Η νέα ψυχρολουσία από την ΕΕ

Μαρίνος Γιάννης

Οπως υπενθυμίζει ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, «η ουδέποτε εφαρμοσθείσα Συνθήκη των Σεβρών του 1920 ζητούσε να παραδοθούν στους συμμάχους τα πρόσωπα που ήσαν υπεύθυνα για τις σφαγές που έγιναν κατά τη διάρκεια του πολέμου στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αντιθέτως η Συνθήκη της Λωζάνης που ακολούθησε αδιαφόρησε πλήρως για το συγκεκριμένο θέμα υπό την πίεση της αγγλοσαξονικής άποψης ότι «αυτή είναι η Τουρκία».

Την ίδια περίπου ντροπιαστική άποψη επέβαλαν η Γερμανία και οι φίλοι της στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποφεύγοντας οποιοδήποτε σοβαρό μέτρο κατά της Τουρκίας. Τα καλά και συμφέροντα πάνω απ’ όλα. Αλλά μπορεί και ο φόβος, καθώς ο Ερντογάν προειδοποίησε: «Πείτε στους άπιστους ότι ο στρατός του Μωάμεθ επιστρέφει». Διόλου αμελητέα απειλή καθώς την Τουρκία στηρίζουν οικονομικά και αμυντικά, πέρα από το Κατάρ, η Ρωσία και η Κίνα. Ήδη εξευτέλισε τη Δύση συμπράττοντας με το Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Για μια ακόμα φορά η Αρμενία θρηνεί εγκαταλειφθείσα και πάλι από τους δήθεν φίλους της.

Όσον αφορά ειδικότερα τη γερμανική στάση, ο Κώστας Ιορδανίδης εξηγεί γιατί ματαίως περιμέναμε από την κυρία Μέρκελ να εισακουσθούμε: «Οι διμερείς σχέσεις Γερμανίας – Τουρκίας έχουν σφυρηλατηθεί εδώ και 130 χρόνια. Ο αυτοκράτωρ Γουλιέλμος Β’ είχε στενές φιλικές σχέσεις με τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο γερμανός αυτοκράτορας μετέβη στην Κωνσταντινούπολη προσκεκλημένος από τον φίλο του σουλτάνο Μεχμέτ Ε’. Σε σταθερή, πάντοτε, στενή σχέση και όταν επικράτησαν οι Νεότουρκοι, ήταν οι Γερμανοί υπό τον βαρόνο Φον Ντερ Γκολτς που καλλιέργησαν τον άτεγκτο εθνικισμό της ηγεσίας τους και οργάνωσαν τον στρατό τους».

Υπενθυμίζω επίσης ότι και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία τήρησε ευμενή υπέρ του Αξονα ουδετερότητα. Τους στενούς δεσμούς των δύο χωρών αποδεικνύει και το ότι ως πρεσβευτής της Γερμανίας στην Αγκυρα είχε τοποθετηθεί ο πρώην καγκελάριος Φον Πάπεν.

Τους ήδη στενούς δεσμούς των δύο χωρών υπαγορεύουν σήμερα και τα εκατέρωθεν τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Υπενθυμίζω ότι η Γερμανία είναι ο κυριότερος εισαγωγέας τουρκικών προϊόντων συνολικής αξίας 16,6 δισ. ευρώ. Οι αντίστοιχες τουρκικές εισαγωγές από τη Γερμανία ανέρχονται σε 19,2 δισ.

Πάνω από 3.000 θυγατρικές γερμανικές επιχειρήσεις εδρεύουν στην Τουρκία, ενώ 80.000 γερμανοτουρκικές λειτουργούν στη Γερμανία με τζίρο 52 δισ. ευρώ απασχολώντας 500.000 άτομα.

Επιπλέον στενές είναι οι σχέσεις των δύο χωρών και στον τομέα των πολεμικών εξοπλισμών. Συνεργάζονται στην παραγωγή εντός της Τουρκίας, ενώ ταυτόχρονα η τελευταία προσδοκά τον ισχυρό εξοπλισμό της και στη θάλασσα με την προμήθεια των περίφημων γερμανικών υποβρυχίων. Και ας υπογραμμιστεί ότι πρόκειται για δήθεν αμυντικό εξοπλισμό, όπως δικαιολογείται στους κόλπους του ΝΑΤΟ, αφού προκλητικότατα η Τουρκία χρησιμοποιεί την πολεμική της μηχανή για επιθετικές επιχειρήσεις, όπως σε Κύπρο, Συρία, Λιβύη και στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Θλιβερό συμπέρασμα: Στην απειλητική συμπεριφορά της Τουρκίας δεν έχουμε να περιμένουμε από κανέναν βοήθεια. Ούτε καν από τη Γαλλία, η οποία στην προ ημερών διάσκεψη της ΕΕ ξέχασε τη δήθεν σκληρή στάση της απέναντι στην Τουρκία, ο δε πρόεδρος Μακρόν κατάπιε αμάσητες τις προσβολές του Ερντογάν στο πρόσωπό του. Πολύ θα το διασκεδάζει ο τούρκος ηγέτης.

Πηγή: ΤO ΒHMA

Η νέα ψυχρολουσία από την ΕΕ | Βίγλα (Watch) (vigla.gr)

Δεν αντιδρούμε επειδή είμαστε εθελόδουλοι (2)

Μαρίνος Γιάννης

Η διαπίστωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ότι το ψέμα όχι μόνο οδηγεί στην εξουσία, αλλά καλλιεργούμενο μεθοδικά στα υπόγεια και στα σαλόνια του Μεγάρου Μαξίμου τη συντηρεί και την παγιώνει, επιλέχθηκε και ως μεθόδευση που μπορεί να οδηγήσει και στην ανανέωση της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος. 

Μπορεί οι σφυγμομετρήσεις να στέλνουν στη θέση της μείζονος αντιπολίτευσης το κυβερνών κόμμα, όμως μια ισχνή πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας και οι τρομερές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει από τη διόλου ιδανική κατάσταση της υπερχρεωμένης εθνικής οικονομίας και τις αφόρητες υποχρεώσεις με τις οποίες έχει δεσμευθεί η χώρα θα διευκολύνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια της διάδοχης κυβέρνησης, με όπλο μεταξύ άλλων και τις ψευδείς υποσχέσεις που θα έχει και πάλι δώσει προεκλογικά. 

Εν τω μεταξύ ολοένα και συχνότερα διατυπώνεται η εξής εύλογη απορία: Πριν αναλάβουν Τσίπρας και Καμμένος τη διακυβέρνηση της χώρας ήταν καθημερινές οι οργισμένες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες και τα βίαια επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης εναντίον των μνημονιακών κυβερνήσεων και της εφαρμογής των μέτρων λιτότητας που επέβαλλαν οι δανειστές μας. 

