Filippo Bovo - 18 Σεπτεμβρίου 2026
Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Τα τελευταία γεγονότα στην Υεμένη έχουν προκαλέσει έντονη αναστάτωση, ξεκινώντας με την κατάρριψη ενός σαουδαραβικού μαχητικού F-15 πάνω από τη Μαρίμπ και στη συνέχεια ενός drone Wing Loong II, το οποίο βρισκόταν σε αναγνωριστική αποστολή στην περιοχή για να εντοπίσει το πλήρωμα που είχαν αιχμαλωτίσει οι μαχητές της Ansarallah. Ωστόσο, ενώ ντροπιάζει περαιτέρω την ήδη κλονισμένη φήμη της Σαουδαραβικής Πολεμικής Αεροπορίας, δεν περιγράφει δυναμικές που δεν είναι ήδη γνωστές: Ο έλεγχος του Ριάντ (και του Προεδρικού Συμβουλίου Καθοδήγησης, της κυβέρνησης στο Άντεν) στους ουρανούς της Υεμένης είναι περισσότερο φαινομενικός παρά πραγματικός, ακόμη περισσότερο αν λάβουμε υπόψη ότι οι ελλείψεις στην εκπαίδευση και την επιλογή προσωπικού έχουν οδηγήσει σε μια δαπανηρή και εντυπωσιακή «στρατιά παρελάσεων», αλλά όχι σε στρατιωτικές δυνάμεις πραγματικά ικανές να κάνουν τη διαφορά στο πεδίο.
Ωστόσο, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για την Ansar Allah (και το Ανώτατο Πολιτικό Συμβούλιο, την κυβέρνηση στη Σαναά), η οποία έχει από καιρό επιδείξει μια απαράμιλλη ικανότητα να συνδυάζει τον ανταρτοπόλεμο με όπλα αιχμής, ειδικά πυραύλους, καθώς και εξαιρετικές διπλωματικές δεξιότητες (οι διαμεσολαβήσεις με τους ηγέτες των φυλών ήταν επιτυχείς: 5.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα αποκτήθηκαν, μαζί με τεράστια λάφυρα πολέμου, όχι μόνο μέσω μάχης αλλά και με πιο ανώδυνο τρόπο). Η λαϊκή υποστήριξη είναι με το μέρος τους, και αυτό ήταν πάντα ένα από τα κύρια συστατικά ενός επιτυχημένου ανταρτοπόλεμου, ενώ οι δυνάμεις του Άντεν βασίζονται σε προσχηματική υποστήριξη, μια ανοχή που υπαγορεύεται κυρίως από συμφέροντα. Οι δυνάμεις του Άντεν, όσο ποικίλες και αν είναι, δεν μπορούν να αντιπαρατάξουν ανάλογη δύναμη στους 350.000 άνδρες της Ansar Allah: Το σκάνδαλο με τις διογκωμένες στρατιωτικές μισθοδοσίες —καθώς μόνο το 20% των δηλωμένων μαχητών βρίσκεται πραγματικά στο πεδίο—, όπως και οι αποθήκες με όπλα και οχήματα που εγκαταλείφθηκαν χωρίς κυριολεκτικά να έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ, λένε πολλά. Αρκεί να φανταστούμε το κύκλωμα διαφθοράς που έχει αναπτυχθεί όλα αυτά τα χρόνια γύρω από τη λειτουργία του Προεδρικού Συμβουλίου Ηγεσίας και την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που λαμβάνει από το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι.
Σε αυτές τις καταστάσεις, όπως σημείωσαν οι Carl von Clausewitz και Sir Londsdale A. Hale, η «ομίχλη του πολέμου» είναι αναπόφευκτη, και πολλά από τα δεδομένα μπορεί να είναι μεροληπτικά, για να μην πούμε τίποτα άλλο. Ωστόσο, μέσα στις εξελίξεις αυτών των ημερών, δεν πρέπει να μας διαφύγει η διαμάχη μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ, που είναι αποφασισμένες να μποϊκοτάρουν η μία την άλλη ακόμη και σε μια από τις πιο δύσκολες ιστορικές τους στιγμές. Έχουμε ήδη αναφερθεί στο πώς το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι, υπονομεύοντας το ένα το άλλο επί χρόνια —και ακόμη περισσότερο τους τελευταίους μήνες— κατέληξαν να ευνοήσουν έμμεσα την Ansar Allah. Οι δύο πλευρές ανταγωνίστηκαν για την άσκηση επιρροής στο Προεδρικό Συμβούλιο Ηγεσίας, καθεμία μέσω των δικών της τοπικών δυνάμεων και πελατειακών δικτύων. Παράλληλα, τροφοδότησαν την τεράστια διαφθορά που μετέτρεψε το Συμβούλιο σε «κυβέρνηση βιτρίνας», αντίστοιχη με τον «στρατό βιτρίνας» με τον οποίο, θεωρητικά, θα ανακαταλάμβανε ακόμη και τη Σαναά (!!!).
Δεν αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι τα ΗΑΕ αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που τους δόθηκε από την κρίση του Ιουλίου μεταξύ Ριάντ και Ansar Allah για να επιβάλουν περαιτέρω και έμμεσα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με τη γειτονική τους Σαουδική Αραβία και, παράλληλα, να κερδίσουν και την μη εχθρική στάση του φοβερού τους αντιπάλου στη βόρεια Υεμένη. Οι επαφές ξεκίνησαν τον Αύγουστο, με τα ΗΑΕ να προτείνουν αρχικά υποστήριξη και ένταξη στο περιφερειακό πλαίσιο στην Ansar Allah με αντάλλαγμα την αποχώρηση από τον Άξονα της Αντίστασης. Η προσφορά δεν έγινε δεκτή με συναίνεση από τους εμπλεκόμενους, οι οποίοι, όπως ήταν αναμενόμενο, επέκτειναν τις διαπραγματεύσεις ώστε να συμπεριλάβουν και το Ιράν. Τελικά, η συμφωνία που διαμορφώθηκε ήταν πολύ διαφορετικής φύσης: τα ΗΑΕ, εκτός από το ότι θα γλιτώσουν από τυχόν εκτοξεύσεις, θα δεσμευτούν να μην παρεμποδίσουν και να χρηματοδοτούν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ansar Allah. Για την Τεχεράνη, όλα αυτά ήταν καλά νέα. Δεν είναι τυχαίο ότι στις 12 Σεπτεμβρίου, στη 18η Σύνοδο Κορυφής BRICS+ στο Νέο Δελχί (όπου η Ινδία έκανε επίσης μια παρόμοια μετατόπιση, αποστασιοποιούμενη από τους παλιούς δεσμούς της για να «αγκαλιάσει ξανά» το Πεκίνο και την Τεχεράνη), ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν και ο πρίγκιπας διάδοχος των Εμιράτων Χαλίντ μπιν Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ αλ-Ναχιάν συζήτησαν εγκάρδια περιφερειακά και διεθνή ζητήματα, δηλώνοντας αργότερα με ικανοποίηση την κοινή τους πρόθεση να γυρίσουν την πλάτη στο παρελθόν για να χτίσουν μαζί ένα νέο και καλύτερο μέλλον.
Ενώ η «ομίχλη του πολέμου» παραμένει, η επανατοποθέτηση του Άμπου Ντάμπι δεν φαίνεται παράλογη, ειδικά αν λάβουμε υπόψη πώς οι θέσεις που κατείχαν προηγουμένως οι φιλοεμιράτες δυνάμεις (για παράδειγμα, στη Μόχα, όπου δρούσε η Εθνική Αντίσταση του Ταρέκ Σαλέχ) και ακόμη και στο νησί Πέριμ, όπου τα ΗΑΕ είχαν ακόμη και τη δική τους στρατιωτική βάση, εγκαταλείφθηκαν γρήγορα στην Ansar Allah, με μικρή ή σποραδική αντίσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου