Η αφήγηση έχει τη δική της ακεραιότητα: ασχολείται με τον πραγματικό κόσμο, αλλά δεν έχει καμία επαφή με αυτόν, και δεν μπορεί να έχει αλλιώς, δεν θα ήταν αφήγηση, αλλά είδηση. Έτσι, έχει τη δική της λογική που δεν μπορεί να αλλάξει, αλλιώς θα έπεφτε σαν κουρτίνα, αποκαλύπτοντας τον μηχανισμό της σκηνής και έτσι ολόκληρη την απάτη. Μερικές φορές αυτές οι αφηγήσεις φαίνονται αρκετά ακίνδυνες, καθαρή και απλή προπαγάνδα, όμως μπορούν να εμποδίσουν μια σωστή ανάγνωση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, τόσο στην Ουκρανία όσο και τώρα στο Ιράν, λέγεται και συνεχίζει να λέγεται ότι οι πύραυλοι αναχαίτισης όπως οι Patriot και οι Thaad έχουν ποσοστά εξόντωσης που φτάνουν έως και το 90 ή 95 τοις εκατό. Αν αυτό ήταν αλήθεια, η Ουκρανία δεν θα ήταν στις φλόγες, και οι ΗΠΑ θα είχαν εύκολα νικήσει το Ιράν, δεδομένου ότι η Τεχεράνη δεν θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο εκτεταμένη καταστροφή σε αμερικανικές βάσεις, να καταστρέψει ραντάρ αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων και να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά σε πολλές εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και πετρελαίου.
Φυσικά, αυτά είναι απλές φαντασιώσεις: το Patriot δεν ήταν ποτέ ένα καλό αναχαιτιστικό, και τα θαύματα που έκανε στο Ιράκ ήταν απλώς ένα μάρκετινγκ για εκείνους τους ανόητους στην Ουάσινγκτον που χρειάζονταν να αισθάνονται ασφαλείς ενώ παράλληλα ξόδευαν τεράστια ποσά για να αποκτήσουν αυτό το μαγικό όπλο. Στην πράξη, κατέρριψαν μόνο δύο από τα εκατό αρχαία Scud που κατείχε ο Σαντάμ, τα οποία οι άντρες του δεν μπορούσαν να χειριστούν και τα οποία τακτικά παρέκκλιναν από την πορεία τους. Εν ολίγοις, αυτοκαταρρίφθηκαν, αλλά φάνηκε ότι η αδυναμία τους οφειλόταν στο αμερικανικό wunderwaffen. Η ίδια ιστορία μας λέγεται τώρα, παρόλο που έχει μετατραπεί από μια αλαζονική δήλωση ανωτερότητας σε ένα ελεήμον ψέμα. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα έχει «καταστραφεί λειτουργικά», ότι οι πύραυλοι Patriot και THAAD έχουν ποσοστό επιτυχίας άνω του 90% και ότι οι υπόλοιπες επιθέσεις αποτελούν έκφραση της ιρανικής απελπισίας. Αλλά μια ελάχιστα προσεκτική ανάλυση αποκαλύπτει μια διαφορετική εικόνα. Δύο διαμετρικά αντίθετες πηγές σκιαγραφούν μια συνεκτική εικόνα που αγνοούν τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης: το φημισμένο περιοδικό Military Watch αναφέρει καινοτόμες ιρανικές τακτικές που κατακλύζουν συστηματικά την αμερικανική αεράμυνα. Και ο φυσικός του MIT, καθηγητής Τεντ Πόστολ , επί χρόνια τεχνικός σύμβουλος του Πενταγώνου, δηλώνει ευθέως σε μια εκτενή συνέντευξη ότι τα αμυντικά συστήματα στα οποία η Ουάσιγκτον έχει επενδύσει δισεκατομμύρια είναι απλώς άχρηστα έναντι των σύγχρονων ιρανικών όπλων. Πόσο μάλλον των ρωσικών.
Ο Postol, καθηγητής επιστήμης, τεχνολογίας και εθνικής ασφάλειας στο MIT, συζητά εκτενώς τον ιρανικό πύραυλο Fatah : η κεφαλή αυτής της συσκευής επίθεσης περιέχει έναν πυραυλοκινητήρα που αυξάνει δραματικά την ταχύτητα πρόσκρουσής του καθώς πλησιάζει τον στόχο του, αυξάνοντας έτσι τη συνολική του απόδοση στο ισοδύναμο 2,5 τόνων εκρηκτικών. Επιπλέον, κατά την προσέγγισή του, ο Fatah θρυμματίζεται σε υποπυρομαχικά, όπως φαίνεται στην αρχική φωτογραφία που τραβήχτηκε από έναν Ισραηλινό πιλότο. Αυτό, σε συνδυασμό με την τυχαία και ξαφνική απόκλιση από την τροχιά του, καθιστά σχεδόν αδύνατο για τους πιο προηγμένους πυραύλους THAAD και Patriot, τους λεγόμενους Pac3, να χτυπήσουν τον στόχο τους. Αν φανταστούμε να αναχαιτίζουμε τον εχθρικό πύραυλο σε υψόμετρο μεταξύ 60 και 80 χιλιομέτρων, ο αναχαιτιστής θα χρειαζόταν περίπου 50 δευτερόλεπτα για να φτάσει στο σημείο πρόσκρουσης. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, ένας στόχος ελιγμών, όπως ο Fatah, θα έχει ήδη αποκλίνει σημαντικά από την προβλεπόμενη τροχιά του. Ο Πόστολ το συνοψίζει τέλεια: «Αν κινηθώ έστω και λίγο σε απόσταση 100 χιλιομέτρων, θα βρίσκομαι τόσο μακριά από το αναχαιτιστικό που δεν θα έχει καμία πιθανότητα να ελιχθεί και να με χτυπήσει. Απλώς θα αστοχήσει στον στόχο».
Επομένως, πρέπει να ανατρέψουμε την αφήγηση των αναχαιτίσεων κατά 90% και να προσθέσουμε κάτι: δεν μπορεί να επιτευχθεί ποσοστό άνω του 1 ή 2%. Επιπλέον, η οικονομική πτυχή καθιστά την κατάσταση μη βιώσιμη για την Ουάσινγκτον. Ο Πόστολ εξηγεί: «Μπορείτε να αντέξετε οικονομικά να χρησιμοποιήσετε ένα αναχαιτιστικό αξίας 4 εκατομμυρίων δολαρίων για να καταρρίψετε ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος αξίας 30.000 δολαρίων; Δεν μπορείτε να κερδίσετε με αυτόν τον τρόπο». Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να τα βγάλουν πέρα με μερικές χιλιάδες εναπομείναντες πυραύλους αναχαιτιστικών PAC-3, οι Ιρανοί προφανώς παράγουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε πρακτικά απεριόριστες ποσότητες. Η ανταλλαγή είναι καταστροφική και εντελώς μονόδρομη.
Αυτός είναι ένας από τους προφανείς λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ πρέπει να επιδιώξουν μια συμφωνία πάση θυσία, ακόμη και όταν τα ισραηλινά λόμπι πιέζουν για την καταστροφή του Ιράν. Ωστόσο, η θριαμβευτική αφήγηση πρέπει να διατηρηθεί πάση θυσία.
Φυσικά, αυτά είναι απλές φαντασιώσεις: το Patriot δεν ήταν ποτέ ένα καλό αναχαιτιστικό, και τα θαύματα που έκανε στο Ιράκ ήταν απλώς ένα μάρκετινγκ για εκείνους τους ανόητους στην Ουάσινγκτον που χρειάζονταν να αισθάνονται ασφαλείς ενώ παράλληλα ξόδευαν τεράστια ποσά για να αποκτήσουν αυτό το μαγικό όπλο. Στην πράξη, κατέρριψαν μόνο δύο από τα εκατό αρχαία Scud που κατείχε ο Σαντάμ, τα οποία οι άντρες του δεν μπορούσαν να χειριστούν και τα οποία τακτικά παρέκκλιναν από την πορεία τους. Εν ολίγοις, αυτοκαταρρίφθηκαν, αλλά φάνηκε ότι η αδυναμία τους οφειλόταν στο αμερικανικό wunderwaffen. Η ίδια ιστορία μας λέγεται τώρα, παρόλο που έχει μετατραπεί από μια αλαζονική δήλωση ανωτερότητας σε ένα ελεήμον ψέμα. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι το ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα έχει «καταστραφεί λειτουργικά», ότι οι πύραυλοι Patriot και THAAD έχουν ποσοστό επιτυχίας άνω του 90% και ότι οι υπόλοιπες επιθέσεις αποτελούν έκφραση της ιρανικής απελπισίας. Αλλά μια ελάχιστα προσεκτική ανάλυση αποκαλύπτει μια διαφορετική εικόνα. Δύο διαμετρικά αντίθετες πηγές σκιαγραφούν μια συνεκτική εικόνα που αγνοούν τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης: το φημισμένο περιοδικό Military Watch αναφέρει καινοτόμες ιρανικές τακτικές που κατακλύζουν συστηματικά την αμερικανική αεράμυνα. Και ο φυσικός του MIT, καθηγητής Τεντ Πόστολ , επί χρόνια τεχνικός σύμβουλος του Πενταγώνου, δηλώνει ευθέως σε μια εκτενή συνέντευξη ότι τα αμυντικά συστήματα στα οποία η Ουάσιγκτον έχει επενδύσει δισεκατομμύρια είναι απλώς άχρηστα έναντι των σύγχρονων ιρανικών όπλων. Πόσο μάλλον των ρωσικών.
Ο Postol, καθηγητής επιστήμης, τεχνολογίας και εθνικής ασφάλειας στο MIT, συζητά εκτενώς τον ιρανικό πύραυλο Fatah : η κεφαλή αυτής της συσκευής επίθεσης περιέχει έναν πυραυλοκινητήρα που αυξάνει δραματικά την ταχύτητα πρόσκρουσής του καθώς πλησιάζει τον στόχο του, αυξάνοντας έτσι τη συνολική του απόδοση στο ισοδύναμο 2,5 τόνων εκρηκτικών. Επιπλέον, κατά την προσέγγισή του, ο Fatah θρυμματίζεται σε υποπυρομαχικά, όπως φαίνεται στην αρχική φωτογραφία που τραβήχτηκε από έναν Ισραηλινό πιλότο. Αυτό, σε συνδυασμό με την τυχαία και ξαφνική απόκλιση από την τροχιά του, καθιστά σχεδόν αδύνατο για τους πιο προηγμένους πυραύλους THAAD και Patriot, τους λεγόμενους Pac3, να χτυπήσουν τον στόχο τους. Αν φανταστούμε να αναχαιτίζουμε τον εχθρικό πύραυλο σε υψόμετρο μεταξύ 60 και 80 χιλιομέτρων, ο αναχαιτιστής θα χρειαζόταν περίπου 50 δευτερόλεπτα για να φτάσει στο σημείο πρόσκρουσης. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, ένας στόχος ελιγμών, όπως ο Fatah, θα έχει ήδη αποκλίνει σημαντικά από την προβλεπόμενη τροχιά του. Ο Πόστολ το συνοψίζει τέλεια: «Αν κινηθώ έστω και λίγο σε απόσταση 100 χιλιομέτρων, θα βρίσκομαι τόσο μακριά από το αναχαιτιστικό που δεν θα έχει καμία πιθανότητα να ελιχθεί και να με χτυπήσει. Απλώς θα αστοχήσει στον στόχο».
Επομένως, πρέπει να ανατρέψουμε την αφήγηση των αναχαιτίσεων κατά 90% και να προσθέσουμε κάτι: δεν μπορεί να επιτευχθεί ποσοστό άνω του 1 ή 2%. Επιπλέον, η οικονομική πτυχή καθιστά την κατάσταση μη βιώσιμη για την Ουάσινγκτον. Ο Πόστολ εξηγεί: «Μπορείτε να αντέξετε οικονομικά να χρησιμοποιήσετε ένα αναχαιτιστικό αξίας 4 εκατομμυρίων δολαρίων για να καταρρίψετε ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος αξίας 30.000 δολαρίων; Δεν μπορείτε να κερδίσετε με αυτόν τον τρόπο». Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να τα βγάλουν πέρα με μερικές χιλιάδες εναπομείναντες πυραύλους αναχαιτιστικών PAC-3, οι Ιρανοί προφανώς παράγουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε πρακτικά απεριόριστες ποσότητες. Η ανταλλαγή είναι καταστροφική και εντελώς μονόδρομη.
Αυτός είναι ένας από τους προφανείς λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ πρέπει να επιδιώξουν μια συμφωνία πάση θυσία, ακόμη και όταν τα ισραηλινά λόμπι πιέζουν για την καταστροφή του Ιράν. Ωστόσο, η θριαμβευτική αφήγηση πρέπει να διατηρηθεί πάση θυσία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου