Το 2030 είναι το παρελθόν, το 1980 το μέλλον

Του Μανώλη Κοττάκη

Στις 23 Μαρτίου 2021 δημοσιεύτηκε στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως ο νόμος 4786/2021 (ΦΕΚ Α43) με τίτλο « Εφαρμογή διατάξεων του Κανονισμού (ΕΕ) 2017/1939 του Συμβουλίου της 12ης Οκτωβρίου 2017 σχετικά με την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας για την σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας».

Η Ελλάδα είναι ένα από τα εννέα ιδρυτικά μέλη του θεσμού. Το άρθρο 1 του νόμου με τον τίτλο «Σκοπός» διακηρύσσει ότι «σκοπός του παρόντος νόμου είναι η αποτελεσματική εφαρμογή του Κανονισμού (Ε.Ε.) 2017/1939 (L283) στην εθνική έννομη τάξη».

Το άρθρο 2 («Αντικείμενο») ορίζει ότι «η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι αρμόδια για την έρευνα, τη δίωξη και την παραπομπή ενώπιον της Δικαιοσύνης αξιόποινων πράξεων οι οποίες θίγουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Το άρθρο 7 ορίζει ότι «οι Ευρωπαίοι εντεταλμένοι εισαγγελείς αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ενώ παράλληλα παραμένουν ενσωματωμένοι στις εθνικές εισαγγελικές δομές» και ότι «κατά την άσκηση των καθηκόντων τους ακολουθούν τις γενικές και ειδικές κατευθύνσεις, οδηγίες και εντολές κατά περίπτωση του συλλογικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, του Μόνιμου Τμήματος Αυτής που έχει αναλάβει την υπόθεση και του εποπτεύοντος Ευρωπαίου Εισαγγελέα» (άρα δεν αυτενεργούν). Στον νόμο υπάρχει κεφάλαιο μεταβατικών διατάξεων στο οποίο ορίζεται ρητώς ότι παύει από την έναρξη της ισχύος του η αρμοδιότητα των Διοικητικών Εφετείων για εκκρεμείς υποθέσεις κοινοτικού χαρακτήρα και η αρμοδιότης έρευνας και δίωξής τους μεταβιβάζεται αποκλειστικώς στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Παραδόξως στις διατάξεις του νόμου αυτού που αφορά την ένταξη στην εθνική μας έννομη τάξη του Κανονισμού της Εισαγγελίας η Πολιτεία δεν νιώθει την ανάγκη να εισαγάγει πρόνοια για τυχόν σύγκρουση του αυξημένης τυπικής ισχύος κανονισμού της Εισαγγελίας με τις διατάξεις του άρθρου 86 του Συντάγματος.

Ποιο είναι το ενδιαφέρον πέραν όλων των άλλων; Απάντηση: τα ονόματα των υπουργών που υπογράφουν τον νόμο και θα δώσουν μάχη για «την αποτελεσματική εφαρμογή του κανονισμού στην εθνική έννομη τάξη»! Τα απαριθμώ.

– Ο τότε υπουργός Αναπτύξεως Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος σήμερα, πέντε χρόνια μετά, θεωρεί «αστεία τη δικογραφία» και έθεσε στον διάλογο το ερώτημα αποχώρησης και ελληνικού Grexit της χώρας μας από τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

-Ο τότε υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης, ο οποίος σήμερα θεωρεί ότι οι φερόμενες παράνομες πράξεις βουλευτών ανάγονται «στα καθήκοντά τους και στην πολιτική τους δραστηριότητα» και άρα οι αιτήσεις άρσης ασυλίας πρέπει να απορριφθούν (προφανώς υπάρχει νόμος που επιτρέπει στον βουλευτή να παρεμβαίνει απευθείας στη διοίκηση στο πλαίσιο των καθηκόντων του!).

-Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας, ο οποίος σχολίασε τις προάλλες ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «δεν κατάλαβε τις ιδιαιτερότητες της Καρδίτσας».

-Ο τότε υπουργός Υποδομών Νότης Μηταράκης, ο οποίος αμφισβητεί το πόρισμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και μελετά, σύμφωνα με δημοσιεύματα, την πιθανότητα υποβολής μήνυσης κατά της εισαγγελέως.

– Ο υπουργός Υποδομών Κώστας Σκρέκας.

Το πλέον ενδιαφέρον: Η έρευνα κατά ανώτατων αξιωματούχων του ΟΠΕΚΕΠΕ (που λόγω των υποκλοπών «έπεσε» επάνω σε όλη την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ.) ξεκίνησε πριν στελεχωθεί και αναλάβει καθήκοντα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, έπειτα από πρωτοβουλία της ελληνικής Δικαιοσύνης ύστερα από ανώνυμη καταγγελία κορυφαίου στελέχους της Ν.Δ. και τακτικού συνομιλητή του πρωθυπουργού. Η Ν.Δ. και τα δυσαρεστημένα βαθιά λαρύγγια της που «κάρφωσαν» το σκάνδαλο, τα οποία ξέρει ο πρωθυπουργός, ξεκίνησαν την έρευνα κατά της Ν.Δ. Καμία Κοβέσι, καμία Παπανδρέου.

Όταν αργότερα συστάθηκε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και της μεταβιβάστηκε η αρμοδιότητα, η κυρία Κοβέσι, σε εφαρμογή των διατάξεων που ψήφισε η Βουλή και υπογράφουν υπερηφάνως οι κύριοι Γεωργιάδης και Βορίδης, ζήτησε όλο το απομαγνητοφωνημένο κείμενο με τους διαλόγους των επισυνδέσεων. Το οποίο έλαβε το έτος 2025 με εντολή του υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Και έπραξε τα δέοντα. Τα ονόματα των βουλευτών που περιέχονται στη δικογραφία και ερευνώνταν διέρρευσαν από την πρώτη στιγμή στην κυβέρνηση και στο Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο με τη σειρά του ευθύνεται για τις διαρροές στους ίδιους τους ενδιαφερομένους πριν και πάνω απ’ όλα.

Είναι γνωστό ότι υφυπουργός του Μαξίμου ενημέρωσε βουλευτή της Ν.Δ. ότι δεν θα αξιοποιηθεί στον ανασχηματισμό γιατί το όνομά του είναι στις νόμιμες επισυνδέσεις της ΕΛ.ΑΣ. και τελεί υπό έρευνα. Είναι γνωστό ότι υφυπουργός του Μαξίμου ενημέρωσε άλλο βουλευτή της Ν.Δ., τέως υφυπουργό, ότι εξέρχεται της κυβερνήσεως για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Αυτοί που έκαναν φύλλο και φτερό τα ευρήματα της δικογραφίας τολμούν και κατηγορούν δικαστές και εισαγγελείς ότι δεν προστάτεψαν την έρευνα; Γιατί, άραγε, οι θιγόμενοι βουλευτές των οποίων τα ονόματα γράφονταν στον Τύπο δεν διαμαρτυρήθηκαν και δεν έστειλαν ένα εξώδικο στον Τύπο όλον αυτόν τον καιρό; Μα γιατί η ίδια η κυβέρνηση τους είχε ενημερώσει παρανόμως ότι ερευνώνται!

Ευτυχώς μέσα στην ταραχή του ο πρωθυπουργός είπε προχθές στο Ηράκλειο κάτι σωστό: «Άλλο το 2030 και άλλο το 1980». Πράγματι. Το 1980 η ηγεσία της χώρας και το κόμμα που κυβερνούσε ήταν βαθιά ευρωπαϊκά. Ήταν η χρονιά της ένταξης της Ελλάδος στην ΕΟΚ με ηγεσία Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στον δρόμο για το 2030 η ηγεσία της χώρας είναι βαθιά αντιευρωπαϊκή. Υπουργοί επιχειρηματολογούν υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από ευρωπαϊκούς θεσμούς. Το 2030 είναι το παρελθόν και το 1980 το μέλλον.

Το 2030 είναι το παρελθόν, το 1980 το μέλλον • antinews.gr

Μυστικότητα, Ανομία και Εξουσία: Η Υπόθεση Έπσταϊν ως Παράδειγμα της Κρίσης της Δυτικής Εξουσίας

Roberto Buffagni - 20 Φεβρουαρίου 2026

Πηγή: Frontiers

Εισαγωγή: Η Υπόθεση Έπσταϊν ως Συμβολικό Πρόβλημα
Η λεγόμενη «υπόθεση Έπσταϊν» δεν μπορεί να κατανοηθεί επαρκώς ως μια απλή αλληλουχία ατομικών εγκλημάτων, ούτε ως ένα περιορισμένο δικαστικό σκάνδαλο. Θίγει ένα βαθύτερο πρόβλημα: αποκαλύπτει μια δομική λογική εξουσίας που διατρέχει τους πολιτικούς, πολιτιστικούς και συμβολικούς θεσμούς της σύγχρονης Δύσης.
Το ενδιαφέρον της υπόθεσης δεν έγκειται τόσο στην ιδιαιτερότητά της όσο στην παραδειγματική της φύση. Χωρίς να παραμορφώνουμε τα διαθέσιμα δεδομένα, είναι δυνατόν να απομονωθεί μια λογικά επαγώγιμη εσωτερική-σεκταριστική διαμόρφωση, που χαρακτηρίζεται από: την κεντρικότητα ενός ανθρώπινου καταλύτη, μια ριζική ασυμμετρία γνώσης, τη χρήση του σώματος ως περιορισμού, την επιλογή ελίτ και την προστασία μέσω συμβιβασμού στην μυστικότητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υποδεικνύουν μια «αίρεση» με την κλασική θρησκευτική έννοια, αλλά μια μορφή οργάνωσης εξουσίας που βασίζεται στον συμβιβασμό και τη διαχείριση της ανομίας.
Αυτό το δοκίμιο σκοπεύει να διερευνήσει ένα συγκεκριμένο ερώτημα: γιατί μια τέτοια μορφή εξουσίας έχει μια δομική ανάγκη για μυστικότητα, εκβιασμό και αδιαφανή συστήματα πληροφοριών, και πώς αυτή η ανάγκη είναι συνυφασμένη με την αυξανόμενη ηγεμονία των μυστικών υπηρεσιών στα δυτικά κράτη, παρόμοια με δυναμικές που έχουν ήδη εντοπιστεί από τη Χάνα Άρεντ στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του εικοστού αιώνα.

Εξουσία, Νόμος και Κίνδυνος: Η Δομική Ευθραυστότητα της Εξουσίας
Κάθε αυθεντική μορφή εξουσίας - πνευματικής ή χρονικής - είναι έμμεση: αναφέρεται σε ένα απόν θεμέλιο. Η εκκλησιαστική εξουσία αναφέρεται στον Χριστό· η πολιτική εξουσία στη νομιμότητα του λαού, του νόμου ή της παράδοσης. Και στις δύο περιπτώσεις, το θεμέλιο δεν είναι παρόν ως εμπειρική εγγύηση: η εξουσία υπάρχει μόνο στο βαθμό που αποδέχεται τον κίνδυνο της δικής της μη εγγύησης. 

Αυτή η ευθραυστότητα δεν είναι ελάττωμα, αλλά η ίδια η προϋπόθεση του Νόμου, τον οποίο η εξουσία καλείται να εγγυηθεί. Η αυθεντική εξουσία πρέπει να γνωρίζει ότι το κακό υπάρχει, ότι η ίδια συμμετέχει σε αυτό και ότι το καθήκον της δεν είναι να το εξαλείψει - μια Γνωστική και απατηλή επιχείρηση - αλλά να το περιορίσει (κατέχειν).
Η νεωτερικότητα του Διαφωτισμού, στην πιο ριζοσπαστική της παρόρμηση, επιχείρησε αντ' αυτού να εξαλείψει αυτό το τραγικό γεγονός, αρνούμενη το προπατορικό αμάρτημα και αντιλαμβανόμενη την ιστορία ως μια διαδικασία προοδευτικής εξάλειψης του κακού. Το παράδοξο αποτέλεσμα είναι ότι, μόλις χαθεί η αναγνώριση του κακού, εξαφανίζεται και η ικανότητα περιορισμού του.

Τραγική υπόθεση του κακού και συστημικός κυνισμός
Η διάκριση μεταξύ της τραγικής υπόθεσης του κακού και του συστημικού κυνισμού είναι κρίσιμη εδώ.
Στην πρώτη περίπτωση, το κακό αναγνωρίζεται ως πραγματικό και ανεπανόρθωτο. Αυτό επιβάλλει όρια στη δράση, διατηρεί τη μετριοφροσύνη του κακού και διατηρεί τον δεδομένο λόγο ως συμβολικό δεσμό. Στη δεύτερη περίπτωση, το κακό δεν είναι πλέον πρόβλημα, αλλά εργαλείο: δεν το αρνούνται, αλλά μάλλον το ομαλοποιούν, το διαχειρίζονται και το χρησιμοποιούν.
Το σήμα κατατεθέν του συστημικού κυνισμού δεν είναι η ίδια η σκληρότητα - ιστορικά πανταχού παρούσα - αλλά η απώλεια της μετριοφροσύνης έναντι του κακού. Όχι μόνο το κακό διαπράττεται, αλλά δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να το κρύβουμε, να το δικαιολογούμε ή να το ομολογούμε. Το κακό γίνεται η υποδομή της εξουσίας.
Η μυστικότητα και ο συμβιβασμός ως υποκατάστατα της νομιμότητας.
Μια εξουσία που έχει απαρνηθεί την αλήθεια δεν μπορεί να βασίζεται στη συμβολική νομιμότητα. Επομένως, πρέπει να βασίζεται σε συμβιβασμό. Η μυστικότητα, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει τίποτα το μυητικό ή μυστηριώδες: είναι καθαρά λειτουργική.
Ο συμβιβασμός παράγει έναν αρνητικό δεσμό: Όχι προσκόλληση, αλλά συνενοχή. Όχι πίστη, αλλά εκβιασμό. Ο δεσμός δεν είναι πλέον «Πιστεύω», αλλά μάλλον «αν μιλήσεις, και οι δύο καταρρέουμε». Αυτή είναι μια συνοχή μέσω κατάρρευσης, που αντικαθιστά την αναγνώριση της εξουσίας με τη διαχείριση της ευαλωτότητας.
Υπό αυτή την έννοια, προσωπικότητες όπως ο Έπσταϊν δεν είναι δογματικοί ηγέτες ή ιδεολογικά κέντρα, αλλά μηχανισμοί για την παραγωγή μυστικότητας. Η δύναμή τους δεν έγκειται στο να διοικούν, αλλά στο να καθιστούν αδύνατο τον λόγο.

Η Ηγεμονία των Μυστικών Υπηρεσιών: Η Άρεντ και η Πραγματική Μορφή Εξουσίας
Η Χάνα Άρεντ παρατηρεί με σαφήνεια ότι στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, οι μυστικές υπηρεσίες παύουν να αποτελούν όργανο του κράτους και γίνονται η πραγματική του μορφή. Δεν παράγουν αλήθεια, αλλά χρησιμοποιήσιμες πληροφορίες. Δεν απονέμουν δικαιοσύνη, αλλά την προληπτική εξάλειψη του κινδύνου.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι η λειτουργική -όχι ιδεολογική- συνέχεια μεταξύ αυτών των καθεστώτων και της ύστερης σύγχρονης Δύσης. Και εδώ, η προοδευτική απομείωση της διαβουλευτικής πολιτικής και του δημόσιου δικαίου αντιστοιχεί στην υπερτροφία των μηχανισμών πληροφόρησης και ασφάλειας. Η αποτελεσματική κυριαρχία μετατοπίζεται προς εκείνους που ελέγχουν τους φακέλους, τα μυστικά και τα τρωτά σημεία.
Αυτό το φαινόμενο δεν υπονοεί επιστροφή στον κλασικό ολοκληρωτισμό, αλλά σηματοδοτεί μια αλλαγή στη μορφή της εξουσίας, η οποία γίνεται πιο απόλυτη όσο περισσότερο παρουσιάζεται ως τεχνική, ουδέτερη και διοικητική.

Ανομία και Αντίχριστος: μια συμβολική σύγκλιση
1  Luca Signorelli, Το Κήρυγμα του Αντίχριστου (1499)

Σε αυτό το πλαίσιο, η θεολογική γλώσσα δεν εμφανίζεται ως ακατάλληλη μεταφορά, αλλά ως ένα συγκλίνον συμβολικό σύστημα. Στη χριστιανική παράδοση, ο άνομος - αυτός που είναι «χωρίς νόμο» - είναι μια μορφή του Αντίχριστου όχι επειδή είναι η ενσάρκωση του θεαματικού κακού, αλλά επειδή είναι η εκκένωση του Νόμου εκ των έσω.
Η τοιχογραφία του Signorelli είναι ήδη μια θεωρία. Στο «Κήρυγμα του Αντίχριστου», ο Αντίχριστος δεν εμφανίζεται τερατώδης. Κηρύττει όπως ο Χριστός, μιλάει σε ένα εύτακτο πλήθος και υποστηρίζεται από τον διάβολο που του ψιθυρίζει στο αυτί. Αλλά το κρίσιμο σημείο είναι άλλο: ο Αντίχριστος κατέχει τη μορφή του Νόμου, όχι την καταστροφή του. Δεν είναι αναρχικός. Δεν είναι παραβάτης. Είναι ένα λειτουργικό υποκατάστατο.
Αυτή είναι ήδη, κατ' εικόνα, η έννοια της Ανομίας στον θρόνο του Νόμου.
Όταν η εξουσία που θα έπρεπε να εγγυάται τον νόμο γίνεται το ίδιο το σημείο της αναστολής του, η ανομία «ανεβαίνει στον θρόνο». Αυτό δεν είναι παράβαση, αλλά υποκατάσταση: ο Νόμος αντικαθίσταται από τη μυστικότητα, η κρίση από τον φάκελο, ο λόγος από τη διαχείριση των πληροφοριών.
Η σύγκλιση της θεολογικής, πολιτικής και φιλοσοφικής ανάλυσης δεν υποδεικνύει μια συνωμοσία, αλλά μια κοινή συμβολική δομή: διαφορετικά συστήματα περιγράφουν το ίδιο φαινόμενο επειδή ανταποκρίνονται στην ίδια θεμελιώδη κρίση.
Όταν ανεξάρτητα συμβολικά συστήματα συγκλίνουν στην ίδια επεξηγηματική δομή, δεν «μιμούνται» το ένα το άλλο: αναχαιτίζουν ένα δομικό πραγματικό.
Δηλαδή: όχι μια γνώμη, όχι μια αφήγηση, όχι μια ιδεολογία, αλλά ένα αντικειμενικό σημείο ρήξης του συμβολικού δεσμού.

Συγκλίσεις
▸ Χριστιανική θεολογία
Αντίχριστος = Άνομος
Νόμος που σφετερίζεται από την απουσία Νόμου
Ανασταλμένη κρίση
▸ Σμιτ
Τέλος του κατέχον
Εξουδετέρωση του πολιτικού
Λανθάνων και εκτεταμένος εμφύλιος πόλεμος
▸ Λακάν
Αποκλεισμός του Ονόματος του Πατέρα
Λόγος που λειτουργεί χωρίς όρια
Αγωνία + παράνοια
▸ Κοινωνιολογία (Ντουρκέμ)
Ανομία
Αβάσιμοι λειτουργικοί κανόνες
Αποσύνθεση του κοινωνικού δεσμού
▸ Συλλογική κλινική
Υστερία → παράνοια → κυνισμός

Άμυνες ενάντια σε ένα μη συμβολισμένο πραγματικό
Όλες αυτές οι γλώσσες λένε το ίδιο πράγμα:
ο Νόμος δεν γίνεται πλέον πιστευτός από εκείνους που θα έπρεπε να τον ενσαρκώνουν.
Γιατί αυτή η σύγκλιση είναι ένα σοβαρό σημάδι;
Κανονικά, τα συμβολικά συστήματα αποκλίνουν, αντιφάσκουν και διορθώνουν το ένα το άλλο.
Αν, ωστόσο, συγκλίνουν αυθόρμητα, χωρίς συντονισμό, χρησιμοποιώντας ασύμβατο λεξιλόγιο, αυτό συμβαίνει μόνο σε δύο περιπτώσεις:
i) σημαντικά ιδρυτικά γεγονότα (η γέννηση μιας τάξης) ή
ii) σημαντικά γεγονότα διάλυσης.
Η υπόθεση Epstein ανήκει σαφώς στον δεύτερο τύπο.
Ο Αντίχριστος ως λογική, όχι εσχατολογική, κατηγορία.
Ο Αντίχριστος, σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι πρόσωπο, συνωμοσία ή μελλοντική οντότητα. Είναι μια λογική φιγούρα: η σύμπτωση της εξουσίας και της απουσίας του Νόμου. Για αυτόν τον λόγο, μπορεί να εκδηλωθεί με εκκοσμικευμένες μορφές, μπορεί να παραμείνει ανώνυμος, μπορεί να είναι «φυσιολογικός».
Ο Signorelli το είδε και μας το έδειξε: ο Αντίχριστος είναι αξιόπιστος, πειστικός, καθησυχαστικός. Ακριβώς επειδή δεν αντιτίθεται, αλλά υποκαθιστά.

Συμπέρασμα:
Όταν το κατέχον παύει να λειτουργεί, η πραγματικότητα δεν διαμεσολαβείται πλέον από τον Νόμο. Διαφορετικά συμβολικά συστήματα τότε δεν επικοινωνούν: φωνάζουν το ίδιο πράγμα, το καθένα με τον δικό του τρόπο. Όχι επειδή έχουν καταλήξει σε συμφωνία, αλλά επειδή η κοινή συμβολική βάση έχει υποχωρήσει.
Ο Epstein θα πρέπει να γίνει κατανοητός ως ένα γεγονός που αποκαλύπτει ένα κενό στην κρίση και τον Νόμο, όχι ως η αιτία του.
Επειδή η αποκάλυψη είναι αυτό που φοβάται αυτή η εξουσία.
Η δύναμη (εξουσία) που βασίζεται σε συμβιβασμό φοβάται το φως περισσότερο από την ενοχή. Η ενοχή είναι διαχειρίσιμη· η αποκάλυψη όχι. Για αυτόν τον λόγο, περιπτώσεις όπως του Έπσταϊν δεν διευκρινίζονται ποτέ πλήρως ή δεν αναλύονται συμβολικά: όχι επειδή λείπουν τα στοιχεία, αλλά επειδή λείπει η βούληση για επανενεργοποίηση του Νόμου.

Ελλείψει μιας πνευματικής, νομικής και πολιτιστικής καταδίκης ανάλογης με τη ζημιά που έχει προκληθεί, η ανομία τείνει να ομαλοποιείται, δημιουργώντας υστερία, παράνοια και τελικά εκτεταμένο κυνισμό. Ο κίνδυνος δεν είναι το σκάνδαλο, αλλά η μεταδοτικότητα του μηδενισμού.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι ο Έπσταϊν. Είναι η ίδια η δυνατότητα μιας εξουσίας ικανής να περιορίσει το κακό χωρίς να το αρνηθεί και να μιλήσει στο όνομα ενός Νόμου που δεν εγγυάται τον εαυτό του, αλλά απαιτεί να μαρτυρηθεί.

Παράρτημα με θέμα: Κατέχον, Εκκλησία και Κυριαρχία: Εκκλησιολογικές και Σμιτιανές επιπτώσεις
Το Κατέχον ως οριακή κατηγορία μεταξύ θεολογίας και πολιτικής
Η παύλεια έννοια του Κατέχον (Β' Θεσ. 2:6-7) καταλαμβάνει μια μοναδική θέση: δεν κατονομάζει ένα υποκείμενο, ούτε έναν συγκεκριμένο θεσμό, αλλά μια λειτουργία περιορισμού. Αυτό που συγκρατεί δεν λυτρώνει τον κόσμο, δεν εξαλείφει το κακό, δεν εγκαθιδρύει τη Βασιλεία· απλώς εμποδίζει την ανομία να εξαπολυθεί ανεξέλεγκτη.
Ο Καρλ Σμιτ είδε με εξαιρετική σαφήνεια ότι το Κατέχον είναι το μόνο σημείο στο οποίο η χριστιανική θεολογία εισέρχεται δομικά στην πολιτική θεωρία της ιστορίας. Όχι ως θετικό θεμέλιο της τάξης, αλλά ως φράγμα κατά της κατάρρευσης. Η ιστορία, από αυτή την οπτική γωνία, δεν είναι ηθική πρόοδος, αλλά μάλλον ένας χώρος αντίστασης.
Η λειτουργία του Κατέχον είναι επομένως κατεξοχήν αρνητική:
δεν παράγει καλό,
δεν εγγυάται δικαιοσύνη,
δεν σώζει.
Καθυστερεί. Και ακριβώς για αυτόν τον λόγο, καθιστά δυνατή την ευθύνη.
Εκκλησιολογικές Επιπτώσεις: Η Εκκλησία ως Εύθραυστη και Αντιπροσωπευτική Εξουσία.
Από εκκλησιολογική άποψη, το Κατέχον υπονοεί μια ριζικά μη θριαμβευτική αντίληψη της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία:
δεν συμπίπτει με τη Βασιλεία του Θεού,
δεν είναι άτρωτη από την αμαρτία,
δεν είναι εγγυημένη έναντι της δικής της διαφθοράς.
Είναι αντιπροσωπευτική με την ισχυρή έννοια: αντιπροσωπεύει ένα απόν θεμέλιο, τον Χριστό, ο οποίος δεν είναι πλέον, ούτε ακόμη (στην Παρουσία) παρών ως κοσμική δύναμη. Κατά συνέπεια, η εκκλησιαστική εξουσία είναι δομικά εκτεθειμένη:
σε αποτυχία,
σκάνδαλο
και χλευασμό.
Αλλά αυτή η ίδια η έκθεση αποτελεί την αλήθεια της. Μια Εκκλησία που ισχυριζόταν ότι είναι ηθικά καθαρή ή ιστορικά δίκαιη θα έπαυε να είναι Κατέχον και θα γινόταν ιδεολογική.
Στο πλαίσιο που σκιαγραφείται από την υπόθεση Epstein, η εκκλησιολογική επίπτωση είναι σαφής:
η αποτυχία παροχής μιας έγκυρης φωνής δεν είναι απλώς ποιμαντική σύνεση, αλλά ο κίνδυνος συμβολικής παραίτησης. Όταν η πνευματική εξουσία παραμένει σιωπηλή μπροστά σε μια πνευματική καταστροφή - όχι μόνο ηθική ή δικαστική - δεν διαπράττει ένα ενδεχόμενο σφάλμα, αλλά μάλλον αποδυναμώνει την ίδια της τη λειτουργία: να ονομάζει το κακό ως κακό, χωρίς να ισχυρίζεται ότι εξαιρείται από αυτό.

Η «κοινωνία των αμαρτωλών» ως εκκλησιαστική κατηγορία.
Από το δόγμα του communio sanctorum, προκύπτει λογικά και ένα communio peccatorum. 

Η δικαστική ευθύνη είναι προσωπική· η πνευματική και συμβολική ευθύνη όχι.
Η αποτυχία του καθήκοντος δεν αποδίδεται σε μεμονωμένους ενόχους, αλλά σε απώλεια λειτουργίας που περιλαμβάνει ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα. Υπό αυτή την έννοια, η έκκληση για μετάνοια δεν είναι ηθικολογία, αλλά μια ρεαλιστική αναγνώριση της ιστορικής συνευθύνης.
Η σιωπή, εδώ, δεν είναι ουδετερότητα: είναι συμβολικό κενό.

Σμιτιανές επιπτώσεις: Κυριαρχία, Απόφαση και Μυστικότητα.
Από την πλευρά του Σμιτ, η κρίση του Κατέχον μεταφράζεται σε μια μετάλλαξη της κυριαρχίας.
Για τον Σμιτ, ο κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την κατάσταση εξαίρεσης. Ωστόσο, όταν η εξαίρεση γίνεται μόνιμη και δεν μπορεί πλέον να κατονομαστεί, η απόφαση δεν εξαφανίζεται: κρύβεται.
Εδώ είναι που η μυστικότητα αντικαθιστά τον Νόμο.
Στα προηγμένα φιλελεύθερα-τεχνοκρατικά καθεστώτα,
η κυριαρχία δεν εκδηλώνεται πλέον ως ορατή πράξη,
αλλά ως αόρατος έλεγχος πληροφοριών,
ως η ικανότητα επιλεκτικής αναστολής του κανόνα χωρίς να τον δηλώνει.
Οι μυστικές υπηρεσίες, σε αυτό το πλαίσιο, δεν αποτελούν απόκλιση από το κράτος δικαίου, αλλά την λανθάνουσα αλήθεια του όταν εξαντλείται η συμβολική νομιμότητα.

Από το κατέχον στην προσομοίωσή του.
Ένα κρίσιμο σημείο: η σύγχρονη εξουσία προσομοιώνει το κατέχον.
Ισχυρίζεται ότι περιορίζει το χάος,
εγγυάται την ασφάλεια,
αποτρέπει την αταξία.
Αλλά αυτό που συγκρατεί δεν είναι η ανομία: είναι η αποκάλυψη.
Η μυστικότητα δεν χρησιμεύει στην πρόληψη του κακού, αλλά μάλλον στην αποτροπή της κατονομασίας του.
Αυτή είναι η κρίσιμη διαφορά μεταξύ:
της διατήρησης του κακού (αυθεντικό κατέχον),
της διατήρησης της αλήθειας (αντεστραμμένο κατέχον).
Σύγκλιση συμβολικών συστημάτων: γιατί «λένε το ίδιο πράγμα».
Η σύγκλιση μεταξύ:
της χριστιανικής θεολογίας (ο Αντίχριστος ως άνομος), της
πολιτικής θεωρίας του Σμίτ (κυριαρχία, εξαίρεση),
της ανάλυσης του Αρέντ (μυστικότητα και πολιτική αστυνομία) και
της σύγχρονης φαινομενολογίας της εξουσίας
δεν είναι τυχαία.
Σηματοδοτεί ότι τα ετερογενή συμβολικά συστήματα περιγράφουν το ίδιο σημείο κατάρρευσης:
την αντικατάσταση του Νόμου με τη μυστικότητα ως αρχή της τάξης.
Όταν συμβαίνει αυτό, η εξουσία δεν καταρρέει: παραμορφώνεται.
Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, γίνεται πιο δύσκολο να το ονομάσουμε, να το αμφισβητήσουμε και να το κρίνουμε.

Κλείσιμο .
Από αυτή την οπτική γωνία, το πρόβλημα δεν είναι αν η Δύση «γίνεται ολοκληρωτική», αλλά αν χάνει τους συμβολικούς πόρους που της επιτρέπουν να περιορίζει το κακό χωρίς να το διαχειρίζεται.
Το Κατέχον δεν σώζει τον κόσμο.
Αλλά χωρίς αυτό, η ιστορία δεν είναι πλέον τραγική: γίνεται κυνική.

Segreto, Anomia e Potere: il caso Epstein come paradigma della crisi dell’autorità occidentale

Το Μεγάλο Σχέδιο: Από το Καρτέλ της Φωτιάς στα Κλιματικά Λοκντάουν! | Βασίλης Λύκος

δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης, Βασίλης Λύκος και Σύμβουλος για Περιβαλλονικα θεματα στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος ο Κανελλος Πάτσιος σε μία συζήτηση με τον κ.Λύκο που έγινε 3 Σεπτεμβρίου 2025 

00:00 - Εισαγωγή και Παρουσίαση του Καλεσμένου 01:05 - Καρτέλ της Φωτιάς 20:36 - Κλιματικό Lockdown 25:54 - Ιδιωτικοποίηση του Νερού 29:13 - ΟΠΕΚΕΠΕ 33:01 - Τουρισμός και Περιβάλλον 36:16 - Σκέψεις για το Μέλλον 41:57 - Επίλογος

Το Μεγάλο Σχέδιο: Από το Καρτέλ της Φωτιάς στα Κλιματικά Λοκντάουν! | Βασίλης Λύκος

Ποιοί θέλουν την απόλυτη πτώση Μητσοτάκη; (Μέρος Β')

 

(Α' Μέρος εδώ)

Δεν είναι μόνο το 80% (πλέον) του ελληνικού λαού που θέλει τη κεφαλή του Μητσοτάκη επί πίνακι. Το θέλουν κι άλλοι. Πολύ πιο ισχυροί και πολύ πιο μεγάλοι "παίκτες" της διεθνούς γεωπολιτικής...

Δε ξέρω τι γνώμη έχετε εσείς, αλλά αυτό το Κτήνος, δεν έπεφτε με τίποτε. Όλα όσα λέγαμε και πιστεύαμε (βάσει ισχυρών ενδείξεων) ότι ο Μητσοτάκης θα πέσει είτε υπό το βάρος των σκανδάλων είτε από επέμβαση του Καραμανλή, του Σαμαρά ή δεν ξέρω 'γω ποιόν άλλον, ήταν φρούδες ελπίδες. Κι αυτό διότι δεν γνωρίζαμε το μέγεθος του πόσο είχε διαφθείρει την ελληνική κοινωνία. Του πόσο και σε ποιό βαθμό την είχε σαπίσει...Τώρα όμως ο Θεός κρατάει στο άγιο Χέρι Του τη κατάσταση. Δεν είναι μόνο κάποιες οικογένειες που θέλουν το κεφάλι του επί πίνακι. Το θέλουν πρωτίστως ξένα κέντρα και εδώ είναι το παχύ ζουμί...

Ενώ γραφόταν το Β' Μέρος του πονήματος, έχουν συμβεί...τα ύστερα του κόσμου από εξελίξεις, εσωτερικές και εξωτερικές. Γι' αυτό προτίμησα το να καθυστερήσω λιγάκι τη συνέχεια του κειμένου για να μη βρεθώ στη...δύσκολη θέση στο να αποτυπώνω απόψεις που δεν θα έχουν ισχύ, μιας και οι εξελίξεις πιθανόν να τις διέψευδαν.

Συνεχίζουμε λοιπόν από εκεί που σταματήσαμε. Ποιοί λοιπόν θέλουν τον Μητσοτάκη εκτός πολιτικού συστήματος, όχι απλά εκτός κυβέρνησης. Το χειρότερο σενάριο δηλαδή. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και πτώση ΜΕΣΑ στο 2025. Ούτε καν στο 2026. Κι αυτό διότι το απαιτούν ήδη οι γεωπολιτικές εξελίξεις, που τρέχουν ιλιγγιωδώς.

Ουσιαστικά, ο Μητσοτάκης, παρόλο που έχει κλείσει τις πόρτες και τις κερκόπορτες όσον αφορά τις ποινικές διώξεις από τα σκάνδαλα, δεν μπορεί να αποφύγει την πτώση. Το γνωρίζει και ο ίδιος, δεν νομίζω να είναι τόσο αφελής ώστε να μην κατανοεί τα γεγονότα και τις καταστάσεις. Μπορεί λοιπόν να ετοιμάζεται να τα δώσει όλα, αλλά δεν έχει ιδέα τι του ετοιμάζουν οι επιχειρηματίες που έχουν συνασπιστεί με στόχο να τον τελειώσουν. Αν όμως δεν επιτευχθεί η συμφωνία μεταξύ των κορυφαίων επιχειρηματιών, τότε ο χρόνος που θα απομένει μέχρι τις εκλογές για τον Μητσοτάκη θα θυμίζει Γολγοθά, χωρίς τέλος και ελπίδα πολιτικής ανάκαμψης.

Για να είμαστε ειλικρινείς, στο Μαξίμου έχουν σοκαριστεί από την είδηση ότι στην εκδήλωση του Economist την Παρασκευή 5η Σεπτεμβρίου, όπου θα μιλήσει ο Αλέξης Τσίπρας, ουσιαστικά θα λάβει και το δακτυλίδι από τον Βαγγέλη Μαρινάκη, ο οποίος όχι μόνο θα παρευρεθεί, αλλά θα μιλήσει και εκείνος στην εκδήλωση!

Μέσα σε αυτό το κλίμα, το Κτήνος αρχίζει και αναπολεί εκείνες τις νύχτες των Ποσειδωνίων, που αντάμα με γνωστό λαϊκό τραγουδιστή η παρέα τραγουδούσε για να φύγει η …χούντα του Τσίπρα.

Ο Μαρινάκης λοιπόν, είναι ο πρώτος απ' όλους που θέλει τον Μητσοτάκη όχι μόνο εκτός κυβερνησης όπως είπα πρίν, αλλά εκτός πολιτικού σκηνικού! Ούτε καν βουλευτή δεν τον θέλει! Και επειδή ελέγχει ένα μεγάλο μέρος βουλευτών της ΝΔ, θα φροντίσει όχι μόνο στο να απαιτηθεί η παραίτηση του τη δεύτερη μέρα των εκλογών, όπου η ΝΔ πιθανότατα να βρίσκεται κάτω από 20% στη καλύτερη ή λίγο πάνω στη χειρότερη, πράγμα που αμέσως θα πυροδοτήσει διαδικασίες παραίτησης του και εκλογής νέου αρχηγού.

Με τέτοιο ποσοστό εννοείται ότι δεν πρόκειται να πάει η ΝΔ με τον ίδιο στην αρχηγία στον δεύτερο γύρο εκλογών μιας και ο πρώτος δεν θα δώσει κυβέρνηση. Σε αυτή τη φάση, η παρέμβαση Μαρινάκη θα είναι μία και μοναδική: "Πετάχτε τον έξω από το κόμμα". Όχι γιατί τον...συγκινεί η τύχη της ΝΔ, αλλά επειδή το μίσος του για το τομάρι αυτό αγγίζει τα όρια της παράνοιας! Τόσο πολύ! Και το ξέρω από θετικές πηγές.

Βάλτε με νού σας λοιπόν το τι θα έχει γίνει παρασκηνιακά όλον αυτό τον καιρό, για να φτάσει ο "χοντρός" στο σημείο να φτύνει...βίδες όταν του μιλάει κάποιος για το Κτήνος.

Ο Μαρινάκης λοιπόν κοντολογής, είναι αυτός που θα προωθήσει τον Τσίπρα στο να φτιάξει νέο κόμμα, όπου θα προσπαθήσει να απορροφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και κάποια άλλα κεντροαριστερά κομματίδια για να δημιουργήσει μια "Νέα Αριστερά", αρεστή και στις Βρυξέλλες.

Η άλλη οικογένεια, οι Βαρδινογιανναίοι, είναι ακριβώς στο ίδιο μοτίβο με τον Μαρινάκη. Αυτό φαίνεται και από τις ειδήσεις του STAR, όπου οι μισές είναι εναντίον του κυβερνώντος κόμματος και οι άλλες μισές...ουδέτερες. Μέχρι σήμερα, ο σταθμός του STAR, στήριξε με όλες τις δυνάμεις όλη την ειδησεογραφία των σκανδάλων, καθώς και την υπόθεση των Τεμπών, απ όπου παρήλασαν οι περισσότεροι ειδικοί επιστήμονες οι οποίοι επέμεναν στην ύπαρξη πτητικών υγρών που προκάλεσαν την έκρηξη. Έχουμε λοιπόν, αμέσως - αμέσως δύο από τις πλέον ισχυρές οικονομικά οικογένειες που τον θέλουν στο...πιάτο της Σαλώμης.

Στον αντίποδα, οι οικογένειες Μελισσανίδη και Μυτιληναίου, τον θέλουν...σταθερά στη κυβέρνηση. Και θα τον στηρίξουν ό,τι και να γίνει, διότι ειδικά τα συμφέροντα του Μυτιληναίου εξαρτώνται από την ύπαρξη των μητσοτακαίων στην εξουσία. Και γι΄αυτό θα παλέψει ο Βαγγέλης ο Μυτιληναίος μέχρι τέλους. Εκτός εάν...συμβεί κάτι πολύ απρόοπτο και πολύ ξαφνικό που θα τον κάνει να αλλάξει ρότα. Αλλά δεν το βλέπω.

Πάμε παρακάτω.

Αν ασπαστώ την εκδοχή που προωθεί το bankingnews περί βουλευτών που σκέφτονται να αυτομολήσουν ...αλλού, τότε θα υποθέσω πως την ίδια στιγμή όπου οι ολιγάρχες συνομωτούν εναντίον του Κτήνους, πιθανόν και να ισχύουν ταυτόχρονα και οι φήμες περί ομάδας βουλευτών, που ετοιμάζεται να την…κάνει από τη ΝΔ σε περίπτωση που ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να κάνει κόμμα.

Βέβαια, στο Μαξίμου ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, αλλά από την άλλη δεν υπολογίζουν ότι εκτός από τους «ορκισμένους» βουλευτές στον Καραμανλή και στον Σαμαρά, υπάρχει και μια ομάδα βουλευτών που έχουν αναφορές σε επιχειρηματικά lobby (Μαρινάκης; Βαρδινογιάννης; Μυτιληναίος;) που κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θα πράξουν όταν δοθεί το σύνθημα "εκκενώστε τη ΝΔ"!

Εάν σε αυτούς προσθέσουμε και εκείνους που πιστεύουν ότι με τα ποσοστά που πιάνει η ΝΔ δεν έχουν καμία τύχη εκλογής, τότε κανείς δεν πρέπει να εκπλαγεί από τις εξελίξεις. Ιδιαίτερα όταν η ΝΔ αυτή τη στιγμή έχει μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που μόλις και μετά βίας στηρίζεται σε έξι βουλευτές και η κυβέρνηση βαδίζει πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί.

Η αλαζονεία όμως του Κτήνους που ξεπερνάει τα φυσικά ανθρώπινα όρια, τον ωθεί να πιστεύει πως τη δεύτερη Κυριακή των εκλογών θα...καταφέρει( με τί προσόντα άρα γε;) να ...αλλάξει το κλίμα(!) χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι το σενάριο της επόμενης μέρας δεν τον περιλαμβάνει καν. Ο Μαρινάκης το έχει ήδη δηλώσει στο στενό κύκλο του άλλως τε.

Οι...εξωτερικοί εχθροί

Ανεξάρτητα από τις προθέσεις της Ούρσουλα Φον Ντερ Λάϊεν, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, υπό την ηγεσία της Λάουρα Κοβέσι, είναι αποφασισμένη να χώσει στη φυλακή πολλά στελέχη της ΝΔ, καθώς έχει εξοργιστεί έντονα όταν πληροφορήθηκε για τη νέα... κατσπουδιά του Κτήνους σχετικά με το "ακαταδίωκτο" μέσω της τροπολογίας που πέρασε αιφνιδιαστικά. Οι πληροφορίες που διαρρέουν για τη νέα δικογραφία σχετικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν προκαλέσει πραγματικό τρόμο στην κυβέρνηση, καθώς φαίνεται να εμπλέκονται πάνω από 10 βουλευτές (ίσως και πρώην υπουργός μεταξύ αυτών). Πολλοί από αυτούς (για την ακρίβεια 8, έτσι λένε οι φήμες), ανήκουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Μάλιστα, πρόσωπα με γνώση του περιεχομένου της δεύτερης δικογραφίας που έρχεται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία λένε ότι πλέον δεν μιλάμε για απλά τηλεφωνήματα και ρουσφέτια, αλλά για συμμετοχή σε απάτη με σκοπό να προσποριστούν και οι ίδιοι μέρος των επιδοτήσεων. Πράγμα που σημαίνει πως οι βουλευτές αυτοί θα κατηγορηθούν για κακουργήματα πρώτου βαθμού, που επισύρουν ποινές πάνω από 10 χρόνια! Και θα ζητηθεί φυσικά και άρση της ασυλίας τους! Κι ο Μητσοτάκης θα υποχρεωθεί να την ψηφίσει! Κι αν τη ψηφίσει...θα πρέπει παράλληλα και να τους διαγράψει!

Αχ Θεέ μου, βάλε κι εδώ το χέρι Σου να συμβεί κάτι τέτοιο, να τον δω δηλαδή εγώ και η μισή Ελλάδα μαζι μου να ...σερνεται στο βήμα της Βουλής προκειμένου ή να τους υπερασπιστεί ή να τους καλύψει! Σκέτη ηδονή!

Θα προσπαθήσει να τους καλύψει, είναι βέβαιο. Αλλά η κατακραυγή του κόσμου πλέον, δεν θα μπορεί να συγκρατηθεί. Διότι δεν είναι μόνο η κατακραυγή του λαού. Η Κοβέσι είναι αυτή που κινεί τα νήματα και προκειμένου να τους φέρει στη δικαιοσύνη, θα υπερισχύσει το ευρωπαϊκό δίκαιο στη περίπτωση αυτή έναντι του δικού μας και αυτό...το υπέγραψε κι ο ίδιος ο Μητσοτάκης κάποτε!

Είδατε; Κάτι συμπτώσεις τέλος πάντων!

Ή αλλιώς, το πώς τα φέρνει η Θεία Δικαιοσύνη ε;

Ο Σεπτέμβρης λοιπόν, θα είναι καθοριστικός για τη συνέχεια και στα τέλη του, η Λάουρα θα πρέπει να φέρει τη δικογραφία στη Βουλή. "Δεύτε τελευταίον ασπασμόν" για το Κτήνος.

Συνεχίζω!

Εκτός από τη Κοβέσι και τις...φαρμακερές της δικογραφίες, τον Μητσοτάκη θέλει να τον καρατομήσει και ο ίδιος ο Τράμπ, για χάρη του...δικού του επιστήθιου φίλου, που δεν είναι άλλος από τον - κρατιέστε; - Μπέντζαμιν Νετανιάχου! Ναί, όπως το διαβάσατε!

Οι Εβραίοι του Νετανιάχου, πνέουν μένεα για την αλλοπρόσαλλη, φοβική και προδοτική συμπεριφορά του Μητσοτάκη όσον αφορά τις ΑΟΖ και τα δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου κι ας προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια του Κτήνους με τις...δήθεν φιλίες και τις αγκαλιές!

Ο Νετανιάχου, κι ας μη το δείχνει καν, είναι έξω φρενών με τη πολιτική του Μητσοτάκη, ο οποίος εξακολουθεί να έχει τον Γεραπετρίτη επικεφαλής του πλέον σημαντικού υπουργείου κάθε κράτους, αυτού του Εξωτερικών. Ένα φοβισμένο και ανίκανο ανθρωπάκι, το οποίο δεν δύναται να βγάλει ούτε μια λέξη απ' το στόμα του προκειμένου να προβάλλει τα συμφέροντα της ίδιας της πατρίδας του!

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, σχεδόν ενεός παρακολουθεί όλον αυτόν τον κατήφορο που έχει πάρει η - άλλοτε - κραταιά Ελλάδα, η οποία δε σήκωνε μύγα στο σπαθί της παλαιότερα και τώρα, εκλιπαρεί τον νεοσουλτάνο Ερντογάν, ακόμη και για θέματα που αφορούν το...δικό μας σπίτι, όπως επί παραδείγματι τα ...θαλάσσια πάρκα αλλά και το στρατηγικής σημασίας θέμα του καλωδίου που θα ένωνε Ελλάδα - Κύπρο - Ισραήλ - Αίγυπτο ΜΕΣΑ στις ελληνικές ΑΟΖ (Ελλάδας - Κύπρου)! Προχτές μόλις, παίχτηκε και η τελευταία πράξη της υπόθεσης, βγαίνοντας ο κύπριος Κεραυνός να πεί ό,τι είπε για το καλώδιο, τα οποία είναι η επιτομή της ηττοπάθειας.

Το Τέλ Αβίβ, έχει επενδύσει όλο το στρατηγικό του βάθος στην Ελλάδα και στη Κύπρο και αυτό αποδεικνύεται μέσω των κινήσεων που έχει κάνει και που θα κάνει στη συνέχεια, για να το υπερασπιστεί. Και έχει έναν Μητσοτάκη διεφθαρμένο, που το μόνο που τον νοιάζει είναι το τομάρι του και τίποτε περισσότερο. Κι ας πάνε να...αυτωθούν πατρίδες, Εβραίοι, σύμμαχοι. Και το κυριότερο; Δεν μπορεί να του το δείξει κατάμουτρα!

Τι κάνει όμως; Μα τι άλλο; Του σκάβει το λάκκο μέσω άλλων οδών, χωρίς να φαίνεται το ίδιο μπροστά! Παλιά του τέχνη...κόσκινο!

Ελληνοαμερικανός καθηγητής, φίλος και συνάδελφος (δεν θα πω ονόματα επ ουδενί) που μπαινοβγαίνει στον Λευκό Οίκο, μου εκμυστηρεύτηκε πριν δύο μήνες κοντά, ότι συζητήθηκε η περίπτωση Μητσοτάκη κατά την δεύτερη επίσκεψη Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον και αποφασίστηκε η καρατόμηση του, επειδή η αλλοπρόσαλλη πολιτική του κατευνασμού που εφαρμόζει, σχεδόν καταστρέφει τα συμφέροντα του Ισραήλ στη περιοχή! Γι' αυτό η Κίμπερλυ ΔΕΝ έρχεται ακόμη στην Ελλάδα, για να μη κατηγορηθεί ότι συμβάλλει η χώρα της στην πτώση Μητσοτάκη! Ξέρετε πότε θα έρθει; Αρχές ή μέσα Οκτωβρίου, όταν πλέον η πολιτική κατάσταση ξεκαθαρίσει και η πτώση Μητσοτάκη κουμπώσει απ' όλες τις πλευρές.

Αχ αυτή η ρημάδα η Ιστορία, που όταν επαναλαμβάνεται, μετατρέπεται σε ...φάρσα! Σήμερα, βλέπουμε να ξεδιπλώνεται το ίδιο σχεδόν σκηνικό με αυτό του Μακαρίου, όπου το Ισραήλ συνέβαλε στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 για να καρατομηθεί ο Μακάριος, λόγω των - μέχρι παρεξηγήσεως - πάρε-δώσε που είχε με την ΕΣΣΔ του Μπρέσνιεφ.

Από το 1973 ξεκινάει το σχέδιο καρατόμησης του, με την ανατροπή του Παπαδόπουλου πρώτα (μέσω της "εξεγέρσεως" του Πολυτεχνείου, η οποία σχεδιάστηκε στα γραφεία του σταθμαρχείου της CIA που τότε στεγαζόταν στο κτιριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού), την ανάδειξη του Ιωαννίδη μετά, ως "αόρατου" κυβερνήτη και που θα υλοποιούσε το σχέδιο της ανατροπής του Μακαρίου και της εισβολής των Τούρκων στη Κύπρο.

Σήμερα, συμβαίνει το...ανάποδο! Το Ισραήλ, όχι επίσημα αλλά υπόγεια, επιθυμεί διακαώς σε σημείο "εδώ και τώρα", την άμεση ανατροπή Μητσοτάκη με κάθε κόστος και την ανάληψη της εξουσίας από φιλική προς το Ισραήλ κυβέρνηση που θα έχει τα κότσια, να συνεργαστεί με το Ισραήλ για να αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή.

Και η κυβέρνηση αυτή, μπορεί να είναι είτε με τον Τσίπρα επικεφαλής (Τσίπρας και Νετανιάχου τα πηγαίνανε περίφημα όταν χαράσσονταν ο East Med), είτε με τον Σαμαρά, είτε με τον Δένδια. Και με τους τρείς ο Νετανιάχου, διατηρεί θερμότατες σχέσεις. Και προπαντός με τον Σαμαρά, τον οποίο θέλει και ο Τράμπ.

Και για να θολώσει τα νερά το Τέλ Αβίβ, βάζει και πάλι τον Shay Gal, ως ειδικό στη Διεθνή Πολιτική, τη διαχείριση κρίσεων και τις στρατηγικές επικοινωνίες, να γράψει στην εφημερίδα Israel Hayom (εκεί που είχε γράψει ο ίδιος πριν τρείς εβδομάδες για την ανάγκη ισραηλινής επέμβασης στη Κύπρο προς κατάληψη του βορείου κατεχόμενου τμήματος του νησιού) άλλο ένα άρθρο κόλαφο για την Τουρκία, με τιτλο "Turkey and Libya's imaginary border targets Israel and Egypt", όπου ξεδιπλώνει χωρίς καμμιά δόση ελέους την όλη στρατηγική του Ισραήλ που σκοπό έχει να ακυρώσει πάση θυσία τα ερντογάνικα σχέδια που σκοπό έχουν τον πλήρη έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου.

Εδώ μάλιστα, ανακατεύει και την Αίγυπτο, την οποία επίσης προσπαθεί να προσεταιριστεί ο Νετανιάχου, στρέφοντας την εναντίον της ...ομόδοξης Τουρκίας, η οποία με τη σειρά της έχει ήδη προσεταιριστεί τον ισχυρό ανδρα της Λιβύης, στρατηγό Χαφτάρ, με το αιτιολογικό του κινδύνου που θα αντιμετωπίσει στο μέλλον η Αίγυπτος από τα νύχια του Ερντογάν.

Η μομφή που πέταξε γράφοντας "Δεν είμαστε Ελλάδα", πάει κατ' ευθείαν στο κεφάλι του Μητσοτάκη, θεωρώντας τον υπέυθυνο (όπως είχε γράψει και προτύτερα και ο ίδιος ο Michael Rubin σε αρθρο του) για την περίπλοκη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ανατολική Μεσόγειος, που κινδυνεύει πλέον να γίνει αντί η θάλασσα που θα ελέγχουν το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Ελλάδα-Κύπρος, η θάλασσα του Ερντογάν και της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την οποία ονειρεύεται να αναστήσει.

Γιατί νομίζετε πως ο Ερντογάν ετοιμάζεται να κατεβάσει...τον μισό τουρκικό στρατό στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου; Γιατί ξέρει πως αν χάσει τη Κύπρο, η Τουρκία καταρρέει αμέσως και χωρίς καν μια τυπική καθυστέρηση! Όλα γκρεμίζονται! Και σε αυτό ο Ερντογάν έχει ποντάρει όλα του τα ρέστα.

Αν λοιπόν κάποιος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ επ' ουδενί να πέσει το Κτήνος, αυτός είναι ΜΟΝΟ ο Ερντογάν! Γιατί αν πέσει, όλα τα σχέδια που έχουν συμφωνηθεί (για τα οποιά ντρέπομαι τα μάλα και να τα πω, όχι να τα γράψω) πάνε στον ...Καιάδα.

Όμως, δεν είναι το τι θέλει ή δεν θέλει ο Ερντογάν. Σημασία έχει το τι θέλουν οι Αμερικανοί και οι Εβραίοι. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, στην Ελλάδα επικρατεί όποιος ή οποιοι εγκρίνουν η Ουάσιγκτον εν πρώτοις και εν δευτέροις οι Βρυξέλλες και τέλος, το Τελ Αβίβ.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και στην προκειμένη χρονική στιγμή, συμφωνούν και οι τρείς ξένοι παράγοντες ότι ο Μητσοτάκης ΠΡΕΠΕΙ να ξεκουμπιστεί...χτές. Δηλαδή, το συντομότερο.

Επίλογος

Δε θα σας κουράσω άλλο. Θαρρώ, πως ...τα είπα όλα. Όλα δείχνουν πως η πτώση δεν είναι απλά πιθανότητα. Είναι προδιαγεγραμμένο σενάριο.

Οι επιχειρηματικοί κολοσσοί, οι πολιτικοί δελφίνοι, οι ξένοι πάτρωνες, όλοι συντονίζονται σε έναν σκοπό: να κλείσει ο κύκλος του Μητσοτακισμού μέσα στο 2025.

Δεν είναι μόνο οι ολιγάρχες, δεν είναι μόνο οι Βρυξέλλες, δεν είναι μόνο το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον. Είναι κάτι βαθύτερο. Η Θεία Δικαιοσύνη.

Γιατί το τέλος του Μητσοτακισμού δεν έρχεται τυχαία το 2025. Έρχεται ακριβώς την ώρα που ετοιμαζόταν η πιο ύπουλη επίθεση εναντίον του λαού μας: η ψηφιακή σκλαβιά. Ο «Προσωπικός Αριθμός», η νέα ταυτότητα, το σύστημα που θα μετέτρεπε κάθε Έλληνα σε αριθμό σε μια βάση δεδομένων, σε υπήκοο του Αντιχρίστου κόσμου που οικοδομούν.

Οι Άγιοι Πατέρες είχαν προειδοποιήσει: «Δεν θα προλάβουν». Το είχαν πει προφητικά. Θα στηθούν τα σχέδια, θα φτιαχτούν οι μηχανισμοί, αλλά στο τέλος, κάτι θα μεσολαβήσει και θα γκρεμίσει το οικοδόμημα πριν ολοκληρωθεί.

Και να, σήμερα, βλέπουμε με τα μάτια μας την επαλήθευση. Εκεί που όλα έδειχναν πως ο Μητσοτάκης θα κλείδωνε για δεκαετίες την παγίδα της ψηφιακής φυλακής, η Θεία Μέριμνα όρισε την πτώση του. Για να μην προλάβει να περάσει το πιο βαρύ δεσμάρι που γνώρισε ποτέ ο ελληνικός λαός.

Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική συγκυρία. Είναι σημείο των καιρών. Είναι το άγγιγμα του Θεού στην Ιστορία, που έρχεται να ματαιώσει τα σχέδια του Αντιχρίστου πολιτισμού.

Το Κτήνος δεν έπεφτε τόσα χρόνια γιατί είχε διαφθείρει τα πάντα. Και αυτό διότι τα αφεντικά του της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, του WEF και της "δημοκρατικής" Ουάσιγκτον τον παρότρυναν να κάνει. Τώρα όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Το WEF υπάρχει ως ...φάντασμα πλέον, η Ουάσιγκτον έχει ...νέο ένοικο και οι Βρυξέλλες...απλά ξύνονται στις καρέκλες τους επειδή ο αφέντης της Ουάσιγκτον τους έβαλε πόστα γερά.

Μ' άλλα λόγια, τώρα τα θεμέλια τρίζουν. Το Κτήνος έμεινε μόνος του, γυμνός, περιθωριοποιημένος, νεκρό πολιτικό κουφάρι που κοιτάει με τις ώρες το παράθυρο προσπαθώντας να καταλάβει πώς μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ανατράπηκε η άριστα δομημένη και από παντού δεμένη "μικρή αυτοκρατορία" του.

Η πτώση είναι πλέον οφθαλμοφάνης. Δεν είναι θέμα «αν». Είναι μόνο θέμα «πότε». Και το «πότε» γράφεται ήδη με μεγάλα γράμματα: 2025.

Η πτώση του Μητσοτάκη δεν είναι απλώς η πτώση ενός πολιτικού. Είναι η απογύμνωση ενός ολόκληρου καθεστώτος. Είναι η επιβεβαίωση ότι η Πατρίδα αυτή, όσο κι αν σέρνεται, δεν είναι ορφανή. Έχει Πατέρα τον Θεό και Μητέρα την Εκκλησία.

Κι αν το «Ψευτορωμαίικο» φτάνει στο τέλος του, είναι για να βεβαιωθεί μια αλήθεια:

πως δεν θα προλάβουν να βάλουν τις αλυσίδες στον λαό Του.

Η Ιστορία δεν θα θυμάται τον Κυριάκο Μητσοτάκη σαν εκσυγχρονιστή, ούτε σαν ηγέτη.

Θα τον θυμάται ως τον τελευταίο πρωθυπουργό του Ψευτορωμαίικου, τον νεκροθάφτη του.

Και τότε, όταν ακουστεί ο κρότος της πτώσης, θα σημάνει και η αρχή μιας νέας εποχής για την Ελλάδα. Όχι απαραίτητα δίκαιης ή φωτεινής – αυτό θα το παλέψει ο λαός. Αλλά σίγουρα μιας εποχής χωρίς Μητσοτάκη...

Πύρινος Λόγιος

pirinoslogios.com 

diodotos-k-t.blogspot.com

Διόδοτος: Ποιοί θέλουν την απόλυτη πτώση Μητσοτάκη; (Μέρος Β')

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΣ ΛΟΙΠΟΝ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΩΤΗΡΕΣ. ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ. ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΙΖΕΤΑΙ

Σήψη δυσωδία διαπλοκή και οι Ισραηλινοί…Υπόθεση Μελχισεδέκ..

Σήψη δυσωδία διαπλοκή και οι Ισραηλινοί…Υπόθεση Μελχισεδέκ..

Όλα τα χτυπήματα μαζί μετά το Σινά ...η Κρήτη… η διείσδυση του ισραηλινού παράγοντα στην Εκκλησία είναι πλέον εξόφθαλμη κι απροκάλυπτη. Διάβρωση …..

"Η Κρητική Μαφία, οι Ισραηλινοί και η στήριξη Μητσοτάκη – που ούρλιαζε στο τηλέφωνο – στον Μελχισεδέκ"

Η Κρητική Μαφία, η πώληση φιλέτου σε Ισραηλινούς και η παρέμβαση Μητσοτάκη υπέρ Μελχισεδέκ. Το πλήρες χρονικό του σκανδάλου που απειλεί να διαλύσει την Εκκλησία της Κρήτης

Η Πυθία αποκαλύπτει
Η υπόθεση που συγκλονίζει την Εκκλησία της Κρήτης ξεκινά με την καταπάτηση μιας τεράστιας έκτασης-φιλέτο της Μονής Τζαγκαρόλων στα Χανιά από την αποκαλούμενη Κρητική Μαφία.
Η γη, ανυπολόγιστης αξίας, περνάει μέσα από ύποπτες μεθοδεύσεις στα χέρια Ισραηλινών επενδυτών έναντι του εξευτελιστικού ποσού των 1,5 εκατ. ευρώ.

Ο Μητροπολίτης που απειλούσε το deal
Στην πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή νέου Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου, ο Αμφιλόχιος συγκέντρωσε 8 ψήφους στις 8 – μια παμψηφεί εκλογή.
Είχε όμως δηλώσει δημοσίως:

«Αν εκλεγώ, θα προσφύγω με αγωγή για να επιστρέψει η έκταση-φιλέτο στην περιουσία της Εκκλησίας».

Αυτό σήμαινε άμεσο κίνδυνο για τα συμφέροντα όσων μεθόδευσαν τη μεταβίβαση στους Ισραηλινούς.

Η παρέμβαση Μητσοτάκη και Πατριάρχη
Το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας δεν άρεσε στο Φανάρι. Ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρενέβη θέτοντας «νομικά ζητήματα».
Την ίδια μέρα, σύμφωνα με αποκαλύψεις, ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε τηλέφωνο τους αρχιερείς στις 11 π.μ. απαιτώντας την εκλογή του Αρχιμανδρίτη Μελχισεδέκ.

Σύμφωνα με την καταγεγραμμένη μαρτυρία:

«Την 11ην π.μ. ακριβώς ετηλεφώνησεν ο κ. Μητσοτάκης και απήτησε να εκλεγεί ο Αρχιμανδρίτης Μελχισεδέκ. Εις την αντίρρησιν των Αρχιερέων με θράσος ηπείλησεν ότι δεν θα εκδοθεί το προεδρικό διάταγμα δια την ενθρόνισιν του Αμφιλοχίου».

Η απειλή ήταν σαφής: Αν δεν περάσει ο Μελχισεδέκ, ο Αμφιλόχιος δεν θα πάρει ποτέ ΦΕΚ ενθρόνισης.

Η «τυχαία» παρουσία της οικογένειας Μητσοτάκη
Στις 16 Αυγούστου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η αδελφή του Ντόρα Μπακογιάννη εκκλησιάζονται ακριβώς εκεί όπου λειτουργεί ο Μελχισεδέκ.
Η κίνηση θεωρήθηκε από πολλούς ως ξεκάθαρη πολιτική στήριξη και δημόσια προώθηση της υποψηφιότητάς του.Πολιτικό βιβλίο

Νομοθετική μεθόδευση για να «μπλοκάρει» ο Αμφιλόχιος
Το Μαξίμου δεν έμεινε στις πιέσεις. Ακολούθησε νομοθετική παρέμβαση, με στόχο να ναρκοθετηθεί η εκλογή Αμφιλοχίου και να ανοίξει ο δρόμος για τον Μελχισεδέκ, που – σε αντίθεση με τον πρώτο – δεν είχε πρόθεση να αγγίξει το ζήτημα της έκτασης.

Η εξέλιξη αυτή θεωρείται από εκκλησιαστικούς παρατηρητές πλήγμα στην ημιαυτονομία της Εκκλησίας της Κρήτης, καθώς η πολιτική εξουσία παρενέβη ωμά για να διαμορφώσει το εκκλησιαστικό αποτέλεσμα.

Το πολιτικο-εκκλησιαστικό παζλ
Η υπόθεση έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σκανδάλου:

Μαφία που βάζει στο χέρι εκκλησιαστική περιουσία,
Ξένοι επενδυτές που αποκτούν φιλέτα γης με ψίχουλα,
Κληρικοί που παζαρεύουν θέσεις και επιρροή,
Πολιτικές παρεμβάσεις που αλλοιώνουν εκκλησιαστικές διαδικασίες.
Πολιτικό βιβλίο
Και στο επίκεντρο, ένας αρχιμανδρίτης – ο Μελχισεδέκ – που προωθείται από το ίδιο το Μαξίμου, ενώ η κοινωνία της Κρήτης βράζει.periodista

Αρχιμανδρίτης Μελχισεδέκ: Πώς έφτασαν Φανάρι και κρητική μαφία να τον θέλουν μητροπολίτη – Ο ρόλος της καταπατημένης έκτασης

Με αφορμή τα όσα αποκαλύπτονται για τη δράση της μαφίας της Κρήτης προκύπτει. μεταξυ άλλων, και ένα μεγάλο ερωτηματικό για τον αρχιμανδρίτη Μελχισεδέκ και τις διασυνδέσεις του.

Ποιος είναι αυτός ο ιεράρχης για τον οποίο ενδιαφέρονται τόσο τα μέλη της περιβόητης μαφίας της μεγαλονήσου όσο και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ποιο είναι το νήμα που ενώνει τις τόσο αντιφατικές μεταξύ τους, διασυνδέεις του.

Οι αποκαλύψεις για τον Αρχιμανδρίτη Μελχισεδέκ και τη σχέση του με τη μαφία της Κρήτης έχουν προκαλέσει σοκ τόσο στην Εκκλησία όσο και στην κοινωνία των Χανίων.

Είναι ενδεικτικές οι αποκαλύψεις μέσα από τη δικογραφία για την προσπάθεια παρέμβασης των κατηγορούμενων ως εγκεφάλων της υπόθεσης στα εσωτερικά της Εκκλησίας της Κρήτης.

Εφτασαν να ζητήσουν ρουσφέτι από τον πρώην υπουργό Αμυνας Πάνο Καμμένο για να εκλεγεί ο ευνοούμενός τους μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου.

Στον διάλογο που ήρθε στο φως της δημοσιότητας ο άλλοτε αρχηγός των ΑΝΕΛ του λέει ότι βρίσκεται στην Αμερική και ρωτάει αν πράγματι η εκλογή εξαρτάται από τον «αμερικανικό παράγοντα».

Ο κατηγορούμενος ξενοδόχος τον διαβεβαιώνει ότι ο εκλεκτός του, εκτός από επιλογή του Πατριαρχείου είναι και ευνοούμενος των ΗΠΑ – ακόμη και του ίδιου του προέδρου Τραμπ! Και του εξηγεί ότι η περιοχή του Αποκόρωνα γειτνιάζει με τη Σούδα όπου και βρίσκεται η μεγάλη αμερικανική Βάση. Και ότι οι… σύμμαχοι έχουν τον πρώτο λόγο.

Τότε, ο κ. Καμμένος του λέει ότι βρίσκεται «με την Κίμπερλι», αναφερόμενος στην νέα πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα, και την υπόθεση «την καθαρίζει».

Παράλληλα, την ίδια στιγμή που οι αρχιμαφιόζοι, σύμφωνα με την αστυνομία, ενδιαφέρονταν τόσο πολύ για τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της κρητικής εκκλησίας, από το γραφείο του στην Κωνταντινούπολη ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, απειλούσε ακόμα και με καθαιρέσεις για να επιβάλει τον εκλεκτό του στα Χανιά.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Βαρθολομαίος τηλεφωνούσε καθημερινά στο υπουργείο Παιδείας, στο Μαρούσι, μέχρι να καταφέρει να επιβάλει ειδική «διάταξη» από το υπουργείο Παιδείας, για να μπλοκάρει την τοποθέτηση του έτερου διεκδικητή της θέσης Αμφιλοχίου (γνωστού και αγαπητού στην περιοχή) ο οποίος είχε δηλώσει ότι θα συνέχιζε την προσπάθεια για τη διεκδίκηση της μιας καταπατημένης εκκλησιαστικής περιουσίας στην Κρήτη.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ....

Ομολογία

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΘΑΡΕΙ ΑΚΟΜΗ ΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ. ΚΑΤΙ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ. 

ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΛΛΟΣ ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΛΑΟΣ ΕΞΑΛΛΟΥ.

Ποιοί θέλουν την απόλυτη πτώση Μητσοτάκη ; (Μέρος Α')

  Ένα κείμενο του Πύρινου Λόγιου, εξοργιστικό και διασκεδαστικό μαζί

Δεν είναι μόνο το 80% (πλέον) του ελληνικού λαού που θέλει τη κεφαλή του Μητσοτάκη επί πίνακι. Το θέλουν κι άλλοι. Πολύ πιο ισχυροί και πολύ πιο μεγάλοι "παίκτες" της διεθνούς γεωπολιτικής. Δε ξέρω τι γνώμη έχετε εσείς, αλλά αυτό το Κτήνος, δεν έπεφτε με τίποτε. Όλα όσα λέγαμε και πιστεύαμε (βάσει ισχυρών ενδείξεων) ότι ο Μητσοτάκης θα πέσει είτε υπό το βάρος των σκανδάλων είτε από επέμβαση του Καραμανλή, του Σαμαρά ή δεν ξέρω 'γω ποιόν άλλον, ήταν φρούδες ελπίδες. Κι αυτό διότι δεν γνωρίζαμε το μέγεθος του πόσο είχε διαφθείρει την ελληνική κοινωνία. Του πόσο και σε ποιό βαθμό την είχε σαπίσει...Τώρα όμως ο Θεός κρατάει στο άγιο Χέρι Του τη κατάσταση. Οι προσευχές μας, μάλλον εισακούστηκαν... 

Το Κτήνος ήξερε εξ' αρχής το τι πολιτικό κόστος θα είχε η αποστολή που του ανέθεσαν τα αφεντικά του (Κλάους Σβάμπ, Λέσχη Μπίλντερμπεργκ κλπ) και πήρε αμέσως μόλις βγήκε νικητής από τις εκλογές του 2019, τα μέτρα του. Δεν όρισε ως μέλη κυβέρνησης βουλευτές ή τέλος πάντων, ανθρώπους της παραδοσιακής κεντροδεξιάς, αλλά...κάτι τύπους περίεργους που βαφτίστηκαν "άριστοι" ή "ειδικοί" και προέρχονταν είτε από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, είτε από την ευρύτερη αριστερά (Θεωδορικάκος), είτε από την...ποταμίσια αριστερά, δηλαδή ανθρώπους που διψούσαν για εξουσία μ' άλλα λόγια και το κυριότερο, μη εκλεγμένοι, άρα απολύτως ελεγχόμενοι. Και το πιο σημαντικό; Έχωσε μέσα στη κυβέρνηση τους...κολλητούς του ομοφυλόφιλους φίλους του, που ήταν πιο χειρότεροι σε ανυπαρξία ηθικής, ακόμη και από τους αλήστου μνήμης ευνούχους της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Ελληνικού Έθνους (Βυζάντιο).

Και τους βάφτισε όλους αυτούς...επιτελικό κράτος.

Εδώ όμως, υπάρχει μια ...γενική απορία από τον κόσμο, για το τι σημαίνει "Επιτελικό Κράτος", το οποίο ακούσαμε να λέγεται από το στόμα του ίδιου του Κτήνους, τη πρώτη κι όλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του. Θυμάστε, βγήκε και είπε ότι "Θα δημιουργήσω μια κυβέρνηση από...άριστους (α, ρε τρομάρα μας) η οποία θα λειτουργεί ως "Επιτελικό Κράτος". Και το...περάσαμε όλοι στο ντούκου.

Τον όρο αυτόν δεν τον είχαμε ακούσει ποτέ. Τι διάολο σήμαινε αυτό; Κυβέρνηση "επιτελείου", όπως λέμε...Γενικό Επιτελείο Στρατού; Ή κάτι άλλο που θα έπρεπε να μας ανησυχήσει;

Αργότερα το καταλάβαμε, τουλάχιστον όσοι μπορούν να ξέρουν κάποια πράγματα από Πολιτικές Επιστήμες (μπουρδολογία ο όρος, αλλά θα τα εξηγησουμε αυτά σε άλλο άρθρο που θα βγεί σύντομα).

Και το επισημαίνω αυτό, διότι πριν λίγες μέρες και συγκεκριμένα την περασμένη Τρίτη, έλαβα ένα μήνυμα από κάποιον αναγνώστη που με ρωτούσε επιτακτικά να του εξηγήσω...τι σημαίνει "Επιτελικό Κράτος" και γιατί ο Μητσοτάκης το επικοινωνούσε με ιδιαίτερο στόμφο. Του έδωσα τέλος πάντων μια απάντηση που μάλλον τον ικανοποίησε, διότι απλά...δεν μου ξανάστειλε νέο μήνυμα που να ζητά διευκρινήσεις.

Οπότε, θα το παραθέσω κι εδώ αλλά με περισσότερες λεπτομέρειες για να γίνει αντιληπτό σε όλους με τι είχαμε μπλέξει εξ αρχής και δε το ξέραμε.

Ο Νόμος του Αίσχους! Τι σημαίνει...επιτελικό κράτος με βάση το νόμο 4622/2019 (ΦΕΚ A’ 133/07-08-2019)

Προσέξτε τώρα. Οι εκλογές έγιναν στις 7 Ιουλίου 2019. Ο Μητσοτάκης, μόλις που ...πρόλαβε να βγάλει τη γραβάτα της νίκης και να ...μπει στο Μαξίμου, κι όμως σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, δηλαδή στις 25 Ιουλίου, κατέθεσε στη Βουλή το νομοσχέδιο για το «Επιτελικό Κράτος».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι το σχέδιο δεν γράφτηκε σε λίγες μέρες από καμιά «ομάδα εργασίας». Ήταν έτοιμο, καλοδουλεμένο, πακεταρισμένο, πριν ακόμη στηθούν οι κάλπες. Ένα προεκλογικό θα έλεγα, manual εξουσίας, κρυμμένο στο συρτάρι, που περίμενε μόνο το πράσινο φως της κάλπης για να ξεδιπλωθεί.

Στην κυριολεξία, το σχέδιο αυτό - αν και δεν έχω ακόμη αποδείξεις περί αυτού, αλλά μόνο ισχυρές ενδείξεις - πρέπει να είχε σχεδιαστεί και γραφτεί στα πλέον σκοτεινά υπόγεια του κτιρίου του WEF, από ειδικευμένους "πολιτικούς επιστήμονες" - ο Μητσοτάκης δεν είναι ικανός ούτε να γράψει, ούτε καν να σκεφτεί, πόσω δε μάλλον να...σχεδιάσει ένα πλάνο εξουσίας - και ο φάκελος του παραδόθηκε μόλις άρπαξε το κόμμα της ΝΔ, ελέω Σαμαρά (για να μη ξεχνιώμαστε). Μ' άλλα λόγια, το σχέδιο αυτό δεν γράφτηκε στην Ελλάδα. Ήρθε απ' ευθείας από τα υπόγεια του WEF.

Η ψήφιση έγινε στις 6 Αυγούστου του 2019, και την επόμενη κιόλας μέρα, 7 Αυγούστου 2019, δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ. Όλο αυτό το σκηνικό σε ρυθμούς fast track, που δεν θυμίζουν όχι δημοκρατία, αλλά μόνο μια καθαρή επιχείρηση κομάντο.

Μ' άλλα λόγια, ο Μητσοτάκης μπήκε στο Μαξίμου στις 8 Ιουλίου και μέσα σε έναν μήνα είχε στήσει το... «Μαξίμου Α.Ε.» με όλη την εξουσία στο τσεπάκι του. Κι αυτό το βάφτισε ...«Επιτελικό Κράτος».

Βάζω στοίχημα το κεφάλι μου ότι οι περισσότεροι εξ ημών, δεν έχουν ιδέα το τι ψήφίστηκε στις 7 Αυγούστου του 2019. Εξ' ού και η περαιτέρω ανάλυση.

Πάμε να το δούμε, έχει τεράστιο ενδιαφέρον (Συγγνώμη για τη πολυλογία μου, αλλά έχει καίρια σημασία στο να καταλάβουμε επ' ακριβώς με τι μπλέξαμε και γι΄ αυτό δε μπορούμε να ξεμπλέξουμε έτσι εύκολα)

Βασικό περιεχόμενο του νόμου 4622/2019 (ΦΕΚ A’ 133/07-08-2019)

Ο τίτλος του, τα λέει όλα: «Επιτελικό Κράτος: οργάνωση, λειτουργία και διαφάνεια της Κυβέρνησης, των κυβερνητικών οργάνων και της κεντρικής δημόσιας διοίκησης.» 

Υπουργικό Συμβούλιο — καθορίζει συνολική πολιτική, διαχειρίζεται προγραμματισμό και παρακολουθεί την εφαρμογή. Μέλη: Πρωθυπουργός, Αντιπρόεδροι, Υπουργοί· υφυπουργοί μόνο αν καλεστούν χωρίς ψήφο. 

Σχηματισμός δομών-«σχολείου» στο Μέγαρο Μαξίμου — με Γενική Γραμματεία Πρωθυπουργού, Γραμματείες Συντονισμού, Επικοινωνίας, Ειδικές Γραμματείες για παρακολούθηση και αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου. 

Ενίσχυση Επιτελικής Λειτουργίας με άξονες:

Προγραμματισμός (διετής, ετήσιος, δυναμικός), Αξιολόγηση, Νομοπαρασκευαστική διαδικασία (διαβούλευση, ανάλυση επιπτώσεων, κωδικοποίηση), Διαφάνεια και ακεραιότητα (κανόνες, συγκρούσεις συμφερόντων, ανεξάρτητοι έλεγχοι).

Ιδρύθηκε Εθνική Αρχή Διαφάνειας δηλαδή αυτοτελές ανεξάρτητο όργανο για prevention/corruption (πρόληψη/διαφθορά), με διοικητικό συμβούλιο και ελεγκτικές αρμοδιότητες. 

ΜΜΕ και ΕΥΠ εντάσσονται στο Μαξίμου , δηλαδή η ΕΡΤ, το ΑΠΕ‑ΜΠΕ (AMNA) και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) μεταφέρονται στην εποπτεία της Προεδρίας της Κυβέρνησης/Πρωθυπουργού, μέσω της ΓΓ Επικοινωνίας. 

Δημιουργία «διυπουργικού» προσωπικού δηλαδή το άρθρο 104 που προβλέπει ειδικούς υπαλλήλους με αντικείμενο Public Policy Analysis, Νομοθετικές Υποθέσεις και Ψηφιακή Πολιτική. 

Με άλλη ετικέτα, θα το διαμόρφωνα ως εξής: Νόμος 4622/2019, ή αλλιώς άτυπα ένα «Greek Executive State» μέσω του οποίου το Μαξίμου γίνεται το πρώτο και πλέον αποφασιστικό γραφείο της κυβέρνησης! Ο Πρωθυπουργός θα παίζει ρόλο CEO, όλα θα περνούν απ’ τα γραφεία του και φυσικά τα κανάλια και η πληροφορία θα... χοροπηδούν από εκεί! Αυτά τα τόσο περίτεχνα «σύγχρονα» όργανα — όπως οι γραμματείες, οι μονάδες αποτίμησης, το Εθνικό Διορθωτήριο Διαφάνειας — φτιάχτηκαν για να φαίνεται σοβαρό, ενώ στην πράξη είναι σαν κράτος-call center «Μαξίμου A.E.».

Τίποτε φυσικά απ' όλα αυτά τα ...βαρύγδουπα δεν ίσχυσε. Όλα συνεστήθησαν ως απλές επικεφαλίδες για να χαϊδέψουν τα...αυτιά του διψασμένου για δικαιοσύνη και πατρίδα Έλληνα, που πίστεψε στο Κτήνος και που του έδωσε όλα τα κλειδιά για να στηλώσει την Ελλάδα, έπειτα από την αριστερή επέλαση του Τσίπρα που κατέληξε στην παράδοση της Μακεδονίας μας, του πλέον ενδόξου κομματιού της αρχαίας Ιστορίας μας σε χέρια αλλότρια, ξένα και βάρβαρα.

Αντιθέτως, αποτέλεσαν τη βάση για να δημιουργηθεί ένα απόλυτα ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ κράτος, στελεχωμένο από επίσης ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ ελληνόφωνους, που θα σκότωναν ακόμη και τους γονιούς τους (τρανό παράδειγμα ο Πλεύρης, ο οποίος αρνήθηκε και πρόδωσε τον ίδιο τον πατέρα του, "σκοτώνοντας" τον κυριολεκτικά) προκειμένου να πλουτίσουν και να γίνουν...κάποιοι.

Έτσι λοιπόν πήρε την εξουσία ο Μητσοτάκης και ΚΑΝΕΙΣ από τους δικούς του ή ακόμη και την αντιπολίτευση, δεν είπε...κιχ! Τουλάχιστον στην αρχή.

Να λοιπόν πώς η Ελλάδα, από - έστω και με το στανιό - χώρα μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο εργοστάσιο παραγωγής διαφθοράς!

Να γιατί ο Μητσοτάκης περνούσε νομοσχέδια fast track χωρίς καν να ξέρουν οι βουλευτές του το τι ψηφίζουν!

Να γιατί στη πανδημία εφαρμόστηκαν όλα αυτά τα δυστοπικά μέτρα που σε άλλη περίπτωση δεν θα εφαρμοζόταν ούτε στον ύπνο των μητσοτακικών!

Να γιατί η 3η και η...4η εξουσία, δηλαδή η Δικαιοσύνη και ο Τύπος πέρασαν στα χέρια του Κτήνους και να γιατί η ΕΥΠ, βρέθηκε στα χέρια του πιο επικίνδυνου για την Ελλάδα ανθρώπου-κτήνους!

Και να γιατί το πρώτο μεγάλο σκάνδαλο που έσκασε, αυτό των υποκλοπών, είχε ως δημιουργό του το ίδιο το Κτήνος και να γιατί...κουκουλώθηκε και αντ' αυτού του Κτήνους, "παραιτήθηκε" ο ...φουκαράς ο Δημητριάδης, ο ανηψιός του κι όλας, ο οποίος θεωρήθηκε ως ο...κακός μεσάζων του πρωθυπουργικού γραφείου!

Και να γιατί στην τελική, δεν μπορεί καν να σηκώσει κεφάλι ο πατριωτικός χώρος. Γιατι θα προσέκρουε, οτιδήποτε δεν σύμφερε το Μαξίμου σε μορφή κόμματος, πάνω στην πλήρως ελεγχόμενη Δικαιοσύνη.

Τέλος, έτσι λοιπόν προήλθε και το ...περίεργο 41% της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης, που ουδείς μπόρεσε να εξηγήσει. Γιατί το Κτήνος, μπορούσε να ελέγξει ακόμη και την εκλογική διαδικασία.

Τι είδους "διαφάνεια" λοιπόν θα μπορούσε να υπάρξει, αφού τον άμεσο έλεγχο τον είχε το απόλυτο πολιτικό Κάθαρμα; Τι είδους σωστή διοίκηση θα μπορούσε να υπάρξει, εφ' όσον τους πάντες που διεκπεραίωναν οτιδήποτε, τους ήλεγχε ο...πρωθυπουργός/CEO; Τι είδους κυβέρνηση θα μπορούσε να υπάρξει, εφ' όσον η ίδια η Δικαιοσύνη ως 3η ανεξάρτητη εξουσία, βρισκόταν στα χέρια του πλέον επικίνδυνου για τη πατρίδα πολιτικού καθάρματος;

Όποιος μπορεί, με νόμιμες - υποτίθεται - διαδικασίες, να πάρει στα χέρια του όλη, μα ΟΛΗ την εξουσία, είναι απολύτως φυσικό να τη χρησιμοποιήσει προς όφελος του. Μ' άλλα λόγια, μπορεί αυτός και η κλίκα του, να...φάει το καταπέτασμα με την...άδεια του Νόμου ασφαλώς, πράγμα που έγινε πράξη σε όλο του το μεγαλείο. Ξέρετε πώς ονομαζεται αυτό στην "Πολιτική επιστήμη"; ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ παροχούμενη από τους...δημοκράτες! Αυτό επ' ακριβώς!

Έτσι λοιπόν μπλέξαμε σε αυτή την πολιτική θύελλα, η οποία τώρα, ελέω Θεού ασφαλώς, πάει να κοπάσει.

Ηξεραν οι ευρωπαίοι και οι αμερικανοί της ..."δημοκρατίας" το τι έμελλε να γίνει στην Ελλάδα;

Αν ήξεραν λέει! Ε, βέβαια και ήξεραν! Ως τη τελευταία γραμμή του σχεδίου ήξεραν, δηλαδή τα πάντα! Γι' αυτό κάθε τρείς και λίγο, εξήραν την πολιτική Μητσοτάκη, τον επιβράβευαν όποτε αυτό ήταν δυνατό για οτιδήποτε και γι' αυτό του παρείχαν και...παράξενες "εξουσίες" όπως πχ να ...αποφασίζει αυτός για το πώς θα στηνόταν το "ψηφιακό πιστοποιητικό υγείας" στη πανδημία, το "ψηφιακό πορτοφόλι" και άλλα πολλά. Γιατί ήξεραν με ποιόν είχαν να κάνουν.

Και το κυριότερο; Όλα αυτά χωρίς να υπάρχει ουσιαστικά ΚΑΜΜΙΑ φωνή που να μπορούσε να ακουστεί ως ΑΛΗΘΕΙΑ. Διότι η φωνή αυτή πνίγονταν, πριν καν ακουστεί ο ήχος της.

Τα Κέντρα του Σκότους της Νεοταξίας, του είχαν δώσει τα κλειδιά του απόλυτου ελέγχου της Ελλάδας, ακριβώς για να τη μετατρέψει, σύμφωνα με το νόμο 4622/2019 στο ...κράτος το οποίο ήθελαν αυτοί. Ένα κράτος - αποικία του Νεοταξισμού, άθεο και βουτηγμένο στην αμαρτία, με άβουλους, αναίσθητους και κυρίως ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ πολίτες, οι οποίοι δεν θα αντιδρούσαν σε ό,τι κι αν γινόταν στο χώρο που ζούσαν, αρκεί να ήταν...ικανοποιημένοι με τα...επιδόματα, τις "χορηγίες", τη πελατειακή σχέση και τα σχετικά.

Όλα καλά λοιπόν και όλα πήγαιναν...ρόλοι. Ούτε καν οι πυρκαγιές, δεν ήταν ικανές στο να αμφισβητηθεί το Κτήνος του Μαξίμου. Πυρκαγιές που άφηνε το...επιτελικό κράτος στο να εξαπλώνονται ανενόχλητες μέχρι να κάψουν και τη τελευταία ικμάδα πρασίνου, απλά για να ικανοποιηθούν τα νεοταξικά αφεντικά του που λογάριαζαν να κάνουν την Ελλάδα κρανίου τόπο, ούτως ώστε να τη μετατρέψουν σε ...μπαταρία της Ευρώπης ανεγείροντας τις δηλητηριώδεις ανεμογεννήτριες. Μετά από κάθε πυρκαγιά ακουγόταν βέβαια κάποια συνθήματα όπως το κλασσικό "Μητσοτάκη Γα%&^σαι" και μετά...σιωπή.

Τα πρώτα μαύρα σύννεφα που φάνηκαν στον ορίζοντα, είχαν την ονομασία "Σκάνδαλο Υποκλοπών". Ο σάλος που δημιουργήθηκε από τις αποκαλύψεις του εξαίρετου δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη, δεν έμειναν μόνο στην Ελλάδα. Βγήκαν και προς τα έξω. Βλέπετε, υπήρξε τότε πραγματικά "ζήτημα δημοκρατίας". Πού ακούστηκε στην... "δημοκρατική" Ευρώπη, να...παρακολουθούνται από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες (ΕΥΠ) ...πολιτικά πρόσωπα τόσο της ίδιας της κυβέρνησης, όσο βεβαίως και της Αντιπολίτευσης και των ολιγαρχών, αλλά και του Στρατού, της Δικαιοσύνης, του Τύπου, των εργατικών συνδικάτων και...ουκ έστιν αριθμός άλλων πολιτών.

Εκτός των αντικυβερνητικών μέσων ενημέρωσης (Αυγή, Ριζοσπάστης, Δημοκρατία, Κontra News, Documento) που ούρλιαζαν επί δύο μήνες για το σκάνδαλο, το νεοταξικό Politico στην ευρωπαϊκή του έκδοση πρώτο απ' όλους, στηλίτευσε τον ίδιο τον Μητσοτάκη, χαρακτηρίζοντας τον επικίνδυνο, στέλνοντας παράλληλα τα ...ανάλογα "μηνύματα" στα "μεγάλα αφαντικά" του Μητσοτακισμού, επισημαίνοντας την επικινδυνότητα του ατόμου αυτού όχι για την Ελλάδα, αλλά για την ίδια τη Νέα Τάξη Πραγμάτων που στηνόταν ήδη στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Οι φωνές του Politico βρήκαν μιμητές και σε άλλα ευρωπαϊκά έντυπα όπως η γερμανική Züdeutsche Zeitung, η El Pais, η Le Figaro οι οποίες στόλισαν "κανονικά" τον "αγαπημένο" του Σβάμπ. Αλλά τόσο στα γραφεία του WEF, όσο και στην Ουάσιγκτον του γερό-Μπάϊντεν, όλα αυτά χάιδεψαν για λίγο τα αυτιά τους και μετά...τίποτε απολύτως. Αντιθέτως, ο Μητσοτάκης "βραβεύτηκε" για τον έντονο αντι-ρωσισμό του τόσο από το ΝΑΤΟ, όσο και από το...Κογκρέσσο, όπου του δώθηκε η "τιμή" του να εκφέρει λόγο από το επίσημο βήμα. Με αυτά και με τούτα και με την πλήρη κάλυψη που του είχε ο ελεγχόμενος "Πετσομένος" Τύπος, ο Μητσοτάκης τη...γλίτωσε και...συνέχισε ασφαλώς το...θεάρεστο έργο του.

Η πορεία προς τον Θάνατο του Μητσοτακισμού

Κι εκεί που οι πάντες του Νεοταξισμού, ντόπια και ξένα κέντρα, ξεφύσησαν από ανακούφιση, ήρθε το μεγάλο χτύπημα. Ήταν η μοιραία νύχτα που διεπράχθη το "Εγκλημα του Αιώνα"! Το δυστύχημα στα Τέμπη. Εκεί που η Ελλάδα, έκλαψε τον χαμό του ανθού της. Εκεί που μαρτύρησαν με τον αναίτιο και τραγικό τους θάνατο, 57 νέοι και νέες.

Αυτό το έγκλημα, υπήρξε η θρυαλλίδα που πυροδότησε την αρχή της πτώσης του καθεστώτος του Κτήνους.

Τα στοιχεία όμως που βγήκαν αρχικά, αφ' ενός δεν ήταν αρκετά λόγω του μπαζώματος, το οποίο φυσικά αρνήθηκε μετά βδελυγμίας η κυβέρνηση συνεπικουρούμενη και από τα ΜΜΕ και αφ' ετέρου, λόγω του προεκλογικού κλίματος, όλη η προσοχή στράφηκε προς την πολιτική. Μόνο η υπόθεση Κασιδιάρη έτρεχε στα ΜΜΕ και το πώς ο φυλακισμένος πρώην Χρυσαυγίτης και το κόμμα του "Ελληνες" θα μπορούσε να αναχαιτιστεί.

Οι εκλογές έγιναν, ο Μητσοτάκης...θριάμβευσε με το πλαστό 41% και μετά...ήρθε ο νόμος της Ντροπής. Ο νόμος για τη νομιμοποίηση των Ομοφυλοφίλων!

Όλη η πατριωτική Ελλάδα, εκτός από την αριστερίλα και τον κεντρωϊσμό, ξέρασε ό,τι είχε και δεν είχε μέσα στα σπλάχνα της, βλέποντας ένα μπουλούκι από 156 βουλευτές, τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, να ψηφίζει έναν νόμο απόλυτο έκτρωμα που ντρόπιαζε και εξευτέλιζε κάθε τι ελληνικό και χριστιανικό: την ίδια την οικογένεια, τον θεμέλιο λίθο του Έθνους που έδωσε σε όλη την Οικουμένη το Φως της δικαιοσύνης.Έναν νόμο που ούτε τα βιβλικά Σόδομα και Γόμορρα δεν είχαν καν στοιχειοθετήσει. Έναν νόμο, που στην κυριολεξία ΈΒΡΙΖΕ την ίδια την Ορθοδοξία, στην οποία πάνω της είχε χτιστεί η Ελλάδα του Φωτός, η Ελλάδα του πνεύματος, η Ελλάδα της ηθικής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η Ελλάδα του Χριστού. Η Ελλάδα της Παναγιάς. Και μετά από αυτή την εντελώς απάνθρωπη νομοθεσία, αναζωπυρώθηκε και η υπόθεση του Εγκλήματος των Τεμπών.

Ο Θεός, είχε τραβήξει πλέον την περόνη και η χειροβομβίδα έσκασε τον Ιούνιο του 2024, στις ευρωεκλογές: Η ΝΔ του Μητσοτακισμού καταποντίστηκε με ένα ντροπιαστικό 28% και μαζί της, όλο το Ψευτορωμαίϊκο που τη στήριζε παντί τρόπω.

Τεράστιο στραπάτσο, το οποίο συντάραξε μαζί με την νεοταξική Ελλάδα, και τα Ιερατεία των Βρυξελλών και του Νταβός. Κανείς εξ αυτών δεν περίμενε τέτοια εξέλιξη. Οπως δεν περίμενε κανείς εξ αυτών και την περίπου ίδια εξελιξη και στην πάλαι ποτέ χώρα του Φωτός, τη Γαλλία, με την καθολική σχεδόν αποδοκιμασία του έτερου "αδελφού" του Μητσοτακισμού: τον Εμμανουήλ Μακρόν!

Ο Μητσοτάκης άρχισε να μη νοιώθει καθόλου καλά. Ο εγωκεντρισμός του δεν τον άφηνε να σκεφτεί σοβαρά, αλλά τον κατεύθυνε σε πράξεις που έδειχναν...πανικό. Έβλεπε να τον εγκαταλείπουν σοβαρά στηρίγματα, όπως αυτό του ολιγάρχη Μαρινάκη, ο οποίος έκανε τα πάντα στο να αναζοπυρωθεί η υπόθεση των Τεμπών, πράγμα που κατάφερε και το ζήτημα πλέον είχε φτάσει σε δυσμενή όρια για το ίδιο το Κτήνος. Δυό τεράστιες λαϊκές συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα, του έστειλαν το μήνυμα ότι το τέλος του δεν αργούσε να έρθει. Με αρχηγό και συντονιστή την ακούραστη Μαρία Καρυστιανού, που σαν μάνα χαροκαμένη έκανε τα πάντα για να δείξει το αληθινό πρόσωπο του Κτήνους στην ελληνική και ευρωπαϊκή κοινωνία, τον χτυπούσε με νοητά ραπίσματα στο πρόσωπο κάθε μέρα επιστρατεύοντας κάθε όπλο που είχε στη φαρέτρα της: Τους αληθινούς Ειδικούς επιστήμονες που έβγαλαν πορίσματα τα οποία έκαιγαν σαν μπουρλότο τον ίδιο και το...επιτελικό του κράτος.

Και σα να μην έφταναν όλα τα άλλα, ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα: Ο Ντόναλντ Τράμπ, νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ! Ο Μητσοτάκης και η βδελυρή αδελφή του Ντόρα, αναγκάστηκαν να ...προσκυνήσουν την νέα ατζέντα του νέου αφεντικού του Λευκού Οίκου, το οποίο αφεντικό πριν τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2024 λοιδορούσαν και χλεύαζαν ως χαμένο από χέρι. Η νέα ατζέντα του Τράμπ, ήταν το ακριβώς αντίθετο της ατζέντας που τηρούσαν ευλαβικά οι Μητσοτακαίοι. Και λίγο μετά το γκρέμισμα, από τις πρώτες κι όλας μέρες της διακυβέρνησης του "πορτοκαλί" Ντόναλντ, σύρθηκαν σε δηλώσεις ντροπής: "Εμείς πάντα λέγαμε ότι τα φύλα είναι δύο, ποιός πίστευε το αντίθετο; Ίσα ίσα κι εμείς γελούσαμε με αυτά που ακούγαμε". Πιο ξεφτίλα, δεν υπάρχει! Κι αυτό, για να τους λυπηθεί ο "Άρχων" των ΗΠΑ και να συνεχίσουν να είναι οι παίκτες της εξουσίας στην ρημαγμένη Ελλάδα.

Ήταν η τρίτη μεγάλη έκρηξη της χειροβομβίδας που είχε εξαπολύσει το...μεγάλο αφεντικό του Ουρανού!

Η τέταρτη και τελειωτική έκρηξη, λέγεται ΟΠΕΚΕΠΕ! Μια έκρηξη που ανατίναξε όλο το "Επιτελικό Κράτος" ενός Κτήνους, που το μόνο του κατόρθωμα ήταν να ....διαφθείρει σχεδόν τους μισούς Έλληνες! Κι όχι μόνο αυτό. Ανατίναξε και όλο το σάπιο Ψευτορώμαίϊκο που απο τη μέρα κατά την οποία βγήκε στο φώς αυτό το πολιτικό και οικονομικό έγκλημα, μετράει τις μέρες και τις νύχτες για να δει πόση ζωή του απομένει ακόμη.

Και η ώρα της τελικής φάσης της πτώσης του Κτήνους, επιτέλους είναι εδώ. Σήμερα, ζούμε κυριολεκτικά, τις Τελευταίες Μέρες του Μητσοτάκη.

Παρ' όλα αυτά, δε φτάσαμε ακόμη στο απόλυτο τέλος. Γιατί αυτό που έχτισε μαεστρικά το Κτήνος του Μαξίμου, έχει πολύ βαθιά θεμέλια. Είπαμε, χτίστηκε με ...αρχιτεκτονικό σχέδιο, υλικά και εργαλεία που ήρθαν από τη βάση του Νεοταξικού "στρατηγείου" και που επιμελήθηκαν από "ιδιοφυΐες" του είδους. Και θέλει πολλαπλές εκρήξεις για να καταρρεύσει.

Ποιοί λοιπόν επιθυμούν διακαώς να στείλουν τον Μητσοτάκη κατ' ευθείαν στα Τάρταρα; Δεν πάει το μυαλό σας. Kι αυτοί που το θέλουν, δεν μπορεί να τους σταματήσει κανένα...επιτελικό κράτος, κανένας μητσοτακισμός, κανένα ΜΜΕ, κανένας κυβερνητικός μηχανισμός που έχει δύναμη πάνω σε φουκαράδες, ζήτουλες και κατακάθια της κάθε συνθηκολογημένης κοινωνίας.

Θα το μάθετε σε λίγες ώρες αργότερα, στο Β' Μέρος του πονήματος. Διότι ήδη το κείμενο είναι μεγάλο και κουραστικό, ας μη το αφήσω να γίνει δυσβάσταχτο.   

(συνεχίζεται)

pirinoslogios.com 

diodotos-k-t.blogspot.com 

Διόδοτος: Ποιοί θέλουν την απόλυτη πτώση Μητσοτάκη ; (Μέρος Α')