Ο εγωισμός που επηρεάζει τη μείωση του ποσοστού γεννήσεων

από τον Massimo Fini - 20 Αυγούστου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Μια έκθεση της ISTAT, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Γέννησης, πιστοποιεί μια τάση που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες, όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο: όλο και λιγότερα παιδιά γεννιούνται. Το ποσοστό γεννήσεων στην Ιταλία είναι 1,4. Για να επιτευχθεί μια ισορροπημένη εναλλαγή γενεών, το ποσοστό γεννήσεων θα πρέπει να υπερβαίνει, τουλάχιστον ελαφρώς, το 2%. Υποστηρίζεται ότι οι κύριες αιτίες αυτής της πτωτικής τάσης είναι οικονομικές: χαμηλοί μισθοί, επισφαλής απασχόληση και περιορισμένη κοινωνική πρόνοια. Αλλά αυτό είναι δύσκολο να διατηρηθεί. Στη Μαύρη Αφρική, η οποία σίγουρα δεν βρίσκεται σε καλή οικονομική υγεία, έχοντας λεηλατηθεί από διαδοχικούς αποικιοκρατισμούς, και τώρα από νεότερους που μεταμφιέζονται σε καλές προθέσεις, όπως τα διάφορα «σχέδια Ματέι» που δεν είναι τίποτα περισσότερο από περαιτέρω λεηλασία των πόρων αυτών των χωρών, το ποσοστό γεννήσεων είναι 4,6, με κορυφές 6 σε χώρες όπως ο Νίγηρας, η Σομαλία και το Τσαντ. Αυτό σχετίζεται στενά με την προοδευτική γήρανση του πληθυσμού. Εάν αυτό το ποσοστό συνεχιστεί, στο πολύ εγγύς μέλλον, μια χούφτα νέων θα πρέπει να στηρίξει οικονομικά και ψυχολογικά έναν στρατό ολοένα και πιο αδύναμων ηλικιωμένων, παρά τις διαβολικές μεθόδους που επινοεί η τεχνολογική ιατρική. Για τους σημερινούς νέους, ακόμη και για εκείνους που δεν είναι τόσο νέοι, η συνταξιοδότηση είναι ένα όνειρο, μια οφθαλμαπάτη, μια ανέφικτη Φάτα Μοργκάνα.
Όχι μόνο γεννιούνται λιγότερα παιδιά, αλλά γεννιούνται, ενώ είναι, σε ολοένα και πιο προχωρημένη ηλικία. Η τεχνολογική ιατρική, πάλι, έχει πείσει τις γυναίκες ότι μπορούν να κάνουν παιδιά σε οποιαδήποτε ηλικία. Αυτό δεν ισχύει. Οι γυναίκες φτάνουν στο μέγιστο της γονιμότητάς τους γύρω στην ηλικία των είκοσι επτά ετών, και στη συνέχεια σταδιακά μειώνονται. Αν θέλετε να αποκτήσετε το πρώτο σας παιδί μετά την ηλικία των σαράντα, αντιμετωπίζετε μεγάλες δυσκολίες. πρέπει να καταφύγετε σε ομόλογη γονιμοποίηση (με τους γαμέτες του ζευγαριού) ή ετερόλογη γονιμοποίηση (με εξωτερικούς δότες). Με την περαιτέρω συνέπεια ότι το παιδί δεν θα έχει να κάνει με δυνατούς, αθλητικούς γονείς, αλλά με παππούδες και γιαγιάδες με όλες τις σωματικές αδυναμίες που συνοδεύουν αυτή την ηλικία. Όποιος έχει αποκτήσει παιδί κανονικής ηλικίας, έναν γιο εννοώ (η σχέση μεταξύ πατέρα και κόρης είναι πολύ πιο περίπλοκη, όπως αυτή μεταξύ μητέρας και κόρης) ξέρει πόσο συναρπαστικό είναι να μεγαλώνεις και να εκπαιδεύεις παιδιά σε οποιοδήποτε αθλητικό άθλημα, είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο είτε για ποδηλασία, μόνο και μόνο για να ξεπεραστεί αναπόφευκτα από αυτό. Για χρόνια, έκανα βόλτες με το ποδήλατο, μερικές φορές αρκετά μεγάλες, με τον γιο μου τον Ματέο, μέχρι που μια μέρα το άτυχο αγόρι μου είπε: «Δεν έρχομαι πια μαζί σου, μπαμπά, πας πολύ αργά!» Δεν ήταν μόνο η επίτευξη σωματικής ισότητας, αλλά και ψυχολογικής: ήταν έτοιμος να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Είναι η ιστορία του Μπάμπι, του γιου του Βασιλιά του Δάσους, ο οποίος τον βοηθά και τον προστατεύει μέχρι να μπορέσει να τα βγάλει πέρα ​​μόνος του.
Η σχέση μας με τη μουσική είναι σχεδόν ανεστραμμένη. Τα παιδιά μας είναι ταυτολογικά παιδιά της εποχής τους και ακούν μουσική της εποχής τους, ντροπιασμένα με τη σειρά τους από την Ταχύτητα, έναν άλλο δαίμονα του σύγχρονου κόσμου, μαζί με την Τεχνολογία και την Οικονομία, που αλλάζουν είδη. Ακούμε μουσική που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε vintage. Μπορεί να επιτευχθεί κάποια συμφωνία για την κλασική μουσική, επειδή η κλασική μουσική, εξ ορισμού, είναι αιώνια (ειπώθηκε παρεμπιπτόντως: μετά τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν, θα μπορούσε κανείς κάλλιστα να σταματήσει να φτιάχνει μουσική).
Λίγα παιδιά γεννιούνται, αλλά κάνουν ακόμα έρωτα οι νέοι; Χωρίς να επιστρέφουμε στον Μεσαίωνα, όπου τα παιδιά αντιπροσώπευαν επίσης ένα εργατικό δυναμικό, μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν ήταν ασυνήθιστο να βλέπουμε μεγάλες οικογένειες τριγύρω. Σήμερα, οι νέοι, ειδικά οι άνδρες, έχουν χίλιους τρόπους να ικανοποιήσουν τις ερωτικές τους ανάγκες χωρίς να καταφύγουν στη σωματική επαφή: υπάρχουν εξειδικευμένοι ιστότοποι, υπάρχουν εικόνες στενών σχέσεων μεταξύ ζευγαριών που, με τη συνενοχή ή την αφέλεια της γυναίκας, ταξιδεύουν συνεχώς στον ψηφιακό κόσμο. Έχουμε γίνει ένας κόσμος ηδονοβλεψιών.
Τέλος, υπάρχει ένα άλλο στοιχείο: οι άνδρες τρομοκρατούνται από την επιθετικότητα των σημερινών απελευθερωμένων και χειραφετημένων γυναικών, μια επιθετικότητα που υπήρχε πάντα, αλλά με πιο εκλεπτυσμένους και ανεπαίσθητους τρόπους. Ο ψυχολόγος που πριν από λίγα χρόνια ήταν υπεύθυνος για την επιλογή υποψηφίων για το Κίνημα των Πέντε Αστέρων μου είπε ότι ένα από τα προβλήματα, ίσως το κύριο, ήταν η ανικανότητά τους απέναντι στις γυναίκες. Ο γιατρός τους έστειλε σε έναν ειδικό ο οποίος επιβεβαίωσε ότι, σωματικά, αυτοί οι νεαροί άνδρες ήταν απόλυτα λειτουργικοί. Το πρόβλημα ήταν επομένως καθαρά ψυχολογικό, κάτι που ίσως εξηγεί την αύξηση της ανδρικής ομοφυλοφιλίας (η γυναικεία είναι πιο κρυφή, όπως ακριβώς και το φύλο τους είναι πιο κρυφό).
Στην πραγματικότητα, οι άνδρες είχαν πάντα ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στις γυναίκες που, ανθρωπολογικά μιλώντας, είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ύπαρξης, επειδή είναι αυτές που δίνουν ζωή. Ο DH Lawrence, συγγραφέας του βιβλίου «Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι», το εξηγεί αριστοτεχνικά στο βιβλίο του «Η Ράβδος του Άαρον»: «Σχεδόν όλοι οι άνδρες, την ίδια στιγμή που διεκδικούν τα εγωιστικά τους δικαιώματα ως άνδρες αφέντες, αποδέχονται σιωπηρά το γεγονός της ανωτερότητας της γυναίκας ως δότη ζωής. Πιστεύουν σιωπηρά στη λατρεία του θηλυκού. Και όσο κι αν αντιδρούν σε αυτή την πεποίθηση, απεχθάνονται τις γυναίκες τους, καταφεύγουν σε πόρνες, στο ποτό και οτιδήποτε άλλο, σε επανάσταση ενάντια σε αυτό το μεγάλο, επαίσχυντο δόγμα της ιερής ανωτερότητας της γυναίκας, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να βεβηλώνουν τον θεό της αληθινής τους πίστης. Βεβηλώνοντας τη γυναίκα, συνεχίζουν, όσο αρνητικά κι αν είναι, να της απονέμουν τη λατρεία τους».

L'egoismo che incide sulla nostra denatalità

Το μεγάλο ψέμα για τη μετανάστευση και τη μείωση του ποσοστού γεννήσεων

Riccardo Paccosi - 10 Ιουλίου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Ένα άρθρο δημοσιεύτηκε στη σημερινή εφημερίδα Corriere della Sera και θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα αριστουργηματικό παράδειγμα νεοφιλελεύθερης ρητορικής που μεταμφιέζεται σε λογική.
Σύμφωνα με το Περιφερειακό Παρατηρητήριο Εργασίας του Βένετο, ακόμη και αν η οικονομική ανάπτυξη της Ιταλίας συνεχιζόταν στα σημερινά ελάχιστα επίπεδα, σε τέσσερα χρόνια θα υπήρχε ακόμα έλλειψη 189.000 εργαζομένων, ενώ αν η ανάπτυξη αυξανόταν, θα έλειπαν 300.000. Τι να κάνουμε λοιπόν ; 

Η απάντηση των φιλελεύθερων είναι πάντα η ίδια, συνήθως παρουσιάζεται με πολύ ήρεμο τρόπο: σαν να λένε ότι, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι λογικά δυνατό να διαφωνήσουμε μαζί τους... Η πορεία που υποδεικνύει το Παρατηρητήριο του Βένετο είναι, στην πραγματικότητα, η εξής: «Η ανισορροπία μπορεί να καλυφθεί ενεργώντας σε δύο κύριες γραμμές: αφενός, ενισχύοντας τη συμβολή των μεταναστευτικών ροών και, αφετέρου, αυξάνοντας τα επίπεδα συμμετοχής στην αγορά εργασίας των ατόμων άνω των 65 ετών». Όπως συμβαίνει με όλες τις κρίσιμες στρατηγικές κατευθύνσεις της, από την οικονομική παγκοσμιοποίηση μέχρι τον Ρωσοευρωπαϊκό Πόλεμο, η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία βασίζεται επίσης σε μια «επιστημονική» άποψη για τη μετανάστευση. Επιλεγμένο ανάμεσα σε πολλές —δηλαδή, παραλείποντας διαφορετικές απόψεις και παράπλευρες πτυχές του ζητήματος— καλύπτεται από μια αύρα αναπόφευκτου. Αυτό συνάδει με την ντετερμινιστική-προοδευτική αντίληψη του ιστορικού χρόνου που οι περισσότεροι άνθρωποι, για περίπου δύο αιώνες, θεωρούσαν ως τη μόνη δυνατή αντίληψη του χρόνου. Για να λειτουργήσει αυτό το εργαλείο, που μετατρέπει την επιστήμη σε δεισιδαιμονία, όπως ανέφερα παραπάνω, είναι απαραίτητο να παραλειφθούν πολλά σχετικά στοιχεία: για παράδειγμα, το γεγονός ότι οι πραγματικοί μισθοί στην Ιταλία είναι σήμερα 6,1% χαμηλότεροι από ό,τι το 2021 (πηγή: ΟΟΣΑ) ή το γεγονός ότι οι μισθοί, από το 2019 έως σήμερα, έχουν δει απώλεια αγοραστικής δύναμης 8,6% (πηγή: ISTAT) ή ότι 7 στους 10 νέους πτυχιούχους, για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, αρνούνται τις πολλές θέσεις εργασίας που πληρώνουν λιγότερα από 1.500 ευρώ το μήνα (πηγή: AlmaLaurea). Αλλά δεν πρόκειται μόνο για το κόστος ζωής: η ντετερμινιστική ρητορική πρέπει επίσης να διαδίδει το αξίωμα ότι δεν υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης στη μείωση του ποσοστού γεννήσεων, ενώ, στην πραγματικότητα, η μόνη βεβαιότητα που έχουμε είναι ότι όχι μόνο μια τέτοια παρέμβαση δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ σοβαρά, αλλά, στην πραγματικότητα, η πολιτική έχει ενθαρρύνει το φαινόμενο τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο με νόμους που καθιστούν την ανασφάλεια στην εργασία πιο επισφαλή, καθιστώντας το ποσοστό γεννήσεων ολοένα και πιο μη βιώσιμο, όσο και μέσω του πολιτισμού και των μέσων ενημέρωσης που υποστηρίζουν την αγαμία .

Τα δεδομένα που παρουσίασε η ISTAT σχετικά με αυτό το θέμα δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: σύμφωνα με μια έρευνα του 2025, από τα 9,8 εκατομμύρια άτομα ηλικίας μεταξύ 18 και 49 ετών που εξέφρασαν την πρόθεση να μην αποκτήσουν παιδιά στο μέλλον, μόνο ένα μικρό ποσοστό (5,5%) δήλωσε ότι τα παιδιά δεν ήταν μέρος του σχεδίου ζωής τους. Τρεις στους δέκα είχαν ήδη αποκτήσει τα παιδιά που ήθελαν, ενώ ένα τεράστιο 62% δήλωσε ότι είχε εγκαταλείψει την πραγματοποίηση της επιθυμίας του να αποκτήσει παιδιά «λόγω διαφόρων ζητημάτων, ξεκινώντας από τον οικονομικό και τον εργασιακό τομέα».

Το ντετερμινιστικό όραμα πρέπει επίσης να προϋποθέτει τη μαζική εσωτερίκευση πρόσθετων αξιωμάτων που στοχεύουν στη θεώρηση ως δεδομένων πτυχών της πολιτικής οικονομίας, οι οποίες, αντίθετα, ιστορικά ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων ιδεολογικών επιλογών, και συγκεκριμένα:
α) το αξίωμα σύμφωνα με το οποίο η οικονομία θα πρέπει να δίνει προτεραιότητα στον διεθνή ανταγωνισμό αντί να ικανοποιεί την εγχώρια ζήτηση·
β) το αξίωμα σύμφωνα με το οποίο δεν θα ήταν καταστροφή αλλά μάλλον «φυσιολογικό» να υποταχθεί κανείς σε εξωτερικούς περιορισμούς και συνθήκες σταθερότητας που, όπως αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εμποδίζουν οποιαδήποτε επεκτατική πολιτική και εξαλείφουν κάθε περιθώριο επιλογής.

Το γενικό πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού έχει ασπαστεί η αριστερά, είτε μέσω άμεσης προσκόλλησης, όπως στην περίπτωση του Δημοκρατικού Κόμματος, είτε μέσω έμμεσης προσκόλλησης, είτε μέσω μιας μεσσιανικής-ηθικής ερμηνείας του μεταναστευτικού, όπως στην περίπτωση των κινημάτων «antifa».
Η δεξιά, από την άλλη πλευρά, ισχυρίζεται ότι θέλει να αντιταχθεί σε αυτό το σχέδιο, αλλά στην πράξη είτε θεωρεί το νεοφιλελεύθερο παράδειγμα της υποταγής της κοινωνίας στην αγορά αποδεκτό λόγω ενός παβλοφικού αντικομμουνιστικού αντανακλαστικού είτε, σε κάθε περίπτωση, δεν το θεωρεί πρόβλημα παρά την προφανή καταστροφή που η φιλελεύθερη κοινωνία της αγοράς έχει προκαλέσει στις παραδόσεις.

Σε κάθε περίπτωση, η θέση της ανάγκης για εκθετική αύξηση της μετανάστευσης λόγω της μείωσης του ποσοστού γεννήσεων αντιπροσωπεύει την πεμπτουσία της ιδεολογικής παραπλάνησης: ένα ψέμα που πρέπει να αποδομηθεί αφηγηματικά και να καταγγελθεί πολιτικά.

La grande menzogna su immigrazione e calo della natalità

Το να έχεις παιδιά είναι ακροδεξιό

Το φεστιβάλ του κρετινισμού μαίνεται αυτό το Σάββατο στο χωριό που είναι η Δύση. Και αναρωτιέται κανείς γιατί άνθρωποι που πιθανότατα θα το έβρισκαν ανυπέρβλητο να εργάζονται ως ταμίες σούπερ μάρκετ ή που χρειάζονται επειγόντως να θεραπεύσουν τις ναρκισσιστικές τους παθολογίες, κυκλοφορούν ανάμεσα στην παγκοσμιοποιημένη διανόηση, καταστρέφοντας δάση για να παράγουν μελανωμένο χαρτί ή κομμάτια, με τις παραλογότητές τους. Αλλά θα ήταν ένα άσκοπο ερώτημα γιατί αυτό ακριβώς θέλει η εξουσία: να φτιάχνει σαπουνόφουσκες για να μπορούμε να θαυμάσουμε τους περίεργους ιριδισμούς τους, ενώ αυτοί ασχολούνται με την κοινωνική μηχανική. Κι όμως, φτάνουμε στον πάτο επειδή μια Γερμανίδα ονόματι Βέρα Μπρούνσβαϊγκερ, μια λεγόμενη αντιγεννητική φεμινίστρια, εμφανίζεται γυμνή στη σκηνή της ανοησίας, γράφει βιβλία, συζητά- ή μάλλον, θα μπορούσε κανείς να πει, χτυπιέται ουρλιάζοντας - ενώ ασκεί ένα άθλημα τόσο εύκολο όσο είναι διαδεδομένο μεταξύ διανοούμενων ή αυτοαποκαλούμενων διανοούμενων: ​​αυτό της καταπολέμησης των προκαταλήψεων κατασκευάζοντας αντιπροκαταλήψεις. Η λογική λείπει, γιατί τελικά είναι ένα παιχνίδι καθαρής τύχης, και όσο καλά κατασκευασμένο κι αν είναι, είναι χάσιμο χρόνου. Έτσι, σε μια συνέντευξη το περασμένο Σαββατοκύριακο σε μια μεγάλη αυστραλιανή ειδησεογραφική ιστοσελίδα, η Brunschweiger ισχυρίστηκε ότι οι δεξιοί Δυτικοί πολιτικοί «θέλουν οι γυναίκες να κάνουν όλο και περισσότερα λευκά παιδιά» , ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για να απορρίψουν πρόσφυγες από τον «Παγκόσμιο Νότο». Κατά την άποψή της, αυτή είναι «μια πραγματικά επικίνδυνη εξέλιξη». Αντίθετα, δηλώνει, οι δυτικές χώρες έχουν «ηθικό καθήκον» να καλωσορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες και να σταματήσουν να κάνουν δικά τους παιδιά.

Λοιπόν, εκτός από το γεγονός ότι η μαμά της δεν της έχει αποκαλύψει ακόμη τα μυστικά της ζωής, δηλαδή ότι ο Νότος δεν είναι πλέον ο Τρίτος Κόσμος που ήταν κάποτε, αυτή η ανοησία έρχεται αμέσως αντιμέτωπη με μια αντίφαση. Αυτή η γυναίκα ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες « είναι ολοκληρωμένες χωρίς παιδιά » και παρατηρεί ότι το να μην έχουν παιδιά κάνει τις γυναίκες πολύ πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους «απλώς επειδή έχουν περισσότερο χρόνο να αναπτύξουν τις δικές τους προσωπικότητες. Το ίδιο ισχύει και για τους πατέρες: Προτιμώ πολύ περισσότερο έναν άντρα χωρίς παιδιά από έναν μπαμπά! Πιθανότατα έχει πολύ περισσότερες συναρπαστικές ιστορίες να πει». Τώρα, αυτή η κυρία πιθανότατα δεν καταλαβαίνει τη μέση ηλικία στην οποία αναπαράγονται οι άνθρωποι σήμερα, η οποία είναι ήδη η ηλικία στην οποία είτε έχεις γίνει ενδιαφέρων και καλλιεργημένος είτε δεν θα είσαι ποτέ ξανά, αλλά επίσης δεν συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν πολλές άτεκνες πόρνες. Και ίσως θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και η ίδια σε αυτήν την κατηγορία: απλώς ρίξτε μια ματιά στην ιστοσελίδα της και θαυμάστε τις συνηθισμένες φωτογραφίες glamour που, προφανώς, οι φεμινιστές σχολιαστές θεωρούν απαραίτητο συστατικό της αυτοπροβολής. Σε όλα αυτά προστίθεται μια σημαντική ανησυχία: το γεγονός ότι τα παιδιά αποτελούν σημαντική πηγή και παράγουν τεράστια ποσότητα CO2: «Μακράν η μεγαλύτερη επίδραση είναι το να έχεις ένα παιδί λιγότερο, κάτι που οι ερευνητές λένε ότι ισοδυναμεί με μείωση 58 τόνων CO2 για κάθε χρόνο που ζει ένας γονέας. Και μιλάμε για εκπομπές από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. ... Διαπίστωσαν ότι η εγκατάλειψη ενός αυτοκινήτου εξοικονόμησε μόνο 2,4 τόνους ετησίως, αποφεύγοντας μια υπερατλαντική πτήση μετ' επιστροφής 1,6 τόνους και η χορτοφαγία 0,8 τόνους ετησίως. Αυτή ήταν η επιφοίτησή μου, καθώς προσπαθώ όσο μπορώ να ελαχιστοποιήσω το αποτύπωμα άνθρακα μου». Ακόμα και η βλακεία μπορεί να έχει ένα αφοπλιστικό μεγαλείο.

Το πρόβλημα, επιστρέφοντας στην αρχή, είναι ότι αν αυτά είναι τα προβλήματα, δεν είναι σαφές ποιο νόημα υπάρχει στο να μην κάνουν πλέον παιδιά οι λεγόμενοι λευκοί, ενώ οι λεγόμενοι πρόσφυγες έχουν πολύ υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων: λοιπόν, ποιο νόημα θα είχε όλο αυτό; Ίσως οι γυναίκες που προέρχονται από αλλού δεν χρειάζεται να γίνουν ενδιαφέρουσες, ή ίσως τα παιδιά τους παράγουν λιγότερο CO2. Έτσι, μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα πώς αυτός ο ναυαγός της νοημοσύνης, στη σχεδία της Μέδουσας, μας δείχνει την τελευταία εξέλιξη της δεξιάς: μια μορφή πολιτικά ορθού λευκού υπερεθνικισμού που είναι απολύτως αποδεκτή από τις πανεπιστημιακές αίθουσες μέχρι τα καταστήματα σαμπουάν: μόνο εμείς οι Δυτικοί είμαστε τόσο εξελιγμένοι ώστε να πιστεύουμε ότι η δημογραφική αυτοκτονία είναι κάτι καλό. Η έλλειψη συνοχής της είναι το μόνο ενδιαφέρον πράγμα σε αυτή τη λαμπερή κυρία που παίρνει όλες τις απαραίτητες ιδεολογίες του παγκοσμιισμού και τις πετάει όλες ταυτόχρονα. Αν έχω σπαταλήσει μερικές γραμμές συζητώντας αυτή την πολλοστή ανοησία, είναι μόνο για να δείξω την τεχνητότητα ορισμένων θέσεων και την γελοία επιδίωξη του ριζοσπαστισμού της ανοησίας, μέσω της συνέργειας μεταξύ ενός συγκεκριμένου αναγκαστικού μεταναστευτικού, ενός συγκεκριμένου φεμινισμού, ακόμη και της κλιματικής καταστροφής. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερα βάζεις... όπως ακριβώς στον κάδο αταξινόμητων απορριμμάτων.

Fare figli è di estrema destra | il Simplicissimus

Η ήττα της Δύσης 6 Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Συνέχεια από Τετάρτη 27. Μαΐου 2026

Η ήττα της Δύσης 6

Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Εκδόσεις Gallimard, 2024

Κεφάλαιο 1

Ανισότητες, αλλά μια γενική συστράτευση με το καθεστώς

Η ιδιαιτερότητα μιας άμεσης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην εξουσία και στα λαϊκά στρώματα στη Ρωσία, όπως και η αναγνώριση κοινοτικών νοητικών ιχνών στο εσωτερικό των ανώτερων μεσαίων τάξεων, δεν πρέπει να μας κάνουν να λησμονούμε ότι η γενική αρχή ιεράρχησης, η οποία έπληξε όλες τις προηγμένες κοινωνίες μεταξύ 1960 και 2000, έφθασε και στη Ρωσία. Η νέα εκπαιδευτική διαστρωμάτωση αναπτύχθηκε εκεί πέρα από τα έτη 1985-1990, όταν ξεπεράστηκε το όριο του 20% ανώτατα εκπαιδευμένων ανά γενεακή ομάδα και μπλόκαρε την κομμουνιστική ιδεολογία.

Η κατάρρευση της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, η επιδρομή του πιο τολμηρού και αγοραίου τμήματος της νομενκλατούρας πάνω στα κρατικά αγαθά που βρίσκονταν υπό «ιδιωτικοποίηση» την εποχή του Γέλτσιν, παρήγαγαν μάλιστα μια έκρηξη των ανισοτήτων και μια ακραία συγκέντρωση του πλούτου και των εισοδημάτων. Αυτή η συγκέντρωση, αφού σταθεροποιήθηκε, διαχύθηκε προς τα κάτω και ευνόησε την ανάδυση μιας ανώτερης μεσαίας τάξης, της οποίας τα οικονομικά προνόμια δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκείνα των δυτικών ομολόγων της.

Η World Inequality Database (παγκόσμια βάση δεδομένων ανισότητας) αποκαλύπτει ότι, πριν από τη φορολογία, το μερίδιο των εισοδημάτων που λαμβάνεται από το ανώτερο 1% της πυραμίδας, έπειτα από το επόμενο 9%, ξεπερνά μάλιστα στη Ρωσία τα αμερικανικά αντίστοιχα μεγέθη το 2021: 24% των εισοδημάτων για το ανώτερο 1% στη Ρωσία έναντι 19% στις Ηνωμένες Πολιτείες, 27% για το επόμενο 9% στη Ρωσία όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γαλλία, συγκριτικά, διαθέτει μετριοπαθείς ανώτερες και ανώτερες μεσαίες τάξεις: το ανώτερο 1% λαμβάνει μόνο 9% των εισοδημάτων και το επόμενο 9% το 22%. Η αντικειμενική ανισότητα στη Γαλλία είναι κοντά στη γενική ευρωπαϊκή ισορροπία, στην πιο δημοκρατική εκδοχή της, όπως την παρατηρεί κανείς στις σκανδιναβικές χώρες.

Η ρωσική μεσαία τάξη, κατασκευασμένη κατά το ουσιώδες από τον κομμουνιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό και τη σοβιετική αξιοκρατική εκπαίδευση, απολαμβάνει, όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός, την κοινωνική ειρήνη της εποχής Πούτιν, την οποία πιστοποιεί, όπως είδαμε, η πτώση των ποσοστών αυτοκτονίας, ανθρωποκτονίας και θανάτων από αλκοολισμό. Η μείωση της βρεφικής θνησιμότητας πρέπει να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα και σύμβολο μιας ειρηνικής νοητικής και οικονομικής ατμόσφαιρας, η οποία δεν είχε υπάρξει ποτέ στη Ρωσία.

Ο καθηγητής κοινωνιολογίας Shlapentokh (Σλάπεντοκ) υπογράμμιζε, από την πλευρά του, ότι ποτέ οι συνθήκες ζωής στη Ρωσία δεν είχαν υπάρξει τόσο καλές, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας, όσο υπό τον Πούτιν. Οι ανώτερες μεσαίες τάξεις αποδέχθηκαν λοιπόν το καθεστώς, όπως και οι ολιγάρχες παραιτήθηκαν από κάθε διάθεση να ασκήσουν αυτόνομη εξουσία. Η σύλληψη του Mikhaïl Khodorkovski (Μιχαήλ Χοντορκόφσκι) τον Οκτώβριο του 2003 υπήρξε η ευκαιρία για το κράτος και τους ολιγάρχες να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Ο Πούτιν τους άφησε τα χρήματά τους, και μόνο τα χρήματά τους. Στην πραγματικότητα, η λέξη «ολιγάρχης», η οποία περιλαμβάνει την έννοια της εξουσίας (αρχή), δεν περιγράφει πλέον σωστά τη ρωσική πραγματικότητα.

Είναι διασκεδαστικό να διαπιστώνει κανείς ότι το κυνήγι των Ρώσων «ολιγαρχών», που εξαπολύθηκε στη Δύση από την αρχή της εισβολής στην Ουκρανία, γενίκευσε πέραν του Ατλαντικού την έννοια μιας Αμερικής πραγματικά ολιγαρχικής. Οι δικοί της ολιγάρχες μπορούν, αντίθετα από τους Ρώσους ομοίους τους, να παρεμβαίνουν —και μαζικά, όπως θα δούμε— στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα.

Το «σύστημα Πούτιν» είναι σταθερό επειδή είναι προϊόν της ιστορίας της Ρωσίας και όχι έργο ενός ανθρώπου. Το όνειρο που κατατρύχει την Ουάσιγκτον, μιας αντιπουτινικής εξέγερσης, δεν είναι πράγματι παρά ένα όνειρο, που απορρέει από την άρνηση των Δυτικών να δουν ότι οι συνθήκες ζωής βελτιώθηκαν υπό την κυριαρχία του και να αναγνωρίσουν την ιδιαιτερότητα της ρωσικής πολιτικής κουλτούρας. Έρχομαι τώρα στην πραγματική ευθραυστότητα της Ρωσίας: τη δημογραφία της.

Η στρατηγική του σπάνιου ανθρώπου (Η στρατηγική της λειψανδρίας)

Αν δεν υπήρχαν παρά μόνο τα στοιχεία που έχουν καταγραφεί ως εδώ, θα μπορούσαμε να προβλέψουμε ότι η Ρωσία θα έκανε κάτι περισσότερο από το να αντισταθεί στη Δύση· θα έπρεπε να εξετάσουμε την πιθανότητα ενός νέου ιμπεριαλισμού.

Αλλά η Ρωσία έχει μια θεμελιώδη αδυναμία, που είναι η χαμηλή της γονιμότητα, γνώρισμα το οποίο, για να πούμε την αλήθεια, το μοιράζεται με το σύνολο του πλέον ανεπτυγμένου κόσμου. Μεταξύ 1995 και 2000, κατά τα μαύρα χρόνια, η γονιμότητα είχε πέσει στο 1,35 παιδί ανά γυναίκα. Ανέβηκε στο 1,8 το 2016, πριν σταθεροποιηθεί στο 1,5. Αυτή η εξέλιξη προαναγγέλλει μια μείωση του συνολικού πληθυσμού, η οποία έχει ήδη αρχίσει, έστω κι αν, προς το παρόν, αντισταθμίζεται από προσαρτήσεις εδαφών και πληθυσμών που ανήκαν στην Ουκρανία.

Το 2021, η Ρωσία αριθμούσε 146 εκατομμύρια κατοίκους. Σύμφωνα με τις προβολές του ΟΗΕ, δεν θα ήταν πλέον παρά 143 εκατομμύρια το 2030 και 126 εκατομμύρια το 2050. Αν εξετάσει κανείς την πυραμίδα των ηλικιών το 2020, παραμονές του πολέμου, και ιδιαίτερα τον πληθυσμό που θα μπορούσε να στρατολογηθεί, οι άνδρες 35-39 ετών ήταν 6 εκατομμύρια, εκείνοι των 30-34 ετών 6,3 εκατομμύρια, εκείνοι των 25-29 ετών 4,6 εκατομμύρια, και εκείνοι των 20-24 ετών 3,6 εκατομμύρια. Αυτά δεν είναι προβολές, αλλά πραγματικοί και σημερινοί αριθμοί.

Η Ρωσία εισήλθε σε μια φάση συρρίκνωσης του ανδρικού πληθυσμού της που είναι δυνητικά επιστρατεύσιμος: κατά 40% για αυτές τις ηλικιακές ομάδες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το να γίνεται λόγος για μια κατακτητική Ρωσία, ικανή να εισβάλει στην Ευρώπη αφού θα έχει καταβάλει την Ουκρανία, ανήκει στη φαντασίωση ή στην προπαγάνδα. Η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία, με μειούμενο πληθυσμό και επιφάνεια 17 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, μακριά από το να θέλει να κατακτήσει νέα εδάφη, αναρωτιέται κυρίως πώς θα συνεχίσει να κατέχει εκείνα που ήδη διαθέτει.

Η ανησυχία που προκαλεί η δημογραφική κατάσταση είναι πανταχού παρούσα στους λόγους του Πούτιν και άλλων παραγόντων του καθεστώτος γενικότερα. Εξηγεί μια στρατιωτική στρατηγική που συχνά παρεξηγείται από τα μέσα ενημέρωσής μας, ή που κατανοείται υπερβολικά καλά αλλά αποκρύπτεται από τους αναγνώστες και τους ακροατές. Ο κυρίαρχος λόγος εξομοιώνει τον Πούτιν με τον Στάλιν. Αλλά επί Στάλιν, ο άνθρωπος ήταν άφθονος, η Ρωσία βρισκόταν σε δημογραφική επέκταση —ακόμη κι αν η γονιμότητα είχε αρχίσει να πέφτει γύρω στο 1928—, και ο Κόκκινος Στρατός μπορούσε επομένως να θυσιάζει ανθρώπους κατά εκατομμύρια, όπως έκανε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το σημερινό ρωσικό στρατιωτικό δόγμα, αντίθετα, απορρέει από τη διαπίστωση ότι υπάρχει λειψανδρία, ο άνθρωπος έγινε σπάνιος. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Ρωσία εισήλθε στην Ουκρανία μόνο με 120.000 στρατιώτες. Οι Ρώσοι υποτίμησαν πολύ προφανώς τον αντίπαλό τους —θα δούμε γιατί στο επόμενο κεφάλαιο— αλλά παρ’ όλα αυτά κατέκτησαν, πρέπει να το παραδεχθούμε, ένα σημαντικό τμήμα του ουκρανικού εδάφους κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας. Αντίθετα με όσα ακούστηκαν παντού, ο ρωσικός στρατός επέλεξε να διεξαγάγει έναν αργό πόλεμο για να εξοικονομήσει ανθρώπους. Ο σημαντικός ρόλος που έπαιξαν τα τσετσενικά συντάγματα και η πολιτοφυλακή Wagner κατά τα πρώτα στάδια της σύγκρουσης απορρέει από αυτή την επιλογή, όπως και οι μερικές, προοδευτικές επιστρατεύσεις, που πραγματοποιήθηκαν με φειδώ. Η προτεραιότητα των Ρώσων δεν είναι να καταλάβουν το μέγιστο δυνατό εδάφους, αλλά να χάσουν τον ελάχιστο δυνατό αριθμό ανθρώπων. Κατά την ουκρανική αντεπίθεση του φθινοπώρου του 2022, η οποία διεξήχθη ύστερα από μαζική επιστράτευση, οι Ρώσοι, βρισκόμενοι σε αναλογία ένας προς τρεις, προτίμησαν να εγκαταλείψουν στα ανατολικά το τμήμα της περιφέρειας του Χάρκοβο που έλεγχαν, και στα νότια να υποχωρήσουν χωρίς μάχη στην αριστερή όχθη του Δνείπερου. Ο στρατηγός Σουροβίκιν, ο οποίος έλαβε αυτή την απόφαση, εξήγησε ότι ο πόλεμος θα κερδιζόταν με άλλον τρόπο και όχι θυσιάζοντας άσκοπα ανθρώπους. Ο πόλεμος έκτοτε εντάθηκε και οι ανθρώπινες απώλειες ακολούθησαν, και από τις δύο πλευρές. Δεν διαθέτουμε αξιόπιστους αριθμούς ούτε από την πλευρά των Ουκρανών ούτε από εκείνη των Ρώσων. Το τέλος της σύγκρουσης θα επιτρέψει να γίνει ένας ρεαλιστικός απολογισμός και νομίζω ότι οι περισσότεροι ιστορικοί περιμένουν με περιέργεια να μάθουν τον αριθμό των νεκρών και των τραυματιών του ενός και του άλλου στρατοπέδου.

Από την πτώση της ΕΣΣΔ και τη διάλυση εκείνου που υπήρξε η αυτοκρατορία τους, οι Ρώσοι γνωρίζουν ότι, απέναντι στο ΝΑΤΟ, του οποίου ο πληθυσμός, αν μπορεί κανείς να το πει έτσι, ήταν -το 2023- 887 εκατομμύρια, δεν έχουν πλέον το ίδιο βάρος — δεν υπολόγισα την Τουρκία, για την οποία δεν ξέρει πλέον κανείς πολύ καλά πού βρίσκεται διπλωματικά (η διπλωματική της θέση δεν είναι ξεκάθαρη).

Ο ρωσικός στρατός λοιπόν, σταδιακά, όρισε ένα νέο στρατιωτικό δόγμα το οποίο, πέρα από την επιταγή της εξοικονόμησης ανθρώπων, παρουσιάζει μια κεφαλαιώδη αλλαγή. Ξεκινώντας από μια ποσοτική υπεροχή σε συμβατικά μέσα, το σοβιετικό δόγμα απέκλειε την εξαπόλυση πρώτου πυρηνικού πλήγματος. Το νέο δόγμα, λαμβάνοντας υπόψη τη φτώχεια σε ανθρώπους, επιτρέπει, αυτό, τα τακτικά πυρηνικά πλήγματα, αν το ρωσικό έθνος και κράτος απειληθούν.

Οι Δυτικοί πρέπει να πάρουν την προειδοποίηση στα σοβαρά. Είναι, πιστεύω, μια άμεση πολωνική στρατιωτική επέμβαση εκείνο που φοβούνταν πάνω απ’ όλα οι Ρώσοι ηγέτες, διότι η μάζα της Πολωνίας θα τους ανάγκαζε σε πλήρη επιστράτευση και, επομένως, σε μια στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας που θα τους έκανε να χάσουν το όφελος της πολιτικής ειρήνης που ανακτήθηκε υπό τον Πούτιν. Ένα από τα χαρακτηριστικά της ρωσικής διπλωματικής και στρατιωτικής πρακτικής —σε αντίθεση με εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών— είναι η αξιοπιστία των δεσμεύσεών της. Έτσι, η Ρωσία είχε δεσμευθεί να υπερασπισθεί τον Bashar al-Assad· αυτός αποδείχθηκε ένας σφαγέας, του οποίου η περίπτωση φαινόταν απελπισμένη. Αλλά η Ρωσία δεν υπέκφυγε και ανέπτυξε στρατεύματα στη Συρία από τον Σεπτέμβριο του 2015. Αν θεωρητικοποίησε τη δυνατότητα τακτικών πυρηνικών πληγμάτων σε περίπτωση άμεσης απειλής της κυριαρχίας της, το ΝΑΤΟ πρέπει να το λάβει αυτό υπόψη. Θα τηρήσει την υπόσχεσή της. Πρόκειται για ζοφερές σκέψεις, το αναγνωρίζω, αλλά οι ηγέτες μας πήραν σε αυτόν τον πόλεμο υπερβολικά πολλές αποφάσεις με απερίσκεπτο τρόπο και η προτεραιότητά μας ως πολιτών είναι επομένως να βεβαιωθούμε ότι γνωρίζουν το δόγμα του ρωσικού στρατού καλύτερα απ’ ό,τι γνώριζαν την ικανότητα αντίδρασης των ρωσικών τραπεζών στην περίπτωση που αυτές θα αποσυνδέονταν από το Swift.

Πέντε χρόνια για να κερδηθεί ο πόλεμος

Οι Ρώσοι προκάλεσαν το ΝΑΤΟ τον Φεβρουάριο του 2022 επειδή αισθάνονταν έτοιμοι. Από το 2018-2019, όπως ειπώθηκε, διαθέτουν υπερηχητικούς πυραύλους που τους εξασφαλίζουν αδιαμφισβήτητη υπεροχή ακόμη και απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες· μπορούν, όπως απέδειξαν, να αποκοπούν από το Swift. Τα πράγματα, άλλωστε, εξελίχθηκαν γι’ αυτούς καλύτερα απ’ ό,τι αναμενόταν, επειδή πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων ορισμένες πολύ σημαντικές, διαπιστώνοντας ότι άντεχαν το πρώτο σοκ και μη αντέχοντας πλέον οι ίδιες την αμερικανική κηδεμονία, συνέχισαν να εμπορεύονται μαζί τους και, στην πραγματικότητα, τους στήριξαν — θα επανέλθουμε σε αυτό στο κεφάλαιο 11. Αλλά αν ένα «παράθυρο ευκαιρίας» άνοιξε για τη Ρωσία το 2022, πρόκειται επίσης να κλείσει.

Συνεχίζεται

Με τον υπερπληθυσμό, αναδύεται ένας μη κατοικήσιμος κόσμος…

του Alain de Benoist - 18/05/2026

Πηγή: Μπαρμπαντίγιο

Σύμφωνα με τον Μπενουάστ, ​​ο παγκόσμιος πληθυσμός συνεχίζει ΝΑ αυξάνεται. Η αναπαραγωγή, εκ φύσεως, μπορεί να είναι εκθετική, ενώ οι πόροι της Γης όχι. Αυτό έχει ήδη δηλώσει ο Μάλθους, και ορισμένοι πιστεύουν ότι το μόνο λάθος του ήταν ότι είχε κάνει σωστά πολύ νωρίς. Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος σήμερα;

Πέρα από ένα ορισμένο όριο, οποιαδήποτε αύξηση στους αριθμούς οδηγεί σε ένα «ποιοτικό άλμα» που μεταφράζεται σε μια αλλαγή στη φύση. Όπως όλοι γνωρίζουν, ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται συνεχώς, αλλά το πιο σημαντικό, αυξάνεται με έναν συνεχώς επιταχυνόμενο ρυθμό. Γύρω στο 1700, υπήρχαν λιγότεροι από 700 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γη. Μέχρι το 1900, υπήρχαν 1,6 δισεκατομμύρια. Σήμερα, με πάνω από 250.000 γεννήσεις την ημέρα, ο πληθυσμός έχει ξεπεράσει τα 7,7 δισεκατομμύρια. Μέχρι το τέλος του αιώνα, οι μέσες εκτιμήσεις κυμαίνονται γύρω στα δώδεκα δισεκατομμύρια, ενώ οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις φτάνουν τα δεκαέξι δισεκατομμύρια. Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να διαφωνεί ατελείωτα για τον αριθμό των δίποδων που μπορούν να ζήσουν σε αυτόν τον πλανήτη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι υπάρχει ένα όριο: όπως ακριβώς δεν μπορεί να υπάρξει άπειρη υλική ανάπτυξη σε έναν πεπερασμένο χώρο, έτσι και ο πληθυσμός δεν μπορεί να αυξάνεται επ' αόριστον μέσα σε μια περιορισμένη περιοχή. Δυστυχώς, ζούμε σε μια εποχή που δεν ανέχεται όρια. Ο Μάλθους (Δοκίμιο για την Αρχή του Πληθυσμού, 1803) ανησυχούσε μόνο για την εξάντληση των πόρων. Σήμερα, οι ίδιοι οι αριθμοί αποτελούν πρόβλημα: η ποσότητα είναι περισσότερο από ποτέ το αντίθετο της ποιότητας. Με τρία ή τέσσερα δισεκατομμύρια λιγότερα δίποδα, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος!

Ο υπερπληθυσμός επιδεινώνει μηχανικά όλα τα προβλήματα, καθιστώντας τα σταδιακά δυσεπίλυτα. Αποτελεί πρόσφορο έδαφος για συγκρούσεις, καθώς η δημογραφική πίεση δημιουργεί νέες συγκρούσεις. Επιταχύνει την εξάντληση των φυσικών πόρων. Αυξάνει την οικονομική εξάρτηση και την ευπάθεια σε καταστροφικές διακυμάνσεις στις παγκόσμιες αγορές, ενθαρρύνει τη μαζική μετανάστευση από χώρες με υπερπληθυσμό και επιδεινώνει τις επιπτώσεις της υπερκατανάλωσης, της εξάντλησης του εδάφους, της ρύπανσης των υπόγειων υδάτων και της συσσώρευσης αποβλήτων. Τα αποθέματα γεωργικής παραγωγικότητας έχουν πλέον εξαντληθεί. Η επέκταση της γεωργικής γης φτάνει στα όριά της και τα ωκεάνια ιχθυαποθέματα μειώνονται επίσης. Πάνω από το 90% της συνολικής βιομάζας που παράγεται ετησίως παγκοσμίως έχει ήδη αξιοποιηθεί.

Είναι σημαντικό ότι οι περισσότεροι αυτοαποκαλούμενοι περιβαλλοντολόγοι ενεργούν σαν η δημογραφία και το περιβάλλον να είναι ξεχωριστά ζητήματα, ενώ στην πραγματικότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Ποιο είναι το νόημα να μιλάμε για τη διατήρηση των οικοσυστημάτων και την προστασία της βιοποικιλότητας, ποιο είναι το νόημα να ανησυχούμε για τη διαχείριση των αποβλήτων και τις επιπτώσεις της καύσης ορυκτών καυσίμων, αν η αύξηση του πληθυσμού οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενη ρύπανση και απόβλητα, και ο χώρος που απομένει για τα άγρια ​​είδη είναι καταδικασμένος να εξαφανιστεί; Ποιο είναι το νόημα να θέλουμε να περιορίσουμε τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου αν δεν περιορίσουμε και τον πληθυσμό; Σε τριάντα χρόνια, λόγω της φυσικής αύξησης και της εγκατάλειψης της υπαίθρου, το 68% του παγκόσμιου πληθυσμού θα ζει σε πόλεις, 2,5 δισεκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι από σήμερα. Με τις φτωχογειτονιές να στεγάζουν πάνω από είκοσι εκατομμύρια ανθρώπους και τις μεγαλουπόλεις με πάνω από εκατό εκατομμύρια, αναδύεται ένας πραγματικά μη βιώσιμος κόσμος.

Η παγκοσμιοποίηση προφανώς επιδεινώνει την κατάσταση, αλλά αποκαλύπτει επίσης σημαντικές ανισότητες. Πέρα από τον υπερπληθυσμό, δεν αντιμετωπίζουμε και ένα πρόβλημα κατανομής;

Είναι σαφές. Το 1950, με 228 εκατομμύρια κατοίκους, η αφρικανική ήπειρος αντιπροσώπευε το 9% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το 2017, με 1,2 δισεκατομμύρια κατοίκους, αντιπροσώπευε σχεδόν το 17%. Μέχρι το τέλος του αιώνα, με 4,2 δισεκατομμύρια κατοίκους (το 89% εκ των οποίων ζει στην υποσαχάρια Αφρική), θα αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού. Με μέσο ποσοστό γονιμότητας 4,6 παιδιών ανά γυναίκα, ο πληθυσμός της Αφρικής αυξάνεται κατά 2,5% ετησίως, διπλασιάζοντας ουσιαστικά κάθε είκοσι οκτώ χρόνια. Η Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, αντιπροσώπευε μόνο το 9,8% του παγκόσμιου πληθυσμού το 2017 και αυτό το ποσοστό αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω. Από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη έχει χάσει 24 εκατομμύρια κατοίκους. Στη Γαλλία, μόλις καταγράφηκε το τέταρτο συνεχόμενο έτος μείωσης των ποσοστών γεννήσεων: η μέση ηλικία τεκνοποίησης συνεχίζει να αυξάνεται και η φυσική αύξηση δεν ήταν τόσο χαμηλή από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι πρωτίστως ο αριθμός των ανθρώπων, αλλά η επιδείνωση της δημογραφικής πυραμίδας. Το γεγονός ότι η Ευρώπη είναι λιγότερο πυκνοκατοικημένη δεν είναι τραγωδία, κάθε άλλο. Αυτό που είναι τραγωδία είναι ότι γερνάει αδυσώπητα. Ωστόσο, δεν είναι σοβαρό να φανταστεί κανείς ότι οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να εμπλακούν σε έναν δημογραφικό ανταγωνισμό στον οποίο θα «τα πήγαιναν καλύτερα» από τα 6,4 παιδιά ανά γυναίκα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό ή τα 7 παιδιά ανά γυναίκα στον Νίγηρα!

«Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε», διαβάζουμε στη Γένεση, μια αρχή που ισχύει εξίσου για Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους. Σας φαίνεται ακόμα επίκαιρο αυτό το θρησκευτικό αξίωμα;

Σε μια εποχή που μεγάλο μέρος του κόσμου ήταν ακατοίκητο και όταν η πρωταρχική επιταγή για τις μικρές κοινότητες ήταν η αριθμητική επέκταση για να μεγιστοποιήσουν τις πιθανότητες επιβίωσής τους, το «Να είστε καρποφόροι και να πληθύνεστε» ήταν απόλυτα δικαιολογημένο. Το πρόβλημα προκύπτει όταν αγνοούμε το πλαίσιο και προσποιούμαστε ότι μια αρχή που ισχύει υπό ορισμένες συνθήκες πρέπει να θεωρείται δόγμα που ισχύει ανά πάσα στιγμή και σε όλα τα μέρη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε πολλούς κύκλους, ο υπερπληθυσμός είναι ένα θέμα ταμπού: στο όνομα της «φιλοξενίας της ζωής» και της κριτικής του «Μαλθουσιανισμού», οι άνθρωποι προτιμούν να κλείνουν τα μάτια. Ωστόσο, μια χαλαρή προσέγγιση στην αντισύλληψη είναι ανεύθυνη σήμερα και ο «σεβασμός για τη ζωή» δεν μπορεί να επεκταθεί σε εκείνες που δεν έχουν ακόμη συλληφθεί. Ποια είναι λοιπόν η λύση; Μέσω καταναγκαστικών μέτρων, η Κίνα κατάφερε να περιορίσει το ποσοστό γεννήσεων, αλλά τα «κίνητρα» για την επιβράδυνση της αύξησης του πληθυσμού είναι γενικά μια ψευδαίσθηση, ειδικά σε χώρες όπου τα παιδιά θεωρούνται μια μορφή ασφάλισης συνταξιοδότησης. Η μαζική μετανάστευση σε άλλους πλανήτες είναι επιστημονική φαντασία. Τι μένει, λοιπόν; Ίσως επιδημίες! (από τη Λεωφόρο Βολταίρου)

Con il sovrappopolamento sta emergendo un mondo invivibile…

Ο θάνατος της Ευρώπης

Hans Vogel - 05/01/2026

Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη

Ιδωμένη μέσα από τα μάτια ενός αφελούς παρατηρητή, η «δημοκρατία» στην Ευρώπη είναι ζωντανή και ακμάζουσα. Εκλογές διεξάγονται τακτικά σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, υπάρχουν δεκάδες πολιτικά κόμματα, και υπάρχει μια «αριστερά» και μια «δεξιά». Συζητήσεις διεξάγονται σε εθνικά και περιφερειακά κοινοβούλια και σε δημοτικά συμβούλια. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες φιλοξενεί συζητήσεις που μερικές φορές φαίνονται έντονες για σημαντικά και γνήσια ζητήματα.

Αλλά άν είστε προσεκτικοί, ίσως να έχετε παρατηρήσει ότι σε ορισμένα κοινοβούλια ο πρόεδρος έχει απαγορεύσει τη χρήση ορισμένων όρων και λέξεων. Στο ολλανδικό κοινοβούλιο, η λέξη «omvolking» (αντικατάσταση πληθυσμού) απαγορεύεται αυστηρά. Η χρήση αυτού του όρου μπορεί να οδηγήσει στην αναστολή της θητείας ενός μέλους του κοινοβουλίου. Ωστόσο, αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 είναι ακριβώς αυτό: αντικατάσταση πληθυσμού. Καθώς ο κυβερνητικός έλεγχος στην Ευρώπη έχει γίνει πολύ πιο αυστηρός με την πάροδο των ετών, είναι προφανές ότι λίγα πράγματα συμβαίνουν στην Ευρώπη χωρίς τη γνώση του κράτους. Αντίθετα, τα περισσότερα πράγματα συμβαίνουν επειδή το κράτος τα θέλει.

Απλώς κοιτάξτε τη Μεγάλη Παράσταση: Covid, «Κλιματική Αλλαγή» και τις επίσημες πολιτικές που μας λένε ότι βοηθούν στην καταπολέμησή της. Ακούστε όλους αυτούς τους πολεμοκάπηλους στη Γερμανία, τη Γαλλία και αλλού, να φωνάζουν ότι «οι Ρώσοι έρχονται». Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οι αυτόχθονες Ευρωπαίοι πράγματι αντικαθίστανται από Αφρικανούς και Ασιάτες. Στην ΕΕ, με πάνω από 450 εκατομμύρια κατοίκους, υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια μαύροι και μουσουλμάνοι, λίγοι από τους οποίους έχουν κάποιο σεβασμό ή έστω ένα γνήσιο ενδιαφέρον για τον παραδοσιακό ευρωπαϊκό πολιτισμό. Πολλοί από αυτούς δεν μπορούν καν να μιλήσουν σωστά, πόσο μάλλον να διαβάσουν, τη γλώσσα της ευρωπαϊκής χώρας της οποίας είναι υπήκοοι. Στις Βρυξέλλες, τα τρία τέταρτα του τοπικού πληθυσμού κάτω των 20 ετών είναι μη Ευρωπαίοι. Στη Βιέννη, η πλειοψηφία των μαθητών δημοτικού σχολείου είναι ξένοι, κυρίως μουσουλμάνοι. Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι το 1689, οι Τούρκοι εμποδίστηκαν οριακά να κατακτήσουν τη Βιέννη και να την κάνουν μουσουλμανική πόλη, ενώ σήμερα, η νεολαία της Βιέννης είναι συντριπτικά μουσουλμανική.

Στην πραγματικότητα, η πρόσφατη δημογραφική μετατόπιση στην Ευρώπη δεν αποτελεί έκπληξη. Πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, ήταν ήδη σαφές ότι οι αλλαγές βρίσκονταν σε εξέλιξη, ακόμη και αν λίγοι θα μπορούσαν να προβλέψουν τα αποτελέσματα.

Το 1938, ο Γερμανός συνδικαλιστής Walter Pahl δημοσίευσε το Das politische Antlitz der Erde. Ein Weltpolitischer Atlas (The Political Face of the Earth. An Atlas of World Politics). Στη σελίδα 77, έκανε μια σύντομη επισκόπηση της σύγχρονης ευρωπαϊκής δημογραφίας. « ...γύρω στο 1900, μόνο η Γαλλία, ένα κλασικό παράδειγμα αντισύλληψης, είχε λιγότερες από τρεις γεννήσεις ανά γάμο. Παρόλο που η αντισύλληψη είχε εφαρμοστεί εξαρχής στο Βέλγιο, την Αγγλία και την Ελβετία, αυτές οι χώρες διατηρούσαν ακόμη ποσοστά 3,5, 3,7 και 3,8 γεννήσεων ανά γάμο, αντίστοιχα. Με εξαίρεση την Ελβετία, οι χώρες ανατολικά του Ρήνου, μαζί με την Ανατολική Ευρώπη, σχημάτιζαν μια συνεχόμενη περιοχή με υψηλά ποσοστά γεννήσεων. Τι αλλαγή το 1929! Η Γαλλία όχι μόνο είχε ισοφαριστεί, αλλά και είχε ξεπεραστεί. Με εξαίρεση την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, οι γεννήσεις ανά γάμο είχαν μειωθεί κάτω από 3,9 παντού. Η μείωση ήταν πιο έντονη στη Γερμανία, αλλά η χώρα είχε καταφέρει να ανακάμψει από την άβυσσο. Μέχρι το 1936, το επίπεδο που είχε φτάσει η Γερμανία είχε ξεπεραστεί από την Αγγλία και τη Σουηδία. Το όριο των λιγότερων από δύο παιδιών ανά γάμο περιελάμβανε επίσης τη Νορβηγία, τη Δανία, το Βέλγιο και την Αυστρία. Η έντονη διαφορά μεταξύ Ανατολής και Δύσης γίνεται για άλλη μια φορά εμφανής. Στην Κεντρική Ευρώπη, μόνο η Γερμανία έχει βελτιώσει τη θέση της, η οποία είναι σαφώς αποτέλεσμα της ενεργού εθνικοσοσιαλιστικής δημογραφικής πολιτική. Η Γερμανία έχει κατανοήσει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει η μείωση του ποσοστού γεννήσεων για το μέλλον του έθνους. Όλη η Ευρώπη πρέπει να το συνειδητοποιήσει αυτό !

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950, τα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη είχαν αυξηθεί, μόνο και μόνο για να αρχίσουν να μειώνονται ξανά από τη δεκαετία του 1960. Σήμερα, τα ποσοστά γεννήσεων των πραγματικά ιθαγενών Ευρωπαίων στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν επαρκούν για να διατηρήσουν έναν σταθερό πληθυσμό. Οι πολυάριθμες μη ευρωπαϊκές κοινότητες έχουν όλες υψηλότερα ποσοστά γεννήσεων. Επιπλέον, οι νέοι Μουσουλμάνοι από τις χώρες του Μαγκρέμπ τείνουν να μην παντρεύονται νεαρές γυναίκες από την κοινότητά τους, επειδή αυτές είναι συχνά καλύτερα μορφωμένες, πολύ «δυτικοποιημένες» και απρόθυμες να αναλάβουν τον ρόλο των «παραδοσιακών συζύγων». Αυτές οι γυναίκες, συχνά καλά ενσωματωμένες, παραμένουν επομένως ανύπαντρες και άτεκνες. Αντ' αυτού, πολλοί νέοι Μουσουλμάνοι προτιμούν να παντρεύονται κορίτσια από αγροτικά ή αστικά υπόβαθρα κατώτερης τάξης στη χώρα προέλευσής τους, τα οποία ασχολούνται με τις καθημερινές τους δραστηριότητες καλυμμένες με καλύμματα. Αυτές οι νύφες συνήθως δεν μαθαίνουν ποτέ να μιλούν την ευρωπαϊκή γλώσσα της χώρας στην οποία εισήχθησαν. Ως αποτέλεσμα, τα πολυάριθμα παιδιά που συνήθως αποκτούν θα μιλούν το πολύ ένα ακατανόητο πίτζιν (pidgin) και θα εγκαταλείψουν το σχολείο όπως οι πατέρες τους.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Όσοι αρνούνται να προσαρμοστούν και να ξεκινήσουν καριέρα σε μικροεγκλήματα, παρενοχλούν λευκές γυναίκες (πριν και μετά το σκοτάδι), σχηματίζουν συμμορίες και περιστασιακά εμπλέκονται σε επιθέσεις με μαχαίρια, προέρχονται πάντα από χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Σομαλία, η Ερυθραία, η Συρία, το Μαρόκο, η Αλγερία ή άλλα μέρη της Αφρικής. Οι μόνοι μη Ευρωπαίοι που φαίνεται να ενσωματώνονται καλά είναι οι Τούρκοι, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής τους δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτούς της Ευρώπης. Στις τελευταίες γενικές εκλογές, οι Γερμανοί Τούρκοι ψήφισαν πολύ συχνά το AfD, γεγονός που εγείρει την υποψία ότι αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους οι ελίτ προσπαθούν να απαγορεύσουν το AfD και να το εμποδίσουν να συμμετάσχει στις εκλογές.

Με τα αυξανόμενα ποσοστά θνησιμότητας σε ολόκληρη την ΕΕ μετά το Great Covid Show, όπως υποδεικνύεται από την ετήσια αύξηση των υπερβολικών θανάτων, είναι ασφαλές να πούμε ότι ο ηλικιωμένος πληθυσμός της Ευρώπης βιώνει μια τεράστια μείωση. Αυτό είναι προφανώς κυρίως ένα όφελος για τα ιδιωτικά και κρατικά συνταξιοδοτικά ταμεία. Ενώ η διαδικασία δεν είναι άμεσα ορατή στο μη εκπαιδευμένο μάτι, τα σημάδια είναι εμφανή παντού. Πάρτε, για παράδειγμα, τις επίσημες νεκρολογίες σε χωριά σε όλη τη Νότια Ευρώπη και σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο. Σιγά σιγά, όλα αυτά τα αγροτικά χωριά που έχουν ήδη την πλειοψηφία των ηλικιωμένων κατοίκων θα ερημώσουν. Μόνο στην Ιταλία, υπάρχουν 6.000 εγκαταλελειμμένα χωριά, σχεδόν 3.000 στην Ισπανία και χιλιάδες ακόμη στη Γαλλία, την Πορτογαλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Φαίνεται ότι τις επόμενες δεκαετίες, οι περισσότερες αγροτικές περιοχές της Ευρώπης θα ερημωθούν.

Η υπερβολική θνησιμότητα είναι εμφανής ακόμη και στις νεότερες γενιές των πραγματικών Ευρωπαίων. Απλώς κοιτάξτε τη συχνότητα με την οποία οι νέοι αθλητές πεθαίνουν από καρδιακά προβλήματα. Απλώς κοιτάξτε τη συχνότητα με την οποία οι νέοι χτυπιούνται ξαφνικά από κακοήθεις όγκους και άλλες θανατηφόρες σωματικές ασθένειες. Η ξαφνική αύξηση σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα τελευταία πέντε χρόνια είναι αποτέλεσμα των εμβολίων COVID-19 που επιβάλλονται από τις κυβερνήσεις σε ανυποψίαστους πολίτες. Ομοίως, η ανησυχητική μείωση της ανδρικής γονιμότητας σε όλη την Ευρώπη οφείλεται επίσης σε αυτά τα εμβόλια COVID-19. Έτσι, το Μεγάλο Θέαμα COVID έχει οδηγήσει σε αύξηση των θανάτων και μείωση των γεννήσεων μεταξύ των ιθαγενών Ευρωπαίων. Είναι ενδιαφέρον ότι, συνολικά, οι ξένοι και τα παιδιά τους που γεννήθηκαν στην περιοχή ήταν λιγότερο πιθανό να λάβουν εμβόλια COVID-19 και, κατά συνέπεια, επηρεάζονται λιγότερο από τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας και τη μείωση των ποσοστών γεννήσεων.

Δεδομένου ότι οι περισσότερες χώρες της ΕΕ έχουν ανεστραμμένες δημογραφικές πυραμίδες, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι, τελικά, θα απομείνουν μόνο μερικές δεκάδες εκατομμύρια αληθινοί Ευρωπαίοι. Μέχρι τότε, αν όχι η πλειοψηφία, τουλάχιστον η πλειοψηφία των κατοίκων τους θα είναι ξένης καταγωγής και δεν θα έχουν καμία σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τις παραδόσεις. Πιθανότατα δεν θα μιλούν γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ελληνικά, ισπανικά ή άλλη γλώσσα με πλούσια πολιτιστική παράδοση, αλλά μόνο μια ακατανόητη και δυσάρεστη γλώσσα με πολύ περιορισμένο λεξιλόγιο. Ο υπόλοιπος πληθυσμός μπορεί να μην είναι καν σε θέση να κατακτήσει βασικές πνευματικές δεξιότητες. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, το Υπουργείο Παιδείας της Κάτω Σαξονίας στη Γερμανία αποφάσισε να απλοποιήσει την αριθμητική διδασκαλία καταργώντας την απαίτηση οι μαθητές να γνωρίζουν πώς να κάνουν διαίρεση. Όπως φαίνεται, η διαδικασία μείωσης του πολιτιστικού επιπέδου που ξεκίνησε από τις ευρωπαϊκές ελίτ μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η οποία διαβρώνει σταθερά την πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση, φτάνει σε ολοένα και βαθύτερα επίπεδα.

Το απαγορευμένο όνειρο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και όλων των κυβερνήσεων της ΕΕ που βρίσκονται υπό τον έλεγχό του — να περιορίσουν τον υπόλοιπο πληθυσμό της Ευρώπης σε μαζικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, γνωστά ως «πόλεις των δεκαπέντε λεπτών», θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα νωρίτερα από ό,τι νομίζουμε. Ένα περαιτέρω κίνητρο για τους Ευρωπαίους που ζουν σε αγροτικές περιοχές είναι το δυσοίωνο έργο που ονομάζεται «Rewilding Europe», το οποίο στοχεύει να κάνει την Ευρώπη ένα πιο άγριο μέρος. Ταυτόχρονα, όλα τα καθεστώτα της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Starmer στην Αγγλία, έχουν ξεκινήσει πολιτικές που στοχεύουν στην καταστροφή της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Έχει αποφασιστεί ότι οι Ευρωπαίοι αγρότες θα εξαφανιστούν και ότι οι μεγάλοι επενδυτές (τόσο ιδιώτες όπως ο Bill Gates όσο και εταιρείες όπως η BlackRock) θα οικειοποιηθούν τις γαίες τους. Μέσα στην τρέλα τους, οι σχεδιαστές στις Βρυξέλλες και στις διάφορες πρωτεύουσες της ΕΕ έχουν αποφασίσει ότι η γεωργία του μέλλοντος θα είναι πλήρως μηχανοποιημένη και αυτοματοποιημένη.

Αν, λοιπόν, οι εγκληματίες Ευρωκράτες, οι γκάνγκστερ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και οι κακές ελίτ των κρατών μελών της ΕΕ πετύχουν τα σχέδιά τους, πώς θα μοιάζει η Ευρώπη σε πέντε ή δέκα χρόνια;

Από τότε που ο Λένιν και ο Στάλιν κατέστρεψαν τη Ρωσία τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, κανένα άλλο μέρος στον κόσμο δεν έχει υποστεί το είδος των εξωφρενικά φιλόδοξων και ηλίθιων, αδίστακτων και απάνθρωπων πολιτικών που εφάρμοσε αυτό το δυναμικό δίδυμο. Μέχρι που οι Ευρωκράτες από τις Βρυξέλλες εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και άδραξαν την ευκαιρία. Σήμερα, αυτοί οι φανατικοί Ευρωκράτες, εντελώς αποκομμένοι από την πραγματική ζωή έξω από τους διαδρόμους εξουσίας τους, προκαλούν πολύ μεγαλύτερη ζημιά από τους Σοβιετικούς του παρελθόντος.

Οι τρέχουσες πολιτικές της ΕΕ και των κρατών μελών είναι τόσο αντιδημοφιλείς στις νεότερες γενιές που πολλοί από αυτούς θα ήθελαν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη και να χτίσουν μια ζωή αλλού. Περισσότεροι από ένας στους τέσσερις Γάλλους ηλικίας μεταξύ 25 και 45 ετών θα ήθελαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Μεταξύ αυτών είναι επιχειρηματίες, διευθυντές, γιατροί, δικηγόροι και άλλα άτομα με υψηλά προσόντα. Οι λόγοι για τους οποίους θέλουν να φύγουν περιλαμβάνουν τους υψηλούς φόρους, την έλλειψη στέγης και την έλλειψη εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και επιχειρηματίες εγκαταλείπουν τη χώρα τους. Η κατάσταση είναι παρόμοια σε πολλές άλλες χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου. Οποιαδήποτε κυβέρνηση αντιμετωπίζει αυτό το είδος αντίδρασης από τους πολίτες της θα πρέπει να σταματήσει και να αναλογιστεί τι κάνει και τι έχει κάνει μέχρι στιγμής. Αλλά αυτό δεν ισχύει στην Ευρώπη. Όσο περισσότεροι άνθρωποι φεύγουν, τόσο το καλύτερο για τις ελίτ, γιατί σημαίνει επίσης αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης.

Ο ιθαγενής πληθυσμός της Ευρώπης μειώνεται λόγω της σταθερής μείωσης των ποσοστών γεννήσεων. Θα πρέπει επίσης να υπενθυμιστεί ότι η αντιπαράθεση μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουκρανία έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής τουλάχιστον δύο εκατομμύρια θανάτους, κάτι που αποτελεί προφανώς μια τρομερή απώλεια. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πρόκειται για γνήσιους Ευρωπαίους.

Από το 2022, η ευρωπαϊκή οικονομία έχει πληγεί τόσο σοβαρά από τις αυτοκτονικές πολιτικές που επιβάλλουν οι Ευρωκράτες στις Βρυξέλλες, που οι μεγάλες οικονομίες της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας αντιμετωπίζουν εκτεταμένη ανεργία, βιομηχανική κατάρρευση και κάθε είδους συναφή προβλήματα, όπως η αυξανόμενη φτώχεια και τα ποσοστά εγκληματικότητας. Οι δημόσιοι χώροι δεν θα είναι πλέον ασφαλείς και η καθημερινή ζωή θα γίνει μια πραγματική περιπέτεια.

Η Ευρώπη γίνεται γρήγορα μέρος του Τρίτου Κόσμου, κάτι που θα μπορούσε να έχει μόνο ένα πλεονέκτημα: όλοι αυτοί οι «αιτούντες άσυλο» και οι «πρόσφυγες» από τις κολάσεις του Τρίτου Κόσμου θα νιώσουν σαν στο σπίτι τους.

Αλλά να είστε σίγουροι, αν η ΕΕ καταφέρει με κάποιο τρόπο να επιβιώσει από τις αναπόφευκτες αναταραχές που έρχονται, οι Ευρωκράτες θα ασκήσουν αυστηρό έλεγχο στην κοινή γνώμη και θα τιμωρήσουν αυστηρά όποιον διαδίδει ρητορική μίσους, παραπληροφόρηση και ψευδείς ειδήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Περιττό να πούμε ότι οι Ευρωκράτες θα συνεχίσουν να χαρακτηρίζουν την ΕΕ ως «δημοκρατία» που υποστηρίζει τις «δυτικές αξίες».

Πηγή: hansvogel.substack.com
Σύνδεσμος: https://hansvogel.substack.com/p/the-death-of-europe
Επιλέχθηκε και μεταφράστηκε από τον Markus για το comedonchisciotte.org

La morte dell’Europa

Το τελευταίο κεφάλαιο: «Η εξαφάνιση των Ιταλών» του Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Οι περισσότεροι από εμάς θα εξαλειφθούμε: χωρίς παιδιά, κανείς δεν θα προσέξει την απουσία μας.

Πριν από λίγες ημέρες, η ISTAT δημοσίευσε ένα μη ειδησεογραφικό άρθρο. Η περιοδική δημογραφική έκθεση για την Ιταλία αναφέρει ακόμη πιο καταστροφικά στοιχεία από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Η μείωση των γεννήσεων σηματοδοτεί ένα ακόμη αρνητικό ρεκόρ: 6,3% λιγότεροι νέοι Ιταλοί από τα δραματικά αποτελέσματα για το 2024, τα οποία με τη σειρά τους είναι χειρότερα από εκείνα των προηγούμενων ετών. Η εξαφάνιση του λαού μας βρίσκεται σε εξέλιξη. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η δημοσίευση των δεδομένων συνοδευόταν από αδιαφορία. Τώρα βρισκόμαστε στο στάδιο της έκπληξης. Ένα γελοίο, αφόρητο σημάδι απερισκεψίας και ανευθυνότητας. Έκπληξη -ψευδής, απολύτως ψευδής- σαν η δημογραφική κατάρρευση, η επιθυμία να αποφύγουμε την απόκτηση παιδιών, και επομένως κληρονόμους, διαδόχους, να μην ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα μιας πολιτιστικής και πολιτικής διαδικασίας που καλλιεργούνταν εδώ και δεκαετίες.

Η Ιταλία—και η Ευρώπη, και ο κόσμος που επικεντρώνεται στον ατομικισμό—δεν έχουν παιδιά, και όσοι βρίσκονται στην εξουσία δεν θέλουν γονείς. Για σχεδόν μισό αιώνα, επαναλαμβάνουν ότι η απόκτηση παιδιών είναι μια προσωπική, ελεύθερη και όχι υποχρεωτική επιλογή. Προωθούν κάθε αιτία εχθρική προς την τεκνοποίηση, από την ελεύθερη και ανοιχτή άμβλωση μέχρι τη φαρμακευτική αντισύλληψη, μέχρι τους εγωιστικούς τρόπους ζωής που βασίζονται στο βραχυπρόθεσμο μέλλον, στην ατομική επιτυχία, στη ζωή σαν διακοπές, στην αποδέσμευση, την ανευθυνότητα, την άμεση κατανάλωση και στα «δικαιώματα». Στη συνέχεια, προσποιούνται ότι εκπλήσσονται όταν οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ακριβώς όπως τους έχουν διδάξει.

Αυτό που είναι νέο, στο έτος χάριτος 2025, είναι ότι αυτή τη φορά, ένα τμήμα της αριστερής πολιτικής έχει ενταχθεί στη χορωδία. Ξαφνικά, συνειδητοποίησαν όχι ότι η επιβίωση του έθνους μας είναι σημαντική - μια λέξη και μια έννοια που απεχθάνονται - αλλά ότι η μείωση του ποσοστού γεννήσεων είναι επιζήμια για το καταρρέον συνταξιοδοτικό σύστημα και για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν ξέρει πλέον ποιον να εκπαιδεύσει. Όχι ότι το άλλο μισό του πολιτικού φάσματος τα πάει καλύτερα: υποδουλωμένοι από τον φιλελεύθερο ατομικισμό, αρνούνται το πρόβλημα εδώ και χρόνια και σήμερα δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν λόγω της πολιτισμικής υποταγής και της επιθυμίας να αποφύγουν να δυσαρεστήσουν τους αφέντες τους: Θα ήθελα, αλλά δεν μπορώ. Τα γεγονότα, ωστόσο, μιλούν πιο δυνατά από οποιοδήποτε επιχείρημα: ένα ζευγάρι με παιδιά πληρώνει περισσότερους φόρους, έχει λιγότερη ελευθερία και δεν απολαμβάνει κοινωνικά δικαιώματα, πόσο μάλλον κύρος. Είναι μια λαογραφική μειονότητα σε έναν καταρρέοντα πολιτισμό που ειδωλοποιεί το αδέσμευτο άτομο.

Η μητρότητα είναι μια αλυσίδα που ακινητοποιεί τις γυναίκες. Η πατρότητα υποβιβάζεται σε μια ταμειακή μηχανή. Όλοι ζητούν περισσότερους παιδικούς σταθμούς, περισσότερες κοινωνικές εγκαταστάσεις, ακόμη και (δειλά) φορολογικά μέτρα ευνοϊκά για όσους έχουν παιδιά. Είναι σωστό, και μακροπρόθεσμα αποφέρει κάποια αποτελέσματα, αλλά είναι ο λάθος, ψυχρά υλιστικός τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος - τίποτα λιγότερο από τη βιολογική, ιστορική και πολιτιστική επιμονή του λαού μας. Πρώτον, σκότωσαν την οικογένεια και χλεύασαν τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας, θεωρώντας τα παιδιά ένα βάρος που πρέπει να αποφεύγεται στο όνομα της προσωπικής ολοκλήρωσης, της απελευθέρωσης από όλους τους περιορισμούς, από την ευθύνη. Έπειτα έρχονται οι αριθμοί, και αυτοί που έβαλαν τη φωτιά (τρεις γενιές τώρα!) έχυσαν κροκοδείλια δάκρυα.

Σαν να ήταν μυστηριώδης η αιτία της μείωσης των γεννήσεων, μια κυνική και απατηλή μοίρα.[ΕΧΑΣΑΝ ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ] Σαν να μην είχαν περάσει δεκαετίες δαιμονοποιώντας την οικογένεια, τους γονικούς ρόλους, τις θυσίες και τη σκληρή δουλειά. Όσοι έχουν προωθήσει και χειροκροτήσει κάθε βήμα της διάλυσης της κοινότητας και της αποσύνθεσης της κοινωνίας, κραυγάζουν για μια δημογραφική καταστροφή. Εργασιακή ανασφάλεια, ξεριζωμός από τόπους και πολιτισμούς προέλευσης, η λατρεία της καριέρας, η παιδικοποίηση, ο εγωκεντρικός ναρκισσισμός - ελάχιστος και υπερτροφικός ταυτόχρονα - η δαιμονοποίηση του γονικού ρόλου. Η δημιουργία οικογένειας δεν είναι πλέον μια φιλοδοξία. Η ίδια η ιδέα χλευάζεται, θεωρείται η ήττα των φιλοδοξιών, των ονείρων, των απολαύσεων και των επιθυμιών. Το να ρωτάμε γιατί δεν γεννιούνται άλλα παιδιά καταδεικνύει βλακεία. Η κρίση δεν είναι βιολογική, είναι ιδεολογική-πολιτισμική. Το νικητήριο μοντέλο είναι το απομονωμένο άτομο που εξαρτάται από την επιτυχία, τα χρήματα, ένας νομάδας επιθυμιών και ζωής, που επιδιώκει φευγαλέες απολαύσεις, ένας εχθρός των μακροπρόθεσμων δεσμεύσεων.

Μια παλιά διαφήμιση έλεγε ότι ένα διαμάντι είναι για πάντα. Το ίδιο ισχύει και για ένα παιδί, αλλά σε αντίθεση με ένα πολύτιμο ορυκτό, δεν μπορεί να μεταπωληθεί ή να αποθηκευτεί σε χρηματοκιβώτιο. Οτιδήποτε «για πάντα» απεχθάνεται τον homo occidentalis, ο οποίος δεν έχει πατέρα και κληρονόμους. Είναι προφανές ότι έχει χτίσει μια κοινωνία που τιμωρεί όσους γεννούν άλλα ανθρώπινα όντα. Μιλούν 24 ώρες το 24ωρο για την ένταξη, αλλά αποκλείουν τη μητρότητα από την αγορά εργασίας. Γιορτάζουν τη σεξουαλική ελευθερία αλλά μισούν τη φυσική της συνέπεια, τη γέννηση νέων ζωών. Ίσως γι' αυτό προτιμούν την στείρα αναστροφή και χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να αποφύγουν την τρομερή συνέπεια του να φέρουν τα δικά τους παιδιά στον κόσμο.

Οι δημογράφοι γνωρίζουν πλέον και αυτοί την «έλλειψη πιθανών γονέων». Δεν είναι δική τους δουλειά να καταλάβουν το γιατί. Οι απλοί, φυσιολογικοί άνθρωποι το γνωρίζουν. Η γιαγιά του συγγραφέα, γεννημένη στα τέλη του 19ου αιώνα και τώρα στα ογδόντα της, παρατηρώντας τα πρώτα σημάδια του φαινομένου, αναρωτήθηκε: ποιος θα κυβερνήσει τον κόσμο αν δεν κάνεις παιδιά;[Η Α.Ι.] Είμαστε ένας εξαντλημένος λαός και πολιτισμός που δεν πιστεύει πλέον στο μέλλον. Επομένως, παύει να δημιουργεί, πρώτα με βιολογική έννοια, έπειτα με πνευματική, πολιτιστική έννοια, με όρους εφευρετικότητας και θέλησης για ζωή. Μια εποχή θλιβερών παθών, ένα στείρο κενό που απογοητεύει όσους έζησαν την προηγούμενη εποχή. Ένας κόσμος που είναι παλιός, όχι μόνο από άποψη ηλικίας, αλλά που προσποιείται θλίψη για άδειες κούνιες, ενώ συνεχίζει να εφαρμόζει τον πολιτισμό που τις άδειασε.

Γιατί, όλοι ρωτούν, πρέπει να κάνω παιδιά; Ας το φροντίσει κάποιος άλλος. Πρέπει να σκέφτομαι την επιτυχία, τα Σαββατοκύριακα, τις εξωτικές διακοπές, την αλλαγή συντρόφου για να βιώσω νέα συναισθήματα. Αγοράζω έναν σκύλο και το πρόβλημα της στοργής λύνεται. Απαιτεί λιγότερη προσπάθεια, ζει λιγότερο. Πολλοί έχουν πειστεί από την αδιάκοπη προπαγάνδα ότι οι άνθρωποι είναι ο καρκίνος του πλανήτη. Ρυπαίνουν, παράγουν διοξείδιο του άνθρακα, καταστρέφουν τη φύση: καλύτερα να μην τεκνοποιούν. Μια κουλτούρα θανάτου, ένας χαρούμενος μηδενισμός. Αν πραγματικά ερωτευτώ, είναι καλύτερα να ζήσουμε μαζί προσωρινά, χωρίς δεσμεύσεις. Όλα περνούν γρήγορα στην ρευστή κοινωνία μας, ακόμα και ο έρωτας, που συχνά μπερδεύεται με πάθος ή έλξη. Και αν κάνω παιδί, δεν μπορώ να το πετάξω. Καλύτερα να το αποφύγω ή να κάνω έκτρωση. Όσοι αποκτούν ηρωικά ένα παιδί συχνά δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά ένα δεύτερο ή τρίτο -ο Θεός να φυλάει!- επειδή τους λείπουν χρήματα, το σπίτι είναι πολύ μικρό ή η δουλειά τους είναι προσωρινή. Δεν θυμόμαστε ότι κάποτε, στο σκοτεινό παρελθόν, ένας πατέρας στήριζε την οικογένειά του με έναν μισθό και συχνά κατάφερνε ακόμη και να πάει διακοπές. Όχι στις Σεϋχέλλες ή την Κορτίνα, αλλά σε χίλια όμορφα μέρη κοντά στις πόλεις μας.

Αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο έχουν αποφασίσει ότι είμαστε πάρα πολλοί και θέλουν να καταστρέψουν τα πλεονάζοντα κεφάλια της ανθρωπότητας κατά δισεκατομμύρια (!!!). Οι διαχειριστές χρηματοοικονομικών κεφαλαίων (Larry Fink του Black Rock), οι ολιγάρχες της τεχνολογίας (Bill Gates) και οι διανοούμενοι των υπηρεσιών (Yuval Harari) το λένε ήρεμα. Γιατί λοιπόν να ανησυχούμε αν δεν γεννιούνται παιδιά; Είναι ένα πλεονέκτημα, είναι ο κόσμος του αύριο. Τεχνητός, διεθνικός, δηλαδή, αντιανθρώπινος. Γιατί να αναπαραγόμαστε αν είμαστε η μετάσταση του πλανήτη; Γιατί να κάνουμε παιδιά αν αυτό εμποδίζει το σκι, αδειάζει το πορτοφόλι σας, εμποδίζει την καριέρα, τις απολαύσεις, την ελευθερία σας, αν παράγει καθήκοντα με την πάροδο του χρόνου, αν σας δεσμεύει για πάντα με ένα ον γεμάτο απαιτήσεις που σας αποκαλεί μπαμπά ή μαμά, γονέα 1 και 2; Γιατί να ανησυχείτε για στατιστικά στοιχεία; Αν το συνταξιοδοτικό σύστημα είναι ασταθές και το οικονομικό σύστημα χρειάζεται χέρια και μυαλό, απλώς εισάγετε ενήλικα ανθρώπινα όντα από τον υπόλοιπο κόσμο. Το πρόβλημα λύθηκε. Ακόμα καλύτερα, αντικαταστήστε το έθνος μας και μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας με ρομπότ και μηχανές που κατευθύνονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Θα είμαστε πλουσιότεροι, πιο άνετοι και δεν θα είμαστε πια στριμωγμένοι. Ωχ, αυτοί θα είναι πλουσιότεροι. (Ο Φινκ, ο Γκέιτς και οι άλλοι ολιγάρχες) θα είναι πιο άνετοι, θα έχουν περισσότερο χώρο. Οι περισσότεροι από εμάς θα αποβληθούμε. Χωρίς παιδιά, κανείς δεν θα προσέξει την απουσία μας.

Roberto Pecchioli στις 26 Οκτωβρίου 2025

Il capitolo finale: “L’estinzione degli italiani” di Roberto Pecchioli - Il perché (cui prodest)

Η Έρημος χώρα

Martino Mora - 08/09/2025

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

Η σημερινή εφημερίδα Corriere della Sera παρουσιάζει ένα υποδειγματικό άρθρο του Carlo Cottarelli σχετικά με τη δημογραφική κρίση και τη μετανάστευση.
Υποδειγματικό, σίγουρα, όχι για το περιεχόμενό του, αλλά για τη διαστρεβλωμένη νοοτροπία που αποκαλύπτεται σαφώς.
Ο οικονομολόγος Cottarelli, πρώην υπάλληλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ξεκινά με μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια: το δημογραφικό κενό από το οποίο υποφέρει η Ιταλία, το οποίο μόνο θα επιδεινωθεί τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες. Επισημαίνει επίσης τη μερική αναποτελεσματικότητα ακόμη και της πιο γενναιόδωρης οικονομικής ή δημοσιονομικής βοήθειας προς τις οικογένειες στην αντιστροφή της τάσης (βοήθεια που, ούτως ή άλλως, ήταν πάντα ανύπαρκτη στην Ιταλία).
Όσο αποτελεσματική κι αν είναι, σημειώνει ο Cottarelli, αυτή η βοήθεια, στις χώρες όπου έχει χορηγηθεί εδώ και καιρό, δεν έχει καταφέρει ποτέ να επαναφέρει το ποσοστό γονιμότητας στο 2%, δηλαδή στη μηδενική ανάπτυξη. Οι κούνιες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άδειες, μόνο ελαφρώς λιγότερο από πριν.
Και έτσι είναι, επειδή το πρόβλημα του δημογραφικού κενού δεν είναι πρωτίστως οικονομικό αλλά πολιτιστικό, ακόμη και αν ο Cottarelli δεν το δηλώνει ξεκάθαρα. Διαφορετικά, θα ήταν ανεξήγητο γιατί οι φτωχότερες χώρες γεννούν τόσα πολλά παιδιά, ενώ οι πλουσιότερες και πιο μορφωμένες κάνουν όλο και λιγότερα.
Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, ο γάιδαρος πέφτει: ο Κοταρέλι. Ως καλός λογιστής, ο πρώην υπάλληλος του ΔΝΤ μας ενημερώνει ότι αυξάνοντας ολοένα και περισσότερο την εισροή εξειδικευμένης μετανάστευσης (και, δόξα τω Θεώ, περιορίζοντας την παράνομη μετανάστευση), το πρόβλημα θα λυθεί.
Η οικονομία, οι συντάξεις και η φροντίδα των ηλικιωμένων θα σωθούν. Είναι η ίδια συνταγή με την Confindustria (λόμπι της βιομηχανίας στην Ιταλία).
Υπέροχο, αλλά κάποιος θα έπρεπε να εξηγήσει στον Κοταρέλι και την Confindustria ότι οι άνθρωποι δεν είναι ζώα που αντικαθίστανται κατά βούληση, αλλά έχουν πολιτισμό, πίστη, ιστορία, ταυτότητα. Δεν είναι εναλλάξιμοι.
Και εδώ βρίσκεται το νόημα. Και εδώ βρίσκεται το τερατούργημα της οικονομιστικής σκέψης των τραπεζιτών, των χρηματιστών, των διευθυντών, των επιχειρηματιών, των οικονομολόγων κ.λπ. Η υπολογιστική τους σκέψη είναι η σκέψη της αδιακρισίας, της καταστολής, πρώτα θεωρητικής και στη συνέχεια πρακτικής, κάθε ποιοτικής διαφοράς μεταξύ των ανθρώπων, δηλαδή, της καθολικής εξάλειψης.
Όποια και αν είναι η θρησκεία, ο πολιτισμός ή η εθνικότητα ενός ατόμου, για την οικονομική σκέψη (είτε καπιταλιστική είτε κολεκτιβιστική), ο άνθρωπος είναι απλώς παραγωγός, πωλητής ή καταναλωτής. Και τίποτα άλλο, ή σχεδόν τίποτα. Επομένως, είτε ζουν στην Ιταλία Ιταλοί είτε Αιγύπτιοι, Κινέζοι ή άνθρωποι από τη Σρι Λάνκα, τίποτα δεν αλλάζει. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να πουλάνε, να καταναλώνουν και -κατά την καλοσύνη του Κοταρέλι- να απολαμβάνουν συντάξεις και κοινωνική ασφάλιση.
Για τον Κοταρέλι και τους αφέντες του κεφαλαίου (σε απόλυτη αρμονία με την φιλελεύθερη αριστερά), η Ευρώπη μπορεί να γίνει το Μαγκρέμπ, η Κίνα ή η Ροδεσία. Δεν έχει καμία διαφορά.
Η αφαίρεση του αόριστου - του ανθρώπου που υποβιβάζεται σε μια εναλλάξιμη οντότητα στη διαδικασία της πλανητικής ομογενοποίησης - είναι ο τρέχων οικονομιστικός θρίαμβος του απάνθρωπου.

La terra desolata

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ

από τον Roberto Pecchioli

Και έτσι είναι τετρακόσιες. Αυτός είναι ο αριθμός των εκκλησιών που κάηκαν στη Γαλλία. Προστίθενται στους χριστιανικούς τόπους λατρείας που έχουν εγκαταλειφθεί ή πουληθεί γύρω από τη γηραιά ήπειρο, τήν γερασμένη ήπειρο. Αλλαγή προβλεπόμενης χρήσης: γίνονται εμπορικοί ή τουριστικοί χώροι. Ένας πολιτισμός και μια θρησκευτική παράδοση περιορίζονται σε μια υπαίθρια αγορά, σε ένα παζάρι του ίδιου τους του εαυτού.

Στη χώρα μας, οι κεντροδεξιοί φιλελεύθεροι θέλουν το ius scholae, δηλαδή ένα μεταμφιεσμένο ius soli, προς όφελος των ξένων παιδιών που ολοκληρώνουν τις σπουδές τους στο καταστροφικό ιταλικό σχολείο. Σύμφωνα με τον Antonio Tajani, ορφανό δύο βασιλιάδων - των Σαβοΐων και του Μπερλουσκόνι - τώρα παντρεμένος με την Ursula Von der Leyen, είναι η λύση στα δημογραφικά προβλήματα. Μάλιστα, συνειδητοποίησε ότι οι Ιταλοί δεν έχουν παιδιά. Στα τριάντα χρόνια πολιτικής δραστηριότητας το αγνοούσε αυτό. Σε μια μοναδική αρμονία με το ορφανό του Arcore, οι κεντρώοι (Azione ή Italia Viva, αναπόφευκτα όμοιοι, πέρα από τις προσωπικές διαμάχες) προτείνουν να μειωθεί στο μισό ο χρόνος πού απαιτείται για τους αλλοδαπούς να αποκτήσουν την υπηκοότητα, πράγμα που σημαίνει να τη μεταδώσουν στα παιδιά τους λόγω των επιπτώσεων του ius sanguinis. Ένα καταστροφικό κοκτέιλ που θα εξαφανίσει το ιταλικό έθνος σε μια γενιά. Έθνος, όχι υπηκοότητα, η απλή σφραγίδα στα έγγραφα. Αλλά τι σημασία έχει για τους Ιταλούς - και τους Ευρωπαίους;

Τι παρέχει το ius scholae ;

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες προτάσεις σχετικά με το λεγόμενο ius soli , δηλαδή την αυτόματη απόκτηση της ιθαγένειας για οποιονδήποτε γεννήθηκε στην Ιταλία (όπως συμβαίνει για παράδειγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής), το ius scholae προβλέπει « την απόκτηση ιταλικής ιθαγένειας από τον αλλοδαπό ανήλικο , που γεννήθηκε στην Ιταλία ή εισήλθε στην Ιταλία μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών και που διαμένει νόμιμα στην Ιταλία, εάν έχει παρακολουθήσει τακτικά, για τουλάχιστον πέντε χρόνια στην εθνική επικράτεια, έναν ή περισσότερους σχολικούς κύκλους σε ιδρύματα που ανήκουν στό εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα ή μαθήματα επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης κατάλληλα για την απόκτηση επαγγελματικών προσόντων . Εάν η φοίτηση αφορά το δημοτικό σχολείο, είναι απαραίτητο να έχετε ολοκληρώσει επιτυχώς το ίδιο το μάθημα .»

Γίνεται ένας πόλεμος του οποίου την ύπαρξη προσποιούμαστε ότι αγνοούμε. Κάθε τόσο ξυπνάμε με την είδηση ​​ότι κάποιος μαχαιρώθηκε από «φιλοξενούμενο» σε αυτήν ή την άλλη χώρα της γερασμένης Ευρώπης. Εδώ ή εκεί μια εκκλησία καίγεται. Στους δρόμους εισβάλλουν παράνομοι μετανάστες που δεν σέβονται καν τους βασικούς νόμους της ευπρέπειας, μερικές φορές αφοδεύουν ή αυνανίζονται δημόσια. Όποιος δεν το πιστεύει, άς διαβάσει την είδηση. Οι σεξουαλικές επιθέσεις είναι αμέτρητες, αλλά μόνο οι «γυναικοκτονίες» που διαπράττονται από λευκούς μας απασχολούν. Μετά από ένα μήνα που έγινε σάλος, η υπόθεση της δολοφονημένης Μιλανέζας χαρακτηρίστηκε ως ατύχημα. Βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, λέει η χορωδία με καλή αίσθηση, προοδευτική, αφού ο δολοφόνος είναι Ιταλός πολίτης αφρικανικής καταγωγής. Συμπολίτης, όχι συμπατριώτης.

Ο δημόσιος χώρος παραδόθηκε, όπως και οι νόμοι, σε αυτούς που καταλαμβάνουν τις παραμορφωμένες χώρες μας, ανατρέποντας τον αιωνόβιο πολιτισμό μας, τη δύο χιλιάδων ετών θρησκεία μας, τον τρόπο ζωής μας. Χειρίζονται μαχαίρια και ρόπαλα ελλείψει επιχειρημάτων. Η αστυνομία φοβάται να τους αντιμετωπίσει γιατί οποιαδήποτε ενέργεια θα προκαλέσει την οργή της προοδευτικής χορωδίας και θα προσγειώσει αυτούς, όχι τους εγκληματίες, στο εδώλιο. Τέλος καριέρας, οικονομική καταστροφή, ίσως φυλακή στη θέση αυτών που το αξίζουν. Ο κόσμος ανάποδα: ποιος θα τολμήσει να το κάνει;

Γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Πολύ απλό: οι Ευρωπαίοι ηγέτες, όχι μόνο οι προοδευτικοί, έκλεισαν σκόπιμα τα μάτια τους σε αυτό που ήταν το μεγαλύτερο φαινόμενο της ηπείρου εδώ και δεκαετίες. Ήδη από τη δεκαετία του 1990 το μεταναστευτικό πρόβλημα στη Γερμανία ήταν πολύ σοβαρό. Στη Γαλλία η κατάσταση είναι ακόμη πιο σοβαρή. Ο Νικολά Σαρκοζί έγινε πρόεδρος και επειδή τόλμησε να μπει σε κάποια υποβαθμισμένα προάστια όπου δεν τολμούσε ούτε η αστυνομία, μόνο και μόνο για να ξεχάσει τις υποσχέσεις του όταν μπήκε στα Ηλύσια. Στις Βρυξέλλες, τη γραφειοκρατική πρωτεύουσα της Ευρώπης, ολόκληρες γειτονιές δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο του αποτυχημένου βελγικού κράτους και η σαρία αντικαθιστά τα επίσημα δικαστήρια. Είναι καλύτερα να σιωπήσουμε για τη Μεγάλη Βρετανία, τις «εθνοτικές» δολοφονίες και τους βιασμούς φτωχών λευκών κοριτσιών από ξένες συμμορίες  που συγκαλύπτονται για να μην τροφοδοτηθεί -σύμφωνα με κυβερνήσεις όλων των κατευθύνσεων- ο ρατσισμός, ο οποίος αντ' αυτού προχωρά λόγω της άρνησης των προβλημάτων. Ένα εντεκάχρονο αγόρι ένοχο ότι κυμάτισε τη σημαία του Αγίου Γεωργίου συνελήφθη. Ο νόμος εξαφανίζεται καθώς οι πολιτικοί - με τις υπηρεσίες των δικαστικών αρχών - αρνούνται να τον εφαρμόσουν ή επιφυλάσσουν την αυστηρότητά του για τους πολίτες τους. Η δημοκρατία παύει να υπάρχει γιατί δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία που διακηρύσσει την ανισότητα έναντι των πολιτών. Οι συμπατριώτες έχουν όλα τα καθήκοντα - συμπεριλαμβανομένου αυτού της χρηματοδότησης για το τέλος του τρόπου ζωής τους - οι αλλοδαποί έχουν όλα τα δικαιώματα.

Γι' αυτό η έννοια της δημοκρατίας έλκει τόσο λίγο, ενώ οι αντιδράσεις που αναδύονται από την κοιλιά του πληγωμένου κοινωνικού σώματος -αδύναμες αλλά πραγματικές- μοιάζουν με την τελευταία γρατσουνιά του πληγωμένου ζώου. Η εισβολή είναι σε εξέλιξη αλλά δεν μπορεί να λέγεται έτσι, η αντικατάσταση εθνοτήτων - αλλά και αξιών - είναι σε εξέλιξη. Είναι ο ακήρυχτος πόλεμος των ολιγαρχιών εναντίον του λαού. Η πολιτική δίνει αδύναμα σήματα, όταν τα δίνει. Η Τζόρτζια Μελόνι είναι επικεφαλής της πιό αδύναμης κυβέρνησης και επειδή υποσχέθηκε ναυτικό αποκλεισμό, ο οποίος αποσιωπήθηκε μετά το ευρωπαϊκό βέτο. Στη Γαλλία ήταν απαραίτητο να ενωθεί όλο το σύστημα για να μην πάει η Μαρίν Λεπέν στην κυβέρνηση -αλλά ο λαός ακολούθησε  τις οδηγίες της εξουσίας, μην ξεχνάμε- στη Γερμανία η προέλαση του AfD και των σοσιαλλαϊκιστών είναι ισχυρή, αλλά δεν καταφέρνει να ραγίσει το τείχος του κατεστημένου.

Στο μεταξύ, η γερμανική βιομηχανική ισχύς μειώνεται και γίνεται λόγος ακόμη και για κλείσιμο της Volkswagen. Ένα πλήγμα χειρότερο από το άδοξο τέλος της Fiat στην Ιταλία. Η αντίδραση των πυλώνων της εξουσίας -πολιτική, οικονομία, πολιτισμός, επικοινωνία- είναι η συνηθισμένη. Όποιος αμύνεται είναι ρατσιστής, φασίστας κ.λπ., κ.λπ. Αδιαμφισβήτητο σημάδι ότι δεν υπάρχει πρόθεση αλλαγής της ατζέντας. Πρέπει να πάμε προς την εθνική εξαφάνιση, την οικονομική εξαθλίωση και την κοινωνική και αστική υποβάθμιση γελώντας, γιατί αυτό αποφάσισαν στην κορυφή. Δεξιά και αριστερά της εξουσίας συμφωνούν σχεδόν σε όλα, ακόμα και στην εισβολή, σύμμαχοι στον πόλεμο κατά του λαού. Εμείς οι ίδιοι, με την ψήφο μας, την αδιαφορία μας, την παράλογη προσήλωσή μας στα συνθήματα που πέφτουν από πάνω, είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που συμβαίνει. Η νόμιμη υπεράσπιση των λαών ποινικοποιείται, όπως και εκείνων που αντιδρούν σε κλέφτες, ληστές και δολοφόνους.

Μια νόμιμη υπεράσπιση που πρέπει να ξεκινά από την απόρριψη των συνθημάτων των εκπροσώπων της εξουσίας. Οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να επιτρέψουν την οικονομική μετανάστευση εάν θέλουν να ξεπεράσουν την πρόκληση της γήρανσης του πληθυσμού και να βελτιώσουν την ανάπτυξη με βιώσιμο τρόπο. Αυτό είπε ο Fabio Panetta, διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας. Ένα ενδιαφέρον προφίλ, το δικό του. Ένας χρηματοοικονομικός τεχνοκράτης που μεγάλωσε στο London School of Economics (Ο Σόρος και οι Φάμπιανς, του οποίου το σύμβολο είναι ένας λύκος με δέρμα αρνιού), όπου ο καπιταλισμός γίνεται προοδευτική παγκοσμιοποίηση στη λατρεία της «ανοιχτής κοινωνίας». Ο Πανέτα λέει ότι η μετανάστευση είναι μια οικονομικά λογική απάντηση. Έχει σκεφτεί άλλες απόψεις; Γιατί όλες οι πτυχές της κοινωνικής, πολιτιστικής, πολιτικής, αστικής και πνευματικής συνοχής παραμένουν εκτός του οπτικού πεδίου αυτού του τέλειου εκπροσώπου της εμπορικής μονοκαλλιέργειας;

Το ότι ο κόσμος του χρήματος αποφάσισε τη μαζική μετανάστευση ήταν εμφανές εδώ και αρκετό καιρό, ιδίως μετά τη μεγάλη μεταναστευτική κρίση του 2015 που προκλήθηκε σκόπιμα από οικονομικές δυνάμεις. Αν κάποιος αμφέβαλλε, ο Πανέτα είναι εκεί για να μας το θυμίσει. Στην ίδια εκδήλωση στην οποία μίλησε ο κυβερνήτης, στην ετήσια συνάντηση της Κοινωνίας και της Απελευθέρωσης, γνωστή ως Συνάντηση για την Αποικιακή Ανάσταση (για να αποδοθεί φόρος τιμής στην αποικιακή υποταγή), ο Tajani - αντιπρόεδρος της κυβέρνησης - μίλησε για το ius scholae. Κληρικός ενθουσιασμός, από τον Zuppi και κάτω: η αντεθνική μνησικακία διαπερνούσε πάντα την ιταλική εκκλησία. Οι θέσεις της είναι ίδιες με εκείνες των οικονομικών, των μεγάλων τομέων της βιομηχανίας (που αγωνίζονται να βρουν προσωπικό γιατί η δημογραφική κρίση έχει επιδεινώσει την αρνητική καμπύλη) και του μονοκομματικού συστήματος που κυβερνά τη Δύση.

Ανοίξτε τις πόρτες, αφήστε όλους να μπουν, ποινικοποιήστε τους αντιφρονούντες, όπως ο φτωχός Σαλβίνι με τα χίλια ελαττώματα του, που δικάζονται επειδή υπερασπίστηκαν τα θαλάσσια σύνορα από την είσοδο απρόσκλητων επισκεπτών. Ή μάλλον όχι, προσκεκλημένοι, επιθυμητοί, χρηματοδοτούμενοι από μια εχθρική εξουσία που μισεί τον λαό της. Φυσικά, ο τραπεζίτης και ο πολιτικός της Mediaset μιλούν για "νόμιμη μετανάστευση" (δεν μπορούν να υπερασπιστούν ανοιχτά την παράνομη μετανάστευση), αλλά αυτό που θέλουν είναι ένα άνοιγμα των κριτηρίων: η μετανάστευση είναι νόμιμη αν αξιολογηθούν μόνο οι οικονομικοί παράγοντες. Αφού τους προκάλεσε, φυσικά.

Το ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τη μαζική μετανάστευση είναι μια αλήθεια που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, που τροφοδοτείται από αφοπλισμένες θρησκευτικές αρχές, όπως ο Bergoglio που κατηγορεί για θανάσιμο αμάρτημα όσους δεν επιδοκιμάζουν την αναγκαστική υποδοχή ξένων μαζών, που είναι κάθε άλλο παρά Καθολικοί. Η αυτοκτονία στο χθεσινό δόγμα ήταν βαρύ αμάρτημα, αλλά στον ανάποδο κόσμο η εκκλησία είναι επίσης ανάποδα. Η ΕΕ, οι ιερείς και τα οικονομικά αδιαφορούν για τις δραματικές επιπτώσεις των μεταναστευτικών πολιτικών: κάνουν τις δουλειές τους. Επιχειρήσεις, ως συνήθως (Business as usual). Στο Ρίμινι βρισκόταν επίσης ένας αγενής ιεράρχης - θαυμαστής τού Pannella και πρωταγωνιστής πολύ αμφισβητήσιμων τοιχογραφιών στον καθεδρικό ναό του Terni - ο πρόεδρος της Ποντιφικής Ακαδημίας για τη Ζωή Vincenzo Paglia.

Δεν αμφιβάλαμε για τον ρόλο του Βατικανού ως εφεδρικού τροχού (ρεζέρβας) των παγκοσμιοποιητικών ελίτ, όχι μόνο στο θέμα της μετανάστευσης· αυτοί οι κύριοι θα το ονόμαζαν συνέργια. Η παπική ευλογία τυλίγει με θυμίαμα τις οικονομικές και πολιτικές επιλογές των Panettas, των Tajanis και των άλλων αξιοσέβαστων αδελφών των κλειστών κύκλων που έχουν κλέψει την κυριαρχία του λαού. Όλα είναι ξεκάθαρα: υπάρχει μαζική μετανάστευση γιατί έτσι το θέλουν οι δυνάμεις της εξουσίας. Και αφού είναι ξεκάθαρο, ας θυμηθούμε κάποια ουσιαστικά πράγματα. Στο οικονομικό μέτωπο, η μετανάστευση έχει νόημα όταν μια οικονομία αναπτύσσεται και χρειάζεται εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Είναι δύσκολο να το δικαιολογήσουμε εάν οι οικονομίες αναπτύσσονται ελάχιστα, σε ένα πλαίσιο υψηλής ανεργίας των νέων που επιδεινώνεται από μια γιγάντια επιχείρηση αυτοματισμού και ρομποτοποίησης που διώχνει εκατομμύρια εργαζομένους, ολόκληρες κατηγορίες και επαγγελματίες. Ποιος θα στηρίξει τη νεοφερμένη μάζα του πληθυσμού; Γιατί; Να δημιουργηθεί ένα νέο προλεταριάτο λιγότερο απαιτητικό από το εγγενές (το εγχώριο); Ασφαλώς με τίμημα τη φτωχοποίηση της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων.

Όσον αφορά τη δημογραφία, είναι αλήθεια ότι πρέπει να "ξεπεράσουμε την πρόκληση της γήρανσης του πληθυσμού", αλλά τι και ποιος προκάλεσε τη γήρανση του πληθυσμού στην Ευρώπη; Εφαρμόζουμε σκόπιμα αντιναταλιστικές (αντι-γεννητικές) πολιτικές εδώ και μισό αιώνα και τώρα πρέπει να πολεμήσουμε τη γήρανση εισάγοντας ανθρώπους που γεννήθηκαν αλλού; Δεν είναι πιο λογικό να ενθαρρύνουμε τις γεννήσεις στον τοπικό πληθυσμό; Είναι φασιστικό να κάνεις παιδιά αν είσαι Ευρωπαίος και προοδευτικός αν είσαι Αφρικανός; Πάνω από όλα, ένα βασικό ερώτημα: γιατί το οικονομικό επιχείρημα είναι το μόνο παραδεκτό, σε αυτό και σε κάθε άλλο θέμα; Ο κόσμος δεν βασίζεται μόνο σε οικονομικούς λόγους. Υπάρχουν πολιτιστικοί, κοινωνικοί, θρησκευτικοί, ιστορικοί, κοινοτικοί και πολιτικοί παράγοντες που είναι πιο σημαντικοί –επαναλαμβάνουμε, πιο σημαντικοί– όταν πρόκειται για τη δόμηση μιας ισορροπημένης κοινωνίας. Η εμπορική μείωση της ύπαρξης - είτε τυλιγμένη είτε όχι με θυμίαμα - είναι ένα από τα πιο εμφανή συμπτώματα παρακμής. Εν τω μεταξύ, στη Γερμανία οι νέοι Γερμανοί σκοτώνουν με μαχαίρια, στην Αγγλία οι νέοι Βρετανοί το κάνουν με το τσεκούρι. Στη Γαλλία εκκλησίες καίγονται και εκατοντάδες προάστια γίνονται μητροπολιτικές κολάσεις. Στην Ισπανία δεν ξέρουν πλέον πού να βάλουν τις τελευταίες αφίξεις. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στο χείλος του εμφυλίου πολέμου για εθνοτικούς λόγους και για μετανάστευση που δεν είναι ανεξέλεγκτη, αλλά προκαλείται. Στο κλίμα του τέλους της αυτοκρατορίας, η ιταλική συνεισφορά είναι η φαρσοκωμωδία του Υπουργού Πολιτισμού (Πολιτισμού!) και του ρομαντικού του φλερτ. «Ο υπουργός 'ερωτευμένος', μια φάρσα τέταρτης διαλογής. Ακόμη και η Νάπολη δεν είναι πια αυτό που ήταν. Μετά το κωμικό φινάλε, πέφτει η αυλαία. Ο τελευταίος κλείνει την πόρτα.   

https://www-nuovogiornalenazionale-com.translate.goog/index.php/italia/opinioni/19547-immigrazione-la-guerra-che-non-vogliamo-vedere.html?_x_tr_sl=it&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=wapp

Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΕ ΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑ. ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ή ΠΟΛΙΤΗΣ; ΜΕ ΤΗΝ ΕΕ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΝΕΤΑ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ. ΠΑΡΟΤΙ ΣΤΟ ΕΝΑ ΣΚΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΛΗΜΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ. 

Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΧΩΡΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΨΕΥΔΟΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΩΡΙΖΕΙ. ΑΥΤΗ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ Η ΑΠΩΘΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΈΦΤΑΣΕ ΣΤΑ ΑΚΡΑ. ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ, ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ, ΣΕ ΜΙΑ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ  Η ΟΠΟΙΑ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΠΛΕΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΝΟΜΙΚΗ ΦΑΡΙΣΑΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ. 

ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΙΣΜΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ. 

ΧΑΜΕΝΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΟΡΑΤΟ ΠΟΛΕΜΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΤΗΜΕΝΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ  ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΧΩΡΙΣ  ΤΟ ΕΓΩ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ..

Μείωση του ποσοστού γεννήσεων, αναβολή του θανάτου

Ρομπέρτο Πεκιόλι

Ο Αντρέα Ζοκ, ένας από τους λίγους αληθινούς διανοούμενους της Ιταλίας, γράφει για την ηθική κατάρρευση της κοινωνίας μας, φυλακισμένης στην ψευδή κατηγορία της Δύσης. Περιπλανιόμαστε, σαστισμένοι, μέσα στην ερημοποίηση της ψυχής. «Η Δύση δεν σκοτώνει και δεν εξοντώνει από μίσος, ούτε από πεποίθηση, ούτε για να δώσει το παράδειγμα, ούτε καν από γνήσια αίσθηση ανωτερότητας. Όχι, η Δύση σκοτώνει επειδή αγωνίζεται όλο και περισσότερο να αντιληφθεί τη διάκριση αξίας μεταξύ ζωής και θανάτου ως σχετική. Επειδή, στον πυρήνα της, είναι μια κουλτούρα θανάτου με την θεμελιώδη έννοια ότι δεν αναγνωρίζει μια ουσιαστική διαφορά αξίας μεταξύ της ζωντάνιας ενός τραπεζικού λογαριασμού και αυτής ενός παιδιού, μεταξύ αυτής ενός αλγορίθμου και αυτής ενός κουταβιού».

Έρημος σημαίνει ξηρασία, έλλειψη καταφυγίου. Αντιπροσωπεύει την αδυναμία να ριζώσει κανείς, να οργανώσει μια κοινωνία, πόσο μάλλον μια κοινότητα, που είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό καραβάνι που περνάει. Το σκεφτήκαμε αυτό καθώς ταξιδεύαμε στην όμορφη ενδοχώρα της Λιγουρίας, μια απέραντη περιοχή με δάση, βουνά και λόφους, καμπαναριά και χωριά, το καθένα με τη δική του ιδιαιτερότητα, τη δική του διάλεκτο, τη δική του ιστορία να διηγηθεί. Σε ποιον; Η βλάστηση προχωρά και οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο σπάνιοι. Rari nantes in gurgite vasto, σπάνιοι κολυμβητές στην απέραντη θάλασσα, που αντιπροσωπεύονται από την αδάμαστη φύση που διώχνει την ανθρώπινη κατοικία. Αντί να εργάζεται για την αναγέννηση, την αποκατάσταση της ζωής και την εξασφάλιση ενός μέλλοντος για τις ενδοχώρα, η κυβέρνηση, με έναν συγκεκριμένο νόμο, ουσιαστικά τις καταδικάζει σε ασήμαντη κατάσταση και θάνατο. Αρχικά αργά, τώρα επιταχυνόμενα.

Είναι αδύνατο να ζεις σε πόλεις που στερούνται υπηρεσιών και εμπορίου, εγκαταλελειμμένες από την ανθρωπότητα. Οι ηλικιωμένοι παραμένουν, περιμένοντας το βιολογικό τους τέλος, από πείσμα και επειδή δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Είναι η γενιά που άρχισε να κάνει λίγα παιδιά. Όσοι τα αποκτούν συχνά υποφέρουν από εγκατάλειψη ή απόσταση. Το κλείσιμο του τελευταίου καταστήματος, του ταχυδρομείου, του κοινοτικού κέντρου και της κλειστής εκκλησίας σηματοδοτεί το τέλος χιλιάδων πόλεων, από βορρά μέχρι νότο.

Η μείωση του ποσοστού γεννήσεων είναι εμφανής παντού, στην ηλικία όσων απομένουν, στην εγκατάλειψη των σπιτιών και των δρόμων, στα κλειστά σχολεία, στην απουσία των χαρούμενων φωνών των παιδιών και της θορυβώδους σύγχυσης των εφήβων. Είναι ένας αναβλημένος θάνατος που έχει κυριεύσει μεγάλα τμήματα της Ιταλίας και ξεχειλίζει στις πόλεις, όπου βλέπει κανείς κυρίως ξένους, ανθρώπους με σκύλους με λουρί και πολύ λίγα παιδιά. Τα πάρκα είναι η παιδική χαρά των αγαπημένων τετράποδων, ενώ τα ανθρώπινα μωρά είναι λίγα και συχνά ανεπιθύμητα.

Αυτή είναι η ηθική έρημος—μια έρημη γη, τόσο ακατοίκητη όσο και οι σκληρυμένες καρδιές μας—για την οποία μιλάει ο Ζοκ. Η απάντηση; Το παράλογο «δικαίωμα στον θάνατο» προχωρά, υποστηριζόμενο από ένα ισχυρό μέσο ενημέρωσης και πολιτισμού, σε μια κοινωνία που είναι ταυτόχρονα αυτοκτονική και δολοφονική. Μεταξύ της έκτρωσης, της ψυχαναγκαστικής αλλά στείρας σεξουαλικότητας, της ευθανασίας και του ακραίου υποκειμενισμού, αδιαφορώντας για οτιδήποτε υπερβαίνει το υπερτροφικό και ελάχιστο εγώ, κινούμαστε ραγδαία προς τη βιολογική εξαφάνιση.

Είμαστε ένας πολιτισμός θανάτου που δεν αγαπάει πλέον τη ζωή, δεν αγκαλιάζει πλέον τους άλλους και, σε αντίθεση με τους αγρότες του χθες, δεν φυτεύει πλέον δέντρα για μια άλλη γενιά. Χαμηλό ποσοστό γεννήσεων λόγω εγωισμού, κοντόφθαλμου υπολογισμού, δυσπιστίας για το μέλλον και έλλειψης αγάπης. Το αποτέλεσμα είναι, αναπόφευκτα, το τέλος της Ιταλίας, ή μάλλον, των Ιταλών. Αλλά δεν μας νοιάζει. Το να έχουμε απογόνους - ποιος νοιάζεται; Τα θέλω όλα τώρα, εδώ και τώρα, και δεν έχω καμία επιθυμία να τα μοιραστώ ή να τα μεταδώσω. Ακόμα και οι κουλτούρες και οι πολιτικοί προσανατολισμοί που θα έπρεπε να ενδιαφέρονται για τη συνέχεια του λαού μας, της γλώσσας, του πολιτισμού και του τρόπου ζωής μας, εργάζονται εναντίον μας. Η έλλειψη συζήτησης για τα ίδια τα ζητήματα είναι εμφανής, γιατί αν λείπουν οι γεννήσεις, ένας λαός, ο πολιτισμός του και, συγκεκριμένα, η οικονομία του, πεθαίνουν.

Καμία αληθινή φιλογενετική πολιτική, καμία αληθινή πολιτική ενίσχυσης των γεννήσεων —οικονομική αλλά πάνω απ' όλα, βασισμένη σε αξίες—  καταδίκη τής ενδοχώρας, καμία αντίρρηση σε νόμους κατά της ζωής, που είναι στο απυρόβλητο από φόβο μήπως  δεν συμβαδίζουμε με το «πνεύμα των καιρών» (που είναι απλώς η βούληση των άρχουσων τάξεων!), διατάγματα για την ενθάρρυνση της μετανάστευσης. Άλλωστε, είναι αναπόφευκτο. Τα κράτη και οι κυβερνήσεις δεν σημαίνουν τίποτα μπροστά σε μη εκλεγμένες εξουσίες.

Σκεφτείτε την ευρωπαϊκή απόφαση που παρέχει στους δικαστές την εξουσία να δημιουργούν ασφαλή καταφύγια,λιμάνια, στην καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης: μια ομάδα παντοδύναμων προσωπικοτήτων, μη εκλεγμένων, διορισμένων, και ούτε καν νικητών ενός διαγωνισμού, εμποδίζουν τις λαϊκά εκλεγμένες κυβερνήσεις να αποφασίσουν για ένα κρίσιμο ζήτημα. Η μείωση του ποσοστού γεννήσεων δεν μπορεί (και δεν πρέπει!) να αντιταχθεί επειδή το έργο είναι η εθνοτική υποκατάσταση. Η γνώμη των λαών-θυμάτων δεν μετράει, και εν τω μεταξύ, η πλειοψηφία -ακόμα και εκείνων που αντιτίθενται- είναι μπλεγμένη στην άγνοια του θανάτου, δηλαδή βυθίζεται στην αντικουλτούρα του θανάτου, χειροκροτεί την άμβλωση, την ιδεολογία ΛΟΑΤΚΙ+ και την κρατική αυτοκτονία. Ρεαλιστικά, δεν μπορούμε παρά να γεμίσουμε τα κενά αν θέλουμε να διατηρήσουμε την κατανάλωση, την ανάπτυξη, την οικονομία και τις υπηρεσίες.

Η μείωση του πληθυσμού αφορά μόνο τους δημογράφους και λίγους νοσταλγούς της Ιταλίας του χθες, με όλα τα ελαττώματά της, που αποτελείται από Ιταλούς. Για όλους τους άλλους, είναι αδιάφορη. Αντίθετα, είναι ένα πολύ πραγματικό ζήτημα από πολιτική και οικονομική άποψη, το μόνο θέμα που αναστατώνει τον εξαντλημένο πολιτισμό των ζωντανών νεκρών. Μια χώρα ηλικιωμένων δεν είναι απλώς ένα θλιβερό, άρρωστο και παρακμιακό μέρος. Είναι πρώτα και κύρια μια λιγότερο παραγωγική χώρα. Λιγότεροι νέοι σημαίνουν μικρότερο εργατικό δυναμικό, λιγότερες επιχειρήσεις, χαμηλότερη κατανάλωση, λιγότερη καινοτομία (οι πολυδιαφημισμένες νεοσύστατες επιχειρήσεις δεν ανοίγονται από συνταξιούχους), χαμηλά κρατικά έσοδα και λίγες επενδύσεις. Η δημογραφική παρακμή δεν είναι τοπικό ή προσωρινό φαινόμενο. Πλήττει όλες τις λεγόμενες προηγμένες κοινωνίες: την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, ακόμη και την Κίνα. Μόνο η Αφρική, η Ινδία και μερικές άλλες χώρες ξεφεύγουν από την τάση.

Σε κάθε έρευνα, η Ιταλία ξεπερνά το ιστορικό χαμηλό της προηγούμενης χρονιάς. 1,2 παιδιά ανά γυναίκα, ποσοστό γονιμότητας λίγο πάνω από το μισό του επιπέδου αναπλήρωσης (2,1 για κάθε γυναίκα σε αναπαραγωγική ηλικία). Αν συνεχίσουμε έτσι, θα χάσουμε δεκαπέντε εκατομμύρια κατοίκους μέχρι το τέλος του αιώνα. Τι σημασία έχει, θα πουν οι περισσότεροι, θα είμαστε νεκροί. Αλλά είναι ένα γεγονός εποχής, χωρίς πολέμους, λιμούς ή επιδημίες. Εθελοντικά τρέχουμε προς την εξαφάνιση. Χωρίς παιδιά, χωρίς διαδόχους, χωρίς μέλλον. Οι κοινωνίες που δεν αναπαράγονται εξαφανίζονται. Αλλά δεν μας νοιάζει και πολύ.

Αν η εξαφάνιση φαίνεται αφηρημένη ή μακρινή, ας δούμε τις οικονομικές συνέπειες της συνεχιζόμενης δημογραφικής παρακμής. Ας ξεκινήσουμε με την οικονομική δομή, η οποία θα δει μια κατάρρευση στην κατανάλωση και τη δραστηριότητα. Δεν πρόκειται μόνο για έλλειψη εργατικού δυναμικού. Είναι επίσης θέμα νευρώνων: λιγότερα σκεπτόμενα μυαλά, λιγότερες ιδέες, λιγότερη καινοτομία και μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Μια κοινωνία με λίγους νέους όχι μόνο γερνάει, αλλά γίνεται και πιο στατική, λιγότερο δημιουργική και λιγότερο φιλόδοξη. Θα είμαστε φτωχότεροι από κάθε άποψη.

Στη συνέχεια, το κράτος πρόνοιας καταρρέει, βασισμένο σε μια βασική προϋπόθεση μέχρι πρόσφατα: η πλειοψηφία των ατόμων σε ηλικία εργασίας πληρώνει φόρους και κοινωνική ασφάλιση για να στηρίξει τους ηλικιωμένους και τα άτομα με αναπηρία. Εάν η βάση συρρικνωθεί και η πυραμίδα των ηλικιών αντιστραφεί, όλα θα γίνουν καπνός. Οι συντάξεις καθίστανται μη προσιτές, η υγειονομική περίθαλψη γίνεται πιο ακριβή επειδή υπάρχουν περισσότεροι άρρωστοι. Οι κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να καλύπτουν έναν ολοένα και πιο εξαρτημένο πληθυσμό. Και ούτω καθεξής. Σκεφτείτε την πλειοψηφία που τάσσεται υπέρ της κουλτούρας του θανάτου. Η ευθανασία θα πλήξει περισσότερο τους φτωχούς, τους αρρώστους και τους μοναχικούς. Λιγότεροι φορολογούμενοι, περισσότερα έξοδα και το μοντέλο γλιστράει προς την άβυσσο.

Η μείωση του ποσοστού γεννήσεων συνεπάγεται βαθιές αλλαγές στη δομή της οικογένειας και στις σχέσεις μεταξύ των γενεών. Λιγότερα αδέλφια, λιγότερα ξαδέρφια. λιγότερα παιδιά στα πάρκα, περισσότερη μοναξιά στα σπίτια. Μια γηράσκουσα κοινωνία είναι ευάλωτη, παραιτημένη. Χωρίς παιδιά, το μέλλον δεν υπάρχει πλέον στη ζωή μας. Η ζωτική ενέργεια που τα ανανεώνει εξαφανίζεται. Οι φυσικοί δεσμοί εξαφανίζονται. Οι οικογένειες μειώνονται σε ολοένα και μικρότερες και πιο εύθραυστες μονάδες, απομονωμένες, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Όταν η πολυγενεακή οικογένεια εξαφανίζεται, ένα ουσιαστικό μέρος της συναισθηματικής μάθησης, της αμοιβαίας υποστήριξης και της μετάδοσης κοινών αξιών εξαφανίζεται.

Υπάρχει επίσης και ένα άλλο αποτέλεσμα: η συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις. Ένας πληθυσμός που μειώνεται δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά να ζει διασκορπισμένος. Η παροχή δημόσιων υπηρεσιών σε μικρές πόλεις καθίσταται μη βιώσιμη. Αυτό σημαίνει εκκένωση των εσωτερικών περιοχών και των λιγότερο οικονομικά ακμάζουσων περιοχών. Η μοίρα του Νότου και του ορεινού Βορρά θα είναι η ανθρώπινη ερημοποίηση. Ο χάρτης της χώρας θα αλλάξει, όπως και ο εκλογικός χάρτης, καθώς η πολιτική εκπροσώπηση θα μονοπωλείται από λίγες μεγάλες αστικές περιοχές. Το ουσιαστικό δίλημμα πλανάται πάνω από τα πάντα: αν εκατομμύρια συμπολίτες μας λείπουν, υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: να αποδεχτούμε την παρακμή και τις δραματικές οικονομικές συνέπειες της δημογραφικής κατάρρευσης (δεν θα αναφέρουμε τις ιστορικές, πολιτικές και υπαρξιακές συνέπειες, επειδή οι ακροατές είναι κωφοί) ή να αποδεχτούμε, ή μάλλον να εντείνουμε, την αντικατάσταση από τη μετανάστευση. Αυτό συμβαίνει με επιταχυνόμενο ρυθμό.

Αλλά η μετανάστευση δεν αποτελεί μαγική λύση για την δημογραφική κατάρρευση. Πρώτα απ 'όλα, επειδή οι εξειδικευμένοι μετανάστες είναι λίγοι και σπάνιοι. Δεν αρκεί να φτάσουν: πρέπει να ενσωματωθούν, να μάθουν τη γλώσσα, να μοιραστούν βασικούς κανόνες συνύπαρξης, να υιοθετήσουν νέες ιδέες, συμπεριφορές και αξίες. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει αυθόρμητα. Και αν σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού σύντομα θα αποτελείται από νεοαφιχθέντες, θα είναι η ίδια χώρα; Είναι το παράδοξο του πλοίου του Θησέα, του μυθολογικού ήρωα του οποίου το πλοίο, κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του για την αναζήτηση του Χρυσόμαλλου Δέρατος, επισκευάστηκε πλήρως και όλα τα εξαρτήματά του αντικαταστάθηκαν: ήταν ακόμα το πλοίο του Θησέα; Είναι ζήτημα ταυτότητας: ο πολιτισμός, η ιστορία, ο τρόπος ζωής και η αμοιβαία κατανόηση είναι η κόλλα που κρατάει ενωμένη μια κοινωνία. Η διατάραξη αυτής της ευαίσθητης ισορροπίας έχει συνέπειες.

Ίσως υπάρχει ακόμα περιθώριο για δράση. Χρειαζόμαστε μια ισχυρή, μακροπρόθεσμη δημογραφική πολιτική. Πάνω απ' όλα, η αφήγηση πρέπει να αλλάξει: να ανακτήσουμε την αξία της οικογένειας, της δέσμευσης και του μέλλοντος. Τα επιδόματα τοκετού και οι φορολογικές ελαφρύνσεις δεν αρκούν. Πρέπει να δημιουργηθούν συγκεκριμένες συνθήκες ώστε οι οικογένειες να μπορούν και να θέλουν να αποκτήσουν παιδιά: οικονομικά προσιτή στέγαση, ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, μια κουλτούρα που ευνοεί τη μητρότητα και την πατρότητα, μια δυναμική οικονομία που κάνει όλα αυτά βιώσιμα. Ένα βιβλίο ονείρων, πιθανώς. Όσοι θέλουν να αυτοκτονήσουν, αργά ή γρήγορα πετυχαίνουν. Αλλά δεν τελειώνει μέχρι να τελειώσει.

Ρομπέρτο ΠΕΚΙΟΛΙ

Denatalità, la morte in differita - 2 di Picche

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχει μια αντίφαση εδώ.
Αφού όλοι παραπονιούνται για υπογεννητικότητα, πώς από την άλλη υπάρχει υπερ πληθυσμός τον οποίο πρέπει πάσι θυσία να εξόντωσουν;
Άρα;

amethystos είπε...

Δέν έχει λογική. Δέν πάσχει από υπερπληθυσμό η Δύση. Αρα; Ποιός είναι ο στόχος;
Μήπως δέν ξέρουμε τί κάνουμε; Μήπως οι υπερπλούσιοι δέν ξέρουν τί νά κάνουν τά υπερπλούτη τους καί τά γύρισαν σέ όπλα;  Εναντίον τού τρίτου κόσμου;