Εν τούτοις, υπό το καθεστώς διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και παρά την ανελέητη εφαρμογή των μνημονίων, και μάλιστα με πολύ υψηλότερους φόρους από εκείνους που δικαιολογούσε η τρόικα, οι κινητοποιήσεις έχουν ελαχιστοποιηθεί και φέρουν πια την ταυτότητα κυρίως του ΚΚΕ και του συνδικαλιστικού του βραχίονα, του ΠΑΜΕ. Η εξήγηση που προβάλλεται σχετίζεται με το γεγονός ότι οι διαβόητοι αγανακτισμένοι της πλατείας Συντάγματος (πλην Χρυσής Αυγής) έγιναν κυβέρνηση. Αν μάλιστα ο κ. Τσίπρας δεν ήταν ανεκτικός έως και υποστηρικτικός στις έκνομες δραστηριότητες των κάθε αριστερής καρυδιάς μπαχαλάκηδων, αναρχικών και Ρουβικώνων, τότε θα έπρεπε να δεχθούμε την ερμηνεία που μας έρχεται από το προ τεσσάρων αιώνων παρελθόν. 

Σύμφωνα με τον ελάχιστα γνωστό γάλλο διανοούμενο Ετιέν ντε λα Μποεσί, ο άνθρωπος εγκληματεί κατ' εντολήν ή γίνεται αντικείμενο εγκληματικής μεταχείρισης επειδή είναι εθελόδουλος. Μπορεί κάποιοι να το θεωρήσουν αυτό ως ύβρη, αλλά ο Μποεσί ερωτά: Πώς να μην είναι εθελοδουλία το ότι τόσο πολλοί άνθρωποι, ακόμα και ολόκληροι λαοί, δέχονται να τους μεταχειρίζονται οι άρχοντές τους ωσάν να ήταν δουλοπάροικοι ή σκλάβοι; Και μας προτρέπει να συνειδητοποιήσουμε αυτό που ήδη ξέρουμε όλοι: «Ας δούμε τα ζώα, από τα πιο μεγάλα έως και τα πιο μικρά: μόλις τα συλλάβουν αντιστέκονται έντονα, με νύχια, με κέρατα, με πόδια, με ράμφος, αποδεικνύοντας ποια τιμή βάζουν στο αγαθό της ελευθερίας που τους το αποστερούν. 

Ενώ οι άνθρωποι σκύβουν πολύ εύκολα το κεφάλι και στον πρώτο τυχόντα που αποφασίζει να γίνει αφέντης τους. Σε ένα νεύμα του πηγαίνουν στον πόλεμο για να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Δέχονται χωρίς αντίσταση να στερηθούν την ελευθερία τους διά βίου ή να οδηγηθούν στον θάνατο χωρίς να προσπαθήσουν να ξεφύγουν. Στο μόνο που αντιστέκονται είναι αν προσπαθήσεις να τους στερήσεις την ιδιοκτησία τους».

Ετσι εξηγούνται και οι μαχητικές αντιδράσεις των αριστερών ομάδων, που έχουν συγκροτήσει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, οι οποίες επιτίθενται εναντίον συμβολαιογραφείων που προβαίνουν σε πλειστηριασμούς ακινήτων.

Πηγή

ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΥΛΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ ΦΑΚΗΣ. ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΤΡΙΚΟ, ΕΝΑ ΕΞΟΧΙΚΟ, ΕΝΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ. 
ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΜΟΝΟΝ ΤΑ ΠΕΤΕΙΝΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗΝ ΚΛΙΝΑΙ. 
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΙΝΗ ΤΟΥΣ.

Αμέθυστος

Το ψέμα, τροφή ευπρόσδεκτη από τις μάζες (1)

Γιάννης Μαρίνος 

Είναι πια γενικά αποδεκτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο με μια σειρά ψευδών υποσχέσεων. Και καθώς διαπίστωσε ότι τα ψεύδη πείθουν τις μάζες συνέχισε να ψευδολογεί ποικιλότροπα, όταν δεν ωραιοποιεί τη μεθόδευση αυτή της λαϊκής παραπλάνησης με τον χαρακτηρισμό της αυταπάτης, η οποία έχει τη γοητεία του ρομαντισμού.

Η παραπλάνηση ή και αποπλάνηση ενός λαού από τους εκάστοτε δημαγωγούς ανατρέχει στα βάθη της ιστορίας. Το αξιοσημείωτο δεν είναι ότι τα ψεύδη στην πολιτική παραμένουν σταθερή παράδοση και όπλο στη μάχη για την κατάκτηση και διατήρηση της εξουσίας, αλλά και όταν αποκαλύπτονται εξακολουθούν να γοητεύουν και νά πείθουν τις μάζες. Ετσι, μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ με ψευδείς υποσχέσεις κατέλαβε την εξουσία, ένα σταθερό ποσοστό του εκλογικού σώματος παραμένει πιστό στο κόμμα αυτό παρά τα δεινά που επισώρευσε στη χώρα. Και μπορεί η Νέα Δημοκρατία να εμφανίζεται σε όλες τις σφυγμομετρήσεις πρώτη με διαφορά πλέον των 10 ποσοστιαίων μονάδων, όμως προκαλεί έκπληξη ότι ένα ποσοστό 20% εξακολουθεί με αξιοπερίεργη σταθερότητα να στηρίζει ένα κόμμα που όχι μόνο το παραπλάνησε αλλά έχει πνίξει τον λαό στη φορολογία, περιέκοψε αγρίως τις συντάξεις, έχει οδηγήσει σε χρεοκοπία δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και εμποδίζει με κάθε τρόπο την ανάπτυξη, την επιχειρηματική δραστηριότητα και συνεπώς την δημιουργία θέσεων εργασίας.

Στην εύλογη αυτή απορία απαντά από τα βάθη 300 και πλέον ετών ο αγγλοϊρλανδός συγγραφέας Ιωνάθαν Σουίφτ, πασίγνωστος από το κλασικό έργο του «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ». «Η μάζα είναι εύπιστη, λέει ψέματα, αυταπατάται. Το ψέμα είναι το φυσικό στοιχείο της, ο αέρας που αναπνέει. Χρειάζεται έτσι μεγαλύτερη τέχνη για να κάνεις έναν λαό να πιστέψει την αλήθεια παρά για να τού υποβάλεις ένα σωτήριο ψέμα» γράφει.

Το να αναδεικνύεις σε πειστικό ένα ψέμα προϋποθέτει πάντως κάποια τέχνη και καλή γνώση της ψυχολογίας των μαζών. Ο Σουίφτ με το δοκίμιό του «Η τέχνη της πολιτικής ψευδολογίας» (εκδόσεις Αγρα), καθώς θεωρεί ότι αυτή δεν έχει μόνο αρνητικές συνέπειες, διατυπώνει συμβουλές για το πώς πρέπει να λέγεται το ψέμα προκειμένου να είναι πειστικό. Φυσικά ο κοινωνικός αυτός αναλυτής, ο οποίος χαρακτήριζε τους δημοσιογράφους τής εποχής του ψευδολόγους με λειψό ταλέντο που τους λείπει η ικανότητα να πουλήσουν το ψέμα, δεν μπορούσε τότε να προβλέψει την εξέλιξη που θα γνώριζε η διάδοση του πολιτικού ψεύδους μέσω της εξαρτημένης δημοσιογραφίας διά του Τύπου, της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης. Και ότι θα γνώριζε την αποθέωσή της χάρις στην ψηφιακή τεχνολογία και το ακαταμάχητο Διαδίκτυο και τη μαζική κατανάλωση που γνωρίζουν τα όσα ψευδή και παραπλανητικά διαδίδει 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Το ψέμα είναι πια ηλεκτρονικό, ψηφιακό, παγκόσμιο. Ο 21ος αιώνας εξελίσσεται ραγδαία στον αιώνα τής ψηφιακής εποχής τού ψεύδους. 

Πηγή   

Ο λαϊκισμός και η εξαπάτηση των μαζών (4)

Γιάννης Μαρίνος

Δεν ξέρω πόσοι πολιτικοί έχουν διαβάσει το εγκόλπιο του καρδιναλίου Μαζαρίνου, στο οποίο συμβουλεύει πώς να χρησιμοποιούν τις ψευδείς υποσχέσεις για να καταλαμβάνουν και να διατηρούν την εξουσία, όπως αναλύσαμε την περασμένη Κυριακή. Ομως μπορεί να ευδοκιμούν αυτά τα άνθη τού κακού και υπό καθεστώς δημοκρατίας;

Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού διευκόλυνε τη διάδοση της δημοκρατίας σε όλον τον πλανήτη, τόσο που προς στιγμήν θεωρήθηκε ότι ήλθε το τέλος της ιστορίας. Ομως οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες τις οποίες εκτρέφει ο λαϊκισμός και η εξαπάτηση των μαζών επέτρεψαν σύντομα να υπονομευθεί το δημοκρατικό πολίτευμα. Η ταχύτατη επικράτηση στην Ευρώπη κομμάτων και κινημάτων που εξαπατούν τις μάζες γεννά κυβερνητικά σχήματα προθαλάμους του δεξιού και αριστερού ολοκληρωτισμού, όπως πρόσφατα στην Ιταλία, όπου άλλωστε πριν από έναν αιώνα γεννήθηκε και κυριάρχησε ο φασισμός.

Ετσι και πάλι οι ανυπότακτοι είναι απόβλητοι και άρχισαν και πάλι να διώκονται. Οπως είχε διαπιστώσει ο Μπέρτραν Ράσελ: «Τον ελεύθερο στοχαστή τον θεωρούσαν παντού και σχεδόν πάντοτε απειλή και έτσι τον θεωρούν και σήμερα». Μολονότι ο Ράσελ εθεωρείτο διανοούμενος της Αριστεράς, όμως εκείνος δεν δίστασε να προειδοποιήσει ότι «αν το κομμουνιστικό δόγμα και η διδασκαλία του επικρατήσουν, η ελεύθερη έρευνα θα γίνει το ίδιο αδύνατη όπως ήταν τον Μεσαίωνα και ο κόσμος θα ξαναγυρίσει στην ψευτοευσέβεια και στον σκοταδισμό». Γι' αυτό ζητούσε «καλή παιδεία, ώστε να εφοδιάζεται το παιδί με τις νοητικές και ηθικές εκείνες ικανότητες που επιτρέπουν την αντίσταση στην αυταρχικότητα της θεολογικής σκέψης και των πολιτικών της προεκτάσεων, όπως ο ναζισμός και ο κομμουνισμός». Ετσι εξηγείται και η μεθοδική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του υπουργείου Παιδείας και των ιδεολογικών κηρύκων της λενινιστικής Αριστεράς, να υποβαθμίσει την ελεύθερη σκέψη και να αφανίσει την αξιοκρατία και την αριστεία.

Αλλά επειδή παρ' όλη την εθελοδουλία των υπηκόων τους οι κυβερνήτες τους δεν τα καταφέρνουν πάντα καλά, με επακόλουθο τη λαϊκή δυσφορία, προσφέρεται και η διέξοδος του πολέμου. Αλλοτε οι άνθρωποι ήταν ειλικρινέστεροι και έδιναν στα πράγματα το όνομά τους. Σήμερα η υποκρισία έχει εκλεπτυνθεί τόσο ώστε όλοι πια οι πόλεμοι να χαρακτηρίζονται αμυντικοί. Θεωρητικά μάλιστα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έγινε πια κανένας πόλεμος, αφού κανένας ποτέ δεν κηρύχθηκε. Αλλωστε και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έχει λήξει, αφού ακόμη δεν έχει υπογραφεί η συνθήκη ειρήνης με την ηττηθείσα Γερμανία, αν δεν το ξέρατε!

Σπουδαίο καταφύγιο λοιπόν ο πόλεμος, αφού, όπως υποστηρίζει ο διασημότερος θεωρητικός του Κλαούζεβιτς, με αυτόν η πολιτική αποφεύγει όλες τις αυστηρά λογικές συνέπειες που προέρχονται από τη φύση της. Μάταια ζητεί ο Βολταίρος να τιμωρηθούν εκείνοι οι βάρβαροι που κάθονται πίσω από το γραφείο τους και την ώρα της χώνεψης διατάζουν τη σφαγή ενός εκατομμυρίου ανθρώπων και μετά δοξολογούν τον Θεό με κάθε επισημότητα. Γιατί τώρα όλοι επαγγέλλονται τους ειρηνοποιούς ενώ ταυτόχρονα θεωρούν τον πόλεμο άριστο διεκπεραιωτή των επιδιώξεών τους. Υπενθυμίζω ότι όλοι οι ισχυροί της Γης, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικού συστήματος, είναι οι μεγαλύτεροι έμποροι όπλων, με επικεφαλής ΗΠΑ και Ρωσία.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

vigla

Πώς οι βλάκες κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή (3)

  Μαρίνος Γιάννης

Είναι η εθελοδουλία το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των μαζών, όπως υποστηρίζει ο γάλλος διανοούμενος Ετιέν ντε λα Μποεσί; Στη σχετική αναφορά μας την προηγούμενη Κυριακή στη σειρά των θερινών άρθρων μας έρχεται να δώσει μιαν άλλη, πιο πειστική αλλά και πολύ απογοητευτική απάντηση ο ξεχωριστός έλληνας κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης με ένα δοκίμιό του υπό τον τίτλο «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω» που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Ελλήνων Νομικών (Σεπτέμβριος 1941). 

Ο Λεμπέσης τάραξε τα νερά της διανόησης της εποχής του υποστηρίζοντας τα εξής: Η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων απαρτίζεται από βλάκες, οι οποίοι όμως έχουν τον αναγκαίο νου για να αντιλαμβάνονται τη διανοητική τους ανεπάρκεια. Γι' αυτό και συνασπίζονται βάσει της αρχής της ελάχιστης προσπάθειας δημιουργώντας κλίκες για την αντιμετώπιση ισχυρότερων δυνάμεων στο πρόσωπο των λίγων ή του ενός. Η αγελοποίησή τους προκύπτει από τον δικαιολογημένο πανικό από τον οποίο κατατρύχονται. Και το κακό είναι ότι «η λεγεών των βλακών ωθείται ακατανικήτως προς την αγέλην και προς τας πάσης φύσεως οργανώσεις. Ούτω υφίσταται ακατανίκητον την έλξιν προς τας παντός είδους αγελέας αντιατομιστικάς και ομαδοποιητικάς θεωρίας, από τους πάσης φύσεως παρεμβατισμούς μέχρι του Σοσιαλισμού και του Κομμουνισμού. Ο βλαξ υπουργός», παρατηρεί ο Λεμπέσης, «ο αγόμενος και φερόμενος από τους υπαλλήλους του και τα μέλη του εργατικού σωματείου, τα οποία εκμεταλλεύεται ο πονηρός εργατοκάπηλος, αποτελούν δύο αντίθετα παραδείγματα του γεγονότος ότι η βλακεία δεν έχει ταξική πατρίδα».Πάντως είναι παρήγορη η διαπίστωση του συγγραφέα ότι άνευ βλακών δεν θα υπήρχε εκμετάλλευση, αλλά και άνευ εκμετάλλευσης δεν θα υπήρχε πολιτισμός! 

Ας σημειωθεί ότι πολύ πριν από τον Λεμπέση τη βλακεία των μαζών είχε αξιολογήσει ο καρδινάλιος Μαζαρίνος (πρωθυπουργός του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας), ο οποίος είχε διατυπώσει κανόνες επιτυχούς διοίκησης πολύ ρεαλιστικότερους από εκείνους του διασημότερου για τον πολιτικό κυνισμό του Μακιαβέλι. «Δίνε δώρα, και μάλιστα δώρα που δεν στοιχίζουν τίποτα, π.χ. προνόμια και θέσεις», συνιστούσε ο Μαζαρίνος, «ή αν δεν μπορείς αυτό, δίνε υποσχέσεις. Γιατί η υπόσχεση είναι ένας τρόπος να μη δίνεις τίποτα και να εξαγοράζεις τους ανθρώπους με ωραία λόγια. Αν θες την εύνοια του λαού, τάξε του υλικά οφέλη, γιατί αυτά τον συγκινούν περισσότερο. Οχι οι τιμές και οι δόξες. Να είσαι πάντα ο συνήγορος των αρετών του και να μην αντιστέκεσαι σε ό,τι του αρέσει».

Θα έλεγε κανείς ότι τις πολιτικές παρακαταθήκες του σατανικού γάλλου καρδιναλίου έχουν μελετήσει και κάνει οδηγό πολιτικής συμπεριφοράς οι περισσότεροι πολιτικοί μας, με εκτός συναγωνισμού τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Ακριβώς γιατί όχι μόνο μοιράζει θέσεις, προνόμια και υποσχέσεις, αλλά και γιατί αποδεικνύεται ότι έχει ασκηθεί στο να παίζει θέατρο, συμμορφούμενος με την υπόδειξη του Μαζαρίνου «να μην αποκαλύπτει σε κανέναν τα πραγματικά του αισθήματα φτιασιδώνοντας την καρδιά του, όσο και το πρόσωπό του, τους τόνους της φωνής του όσο και τις λέξεις του». Υποδειγματικός μαθητής του Μαζαρίνου ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμα και αν δεν έχει διαβάσει το εγκόλπιό του.

tovima

Άγνοια και πλάνες που εμποδίζουν να καταλάβουμε...

Οι Έλληνες πολίτες θα εκλέξουν στις 25 Ιανουαρίου νέα Βουλή και - ελπίζεται - σοβαρή κυβέρνηση, ικανή να διαχειρισθεί τον κατήφορο στον οποίον έχουμε παρασυρθεί από την εξουσιομανία των πολιτικών και την προσωπική ιδιοτέλεια των ψηφοφόρων. Στη μικρή κουκκίδα που είναι η χώρα μας στον πλανήτη Γη μάλλον δεν θα διαβαστούν ή ακουστούν ούτε κατά την προεκλογική περίοδο ούτε και μετά τα όσα ακολουθούν.

Ολοι κόπτονται στην Ευρώπη για το κοινωνικό κράτος. Η συνεχής αποδυνάμωσή του κατέβασε στους δρόμους εκατομμύρια διαμαρτυρομένων και όλα τα κόμματα της Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς κόπτονται νυχθημερόν γι' αυτό και υπόσχονται να το αποκαταστήσουν. Πλην ματαίως. Γιατί αγνοείται ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις προέκυψαν κυρίως από την άγρια εκμετάλλευση σε βάρος των χωρών του Τρίτου Κόσμου από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες.

Αυτό σε πρώτη φάση επετεύχθη από την αποικιοποίηση και την επί τόπου απομύζηση του πλούτου των υπανάπτυκτων χωρών από τις κυρίαρχες χώρες και μεταγενέστερα, όταν η αποικιοκρατία εξεμέτρησε το ζην, από τον προστατευτισμό με τον οποίον περιχαρακώθηκαν οι ανεπτυγμένες χώρες έναντι των υπανάπτυκτων. Η διαδικασία ήταν απλή. Οι πλούσιες απορροφούσαν από τις υπανάπτυκτες τον φυσικό πλούτο τους (κυρίως πρώτες ύλες και πετρέλαιο) σε εξευτελιστικές τιμές και μετά την επεξεργασία τους πουλούσαν τα βιομηχανικά προϊόντα τους στις δεύτερες πανάκριβα.
Από αυτόν τον πλούτο κυρίως προέκυψε το γαλαντόμο κοινωνικό κράτος καθώς απέδιδε άφθονα κέρδη για τους εργοδότες και το κράτος (από τη φορολόγησή τους), υψηλές αποδοχές για τους εργαζομένους και πλουσιοπάροχες κοινωνικές παροχές (ασφάλιση, μειωμένο ωράριο, αργίες, διακοπές και λοιπές εργασιακές κατακτήσεις). Ετσι από κοινού εργοδότες βιομήχανοι και εργατοϋπάλληλοι εκμεταλλεύονταν αγρίως τις υπανάπτυκτες. Εύκολα στηλιτεύεται ο αποκομιζόμενος πλούτος από τους βιομηχάνους, αλλά κανείς δεν σκέφτεται ότι το μεροκάματο του μισού π.χ. ευρώ οφείλεται και στα 50, 100 ή και περισσότερα ευρώ μεροκάματο στις πλούσιες χώρες. Είναι κι αυτό εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αλλά ξαφνικά, με την παγκοσμιοποίηση χάρη στην τεχνολογία και την κατάρρευση των προστατευτικών τειχών, μαζί με την ταχεία εκβιομηχάνιση όπου γης, η Δύση και ιδιαίτερα η υστερούσα τεχνολογικά Ευρώπη περιέρχεται βαθμιαία σε αδυναμία να ανταγωνισθεί τις αναπτυσσόμενες χώρες και στα πολύ φθηνότερα βιομηχανικά προϊόντα τους που κατέκλυσαν τον κόσμο αλλά και στις πάμφθηνες πρώτες ύλες που ελεύθερα πια εισάγονται παντού, μολονότι κάποια προστατευτικά τείχη διατηρούνται ακόμη, κυρίως στην ΕΕ. Στις ΗΠΑ, αντίθετα, η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη δίνει ανταγωνιστικές λύσεις.

Στα προαναφερθέντα πρέπει να αναζητηθεί κυρίως η αδυναμία της ελληνικής βιομηχανίας να ανταγωνισθεί τις ούτως ή άλλως τεχνολογικά πιο προηγμένες χώρες. Ετσι εξηγείται και γιατί π.χ. η ελληνική αγορά κατακλύζεται ακόμη και από λεμόνια Αργεντινής ή από τουριστικά αγαλματάκια αρχαίων Ελλήνων από την Κίνα κ.ο.κ. Οι εργασιακές κατακτήσεις, τα υψηλά μεροκάματα και η βαριά φορολογία αποστέρησαν την ανταγωνιστικότητα από τα ελληνικά προϊόντα. Και η αναγκαία διόρθωση είναι επώδυνη.

Αυτή είναι μια απλουστευμένη, ελλείψει χώρου, παρουσίαση μιας αποκρυπτόμενης πραγματικότητας που αποσιωπάται επιμελώς από κόμματα και ΜΜΕ και επιτρέπει αντιαναπτυξιακές πλάνες.

Του Γ.Μαρίνου από το Βήμα της 18/01/2015

antilogos-gr

Κάποιοι τα έλεγαν από παλιά

Παραθέτουμε το κύριο άρθρο του τότε διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» κ. Γιάννη Μαρίνου, στο τεύχος 22 Μαΐου 1986, υπό τον τίτλο:

«Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού;». 

Με αφορμή την έκθεση του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ.Δημ.Χαλικιά, ο οποίος μέσω ύβρεων από τις «προοδευτικές» δυνάμεις έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την ελληνική οικονομία, ο κ.Γ.Μαρίνος έγραφε:…

«Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα, να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά.Αντί να φτιάχνουμε νέα εργοστάσια, να κλείνομε κι αυτά που υπάρχουν. Αντί να εκσυγχρονίζουμε τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν παλιοσίδερα. Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και την λούφα. Αντίνα προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύομε την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.

Αντί να ενθαρρύνομε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον...
πολλαπλασιασμό των προβληματικών επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν.

Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκομε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.

Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την εργατικότητα και την συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες τους, πολλοί απ’ αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις μίσους τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.

Αντί το δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από την φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας, σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολούμενων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης γραφειοκρατίας.

Αντί να αναπτύσσομε την παραγωγή και να ενισχύομε την αυτοδυναμία της οικονομίας μας, το’χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολλάρια από τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά.

Αντί να διευκολύνεται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο.»
Αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Και αυτοί που αντιδρούν στην απαιτούμενη θεραπευτική αγωγή, φαίνεται ότι προτιμούν να καταποντιστούμε όλοι, χορεύοντας και τραγουδώντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού.

Και αυτό σχεδόν σίγουρα θα συμβεί, αφού τα σωστικά μέσα ολοένα και περιορίζονται.».

atithasos.blogspot.com

Το είχε παραδεχθεί και ο Ανδρέας Παπανδρέου...(προέτασσε τα τριτοκοσμικά ιδεολογήματά του από τη σωτηρία του τόπου)

Ο βουλευτής της ΝΔ κ. Βορίδης υποστήριξε προ ημερών: «Για την καταστροφή του τόπου ευθύνονται οι επιλογές του ΠαΣοΚ του Ανδρέα Παπανδρέου σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή». Η δήλωση εκείνη προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, κυρίως σε συσχετισμό με το ακροδεξιό παρελθόν του δηλώσαντος.

Οχι για το τι είπε, όσο για το ποιος το είπε. Χωρίς να δυσκολεύομαι να αποδοκιμάσω κι εγώ το παρελθόν του κ. Βορίδη, υπενθυμίζω ότι τα λεχθέντα για τις ευθύνες του Α. Παπανδρέου στον οικονομικό τομέαυποστηρίζονται επί τριάντα και πλέον χρόνια και από τον υπογράφοντα αλλά και από πλήθος έγκριτων αναλυτών. Και το σημαντικότερο - εξ ου και η παρέμβασή μου στη συζήτηση - αναγνωρίστηκαν και από τον ίδιο τον ιδρυτή του ΠαΣοΚ.

Στο πρόσφατα κυκλοφορήσαν βιβλίο μου «Ας προσέχαμε» μπορείτε να βρείτε άφθονη τεκμηρίωση, όπως και στο προ ημερών εκδοθέν εξαιρετικά διαφωτιστικό βιβλίο του άγνωστού μου κ. Μιχάλη Σιδηρόπουλου, υπό τον τίτλο «Η νομοτέλεια της ανάκαμψης», με άφθονο αποδεικτικό υλικό (και λογικές προτάσεις εξόδου από το σημερινό αδιέξοδο). Υπενθυμίζει, π.χ., ότι ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Χαλικιάς περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέωσε την τότε κυβέρνηση να ζητήσει σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ. Ακριβώς τότε σε συνέντευξη που μου έδωσε ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ για τον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (30.7.1987) παραδέχεται έμμεσα ότι ακολούθησε λανθασμένη πολιτική λέγοντας: «Ο,τι και να έχετε να παρατηρήσετε για την περίοδο ως το 1985, πιστεύω ότι θα συμφωνείτε πως από το 1985 και μετά η οικονομική πολιτική που ακολουθείται είναι η μόνη εφικτή». Ηταν τότε που ανέθεσε στον κ. Σημίτη την ευθύνη του οικονομικού τομέα, για να εφαρμοσθεί σκληρή πολιτική λιτότητας, που όμως δεν άντεξε το βαθύ ΠαΣοΚ. Αποτέλεσμα ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του κ. Σημίτη και η διάσημη παρότρυνση του Α. Παπανδρέου «Τσοβόλα, δώσ' τα όλα». Ετσι επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο η κατάσταση της οικονομίας, που μας οδήγησε στην πρώτη επιτροπεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπό τον αυστηρό Ντελόρ.

Σε μια τότε συνάντησή μας στο Καστρί ο Α. Παπανδρέου μού είπε ξαφνικά: «Είδατε, κύριε Μαρίνο, πόσο επιτυχημένη είναι η πολιτική του Καβάκο Σίλβα (επρόκειτο για τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας της Πορτογαλίας που είχε αναλάβει τότε ως πρωθυπουργός να ανασυγκροτήσει τη διαλυμένη πορτογαλική οικονομία από την αριστερή λαίλαπα της Επανάστασης των Γαριφάλων).

Εκπληκτος τον ρώτησα: «Και τότε γιατί δεν εφαρμόζετε κι εσείς εδώ στην Ελλάδα την ίδια σωτήρια πολιτική;», για να ακούσω τησυγκλονιστική απάντηση: «Δεν μπορώ, κ. Μαρίνο. Ο Καβάκο Σίλβα είναι δεξιός κι εγώ είμαι σοσιαλιστής». Δηλαδή  προέτασσε τα τριτοκοσμικά ιδεολογήματά του από τη σωτηρία του τόπου.

Υπενθυμίζω ότι ο Α. Παπανδρέου προτού αποσυρθεί για λόγους υγείας είχε έμμεσα αποδοκιμάσει την οικονομική πολιτική του με τη δήλωση «καταναλίσκουμε περισσότερα απ' όσα παράγουμε» και την ακόμη δραματικότερη «αν δεν το αφανίσουμε το δημόσιο χρέος, θα μας αφανίσει». Και με τη συνδρομή του ανεξέλεγκτου δανεισμού, που δυστυχώς ακολουθήθηκε απ' όλες πια τις κυβερνήσεις, οδηγηθήκαμε στην αγκαλιά της τρόικας.

Η αναμφισβήτητη θετική συνεισφορά του που υπερβαλλόντως εξιδανικεύεται,ωχριά συγκρινόμενη με την αρνητική. Θυμίζω ότι, πέραν της ανεξέλεγκτης οικονομικής σπατάλης και του ξέφρενου δανεισμού, η χειρότερη κληρονομιά του ΠαΣοΚ, που μας ταλανίζει και σήμερα, υπήρξε η διάλυση της ιεραρχίας στη δημόσια διοίκηση και η κατάληψή της από τους πρασινοφρουρούς, η ανοχή του χρηματισμού των διοικούντων (κάποιοι δικάζονται σήμερα), ο λαϊκισμός, ο λασπολογικός αυριανισμός και - το χειρότερο όλων - η διάλυση της Παιδείας και η παράδοσή της στον κομματικό φασισμό και στην  αναξιοκρατία.

Δυστυχώς, ενώ τα οικονομικά μπορούν να διορθωθούν, η εξαχρείωση ενός ολόκληρου λαού φαίνεται ανίατη.

Του ΜΕΓΑΛΟΥ Γ. Μαρίνου από το Βήμα ( 14/07/2013)

Πηγή : Αντίλογος 

Όταν ο Γιάννης Μαρίνος προειδοποιούσε...

Πηγή: Ε Μ ΠΡΟ Σ... για Ανάπτυξη !

Όλοι αυτοί που αναζητούν εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους για την κατάντια της χώρας, σε μεγάλο βαθμό χλεύαζαν, ύβριζαν και ειρωνεύονταν όσα γράφονταν στον Οικονομικό Ταχυδρόμο τα τελευταία πενήντα χρόνια!

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

«Ας Προσέχαμε» (εκδ. Παπαζήση) είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου του Γιάννη Μαρίνου, καταξιωμένου πρώην διευθυντή του Οικονομικού Ταχυδρόμου (ΟΤ), από το 1965 έως το φθινόπωρο του 1996. 
Στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας στην ουσία περιγράφει τον δρόμο προς την χρεοκοπία που ακολούθησε η χώρα, παρά τις προειδοποιήσεις επίσημων διεθνών οργανισμών αλλά και εντύπων όπως κατά κύριο λόγο ο ΟΤ. ...

Δυστυχώς, όμως, όχι μόνον οι κατά καιρούς επισημάνσεις αγνοήθηκαν επιδεικτικά, αλλά αρκετές φορές οι φορείς και εκφραστές τους εδέχοντο καταιγισμό ύβρεων και απαξιωτικών χαρακτηρισμών από όλους τους γελωτοποιούς που βλέπουμε σήμερα να παρελαύνουν από τηλεοπτικά παράθυρα και ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Ιδού, για παράδειγμα, τί έγραφε ο Γιάννης Μαρίνος σε ένα προφητικό άρθρο του που δημοσιεύθηκε στον ΟΤ της 9ης Νοεμβρίου 1995:

«Στην στήλη αυτή επανειλημμένα έχομε επισημάνει εδώ και χρόνια τις βλαβερές συνέπειες της, από το 1974 και μετά, άφρονος υπονόμευσης των ηθικών αξιών και κανόνων, που οι ανθρώπινες κοινωνίες από το ξεκίνημά τους άρχισαν να διαμορφώνουν και να χρησιμοποιούν ως θεμέλια στήριξης και ως κυματοθραύστες κατά των υπονομευτών της συνοχής και ομαλής λειτουργίας τους. Όμως η ραγδαία τεχνολογική πρόοδος που βάζει συνεχώς τον άνθρωπο στον πειρασμό να δοκιμάζει τον ρόλο του μαθητευόμενου μάγου και οι αναζητήσεις περισσότερης δικαιοσύνης και ισότητας από οραματιστές, οι οποίοι όμως κατά κανόνα υποκύπτουν στην γοητεία της ιησουϊτικής ανοχής υπέρ του σκοπού που αγιάζει τα μέσα, γκρέμισαν βαθμιαία το παλιό δοκιμασμένο σύστημα αξιών, που έστω και αν ακόμα στηρίζεται σε μύθους και παραμύθια, διαμορφώνει συνειδήσεις ανοχής, αλληλεγγύης, πειθαρχίας και αλληλοσεβασμού, έτσι ώστε να διατηρείται και να ενισχύεται ο κοινωνικός ιστός και να λειτουργεί το κοινωνικό σύστημα σε ισορροπία και χωρίς σοβαρές τριβές και συγκρούσεις που οδηγούν σε διάλυση. Και στην θέση του γκρεμισμένου δεν έβαλαν τίποτα εκτός από ξεδιάντροπες μαϊμούδες.

Δυστυχώς, κατά την μεταπολιτευτική περίοδο, εν ονόματι της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αποκατάστασης προηγούμενων αδικιών, πραγματικών ή φανταστικών, η ήδη διαβρωμένη ελληνική κοινωνία από την αντιδημοκρατική, αμαθή και απολίτιστη χούντα, δέχθηκε την θεραπευτική αγωγή της ασυδοσίας εν ονόματι της ελευθερίας και της ασέβειας ή της αχρήστευσης κάθε ηθικού και νομικού κανόνα, που υποτίθεται ότι φαλκιδεύουν την δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα. Παλιές μαρξιστικές-λενινιστικές συνταγές (η δημοκρατία είναι αστική προκατάληψη, η θρησκεία είναι το όπιον των λαών, κατάστρεψε την γλώσσα του, αν θες να αλώσεις έναν λαό, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, κ.ο.κ.) υιοθετήθηκαν ενθουσιωδώς από το ΠΑΣΟΚ, με την ανοχή της συντηρητικής παράταξης που δεν τολμούσε να διαφωνήσει, και αποστέρησαν μεν το ΚΚΕ και τις παραφυάδες του από την ευρύτερη λαϊκή βάση, από την οποία αντλούσαν την δύναμή τους, εξαχρείωσαν όμως την ελληνική κοινωνία, που έτσι σήμερα χωρίς έρμα, χωρίς γνώσεις, χωρίς ηγεσία με κύρος, χωρίς τον φόβο της τιμωρίας, χωρίς την κοινωνική απομόνωση των ηθικά ασεβούντων, χωρίς αναστολές στην απληστία για πλουτισμό ή/και για νομή της όποιας εξουσίας σε οποιονδήποτε χώρο, βρίσκεται σε έναν θυελλώδη ωκεανό, βαλλόμενη από παντού και χωρίς να ξέρει πού βαδίζει, χωρίς να έχει το κουράγιο να αμυνθεί και να παλέψει, χωρίς να είναι πια σε θέση να πιστέψει σε κάτι, έστω και ένα μύθο, για να βρει την δύναμη να κολυμπήσει και να μην βουλιάξει».

Σήμερα, αυτή η κοινωνία έχει βυθιστεί και το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα πάει στον πάτο ή θα μπορέσει να βγάλει το κεφάλι της έξω από το νερό για να αναπνεύσει. Ερώτημα καίριο, για το οποίο απάντηση δεν υπάρχει. Διότι οι παράγοντες που δόμησαν την ελληνική κατάντια είναι πάντα παρόντες και ενεργοί. Ο δε στρουθοκαμηλισμός είναι το σήμα κατατεθέν μιας κοινωνίας που απεχθάνεται την αυτογνωσία, γι αυτό και παραποιεί την ιστορία της.

Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου για την Ε.Ε...

Πηγή: Antilogos-gr

Και ξαφνικά η Κύπρος παύει να είναι αυτό που ήταν. Από παράδεισος οικονομικής ευμάρειας, φιλόξενο καταφύγιο κεφαλαίων που αναζητούν υψηλότερες αποδόσεις αλλά και διακριτικότητα ως προς την προέλευσή τους, σημαία ευκαιρίας για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, υποβιβάζεται σε ένα διχοτομημένο κρατίδιο υπό χρεοκοπία, στην άκρη μιας κλονιζόμενης Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Βαρύ το πλήγμα για την κοινοτική αλληλεγγύη και την αξιοπιστία του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και ενδεχομένως και του ευρώ. Οπως σχολιάζουν καυστικά οι «Financial Times»: «Αντί να ρίξουν σωσίβιο στην Κυπριακή Δημοκρατία, έδεσαν στον λαιμό της μια πέτρα».

Είναι μικρόψυχη η συμπεριφορά των ισχυρών της ευρωζώνης απέναντι σε ένα μικρό νησί-κράτος, που δήθεν τους δημιουργούσε προβλήματα στις σχέσεις με την ενδυναμούμενη περιφερειακή δύναμη του τουρκικού μουσουλμανικού γίγαντα. Ενοχλούσε επίσης ότι επεδίωξε με μεγάλη επιτυχία να αναδειχθεί σε έναν φορολογικό παράδεισο, ανταγωνιζόμενο όλους εκείνους που ανθούν μέσα στην υπόλοιπη ΕΕ.     

Η συσσώρευση δισεκατομμυρίων ευρώ κυρίως από πλούσιους Ρώσους και από όμορες αραβικές χώρες, ακόμη και από κοινοτικά μέλη, θεωρήθηκε πρόκληση. Η απόφαση της ευρωζώνης να επιβάλει «κούρεμα» των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο, ακόμη και αν θεωρηθεί επιβαλλόμενη στη διαδικασία διάσωσης του κυπριακού τραπεζικού συστήματος και της Κύπρου από τη χρεοκοπία, μόλις και συγκαλύπτει την τιμωρητική διάθεση του ισχυρού απέναντι σε έναν νάνο, που τον ανταγωνίζεται.

Κατά τη διαδικασία που οδήγησε στην ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ως αντιπρόεδρος της Μεικτής Επιτροπής ΕΕ - Κύπρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έθεσα κατ' επανάληψιν το ερώτημα: «Γιατί αμφισβητείτε το δικαίωμα στην Κυπριακή Δημοκρατία να διατηρήσει το ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς για τα επενδυόμενα σε αυτήν επιχειρηματικά κεφάλαια (ως offshore εταιρείες ή ως αποταμίευση);». Η απάντηση ήταν ότι αυτό το καθεστώς αντίκειται στους κοινοτικούς κανονισμούς, που δεν ανέχονται φορολογικούς παραδείσους. Και στην ένσταση ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι γεμάτη από φορολογικούς παραδείσους, η διόλου σοβαρή απάντηση ήταν ότι αυτοί προϋπήρχαν της ευρωζώνης.

Για όσους αγνοούν αυτούς τους φορολογικούς παραδείσους αναφέρω ενδεικτικά: Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Ανδόρα, Μόντε Κάρλο, Αγιος Μαρίνος, Channel Islands (μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας), Αζόρες, Εσθονία. Και ακόμη την ειδική φορολογική ανοχή για το Βέλγιο και την Αυστρία, όπως ελάχιστοι ξέρουν.

Και τώρα ξαφνικά άνοιξε ο ασκός του Αιόλου με την απαίτηση να φορολογηθούν οι τραπεζικές καταθέσεις κατά 6%-9%, και μάλιστα από το πρώτο ευρώ. Ανεπανόρθωτο ενδεχομένως ρήγμα στην κοινοτική εγγύηση για αφορολόγητο των καταθέσεων τουλάχιστον για ποσόν ως 100.000 ευρώ.

Η Κυπριακή Βουλή απέρριψε την πρόταση-προσφορά της ΕΕ. Η συνέχεια αγνοείται από το σημείωμα αυτό, καθώς παραδόθηκε για δημοσίευση την περασμένη Τετάρτη. Η φυγή πάντως των καταθέσεων από την Κύπρο θεωρείται αναπόφευκτη. Ιδιαίτερα των τεράστιων ποσών που αποταμίευσαν τα τελευταία χρόνια ρώσοι ολιγάρχες. Πλήγμα και για τους Ελληνες που είχαν καταφύγει στη γενναιόδωρη (με υψηλό επιτόκιο) φιλοξενία των κυπριακών τραπεζών φοβούμενοι την ελληνική χρεοκοπία.

Τι θα συγκρατήσει όμως τις καταθέσεις και στις άλλες προβληματικές οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Πολύ περισσότερο, όταν ήδη από καιρό τα κερδοσκοπικά κεφάλαια φαίνεται να εγκαταλείπουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες αναζητώντας περισσότερη ασφάλεια (και μυστικότητα) εκτός Ευρώπης. Και μόνο το γεγονός ότι η οικονομικά πανίσχυρη Γερμανία αισθάνθηκε την ανάγκη να ανακοινώσει πως δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τους σε αυτήν καταθέτες αποδεικνύει πόσο την ανησυχεί μια τέτοια διαρροή. Αλλωστε οι ΗΠΑ έσπευσαν να προσφέρουν τη σίγουρη φιλοξενία τους για όσους φοβίζει η ευρωπαϊκή ανασφάλεια.

Η εκτός ορίων φούσκα από καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες, σε συνδυασμό με τον γιγάντιο σοβιετικού τύπου σπάταλο κρατικό τομέα που είχε επιβληθεί από χρόνια από το ΑΚΕΛ, ήταν αναπόφευκτο κάποτε να εκραγεί. Σήμερα η Κύπρος είναι υπό χρεοκοπία και οι γενικότερες συνέπειες φαίνονται ζοφερές.

Του (ΜΕΓΑΛΟΥ) Γ. Μαρίνου από το Βήμα

Εμμονή σε απερίσκεπτα λάθη

του Γ.Μαρίνου*

Παρ' όλες τις διορθώσεις που προκάλεσε η θυελλώδης αντίδραση στην υπερφορολόγηση των πολύτεκνων οικογενειών, το πλήγμα παρέμεινε, έστω και λιγότερο επώδυνο. Το προκύπτον μήνυμα από πλευράς κυβέρνησης, έστω κι αν δεν το θέλησε, είναι «μην κάνετε πολλά παιδιά». Και επιβεβαιώθηκε με τη για πρώτη φορά(;) χορήγηση ενός μικρού έστω επιδόματος στις οικογένειες με ένα παιδί. Εκλείπει συνεπώς και το κίνητρο για περισσότερα παιδιά που ίσχυε ως σήμερα από τη μη στήριξη των οικογενειών με ένα παιδί. Διότι, αν ένα ζευγάρι έχει μόνο ένα, συντελεί αναλογικά σε μείωση του πληθυσμού της χώρας κατά 50%, αφού δύο άτομα φέρνουν στον κόσμο ένα. Το ότι στην πραγματικότητα δεν ισχύει αυτό καθώς οι περισσότερες οικογένειες έχουν ακόμη πάνω από ένα παιδί δεν σημαίνει ότι δεν παρέχονται κίνητρα για να αρκούνται οι γονείς σε ένα μόνο παιδί.

