Σπείρτε πανικό! Τα δελτία τύπου και οι υπηρεσιακές εντολές που προέρχονται από τις Βρυξέλλες μιλούν μόνο για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και επιδιώκουν να κινητοποιήσουν τον πληθυσμό με τους πολεμοχαρείς και μελωδικούς τόνους τους, ταυτόχρονα υποκριτικούς και πομπώδεις. Αλλά στην πραγματικότητα, το πολιτικό περιβάλλον εκφράζει απλώς την απελπισία μιας αποτυχημένης ελίτ. Τι έχουν στο χέρι; Τι χαρτιά μπορούν να παίξουν, δεδομένου ότι τώρα κατέχουν μόνο αποφάγια; Σαν σε εφιάλτη, βλέπουν τα στρατηγικά τους λάθη - την άνευ όρων υποστήριξή τους στην Ουκρανία, τη θυσία του ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου στο βωμό της πίεσης στη Ρωσία, την ουσιαστική αδιαφορία τους για το μαρτύριο στη Γάζα, την παράλογη υποταγή τους στις ΗΠΑ - να συγχωνεύονται με τον πόλεμο με το Ιράν και να αποβαίνουν αναπόφευκτα μπούμερανγκ. Βλέπουν το κόστος ζωής να αυξάνεται, τις θέσεις εργασίας να εξαφανίζονται και την επικείμενη κατάρρευση των αγορών, ιδίως της αγοράς ομολόγων (το επίπεδο επιτοκίων της οποίας καθορίζει την αξία όλων των άλλων επικίνδυνων περιουσιακών στοιχείων). Αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση, αυτοί οι πολιτικοί που βρίσκονται σε δύσκολη θέση μπορεί να έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η σπορά του πανικού είναι ο μόνος τρόπος για να αποσπάσουν την προσοχή από τις δικές τους αποτυχίες και ίσως να τροφοδοτήσουν την ελπίδα επιβίωσης στον εκλογικό κύκλο. Οι εκκλήσεις προς τους ηγέτες με στολές καμουφλάζ να εφοδιαστούν με τρόφιμα και να τα αποθηκεύσουν στο κελάρι, και, εν ολίγοις, όλη η απαράδεκτη λαογραφία που προέρχεται από τις Βρυξέλλες και άλλες πρωτεύουσες, είναι το πιο απίστευτα ηλίθιο επακόλουθο.
Η επιβίωση είναι ένα θεμελιώδες κίνητρο, αλλά η ψυχή της ελίτ πιθανότατα τροφοδοτείται επίσης από ψευδείς προτάσεις, οι οποίες ωστόσο φαίνονται εύλογες σε μια πολιτική τάξη που δεν είναι πλέον ικανή να εκφράσει σαφήνεια. Το πρώτο και σημαντικότερο λάθος ήταν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι η Ρωσία είχε ξεκινήσει έναν προληπτικό πόλεμο τον Φεβρουάριο του 2022 για να κατακτήσει το Κίεβο και περίπου το 60% της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, αυτό απέχει πολύ από τις προθέσεις του Πούτιν: τον Μάρτιο του 2022, θα μπορούσε να είχε υπογραφεί μια ειρηνευτική συμφωνία που θα έκανε το Ντονμπάς απλώς μια αυτόνομη περιοχή, αλλά επειδή ήταν πεπεισμένοι ότι θα κέρδιζαν - χάρη στις αλληγορικές ιδεολογίες τους που υποθέτουν την οικονομική κατάρρευση της Ρωσίας - την απέρριψαν. Απέτυχαν εντελώς να καταλάβουν ότι χρησιμοποιούσαν το όπλο του παγκοσμιοποίησης εναντίον μιας σε μεγάλο βαθμό αυτάρκους χώρας και οικονομικού μοντέλου. Και αργότερα, διεξάγοντας τρομοκρατικές εκστρατείες σε ρωσικό έδαφος, ήταν αυτοί που έπεισαν τη Μόσχα ότι μόνο μειώνοντας την Ουκρανία στο ελάχιστο θα μπορέσει η Ρωσία να λύσει το πρόβλημά της, όχι τόσο με αυτό το συνονθύλευμα κρατών, αλλά με το ΝΑΤΟ. Αυτοί ήταν που ήθελαν την κλιμάκωση που τώρα τους σφαγιάζει.
