ΒΡOΜΟΛΟΓΑ ΚΑΙ ΝΕΟ-ΝΟΜΑΔΙΣΜΟΣ

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

‘Πιπέρι στη γλώσσα’, ήταν η έκφραση με την οποία οι γονείς φοβέριζαν τα παιδιά τους όταν αυτά έλεγαν άσχημες λέξεις. Πράγματι, είναι καλό πράγμα τα παιδιά να μην συνηθίζουν να προφέρουν άσεμνες, υβριστικές ή χυδαίες λέξεις, και φυσικά το ίδιο πρέπει να τις αποφεύγουν και οι ενήλικες. Μεγάλη δύναμη έχει η συνήθεια, και ακόμη μεγαλύτερη η προπαγάνδα όρων που γίνεται από τα μέσα ενημέρωσης, τα βιβλία, τις εφημερίδες, το σημερινό σχολείο και γενικά το κοινωνικό περιβάλλον. Γι’ αυτό λοιπόν παρουσιάζουμε έναν κατάλογο στον οποίο παραθέτουμε τα σύγχρονα ΒΡOΜΟΛΟΓΑ: ‘Συλλογικότητες’, ‘Διαφορετικότητα’, ‘Παράτυπος μετανάστης’, ‘Ομοφοβικός’, ‘Ανθρώπινα δικαιώματα’, ‘Προοδευτικός’, ‘Πολυπολιτισμός’, ‘Ανεκτικότητα’, ‘Ξενοφοβικός’, ‘έμφυλη ταυτότητα’, ‘έμφυλα στερεότυπα’.

Αηδιαστικές λέξεις και εκφράσεις, αντι-αισθητικές, χαζές, λέξεις για βλαμμένους που δεν πρέπει να επιτρέπουμε στα παιδιά μας να τις λένε, αλλά και όλοι εμείς πρέπει να τις αποφεύγουμε, να μην τις χρησιμοποιούμε, παρά μόνον όταν πρόκειται να τις καυτηριάσουμε ή να τις επικρίνουμε.

Αν κάνετε ένα πείραμα, και προφέρετε αυτές τις λέξεις γρήγορα, την μία μετά την άλλη, θα νοιώσετε σαν βρίσκεστε υπό την επήρεια κάποιας ψυχοτρόπος ουσίας, ή σαν να συζητήσατε με κάποιο εξωγήινο ον, μια που ακόμη και το ηχητικό άκουσμα αυτών των όρων είναι αφύσικο, ακατανόητο, μετα-ανθρώπινο. Όροι που μετατρέπουν το ομαλό (πχ. τι πιο φυσικό και ανθρώπινο, από την επιφύλαξη έναντι του ξένου) σε ανώμαλο (ξενοφοβικός). Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε την ύπαρξη ‘κοινωνικών ομάδων’, άντε, ‘συλλόγων’, τώρα έχουμε τις…‘συλλογικότητες’ (δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η λέξη με εκνευρίζει σε απίθανο βαθμό).

Όπως είπαμε και στην αρχή του άρθρου, παλαιότερα οι γονείς έλεγαν στα παιδιά που χρησιμοποιούσαν άσχημες λέξεις, ότι θα τους βάλουν πιπέρι στη γλώσσα, όμως τους έλεγαν και κάτι άλλο: «έτσι μιλούν οι αλήτες…», δηλαδή, έδιναν την ταυτότητα εκείνων που χρησιμοποιούσαν ένα ορισμένο λεξιλόγιο. Ποιά είναι λοιπόν η ταυτότητα εκείνων που χρησιμοποιούν τα προαναφερθέντα σύγχρονα βρομόλογα; Τι σύμπτωση (!) και πάλι ‘αλήτες’ θα είναι η ταυτότητα που θα τους αποδώσουμε, εάν ανιχνεύσουμε την ετυμολογία αυτής της λέξεως: ἀλάομαι=περιπλανιέμαι, ‘ο περιπλανώμενος’ (στην Οδύσσεια για ζητιάνους, στην τραγωδία επίσης για εξόριστους): «καὶ γὰρ ἐγώ ποτε οἶκον ἐν ἀνθρώποισιν ἔναιον // ὄλβιος ἀφνειὸν καὶ πολλάκι δόσκον ἀλήτῃ // τοίῳ, ὁποῖος ἔοι καὶ ὅτευ κεχρημένος ἔλθοι» (Οδύσσεια, ρ 419-421).

Αλήτης λοιπόν, είναι ο περιπλανώμενος και ο εξόριστος: Στην πρώτη περίπτωση, η περιπλάνηση, ανέκαθεν, εκφράστηκε δια του νομαδικού πνεύματος του οποίου η διαβρωτική επίδραση επί των πολιτισμών έχει πολλάκις μελετηθεί. Στην δεύτερη περίπτωση, ο εξόριστος: ἐξορίζω < ἐξ + ὁρίζω < ὅρος (=όριο, σύνορο), αυτός δηλαδή που τίθεται εκτός των συνόρων της χώρας του, συνήθως διότι πρόδωσε την κοινωνία μέσα στην οποία ζούσε, αλλά, όπως συμπεραίνεται από την ετυμολογία, μπορεί να είναι και αυτός που βρίσκεται εκτός των οποιοδήποτε ορίων, και όρια δεν υπάρχουν μόνον στην γεωγραφία αλλά και στην ηθική, στην συμπεριφορά, στο νόμο, κλπ.

Συμπέρασμα: τα σύγχρονα βρομόλογα ανήκουν στην γλώσσα όλων εκείνων που οι κοινωνίες τους εξεδίωξαν, τους απομάκρυναν, τους θεώρησαν επικινδύνους και βλαπτικούς, όλοι εκείνοι που περιγράφονται από τον σύγχρονο όρο: ‘άνθρωποι του περιθωρίου’.

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι του περιθωρίου, οι ‘αλήτες’, έγιναν σήμερα η κυρίαρχη τάξη, οι επιβάλλοντες τους κανόνες, τις λεκτικές εκφράσεις, γράφουν στις μεγαλύτερες εφημερίδες, διδάσκουν από τα πιο υψηλά έδρανα, κάθονται σε υπουργικές θέσεις!

Βέβαια, θα μου πείτε, τι είναι όλα αυτά μπροστά στο γεγονός ότι ο όρος που χρησιμοποιείτο σε όλους τους πολιτισμούς για να δηλώσει ότι το πιο δυσοίωνο, το σκοτεινό, το καταχθόνιο, το γρουσούζικο (επι του θέματος δείτε εδώ), o όρος ‘αριστερό’, στην σύγχρονη εποχή απέκτησε την πιο ευοίωνη, αισιόδοξη, ελπιδοφόρο, και θετική έννοια! Αν αυτή δεν είναι η πιο πλήρης αντιστροφή της σημασιολογικής αντίληψης, τότε ποιά θα μπορούσε να είναι;

Εν κατακλείδι: Τα σύγχρονα βρομόλογα αποτελούν το λεξιλόγιο του νέο-νομαδισμού. Η καθηγήτρια φιλοσοφίας Rosi Braidotti (υποστηρίκτρια του λεσβιακού φεμινισμού) ορίζει ως εξής τον νέο-νομαδισμό: «Το χαρακτηριστικό του νομαδικού υποκειμένου είναι το μετα-ταυτοτικό ‘είναι’ του: ο νομαδισμός είναι μία διαδικασία διαμέσου της οποίας σχεδιάζουμε πολλαπλές μεταμορφώσεις και πολλαπλούς τρόπους ύπαρξης, ο καθένας εξαρτάται από την θέση στην οποία βρισκόμαστε και από τον τρόπο που μεγαλώνουμε». Αλλά και μία ελληνίδα καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Αθηνών, μας παρουσιάζει τα επιτεύγματα της φεμινιστικής ‘διανόησης’: «Νέες κατευθύνσεις περιλαμβάνουν το νομαδισμό [nomadism] που εισάγει η Ιταλίδα φιλόσοφος Rosi Braidotti (1993) για να περιγράψει τη γυναίκα ως άπατρι και φυγά, γεγονός που της επιτρέπει να ξεπεράσει τον φαλλοκεντρισμό και να αναζητήσει μια ‘νέα γυναικεία φεμινιστική ταυτότητα’, κατανοώντας βέβαια τις διαφορές ανάμεσα στις γυναίκες και την υβριδική φιγούρα του σάιμποργκ [cyborg] της Αμερικανίδας Donna Haraway (1991), ένα πλάσμα ανάμεσα σε μηχανή και οργανισμό που αντιπροσωπεύει μια απόδραση από τα δίπολα της επιστημολογίας που έχουν περιορίσει τις γυναίκες σε μια έμφυλη ‘φύση’, ενώ νέες τάσεις συνεχίζουν να αναπτύσσονται στα πλαίσια του μετα-ανθρωπισμού [posthumanism], του οικολογικού κινήματος κ.α. Ο κυβερνοφεμινισμός [cyberfeminism] στοχεύει στην ανατροπή των πατριαρχικών εικόνων του διαδικτύου και στη διαμόρφωση μιας διαδικτυακής φεμινιστικής πολιτικής ενώ ο οικοφεμινισμός [ecofeminism] εστιάζει στο συνεκτικό δεσμό μεταξύ της καταπίεσης της γυναίκας και αυτής της φύσης». (Σημ. Θεόδοτου: ομολογώ ότι αισθάνομαι κάτι μεταξύ ζαλάδας και ναυτίας…)

Αλλά και μέσα στον εβραϊκό χώρο η προτίμηση για το νομαδικό πνεύμα είναι αξιοσημείωτη: Ο Josy Eisenberg και ο Armand Abecassis, ο πρώτος ραβίνος, ο δεύτερος συγγραφέας, επικρίνουν το συναίσθημα του πατριωτισμού ως: «παγανιστικό συναίσθημα βασισμένο πάνω την σαρκική σχέση του ανθρώπου με την γη, όμοια με την υιική σχέση όπου το παιδί είναι γενετικά καθορισμένο».

Επίσης, ο Ιουδαίος φιλόσοφος Emmanuel Lévinas είχε μία ιδιαίτερη συμπάθεια για τον νομαδισμό: «Είναι στο άγονο έδαφος της ερήμου, όπου τίποτα δεν είναι σταθερό, όταν το αληθινό πνεύμα κατέβηκε... Η πίστη στην απελευθέρωση του ανθρώπου μπορεί να είναι μόνο ένα σοκ για τους καθιστικούς πολιτισμούς, που θρυμματίζει τις βαριές στρωματώσεις του παρελθόντος…». Το ‘αληθινό πνεύμα’ του Lévinas, για να κατεβεί στον κόσμο θέλει τον θρυμματισμό των ‘στρωματώσεων του παρελθόντος’, θέλει την αστάθεια της ερήμου, την αστάθεια του νομά. Εξ ου και ο πόλεμος στα ‘ΣΤΕΡΕΟ-ΤΥΠΑ’ και η εύνοια στα…‘ΑΣΤΑΘΗ-ΤΥΠΑ’.

Συνοπτικά: βλέπουμε ότι από τον γεωγραφικό νομαδισμό περνάμε στον υπαρξιακό-ηθικό νομαδισμό της κάθε λογής ‘διαφορετικότητας’…Ο χώρος, το πνεύμα, η θέληση, η επιθυμία, πρέπει να έχουν όρια. Το ‘απεριόριστο’ δεν είναι για τον άνθρωπο: διαλύει την ουσία του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα νομαδικά βρομόλογα διδάσκονται πλέον στα σχολεία ως καλές λέξεις, και οι ‘σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων’ ασχολούνται με τον προγραμματισμό…των εκδρομών (νομαδικών ίσως; )

 http://theodotus.blogspot.com/2017/02/o.html

Βόμβα από κορυφαίο ειδικό συστημάτων πληροφορικής:" Έγινε και θα γίνει μεγάλη νοθεία στις εκλογές "

(84) Βόμβα από κορυφαίο ειδικό συστημάτων πληροφορικής:" Έγινε και θα γίνει μεγάλη νοθεία στις εκλογές " - YouTube

Η δημιουργία του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας

 Ελευθέριος Παπακώστας, Ιστορικός – Συγγραφέας

Η δημιουργία του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας που είχε αρχίσει από την περίοδο της Βαυαροκρατίας πήρε την ουσιαστική μορφή της μετά την ψήφιση του συντάγματος του 1844. Ωστόσο η κατάσταση δε βελτιώθηκε. Όπως μάλιστα αναφέρει στο βιβλίο του Συνταγματική Ιστορία ο Αλεξανδρος Σβώλος:

«Ο βασιλεύς, έγραφε χαρακτηριστικά ο Ν. Δραγούμης έρρεπε προς το σύστημα συγκεντρώσεως και πολιτικοί, όπως ο Κωλέττης τελειοποιήσαντες αυτό, και τον Όθωνα ενθάρρυναν εις αυστηροτέραν εφαρμογήν και αυτοί εφήρμοσαν απηνέστερον… Η καταστολή της ελευθερίας των δημοκρατικών Αρχών, η καταδίωξις του τύπου, η επέμβασις εις τας εκλογάς τας τε βουλευτικάς και των δήμων, η αποβολή πάντων των οπωσούν ανεξάρτητον το φρόνημα εχόντων δημοσίων λειτουργών, και ιδίως των της θέμιδος…..η διά παντός τρόπου πίεσις της συνειδήσεως των δικαστών, η διαστροφή των νόμων, ταύτα και άλλα εις έν μόνον απέβλεπον, εις την σύμπτυξιν πάσης δυνάμεως εις χείρας της εξουσίας και την δι’ αυτής παγίωσιν κυβερνήσεως πανισχύρου και διαρκούς… Αλεξ. Σβώλου: Συνταγματική Ιστορία, σελ. 38.

Αυτός είναι και ο λόγος συνεχίζει ο Νικ. Αλιβιζάτος που από το σύνολο των κυβερνήσεων που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση μετά το 1844, μόνο η πρώτη, του Αυγούστου του 1844, έχασε τις εκλογές. Οι παρατυπίες και παρανομίες των κυβερνήσεων ξεπερνούσαν κάθε νοητό όριο. Σ’ αυτό συνέβαλαν οι κάθε είδους πιέσεις προς τον λαό, η παρέμβαση των κρατικών οργάνων υπέρ του κυβερνητικού κόμματος, η ληστεία την οποία υπέθαλπε το πολιτικό σύστημα, ακόμη και η δικαιοσύνη που πάντοτε εξέδιδε αθωωτικές αποφάσεις σε κάθε είδους κυβερνητική παρανομία.

Ο Ν. Δραγούμης στα απομνημονεύματά του τονίζει επίσης χαρακτηριστικά:

«Προέκειτο να κυρωθώσι φιλικαί εκλογαί; Ευθύς και αι δεινόταται παραβιάσεις παρεσιωπώντο ή εχαρακτηρίζοντο επουσιώδεις παρατυπίαι. Και η μεν βία, η στάσις αυτή απεκαλούντο δικαία άμυνα, η δε αδικία, η ακολασία, το ψεύδος, δικαιοσύνη, μετριότης αλήθεια. Και αυταί αι λέξεις ήλλαξαν σημασίαν. Η μεν παραβίασις των καλπών ωνομάσθη συστολή των σανίδων, αι δε σαπουνοκασέλαι και τα σακκούλια κάλπαι, η λύμανσις των σφραγίδων τυχαία σύντριψις, οι συμβολαιογράφοι επί της ψηφορίας επιτροπαί και οι απόβλητοι του λαού εκλεκτοί αυτού». Ν. Διαμαντούρου: Ιστορία του ελλην.έθνους Τ. ΙΓ, σελ 119

Ήταν τόσο έντονη η αντίδραση του λαού από όλες αυτές τις παρανομίες και παρατυπίες, ώστε μέχρι το τέλος της βασιλείας του λίγες ήταν οι στιγμές, που εξασφάλισαν οι αποφάσεις του τη λαϊκή συναίνεση. Και τη μεγάλη ευθύνη για τούτο έφερε ο ίδιος ο Όθωνας.

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα μετά την υπογραφή του συντάγματος

Μετά από την ψήφιση του Συντάγματος τα τρία πολιτικά κόμματα, δεν κατόρθωσαν να εναρμονιστούν στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να επιβιώσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι βέβαια γεγονός ότι τα κόμματα αυτά σχηματίστηκαν, για να ικανοποιήσουν συγκεκριμένες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και των πολιτών της χώρας, οι οποίοι προέρχονταν από μία μεγάλη σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στάθηκαν όμως, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, ανίκανα να ανταποκριθούν στις διαφορετικές συνθήκες, που επικράτησαν στην Ελληνική Κοινωνία, με την άφιξη του ΄Οθωνα και την επιβολή της βαυαρικής απολυταρχίας.

Το γεγονός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως φυσική συνέπεια της οργάνωσης και λειτουργίας των κομμάτων αυτών, σε συνάρτηση με τον τρόπο οργάνωσης του πολιτικού συστήματος που επέβαλε η παρουσία των Βαυαρών στην Ελλάδα.

Το σύστημα της απόλυτης Μοναρχίας που με τη συνθήκη της απελευθέρωσης είχε εγκαθιδρυθεί, σε καμία περίπτωση δεν ήταν διατεθειμένο να δεχτεί την παρουσία των πολιτικών κομμάτων και την ενεργή παρουσία τους στην πολιτική ζωή της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να μεταβληθούν σύντομα σε «άνευρες» πολιτικές οργανώσεις, χωρίς ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας, που θα τους επέτρεπε να ωριμάσουν και να διεκδικήσουν έναν πιο ουσιαστικό ρόλο στην άσκηση των πολιτικών πραγμάτων της χώρας. Η όλη αυτή εξέλιξη ήταν ιδιαίτερα απογοητευτική και μάλιστα σε μία περίοδο που η χώρα παρουσίαζε, με την πιεστική εξουσία των Βαυαρών, μια εντυπωσιακή αλλαγή, τόσο στην οργάνωση, όσο και στη διοίκησή της .

Είναι αλήθεια ωστόσο ότι το σύνολο του λαού, αλλά και της πολιτικής ηγεσίας του τόπου δε μπόρεσαν να εγκαταλείψουν τις συνήθειες, που χαρακτήριζαν τον τρόπο λειτουργίας της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που είχε οδηγήσει και στην παρακμή της. Τον προσωποπαγή χαρακτήρα τους δηλαδή, τη συναλλαγή στην επίτευξη των πολιτικών και άλλων στόχων, την ελάχιστη, αν όχι ανύπαρκτη εκπροσώπηση του λαού στις πολιτικές εξελίξεις, την άσκηση κάθε μορφής βίας προς τους αντιφρονούντες.

Ήταν επομένως φυσική συνέπεια τα κόμματα, σε συνάρτηση με τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσαν σε μεγάλη μερίδα του λαού, αλλά και την άρνηση να ανανεωθούν με νέες πολιτικές δυνάμεις και νέες ιδέες, να μη σταθούν ικανά να αποκτήσουν μια μακρόπνοη πολιτική, που θα ικανοποιούσε τις μελλοντικές ανάγκες της χώρας και θα τους έδινε λόγο ύπαρξης.

Κυρίαρχο ρόλο σ’ αυτό διαδραμάτισε και η πολιτική που ακολουθούσαν οι αρχηγοί των δύο κομμάτων, αγγλικού Μαυροκορδάτος και του Γαλλικού Κωλέττης.

Η πολιτική του Μαυροκορδάτου συνίστατο στην επιλογή ενός συστήματος διακυβέρνησης με αυστηρή διοίκηση και οικονομική περισυλλογή, στο βαθμό που να καθίσταται ικανή η επιβίωση της χώρας «εξ ιδίων» και ταυτόχρονα να έχει τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές. Με τον τρόπο αυτό πίστευε ότι μακροχρόνια θα εξασφάλιζε την οικονομική απεξάρτηση της Ελλάδας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και την ταυτόχρονη απελευθέρωση του τρόπου λειτουργίας της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής της χώρας από τις παρεμβάσεις των ξένων. Διαπιστώνουμε δηλαδή ότι και στο σημείο αυτό, όπως και σε εκείνο του συντάγματος ο Μαυροκορδάτος ακολούθησε την πολιτική γραμμή του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος θεωρούσε αναγκαία την οικονομική απεξάρτηση της Ελλάδας από τις Μεγάλες, δανείστριες, Δυνάμεις, διότι μόνο με τον τρόπο αυτό θα εξασφάλιζε τη δυνατότητα η χώρα να επιτύχει μία αδέσμευτη εσωτερική και εξωτερική πολιτική.

Στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ο Μαυροκορδάτος υποστήριζε σε κάθε περίπτωση, όπως άλλωστε και ο Καποδίστριας, την ανάγκη εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία και την αποφυγή δημιουργίας κλίματος έντασης, που και τις εθνικές δυνάμεις θα απασχολούσε, αλλά και τις διεθνείς αντιδράσεις θα προκαλούσε. Η επικράτηση της πολιτικής αυτής ήλπιζε ότι θα εξασφάλιζε την ευρύτερη συνεργασία με την Αγγλία, που με κάθε τρόπο υποστήριζε την επίλυση του Ανατολικού ζητήματος, χωρίς συγκρούσεις με την Τουρκία.

Στο πρότυπο αυτό διακυβέρνησης εναντιώνονταν η πολιτική του Κωλέττη που είχε την άμεση αποδοχή του Όθωνα και την ταυτόχρονη επιδοκιμασία του μεγάλου μέρους του λαού. Η πολιτική αυτή απέβλεπε στην ικανοποίηση των απαιτήσεων των οπαδών του και την επίδειξη πνεύματος ανοχής στις παραβάσεις και τις παρανομίες έναντι των πολιτικών του αντιπάλων, προκειμένου να εξασφαλίζει τη μόνιμη υποστήριξή τους και την ανεξέλεγκτη διαχείριση των οικονομικών της χώρας, προς όφελος των οπαδών του κόμματός του.

Στα εθνικά θέματα η πολιτική του Κωλέττη απέβλεπε στην υλοποίηση της Μεγάλης Ιδέας, την ενσωμάτωση δηλαδή στο ελληνικό κράτος όλων των περιοχών που ανήκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και κατοικούνταν από ελληνικό πληθυσμό. Η πολιτική αυτή είχε την αμέριστη υποστήριξη του Όθωνα, αλλά και του συντριπτικού μέρους του λαού που συγκινούνταν ιδιαίτερα από το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνισμού βρίσκονταν ακόμη υπό την κυριαρχία του Οθωμανικού κράτους.

Με τη μεγάλη αυτή αντίθεση μεταξύ των δύο βασικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας υπονομεύονταν η λειτουργία τους, αμφισβητούνταν οι στόχοι τους και συνάμα με την μικροπολιτική αντίληψη, που διαμόρφωναν για τα πολιτικά ζητήματα, μόλις επιλύονταν ένα πρόβλημα, που αποτελούσε και το βασικό άξονα της πολιτικής του κόμματος αυτού, εξέλειπε και ο λόγος της ύπαρξής του. Για παράδειγμα η επίλυση του εκκλησιαστικού ζητήματος που αποτελούσε και το βασικό λόγο ύπαρξης του ρωσικού κόμματος, οδήγησε στην εξάλειψη του κόμματος αυτού από την πολιτική ζωή της Ελλάδας. ΄Ετσι σε διάστημα μιας περίπου δεκαετίας το πολιτικό σύστημα της εποχής ανατράπηκε και νέες δυνάμεις έκαναν την εμφάνισή τους, οι οποίες επηρέασαν στο εξής καταλυτικά τις εξελίξεις στη χώρα.

Ωστόσο πέρα από τις ενδογενείς αδυναμίες του συντάγματος ο βασικότερος λόγος της αδυναμίας του να αλλάξει το γενικό πολιτικό κλίμα της χώρας και να οδηγήσει βαθμιαία, έστω, στην επικράτηση ενός κοινοβουλευτικού τρόπου διακυβέρνησης ήταν η άρνηση του Όθωνα να εφαρμόσει το γράμμα και το πνεύμα του νόμου. Αυτό σήμαινε ότι αναγνώριζε στην πράξη ελάχιστα περιθώρια στον λαό να εκφράσει τις απόψεις του και να μετάσχει ενεργά στις πολιτικές εξελίξεις και επιδοκίμαζε πολιτικές πρακτικές, όπως αυτές του Κωλέττη, που απέτρεπαν τις πολιτικές εξελίξεις και στήριζαν, έστω και βραχυπρόθεσμα τον θρόνο. Η αδυναμία αυτή του βασιλιά να προβλέψει τις εξελίξεις, προκάλεσε διαρκείς συγκρούσεις και οδήγησε σε φθορά τον θρόνο με συνέπεια την τελική έκπτωση.

Συνέτεινε σ’ αυτό το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των άρθρων του συντάγματος παρέμενε ανενεργό, εφόσον βρίσκονταν σε αντίθεση με τις θέσεις του θρόνου ή λειτουργούσε ανασχετικά με τις αποφάσεις του κοινοβουλίου.

Η ύπαρξη για παράδειγμα του δεύτερου νομοθετικού σώματος της Γερουσίας, της οποίας τα 27 μέλη εκλέγονταν αριστίδην από τον βασιλιά, ανέκοπτε κάθε προσπάθεια για βελτίωση της πολιτικής ζωής της χώρας, καθώς μπορούσε να ασκήσει veto σε κάθε προσπάθεια της Βουλής να θεσπίσει νόμους που δεν ήταν αρεστοί στον ανώτατο άρχοντα. Είχε καθαρά αριστοκρατική μορφή και με τις αρμοδιότητες που της ανατέθηκαν αποτελούσαν ασπίδα για την προστασία του θρόνου και του ίδιου του βασιλιά.

Σ’ αυτό συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό και ο τρόπος που άσκησε την εξουσία του ο πρώτος μετά την επανάσταση του 1843 πρωθυπουργός της Ελλάδας Ιωάννης Κωλέτης. Η άσκηση τρομακτικής βίας, κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας, εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του, αλλά και η δικτατορική μορφή διακυβέρνησης την οποία επέβαλε, κατήργησαν στην πράξη τα ευεργετικά αποτελέσματα που θα μπορούσε να έχει για τη χώρα η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου.

Παράλληλα ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσαν τα τρία κόμματα, αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό, που προκαλούσαν τις διαρκείς παρεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας, έδωσαν πολλές φορές στον Όθωνα το δικαίωμα να επικαλείται την ανωριμότητα του ελληνικού λαού, για να μην εφαρμόζει το σύνταγμα και να επιβάλει, όπως και στο παρελθόν μία προσωπική μορφή διακυβέρνησης, που δεν είχε καμία σχέση με τις δεσμεύσεις που επέβαλε το σύνταγμα στον ανώτατο άρχοντα.

Στην όλη λειτουργία του πολιτεύματος αποφασιστικό ρόλο έπαιξε και το γενικότερο διεθνές κλίμα που είχε επικρατήσει στην περιοχή της Μεσογείου μετά τον τουρκοαιγυπτιακό πόλεμο του 1839 και τη νίκη του Μωχάμετ Άλη στο Νετζίπ επί του τουρκικού στρατού.

Η ενδεχόμενη κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας επέτεινε την παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή. Οι Δυνάμεις θέλοντας να βελτιώσουν τη θέση τους, ασκούσαν πιέσεις στην ελληνική κυβέρνηση με μορφή που έπαιρνε πολλές φορές τον χαρακτήρα ωμής παρέμβασης ακόμη και στην εσωτερική πολιτική της χώρας. Χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση της Αγγλίας, στην υπόθεση Πατσίφικο του 1849, γνωστή και με το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Πάρκερ, «παρκερικά». Η αγγλική κυβέρνηση, στην επιθυμία της να καταστήσει σαφή την επικυριαρχία της στην Ελλάδα επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό στην Ελλάδα, για την προστασία των συμφερόντων του Άγγλου υπηκόου Πατσίφικο, το σπίτι του οποίου λεηλάτησαν αγανακτισμένοι Έλληνες πολίτες.

Η ίδια συμπεριφορά ακολουθήθηκε και από τους Γάλλους, κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου, όταν θα επιβάλλουν ναυτικό αποκλεισμό και στη συνέχεια κατοχή στην Ελλάδα επί τριετία, στην προσπάθειά τους να αποκλείσουν κάθε βοήθεια που παρείχε ο Όθωνας προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ηπείρου και της Θεσσαλίας.

Η βασική αντίθεση των Δυνάμεων και ιδιαίτερα της Αγγλίας ήταν οι συνταγματικές ρυθμίσεις που επέφερε το σύνταγμα του 1843. Το δικαίωμα της καθολικής ψηφοφορίας αποτελούσε πρόκληση στα μέλη του αγγλικού κοινοβουλίου που δεν αναγνώριζαν αντίστοιχο δικαίωμα για τον αγγλικό λαό, παρά τις κατά καιρούς επαναστάσεις, όπως αυτή του 1832, 1867 και 1885 όπου κυρίαρχο αίτημα ήταν το δικαίωμα του λαού να μετέχει στις πολιτικές διεργασίες της χώρας.

Για τον ελληνικό λαό όμως, που είχε παράδοση αιώνων στη δημοκρατική παράδοση των κοινοτήτων, η έκφραση γνώμης και συμμετοχής ήταν αδιαπραγμάτευτα, παρά τις ενδογενείς αδυναμίες αυτής του της απαίτησης.

Η δημιουργία του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας | Πεμπτουσία (pemptousia.gr)

Βόμβα στην Παγκόσμια Ορθοδοξία. Ο Πατρ. Βαρθολομαίος θα καταδικάσει τον Ονούφριο ως σφετεριστή και σχισματικό;

 Από τον Κυρηναίο για το oukraniko

Βόμβα σε ότι έχει απομείνει από την ενότητα της Παγκόσμιας Ορθοδοξίας, διαφαίνεται ότι θα τολμήσει να ρίξει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αλλά και με την άποψη γεωπολιτικών και θρησκευτικών αναλυτών, ο Πατριάρχης ετοιμάζεται να αποφασίσει σύντομα την Συνοδική καταδίκη του κανονικού Ορθοδόξου Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Ονουφρίου και των Επισκόπων του.

Εμμένοντας στις σχισματικές επιλογές και αποφάσεις του και έχοντας σαφή επίγνωση της παταγώδους αποτυχίας του Αυτοκεφάλου και του σοβαρού σχίσματος που προξένησε στην Ορθοδοξία, θα προχωρήσει από ότι φαίνεται στο απονενοημένο βήμα, να καταδικάσει ως σφετεριστή της ονομασίας του Εκκλησιαστικού Θρόνου της Ουκρανίας άρα και ως σχισματικό, τον Μητροπολίτη Ονούφριο και την Εκκλησία του.

Ετσι εντελώς ξαφνικά και με μια απλή απόφαση του Φαναρίου, 12.374 ενορίες, 12.546 κληρικοί, 255 μοναστήρια, 4.548 μοναχοί και 109 αρχιερείς, (σύμφωνα με την τελευταία απογραφή), θα τεθούν εκτός Ορθοδόξου Κανονικότητας.

Αυτό θα επιδιωχθεί να γίνει, ώστε να ανοίξει ο δρόμος στους πολιτικούς της Ουκρανίας και τον πρόεδρο Ζελένσκι, να θέσουν σε εφαρμογή τον νόμο που είχε ψηφιστεί επί Ποροσένκο, για την αλλαγή της ονομασίας της Κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο. Ο πρόεδρος Ζελένσκι εκδηλώνει τελευταία την σαφή προτίμησή του προς το Φανάρι και έχει γίνει, κατά τα φαινόμενα, έρμαιο των πέραν του Ατλαντικού πολιτικών πιέσεων.

Αυτός ο νόμος της αναγκαστικής αλλαγής ονομασίας, ήταν ένας από τους Όρους της μυστικής συμφωνίας που είχε υπογράψει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τον Ποροσένκο, και ανήκε στις αμοιβαίες υποχρεώσεις για την παραχώρηση της Αυτοκεφαλίας. Τη συμφωνία είχαν ονομάσει τότε «Μνημόνιο Συνεργασίας» μεταξύ Φαναρίου και Ουκρανικής Πολιτείας. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε προσπαθήσει να ανανεώσει την ισχύ του Μνημονίου αυτού, και είχε ετοιμάσει για υπογραφή αντίστοιχο κείμενο να συνυπογράψει με τον νέο πρόεδρο Ζελένσκι κατά την επίσκεψη του τελευταίου στο Φανάρι. Τότε ο πρόεδρος Ζελένσκι είχε αρνηθεί την υπογραφή τέτοιου συμφωνητικού.

Το κείμενο αυτού του Μνημονίου παραμένει μέχρι και σήμερα επτασφράγιστο μυστικό για το Φανάρι. 

Η εφαρμογή του νόμου Ποροσένκο από την κυβέρνηση Ζελένσκι, συνεπάγεται την αρπαγή των Ναών των Μοναστηριών και όλης της ακίνητης περιουσίας της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και τον απηνή διωγμό των Ορθοδόξων Ουκρανών κληρικών και των πιστών λαϊκών.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος επαναλαμβάνει διαρκώς και σε όλους τους τόνους, ότι η Αυτοκεφαλία είναι τετελεσμένο γεγονός το οποίο δεν ανακαλείται. Όταν όμως και ο μικρότερος νους διαπιστώνει ότι αυτό το εγχείρημα απέτυχε παντελώς, δεν μπορεί να μην έχει και την ίδια εικόνα τόσο ο Πατριάρχης, όσο και οι σχισματικοί της Ουκρανίας. Κατά συνέπεια θα προσπαθήσει με νύχια και με δόντια και χωρίς να υπολογίζει το τεράστιο κόστος για την Ορθοδοξία, να τονώσει το πεσμένο ηθικό των σχισματικών από τις συνέχεια της μη αναγνώρισής τους από την πλειοψηφία του σοβαρού και πιστού Ιεροκανονικά Ορθοδόξου κόσμου, με την βοήθεια των πολιτικών πιέσεων.

Το Πατριαρχείο με την απόφασή του αυτή, θα κάνει παράλληλα και σαφή τα πραγματικά κίνητρα, χάριν των οποίων παραχώρησε την Αυτοκεφαλία στους σχισματικούς.

Κατά κύριο λόγο φαίνεται να ενδιαφέρεται για την ακίνητη περιουσία και για τα μοναστήρια τα οποία θα μετατραπούν όλα και αμέσως σε Φαναριώτικα Σταυροπήγια και μόνο οι Ναοί θα μεταφερθούν διοικητικά στην σχισματική «Εκκλησία» του Επιφανίου.

Ο δεύτερος επίσης σοβαρός λόγος αυτών των κινήσεων, είχε εκφραστεί «προφητικά» και είχε δημοσιευτεί, αμέσως μετά την απόφαση της Ρωσικής Εκκλησίας να απουσιάζει από τη Σύνοδο της Κρήτης το 2016.

Τότε Μητροπολίτης του Φαναρίου είχε αναφέρει «off the record» σε δημοσιογράφο και έχει καταγραφεί ότι: «Με την απουσία των Ρώσων από την Σύνοδο της Κρήτης, ανοίγει ο δρόμος για την μεταφορά 40 εκατομμυρίων Ορθοδόξων της Ουκρανίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο».

Μπορεί το πραγματικό ποίμνιο του Πατριαρχείου να αριθμεί μερικές δεκάδες πιστούς, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει εκβιαστικά να το αυξήσει με εισπήδηση σε ξένη Εκκλησιαστική Δικαιοδοσία. Αυτό το βήμα θα είναι καταστροφικό για την Ορθοδοξία και την ενότητά της.

Η απευκταία αυτή αντικανονική και πρωτοποριακά σχισματική και πρωτοφανής για την Ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επιλογή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, θα αποτελέσει την ταφόπλακα της Ορθοδοξίας.

Τέλος να αναφέρουμε ότι ο Επιφάνιος στην πρόσφατη ομιλία του για τα δύο χρόνια Αυτοκεφαλίας είπε το αμίμητο, το οποίο ακούγεται και ως βλασφημία, αλλά επιβεβαιώνει και τις παραπάνω πληροφορίες ότι: «η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας και πασών των Ρωσιών) είναι η «θυγατέρα» Εκκλησία της δικής του σχισματικής δομής και ότι η παρουσία της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Μητροπολίτη Ονούφριου στην Ουκρανία, έρχεται σε αντίθεση με τους Ιερούς Κανόνες».

oukraniko.blogspot.com

Βόμβα στην Παγκόσμια Ορθοδοξία. Ο Πατρ. Βαρθολομαίος θα καταδικάσει τον Ονούφριο ως σφετεριστή και σχισματικό; | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com)

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΜΝΗΣΙΚΑΚΟΥ

 Γιατί ο Μητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος είπε ότι θα ζητήσει την ανύψωση της Εκκλησίας της Ουκρανίας σε Πατριαρχείο

Του Κώστα Ονισένκο

 
Ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Επιφάνιος θα ζητήσει από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να ανυψώσει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας στο καθεστώς Πατριαρχείου μόλις οι περισσότερες τοπικές Εκκλησίες αναγνωρίσουν τον Τόμο της Αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Αυτό δήλωσε ο Μητροπολίτης Επιφάνιος στη Σύνοδο της Ιεραρχίας, που πραγματοποιήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2020, στο Κίεβο. Αυτό είναι ένα ζήτημα που έχει αναφερθεί και άλλες φορές στο παρελθόν και η επανάληψή του έχει ιδιαίτερη σημασία για τους Ουκρανούς.

Αναστάσιος

ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΞΕΡΞΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΑΡΕΙΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΚΟΜΗ ΔΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Τελικά δεν είναι Μωϋσής αλλά Φαραώ.

Όπως καταγγέλλει ο φωτορεπόρτερ Άγγελος Καλοδούκας, το προεδρείο έστειλε τη «φρουρά», δύο άτομα της ασφάλειας της Βουλής, να τον επιπλήξουν γιατί γύρισε την πλάτη του την ώρα που μιλούσε στο βήμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μάλιστα έκαναν λόγο για «ασέβεια»!

– Μας πήραν από το προεδρείο! Ήσασταν με την πλάτη προς τη Βουλή. Ασέβεια!

Έπαθα την πλάκα μου. Δεν πίστευα στα αυτιά μου.

– Πλάκα μου κάνετε; Ποια ασέβεια; Μάζευα τον φωτογραφικό μου εξοπλισμό και έφευγα. Ούτε καν πρόσεξα ότι είχα γυρισμένη την πλάτη μου.

Έστειλαν την φρουρά της βουλης σε φωτογράφο γιατί γυρισε την πλάτη του όταν μιλούσε ο Μητσοτάκης (olympia.gr)

ΕΙΝΑΙ Ο ΚΩΜΜΟΔΟΣ.

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ. ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΠΟΣΤΗΜΑ.

Μετά την απελευθέρωση, οι παρασιτικοί τουρκοδοσίλογοι κοτζαμπάσηδες που δεν μπορούσαν πλέον να σταθούν στην επαρχία, ούτε να ανακτήσουν την παλιά τους εξουσία, τα πλούτη και την χαμένη κοινωνική τους καταξίωση, μετακόμισαν στα αστικά κέντρα και ειδικά στην Αθήνα. Εκεί, επιδόθηκαν ομαδικά στον παρασιτισμό, στην πολιτική και στο εμπόριο.

Μέσω του εισαχθέντος από τους ίδιους, δυτικού

κοινοβουλευτικού συστήματος, αντικατέστησαν το μέχρι τότε Σουλτάνο με το μεγάλο γραφειοκρατικό κράτος που επίτηδες δημιούργησαν και επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους πρακτική της διαμεσολάβησης μεταξύ του κράτους και του αδύναμου ραγιά, μέσω της τεχνικής του ρουσφετιού και της εκλογικής πελατείας. Ταυτόχρονα και λόγω έλλειψης εσωτερικών κοινωνικών στηριγμάτων, επιζητούσαν στηρίγματα από το εξωτερικό, από τις «προστάτιδες» δυνάμεις, καλώντας ξένα κράτη να αναμιγνύονται στα εσωτερικά μας θέματα. 

Εκμαύλισαν την κοινωνία, την οποία έσπρωξαν στο περιθώριο μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, εμπόδισαν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης νέων εθνικών παραγωγικών δυνάμεων, που θα αμφισβητούσαν φυσικά την τάξη τους και προήγαγαν τη διαφθορά, την αναξιοκρατία και το βόλεμα, για να μείνει η κοινωνία υποβαθμισμένη και η δική τους κάστα κλειστή κληρονομική και απείραχτη, διαχειριζόμενη τα δημόσια ταμεία και τα εξωτερικά δάνεια.

Όσες φορές αυτή η κάστα χρεοκόπησε τη χώρα ή επέφερε εθνικές συμφορές, δικτατορίες και δοσιλογισμό με κατοχικές δυνάμεις, ποτέ δεν λογοδότησε ούτε τιμωρήθηκε. Απεναντίας, μετά από κάθε καταστροφή, επέστρεφε η ίδια στην εξουσία, αφού ήταν η μόνη που είχε το χρήμα, τα "κονέ" και τα εξωτερικά στηρίγματα.

Σήμερα, που αυτή η κάστα χρεοκόπησε για μια ακόμα φορά το κράτος, αμέσως και με απίστευτη ευκολία, ρεαλισμό και θρασύτητα, αντί να πάρει η ίδια τα σκληρά οικονομικά μέτρα και να έλθει αντιμέτωπη και ίσως σε μια αναζωογονητική σύγκρουση με την κοινωνία (με κίνδυνο φυσικά την κατάρρευσή της), αντικατέστησε αμέσως το κράτος - σουλτάνο με τους δανειστές και παρέδωσε τη χώρα δούλα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Συνεχίζει δε το ίδιο έργο της διαμεσολάβησης, με δήθεν αντίσταση και "σκληρή" διαπραγμάτευση, μένοντας η ίδια, οι οικογένειές της, οι διάφοροι βαστάζοι της και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που εξυπηρετεί στο απυρόβλητο, παριστάνοντας την αθώα. Η μόνιμη τρομοκρατική προπαγάνδα της, από όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τα καθεστωτικά "παπαγαλάκια" της, είναι μία και μοναδική, κρατώντας την κοινωνία ακυρωμένη: "There is no alternative", δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Γνωρίζει ότι η εναλλακτική θα εμπλέξει αναγκαστικά την ίδια σε σύγκρουση με την κοινωνία και σε αναγκαστική λογοδοσία και τιμωρία.

Αυτό το απόστημα πρέπει επιτέλους να το σπάσουμε.

Αυτός θα πρέπει να είναι ο μεγάλος στόχος. Τελεία και παύλα. Διαφορετικά ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας δεν θα βρει ποτέ δικαίωση και δεν θα έχει ποτέ ολοκληρωθεί διακόσια χρόνια μετά. Η δε Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι μια ανυπόληπτη ξεπουλημένη "Ψωροκώσταινα".

Πέτρος Χασάπης

Υπνωτισμένες συνειδήσεις

Τρύφων Λιώτας

Η ταινία «Ζουν ανάμεσά μας» (They Live, 1988 US) είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή με την σκηνοθεσία του John Carpenter. Αν και πρόκειται για μια B-movie (χαμηλού κόστους παραγωγή) με άγνωστους κυρίως ηθοποιούς, μέτρια ηθοποιία και την τυπική θεματολογία των ταινιών του Carpenter – επιστημονικής φαντασίας, τρόμου και δράσης – εντούτοις σε δεύτερο επίπεδο θέασης πρόκειται για μια πολύ έξυπνη, πρωτότυπη και βαθιά ταινία. 

Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο σ’ ένα εξαιρετικό και πολύ μικρό διήγημα του Ray «Faraday» Nelson: «Στις οκτώ το πρωί» (όποιος κατέχει την Αγγλική γλώσσα μπορεί να το διαβάσει εδώ). Η ιστορία είναι απλή. Ένας Αμερικανός οικοδόμος βρίσκει δουλειά σε μια μεγάλη πόλη. Μια μέρα θα δει μια παρεμβολή στην οθόνη της τηλεόρασής του όπου κάποιος προειδοποιεί ότι μας κυβερνούν εξωγήινοι. Την επόμενη θα γίνει μάρτυρας επιδρομής αστυνομικών σε μια κοντινή εκκλησία όπου άνθρωποι συλλαμβάνονται και εξοπλισμός καταστρέφεται. Όταν αργότερα θα πάει να εξερευνήσει το μέρος θα βρει μια κούτα με γυαλιά ηλίου τα οποία θα φορέσει και θα του αλλάξουν την οπτική του κόσμου. 

Η ταινία είναι μια μεγάλη αλληγορία με πολλούς συμβολισμούς και αυτό που την κάνει ιδιαίτερη και πολύ ενδιαφέρουσα είναι ότι απαιτεί από τον θεατή να σκεφτεί. Οι αλληγορίες και οι συμβολισμοί είναι φανερά καυστικά πολιτικά σχόλια με κοινωνιολογικές προεκτάσεις δοσμένα με χιούμορ που αφορούν τον καπιταλισμό, την ένδεια, την συμμόρφωση και τον τρόμο που μπορούν να βιώσουν στην καθημερινή τους ζωή κάποιοι άνθρωποι που επηρεάζονται άμεσα από αυτά. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι όλα αυτά τα σχόλια είναι ακόμα πιο επίκαιρα σήμερα απ’ ότι ήταν την δεκαετία του 80. Αυτό οφείλεται στο ότι τα πράγματα δεν άλλαξαν από τότε αλλά στην ουσία χειροτέρεψαν. 

Μην αφεθείτε να παρασυρθείτε από την απλότητα της δράσης στην ταινία. Δώστε προσοχή στους συμβολισμούς με τους οποίους η αλήθεια γίνεται δυνατή γροθιά στο στομάχι: "Υπάκουσε", "Κοιμήσου", "Παντρέψου και αναπαράγου", "Αυτός είναι ο θεός σου" – το χρήμα (βλ. εικόνα). Ακόμα και η μέχρι γελοιότητας μεγάλη σκηνή όπου οι δύο πρωταγωνιστές παλεύουν για να μπορέσει ο ένας να πείσει τον άλλο να φορέσει τα γυαλιά έχει την σημασία της: Η μάχη που πρέπει να δώσεις για να βγει ο άλλος από την υπνωτισμένη συνείδησή του είναι πολύ μεγάλη… 

Μην αυταπατάστε ότι τα υποσυνείδητα μηνύματα που βλέπει ο πρωταγωνιστής με τα γυαλιά του δεν υπάρχουν. Υπάρχουν παντού γύρω μας: Είναι οι διαφημίσεις σε πρώτο επίπεδο και τα υποσυνείδητα μηνύματα που κρύβουν σε δεύτερο. Είναι οι κώλοι, τα βυζιά και τα «ηλίθια» είδωλα και τρόπους ζωής που θα προβάλουν όλα τα «μεγάλα» ΜΜΕ. Είναι η προπαγάνδα και τα ψέματα πολιτικών και ΜΜΕ που μας συμπεριφέρονται σαν σε πρόβατα που χρειάζονται καθοδήγηση στο δρόμο για το σφαγείο. Είναι όλοι οι φόβοι που σπέρνουν στην καρδιά σου οι κατ’ εξοχήν τρομοκράτες. 

Το κόλπο των «εξωγήινων» βασίζεται πάνω στον παρασιτισμό. Τον παρασιτισμό των ελίτ πάνω στις ασθενέστερες οικονομικές τάξεις, με μέσα όπως την βοήθεια και υποστήριξη αναμεταξύ τους (σκεφτείτε τις θέσεις που δίνουν σε άνοα ανδρείκελα αφού ολοκληρώσουν τις καταστροφικές αποστολές τους, τα μπόνους σε CEO) και τον «προγραμματισμό» των μαζών στο να δέχονται αδιαμαρτύρητα αυτήν την εκμετάλλευση. Έναν προγραμματισμό που βασίζεται σε μια «φαντασιακή θέσπιση της κοινωνίας» και που μπορούμε να «χακάρουμε» μόνο όταν αρχίσουμε να σκεπτόμαστε πραγματικά, δηλαδή πάνω στις θεωρήσεις ισχύος και τις θεωρήσεις πραγματικής εξαρτήσεως, όπως μας είπε και ο Κ. Καστοριάδης. 

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Ότι μετά την προβολή αυτής της ταινίας ο πραγματικά σκεπτόμενος άνθρωπος βγαίνοντας ξανά έξω για να ξαναμπεί στον κόσμο των τραπεζών, των πολιτικών και των μεγάλων επιχειρήσεων δεν θα έχει ανάγκη τα «μαγικά» γυαλιά για να εντοπίσει τα υποσυνείδητα μηνύματα και να δει ακόμα και αυτούς τους ίδιους τους «εξωγήινους»… 

Την ταινία μπορείτε να την δείτε εδώ με ελληνικούς υπότιτλους.
.stontoixo

Γενική επισκόπηση...

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Οι ενδείξεις και τα γεγονότα που ερμηνεύουν πως παγκοσμίως βρισκόμαστε σε παραζάλη είναι εδώ και πολύ καιρό ορατά, και δεν τα βλέπουν μόνον όσοι δεν θέλουν να τα δουν.

Η Κίνα, αυτό το καμάρι του εφαρμοσμένου στα άκρα καπιταλισμού με "αριστερή" κυβέρνηση δικτατορικού τύπου (μας θυμίζει τίποτα αυτό;), βρίσκεται ήδη σε φάση φούσκας έτοιμης να σκάσει.

Περιφερειακές ''δυνάμεις'' απόκοσμου ή συγκεκαλυμμένου φασισμού κατέχουν όπλα μαζικής καταστροφής ικανά να διακόψουν τον ήρεμο ύπνο κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου.

Η Ευρώπη δέχεται κυριολεκτικά εισβολή από αραβόφωνους και μουσουλμανικούς πληθυσμούς μπολιασμένους από ένα (ως ένα σημείο κατανοητό) μίσος για την Δύση που πάνω από έναν αιώνα τώρα λυμαίνεται τις χώρες τους και τον ορυκτό τους πλούτο, την ώρα που η ναζιστική ''άρια'' γερμανική φυλή προσπαθεί για τρίτη φορά μέσα σε εκατό χρόνια να υποτάξει όλη την ήπειρο, με μεθόδους εξ ίσου κτηνώδεις όπως αυτές που χρησιμοποίησε και πριν 75 χρόνια. 
(Όσοι έχουμε συναναστραφεί έστω και με έναν γερμανό στα ''ειρηνικά'' αυτά χρόνια από τον Πόλεμο και μετά, έχουμε καταλάβει και διαισθανθεί πως αυτή η άθλια και ημιβάρβαρη ακόμα φυλή φέρει ενσωματωμένα μέσα της τα γονίδια του εθνικισμού, του ναζισμού, του μισανθρωπισμού, και μιάς κατ' επίφαση ''τάξης'', που δεν είναι παρά η εξωτερίκευση της πίστης της για την υπεροχή της ''Αρίας'' φυλής).

Και ο πλανήτης, ως οργανισμός, ως φυσικό περιβάλλον, πνέει τα λοίσθια. 
Η ανθρωπότητα που για λίγο μόνο κατέβηκε απ' τα δέντρα, μετά από τον διαφωτισμό, κοινωνικούς αγώνες, την κατάκτηση ενός θνησιγενούς ουμανισμού λίγων χρόνων, φαίνεται να ξανανεβαίνει σε αυτά, για να ξανατραφεί με βελανίδια και να ξαναεπιβάλλει το δίκιο με τα ρόπαλα.

Ο τεχνολογικός τάχα πολιτισμός που  ζούμε είναι ''μη πολιτισμός'', δεν είναι καν πολιτισμός.
Είναι η άκρατη εκμετάλλευση με τεχνολογικά μέσα ανθρώπου από άνθρωπο, και του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη συνολικά. 

Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για ''πολιτισμό'' όταν τα 2/3 της ανθρωπότητας λιμοκτονούν.

Για να παραφράσουμε τον μεγάλο Καζαντζάκη που είχε πεί πως: ''όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, Θεός δεν υπάρχει!'', εμείς θα πρέπει να πούμε: "όσο υπάρχουν παιδιά στον κόσμο που πεθαίνουν από πείνα, πολιτισμός δεν υπάρχει!".
Και υπάρχουν χιλιάδες. Ένα κάθε δέκα λεπτά. 8.500 κάθε μέρα. 5.000.0000 περίπου τον χρόνο. Από πείνα μόνο. Χώρια οι ασθένειες, η έλλειψη νερού, συνθηκών υγιεινής, και άλλων παραμέτρων. 

Δεν μπορούμε να μιλάμε για τεχνολογία και τεχνολογικό πολιτισμό, όταν αυτός ο ''πολιτισμός'' συνεπάγεται ή βασίζεται στην φυσική καταστροφή του πλανήτη.

Άρκεσαν 200  ''πολιτισμού'', από την Βιομηχανική Επανάσταση και δώθε, για να καταστραφεί η ισορροπία και η αρμονία που η φύση δημιούργησε επί 4 δισεκατομμύρια χρόνια! 

Ο λεγόμενος ''τεχνολογικός'' Δυτικού τύπου πολιτισμός, δεν αποτελεί παρά μία απίστευτη βαρβαρότητα, μία ψευδεπίγραφη δικαιολογία μιάς ολιγομελούς ομάδας οικονομικών παραφρόνων, που κατέχοντας την συντριπτική πλειοψηφία των παγκόσμιων πόρων και χρήματος, νομίζουν πως έχουν και την απόλυτη ισχύ και εξουσία. 
Όμως δεν την έχουν. 
Η παγκόσμια εξουσία ανήκει στους λαούς του πλανήτη και κάποια στιγμή θα ασκηθεί, η δε απόλυτη ισχύς ανήκει στην ίδια την φύση αυτού του πλανήτη, που ήδη έχει αρχίσει να μας αποκαλύπτει την πραγματική δύναμή της.

Εμείς, εδώ, στην μικρή γωνιά μας, ζούμε τα απόνερα των τελευταίων σπασμών ενός ψεύτικου πολιτισμού, που ο επιθανάτιος ρόγχος του μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια, και να συμπαρασύρει στον θάνατο πολλούς λαούς.

Μπορούμε να γλυτώσουμε, ή έστω να αποφύγουμε την ολοκληρωτική καταστροφή; 
 Έτσι όπως βαδίζουμε σαν ανθρωπότητα, όχι!

Μπορούμε να μην είμαστε οι πρώτοι που θα καταπιεί το θηρίο;
Μπορούμε!

Αλλά όχι έτσι σκυφτοί και άβουλοι και όχι αφήνοντας να μας εξουσιάζουν απατεώνες!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"
kostasxan 

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ

Ενώ από το ένα μέρος η αριστερή κατοχική κυβέρνηση επιβάλει να κτίζεται το αφορολόγητο μόνο με ηλεκτρονικές συναλλαγές μέσω τραπεζών, από το άλλο παριστάνει ότι δυσφορεί, επειδή οι δύστυχοι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν προμήθειες και θα αυξάνει ανέξοδα τα κέρδη των τραπεζιτών, στους οποίους η ίδια μας σκλαβώνει.

Μάλιστα η κυβέρνηση παριστάνει από πάνω και

τον προστάτη των πολιτών. Ότι τάχατες δηλαδή προσπαθεί να πείσει τους τραπεζίτες να ρίξουν (όχι να εξαλείψουν) τις προμήθειες.

Όπως λέει όμως και μια φίλη μας, δεν φταίει η κυβέρνηση που πουλάει την πολιτική της εξαπάτηση, μπροστά στα μάτια μας, αλλά εμείς που την αγοράζουμε.

Και τι να κάνουμε; Μα, να τους πάρουμε την εξουσία. Πιο απλό είναι αυτό από το να συνεχίσουμε να ζούμε σκλαβωμένοι.

hassapis-peter

ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ "ΣΚΛΗΡΗ" ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Όσο και αν ακούγεται παράξενα, η χρεοκοπημένη και εξαθλιωμένη Ελλάδα, έχει την πιο πλούσια αναλογικά ολιγαρχία στο κόσμο.

Στις λίστες ελβετικών τραπεζών και εξειδικευμένων εταιρειών, υπάρχουν

576 Ελληνες που διαθέτουν περιουσία 88 δισ. δολαρίων. Αυτοί είναι μόνο όσοι διαθέτουν προσωπική περιουσία άνω των 30 εκατομμυρίων έκαστος. Μεταξύ αυτών των Ελλήνων, στις σχετικές λίστες των Wealth-X και UBS, συμπεριλαμβάνονται 11 έλληνες δισεκατομμυριούχοι που διαθέτουν περιουσία 18 δισ. Δολαρίων.

Ενώ σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, αντιστοιχεί ένας δισεκατομμυριούχος ανά τρία εκατομμύρια ανθρώπους, στην Ελλάδα, αντιστοιχεί ένας δισεκατομμυριούχος ανά εννιακόσιες χιλιάδες περίπου Έλληνες. Αυτό δείχνει ότι η Ελλάδα έχει αναλογικά τους πιο πολλούς δισεκατομμυριούχος.

Οι απλοί τώρα εκατομμυριούχοι Έλληνες, δηλαδή αυτοί που διαθέτουν ατομική περιουσία από ένα εκατομμύριο δολάρια μέχρι 30 εκατομμύρια, έχουν υπολογιστεί από την ελβετική Julius Baer σε 34.723 άτομα. Αν πάρουμε το μέσο όρο αυτού του πλούτου, δηλαδή τα 15 εκατομμύρια δολάρια και κάνουμε τον σχετικό πολλαπλασιασμό, τότε βρίσκουμε πως αυτοί οι 34.723 Έλληνες, διαθέτουν τουλάχιστον συνολική περιουσία 520,85 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στα οποία, αν προσθέσουμε και τα 88 δισεκατομμύρια των πιο πάνω 576 πολυεκατομμυριούχων και δισεκατομμυριούχων Ελλήνων, τότε έχουμε μια συνολική περιουσία 608,85 δισεκατομμυρίων δολαρίων για μόνο για 35.299 (34.723 + 576) Έλληνες. Δηλαδή σχεδόν διπλάσια περιουσία από το συνολικό δημόσιο χρέος.

Από όλα τα πιο πάνω συνάγεται ότι η Ελλάδα διαθέτει την πιο "σκληρή" οικονομική ολιγαρχία.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν τώρα όλοι. Ποιος ενδέχεται να ελέγχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα; Εμείς οι απλοί πολίτες ή οι πιο πάνω δισεκατομμυριούχοι και πολυεκατομμυριούχοι;

Αυτό το πρόβλημα διορθώνεται μόνο με πολιτειακή αλλαγή, ώστε να αποσπαστεί το πολιτικό σύστημα από τον έλεγχο της οικονομικής ολιγαρχίας και να περάσει στα χέρια των απλών Ελλήνων πολιτών. Ποιος περιμένουμε να το κάνει αυτό; Μήπως το απόλυτα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα από μόνο του; 

hassapis-peter

Η ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου  

    "Όσοι απομείναμε πιστοὶ στην παράδοση, όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα που βυζάξαμε, αγωνιζόμαστε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, καταπάνω στην ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αυτοὺς που θέλουνε την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ένα λουλούδι  χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ο καιρὸς θα δείξει ποιος έχει δίκιο, αν και δε  χρειάζεται ολότελα αυτὴ η απόδειξη."

                                                                  Φώτης Κόντογλου 
                   

 

Σε αυτό το μπλογκ έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο γεγονός ότι ο γηγενής πληθυσμός αυτής της χώρας ,σε  κάποιο  ποσοστό, το  μέγεθος του οποίου είναι απροσδιόριστο, αλλά πάντως δεν είναι ευκαταφρόνητο, έχει υποστεί σοβαρή αλλοίωση στην αρχετυπική απεικόνιση του ψυχικού του εικονοστασίου. Έτσι, δεν θυμίζει  σε τίποτα ότι προέρχεται από εκείνη την Παράδοση  που ο Φώτης Κόντογλου είχε αποκαλέσει: Η πονεμένη ρωμιοσύνη: «Οι λαοί που ζούνε με πόνο και με πίστη τυπώνουνε πιο βαθειά τον χαραχτήρα τους στον σκληρό βράχο της ζωής, και σφραγίζονται με μια σφραγίδα που δεν σβήνει από τις συμφορές κι από τις αβάσταχτες καταδρομές, αλλά γίνεται πιο άσβηστη. Με μια τέτοια σφραγίδα είναι σφραγισμένη η Ρωμιοσύνη. Τα έθνη που ξαγοράζουνε κάθε ώρα της ζωής τους με αίμα και μ' αγωνία, πλουτίζονται με πνευματικές χάρες που δεν τις γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο. Ενώ ο πόνος κατεργάζεται τους λαούς και τους καθαρίζει, όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι. Για τούτο η δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε με κάποια αμάραντα άνθη, που δεν τ' αξιωθήκανε οι μεγάλοι κι οι τρανοί λαοί της γης.» Σε πόσους αλήθεια νέο-Έλληνες ταιριάζει αυτή η περιγραφή; Μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι μάλλον πρέπει να είναι  απόγονοι…του Αχιλλέα; μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Καμίνη στην Αθήνα, μάλλον απόγονοι του… Οδυσσέα; ή σε αυτούς που δίνουν το 20% στον Τσίπρα, μάλλον απόγονοι…του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι, όταν θίχτηκε η τσέπη των νέο-Ελλήνων μαζεύτηκαν  κατά χιλιάδες στο σύνταγμα να διαμαρτυρηθούν. Όμως για το πρόβλημα των βαρβαρικών ορδών που έχουν κατακλίσει την Ελλάδα, για το οποίο θα έπρεπε να μαζευτούν εκατομμύρια έξω από τη βουλή, δεν είδα κανέναν. (Να θυμίσω δε, ότι ακόμη και αυτοί οι «αγανακτισμένοι του Συντάγματος» κατέβηκαν μετά από την προτροπή των Ισπανών: «Που είναι οι  Έλληνες;» φώναζαν την άνοιξη του 2011 οι Ισπανοί Αγανακτισμένοι της Puerta del Sol. Πράγματι, καλή ερώτηση: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;) Επειδή λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, τουλάχιστον για κάθε ειλικρινή παρατηρητή αυτής της χώρας,  καλά θα ήταν να σταματήσουμε τις «εθνικιστικές κορώνες» που απλώς επικαλύπτουν και εξωραΐζουν το πρόβλημα, και να κοιτάξουμε να εφαρμόσουμε μία Δεξιά πολιτική  και στάση ζωής, η  οποία θα «ξεχωρίσει την  ήρα από το στάρι».



Άραγε, σε αυτήν εδώ τη χώρα, ποιός από τους δύο θα νικήσει;

Πράγματι, εάν κάποιος βροντοφωνάζει ότι είναι «εθνικιστής», αλλά εγώ παρατηρώ ότι μάλλον θυμίζει άξεστο και ακαλλιέργητο νέο-Έλληνα, τότε δεν θέλω να  με  θεωρεί «δικό του». Μα, θα ρωτήσει κάποιος, αυτός μπορεί να σου πει ότι έχει «ελληνική συνείδηση». Απαντώ: ελληνική συνείδηση μπορεί να έχει, αλλά και οι χούλιγκαν ελληνική συνείδηση έχουν. Δεν με ενδιαφέρει λοιπόν η «συνείδηση του». Με ενδιαφέρει εάν έχει ελληνική συμπεριφορά  και  ελληνικό πνευματικό κόσμο. (βέβαια και αυτή την φράση δεν την καταλαβαίνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, αλλά τι να κάνουμε, να μπούμε μέσα στους εγκεφάλους δεν μπορούμε). Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Σε προηγούμενο άρθρο σε αυτό το μπλογκ  είχε γραφει: «Για πολλά χρόνια, το πολιτικό σύστημα για να μπορέσει να κάνει τις διάφορες βρομοδουλειές του αλλά και για να μπορεί να διατηρείται  στην εξουσία, έφερε στην επιφάνεια όλα τα κατακάθια της κοινωνίας (…) Και για να γίνουμε ακόμη πιο ξεκάθαροι, να περιγράψουμε τις ιδιότητες αυτών των κοινωνικών ομάδων: Άτομα με χαμηλό νοητικό επίπεδο αλλά με ενστικτώδη πονηριά, άτομα με διαφόρων ειδών ψυχοπάθειες και νευρώσεις καθώς και με σεξουαλικές ανωμαλίες πάσης φύσεως, άτομα με κυνισμό και με βασικό ενδιαφέρον την απόκτηση υλικών αγαθών, άτομα ακόμη και με πανεπιστημιακή εκπαίδευση, αλλά χαμηλού πνευματικού επιπέδου, μέχρι και κοινοί εγκληματίες». Άρα τι θα πρέπει να γίνει, εάν όντως έτσι έχει η κατάσταση; Νομίζω ότι μόνον μια απάντηση υπάρχει: Η ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΓΙΑ.

Βέβαια, με το υπάρχων πολιτικό σύστημα, πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο αφού οι άρχοντες αυτής χώρας, μόνον Ελληνική μαγιά δεν έχουν, μάλλον έχουν… μαγιά μπύρας,  γι΄αυτό και είναι τόσο φουσκωμένοι με... διοξείδιο του άνθρακα. Αναγκαστικά λοιπόν, τουλάχιστον για την ώρα, την κατάσταση πρέπει να την πάρει στα χέρια του, όπως μπορεί, ο καθένας από εμάς. Είναι γνωστό, ότι οι πιο υγιείς πνευματικά άνθρωποι σε αυτή την χώρα, μέχρι τώρα δεν ήθελαν να αναμιγνύονται με τα πολιτικοκοινωνικά τεκταινόμενα, ήταν και είναι άνθρωποι χαμηλών τόνων , κάνουν την δουλειά τους, ζουν τις οικογένειες τους, ασχολούνται με θέματα πνευματικά, απεχθάνονται την επαφή με έναν παρηκμασμένο κοινωνικό περίγυρο. Λοιπόν, ήλθε η ώρα να βγείτε από το καβούκι σας  και να  ανακαταλάβετε την γειτονιά σας, την πόλη σας, τον νομό σας, την χώρα σας.

πηγή : Θεόδοτος

Μόνη λύση να πάρει ο λαός την εξουσία στα χέρια του.

ΠΗΓΗ: olympia


Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί άλλο. Με το ζόρι στέκεται. Είναι απόλυτα ελεγχόμενο και καθοδηγούμενο από ντόπια και ξένα συμφέροντα. Βλέπουμε εξάλλου όλοι πως ψηφίζονται και πως περνούν πλέον οι νόμοι στο ελληνικό κράτος. Με αυτά τα δεδομένα οδηγούμαστε παρά τη θέλησή μας σε μονοπάτια που εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα, πέρα από αυτά της Ελλάδας, πέρα από αυτά των Ελλήνων πολιτών.
Μόνη λύση είναι να πάρουμε εμείς οι πολίτες την εξουσία ή έστω μέρος της εξουσίας στα χέρια μας. Αυτό είναι δημοκρατία. Όσο υπήρχε ο εύκολος καταναλωτισμός με δανεικά, χωρίς φυσικά…. να γνωρίζει ο λαός την έκταση του προβλήματος, δεν φαινόταν το πρόβλημα του ελλείμματος της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Τώρα όμως, αντιλαμβανόμαστε ότι τόσο εμείς όσο και η πατρίδα μας οδηγούμαστε στο ξεπούλημα και στην υποδούλωση. Πρέπει λοιπόν εμείς οι πολίτες να αντιδράσουμε άμεσα.
Θα πρέπει να αλλάξουν άμεσα οι θεσμοί εκείνοι που έχουν αποκλείσει το λαό από την εξουσία, που έχουν καταργήσει τη λαϊκή κυριαρχία και έχουν μετατρέψει έναν υπερήφανο λαό σε λαό επαίτη και ευτελισμένο σε όλη την ανθρωπότητα.
Αυτή είναι η δημοκρατία που διδάξαμε;
Έχουμε ευθύνη, όχι μόνο για μας αλλά και για τη δημοκρατία που παραδώσαμε στην ανθρωπότητα και την οποία τώρα εμείς οι ίδιοι εξευτελίζουμε.
Πέτρος Χασάπης