύματα και τώρα, αλλά εσύ δεν πρέπει να το προσδοκάς για σένα. Είναι εγωϊστική εξαίρεση. Άλλωστε και μέσω των γιατρών ο ίδιος ο Θεός ενεργεί. “Ιατρούς και φάρμακα Κύριος έδωκεν”, λέει η Αγία Γραφή”.
Δεχόταν δέ μόνο την κλασσική ιατρική, πολλά κεφάλαια της οποίας γνώριζε άριστα. Μέ την εμπειρία του από τη μακρά θητεία στην Πολυκλινική Αθηνών και με το θεϊκό “χάρισμά” του έβλεπε βαθύτερα την αρρώστια και πολλές φορές μάς στρίμωχνε με σαφώς επιστημονικές ερωτήσεις.
Ο Γέροντας θεραπεύει
Ειδικότητά του η “τηλε-διαγνωστική”! Έβλεπε με καταπληκτική ακρίβεια αλλαγές στον εαυτό του και σε άλλους’ συχνά και στούς γιατρούς του.
Ο ίδιος μού διηγήθηκε ότι διέγνωσε υπογοναδισμό σε έναν νέο μόνο κοιτάζοντάς τον, κάταγμα σπονδύλου σε μιά μοναχή που βρισκόταν σε άλλη πόλη. Είναι ίσως χιλιάδες αυτοί που δέχθηκαν τή διαγνωστική του ενέργεια και επιβεβαιώθηκε η νόσος αργότερα και επιστημονικά.
Εδώ θα αναφέρω μιά αυτοδιάγνωσή του. Διεπίστωσε μεταβολές στο ηλεκτροκαρδιογράφημά του, χωρίς καρδιογράφο. Ένα βράδυ μού τηλεφώνησε ανήσυχος: “Έλα, έστω και αργά, και θα δής αλλοιώσεις στο καρδιογράφημα. Πονάω σήμερα, πολλές φορές, και ο πόνος είναι στηθαγχικός”. Διαπίστωσα πράγματι ισχαιμικές μεταβολές (στις απαγωγές v3-v6) και τον ρώτησα σε ποιό stress βρέθηκε σήμερα. Άρχισε να κλαίη και με διακοπές να μού περιγράφη λεπτομερώς σκηνές από τις οδομαχίες στή Ρουμανία. Ήταν η ημέρα της εξεγέρσεως του λαού κατά του Τσαουσέσκου και με το “χάρισμά” του έβλεπε τούς πυροβολισμούς και τούς θανάτους στις πλατείες, όπως τις δημοσίευσαν οι εφημερίδες τις επόμενες ημέρες.
Συνέχισε να κλαίη και τον παρεκάλεσα να ζητήση από τον Θεό να του αφαιρέση για λίγο αυτή την “όραση”. Η καρδιά του βρισκόταν σε κίνδυνο από την ένταση. Θά μπορούσε να κάνη επέκταση του εμφράγματός του. Στήν ίδια ένταση βρισκόμουν κι εγώ, βλέποντας την ευαισθησία της “άλλης” καρδιάς ενός αγίου. Έκρυψα τα μάτια μου με το καρδιογράφημα και σκεφτόμουν: Τί σημασία έχουν, Γέροντα, για σένα τα νιτρώδη αντιστηθαγχικά φάρμακα που ετοιμάζομαι να σού δώσω; Εσύ δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου. Η καρδιά σου χτυπά στον Ωρωπό και ζή στην Ρουμανία. Στό ηλεκτροκαρδιογράφημα η καρδιά φαίνεται με ισχαιμική “κατάσπαση” του Sε διαστήματος, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται σε μεγάλη “ανάσπαση” προς τον ουρανό. Έφυγα αργά με τον τρόμο ότι είδα λίγο από το φώς ενός αγίου.
Εγώ πήγαινα στο κελλί του σάν διαγνώστης γιατρός, αλλά πολλές οι φορές που εκείνος έκανε διαγνώσεις για μένα. Θά αναφέρω δύο: Είχα χειρουργηθή από τον καθηγητή κ. Βασ. Γολεμάτη (δύο βουβωνοκήλες ταυτόχρονα) και ενώ ήμουν στή φάση της αναρρώσεως, πήγαμε με τή γυναίκα μου στον Ωρωπό. Δέν ξέρω αν είχε μάθει από φίλους ότι ήμουν χειρουργημένος, αλλά μόλις μπήκαμε με κοίταξε επίμονα για πολλή ώρα στην κοιλιά και μού είπε: “Βλέπω ότι δεξιά έγινε καλή εγχείρηση, αλλά αριστερά αριστοτεχνική’ γιατί περιποιήθηκε τόσο εκεί;”. Η γυναίκα μου μού έκανε νόημα: “Τί λέει ο Γέροντας;”. Δέν είχα πεί ούτε σε εκείνη ούτε σε άλλον ότι ο χειρουργός είχε εφαρμόσει την μέθοδο Soudaice αριστερά, επειδή ήταν μεγάλη. Ο Γέροντας το “είδε”.
Τον Δεκέμβριο του 1990 ήμουν στο κρεβάτι με την πολλοστή γαστρορραγία μου. Σέ κάποια στιγμή έντονου προβληματισμού μου αν πρέπη να χειρουργηθώ ή όχι, χτύπησε το τηλέφωνο. Μεταφέρω αυτούσια τα λόγια του Γέροντα: “Αυτές τις μέρες σε επισκέπτομαι συχνά και με το “χάρισμα”, που μού έδωσε ο Θεός ενεργώ θεραπευτικά. Ποτέ δεν είχα μπεί στο σπίτι σου τόσες πολλές φορές σε λίγες μέρες…..Κάτι μού λέει να μήν το χειρουργήσης τώρα, αλλά να αλλάξης τρόπο ζωής, να χαλαρώσης. Άφησε το χειρουργείο να το σκεφθούμε αργότερα. Τί κάνω εγώ τώρα το γιατρό στο γιατρό; (γελάει). Νά ξεκουράζεσαι περισσότερο, γιατί σε αγαπάει ο κόσμος. Μού έφαγες τή δόξα (γελάει)”. Φαντάζεσθε πώς ένοιωσα κάτω από αυτή την προστατευτική του παρουσία!
Αγαπούσε τόσο πολύ όλους τούς ανθρώπους που τον πλησίαζαν και, φυσικά, και τούς γιατρούς του, ώστε να ενεργοποιή για μάς το θεραπευτικό χάρισμά του. Όσοι τον πλησίαζαν ανεπιτήδευτα έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Πολλές φορές έπαιρνα μαζί μου φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα, που εξεπλήσσονταν, όταν άρχιζε να μιλάη για το πρόβλημά τους, χωρίς εγώ να τον ενημερώσω εκ των προτέρων. Κάποια κυρία, φεύγοντας, ήθελε να δώσω όρκο ότι δεν του μίλησα για κείνη πρίν πάμε στον Ωρωπό.
Τό χάρισμά του τον έκανε περισσότερο ευαίσθητο απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Ένα σούρουπο διέκοψαν την καρδιολογική εξέταση οι μοναχές, γιατί έξω είχαν συγκεντρωθεί πολλοί άνθρωποι και περίμεναν να πάρουν την ευχή του πρίν νυχτώση. Βγήκα έξω από το κελλί και οι επισκέπτες φίλησαν απλώς το χέρι του. Ήταν κουρασμένος και δέ μίλησε σε κανέναν. Η τελευταία κυρία βγήκε κλαίγοντας. Όταν ξαναμπήκα βρήκα τον Γέροντα να κλαίη. “Αυτά παθαίνω πάντα, μού είπε. Είδα τώρα αυτή τή μητέρα να τή δέρνη αύριο ο ναρκομανής γιός της, για να του δώση χρήματα. Καί η καημένη ασφαλώς θα σκανδαλίστηκε που έχει τέτοιο πρόβλημα και έφυγε χωρίς βοήθεια… Τί μπορείς εσύ να κάνης , φτωχέ Πορφύριε… Κύριε Ιησού…”. Καί επανέλαβε πολλές φορές ψιθυριστά τή λέξη “Ιησού”.
Ήταν τόσο απλός και γλυκός άνθρωπος, ώστε να μή κωλύεσαι να του απευθύνης οποιαδήποτε ανόητη ερώτηση. Έτσι μιά μέρα τον προκάλεσα αδιάκριτα: “Πώς ξέρεις, Γέροντα, ότι αυτό το προορατικό σου χάρισμα είναι από τον Θεό και όχι από τον Διάβολο;”. Γέλασε καλοκάγαθα και μού είπε: “Τό δοκίμασα. Είναι εκ Θεού, γιατί δεν λανθάνει. Νά σού δώσω παράδειγμα; Η νεωκόρος στην Πολυκλινική πόναγε στο δεξιό άνω γομφίο και κράταγε το δεξιό μάγουλό της. Τής είπα ότι είναι χαλασμένος ο αριστερός γομφίος. Εκείνη επέμενε, αλλά όταν γύρισε από τον οδοντίατρο μού είπε ενθουσιασμένη ότι είχα δίκαιο. Στήν ακτινογραφία η βλάβη ήταν αριστερά, αλλά αισθανόταν τον πόνο δεξιά, επειδή ήταν στο ίδιο νευροτόμιο. Άν, λοιπόν, ήταν από τον πονηρό, αυτή η προόραση θα βασιζόταν στο αίσθημα του ασθενούς και θά’ βγαινε λανθασμένη. Τού Θεού η ενέργεια δεν σφάλλει”.
Ο Γέροντας σάν γιατρός μου δεν “έβλεπε” μόνο τις σωματικές μου ασθένειες. Φρόντιζε και για τις πολλές πνευματικές ατέλειές μου. Προσπάθειά του να βρώ την ταπείνωση. Ένα απόγευμα μού τηλεφώνησε στο ιατρείο, ακριβώς μετά την υπερβολική εκδήλωση αγάπης ενός ζεύγους ασθενών μου που περιποιήθηκα. Μεταφέρω τα λόγια του: “Γιωργάκη, είμαι ο Γέροντας. Εμείς οι δυό θα πάμε μαζί στην κόλαση. Θά ακούσουμε: Άφρον, άφρον, ταύτη τή νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού…Τά αγαθά σου εν τή ζωή σου απήλαυσες, ά δέ ητοίμασας τίνι έσται;”. Τόν διέκοψα: “Τί απολαύσαμε, Γέροντα, σ’ αυτή τή ζωή; Τό σαράβαλο αυτοκίνητο, το άδειο βιβλιάριο ή τον ανύπαρκτο ύπνο μας;”. Απάντησε απότομα: “Τί είναι αυτά που λές; Δέ σού λέει ο κόσμος: Τί καλός γιατρός που είσαι; Μάς αγαπάς, μάς φροντίζεις, δέ μάς γδέρνεις. Καί σύ τα αποδέχεσαι, τα χάφτεις. Έ! Τόν έχασες το μισθό σου. Τό ίδιο παθαίνω και εγώ. Μού λένε πώς έχω “χαρίσματα”, πώς μπορώ να τούς ακουμπήσω και να κάνω θαύματα, πώς είμαι άγιος. Καί τα χάφτω, ο ανόητος και αδύναμος.
Έ! Γι’ αυτό σού είπα ότι μαζί θα πάμε στην κόλαση!”. “Άν είναι να πάμε μαζί”, του απάντησα, “πάμε και στην κόλαση!”. Κι εκείνος έκλεισε το τηλέφωνο, λέγοντας: “Εγώ σού μιλάω σοβαρά και σύ πάντα αστειεύεσαι.
Καλή μετάνοια και στούς δυό μας”.
Άλλη μέρα ήμουν βαρύθυμος, σκεπτόμενος ότι έφυγαν τα περισσότερα χρόνια μου άκαρπα μέσα από άχρηστες καθημερινές λεπτομέρειες. Τηλεφώνησε ο Γέροντας και με αναπτέρωσε με δυό-τρείς φράσεις του: “Άκουσες ποτέ, γιατρέ, το “ου μή γεύσονται θανάτου”; Μπορούμε, αν θέλουμε, να αποφύγουμε την πεθαμενίλα. Αρκεί να αγαπήσουμε τον Χριστό. Καί σύ “εξ όλης της καρδίας σου”, κύριε καρδιολόγε” (γελάει).
Ο Γέροντας δεν ήταν μόνο γιατρός. Ήταν και κτηνίατρος. Αγαπούσε τα ζώα. Εξημέρωσε επιθετικούς παπαγάλους και τούς έμαθε την Ευχή.
Εξεπλάγην όταν άκουσα μέσα στο κελλί τον παπαγάλο να επαναλαμβάνη την ευχή. “Είναι πιό πνευματικός από μένα”, είπε. “Εγώ αποκάμνω και κοιμούμαι, αλλ’ αυτός αγρυπνεί”. Τελευταία προσπαθούσε να εξημερώση έναν αετό. Κάποιο Σαββατοκύριακο, στή βόρειο Εύβοια που ησύχαζε, συνέβη το εξής, που μού διηγήθηκε ο ίδιος: “Μιά τσομπάνισσα παρακάλεσε να διαβάσω μιά ευχή στο κοπάδι της, γιατί αρρώσταιναν τα γίδια της.
Συμφώνησα και έφεραν όλο το κοπάδι κοντά στο εκκλησάκι που έμενα. Στάθηκα μπροστά στο κοπάδι, σήκωσα τα χέρια μου ψηλά και είπα διάφορες προσευχές από ψαλμικούς στίχους που αναφέρονται στην κτίση. Επικρατούσε απόλυτη σιωπή στα ζώα. Κανένα δεν κουνιόταν. Ύστερα κατέβασα τα χέρια μου και ο τράγος κινήθηκε μόνος του. Ήρθε κοντά, μού φίλησε το χέρι και υποχώρησε ήρεμα… Τά λέω σωστά Πηνελόπη;” φώναξε στην ανηψιά του, που στεκόταν πιό πέρα. “Ναί, Γέροντα. Ακριβώς έτσι έγιναν. Εγώ ήμουν εκεί”.
Κάθε φορά που πήγαινα στον π. Πορφύριο με συνείχε φόβος μήπως αυτή είναι η τελευταία φορά που τον εξετάζω. Έτσι φρόντιζα να κάνω ψηλάφηση καρδιακής ώσεως και καρωτίδων για αρκετή ώρα, με την βεβαιότητα ότι ψηλαφώ το σώμα ενός αυριανού αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Όταν έπαιρνα το χέρι μου από το προκάρδιο επανελάμβανε το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον κόσμο σου”. Πόσα να οφείλη άραγε αυτός ο κόσμος, η γενιά μας, σ’ αυτές τις προσευχές του Γέροντα Πορφυρίου! Καί πόσα του οφείλω εγώ προσωπικά!
Φεύγοντας, έσκυβα να πάρω την ευχή του και άλλοτε μού έδινε χαστούκι (ήταν η άκρα εκδήλωση της χαράς του) ή άλλοτε έσφιγγε το κεφάλι μου στα δυό του χέρια, λέγοντας την ευχή (ήταν το δικό του ηλεκτροεγκεφαλογράφημα).
Τώρα εξηγώ γιατί ο Θεός φύτεψε μέσα μου την επιθυμία να σπουδάσω ιατρική σε μεγάλη ηλικία και να γίνω καρδιολόγος. Ήθελε να γνωρίσω και να ψηλαφήσω από κοντά τον απλό, προσηνή και χαρισματικό άγιο Γέροντα Πορφύριο Μπαϊρακτάρη.
Κάποια μέρα μού είπε: “Όταν θα φύγω θα είμαι πιό κοντά σας. Μετά θάνατον καταργούνται οι αποστάσεις”. Ελπίζω τώρα να μπαίνη ευκολότερα στα σπίτια μας και στις καρδιές μας.
* (αναδημοσίευση από το περιοδικό “Σύναξη”)

Γέροντας Ἀρσένιος Σπηλαιώτης: Ὁ πειρασμὸς οὔτε τρίχα δὲν θὰ μᾶς πειράζει ἂν δὲν ἔχει τὴν ἄδεια ἀπὸ πάνω (φωτο)


Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Ἰωσὴφ Διονυσιάτη, «Ὁ Γέρων Ἀρσένιος ὁ Σπηλαιώτης» (1886 – 1983), συνασκητὴς Γέροντος Ἰωσὴφ τοῦ Ἠσυχαστοῦ
- Παππού, βοήθησέ με.
- Τί ἔχεις, παιδί μου; μωρὲ πολὺ τρομαγμένος φαίνεσαι.
- Ἒ, νὰ Γέροντα. Ὁ πειρασμὸς δὲν μὲ ἀφήνει ἥσυχο. Καὶ στὸν ὕπνο, ἀλλὰ καὶ φανερὰ ξύπνιο μὲ πολεμᾶ. Στὸν ὕπνο φωνές, ἀπειλές. Στὴν ἀγρυπνία τὸ ἴδιο. Μόλις ἀρχίσω τὸν κανόνα μου χτυπᾶ τὴν πόρτα, ἀκούω ἄγριες φωνές, ἀπειλές. Ἀπὸ τὸν φόβο μου τρέμω σὰν ψάρι. Ποῦ νὰ πάω νὰ γλυτώσω!
- Μωρέ, ἐσὺ μεγάλος ἀγωνιστὴς εἶσαι. Σὲ κατάλαβε ὁ σατανᾶς καὶ γελᾶ μαζί σου. Ὅταν λέμε «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», ὁ πειρασμὸς κατακαίεται, μόνο ποὺ ἀκούει τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Πάση θυσία μηχανεύεται νὰ μᾶς καταφέρει νὰ σιωπήσουμε. Βάζει μέριμνες, ἰδέες, περισπασμούς, καὶ ὅ,τι ἄλλο φανταστεῖς. Μόνον εὐχὴ νὰ μὴ λέμε. Ἐσένα σὲ βρῆκε δειλό. Σοῦ λέει, ἢ σταματᾶς τὴν εὐχὴν ἢ μπαίνω νὰ σὲ σκοτώσω. Εσύ… τὸ΄ χαψες. Βρὲ μὴν τὸν φοβᾶσαι, εῖναι ψεύτης.
Οὔτε τρίχα δὲν θὰ μᾶς πειράζει ἂν δὲν ἔχει τὴν ἄδειαν ἀπὸ πάνω. Ὁ Θεὸς τὸν ἀφήνει γιὰ νὰ σὲ γυμνάσει. Ἐμᾶς μὲ τὸν Γέροντα (τὸν συνασκητὴ του Ἰωσὴφ τὸν Ἡσυχαστὴ καὶ Σπηλαιώτη) μᾶς ἔκαμε ἄλλα γυμνάσια ἀνώτερα. Μέχρι καὶ ξύλο φάγαμε ἀπ΄ αὐτὸν τὸν καταραμένον. Ὅμως, ἐμεῖς δὲν εἴμασταν δειλοὶ ὅπως ἐσύ. Ὅταν ἐρχόταν ὁ πειρασμός, ἐμεῖς ἐλέγαμε τὴν εὐχὴ...
μὲ ὅλην μας τὴν ψυχή. Ἐδίναμεν ὅλον τὸν ἑαυτόν μας στὸν Θεόν. Ἡ εὐχὴ ἔτρεχε γρήγορα ἀλλὰ καὶ καθαρά. Ὁ νοῦς μας κολλοῦσε στὸ νόημα τῆς εὐχῆς. Κολλούσαμε στὴν προσευχή, στὸν Χριστό μας. Ἐρχόταν μέσα μας γαλήνη, χαρά, δάκρυα. Καὶ τότε… ὁ πειρασμὸς ἄφαντος. Τοῦ λέγαμε καὶ εὐχαριστῶ.
Ἁγιορείτικες Μνῆμες

Ὁ μακάριος Γέρων Ἀρσένιος ὁ Σπηλαιώτης (1886-1983), συνασκητὴς γιὰ σαράντα περίπου χρόνια τοῦ ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστῆ (1897-1959).



Ἡ συνοδεία τοῦ Γέροντος Ἀρσενίου τοῦ Ἠσυχαστοῦ στὸ παρὰ τὶς Καρυές, Ἱερὸ Χιλανδαρινὸ Κελλίο Ἁγίου Νικολάου, Μπουραζέρι, κατὰ τὴν περίοδο 1967-1979.






Συνοδεία τοῦ Γέροντος Ἀρσενίου, Νέα Σκήτη 1960


Οἱ μακάριοι Γέροντες Ἀρσένιος (ἀριστερὰ) καὶ Ἰωσὴφ (δεξιὰ) οἱ Σπηλαιῶτες καὶ Ἡσυχαστές, οἱ γιὰ σαράντα χρόνια ἀχώριστοι συνασκητές. Λεπτομέρεια μεγαλύτερης φωτογραφίας.



Το χτύπημα στη Σαουδική Αραβία και οι κίνδυνοι ανάφλεξης


Γράφουν οι Andrew England (Ριαντ)
Najmeh Bozorgmehr (Τεχεράνη)
και Simeon Kerr (Ντουμπάι)

Όταν οι αντάρτες της Υεμένης ανέλαβαν την ευθύνη για τις επιθέσεις με drones σε σταθμούς άντλησης πετρελαίου και έναν αγωγό πριν από τέσσερις μήνες, το κίνημα των Χούτι προειδοποίησε ότι έχει τη δυνατότητα για μεγαλύτερες επιθέσεις εναντίον του μεγαλύτερου εξαγωγέα πετρελαίου.

Το Σάββατο οι Χούτι, ένα σκληροπυρηνικό ισλαμικό κίνημα ευθυγραμμισμένο με το Ιράν, ισχυρίστηκε ότι υλοποίησε την απειλή με καταστροφικές συνέπειες. Είπαν ότι απέστειλαν 10 drones για να χτυπήσουν την καρδιά της πετρελαϊκής βιομηχανίας της Σαουδικής Αραβίας, πλήττοντας το Abqaiq, το μεγαλύτερο κέντρο επεξεργασίας πετρελαίου του Βασιλείου και το πεδίο Khurais, σε απόσταση πάνω από 500 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Υεμένη.

Ηταν μια ριψοκίνδυνη επίθεση, η οποία ανάγκασε το Βασίλειο να αναστείλει πάνω από το 50% της ημερήσιας παραγωγής του και προκάλεσε ρίγη στην παγκόσμια ενεργειακή βιομηχανία. Και θα αναζωπυρώσει φόβους για την απειλή μιας τοπικής ανάφλεξης μεταξύ των ΗΠΑ, των Αράβων συμμάχων του και του Ιράν.

«Είναι πολύ σοβαρό. Δείχνει καλύτερα τις ικανότητες στόχευσης των Χούτι, δείχνει ότι σκέφτονται στρατηγικά, χτυπώντας δύο στόχους ταυτόχρονα και πληγώνοντας αυτό που είναι το πιο σημαντικό για τη Σαουδική Αραβία: τις αξιόπιστες εγκαταστάσεις για εξαγωγή πετρελαίου», δήλωσε ο Emile Hokayem, ένας ειδικός για θέματα ασφαλείας στη Μέσα Ανατολή, στο International Institute for Strategic Studies. «Οι Χούτι έχουν τους δικούς τους λόγους να επιτεθούν, αλλά το Ιράν είναι ο πιθανός δεύτερος συνεργός».

Οι Χούτι μάχονται με ένα συνασπισμό του οποίου ηγείται η Σαουδική Αραβία, που παρενέβη στον εμφύλιο πόλεμο στην Υεμένη τον Μάρτιο του 2015, όταν οι αντάρτες κατέλαβαν την πρωτεύουσα Sana’a. Αλλά για καιρό θεωρούνται από την Ουάσιγκτον και το Ριάντ ως σύμμαχοι των Ιρανών, που προκαλούν συγκρούσεις δίπλα στη Σαουδική Αραβία.


Από τον Απρίλιο, οπότε η κυβέρνηση Τραμπ κλιμάκωσε τη στρατηγική «μέγιστης πίεσης» στο Ιράν, πολλοί αναλυτές και διπλωμάτες προειδοποίησαν ότι η Τεχεράνη θα αντιδράσει έμμεσα, μέσω περιφερειακών στρατιωτικών ομάδων. Είναι μια τακτική, υποστηρίζουν, που της δίνει τη δυνατότητα «άρνησης» και έχει το πλεονέκτημα ότι κρατά δυνητικά σημεία ανάφλεξης έξω από τα σύνορά της.

Το Ιράν, που στηρίζει πολιτοφυλακές σε Συρία, Ιράκ, Λίβανο και Υεμένη, έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι αν οι αμερικανικές κυρώσεις δεν του επιτρέψουν να εξάγει πετρέλαιο, θα διαταραχθεί η ροή αργού και πετροχημικών σε όλη την περιοχή. Το μήνυμα από την Τεχεράνη ήταν ξεκάθαρο: οι Αραβες σύμμαχοι των ΗΠΑ, ειδικά η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), θα έχουν κόστος από την εχθρότητα της κυβέρνησης Τραμπ ενάντια στη χώρα.

Τον Μάιο και τον Ιούνιο έγινε σαμποτάζ σε έξι τάνκερ ανοικτά των ακτών των ΗΑΕ, επιθέσεις για τις οποίες οι ΗΠΑ κατηγόρησαν το Ιράν, με το τελευταίο να αρνείται. Πρόσφατα οι Χούτι, που ελέγχουν τη βόρεια Υεμένη, η οποία συνορεύει με τη Σαουδική Αραβία, έχουν αυξήσει τις επιθέσεις με πυραύλους και drones στο Βασίλειο. Τα αμυντικά συστήματα των Σαουδαράβων συχνά καταστρέφουν τους επερχόμενους πυραύλους, αλλά τα drones έχουν γίνει αυξανόμενη απειλή.

Ουάσιγκτον και Ιράν έχουν κατηγορήσει την Τεχεράνη για λαθρεμπόριο όπλων, περιλαμβανομένων εξελιγμένων πυραύλων, με τους Χούτι, κάτι που το Ιράν αρνείται. Και ο Mike Pompeo, υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αυτό το σαββατοκύριακο κατηγόρησε το Ιράν για την «πρωτοφανή επίθεση στην προμήθεια ενέργειας του πλανήτη». Προσέθεσε ότι «δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι οι επιθέσεις έγιναν από την Υεμένη».

Δεν έδωσε λεπτομέρειες. Αμερικανοί αξιωματούχοι, όμως, παλαιότερα εξέφρασαν αμφιβολίες για το εάν οι Χούτι ήταν υπεύθυνοι για την επίθεση στον αγωγό, λέγοντας ότι τουλάχιστον ένα από εκείνα τα drones ήρθε από το Ιράκ, όπου το Ιράν στηρίζει σιιτικές πολιτοφυλακές. Η Βαγδάτη την Κυριακή αρνήθηκε ότι χρησιμοποιήθηκε το έδαφός της για τις επιθέσεις του Σαββάτου.

Αμερικανοί αξιωματούχοι έδωσαν στη δημοσιότητα φωτογραφίες δορυφόρου για τη ζημιά στις εγκαταστάσεις και υποστήριξαν ότι οι πληροφορίες δείχνουν ότι τα χτυπήματα είναι ασύμβατα με το είδος της επίθεσης που θα μπορούσε να εκδηλωθεί από την Υεμένη, μετέδωσε το Associated Press. Σε κάθε περίπτωση, Ριάντ και Ουάσιγκτον θα αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις ως μέρος μιας ευρύτερης διαμάχης με το Ιράν.

Η σχέση της Τεχεράνης με τους Χούτι είναι περισσότερο οπορτουνιστική παρά ιδεολογική, λένε αναλυτές και το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν την Κυριακή διέψευσε οποιαδήποτε σχέση με τις επιθέσεις του Σαββάτου, κατηγορώντας την Ουάσιγκτον για «μέγιστα ψεύδη».

Τους τελευταίους μήνες, ωστόσο, το καθεστώς ήταν περισσότερο ανοικτό στη στήριξή του στους αντάρτες Χούτι. Οι τελευταίοι προ μηνός δήλωσαν ότι διόρισαν πρέσβη στην Τεχεράνη και ο απεσταλμένος τους φωτογραφήθηκε με τον Ayatollah Ali Khamenei, ανώτερο ηγέτη του Ιράν. Φέτος ο Hossein Sheikholeslam, πρώην υψηλόβαθμος διπλωμάτης και προσκείμενος στους σκληροπυρηνικούς, δήλωσε στους Financial Times ότι το Ιράν δεν στέλνει πυραύλους στην Υεμένη, πριν προσθέσει: «Αν πιστεύετε ότι αυτή η τεχνογνωσία που υπάρχει στην Υεμένη προέρχεται από το Ιράν, έχετε δίκιο».

Ωρες μετά τις επιθέσεις του Σαββάτου στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας, ο Qasem Soleimani, ισχυρός διοικητής της δύναμης Quds, του βραχίονα των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης στο εξωτερικό, ανάρτησε ένα βίντεο με θρησκευτικές εικόνες για να επαινέσει τους Χούτι ως τμήμα του επεκτεινόμενου δικτύου ακόλουθων της Ιρανικής Δημοκρατίας.

Το Fars, πρακτορείο ειδήσεων του Ιράν που είναι κοντά στους Φρουρούς, την Κυριακή περιέγραψε την επίθεση στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις ως «πολύ έξυπνη και την κατάλληλη στιγμή». Το πρακτορείο δήλωσε ότι οι επιθέσεις θα τρομάξουν τους ξένους επενδυτές, σε μια στιγμή που ο διάδοχος του Θρόνου Mohammed bin Salman, de facto ηγέτης του Βασιλείου, επιταχύνει τα πλάνα για τη δημόσια εγγραφή της Aramco, της κρατικής εταιρείας πετρελαίου.

Η Σαουδική Αραβία έως τώρα δεν έχει αποδώσει ευθύνες για τις επιθέσεις. Αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ενώ το Βασίλειο στηρίζει τη στρατηγική «μέγιστης πίεσης» του Τραμπ, θέλει να αποφύγει μια σύρραξη με το Ιράν. Ο πρίγκιπας Mohammed είπε στον Τραμπ το Σάββατο ότι το Βασίλειο «έχει την αποφασιστικότητα και την ικανότητα να αντιμετωπίσει αυτή την τρομοκρατική επίθεση», σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων.

Το Ριάντ συνήθως αντιδρά στις επιθέσεις των Χούτι με αεροπορικά πλήγματα κατά περιοχών της Υεμένης που ελέγχονται από αυτούς. Μετά από τέσσερα χρόνια βομβαρδισμών, όμως, οι Χούτι διατηρούν τις θέσεις τους στον πυκνοκατοικημένο βορρά της χώρας.

Τα χτυπήματα στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις μπορεί να εγείρουν νέα ερωτήματα για τον τελικό στόχο της στρατηγικής «μέγιστης πίεσης» του Τραμπ. «Ελλειψη αμερικανικής αντίδρασης μπορεί να αναστατώσει τους τοπικούς εταίρους και εκεί μπορείς να δεις ένα διχασμό, αν ο κόσμος στο Ριάντ, το Αμπού Ντάμπι και αλλού πιστέψει ότι οι Αμερικανοί δεν είναι πρόθυμοι να επιβάλουν ένα τίμημα», είπε ο Hokayem.

Ενας Σαουδάραβας αναλυτής δήλωσε ότι οι επιθέσεις μπορεί να λειτουργήσουν ως προειδοποίηση για τη διεθνή κοινότητα. «Αυτό δείχνει ότι όσα λέει το Βασίλειο είναι σωστά και ότι οι Χούτι είναι απλά μαριονέτα του Ιράν».

«Ο κόσμος θα αρχίσει να καταλαβαίνει όταν δει την τιμή του πετρελαίου να αυξάνει δραματικά».

Financial Times
Euro2day

kostasxan

Συγκλονιστική εκπλήρωση προφητείας του Αγίου Αγίου Παϊσίου! Αναδύθηκε στην επιφάνεια η 13η Πριγκιπόννησος! Σάλος στην Τουρκία – «Όταν οι μέρες θα πλησιάζουν τότε…» (φωτο και βίντεο)



Έγινε αυτό που έτρεμαν οι Τούρκοι! Αναδύθηκε στην επιφάνεια η 13η Πριγκιπόννησος! Δε το περίμεναν με τίποτα! «Όταν οι μέρες θα πλησιάζουν τότε…»:...
Προφητεία Γέροντα Παΐσιου για την επερχόμενη ελληνοτουρκική σύγκρουση. Επιβεβαιώθηκε ο χειρότερος φόβος των Τούρκων. Βγήκε στην επιφάνεια πλέον η 13η Πριγκιπόννησος. Η χαμένη νήσος Βόρδωνες είχε γίνει γνωστή την περίοδο του πατριάρχη Ιγνάτιου

Η πρόσφατη ανακάλυψη της 13ης Πριγκηποννήσου αλλά και οι προφητείες γύρω από τα ερείπια της ιεράς μονής έχει αναστατώσει τους Τούρκους, αφού αυτές συνδέονται με το μέλλον της Κωνσταντινούπολης σε χέρια ελληνικά, όπως έχουν προβλέψει πολλοί προφήτες αλλά και ‘Αγιοι, όπως ο Παϊσιος.
Επίκεντρο ειδικών ερευνών -όπως θα δείτε στο παρακάτω βίντεο- από τους Τούρκους έχει γίνει η αναδυθείσα από την θάλασσα χαμένη δεκάτη τρίτη Πριγκηπόννησος, που έχει την βυζαντινή ονομασία, Βόρδωνες.
Η χαμένη νήσος αποκαλύφτηκε πρόσφατα από Τούρκους ερευνητές καθώς μετά από κάποιες υποθαλάσσιες σεισμικές δονήσεις αναδύθηκε με εντυπωσιακό τρόπο λίγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η νήσος βρίσκεται περίπου 500 μέτρα από την ακτή στην περιοχή του Μποσταντζή και είναι σήμερα μερικά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Η χαμένη νήσος Βόρδωνες είχε γίνει γνωστή την περίοδο που στην Κωνσταντινούπολη ήταν πατριάρχης ο Ιγνάτιος, (μιλάμε για την περίοδο της διαμάχης Ιγνατίου και Μέγα Φωτίου), ο όποιος έζησε στο διάστημα 797-877 μ. Χ. Πάνω στο νησάκι αυτό υπήρχε μεγάλο μοναστήρι που φιλοξενούσε αρκετούς μοναχούς καθώς και προσκυνητές από την γύρω περιοχή.
Το μοναστήρι αυτό άκμασε από τον όγδοο μέχρι στις αρχές του εντέκατου αιώνα. Το 1010 ένας μεγάλος σεισμός έπληξε το νησάκι το οποίο το βύθισε μερικά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας με αποτέλεσμα το μοναστήρι και τα κτίσματα του να βυθιστούν κάτω από τα νερά της θάλασσας του Μαρμαρά.