Τώρα αρχίζει να είναι πολύ αργά για να κάνουν οποιαδήποτε σημαντική υποχώρηση, και ακριβώς τη στιγμή που το παιχνίδι τους πρόκειται να καταστραφεί κομμάτι-κομμάτι, οδεύουν προς μια σύγκρουση με τη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο: νόμιζαν ότι ήταν οι ταυρομάχοι, αλλά αντίθετα είναι οι ταύροι. Και μένουν άναυδοι όταν ο Υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ λέει: «Θα ήθελα να τονίσω ότι δεν έχουμε κανένα συμφέρον να συμμετάσχουμε σε επίθεση στην Ευρώπη, αλλά αν η Ευρώπη, η οποία μιλάει καθημερινά για προετοιμασία πολέμου εναντίον της Ρωσίας, επιτεθεί στη Ρωσία, θα είναι ένας εντελώς διαφορετικός πόλεμος, και πολύ σύντομος». Αυτά είναι ξεκάθαρα λόγια: Η Μόσχα δεν θα επιτρέψει στον εαυτό της να παρασυρθεί σε έναν μακρύ πόλεμο φθοράς. Θα απαντήσει με όλη της τη δύναμη. Αλλά πραγματικά, ποιος θα ήθελε να διακινδυνεύσει τη ζωή του για να αγοράσει χρυσές τουαλέτες από τον Ζελένσκι, για να υποστηρίξει ένα ουσιαστικά ρατσιστικό και ναζιστικό σχέδιο, για να υπερασπιστεί μια χώρα που το ίδιο το ΝΑΤΟ έχει μετατρέψει σε φάντασμα;
Υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να πούμε: η προοπτική ενός επικείμενου πολέμου, αλλά τόσο αόριστο όσο η γάτα του Σρέντιγκερ, ακολουθεί το ίδιο θέμα με την υπερθέρμανση του πλανήτη, που τώρα παράλογα ονομάζεται κλιματική αλλαγή, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια σταθερά στην ιστορία της Γης (το ίδιο το ανθρώπινο είδος είναι προϊόν τέτοιων γεγονότων), ή αυτή της δημογραφικής βόμβας και, εν ολίγοις, μια ολόκληρη σειρά από έντεχνα κατασκευασμένες κρίσεις που δικαιολογούν τις διεφθαρμένες και λανθασμένα κατευθυνόμενες δημόσιες δαπάνες στο παρόν για την καταπολέμηση του κακού που διαφαίνεται σε έναν ασαφή και μεταβαλλόμενο ορίζοντα. Και αυτό σημαίνει τεράστια κερδοσκοπία για τους συνήθεις υπόπτους, λιγότερα χρήματα για κοινωνική πρόνοια, μισθούς φτώχειας, καμία κοινωνική προστασία - εν ολίγοις, την υλοποίηση όλων των μεγαλοπρεπών υποσχέσεων του νεοφιλελευθερισμού που μας ξεγελούν εδώ και μισό αιώνα. Εν ολίγοις, ο πόλεμος με τη Ρωσία δεν είναι μόνο ένας κίνδυνος, αλλά τελικά και ένα πολιτικό και κοινωνικό κατασκεύασμα για την επίτευξη στόχων που ούτε η πανδημία ούτε οι κλιματικές ιεραιμίες μπόρεσαν να επιτύχουν. Η μόνη ελπίδα, κατά μία έννοια, προέρχεται ακριβώς από το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε: το Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας γνωρίζει πολύ καλά ότι αν μείνει άπραγο και παρακολουθήσει τον κοινωνικό και πολιτιστικό μαζοχισμό της Ευρώπης να οδηγεί στην καταστροφή του, θα κερδίσει αυτή τη μάχη χωρίς καν να ρίξει ούτε μια σφαίρα.
Η επιβίωση είναι ένα θεμελιώδες κίνητρο, αλλά η ψυχή της ελίτ πιθανότατα τροφοδοτείται επίσης από ψευδείς προτάσεις, οι οποίες ωστόσο φαίνονται εύλογες σε μια πολιτική τάξη που δεν είναι πλέον ικανή να εκφράσει σαφήνεια. Το πρώτο και σημαντικότερο λάθος ήταν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι η Ρωσία είχε ξεκινήσει έναν προληπτικό πόλεμο τον Φεβρουάριο του 2022 για να κατακτήσει το Κίεβο και περίπου το 60% της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, αυτό απέχει πολύ από τις προθέσεις του Πούτιν: τον Μάρτιο του 2022, θα μπορούσε να είχε υπογραφεί μια ειρηνευτική συμφωνία που θα έκανε το Ντονμπάς απλώς μια αυτόνομη περιοχή, αλλά επειδή ήταν πεπεισμένοι ότι θα κέρδιζαν - χάρη στις αλληγορικές ιδεολογίες τους που υποθέτουν την οικονομική κατάρρευση της Ρωσίας - την απέρριψαν. Απέτυχαν εντελώς να καταλάβουν ότι χρησιμοποιούσαν το όπλο του παγκοσμιοποίησης εναντίον μιας σε μεγάλο βαθμό αυτάρκους χώρας και οικονομικού μοντέλου. Και αργότερα, διεξάγοντας τρομοκρατικές εκστρατείες σε ρωσικό έδαφος, ήταν αυτοί που έπεισαν τη Μόσχα ότι μόνο μειώνοντας την Ουκρανία στο ελάχιστο θα μπορέσει η Ρωσία να λύσει το πρόβλημά της, όχι τόσο με αυτό το συνονθύλευμα κρατών, αλλά με το ΝΑΤΟ. Αυτοί ήταν που ήθελαν την κλιμάκωση που τώρα τους σφαγιάζει.
Τώρα αρχίζει να είναι πολύ αργά για να κάνουν οποιαδήποτε σημαντική υποχώρηση, και ακριβώς τη στιγμή που το παιχνίδι τους πρόκειται να καταστραφεί κομμάτι-κομμάτι, οδεύουν προς μια σύγκρουση με τη μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο: νόμιζαν ότι ήταν οι ταυρομάχοι, αλλά αντίθετα είναι οι ταύροι. Και μένουν άναυδοι όταν ο Υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ λέει: «Θα ήθελα να τονίσω ότι δεν έχουμε κανένα συμφέρον να συμμετάσχουμε σε επίθεση στην Ευρώπη, αλλά αν η Ευρώπη, η οποία μιλάει καθημερινά για προετοιμασία πολέμου εναντίον της Ρωσίας, επιτεθεί στη Ρωσία, θα είναι ένας εντελώς διαφορετικός πόλεμος, και πολύ σύντομος». Αυτά είναι ξεκάθαρα λόγια: Η Μόσχα δεν θα επιτρέψει στον εαυτό της να παρασυρθεί σε έναν μακρύ πόλεμο φθοράς. Θα απαντήσει με όλη της τη δύναμη. Αλλά πραγματικά, ποιος θα ήθελε να διακινδυνεύσει τη ζωή του για να αγοράσει χρυσές τουαλέτες από τον Ζελένσκι, για να υποστηρίξει ένα ουσιαστικά ρατσιστικό και ναζιστικό σχέδιο, για να υπερασπιστεί μια χώρα που το ίδιο το ΝΑΤΟ έχει μετατρέψει σε φάντασμα;
Υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να πούμε: η προοπτική ενός επικείμενου πολέμου, αλλά τόσο αόριστο όσο η γάτα του Σρέντιγκερ, ακολουθεί το ίδιο θέμα με την υπερθέρμανση του πλανήτη, που τώρα παράλογα ονομάζεται κλιματική αλλαγή, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια σταθερά στην ιστορία της Γης (το ίδιο το ανθρώπινο είδος είναι προϊόν τέτοιων γεγονότων), ή αυτή της δημογραφικής βόμβας και, εν ολίγοις, μια ολόκληρη σειρά από έντεχνα κατασκευασμένες κρίσεις που δικαιολογούν τις διεφθαρμένες και λανθασμένα κατευθυνόμενες δημόσιες δαπάνες στο παρόν για την καταπολέμηση του κακού που διαφαίνεται σε έναν ασαφή και μεταβαλλόμενο ορίζοντα. Και αυτό σημαίνει τεράστια κερδοσκοπία για τους συνήθεις υπόπτους, λιγότερα χρήματα για κοινωνική πρόνοια, μισθούς φτώχειας, καμία κοινωνική προστασία - εν ολίγοις, την υλοποίηση όλων των μεγαλοπρεπών υποσχέσεων του νεοφιλελευθερισμού που μας ξεγελούν εδώ και μισό αιώνα. Εν ολίγοις, ο πόλεμος με τη Ρωσία δεν είναι μόνο ένας κίνδυνος, αλλά τελικά και ένα πολιτικό και κοινωνικό κατασκεύασμα για την επίτευξη στόχων που ούτε η πανδημία ούτε οι κλιματικές ιεραιμίες μπόρεσαν να επιτύχουν. Η μόνη ελπίδα, κατά μία έννοια, προέρχεται ακριβώς από το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε: το Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας γνωρίζει πολύ καλά ότι αν μείνει άπραγο και παρακολουθήσει τον κοινωνικό και πολιτιστικό μαζοχισμό της Ευρώπης να οδηγεί στην καταστροφή του, θα κερδίσει αυτή τη μάχη χωρίς καν να ρίξει ούτε μια σφαίρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου