Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

Τὸ μικρὸ παιδάκι ποὺ κρατᾶ τὴν ἀναπνοή του

 

Είναι μεγάλος πειρασμός να ερμηνεύσουμε την αυτοκτονική παράνοια που προσέβαλε τις κοινωνίες της Δύσης, πρόθυμες να κατεδαφίσουν κεκτημένα αιώνων προκειμένου «ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΝΑ ΣΩΘΕΙ», με όρους προμηθεϊκούς. Μια εξέγερση της ανθρωπότητας εναντίον του Θεού επειδή μας στέρησε την αθανασία. Μόνο που αυτή τη φορά η θεομαχία δεν παίρνει τη μορφή της άμεσης αντιπαράθεσης, με τον Τιτάνα να κλέβει το ζωοποιό πυρ από τους Ολύμπιους, αλλά εκδηλώνεται ως παθητική αντίσταση. Μια καθολική απεργία πείνας, ένας συναισθηματικός εκβιασμός του Θεού που εγκαλείται να αναιρέσει τα αποτελέσματα της Πτώσης και να καταργήσει το θάνατο hic et nunc. Αρκετά ανεχθήκαμε αυτό το σκάνδαλο! Το σφράγισμα των εκκλησιών και η πρωτοφανής απαγόρευση τέλεσης ιεροπραξιών σε αυτό το πλαίσιο λαμβάνουν ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα. Υπάρχει ένα ιδιαίτερο γνωστικό χρώμα σε αυτό το κίνημα θεολογικής ανυπακοής· ένας ζηλωτισμός χιλιαστικής υφής που, με τη μια ή την άλλη μορφή, διατρέχει την ιστορία της Δύσης από την αυγή της χριστιανικής εποχής. Όπως οι αλχημιστές του μεσαίωνα, η ανθρωπότητα έχει αναστείλει κάθε άλλη δημιουργική εργασία της προκειμένου να αφοσιωθεί στο Magnum Opus: την ανακάλυψη του ελιξιρίου της ζωής, την λεγόμενη φιλοσοφική λίθο (lapis philosophorum). Η ολοκληρωτική απορρόφηση σε αυτό τον θεουργικό άθλο και η παραμέληση κάθε κοσμικής μέριμνας οδήγησε αρκετούς από αυτούς στην τρέλα και στο θάνατο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν σοβαρά ότι δεν πρέπει να βγούμε από τα σπίτια μας μέχρι να ανακαλυφθεί το εμβόλιο για τον covid, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει παράταση της καραντίνας ως το 2021 ή και παραπέρα. Το δόγμα των «μηδενικών απωλειών» παραπέμπει στην εικόνα του μικρού παιδιού που απειλεί ότι θα κρατήσει την ανάσα του ώσπου να πεθάνει, αν οι γονείς δεν του κάνουν το ένα ή το άλλο χατίρι. Όμως αυτή η ιστορία δεν πρόκειται να έχει καλό τέλος. Ακόμη κι αν ανακαλυφθεί σχετικά σύντομα το εμβόλιο, η αποφυλάκιση θα είναι προσωρινή και υπό όρους. Αργά ή γρήγορα θα ενσκήψει ένας νέος ιός πιο θανατηφόρος, ή κάποια παρόμοια λαίλαπα, μπροστά στον οποίο ο covid θα μοιάζει ανέκδοτο και η σημερινή «κατάσταση εξαίρεσης» θα μοιάζει με βόλτα στο πάρκο.
Σωστὰ γράφεται σὲ σχόλια (τοῦ ἀναρτήσαντα καὶ ὄχι μόνον) ὅτι «Αν δεν συμφιλιωθούμε με τον θάνατο δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε«. Ὅτι «Το κίνημα εγκλεισμού είναι η φυσική συνέχεια των κινημάτων πολιτικής ορθότητας που βλέπουν παντού hate speech, ρατσισμό, μισογυνισμό, bullying. Το σπίτι είναι το απόλυτο οχυρό safe space για τις χιονονιφάδες που δεν μπορούν να αντέξουν την πραγματικότητα«. Καὶ ὅτι «Ο κόσμος αγαπά σε παθολογικό βαθμό την ζωή του .Φυσικά όλοι την αγαπουμε, κάνεις δεν θέλει να πεθάνει αλλά παλαιότερα πολύ περισσότερος κόσμος συνειδητοποιούσε και δεχόταν ότι το νήμα της ζωής μπορούσε να κοπεί και πρόωρα από κάποιο «απρόοπτο» γεγονός. Τώρα όχι. Θυμάμαι μια φορά ήμουν σε κάτι εξωτερικά ιατρεία και σε κάποια στιγμή άκουσα γοερους κλαθμους και οδυρμους από τον δρόμο,από μια κηδεία που περνούσε. Οι θρηνοι θύμιζαν κηδεία ηγέτη της Β.Κορεας.Ρωτησα,τους νοσοκομους ποιος ο θανων/θανουσα και μου απάντησαν ότι επρόκειτο για μια γυναίκα 98 ετών. Οταν παρατήρησα ότι σε μια τέτοια ηλ7κια κάποιος πρέπει να λαμβάνει υπόψη του το ενδεχόμενο του θανάτου, οι αντιδράσεις ήταν εχθρικοτατες.«
Δὲν εἶναι κάποια ἀδιαφορία μας γιὰ τὸ θάνατο ἢ κάποιος ὑπερτονισμὸς τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν (τὶς ὁποῖες ἄλλωστε δὲν εἶχαν σὲ μεγάλη ὑπόληψη ὅσοι παλιὰ ὑποστήριζαν ἀνελεύθερα καθεστῶτα), εἶναι ἡ ἐκθήλυνσή τους (δὲν μ’ ἀρέσει ἡ λέξη ἀλλὰ μοῦ ἦρθε πρόχειρη) αὐτὸ ποὺ τοὺς κάνει νὰ τρομάζουν. Μιὰ τὰ 75 χρόνια μετὰ τὸ 1945 χωρὶς πόλεμο, μιὰ ἡ τεχνολογία ποὺ τοὺς ὑπόσχεται τὰ θαύματα, ὅλα αὐτὰ κάνουν νὰ κατηγοροῦνται ὡς ἀνεύθυνοι ὅσοι δὲν υἱοθέτησαν ποτὲ τὴν ἀντίληψη ζωῆς τῶν 70 τελευταίων ἐτῶν.
Ἐπιμένουμε σὲ παλιούς (ὄχι λανθασμένους ὅμως) τρόπους ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς, μὲ βάση τοὺς ὁποίους ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον ἐκφραζόταν διαφορετικά, καὶ ἡ ὑπαρκτή, προσωπικὴ ἰδιοτέλεια δὲν σήμαινε νὰ κλειδαμπαρώσω ὅλον τὸν πλανήτη γιὰ χάρη μου, γιὰ νὰ μὴν πεθάνω στὰ 50 (ἔχοντας ἤδη ὑποκείμενο νόσημα) ἢ τὰ 70, οὔτε εἶχε θεοποιηθεῖ ἡ Ἐπιστήμη, ποὺ φυσικὰ θὰ ἀποδειχθεῖ ἀνίσχυρη μπροστὰ στὰ μελλοντικὰ ἀλλεπάλληλα-ἀσταμάτητα ἐργαστηριακὰ προϊόντα-τέρατα. Μετρῆστε πόσοι ἀπὸ τοὺς «Δὲν ἀγαπᾶς τὸν Ἄλλον, γι’ αὐτὸ δὲν μένεις σπίτι» προσφέρουν ἐθελοντικὴ βοήθεια σὲ καραντινιασμένους καὶ ἡλικιωμένους ποὺ μένουν σπίτι, γιὰ νὰ συγκρίνετε τὴν παλιὰ καὶ τὴ νέα ἀντίληψη γιὰ τὴν ἀγάπη, καὶ τὰ ξαναλέμε.
Τὰ χιλιοειπωμένα περὶ καραντίνας δὲν τὰ ἐπαναλαμβάνω. Ἡ καραντίνα εἶναι ὁ φερετζὲς τοῦ «εὐθυνάκια», ποὺ καταπίνει ἀμάσητη τὴν νεοφιλελεύθερη κατάργηση τῆς δημόσιας ὑγείας καὶ τῆς ἀδυναμίας μαζικῶν ἐλέγχων

Περγάμου Ζηζιούλας γιὰ κορωνοϊό


Ἀφοῦ στὴν Ὀρθοδοξία δὲν ἔχουμε Πάπα γιὰ νὰ ἀποφασίζει, καὶ τὰ ζητήματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς πιστούς ἀποφασίζονται δημοκρατικὰ στὴν Ἐκκλησία τ.Ἑ. , μπορεῖ νὰ μιλήσει καὶ ἕνας κληρικὸς χωρὶς φόβο.
Αρκεί ο τοπικός Επίσκοπος ή ο ιερέας να επιτρέψει μια εναλλακτική παρουσία ούτως ώστε να μην προσέρχονται πάντοτε οι ίδιοι ενορίτες. Αυτήν την εβδομάδα θα υπάρχουν τρεις ή τέσσερεις πιστοί, την επόμενη εβδομάδα θα είναι τρεις ή τέσσερεις άλλοι. […]
θα μπορούσαν να έχουν βρει μια άλλη λύση κατά την οποία η Λειτουργία θα μπορούσε να τελείται με την μικρή συμμετοχή λαϊκών. Επέλεξαν αυτή την λύση, αλλά δεν νομίζω ότι ήταν η καλύτερη. Η απόφαση να μην παρίσταται κανείς στην Λειτουργία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. […]
Δεν συμφωνώ με το να διαθέτουμε αναλώσιμα κουτάλια (μιας χρήσης) για κάθε άνθρωπο. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι καλό. […]
Προσωπικά, θα μου άρεσε και θα επιθυμούσα οι πιστοί να μην έχουν φόβο (από την Θεία Κοινωνία). Θεωρώ ότι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι η λήψη του φαρμάκου για την αθανασία και δεν θεωρώ ότι είναι επικίνδυνο. Προσωπικά, δεν θα με ενοχλούσε να μεταλάμβανα από ένα δισκοπότηρο κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας, ή, ακόμη και να χρησιμοποιούσα μια κοινή λαβίδα. Ωστόσο, εφόσον υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, είναι ἀσθενείς τῇ πίστει, πρέπει να αποφεύγουμε να τους σκανδαλίζουμε. Η Εκκλησία πρέπει να βρεί μια λύση και για αυτούς, να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους, προκειμένου να αποφύγει τις κατηγορίες ότι εμείς οι Χριστιανοί μεταδίδουμε λοιμώξεις ή ασθένειες.
ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ: Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΠΟΥ ΣΤΕΡΟΥΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ; ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΕΝΔΡΟΥ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ  ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΩΧΝΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΑΘΑΝΑΤΗ; 
Ή ΕΙΝΑΙ Η ΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ; ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ.
Αμέθυστος

Ο Covid-19 και ο εφευρετικός επηρεασμός

Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι το οικονομικό άγχος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα άμεσο υποπροϊόν της κρίσης του Covid-19 – μία απολύτως λογική αντίδραση στην πανδημία του νέου κορονοϊού. Το άγχος όμως αυτό δεν είναι απόλυτα λογικό. Η πανδημία του οικονομικού άγχους, που εξαπλώνεται μέσα από την πανικοβλημένη αντίδραση στις πτώσεις τιμών και στα μεταβαλλόμενα αφηγήματα, έχει τη δική της ζωή. Οι συνέπειες της οικονομικής ανησυχίας στη χρηματιστηριακή αγορά μπορεί να μεταδίδονται από ένα φαινόμενο που ο ψυχολόγος Πολ Σλόβιτς του Πανεπιστημίου του Όρεγκον και οι συνάδελφοί του αποκαλούν «εφευρετικός επηρεασμός». Όταν οι άνθρωποι είναι συναισθηματικά αναστατωμένοι εξαιτίας ενός τραγικού γεγονότος, αντιδρούν με φόβο ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει λόγος να φοβούνται.

Ξένη Δημοσίευση

Οι δύο παγκόσμιες επιδημίες
του Ρόμπερτ Τζ. Σίλερ
Αισθανόμαστε τις επιπτώσεις της ανησυχίας όχι για μία πανδημία, αλλά για δύο. Πρώτον, υπάρχει η πανδημία του Covid-19, που μας ανησυχεί γιατί εμείς ή οι άνθρωποι που αγαπάμε οπουδήποτε στον κόσμο μπορεί σύντομα να αρρωστήσουμε σοβαρά και ακόμη και να πεθάνουμε. Και, δεύτερον, υπάρχει η πανδημία της ανησυχίας σχετικά με τις οικονομικές συνέπειες της πρώτης.
Αυτές οι δύο πανδημίες είναι αλληλένδετες, δεν είναι όμως το ίδιο φαινόμενο. Στη δεύτερη πανδημία, οι ιστορίες φόβου έχουν γίνει τόσο viral που συχνά τις σκεφτόμαστε διαρκώς. Η χρηματιστηριακή αγορά κατρακυλά σαν βράχος, προφανώς ανταποκρινόμενη στις ιστορίες του Covid-19 που απειλεί τη ζωή μας, εκτός κι αν αναλάβουμε κάποια δράση. Όμως, σε αντίθεση με τον ίδιο τον Covid-19, η πηγή του άγχους μας είναι ότι δεν είμαστε σίγουροι για το τι πρέπει να κάνουμε.
Δεν είναι καλά τα νέα όταν δύο πανδημίες λειτουργούν ταυτόχρονα. Η μία μπορεί να τροφοδοτήσει την άλλη. Το κλείσιμο των επιχειρήσεων, η αυξανόμενη ανεργία και η απώλεια εισοδήματος που προκαλούν οικονομικό άγχος ενδεχομένως με τη σειρά τους να αποτρέψουν τους ανθρώπους -απελπισμένους για εργασία- να λάβουν επαρκείς προφυλάξεις κατά της εξάπλωσης της νόσου.
Επιπλέον, δεν είναι καλά τα νέα όταν δύο μεταδόσεις αποτελούν, ουσιαστικά, παγκόσμιες πανδημίες. Όταν η πτώση της ζήτησης περιορίζεται σε μία χώρα, η απώλεια εν μέρει εξαπλώνεται στο εξωτερικό, ενώ η ζήτηση για τις εξαγωγές της χώρας δεν μειώνεται πολύ. Εντούτοις αυτή τη φορά, αυτή η φυσική βαλβίδα ασφαλείας δεν θα λειτουργήσει, επειδή η ύφεση απειλεί σχεδόν όλες τις χώρες.

Υποπροϊόν της κρίσης του Covid-19

Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι το οικονομικό άγχος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα άμεσο υποπροϊόν της κρίσης του Covid-19 – μία απολύτως λογική αντίδραση στην πανδημία του νέου κορονοϊού. Το άγχος όμως αυτό δεν είναι απόλυτα λογικό. Η πανδημία του οικονομικού άγχους, που εξαπλώνεται μέσα από την πανικοβλημένη αντίδραση στις πτώσεις τιμών και στα μεταβαλλόμενα αφηγήματα, έχει τη δική της ζωή.
Οι συνέπειες της οικονομικής ανησυχίας στη χρηματιστηριακή αγορά μπορεί να μεταδίδονται από ένα φαινόμενο που ο ψυχολόγος Πολ Σλόβιτς του Πανεπιστημίου του Όρεγκον και οι συνάδελφοί του αποκαλούν «εφευρετικός επηρεασμός». Όταν οι άνθρωποι είναι συναισθηματικά αναστατωμένοι εξαιτίας ενός τραγικού γεγονότος, αντιδρούν με φόβο ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει λόγος να φοβούνται.
Σε μία κοινή δημοσίευση με τον Ουίλιαμ Γκέτζμαν και τον Ντασόλ Κιμ, διαπιστώσαμε ότι οι γειτονικοί σεισμοί επηρεάζουν την κρίση των ανθρώπων σχετικά με την πιθανότητα κατάρρευσης των χρηματιστηριακών αγορών σε κλίμακα όπως το 1929 ή το 1987. Αν υπήρχε ένας σημαντικός σεισμός σε επίκεντρο 30 μιλίων (48 χιλιόμετρα) τις προηγούμενες 30 ημέρες, η εκτίμηση των ερωτηθέντων για την πιθανότητα κατάρρευσης θα ήταν σημαντικά υψηλότερη. Αυτός είναι ο εφευρετικός επηρεασμός στην πράξη.
Μπορεί να είναι πιο λογικό να περιμένουμε μία πτώση της αγοράς μετοχών από μία πανδημία παρά από έναν σεισμό, αλλά ίσως όχι μία κατάρρευση του μεγέθους που παρατηρήθηκε πρόσφατα. Αν πιστεύαμε ευρέως ότι μία θεραπεία θα μπορούσε να περιορίσει την ένταση της πανδημίας του Covid-19 σε λίγους μήνες ή ακόμη και ότι η πανδημία θα διαρκέσει ένα ή δύο χρόνια, αυτό θα υποδήλωνε ότι το ρίσκο της χρηματιστηριακής αγοράς δεν είναι τόσο μεγάλο για έναν μακροπρόθεσμο επενδυτή. Κάποιος θα μπορούσε να αγοράσει, να κρατήσει και να περιμένει.
Όμως η μετάδοση του οικονομικού άγχους λειτουργεί διαφορετικά από τη μόλυνση των ασθενειών. Τροφοδοτείται εν μέρει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι παρατηρούν την έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους, που αντανακλάται στην πτώση των τιμών και στη συναισθηματική αντίδρασή τους στις πτώσεις αυτές. Μία αρνητική φούσκα στο χρηματιστήριο συμβαίνει όταν οι άνθρωποι βλέπουν τις τιμές να πέφτουν και προσπαθώντας να ανακαλύψουν το γιατί, αρχίζουν να ενισχύουν ιστορίες που εξηγούν την πτώση. Στη συνέχεια, οι τιμές πέφτουν τις επόμενες ημέρες, ξανά και ξανά.

Διαδοχικές μειώσεις στις τιμές των μετοχών

Παρατηρώντας τις διαδοχικές μειώσεις των τιμών των μετοχών δημιουργείται ένα ισχυρό αίσθημα λύπης σε αυτούς που δεν έχουν πουλήσει, μαζί με φόβο ότι κάποιος θα μπορούσε να πουλήσει σε χαμηλά επίπεδά. Αυτή η λύπη και ο φόβος αντανακλούν το συμφέρον των ανθρώπων και στα δύο αφηγήματα της πανδημίας. Το πώς θα κινηθεί η αγορά εξαρτάται από τη φύση τους και την εξέλιξή τους.
Για παράδειγμα, ας αναλογιστούμε ότι η χρηματιστηριακή αγορά στις Η.Π.Α. δεν κατέρρευσε όταν τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1918 τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να καλύπτουν την ισπανική πανδημία γρίπης που τελικά στοίχισε 675.000 ζωές Αμερικανών (και πάνω από πενήντα εκατομμύρια παγκοσμίως). Αντ’ αυτού, οι μηνιαίες τιμές στην αγορά των ΗΠΑ ήταν σε ανοδική πορεία από τον Σεπτέμβριο του 1918 έως τον Ιούλιο του 1919. Γιατί δεν κατέρρευσε η αγορά; Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο οποίος πλησίαζε το τέλος του μετά την τελευταία μεγάλη σύγκρουση, τη δεύτερη μάχη του Μάρνη, τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1918, προσπέρασε την ιστορία της γρίπης, ειδικά μετά την ανακωχή τον Νοέμβριο εκείνου του έτους. Η ιστορία του πολέμου ήταν πιθανόν περισσότερο μεταδοτική από την ιστορία της γρίπης.

Σύγκριση με τον Α’ Π.Π. και την ισπανική γρίπη

Ένας άλλος λόγος είναι ότι η επιδημιολογία ήταν τότε μόλις στη βρεφική της ηλικία. Οι εστίες δεν ήταν τόσο προβλέψιμες και ο κόσμος δεν εμπιστευόταν τις συμβουλές των εμπειρογνωμόνων, καθώς οι πολίτες είχαν θεωρήσει τα μέτρα κοινωνικής απομάκρυνσης «πρόχειρα». Επιπλέον, κυριαρχούσε η άποψη ότι οι οικονομικές κρίσεις ήταν τραπεζικές κρίσεις και δεν υπήρξε τραπεζική κρίση στις ΗΠΑ, όπου το σύστημα της Federal Reserve, το οποίο είχε ιδρυθεί μόλις μερικά χρόνια νωρίτερα, το 1913, είχε θεωρηθεί ευρέως ως μέσο εξάλειψης αυτού του κινδύνου.
Αλλά ίσως ο πιο σημαντικός λόγος για τον οποίο το οικονομικό αφήγημα είχε σιγάσει κατά τη διάρκεια της επιδημίας της γρίπης του 1918 είναι ότι πολύ λιγότεροι άνθρωποι κατείχαν μετοχές πριν από έναν αιώνα και η αποταμίευση για τη συνταξιοδότηση δεν ήταν τόσο διαδεδομένη όσο σήμερα, εν μέρει επειδή οι άνθρωποι δεν ζούσαν πολύ και συνήθως εξαρτιόνταν από την οικογένεια αν το έκαναν.
Αυτή η φορά φυσικά είναι διαφορετική. Βλέπουμε τον πανικό των καταναλωτών στα τοπικά παντοπωλεία, σε αντίθεση με το 1918, όταν εν καιρώ πολέμου οι ελλείψεις συνέβαιναν τακτικά. Με τη μεγάλη ύφεση πίσω μας, σίγουρα έχουμε επίγνωση της πιθανότητας σημαντικών μειώσεων στις τιμές των περιουσιακών στοιχείων. Αντί για έναν τραγικό παγκόσμιο πόλεμο, αυτή τη φορά οι ΗΠΑ ασχολούνται με τη δική τους πολιτική πόλωση και υπάρχουν πολλά θυμωμένα αφηγήματα σχετικά με την κακή διαχείριση της κρίσης από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Προβλέψεις για τη χρηματιστηριακή αγορά είναι δύσκολες σε μία εποχή όπως αυτή. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να προβλέψουμε τις άμεσες επιπτώσεις της πανδημίας του Covid-19 στην οικονομία, καθώς και όλες τις πραγματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της πανδημίας στο οικονομικό άγχος. Οι δύο τελευταίες είναι διαφορετικές, αλλά άρρηκτα συνδεμένες.
Copyright: Project Syndicate, 2020

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ “ΕΜΦΥΛΙΟΥ” ΣΚΛΑΒΩΣΕΩΣ ΜΑΣ! (π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης)

https://www.agnikolaos.gr/articles/919-to-pasxa-tis-emfyliou-sklavoseos-mas
Ζοῦμε φέτος μιά πρωτόγνωρη Μ. Τεσσαρακοστή, πού προμηνύει καί μιά ἐξίσου πρωτόγνωρη Ἀνάσταση!
Αἰχμάλωτοι ἀπό τούς Κυβερνῶντες μας γιά νά προστατευθοῦμε, ἀπό μιά τἄχα πανδημία(!)πού ―ὅπως ἀποφαίνονται κορυφαῖοι παγκοσμίως ἐπιδημιολόγοι καί λοιμωξιολόγοι― δέν διαφέρει ἀπό τήν κοινή γρίππη(!), βρισκόμαστε σέ μεγάλη πνευματική ἀπορία γιά τό «τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα» καί, κυρίως, γιά τό ποιά μορφή θά πάρη ὁ κόσμος μας καί ἡ ζωή μας στή συνέχεια.
Βεβαίως, ἀρχικά ἐπικεντρώνεται ἡ πνευματική μας θλίψη σ’ αὐτήν καθ’ ἑαυτήν τήν ἀπώλεια τοῦ φετινοῦ Πάσχα καί «σκυθρωπάζοντες» δέν ἔχουμε οὔτε τήν δυνατότητα νά «πορευόμεθα», ἀφοῦ μᾶς κατεδίκασαν σέ ἐγκλεισμό. Ὅμως, ἡ θλίψη μας ἐπεκτείνεται κυρίως «στά μέλλοντα συμβαίνειν», γιά τά ὁποῖα πολύ λίγοι φαίνεται νά ἀνησυχοῦν.
Ἔχω μιλήσει τόν τελευταῖο καιρό πέντε φορές διαδικτυακά (ἀφ’ ὅτου μᾶς ἀπηγόρευσαν τίς κοινές συνάξεις, πού ἐγίνοντο στήν Πνευματική μας Ἑστία) καί σ’αὐτές τίς ὁμιλίες προσεκόμισα πάμπολλα στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἀποδεικνύουν τήν παγκόσμια πολιτική συνωμοσία καί ἀπάτη τῆς σκηνοθετημένης “πανδημίας”, ἀλλά καί τήν ἀπό δεκαετιῶν προμελέτη τοῦ σεναρίου, πού θά ὁδηγήσῃ ἀπό τήν ψευδοεπιδημία στήν ποθουμένη ἀπό τούς πολιτικούς μας Παγκόσμια Ὁλοκληρωτική Κυβέρνηση.
Οἱ τίτλοι τῶν ὁμιλιῶν αὐτῶν εἶναι: 1.«ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΟΥΣ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥΣ ΜΑΣ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ», 2. «Ο ΚΟΡΩΝΑΪΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ», 3. «ΠΟΛΥΕΤΗΣ Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ!», 4. «ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΖΩΝΤΑΝΩΝ» καί 5. «Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΔΕΝ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!» καί μπορεῖτε νά τίς ἀκούσετε στό «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΠΑΚΟΗ YOU TUBE». Ἀποσπάσματα ἀπό τήν δεύτερη ἀπό αὐτές, δημοσιεύουμε ἀπομαγνητοφωνημένη καί στό τεῦχος μας αὐτό.
Ὅμως, θέλω καί ἀπό τό περιοδικό μας νά σημάνω συναγερμό καί νά ἐφιστήσω τήν προσοχή ὅλων μας νά δοῦμε πνευματικά, μέ σύνεση, χωρίς προκατάληψη, ἀλλά καί μέ διορατικότητα, πίσω ἀπό τά λεγόμενα τῶν κυβερνώντων τήν Οἰκουμένη καί τήν Πατρίδα μας καί νά ἀφυπνισθοῦμε, ἀντιδρῶντας στόν ζυγό, πού μεθοδικά, μέ διαβολική ὑπομονή μᾶς ἑτοιμάζουν. Ἄν ἀφεθοῦμε, καί μέ πνευματική ἀποχαύνωση πιστέψουμε τούς Πολιτικούς καί τά ΜΜΕ, τότε θά ξυπνήσουμε ἕνα πρωί ἁλυσσοδεμένοι ΟΡΙΣΤΙΚΑ, χωρίς Πατρίδα, χωρίς Ἐκκλησία, χωρίς ἐλευθερίες, ἀκόμη καί μέ περιορισμένο αὐτεξούσιο!
Μέ ἀκλόνητη Πίστη στόν Χριστό μας, μέ τήν μεσιτεία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Παναγίας μας, νά ἐπανεύρουμε τόν πνευματικό ρυθμό μας καί νά ἑορτάσουμε, ὅσο καλύτερα καί πνευματικότερα μπορεῖ ὁ καθένας μας τά Σεπτά Πάθη καί τήν Λαμπροφόρον Ἀνάσταση τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ μας, στοῦ Ὁποίου τήν ἑνωμένη μέ τήν Θεότητα Ἀνθρωπίνη Φύση, εἶναι κρυμμένος ὁ Παράδεισός μας καί ἡ μετά τοῦ Χριστοῦ μας Αἰωνιότητά μας!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!
π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»  Ἀρ. Τεύχους 212
Ἀπρίλιος 2020
Ανώνυμος είπε...
Αφού μας κλείσανε μέσα εν μέρει δικαιολογημένα εν μέρει αδικαιολόγητα ας κάνουμε ένα τελευταίο σχόλιο της ημέρας μια που δεν μπορούμε να πάμε σε καφενείο να δούμε κανένα ματς .Το άρθρο αναφέρεται σαφέστατα στην αρχή του και στην οικονομική διάσταση που θα πλήξει φυσικά τους φτωχούς και μεσαίους και όχι τους πλούσιους . Βλέπω λοιπόν σε χριστιανικά blogs μερικούς αχαραχτηριστους να πανηγυρίζουν γιατί λέει η παγκοσμιοποίηση και το διεθνές κεφάλαιο παθαίνει ζημιές .Εγώ βλέπω ότι τώρα συντελείται η παγκοσμιοποίηση στο φόρτε της αφού από κοινού συνθηματος όλα τα κράτη ακολουθούν κοινή γραμμή .Αλλά αλλού θέλω να αναφερθώ .Λοιπόν ακούστε καλά χριστιανουληδες του πισινού .Η κρίση ανθρώπους σαν τον Μπίλ Γκαιητς θα τους κλάσει να μην πω τι . Εμείς θα φάμε ένα παλούκι στον πισινό που θα μας βγει από το στόμα . Φαίνεται καλά όσοι γράφεται τέτοιες πίπες ότι δεν έχετε ζήσει ούτε μια μέρα φτώχειας . Νομίζετε ότι αν φτωχυνεται κακομοίρηδες ότι θα πάτε σε ένα χωριό θα φυτεύεται ντομάτες και ταυτόχρονα θα ζείτε σαν τους αναχωρητές της Θηβαιδας .. Νομίζετε χαμενα κορμιά για να το πω ρουμελιωτικα ότι η ζωή σας θα είναι Woodstock με Αγιορείτικη εσανς .Ε λοιπόν wannabe χριστιανοχιπηδες όταν πέσει η φτώχεια η προσωπική φτώχεια θα χάσετε φίλους συγγενείς ακόμη και με την μάνα σας θα ψυχρανθειτε .Αν δεν αγωνιστείτε οι νεότεροι να μην περάσουν αυτά που μηχανεύονται κακομοίρηδες όχι αναχωρητές δεν θα γίνετε αλλά χίλιες θρησκείες θα αρνηθειται .Ε ΚΑΚΟΜΟΊΡΗΔΕΣ αντί να σκέφτεστε τι ζημιά θα πάθει ο Γκαιητς να σκεφτείτε τι παλούκι θα φάτε και θα φάμε στον πισινό .ΑΜ Υστερόγραφο  .Αν έχει ευλογία βάλε το σχόλιο στην μόστρα του blog να δουν οι νηπτικοι τρομάρα τους τι μας περιμένει

Η ΑΓΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ, ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΚΙΝΑΤΗ

Η ΑΓΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ, ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΚΙΝΑΤΗ.

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.



Κατεβάστε το κείμενο σε μορφή pdf από εδώ
        
  Το 2009 αφιερώθηκε ένα κείμενο, από τον Πάπα, στό λειτούργημα τού Ιερέως. Και ο Πάπας στην ανακοίνωσή του έγραψε πώς ο Ιερεύς πρέπει να μάθει και να ζήσει τήν ολοκληρωτική του ταύτιση με το λειτούργημά του. Και πρόσθεσε: Στον Ιησού, πρόσωπο και Αποστολή τείνουν να συμπέσουν: όλη η σωτηριώδης του πράξη ήταν και είναι έκφραση του δικού του "υϊκού Εγώ", το οποίο από την αιωνιότητα στέκει μπροστά στον Πατέρα, με αγαπητική υποταγή στο θέλημά Του.
          Με ταπεινή αλλά αληθινή αναλογία ο Ιερεύς πρέπει να επιδιώξει αυτή την ταύτιση. Χωρίς να ξεχνούμε βεβαίως ότι η ουσιαστική επάρκεια τού λειτουργήματος παραμένει ανεξάρτητος από την αγιότητα τού λειτουργού. Αλλά και χωρίς να παραβλέπουμε ανάμεσα στην αντικειμενική αγιότητα τού λειτουργήματος και την υποκειμενική τού λειτουργού.
          Έτσι υπολογίζοντας εις βάθος την ουσία του Ιερατείου και το άγιο λειτούργημά του, ο Ακινάτης, μας διδάσκει ότι ο Πρεσβύτερος πρέπει να επιδιώξει την τελειότητα πολύ περισσότερο από έναν πιστό ή έναν μοναχό. Και για να γίνει κατανοητή αυτή η διδασκαλία αρκεί να έχουμε προ οφθαλμών το υψηλό επίπεδο αγιότητος που η Ευχαριστιακή ιεροτελεστία και ο αγιασμός των ψυχών, απαιτούν απο έναν λειτουργό. Όπως μας υπενθυμίζει επανειλημμένως ο Δάσκαλος: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων. Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5, 13-14). [Βλέπουμε καθαρά λοιπόν ότι η ταύτιση της Εκκλησίας με τον κλήρο, συνέπεια τής ταυτίσεως τού κλήρου μέ τούς Αποστόλους, την οποία ονομάζουμε κληρικαλισμό και της οποίας μεγάλοι θεωρητικοί είναι τελευταίως ο Ζηζιούλας και ο Ζήσης, είναι παπική δοξασία. Στην παράδοσή μας ο Ιερεύς και ο κλήρος δέν είναι πρός σωτηρίαν. Η σημερινή ταύτιση της Εκκλησίας με τον κλήρο στρέφεται εναντίον της Αγιότητος. Ο Άγιος σήμερα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τής εκκλησίας, όπως ο Κύριος των Φαρισαίων].
          Ιδωμένος από τους πιστούς σαν κάποιος εκλεγμένος από τον Θεό για να τους οδηγήσει, ο λειτουργός μετά την χειροτονία του πρέπει να είναι ένα παράδειγμα αρετής, όπως συμβουλεύει ο Απόστολος τον μαθητή του Τίτο: «Τοὺς νεωτέρους ὡσαύτως παρακάλει σωφρονεῖν, περὶ πάντα σεαυτὸν παρεχόμενος τύπον καλῶν ἔργων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ ἀδιαφθορίαν, σεμνότητα, ἀφθαρσίαν, λόγον ὑγιῆ, ἀκατάγνωστον, ἵνα ὁ ἐξ ἐναντίας ἐντραπῇ μηδὲν ἔχων περὶ ἡμῶν λέγειν φαῦλον» (Τίτον, 2,7-8).
          Ο Χριστός είναι το αληθινό μοντέλο που έχει καθαγιαστεί. Που έχει χρισθεί. Από αυτόν ο Ιερεύς πρέπει να πάρει την μορφή, όχι μόνον για τον τελετουργικό χαρακτήρα, αλλά και για την μίμηση των τελειοτήτων Του, έτσι ώστε οι πιστοί να μπορούν να δούν σ'αυτόν έναν άλλο Χριστό. Μόνον έτσι αυτοί θα αισθανθούν έλξη από το καλό παράδειγμα του οδηγού τους και ποιμένος! [Τέλος η Αγιότης. Γι' αυτό ο Ησυχασμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του κληρικαλισμού].
          Δεδομένης λοιπόν της κοινωνικής φύσεως τού ανθρώπου, η καλή φήμη που στολίζει τον ιερέα από την εφαρμογή των αρετών, πείθει τους άλλους να τον μιμηθούν. Και έτσι όσο πιό όμοιοι θα είναι στον Χριστό οι Ιερείς τόσο ευκολότερα θα αφεθούν στην καθοδήγηση τους οι πιστοί.
          Αυτός ο σεβασμός πρός τον κλήρο τής Εκκλησίας είναι αναγκαίος για την σωτηρία των πιστών. Διότι εάν αυτοί δέν τους αναγνωρίσουν σαν λειτουργούς τού Χριστού, δέν θα υπακούσουν σ'αυτούς όπως στον Χριστό, όπως διαβάζαμε στην προς Γαλάται 4,14: "ώς άγγελον Θεού εδέξασθέ με, ώς Χριστόν Ιησούν!" [Εκτός της ταυτίσεως του Αποστόλου με τον κλήρο, κάτι που είναι αφύσικο, ολόκληρο το απόσπασμα λέει: Γίνεσθε ώς εγώ, ότι κάγω ώς υμείς αδελφοί, δέομαι υμών. Ουδέν με ηδικήσατε, οίδατε δέ ότι δι'ασθένειαν της σαρκός ευηγγελισάμην υμίν το πρότερον, και τον πειρασμόν μου τον εν τη σαρκί μου ούκ εξουθενήσατε ουδέ εξεπτύσατε, αλλ'ως άγγελον Θεού... Αυτή είναι η πάγια τακτική των αιρετικών, χρησιμοποιούν τα κείμενα όπως θέλουν! Γι'αυτό και είναι σωστό να επιμένουμε: Αρχή ορθοδοξίας, έλεγχος αποσπασμάτων].
         
 Η Θ.Ευχαριστία πηγή της αγιότητος του Ιερέως!
        
  Η δευτέρα Βατικάνειος σύνοδος, στο διάταγμα Presbyterorum ordinis, σε τέλεια αρμονία με το δόγμα του Ακινάτη συνθέτει με εντυπωσιακό τρόπο την κεντρική σημασία τής Ευχαριστίας στην πνευματική ζωή τού Ιερέως σαν το κύριο μέσον αγιασμού. Ξεκινώντας λοιπόν δηλώνει ότι η τάξις των πρεσβυτέρων ιδρύθηκε από τον Θεό "για να προσφέρει την θυσία και να συγχωρέσει τις αμαρτίες και στο όνομα τού Χριστού να υπηρετήσουν για τους ανθρώπους  σε επίσημη μορφή το ιερατικό έργο".
          Στην συνέχεια μάς θυμίζει πώς μέσω τής τάξεως τού υπουργήματος αυτού η πνευματική θυσία των πιστών ολοκληρώνεται σε ενότητα με την θυσία του Χριστού, η οποία προσφέρεται στην ευχαριστία μ'έναν τρόπο αναίμακτο και Ιεροπρεπή. Και δηλώνει ότι: «Σ' αυτό τείνει και σ'αυτό βρίσκει την τέλεια πραγματοποίησή του το λειτούργημα των πρεσβυτέρων. Και πράγματι, το λειτούργημά τους, το οποίο αρχίζει με την αναγγελία του Ευαγγελίου, αντλεί την δύναμί του, και της αποτελεσματικότητά του από την θυσία του Χριστού.[Χωρίς τήν Ανάσταση η πίστις μας μάταιη]. Κάτι που σημαίνει επίσης ότι ο Ιερεύς ζεί για την τέλεση της Ευχαριστίας και από αυτή πρέπει να προσλάβει την δύναμη για να προοδεύσει στην πραγμάτωση τής αρετής. Όλα τα Μυστήρια, όπως επίσης όλα τα λειτουργήματα της Εκκλησίας και το αποστολικό έργο, είναι στενά ενωμένα στην Θεία Ευχαριστία και σ'αυτή υπάγονται. Διότι στην Θειότατη Ευχαριστία συμπεριλαμβάνεται όλο το πνευματικό αγαθό της Εκκλησίας, δηλαδή ο ίδιος ο Χριστός. Στην Ευχαριστιακή θυσία ενεργείται η δική μας λύτρωση.
          Ο Ιερεύς πρέπει να θεωρηθεί προορισμένος κυρίως για την προσφορά τής Μεταλήψεως. Στην ζωή του αυτή η θυσία είναι πιό σημαντική από την μελέτη και από το εξωτερικό έργο της Ιεραποστολής. Η μελέτη του πρέπει να κατευθυνθεί στην εμβάθυνση της γνώσεως του μυστηρίου του Χριστού, του υπέρτατου Αρχιερέως, και η Ιεραποστολή του πρέπει να προκύψει από την ένωση με τον Χριστό, τον Κυρίως Αρχιερέα!
          Η Θεία Ευχαριστία όχι μόνον προσφέρει την Χάρη, αλλά και την αυξάνει σ'αυτόν που την δέχεται με την σωστή διάθεση. Μάλιστα δέ η Θεία Ευχαριστία έχει καθαυτή την δύναμη να δώσει την Χάρη. Η Χάρις αυξάνει και η πνευματική ζωή μεγαλώνει κάθε φορά που δεχόμαστε αληθινά αυτό το Μυστήριο. Ώστε ο άνθρωπος να γίνει τέλειος καθαυτός μέσω της ενώσεως με τον Θεό.
          Μιλώντας δέ για την ποιμαντική ευθύνη δηλώνει ότι μέσω τής προσευχής ο Ιερεύς καθοδηγεί τα πρόβατά του. Οι πρεσβύτεροι έχουν μία ιδιαίτερη κλίση στην προσευχή, με την Χριστοκεντρική της σημασία. Καλούμαστε δηλαδή να "μείνουμε" στον Χριστό. Το λειτούργημα του Ιερέως είναι ολοκληρωτικώς δεμένο σ'αυτή την "παραμονή" η οποία εξισούται με την προσευχή και αντλεί από αυτή την αποτελεσματικότητα του. Η προσφορά τής Θ. Ευχαριστίας είναι η πιό υψηλή πράξη τής προσευχής και αποτελεί το κέντρο και την πηγή απο όπου και όλες οι άλλες πράξεις αντλούν την "ζωή"».

ΣχόλιοΕίναι προφανές πλέον, πιστεύουμε, ότι η Εκκλησιαστική ζωή τής Ορθοδοξίας δέν διαφέρει από την παπική εκτροπή. Απόγειο τής οποίας είναι η αίρεση τού Οικουμενισμού όπως εκφράζεται κυρίως από τον Ζηζιούλα.

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ

Η Επάρκεια του λειτουργήματος του Ιερέως.

Η αγιότης του βίου του Ιερέως σαν παράδειγμα για τους πιστούς του Χριστού, είναι ένα δυνατό στοιχείο που τους οδηγεί στην τελειότητα. Έτσι μπορούμε να πούμε πώς σ' έναν άγιο Ιερέα αντιστοιχεί ένας λαός ελεήμων, σ' έναν ιερέα ελεήμονα, ένας λαός τίμιος, σ' έναν τίμιο, ένας λαός ήσυχος και ταπεινός.
          Στην προσφορά προσέχουμε περισσότερο στην διάθεση της ψυχής αυτού που προσφέρει παρά στην ποσότητα. Γι' αυτόν τον λόγο ο Κύριος παρατήρησε σχετικά με την χήρα που πρόσφερε δύο κέρματα, ότι αυτή είχε εναποθέσει περισσότερο από όλους. Παρότι λοιπόν η προσφορά τής Ευχαριστίας, στην ποσότητά της, είναι αρκετή για να ξεπληρώσει όλη την ποινή, παρ' όλα αυτά έχει την αξία τής ικανοποιήσεως γι' αυτόν στον οποίον προσφέρεται ή για όποιον προσεφέρθη σύμφωνα με την αφοσίωση του και όχι για όλη την ποινή. Θα ήταν μία δυσάρεστη ψευδαίσθηση για όλους μας να πιστέψουμε ότι ο προσφέρων είναι απαλλαγμένος από την φλόγα της πίστεως, με την απαίτηση ότι ο Χριστός, προσφερόμενος στην Λειτουργία, έχει πληρώσει για όλους τις αμαρτίες του κόσμου.
          Το πάθος του Κυρίου ωφελεί όλους για την άφεση των αμαρτιών, την απόκτηση της χάρης και της δόξας, αλλά το αποτέλεσμα παράγεται μόνον σ'εκείνους που ενώνονται στο πάθος του Χριστού με την πίστη και το έλεος. Έτσι και αυτή η θυσία εις Μνήμην Κυρίου, παράγει αποτέλεσμα μόνον σ'εκείνους που ενώνονται σ' αυτό το Μυστήριο με πίστη και έλεος. Ωφελούνται λοιπόν λίγο ή πολύ, σύμφωνα με το μέτρο της αφιερώσεώς των.
          Αυτή η ειδική υποχρέωση των Ιερέων να διασχίσουν την οδό της αγιότητος επιβεβαιώνεται ξανά απο την Β Βατικάνειο σύνοδο: "Αλλά οι Ιερείς είναι ειδικώς υποχρεωμένοι να τείνουν πρός αυτή την τελειότητα καθώς αυτοί -οι οποίοι έχουν λάβει έναν νέο καθαγιασμό μέσω της χειροτονίαςυψώνονται στην κατάσταση των ζωντανών οργάνων του Χριστού, σαν ΑΙΩΝΙΟΣ ΙΕΡΕΥΣ" (presbyterorumordinis, κ. 12). Και από την προσωπική του τελειότητα θα προκύψει μικρότερη ή μεγαλύτερη αφθονία καρπού τής ποιμαντικής του πράξης.
          Παρότι η χάρις του Θεού μπορεί να πραγματοποιήσει το έργο της σωτηρίας ακόμη και μέσω ανάξιων λειτουργών, παρ'όλα αυτά, λόγω των ΚΑΝΟΝΩΝ, ο Θεός προτιμά να εκδηλώσει τα θαυμάσια του μέσω αυτών, οι οποίοι δεκτικοί τής ωθήσεως και της κατευθύνσεως του Αγίου Πνεύματος, λόγω τής εσωτερικής των ενώσεως με τον Χριστό και της αγίας των βιοτής, μπορούν να πούν με τον Απόστολο: "ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός" (Γαλάτας 2,20). Μπροστά σ'αυτή την πραγματικότητα, ο Ιερεύς έχει δύο μεγάλες υποχρεώσεις. Μία σχετικά με τον εαυτό του και μία άλλη σχετικά με τον λαό, διότι και οι δύο εισπράττουν οφέλη από τους καρπούς της Θ.Ευχαριστίας, ιδιαιτέρως δέ ο Ιερουργών, σύμφωνα με τον βαθμό της αφοσιώσεως του.
          Σύμφωνα με μερικούς Θεολόγους, αυτός ο ιδιαίτερος καρπός της Θ.Κοινωνίας, ο οποίος προορίζεται για τον λειτουργό, είναι μεγαλύτερος από εκείνον που προορίζεται στους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην θυσία της Ευχαριστίας.
          Από την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, το οποίο λόγω της ενότητος του ελέους και της αγάπης κοινωνεί τα αγαθά των μελών του Χριστού μεταξύ τους, συμβαίνει, αυτό το ιδιαίτερο αγαθό που είναι παρόν στην λειτουργία ενός άξιου ιερέως να καθίσταται καρποφόρο για άλλα πρόσωπα!
          "Αφαιρώντας το Μυστήριο της Ιερωσύνης, δέν θα διαθέτουμε πλέον τον Κύριο. Ποιός το κατέθεσε αυτό το Μυστήριο εκεί σ' εκείνο το ποτήριο; Ο ιερεύς. Ποιός δέχθηκε την ψυχή μας με την πρώτη της είσοδο στην ζωή; Ο ιερεύς. Ποιός την θρέφει για να της δώσει την δύναμη να ολοκληρώσει την πορεία της και το προσκύνημα της; Ο Ιερεύς. Ποιός θα την προετοιμάσει να εμφανισθεί μπροστά στον Θεό, ξεπλένοντάς την για τελευταία φορά στο αίμα του Ιησού Χριστού; Ο Ιερεύς, πάντοτε ο Ιερεύς. Και εάν αυτή η ψυχή πεθάνει (λόγω της αμαρτίας), ποιός θα την αναστήσει, ποιός θα της δώσει την ησυχία και την ειρήνη; Πάλι ο Ιερεύς! ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΕΟ, Ο ΙΕΡΕΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ. Αυτός ο ίδιος δέν θα καταλάβει τον ίδιον καλά παρά μόνον στον Ουρανό"[Σιχαμένη αίρεση ο κληρικαλισμός].
      
    Συμπέρασμα.
        
  Ας κλείσουμε με την πνευματική διαθήκη, το τελευταίο γράμμα, του πάπα Giovanni Paolo II. "Εάν όλη η Εκκλησία ζεί απο την Ευχαριστία, η Ιερατική ύπαρξη πρέπει να έχει ευχαριστιακή μορφή. Οι λόγοι λοιπόν της συστάσεως της Ευχαριστίας πρέπει  να είναι για μας όχι μόνον μία διατύπωση καθαγιασμού, αλλά μία διατύπωση ζωής.
          Το σώμα και το αίμα του Χριστού δόθηκαν για την σωτηρία του ανθρώπου, όλου του ανθρώπου και όλων των ανθρώπων. Είναι μία συνολική και ταυτόχρονα καθολική σωτηρία, διότι δέν υπάρχει άνθρωπος, εκτός και αν το αρνηθεί, που εξαιρείται από την σωτηριώδη δύναμη του αίματος του Χριστού".
          Αλλά, υπογραμμίζει, ο Ιερεύς είναι ο πρώτος που αντλεί το πλεονέκτημα αυτής της σωτηριώδους δυνάμεως, και αυτό τού επιβάλλει την υποχρέωση να προοδεύσει στις οδούς της αγιότητος.
          Επαναλαμβάνοντας στην σιωπή τής συνάξεως στην λειτουργία τούς θαυμαστούς λόγους τού Χριστού, εμείς οι Ιερείς γινόμαστε προνομιούχοι άγγελοι αυτού του μυστηρίου της σωτηρίας. Αλλά πώς να είμαστε επαρκώς προνομιούχοι, χωρίς να αισθανόμαστε εμείς οι ίδιοι σωσμένοι; Εμείς πρώτοι έχουμε εξασφαλίσει στο εσωτερικό μας την Χάρη. Και αυτό μας καθιστά υπεύθυνους να προοδεύσουμε στον δρόμο της τελειότητος. Διότι η Αγιότης είναι η πλήρης έκφραση τής σωτηρίας. Και μόνον ζώντας σαν σωσμένοι, γινόμαστε άγγελοι πιστευτοί της σωτηρίας. Παρ'όλα αυτά είναι απαραίτητο, για να σώσει ο Ιερεύς αυτούς που του έχουν εμπιστευθεί, να προσφέρει την δική του θυσία, ενωμένη με εκείνη του Χριστού, σύμφωνα με το παράδειγμα του Παύλου: «Νῦν χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου ὑπὲρ ὑμῶν καὶ ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί μου ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡ ἐκκλησία» (Κολ. 1,24). Μ'αυτόν τον τρόπο οι λόγοι της χειροτονίας μεταμορφώνονται σε "διατύπωση ζωής"! Οι ψυχές στοιχίζουν το αίμα τού Ιησού και ο Ιερεύς δέν μπορεί να αφιερωθεί στην σωτηρία τους, εάν δέν δέχεται να συμμετέχει προσωπικώς στο "ακριβό τίμημα" της σωτηρίας.
ΤΕΛΟΣ

Σχόλιο: Είναι φανερό νομίζουμε αρκετά πιά ότι ο κληρικαλισμός και ο Οικουμενισμός ανήκουν στην ίδια αίρεση, στον Παπισμό. Γι'αυτό και όλος σχεδόν ο κλήρος είναι υπέρ της δόξης τού Οικουμενισμού. Αλλά και οι αντιοικουμενιστές, καί οι αποτειχισμένοι είναι εξίσου οπαδοί τού Κλήρου. Της αντιπροσωπείας του Θεού. Αυτή η Εκκλησία του Διαφωτισμού που διαδέχθηκε πραξικοπηματικά την Ορθόδοξη Εκκλησία έχει εισχωρήσει στο μεδούλι των πιστών και είναι αδύνατον να φανερωθεί πλέον η πλάνη. Οικειοποιήθηκαν ολόκληρη την Οικονομία της Σωτηρίας, ιδιοποιήθηκαν διά της Χειροτονίας το Άγιο Πνεύμα και μας οδηγούν στον γκρεμό διά της αναλογίας. Η Ορθοδοξία παραμένει ακόμη ζωντανή στους Αγίους της. Τους εχθρούς τού Οικουμενισμού και του αντι-οικουμενισμού. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας!

Αμέθυστος.


Αμέθυστος.

Ψηλαφώντας το Άγνωστο

Μαρία Μαγγιώρου (διδάκτωρ πολιτικής επιστήμης.)
1. Το δεδομένο της καθημερινότητας και το Γίγνεσθαι της Ζωής
1.1. Πώς βλέπει ο άνθρωπος τα ανθρώπινα;
Έτσι ξαφνικά, χρειάστηκε να μπει ένα τέρμα στην Αγία Καθημερινότητα. Σαν να σταμάτησε ο ρους της ιστορίας. Σαν να μπήκαμε σε ένα τούνελ και χάθηκε η ορατότητα του περιβάλλοντος χώρου. Σε ένα τούνελ που τραβάει μακριά, ενώ έξω γίνεται χαλασμός, και έτσι δεν ξέρουμε τι λογής θα είναι το καινούργιο κοινωνικό περιβάλλον.
Τι είναι όμως το κοινωνικό περιβάλλον; Ένα ντεκόρ για ατομικές περφόρμανς; Ένα τεχνολογικό πάρκο για πλαστική ευτυχία;  Μήπως είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης για τις αγέλες των ανθρώπων-λύκων; Ή μήπως ένα σωφρονιστήριο αμαρτωλών ψυχών; Θα μπορούσε να είναι και μια κοινωνία ευδαιμονίας, ανθρώπων που δεν βλέπουν μόνο το δεδομένο.
Ποιος ευθύνεται τότε για το αν μια κοινωνία είναι καλή ή κακή; Φταίει μια κοινωνική τάξη ή μήπως ολόκληρη η κοινωνία; Τι είναι όμως η κοινωνία, ποιος τη  διαμορφώνει; Η «κυρίαρχη» απάντηση έχει να κάνει με την «ιστορία» επειδή κανείς στη Δύση δεν παραδέχεται ότι υπάρχει κάτι άλλο από «ατομικά συμβόλαια». Έτσι, άλλοι νομίζουν ότι τις κοινωνίες τις δημιουργεί το «πνεύμα» της «ιστορίας», ενώ άλλοι οι «νόμοι» της, δηλαδή άλλοι βλέπουν μια «υπερδομή» από «ιδέες», ενώ άλλοι μια «υποδομή» οικονομικών «δυνάμεων».
Η ελληνική όμως πολιτισμική παράδοση εξασφαλίζει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο του να βλέπεις την κοινωνία και το πώς διαμορφώνεται. Για τους Έλληνες είναι αδιανόητο να τη δημιουργεί η ιστορία ή η φύση. Οι Έλληνες καταλαβαίνουν ότι η κοινωνία αυτό-δημιουργείται. Αντιδρούν στο νέο ιδεολόγημα που επιβάλλει να θεωρούμε ότι γλώσσες-σκέψεις των ανθρώπων είναι βιολογικό φαινόμενο. Γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τα μάτια αλλά με τα νοήματα, ότι αναδιαρθρώνει αυτά που βλέπει («αναθρών ά όπωπε», κατά τον Σωκράτη).
Οι διαφορές μεταξύ γλωσσών συνιστούν διαφορές τρόπου σκέψης και τρόπου ψυχικής ύπαρξης γιατί είναι διαφορές μεταξύ νοηματικών κόσμων. Δεν μπορεί κανείς να δει πράγματα που δεν είναι χειροπιαστά αν δεν έχει εφοδιαστεί από την κοινωνία του με το νόημα που τα κάνει να υπάρχουν και τα κάνει κατανοητά με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Για παράδειγμα δεν υπάρχει η Πατρίδα για τα άτομα μιας πολιτισμικής παράδοσης που δεν δίνει Σημασία στους «πάτριους Θεσμούς», με τους οποίους «το ανθρώπινο έμβιο Γίνεται Αληθινός Άνθρωπος». Εκεί, η λέξη patria έχει το νόημα ενός τόπου καταγωγής, μιας homeland. Για τους Έλληνες όμως, όχι μόνον υπάρχει αλλά είναι κάτι πολύ αγαπητό. Στο ‘τι είναι η Πατρίδα μας;’, όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι ‘πάνω από όλα η Λευτεριά’.
Για τους Δυτικούς, δεν υπάρχει Αυτό-δημιουργία επειδή, τόσο στη λατινική γλώσσα-σκέψη όσο και στη γερμανική/germani γλώσσα των Βορείων, δεν υπάρχουν Νοήματα για την Ύπαρξη. Τα δυτικά νοήματα αφορούν μόνο το επίπεδο της καθημερινής, της απλώς έμβιας ζωής. Οι γλώσσες όλων των πολιτισμών, πλην του ελληνικού, αφορούν αποκλειστικά το επίπεδο του φθαρτού Είναι. Η ποιοτική διαφορά της ελληνικής γλώσσας έγκειται στο ότι περιλαμβάνει Νοήματα που καθιστούν αντιληπτό το επίπεδο της Δημιουργίας, της άφθαρτης Ενέργειας του Γίγνεσθαι.
Το ότι υπάρχει μία «ανθρωπότητα», ένας μόνον ανθρωπολογικός τύπος, είναι μια πίστη ενός μόνον πολιτισμού, ο οποίος όμως είναι πολιτισμικά κυρίαρχος, οπότε επιβάλλει στους πάντες τη δική του πίστη. Ο κυρίαρχος πολιτισμός επιβάλλει θεσμούς και ιδεολογήματα της δικής του σκέψης, των δικών του νοημάτων. Έτσι, τείνει να διαμορφώνει παρόμοιους τρόπους ψυχικής ύπαρξης και σε άλλους λαούς.
Η Δύση δεν είναι ένας ενιαίος πολιτισμός δεδομένου ότι οι τρεις πολιτισμικές παραδόσεις που περιλαμβάνει, η ελληνική, η λατινική και η βαρβαρική (των Βόρειων γερμανικών φύλων) αποτελούν ασύμβατους μεταξύ τους κόσμους νοήματος. Όταν ήταν κυρίαρχη η λατινική παράδοση, οι Ρωμαίοι παραποίησαν τα ελληνικά νοήματα και υποχρέωσαν τους πάντες να σκέπτονται όπως οι ίδιοι, με νοήματα πραγματισμού-ωφελιμισμού. Επίσης, υποτίμησαν τους Έλληνες σαν ανάξιους κληρονόμους της «κλασικής» εποχής έτσι ώστε να οικειοποιηθούν τους προγόνους τους.
Τα ίδια ακριβώς έκαναν και οι Βόρειοι όταν κυριάρχησε η δική τους παράδοση. Έβγαλαν από τη μέση τα ελληνικά νοήματα, αρχαία και βυζαντινά, με παρερμηνείες και εμφανίστηκαν αυτοί κληρονόμοι της «κλασικής» αρχαιότητας. Συνέχισαν με την αποδόμηση των λατινικών νοημάτων αποκαλώντας τους Μέσους Χρόνους της λατινικής κυριαρχίας «μεσαιωνικό Σκότος». Αποδείχτηκε όμως ότι τα Φώτα των Βορείων υπήρξαν Σκότος για την ανθρώπινη ψυχή επειδή στα νοήματά τους δεν υπάρχει τίποτα που να καθιστά ορατό το μέρος της ψυχής που κάνει τον άνθρωπο ανθρώπινο, που τον κάνει αληθινό Πρόσωπο, αληθινά ευτυχισμένο.
Το νοηματικό κενό των Βορείων σχετικά με την  Κοινωνία, το Εμείς, την Καθολικότητα της Ύπαρξης καλύπτεται με το «πνεύμα». Το κενό αναφορικά με τη Δημιουργία, καλύπτεται με την «ιστορία» που είναι συνυφασμένη με την «πρόοδο», έτσι ώστε να σημαίνει μια ευθύγραμμη αέναη εξέλιξη της «ορθολογικότητας» με «παιδική ηλικία» την αρχαία Ελλάδα και στάδιο «ωριμότητας» τον Διαφωτισμό.
  1.2 Γένος «ένθυμο», γένος «άθυμο» και γένος «ένθυμο και διανοητικό»
Λόγω του σημαντικού νοήματος της «ορθολογικότητας» στη Δύση και του νοήματος της «συλλογικότητας» στην Ανατολή, ο δυτικός ανθρωπολογικός τύπος χαρακτηρίζεται από τη «λογική» και ο ανατολικός από το «συναίσθημα». Ο τύπος όμως του Έλληνα δεν χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό αυτών των δύο γιατί δεν είναι ούτε ατομικιστής, «οικονομικός-λογικός» άνθρωπος, ούτε δουλοπρεπής και θρησκόληπτος, αλλά «ένθυμος και διανοητικός»: Με Πάθη και Λόγο που τα μετατρέπει σε Αρετές.1.2 Γένος «ένθυμο», γένος «άθυμο» και γένος «ένθυμο και διανοητικό»
Ο Αριστοτέλης διακρίνει τους τρεις βασικούς τρόπους διαμόρφωσης των κύριων ανθρωπολογικών τύπων ως εξής: Ο ένας είναι ο «απολίτευτος» με σχετικές ατομικές ελευθερίες σε σύγκριση με τον δεύτερο που είναι «αυταρχικός» και ο τρίτος είναι ο «Πολιτικός», που κάνει τους ανθρώπους «ευάγωγους στην Αρετή».
Τόσο οι Βόρειοι λαοί όσο και οι παλαιοί κάτοικοι της Ευρώπης, λέει, αφήνουν ανενεργό το μέρος της ψυχής που έχει τον Λόγο, δηλαδή τον αποκαλούμενο Νου με τις ψυχικές ενέργειες της Σοφίας και της Φρόνησης. Αντιθέτως, έχουν πλήρως ενεργοποιημένο το ενδιάμεσο μέρος της ψυχής, το Θυμικό, και έτσι έχουν ανεπτυγμένη τη θέληση. Η οποία βεβαίως χωρίς τον Νου γίνεται θέληση για δύναμη. Ο ψυχικός τρόπος ύπαρξης στην Ανατολή είναι ο αντίστροφος γιατί εκεί δεν αναπτύσσεται καθόλου η θέληση. Το μέρος του Λόγου, αντί να ενεργοποιείται σύμφωνα με τον τρόπο των Αρετών, λειτουργεί με ηθικολογίες, αεροβασίες και τον φόβο του θεού.
Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η στάση των τριών αυτών παραδόσεων απέναντι στο ζήτημα της Ύπαρξης, του Όντος. Σε Ανατολή και Δύση το ζήτημα αυτό είναι αδιάφορο λόγω εμμονής στο επίπεδο της εμπειρικής αντίληψης, με αποτέλεσμα και οι γλώσσες τους να περιορίζονται σε νοήματα του δεδομένου. Επειδή όμως η ψυχή έχει δύο δρόμους για να συλλάβει την «πραγματικότητα», τη διαίρεση και την ολοποίηση, οι πολιτισμοί διαλέγουν ανάλογα με το τι ταιριάζει στην ψυχοσύνθεση του καθενός.  Η επιλογή αυτή συνιστά το θεμέλιο του πολιτισμού που καθιστά τον ένα ατομοκεντρικό και τον άλλον ομαδοκεντρικό.
Τα δύο αυτά είδη πολιτισμών, ακριβώς επειδή αδιαφορούν για το ζήτημα της υπαρκτικής Αλήθειας, δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη πέραν της απλώς έμβιας ζωής. Νομίζοντας ότι υπάρχει μόνο το Είναι, το βλέπουν σαν μια Ουσία, την οποία ο ένας πολιτισμός αποδίδει στα χωριστά όντα και ο άλλος στην ενότητα. Ο ένας δεν θεωρεί Ουσία την Καθολική Ύπαρξη και ο άλλος δεν θεωρεί Ουσία τα Άτομα.
Ο ελληνικός πολιτισμός δεν είναι σύνθεση δύο κακών. Είναι ο μόνος που είναι αποκολλημένος από το δεδομένο και την ψευδαίσθηση της υπαρκτικής Ουσίας. Είναι ένας πολιτισμός με εμμονή στο ζήτημα του «διατί» του Όντος, στον Σκοπό του Ευ Είναι, που είναι η Αληθινή Ζωή. Διαθέτει συνεπώς υπαρκτικά-οντολογικά Νοήματα. Και τα Νοήματα αυτά ενεργοποιούν το μέρος της ψυχής που έχει τον Λόγο. Ο ανθρώπινος Λόγος είναι Καθαρή Ενέργεια, το «κατ’ εικόνα» του θεϊκού Λόγου, του Δημιουργού Λόγου, ο οποίος μένει εν υπνώσει στους πολιτισμούς που δεν διαθέτουν Οντολογία.
Ο ελληνικός πολιτισμός όμως, είναι θεμελιωμένος στο οντολογικό βλέμμα, οπότε βλέπει πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν. Η «λογική» της Δύσης είναι για ανθρώπους οντολογικά τυφλούς, όπως και το «συναίσθημα» της Ανατολής. Τα ελληνικά Νοήματα κάνουν τον άνθρωπο να βλέπει το όντως Όν ως Γίγνεσθαι και έτσι διαμορφώνουν έναν ανθρωπολογικό τύπο ικανό να μετέχει στο επίπεδο της Δημιουργίας, να βιώνει στην παρούσα ζωή την Κοινωνία της Αιώνιας Ζωής, να βιώνει την Μακαριότητα.
  1. 3. Η παρούσα κρίση και το βίωμα ανυπαρξίας
Ακούσαμε πρόσφατα από ανθρώπους που γνωρίζουν ψυχολογία και οντολογία πως η κρίση της πανδημίας βγάζει στην επιφάνεια το κενό υπαρκτικού Νοήματος και ότι η απώλεια του δεδομένου κάνει τους Δυτικούς να βιώνουν απώλεια εαυτού.  Ως προς το βίωμα ανυπαρξίας, ειπώθηκε συγκεκριμένα ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια «τρύπα νοήματος».
Η σκέψη όμως δεν σταματά ποτέ και όλοι σκεπτόμαστε με τα νοήματα του κυρίαρχου πολιτισμού. Αυτό συνεπάγεται ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία στο να κάνουμε πολιτισμικές διακρίσεις αφού δεν ανήκει στα κυρίαρχα νοήματα η σημασία της διάκρισης μεταξύ υπαρκτικών επιπέδων, άρα και πολιτισμών. Πόσω μάλλον που έχει προστεθεί και σχετική ιδεολογική απαγόρευση.  Θεωρείται λοιπόν δεδομένο ότι όλοι πολιτισμοί είναι κολλημένοι στη δεδομένη «πραγματικότητα», οπότε όλοι χρησιμοποιούν απλές λέξεις, νοήματα της καθημερινότητας. Σαν να μην υπάρχουν υπαρκτικά Νοήματα και σαν όλες οι γλώσσες να είναι ίδιες.
Ισχύει πως ο ανθρωπολογικός τύπος της Δύσης δεν είναι πια ο «νεωτερικός», ο τυπικός ατομικιστής με τη θέληση για δύναμη, αλλά ένας «άθυμος», ένας κομφορμιστής. Του στέρησαν τη θέληση τα νοήματα της Μετα-νεωτερικότητας, ενώ η τεχνολογία του στέρησε και την επιθυμία. Όλα αυτά πάνω στο υπόβαθρο του ατομικισμού έκαναν την ψυχή του δυτικού ανθρώπου ναρκισσιστική. Δεν ισχύει όμως ότι ο ανθρωπολογικός τύπος του ελληνικού πολιτισμού έχει τόσο αλλοιωθεί ώστε να είναι όλοι οι Έλληνες απαθείς ναρκισσιστές. Δεν ισχύει ότι βιώνουμε στην Ελλάδα απώλεια εαυτού, βίωμα ανυπαρξίας.
Ισχύει βέβαια ότι ο ψυχικός τρόπος των Ελλήνων αλλοιώνεται μαζί με τις καταστροφές που υφίσταται η ελληνική γλώσσα. Σίγουρα, όλο και πιο πολλοί Έλληνες ξεχνούν τα οντολογικά Νοήματα της Παράδοσής τους και προσκολλώνται στα κυρίαρχα. Δεν έχει χαθεί όμως ο αφυπνισμένος Λόγος σε μαζική κλίμακα. Δεν είναι συνεπώς σωστό που ειδικοί γενικεύουν ισχυριζόμενοι πως όλοι σήμερα βιώνουμε «ταπείνωση της επιθυμίας» μπροστά σε μια «πραγματικότητα» που την απαγορεύει.
Ο τρόπος ψυχικής ύπαρξης των Ελλήνων είναι η αυτόβουλη «ταπείνωση» του ψυχικού αυτοματισμού. Ο τρόπος των Αρετών είναι ακριβώς η διαρκής προσπάθεια για να υπολειτουργεί το μέρος της ψυχής που μοιράζεται ο άνθρωπος με το ζώα, έτσι ώστε να υπερλειτουργεί το μέρος που έχει τον Λόγο. Επειδή ο τρόπος των Αρετών είναι παίδευση σχετικά με τα όρια της Ελευθερίας και της Αγάπης, οι σύγχρονοι Έλληνες όπως οι αρχαίοι γνωρίζουν από «όρια», δεν ανήκουν στην περίπτωση των Δυτικών.
Οι ειδικοί λένε επίσης πώς κάποιοι άνθρωποι εκδηλώνουν αφοβία λόγω ψυχικής ανωριμότητας, λόγω μιας ψευδαίσθησης παντοδυναμίας. Στις ελληνικές Αρετές όμως, πρώτη και καλύτερη είναι η Ανδρεία, το να μη σε τρομάζει ο θάνατος επειδή αγαπάς την Αληθινή Ζωή. Η χαρακτηριστική ελληνική Γαλήνη ή Πραότητα είναι μια οντολογική ψυχραιμία λόγω της αναγνώρισης του Γίγνεσθαι της Ύπαρξης.
Σύγχρονοι Έλληνες φιλόσοφοι επισημαίνουν ότι τα νοήματα της Νεωτερικότητας δεν πρόλαβαν να επιδράσουν βαθιά στην ελληνική ψυχή. Η Μετα-νεωτερικότητα όμως, λόγω της τεχνολογίας και λόγω της μετατροπής της Εξουσίας σε εξουσία επί του σώματος, σε ΒιοΕξουσία, αλλοιώνει ταχέως τον τρόπο της ψυχικής ύπαρξης των Ελλήνων. Στην εικονική πλέον κοινωνία, η τεχνολογία έχει γίνει υποκατάστατο της πραγματικότητας, η επιθυμία έρχεται και μας βρίσκει, δεν την διεκδικούμε.
     2. Ξεκαθαρίσματα με αρωγό την ελληνική Σκέψη
2.1 Οι άνθρωποι αλλάζουν μαζί με τα νοήματα
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ούτε με τις ατομικές ούτε με τις συλλογικές συμφορές. Δεν διαθέτουν δική τους σκέψη ώστε να κρίνουν ελεύθερα αυτό που τους συμβαίνει, η σκέψη ανήκει στην κοινωνία. Ούτε η θέληση μπορεί να γεννηθεί αν πρώτα δεν το επιτρέψουν οι θεσμοί. Αν όμως βρούμε τη θέληση να αλλάξουμε ζωή, μπορούμε να αλλάξουμε τα νοήματα, να τα αμφισβητήσουμε εκ βάθρων, να πάψουμε να τα δεχόμαστε ως αληθινά.
Είναι προφανές πως κάτι τέτοιο προϋποθέτει το να γνωρίζουμε και να πιστεύουμε στην Αλήθεια, που είναι μόνον ελληνική, πράγμα που εμποδίζεται από τους ίδιους τους Έλληνες. Άλλοι λένε πως ο ελληνικός πολιτισμός πέθανε μαζί με την υποτιθέμενη «πόλη-κράτος».  Άλλοι, πως η αρχαιότητα ήταν «κουτσή και στραβή» και «είδε φως και περπάτησε» με τον χριστιανισμό. Άλλοι, πως η ελληνική αλήθεια ήταν η «ορθολογικότητα» που κληρονόμησε ο δυτικός πολιτισμός. Άλλοι, πως πρόκειται για «αναχωρητισμό» που κάνει τους Έλληνες «ανώριμους». Άλλοι, πως δεν υπάρχουν καν αληθινοί Έλληνες αφού το ελληνικό κράτος είναι μόνο 200 ετών.
Αλλά όλοι λίγο πολύ έχουμε παρωπίδες και, προπάντων, κανένας μόνος του δεν μπορεί να έχει Ορθή Γνώμη χωρίς τη Δόξα της Πόλης (όχι οποιασδήποτε κοινωνίας). Τα «ένδοξα» διαμορφώνονται με τον τρόπο-επίπεδο του ελληνικού Διαλόγου όπως το πάζλ όταν ενώνονται κομματάκια που έχουν «χεράκια» και υποδοχές. Για κάτι τέτοια, δεν φτάνει το Φιλότιμο επειδή προϋποτίθεται ο ανθρωπολογικός τύπος που διαθέτει Λόγο για να δώσει και Φρόνηση για να τον λάβει.
Η σημασία του να σωθεί η ελληνική Παράδοση έγκειται στο ότι είναι η μόνη που έχει τη συνταγή για το πώς να σωθούν οι σημερινοί άνθρωποι-ποντίκια από τη μαγική φλογέρα που κρατάνε μαζί η ΒιοΕξουσίας και η ΒιοΤεχνολογία. Δεδομένου ότι ο ελληνικός πολιτισμός δεν είναι μια «κουλτούρα» καθημερινής ζωής αλλά ο τρόπος ύπαρξης που κάνει τον άνθρωπο πραγματικά ελεύθερο, έχει σημασία να μην τον ταυτίζουμε με τις μεσογειακές κουλτούρες. Δεδομένου επίσης ότι δεν είναι ούτε ένα «πνεύμα», ότι δεν περιλαμβάνει «ανώτερα ιδανικά», αλλά ο πρακτικός τρόπος της αληθινής ανθρωπιάς, έχει σημασία να μην τον ταυτίζουμε με τις λεγόμενες «οικουμενικές αξίες».
Το κακό όμως με τους σημερινούς Έλληνες διανοούμενους είναι ότι ένας μεγάλος αριθμός έχει ενσωματώσει τα νοήματα της Νεωτερικότητας και ένας άλλος τα νοήματα της Μετανεωτρικότητας. Και οι μεν και οι δεν συναγωνίζονται στην καταστροφή της ελληνικής Παράδοσης σαν υποδεέστερης οι πρώτοι και σαν ξεπεσμένης οι δεύτεροι. Οι πρώτοι ντρέπονται για την υποτιθέμενη διαφορά των σημερινών Ελλήνων από τους αρχαίους και οι δεύτεροι νομίζουν ότι η συλλογική ταυτότητα είναι φασισμός και η αγάπη για την πατρίδα εθνικισμός.
Ακόμα όμως και οι υπερασπιστές της ελληνικής διαφορετικότητας πέφτουν στην παγίδα των δυτικών νοημάτων. Μπορεί να υποστηρίζουν συνειδητά ότι για να σώσουμε την Παράδοση δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τα εργαλεία που την καταστρέφουν, ασυνείδητα όμως θεωρούν αδιαμφισβήτητες τις ερμηνείες της ελληνικής Σοφίας από τους Δυτικούς.
Άλλοι επιμένουν πως ο Κόσμος-Κάλλος δεν είναι το οντολογικό Νόημα του Γίγνεσθαι αλλά ένα εμπειρικό νόημα για τη φύση. Άλλοι επιμένουν στο ότι οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στον προκαθορισμό, στην μοίρα. Ενώ ξέρουν πως ο δυτικός ατομικισμός, όπως εξ άλλου και ο λατινικός ομαδοκεντρισμός, διαστρεβλώνει την Οντολογία αφού δεν μπορεί να την διανοηθεί, δεν αναγνωρίζουν τη διαστρέβλωση που έχει υποστεί η αρχαία Σοφία. Δέχονται ότι ο Πλάτων είναι ιδεαλιστής και ο Αριστοτέλης εμπειριστής, πως οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι μιλούσαν για την εμπειρική φύση.
  2.2. Η αλήθεια για τον ελληνικό πολιτισμό
Ο Πλάτων δεν λέει πουθενά πως υπάρχουν ιδέες-έννοιες όπως νόμιζαν οι νεοπλατωνικοί ερμηνεύοντάς τον με την κυρίαρχη λατινική σκέψη της εποχής τους. Τα Είδη είναι τα καθόλου (καθολικά) ή ενεργεία (με ενεργό Λόγο) όντα  Μορφές για τα οποία μιλάει και ο Αριστοτέλης, καθώς και ο «υλιστής» Άγιος Μάξιμος. Όλοι οι Έλληνες σοφοί, προ Χριστού και μετά Χριστό, μιλάνε για τα καθολικά ή αληθινά ή τέλεια όντα, τα οποία έχουν ενεργό τον Λόγο τους, σε αντίθεση με τα χωριστά όντα που τον αφήνουν εν υπνώσει. Ωστόσο, οι μεν Λατίνοι νόμιζαν ότι πρόκειται για αφηρημένες έννοιες που έχουν υπαρκτική ουσία, οι δε Βόρειοι ότι πρόκειται για ιδέες-πνεύματα.
Ο Αριστοτέλης διαφοροποιείται από τον Πλάτωνα μόνο ως προς τα πρώτα έργα του πρώτου, όπου το επίπεδο ύπαρξης των Μορφών εμφανίζεται αποκομμένο από το επίπεδο των χωριστών όντων. Πράγμα που συνεπάγεται ότι Μορφές δεν είναι μικτές υπάρξεις από Ύλη και Ενέργεια. Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι η καθαρή Ενέργεια υπάρχει σε ένα τρίτο επίπεδο και όχι στο επίπεδο όπου ο Δημιουργός επικοινωνεί με τα έλΛογα δημιουργήματά του.
Ο Αριστοτέλης διευκρινίζει ότι ο ίδιος αναφέρεται πάντα στο δεύτερο φυσικό επίπεδο των Μορφών. Όταν δε γράφει για τον άνθρωπο ότι είναι από τη φύση του πολιτικό ζώο δεν εννοεί τη βιολογία του αλλά τη Φύση-Τέλος, τη Μορφή του ως Γίγνεσθαι. Ούτε με την έννοια «έλλογο» εννοεί τη λογική σκέψη, ούτε με την έννοια «πολιτικό» εννοεί το κοινωνικό ζώο όπως είναι το αγελαίο.
Αυτό που υποστηρίζει ο Αριστοτέλης είναι πως η ανθρώπινη Φύση-Μορφή, το «τι ήν είναι» του ανθρώπου, σημαίνει το Τέλος του, αυτό που θα γίνει όταν τελειοποιηθεί. Και τέλειος άνθρωπος είναι ο Πολίτης, δηλαδή ο ανθρωπολογικός τύπος που διαμορφώνεται από μια τέλεια κοινωνία, την Πολιτική Κοινωνία. Η Φύση του ανθρώπου είναι το να ολοκληρωθεί ως όν που διαθέτει, εν υπνώσει, Λόγο αφυπνίζοντάς τον. Αφυπνίζοντας την Ενέργεια του Λόγου με τον τρόπο των ψυχικών ενεργειών που οι Έλληνες αποκαλούν Αρετές και δεν έχουν καμία σχέση με την ηθική.
Ο τρόπος των Αρετών είναι ο ψυχικός τρόπος απόκτησης ψυχικής Ελευθερίας, ψυχικού Αυτεξούσιου προκειμένου να αποκτηθεί το ψυχικό άνοιγμα της Αγάπης. Με την αφύπνιση των μη λειτουργικών ψυχικών ενεργειών, το μεν λειτουργικό-ανελεύθερο μέρος της ψυχής υπολειτουργεί, το δε ελεύθερο λειτουργεί στο έπακρο. Ένα πρώτο βήμα είναι η  έξοδος από το πρώτο φυσικό επίπεδο της Ανάγκης και του Τυχαίου και ένα δεύτερο είναι ο τρόπος ψυχικής ύπαρξης της Καλοκαγαθίας.
Με το ψυχικό άνοιγμα στην Ενέργεια του Λόγου, ο άνθρωπος γίνεται ικανός να κοινωνεί στο επίπεδο των ενεργεία όντων. Επικοινωνεί κατ’ ενέργεια, τόσο με τα άλλα όντα Μορφές όσο και με την Καθαρή Ενέργεια του Δημιουργού Λόγου. Ο Σκοπός της ελληνικής Κοινωνίας είναι η οντολογική τελείωση του ανθρώπου, όχι η «καλή ζωή» ως καλοπέραση στην καθημερινότητα. Έτσι η ελληνική αγάπη για την Ελευθερία είναι η Αυτεξούσια Θέληση Ομοίωσης με τον Δημιουργό Λόγο..
Όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες σοφοί και οι πατέρες της ελληνικής Ορθοδοξίας, μιλάνε για το δεύτερο φυσικό επίπεδο ύπαρξης, τον Κόσμο-Κάλλος, το «Άκτιστο» επίπεδο της Ενέργειας του Γίγνεσθαι, όπου τα όντα υπάρχουν ενωμένα-αδιαίρετα, λόγω-μέσω της Ενέργειας-Λόγου. Η ελληνική Σοφία γνωρίζει την Αλήθεια για το επίπεδο-τρόπο ύπαρξης της Δημιουργίας και η ελληνική Φρόνηση καθιστά τον άνθρωπο ικανό να επιλέγει αυτόν τον τρόπο Ελευθερίας και Αγάπης.
Η ελληνική Ορθοδοξία είναι Οντολογία, όχι θρησκεία, δεν αφορά την καθημερινότητα και την ηθική συμπεριφορά, δεν έχει σχέση με τον φόβο της λειτουργικής ψυχής. Και αποτελώντας Οντολογία του Γίγνεσθαι, μιλάει για την μετατροπή του «κατ’ εικόνα» του θεού (δηλαδή εν υπνώσει) Λόγου σε «ομοίωση» (σε αφυπνισμένο).
 2.3  Από τον ελεύθερο «πολιτικό» βίο στον δουλοπρεπή «ηδονικό»
Ο ελληνικός ορθός λόγος είναι το να θέλει από μόνος του ο άνθρωπος να τελειωθεί, ολοκληρωθεί ως Μορφή/Πρόσωπο. Η Φιλοσοφία καλλιεργεί την αγάπη για τη Γνώση της Αλήθειας και καθοδηγεί τη Φρόνηση προκειμένου η ο «λογισμός» με την έννοια της Βούλησης να είναι ορθός. Ο ελληνικός Λόγος είναι πάντα αληθής και οδηγεί τη θέληση έτσι ώστε να είναι ορθή.
Ο Φιλοσοφικός Βίος για τους πιο θεληματικούς και ο Πολιτικός Βίος για τους πιο συνηθισμένους, σημαίνει τον τρόπο ύπαρξης του Κατά τον Νουν Βίου, δηλαδή κατά την Ενέργεια των Αρετών του Νου (τη Σοφία και τη Φρόνηση). Είναι άλλο πράγμα η Πολιτική ως Νόημα-Σκοπός ζωής, μέσω του επιπέδου-τρόπου των Αρετών και άλλο πράγμαη πολιτική δραστηριότητα που ανήκει στο επίπεδο της καθημερινής «ασχολίας».
Το τρόπος ψυχικής ύπαρξης των ανθρώπων που ζουν σε πολιτισμούς περιορισμένους στην «ασχολία», είναι ο «ηδονικός» ή «απολαυστικός», δηλαδή ο ζωικός τρόπος να επιλέγεις αυτό που φαίνεται μόνον σε εσένα και μόνο για τώρα ευχάριστο. Αυτός ο τρόπος για τους Έλληνες είναι δουλοπρεπής αφού κατ’ αυτόν λειτουργεί μόνο ο ψυχικός αυτοματισμός και μένει ανενεργό το μέρος της ψυχής που διακρίνει τον άνθρωπο από τα ζώα. Ο Πολιτικός Βίος αντίθετα είναι ο ψυχικός τρόπος της Φιλοσοφίας και της Φιλοκαλίας, του να γνωρίζεις την Αλήθεια και του να χαίρεσαι και να λυπάσαι για τα σωστά πράγματα, τα Ωραία.
Η Αναγέννηση μας μαθαίνουν ότι είναι η αναβίωση του αρχαίου «πνεύματος». Επειδή όμως «πνεύμα» δεν υπάρχει και το ‘όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια’ ισχύει από την εποχή των Ρωμαίων, αυτό που αναγεννήθηκε ήταν ο βαρβαρικός κόσμος νοημάτων. Αναγεννήθηκαν τα νοήματα της «εκκοσμίκευσης» που αντικατέστησαν τη λατινική «μεταφυσική». Εκεί όμως που νικούσαν οι ρομαντικοί Γότθοι, σκάει μύτη το ρεαλιστικό Εμείς των Άγγλων. Ο αγγλικός πραγματισμός δεν άργησε να κυριαρχήσει και έτσι, με το τέλος των πολιτισμικών-θρησκευτικών πολέμων, έχουμε και το νόημα του «πολιτισμού» με τη σημασία της ανωτερότητας του αγγλικού ψυχικού τρόπου. Τότε γεννήθηκε και το νόημα «Άτομο».
Ο Διαφωτισμός καθιέρωσε τον τύπο του Νέου ανθρώπου, του Μοντέρνου, δηλαδή τον ανθρωπολογικό τύπο της παράδοσης των Βορείων σαν να πρόκειται για τον κολοφώνα της εξέλιξης του ανθρώπινου «πνεύματος». Ήδη από τον 17ο, τον «αιώνα των Άγγλων», είχε αρχίσει να προετοιμάζεται η νεωτερική «κοινωνική δομή» με τη βοήθεια μιας δανεικής από τα λατινικά νοήματα κοινωνικής φαντασιακής Παράστασης-Σημασίας: το κράτος.
Το κράτος είναι η ολιγαρχική ρωμαϊκή res publica που καθιερώθηκε σαν δημοκρατικό κοινοβουλευτικό κράτος, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια «σφαίρα» κοινωνικού ελέγχου που προστέθηκε σαν αναγκαίο κακό δίπλα στην αυτόνομη Ιδιωτική «σφαίρα». Το νόημα του Έθνους-Κράτους το πήρε λόγω της ανάγκης για τη «Δημόσια σφαίρα» να έχει σαν«αντικείμενο» τον Λαό. Η απορία δεν είναι το γιατί, σήμερα, οι κυρίαρχοι Βόρειοι τινάζουν από πάνω τους σαν τη χειρότερη αμαρτία το Κράτος αλλά το πώς άντεξαν επί τρεις αιώνες ένα τόσο ξένο και μισητό για την παράδοσή τους θεσμό; Την εξήγηση τη δίνει η υπερπροσπάθεια του αγγλικού εμπειρισμού με ηγετική φυσιογνωμία τον Τόμας Χομπς να πλασάρει αυτό το «τέρας» σαν φιλικό στον ατομικισμό.
Ο Μεταμοντέρνος νεοθετικισμός γκρέμισε τη σφαίρα της πολιτικής και τη σφαίρα της κοινωνίας αφού είχε πια τη βοήθεια των ΜΜΕ για τον κοινωνικό έλεγχο και δεν χρειαζόταν την ψευδοκυριαρχία του Λαού για νομιμοποίηση. Όσο υπήρχε η κρατική σφαίρα η διελκυστίνδα του τρόπου  ψυχικής ύπαρξης ήταν ανάμεσα στη Δημόσια δεσποτεία της λατινικής και γοτθικής παράδοσης την Ιδιωτική δεσποτεία των αγγλοαμερικανών.
 3.   Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους
  3.1 σύγχυση γνωστικών, νοηματικών και ψυχικών επιπέδων
Ο Πλάτων είχε καταστήσει σαφές, με μια γραμμή που τέμνεται σε άνισα μέρη, ότι η Αληθής Γνώση που λαμβάνουμε με τον Νου καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της. Το λέει και το ρητό ‘κοντά στο Νου και η Γνώση’. Ένα μικρότερο μέρος της γραμμής καταλαμβάνει η αληθής Κρίση και το ελάχιστο που μένει η εμπειρική γνώση. Σήμερα, πιστεύουμε ότι όλη τη γραμμή την καταλαμβάνουν οι «απόψεις» μας, το έτσι νομίζω γιατί έτσι μου φαίνεται.
Λόγω της ιδεολογίας του σχετικισμού και λόγω της ψυχολογίας του ναρκισσισμού, δεν διακρίνουμε πιά ούτε μεταξύ μιας Γνώμης, με εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία, και της υποκειμενικής μας γνώμης. Επισήμως, θεωρούνται «αφηγήσεις», παραμύθια, όλα όσα λέει κανείς στον «δημόσιο διάλογο» που δεν είναι ούτε δημόσιος ούτε διάλογος. Ο καθένας έχει αναγνωρισμένο δικαίωμα να αγνοεί τα λογικά και αξιακά όρια και μένει στο απυρόβλητο ακόμα και όταν επιτίθεται σε τεκμηριωμένες αλήθειες σαν να είναι «απόψεις».
Έχει σημασία λοιπόν η διαπίστωση της χαμένης επικοινωνίας. Ο ένας μιλά στο ένα επίπεδο γνώσης, ο άλλος καταλαβαίνει με το δεύτερο και ο τρίτος  πιστεύει ότι πρόκειται για το τρίτο.
Αν στη σύγχυση μεταξύ των γνωστικών επιπέδων προσθέσουμε και τη νοηματική σύγχυση λόγω των αντίπαλων πολιτισμικών παραδόσεων, θα διαπιστώσουμε ότι μπορεί ένας να μιλά για Φιλοσοφία, ο άλλος να καταλαβαίνει «κοσμοθεωρία» και ένα άλλος να τα ακούσει σαν «αφήγημα».
Σε όλα αυτά προστίθενται και οι μη διακριτές ετικέτες. Οι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί» είναι και οι αριστεροί κρατιστές και οι κεντρώοι «εκσυγχρονιστές» και οι «νεοφιλελεύθεροι» αντικρατιστές. Και όλοι αυτοί αποκαλούν τους αντιπάλους τους «λαϊκιστές». Η σύγχυση δε αυτή επιτείνεται ακόμα περισσότερο επειδή ο λατινικός πραγματισμός συντάσσεται (όπως πάντα) με τον κυρίαρχο ρεαλισμό, ενώ ασπάζονται τον νεοθετικισμό όλο και περισσότεροι ιδεαλιστές.
Μόνο και μόνο επειδή χάθηκε το νοηματικό σκηνικό των τριών σφαιρών, βρέθηκαν οι πάντες να σκέφτονται με τους επιβεβλημένους όρους της μίας και μόνης σφαίρας. Δεν έχει συνεπώς μεγάλη διαφορά να είναι κανείς υπέρ μιας «παγκοσμιοποιημένης» κοινωνίας με «δίκτυα εξουσίας» ή μιας «παγκόσμιας διακυβέρνησης» σαν τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το μυαλό και η ψυχή του νέου ανθρωπολογικού τύπου ταιριάζουν στην ιδεολογία του κοσμοπολιτισμού, η οποία υπήρξε πράγματι η ιδεολογία των Ρωμαίων την εποχή της αυτοκρατορίας τους.
Όχι πως έχει ασχοληθεί κανείς με την ιστορία και το περιεχόμενο του κοσμοπολιτισμού των στωικών, απλώς όλοι αισθάνονται «κοσμοπολίτες» επειδή ως ψυχικός τρόπος είναι ο αντίπαλος του Πολιτικού Βίου. Είναι μάλιστα τέτοιος ο φανατισμός και τόση η γνωστική σύγχυση που έφτασαν να ισχυρίζονται ορισμένοι πως ο Σωκράτης δήλωνε «κοσμοπολίτης». Δεν έχει νόημα να αντιτάξεις ότι με «Πολίτης του Κόσμου» εννοούσε το έλΛογο όν στο επίπεδο της Καθολικής Ύπαρξης, αφού θα θεωρηθεί γραφική η «άποψή» σου. Και αν επιχειρήσεις να ερμηνεύσεις το «Πολίτης του Κόσμου» με τη φράση του Ελύτη, ‘Για να πατάς στέρεα στη γη πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από τη γη’ θα πουν και αυτόν «γραφικό».
Το κοινωνικό φαινόμενο που εμφανίζεται σαν Τέλος των Ιδεολογιών έχει να κάνει με το απόλυτο κενό ενός Νοήματος για την Κοινωνία και την Πολιτική, ενώ επί Νεωτερικότητας την τρύπα την μπάλωναν τα δανεικά ρωμαϊκά νοήματα του Κράτους και του Πλήθους σαν ψευδαίσθηση Λαού. Σήμερα ξανάγινε μόδα το νόημα του Πλήθους, το αγαπημένο θέμα του Κικέρωνα και του Μακιαβέλλι, ενώ ο κοσμοπολιτισμός, όπως και να τον καταλαβαίνει κανείς, είναι σαν το βάζει όλο στη μία πλευρά της «βάρκας». Η πανδημία μας βρήκε έτοιμους να μπατάρουμε…
3.2 Αναψηλάφηση της Παράδοσής μας
Για την κατανόηση του ελληνικού πολιτισμού μας χρειάζεται ένας σύγχρονος φιλόσοφος που να μένει πιστός στο τρίπτυχο της Σοφίας: την Κοσμολογία-Οντολογία-Ψυχολογία, δηλαδή την τριαδικότητα του Γίγνεσθαι, τη δυαδικότητα της Φύσης και τη μοναδικότητα του Λόγου. Μας χρειάζεται επομένως ο Κορνήλιος Καστοριάδης.
Είναι σημαντικός επειδή τον μελετά ως τρόπο ψυχικής-ύπαρξης από τον οποίο και μόνο μπορεί να επιτευχθεί η έξοδος από τον ψυχικό εγκλεισμό στη φιλαυτία.
Το κακό όμως είναι ότι δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός δεδομένου ότι, ενώ εκείνος αναφέρεται στο επίπεδο των οντολογικών Νοημάτων, εμείς νομίζουμε ότι χρησιμοποιεί τα συνήθη νοήματα, του δεδομένου. Αυτά που νομίζουν οι αναγνώστες του Καστοριάδη ότι γράφει στα κείμενά του μοιάζουν με αυτά που νομίζουν ότι διαβάζουν οι Δυτικοί μεταφραστές του Αριστοτέλη.
Οι περισσότεροι αναγνώστες του ψάχνουν για χρήσιμες οδηγίες πολιτικής καθημερινότητας θεωρώντας τον «πολιτικό φιλόσοφο» όπως θεωρούν τον Μαρξ. Ο ίδιος όμως πίστευε πως  δεν υπάρχουν ούτε πολιτικές «λύσεις» ούτε «θεωρίες». Τον παρερμηνεύουν συνεπώς όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι η Πολιτική είναι ένα οντολογικό-ψυχολογιό ζητούμενο, είναι ο τρόπος εξόδου από τη φιλαυτία του πρώτου ψυχικού επιπέδου μέσα και μέσω του τρόπου-επιπέδου της Πόλης ως τέλειας-κατ’ενέργειαν κοινωνίας. Τον παρερμηνεύουν όσοι δεν καταλαβαίνουν πως η ατομική Αυτονομία δεν γίνεται να αφορά το ψυχικό επίπεδο της υποκειμενικής σκέψης και συνείδησης, δεν μπορεί παρά να αφορά το ψυχικό επίπεδο του ασυνείδητου, του αποκαλούμενου ελεύθερου Νου ή ριζικού φαντασιακού.
Όπως ο Αριστοτέλης εξετάζει την Πολιτική ως οντολογική αλλοίωση με τα κείμενα Περί ΨυχήςΗθικά και Πολιτικά, έτσι και ο Καστοριάδης ξεκινά με την εξέταση των ψυχικών επιπέδων σε συνάρτηση με τα υπαρξιακά επίπεδα. Από τα «φαντάσματα» του Αριστοτέλη εμπνεύστηκε ο Καστοριάδης το «φαντασιακό». Από την αριστοτελική εξέταση του τρόπου-επιπέδου ύπαρξης των Αρετών και της Πόλης εμπνεύστηκε ο Καστοριάδης τον τρόπο-επίπεδο ύπαρξης του «κοινωνικο-ιστορικού» όντος. Από το Νόημα-Σκοπό της Πόλης για Ευδαιμονία εμπνεύστηκε την κοινωνική και ατομική Αυτονομία, την Αυτοθέσμιση ως Πόλη-Μορφή και την ατομική αυτό-δημιουργία ως απελευθέρωση του «ριζικού φαντασιακού» από την ψυχική κλειστότητα της πρώτης ψυχικής στιβάδας.
Ο Αριστοτέλης βοήθησε τους Καππαδόκες Πατέρες να ορίσουν την υπόσταση της θεϊκής τριάδας με τα Νοήματα που ανέπτυξε για τις τρεις Αρχές του Όντος, την Ουσία, την Ενέργεια και το Πνεύμα. Ο Μάξιμος ο Ομολογητής χρησιμοποιεί λέξη προς λέξη τα αριστοτελικά Νοήματα περί Ποιητικού Νου και περί ενεργοποίησης του μέρους της ψυχής που έχει τον Λόγο για μας δώσει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν οι Λόγοι των όντων που κοινωνούν με τον θεϊκό Λόγο. Ο Γρηγόριος Παλαμάς θεμελίωσε τον Ησυχασμό πάνω στον αριστοτελικό Φιλοσοφικό Βίο ή αλλιώς στο αθανατίζειν μέσω του αριστεύειν ως προς τον Κατά τον Νουν Βίο.
Ο Καστοριάδης δεν θα πρόσφερε μια τόσο σπουδαία συμβολή αν δεν διάβαζε τον Αριστοτέλη από το πρωτότυπο. Έτσι, δεν έγραψε πολιτικές συνταγές για αριστερούς αλλά αποκάλυψε το θεμέλιο της ελληνικής Σοφίας και της ελληνικής Ορθοδοξίας: τον αποφατισμό. Δηλαδή, την ικανότητα των Ελλήνων να αναγνωρίζουν, λόγω οντολογικών Νοημάτων ότι η Ουσία είναι άρρητη και άφατη. Με άλλα λόγια, ότι είναι ά-πειρη, χωρίς πέρας/όριο, συνεπώς χωρίς δυνατότητα εμπειρίας/αντίληψης. Αναγνώριση που συνεπάγεται την απελευθέρωση από την θρησκευτική πίστη (ειδωλολατρική ή φοβική).  Την υπόσταση της Ενέργειας την είπαν Λόγο επειδή είναι ρητή και κοινωνεί σε αυτήν ο άνθρωπος.
Μπορεί ο Καστοριάδης να δήλωνε πως είναι Γάλλος στοχαστής και να ερμήνευε την ιστορία μετά το 400 π.Χ. σύμφωνα με τα δυτικά νοήματα, αλλά η συμβολή του στην Οντολογία συνίσταται στο ότι κατέστησε σύγχρονους τον Αριστοτέλη και τον Άγιο Μάξιμο. Ασφαλώς, σοκάρει τους περισσότερους η ύπαρξη του δεύτερου φυσικού επιπέδου των όντων με ενεργό Ενέργεια, καθώς και η ανυπαρξία ενός οικουμενικού ανθρωπολογικού τύπου. Είναι όμως γεγονός ότι, ανάμεσα στα τέσσερα Ευαγγέλια, μόνο του Ιωάννη, που είναι γραμμένο στα ελληνικά, είναι γραμμένο με οντολογικά Νοήματα. Έτσι, είναι το μόνο που αναφέρεται στον Λόγο ως τον Δημιουργό κόσμου, καθώς και στο επίπεδο του Λόγου ως Αληθινής-Αιώνιας Ζωής. Αντίθετα δεν αναφέρει τίποτα από τα θεαματικά σκηνικά που χρησιμοποιούν οι άλλοι για να πείσουν διαφορετικούς ανθρωπολογικούς τύπους.
                                                        Και λοιπόν;
Αφού βολευόμαστε, γιατί να μην αφήσουμε να μας διαφεντεύει το Τέρας της Ιδιωτικής Εξουσίας που μας καθιστά αθύρματα, δηλαδή παίγνια, μιας απρόσωπης διαδικασίας Βιοεξουσίας; Το Τέρας αυτό το περιγράφει ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς στο πρόσφατο βιβλίο του «για την Πολιτική που δεν είναι όμως πολιτικό κείμενο» και έχει για τίτλο ο Αόρατος Λεβιάθαν, ένα «σύστημα» που «βρίσκεται παντού και πουθενά».
Αυτό που ζούμε κατά τον Κ. Τσουκαλά είναι μια κατά Κάφκα «σωφρονιστική αποικία», όπου κανείς δεν γνωρίζει από καθήκοντα και βλαβερές πράξεις. Η Βιοεξουσία δεν έχει πηγή ούτε νομιμοποίηση, μόνο «εγχαράσσει στα σώματα» την υπακοή στους ανώνυμους χειριστές μιας «εφιαλτικής μηχανής».
Εμείς όμως αφήασμε να εγκατασταθεί αυτή η αδιαφανής παγκόσμια εξουσία και εμείς πάλι μπορούμε να την αποσύρουμε. Το ζήτημα είναι με ποιόν τρόπο σκέψης θα αμφισβητήσουμε τον τρόπο σκέψης που θεοποιήσαμε και φτάσαμε ως εδώ. Να συνειδητοποιήσουμε ότι στη θέση του Όντος βάλαμε τον «μονοδιάστατο συστημικό λόγο» του κυρίαρχου ατομικισμού.
Ακριβώς επειδή «αναγνωρίζεται ως υπάρχων», λέει ο Κ. Τσουκαλάς (σε πρόσφατη συνέντευξη στο Andro), «δεν φοβάται τίποτε και κανέναν, δεν ελέγχεται από κανέναν, δεν χρειάζεται καν να αυτοδικαιώνεται». Επειδή ο κυρίαρχος τρόπος σκέψης-ύπαρξης είναι θεοποιημένος ως ο Ών, ο Υπάρχων, μας απαγορεύει να αντιδράσουμε, επειδή εμείς τον αναγνωρίζουμε «ως μόνη νοητή πηγή ισχυρών κανόνων». Ο ατομοκεντρισμός αναδείχθηκε ως η μόνη «αυτονομιμοποιούμενη πηγή αξιών».
Εμείς επιτρέψαμε στις πολιτικές εξουσίες να υπάρχουν μόνο κατ’ όνομα. Εμείς πιστέψαμε ότι δεν υπάρχει συλλογικό Είναι και ότι κάθε άτομο είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για τη μοίρα του. Δεχτήκαμε την εντολή να επιζούμε μόνοι. Μας βόλεψε η παραγνώριση της συλλογικότητας, η αδιαφορία για τις συνέπειες των πράξεων, βολευτήκαμε με τον μακιαβελισμό και τον οπορτουνισμό.
Στο χέρι μας είναι να αμφισβητήσουμε τα νοήματα του ατομοκεντρισμού  πιστεύοντας ότι την ιστορία τη δημιουργούν οι άνθρωποι ως σύνολο, με τον Λόγο τους. Και θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε την επιστροφή της Κοινωνίας ως ζωντανού συνόλου και της Πολιτικής ως παρεμβάσεων για το ευ ζην, αν πιστέψουμε ότι υπάρχει αληθινή Ζωή έξω από τη «σφαίρα» της καθημερινής ατομικής ιδιωτικής ζωής.
Μετά Λόγου Γνώσεως, αν γλυτώσουμε και από την παγίδα των λατινικών κοσμοπολίτικων ιδεών περί αδελφότητας και αλληλεγγύης, θα μπορούσαμε να  επανακτήσουμε τη Σοφία που θα μας βγάλει από τη «μονοδιάστατη δεοντολογία του παραγωγισμού».
Ο Κ. Τσουκαλάς ανήκει σε αυτούς που βεβαιώνουν ότι δεν θα μας γίνουν «μάθημα» οι εκατόμβες από τον κορωνοϊό γιατί μας λείπουν τα Νοήματα που θα μας γλύτωναν από τον ατομικισμό. Δεν μας μένει παρά «να τεθούν επί τάπητος όλα τα θεμελιώδη ζητήματα, τα οποία έχουμε ξεχάσει», τονίζει, ενθυμούμενοι το «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Α-Λήθεια σημαίνει να Μνήμη του Ευ Είναι στο επίπεδο-τρόπο του Γίγνεσθαι.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...