Το μοναστήρι αυτό συνδέθηκε άμεσα με τον μεγάλο πατριάρχη της Ορθοδοξίας, τον Μέγα Φώτιο, ο οποίος λέγεται ότι είχε εξοριστεί στην νήσο αυτή. Το μοναστήρι της νήσου Βόρδωνες σύμφωνα με τον Ιταλό ερευνητή, Alessandro Ricci, του πανεπιστημίου του Σαλέρνο που συνεργάζεται με τους Τούρκους, κτίστηκε την περίοδο της διαμάχης που είχε ξεσπάσει τότε μεταξύ του Ιγνατίου και του Φωτίου, την περίοδο της αρχής της μεγάλου σχίσματος και της παπικής αποστασίας. Η άγνωστη προφητεία του Πατροκοσμά για το χρέος!
Σύμφωνα με τους βυζαντινούς ιστορικούς στους Βόρδωνες υπήρχε το βυζαντινό μοναστήρι του Γόρδωνος ή των Αρμενιακών, στο οποίο σύμφωνα με μία εκδοχή είχε ταφεί ο Πατριάρχης Μέγα Φώτιος Α΄ ενώ απέναντι στην περιοχή του Küçükyalı βρίσκονταν το μοναστήρι του Σταυρού

Η προφητεία Παϊσιου

Σε μια από τις προφητείες του είχε πει:
«Οι Ρώσοι, τελικά, θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά θα την πάρουμε εμείς… Θα αναγκασθούν να μας τη δώσουν…»
Η προφητεία αυτή φαίνεται, στην «ανάγνωση» κάποιων, να επαληθεύεται όταν πριν καιρό ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος με την Νίκη του Ολυμπιακού στην Κωνσταντινούπολη.
Οι ελληνικές σημαίες κυμάτισαν στο κατάμεστο γήπεδο και η νίκη ήρθε σα βάλσαμο , έστω προσωρινό, στον πόνο των πολιτών εν μέσω οικονομικής κρίσης και ακυβερνησίας.
Άλλωστε μια αφορμή θέλει η ιστορία για να γυρίσει ο τροχός…
Πέρα από προφητείες και ερμηνείες, το βέβαιο είναι ότι η ελληνική ψυχή φαίνεται στα δύσκολα.
Και κάνει πραγματικότητα κατακτήσεις, που ελάχιστες ώρες νωρίτερα φάνταζαν εξωπραγματικές…Απόδοση Ελεύθερος Λόγος Αργυροκάστρου


Δείτε το σχετικό βίντεο:

Ο πραγματικός φόβος του πολιτικού συστήματος: Μια πολεμική αναμέτρηση με τη Τουρκία

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τη νεόκοπη κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά η πεποίθησή μου είναι πως η επιτυχία ή η αποτυχία της δεν θα κριθεί τελικά ούτε από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, ούτε από την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ούτε από την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους.
Το διαβάσαμε στο capital.gr και είναι σχόλιο ενός αναγνώστη με το όνομα Stirlitz
Οπωσδήποτε είναι θετικά τα πρώτα βήματα που κάνει, αλλά δεν θα τη θυμούνται για αυτά ο ελληνικός λαός και η Ιστορία. Η κυβέρνηση αυτή θα κριθεί κατά πάσα πιθανότητα από την τροπή που θα πάρει η κρίση με τη νεο-οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν σχετικά με τις ιταμές διεκδικήσεις της τελευταίας για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Αιγαίου και (κυρίως) της Ανατολικής Μεσογείου. Ως προς αυτό το μείζον εθνικό ζήτημα που θα καθορίσει το μέλλον της χώρας μας για πολλές δεκαετίες, δεν ακούμε σχεδόν τίποτα από την κυβέρνηση πέρα από χλιαρές διαβεβαιώσεις ότι είναι έτοιμη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και ότι δήθεν έχει σχέδιο για το ενδεχόμενο τουρκικής απόπειρας ερευνών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Οι Τούρκοι έχουν αντιληφθεί πολύ καλά ότι οι κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο δεν έχουν ούτε τα κότσια ούτε τη βούληση να αντιδράσουν δυναμικά στις αξιώσεις τους και να υπερασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα, και ότι νοιάζονται μόνο για το τομάρι τους και την καλοπέρασή τους. Στόχος του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ: να αποφύγει πάση θυσία οποιονδήποτε σοβαρό κραδασμό που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια νέα Μεταπολίτευση και στην εκπαραθύρωση του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, ώστε να συνεχίσει βεβαίως να νέμεται ανενόχλητο την εξουσία και τα προνόμια που απορρέουν απ’ αυτή, ακόμα κι αν χαντακώσει το μέλλον της Ελλάδας για αιώνες. Ένας πόλεμος ή ακόμη και θερμό επεισόδιο με την Τουρκία ενέχει οπωσδήποτε ένα μεγάλο ρίσκο, ιδίως όταν είσαι απροετοίμαστος επί δεκαετίες όπως είμαστε εμείς οι Έλληνες.
Βεβαίως, όταν ανοίξει κανείς πυρ εισέρχεται στην κατ’ εξοχήν ζώνη του τυχαίου και του απρόοπτου όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, και οι πολιτικοί μας ανατριχιάζουν και μόνο στη σκέψη αυτή. Στους δικηγόρους (όπως είναι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών μας) υπάρχει ένα παλιό αξίωμα που λέει ότι «στο δικαστήριο μην κάνεις ποτέ μία ερώτηση αν δεν γνωρίζεις εκ των προτέρων την απάντηση». Το απόφθεγμα αυτό έχει την έννοια ότι ο καλός δικηγόρος πρέπει πάση θυσία να αποφεύγει τα απρόοπτα και τις δυσάρεστες εκπλήξεις. Σε περίπτωση που σημειωθεί σύγκρουση με την Τουρκία και υπάρξουν μεγάλες απώλειες ή χαθεί εθνικό έδαφος ή γενικά υπάρξει στρατιωτική ήττα, το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα θα γκρεμιστεί αυτομάτως, όπως έγινε τον Ιούλιο του 1974 με την κρίση στην Κύπρο, και τα πολιτικά τζάκια που εξουσιάζουν τη χώρα τα τελευταία 45 χρόνια θα καταλήξουν οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Μια τέτοια εξέλιξη οι πολιτικοί μας θέλουν να την αποφύγουν με οποιοδήποτε κόστος και έχουν πάρει απόφαση να μην πολεμήσουν την Τουρκία για ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ, ακόμη κι αν αυτή προβεί στη χειρότερη δυνατή πρόκληση σε βάρος μας.
Αυτό από μόνο του κάνει τους Τούρκους να αποθρασύνονται διότι έχουν καταλάβει ότι εμείς αρνούμαστε πεισματικά να πολεμήσουμε, και τα όπλα τα έχουμε μόνο για να τα δείχνουμε στις παρελάσεις. Για να εξαλείψουν κάθε παράγοντα αβεβαιότητας και για να μην τους έρθει καμία κεραμίδα απότομα, τόσο η κυβέρνηση Τσίπρα όσο και η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχουν έρθει σε μυστική παρασκηνιακή συμφωνία με τον Ερντογάν (με τις ευλογίες μάλιστα των Αμερικανών) ο οποίος ξέρει ότι τελικά θα του δοθούν όσα ζητάει χωρίς να πέσει ούτε τουφεκιά.
Όλα έχουν συμφωνηθεί και απλώς τώρα απομένει η μεθόδευσή τους ώστε να γίνουν αποδεκτά από την ελληνική κοινή γνώμη χωρίς πολιτικούς κραδασμούς. Ζούμε έναν πόλεμο προπαγάνδας όπου ο Ερντογάν εκτελεί ψυχολογικές επιχειρήσεις σε βάρος του ελληνικού λαού σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό. Καλλιεργείται καθημερινά κλίμα φόβου και ένα σκηνικό δήθεν έντασης με την Τουρκία για να καμφθούν οι αντιστάσεις του ελληνικού λαού και να προχωρήσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται η νέα εθνική προδοσία της εκχώρησης του μεγαλύτερου μέρους των ελληνικών υδρογονανθράκων στους Τούρκους.
Οι απειλές που εκτοξεύει καθημερινά ο «σουλτάνος» στοχεύουν στο να τρομάξει και να κουραστεί ο ελληνικός λαός και κάποια στιγμή η ελληνική πολιτική ηγεσία να πει «και τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο με τους Τούρκους;», και να μας σερβίρει χωρίς αντίδραση τη νέα εθνική προδοσία που ήδη έχει σχεδιαστεί και συμφωνηθεί παρασκηνιακά, όπως έγινε και με την προδοσία της Μακεδονίας. Ήδη έχει εμφανιστεί πληθώρα άρθρων στον Τύπο από «προσωπικότητες κύρους» όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Κώστας Σημίτης, ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος κ.ά. που θεωρούν ως μονόδρομο τη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Αιγαίου με τους Τούρκους, και όλα αυτά κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Καλλιεργείται μεθοδικά το κλίμα για τη νέα μεγάλη εθνική ήττα που έρχεται οσονούπω.
Οι Τούρκοι απαιτούν ουσιαστικά από τους Κύπριους να μοιραστούν μισά-μισά τα έσοδα από τους κυπριακούς υδρογονάνθρακες παρά το γεγονός ότι πριν την εισβολή του 1974 ο τουρκοκυπριακός πληθυσμός ήταν μόλις το 18% στο νησί, και παρά το γεγονός ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τα τελευταία 45 χρόνια την Κυπριακή Δημοκρατία ως ανεξάρτητο κράτος και την αποκαλεί «ελληνοκυπριακή διοίκηση του νησιού». Οι ιταμές προκλήσεις που κάνουν οι Τούρκοι σε βάρος της Κύπρου εισβάλλοντας στην ΑΟΖ της και κάνοντας ακόμα και γεωτρήσεις, στοχεύουν στο να πειστούν οι Κύπριοι πως έχουν μείνει μόνοι τους αφού καμία χώρα δεν πρόκειται να προστρέξει σε βοήθειά τους.
Η Ελλάδα σφυρίζει αδιάφορα αν και είναι εγγυήτρια Δύναμη του νησιού, η Βρετανία στηρίζει σταθερά με επίσημες δηλώσεις τους Τούρκους, η Ρωσία είναι σύμμαχός τους, η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει τα στραβά μάτια διότι έχει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία, το Ισραήλ έχει δικά του σοβαρά προβλήματα ασφάλειας για να ασχοληθεί με τα δικά μας, και οι ΗΠΑ επαναλαμβάνουν διαρκώς μέχρι αηδίας ότι είναι υπέρ της «ακριβοδίκαιης» κατανομής των εσόδων από τους υδρογονάνθρακες και στις δύο κοινότητες του νησιού.
Πρέπει να χωνέψουμε ότι οι ξένες Δυνάμεις έχουν συμφέρον να έχουν ικανοποιημένους τους Τούρκους (έστω και σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου) για να κάνουν αυτοί τις μπίζνες τους στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς φασαρίες και εντάσεις. Επομένως η Κύπρος, έχοντας μείνει χωρίς ειλικρινείς συμμάχους, θα αναγκαστεί να υποκύψει στον τουρκικό εκβιασμό.
Αμέσως μετά την παράδοση της Κύπρου στις τουρκικές ορέξεις, έρχεται η δική μας σειρά, με τις τουρκικές προκλήσεις να μεταφέρονται νοτίως του Καστελόριζου και μέχρι τα νοτιοανατολικά ύδατα της Κρήτης.
Οι Τούρκοι αναγνωρίζουν ότι τα νησιά μας έχουν μόνο χωρικά ύδατα εύρους 6 ναυτικών μιλίων αλλά ότι δεν έχουν καθόλου ΑΟΖ – και αυτό ακριβώς τον ισχυρισμό δείχνουν οι χάρτες που δημοσιεύουν κατά καιρούς. Ο προάγγελος της τουρκικής στροφής εναντίον μας θα είναι πιθανώς η κοινή ανακήρυξη ΑΟΖ Τουρκίας και Λιβύης η οποία έχει ήδη δρομολογηθεί. Έτσι οι ΑΟΖ αυτών των δύο χωρών θα εφάπτονται νοτίως της Κρήτης αφήνοντας σε εμάς μόνο τα εύρους 6 ναυτικών μιλίων χωρικά μας ύδατα γύρω από το Καστελόριζο, ανατολικά της Ρόδου και της Καρπάθου και περιμετρικά της Κρήτης.
Όταν οι διάφοροι υπουργοί και άλλοι αξιωματούχοι της ελληνικής κυβέρνησης διακηρύσσουν ότι θα υπερασπιστούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων και προκλήσεων, απλώς ψεύδονται ασύστολα.
Κατ’ αρχάς, ΠΟΙΑ κυριαρχικά δικαιώματα θα υπερασπιστούν; Αν οι Τούρκοι στείλουν ερευνητικό σκάφος ή πλωτό γεωτρύπανο σε απόσταση π.χ. 20 ναυτικών μιλίων από το Καστελόριζο, δηλαδή έξω από τη ζώνη των χωρικών υδάτων μας που εκτείνεται μέχρι τα 6 ναυτικά μίλια, ποια ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα θα παραβιάσουν; Η απάντηση είναι ΚΑΝΕΝΑ, διότι η Ελλάδα έχει φροντίσει επί δεκαετίες να αφήσει επίτηδες τα κυριαρχικά της δικαιώματα εντελώς «φλου» ώστε να μπορεί να υποχωρεί άνετα απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι επί 37 χρόνια μέχρι σήμερα η χώρα μας ΔΕΝ έχει ανακηρύξει ΑΟΖ (ενώ έχει κάθε δικαίωμα να το πράξει με βάση το διεθνές δίκαιο) όχι μόνο στα ανατολικά με την Τουρκία αλλά ούτε στα νότια με τη Λιβύη ή έστω στα δυτικά με την Ιταλία. Παράλληλα, ήδη από το 1976 η Ελλάδα παραδέχεται ότι η μόνη νομική διαφορά που έχει με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, για την οποία μάλιστα είναι πρόθυμη να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αν δεχτεί να πράξει το ίδιο και η Τουρκία με υπογραφή συνυποσχετικού.
Η Ελλάδα ΔΕΝ έχει οριοθετήσει ακόμα την υφαλοκρηπίδα της, ούτε έχει στείλει στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ τις αντίστοιχες συντεταγμένες. Άρα, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις ξέρουν ότι αν οι Τούρκοι προχωρήσουν σε έρευνες ή γεώτρηση π.χ. ανάμεσα στη Ρόδο και στο Καστελόριζο, έξω από τα χωρικά μας ύδατα, δεν παραβιάζεται κανένα κυριαρχικό μας δικαίωμα εφόσον δεν υφίσταται τυπικά ελληνική ΑΟΖ και δεν έχουμε οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα μας, και επομένως νομικά δεν έχουμε κανένα πάτημα για να πάμε να διώξουμε δια της βίας τους Τούρκους, κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα τον ελληνικό λαό σ’ αυτό το μείζον εθνικό θέμα με φθηνούς λεονταρισμούς.
Οι δύο γαλλικές φρεγάτες Belh@rra που υποτίθεται ότι ΘΑ παραγγείλουμε (διότι 9 από τις 13 φρεγάτες που διαθέτει σήμερα ο στόλος μας είναι απελπιστικά γερασμένα σκάφη της δεκαετίας του 1970) είναι πολύ καλές αλλά θα παραδοθούν μετά από 5-6 χρόνια και μέχρι τότε όλα θα έχουν κριθεί σε ό,τι αφορά τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Ελλάδας.
Πρόκειται δηλαδή για χαρακτηριστική περίπτωση «too little, too late» όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες. Όταν θα ολοκληρωθεί η προμήθεια αυτών των σύγχρονων πολεμικών πλοίων δεν θα έχει πια κανένα νόημα πέρα από το να καλοπιάσει ο Μητσοτάκης τον Μακρόν τώρα και να τσεπώσουν μερικά εκατομμύρια οι γνωστοί μεσάζοντες. Το πόσα όπλα έχεις και πόσο ισχυρά είναι δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν δεν έχεις την πολιτική βούληση να τα χρησιμοποιήσεις – και η Ελλάδα το φωνάζει από μακριά εδώ και χρόνια ότι δεν έχει αυτή τη βούληση.
Εφόσον λοιπόν η Ελλάδα δεν σκοπεύει να υπερασπιστεί με τα όπλα τα κυριαρχικά δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο, οι επιλογές που έχει είναι μόνο δύο. Η μία είναι να δεχθεί την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης από κοινού με την Τουρκία για τον καθορισμό υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι 100% σίγουρο ότι θα ηττηθούμε επειδή υπάρχει δεδικασμένο που ευνοεί τα κράτη με ηπειρωτική ακτογραμμή σε βάρος των νησιωτικών κρατών. Μπορεί οι Τούρκοι να μην πάρουν όλη τη «γαλάζια πατρίδα» των 462.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που διεκδικούν, αλλά θα πάρουν πάνω από 300.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα όταν βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS) δεν δικαιούνται ούτε 100.000.
Έπειτα από μια δυσάρεστη για εμάς απόφαση της Χάγης, θα έχουν λυθεί πια τα χέρια των Ελλήνων πολιτικών να προχωρήσουν στη νέα εθνική προδοσία, η οποία όχι μόνο θα μας καταδικάσει να μην μπορέσουμε να σηκώσουμε κεφάλι οικονομικά για άλλα 100 χρόνια, αλλά θα ενισχύσει την Τουρκία σε τέτοιο βαθμό που να μπορέσει να μας ακρωτηριάσει και εδαφικά κάποια στιγμή στο μέλλον όταν το ισοζύγιο ισχύος ανατραπεί ριζικά σε βάρος μας.
Βέβαια το ακόμη πιο ιδανικό σενάριο για τους Τούρκους θα είναι να μην πάμε καν στη Χάγη, αλλά να «τα βρούμε» με απευθείας διμερή διαπραγμάτευση, που μπορεί να μας επιβληθεί έπειτα από π.χ. ένα θερμό επεισόδιο όπου θα έχουν καταρριφθεί μερικά μαχητικά αεροσκάφη μας ή θα έχει βυθιστεί μια φρεγάτα μας επειδή απλούστατα οι ένοπλες δυνάμεις μας δεν θα έχουν λάβει εντολή να ανοίξουν πυρ και να απαντήσουν στην τουρκική επίθεση για να αποφευχθεί η κλιμάκωση. Στην περίπτωση αυτή η Τουρκία μπορεί να πάρει σχεδόν όλη τη «γαλάζια πατρίδα» που διεκδικεί επειδή η Ελλάδα θα διαπραγματεύεται ως ηττημένη στο πεδίο της μάχης.
Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι απλώς ένα κακόγουστο θέατρο το οποίο παίζεται από τα ελληνικά ΜΜΕ με σχεδόν καθημερινή αναφορά σε προκλητικές τουρκικές ενέργειες και δηλώσεις που δήθεν ανεβάζουν την ένταση, ώστε να μπορέσουν οι ψοφοδεείς κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου να βρουν εύσχημες δικαιολογίες σε λίγο καιρό να σερβίρουν την (ήδη συμφωνημένη) επώδυνη εθνική ήττα στους λαούς τους, αφού πρώτα τους τρομάξουν με την απειλή του πολέμου.
Επειδή όμως είναι αδύνατον σε έναν πολιτικό να παραδεχτεί ανοιχτά ότι πρόδωσε τη χώρα του ή ότι υπέκυψε σε εκβιασμούς, οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου θα επιχειρήσουν σίγουρα να παρουσιάσουν το εθνικό ρεζιλίκι της υποταγής στις απαιτήσεις των Τούρκων ως σπουδαία διπλωματική επιτυχία που διασφαλίζει «την ειρήνη και την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο» και εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των χωρών της περιοχής – δηλαδή αυτό που οι Τούρκοι λένε «καζάν-καζάν».
Οι ίδιοι Έλληνες τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι που τώρα λένε με προσποιητή αγανάκτηση «νέα πρόκληση των Τούρκων, διεκδικούν υφαλοκρηπίδα μέχρι νοτίως της Κρήτης!», σε λίγο καιρό που θα έχει συντελεστεί η νέα εθνική προδοσία θα γυρίσουν το τροπάρι και θα λένε «κλείστηκε αμοιβαία επωφελής συμφωνία με την Τουρκία για μείωση της έντασης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο». Όλοι στο κόλπο είναι διότι έχουν καταλάβει πόσο αφελής και ανίδεος είναι ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρος.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...