Αλλά έτσι βαθμιαία θα συμβεί αυτό που προέβλεψε, έστω υπερβάλλοντας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας σχολιάζοντας προς τον υπουργό Οικονομικών κ. Στουρνάρα τα φορολογικά μέτρα που πλήττουν τις...
πολύτεκνες οικογένειες. «Η Ελλάδα έτσι θα μείνει χωρίς Ελληνες» φέρεται ότι είπε.

Αυτή την επικινδυνότητα επισημάναμε στο άρθρο μας της προηγούμενης Κυριακής, δηλαδή του δημογραφικού μας κατηφόρου, που ανέδειξε την Ελλάδα τρίτη στον κόσμο από πλευράς γηραιού πληθυσμού, με τάση να αναδειχθεί στην πρώτη θέση. Ετσι όχι μόνο υποκαθίσταται η έλλειψη ελληνικού πληθυσμού σε παραγωγικές ηλικίες από τους αθρόα προσερχόμενους αλλοδαπούς μετανάστες αλλά επιδεινώνεται και η ήδη τραγική οικονομική κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων καθώς περιορίζονται οι εισπράξεις ασφαλίστρων. Καθώς περιορίζεται ο ενεργός πληθυσμός πολλαπλασιάζονται και οι συνταξιούχοι χωρίς να γεννιούνται νέα παιδιά. Ηδη τείνει να έχουμε έναν εργαζόμενο προς έναν συνταξιούχο. Ας σημειωθεί επίσης ότι το επίδομα για ένα παιδί θα σπεύσουν να το εξασφαλίσουν όλοι σχεδόν οι φοροφυγάδες, Ελληνες και ξένοι, που δηλώνουν ελάχιστα εισοδήματα.

Μου είναι αδύνατον επίσης να κατανοήσω σε ποια λογική βασίστηκε η προβλεπόμενη υπερφορολόγηση των επανεπενδυόμενων κερδών των επιχειρήσεων. Δηλαδή, τιμωρείται η επιχείρηση που παρακρατεί τα κέρδη της για επενδύσεις με αύξηση του φόρου. Ετσι αποθαρρύνεται η αναπτυξιακή αξιοποίηση των κερδών της και ενθαρρύνεται η κατανάλωσή τους για να ικανοποιηθεί ο κ. Κορκίδης. Αλλά έτσι ούτε ανάπτυξη θα έχουμε, την ανάγκη της οποίας υποστηρίζουν όλοι, ούτε αύξηση θέσεων εργασίας, παρά το ότι η ανεργία υπερέβη το 26%, ενώ κατά τη ΓΣΕΕ είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι η κατά 5% μείωση της φορολογίας στα διανεμόμενα κέρδη θα εντυπωσιάσει τους ξένους επενδυτές, που θα σπεύσουν να δημιουργήσουν παραγωγικές επιχειρήσεις για να εξάγουν τα κέρδη τους, νομίζουμε ότι πλανάται. Διότι είναι τόσα τα αντικίνητρα που ισχύουν στην Ελλάδα για τις ξένες επενδύσεις, τόσο αρνητική η ατμόσφαιρα για την επιχειρηματικότητα και τόσο έντονη η απουσία κάποιων σταθερών δεδομένων στα οποία μπορεί να βασιστεί ο επενδυτής (σχεδόν κάθε δύο-τρεις μήνες έχουμε κι έναν νέο φορολογικό νόμο) ώστε να αποθαρρύνονται οι υποψήφιοι επενδυτές.

Και αυτό παρά τις προσπάθειες για περιορισμό της γραφειοκρατίας και την παροχή κινήτρων από τον προσπαθούντα υπουργό Ανάπτυξης. Και χωρίς να μπορούν να αγνοηθούν η κινεζική αναπτυξιακή συνεισφορά από την Cosco στο λιμάνι του Πειραιά και οι επενδυτικές προθέσεις των κολοσσών Hewlett-Packard και Unilever αλλά και της Philips Morris (Παπαστράτος) που μπορεί να σημαίνουν αλλαγή κλίματος προς το θετικότερο. Ετσι πάντως θα δούμε φως στην άκρη του ζοφερού τούνελ στο οποίο έχει εγκλωβιστεί η Ελλάδα από τους απερίσκεπτους πολιτικούς της και την άφρονα καταναλωτική κοινωνία που δημιούργησαν. Εκτός αν φροντίσει ο κ. Τσίπρας να χάσουν οι επενδυτές τα λεφτά τους, όπως έχει δηλώσει. Και υπενθυμίζω ότι αναμένεται και νέο φορολογικό.

*Άρθρο του Γιάννη Μαρίνου από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ που δημοσιεύθηκε στις 16/12/2012

πηγή  atithasos

Πρώτες ενθαρρυντικές διαπιστώσεις ...

Πηγή: Αντίλογος

Παρά την έκρηξη του νέου σκανδάλου της «λίστας Λαγκάρντ», επιλέγω για το πρώτο άρθρο μου του 2013 να επισημάνω τις πρώτες θετικές εντυπώσεις τις οποίες αποκόμισα κατά την εφιαλτική τριετία που έληξε. Χρειάζονται αυτές οι επισημάνσεις ως, έστω ασθενείς, ενδείξεις για ένα καλύτερο αύριο, καθώς μάλιστα το νέον έτος θα είναι περισσότερο επώδυνο. Ετσι ίσως ενισχυθεί η καρτερία των πολλών και η αποδοχή των ευθυνών του από τον καθένα μας, ώστε να προκύψουν η αναγκαία συνοχή της κοινωνίας μας και η υπευθυνότητα στη συμπεριφορά μας. Αυτή τη συνοχή που την απειλεί η απελπισία μεγάλων δοκιμαζόμενων τμημάτων του πληθυσμού, και ιδιαίτερα των ανέργων, η αυξανόμενη παραβατικότητα και οι βίαιες συμπεριφορές, το καταρρέον πολιτικό σύστημα και ο χωρίς όρια λαϊκισμός και η παραπληροφόρηση των περισσότερων ΜΜΕ και του ανεξέλεγκτου Διαδικτύου.

Την πρώτη θετική ένδειξη συνιστούν η διαφαινόμενη συνειδητοποίηση της κρισιμότητας της κατάστασης και οι αναπτυσσόμενες εκδηλώσεις αλληλεγγύης στην κοινωνία μας. Εξ ου και η αξιοθαύμαστη αντοχή των θιγομένων και η, έστω επώδυνη, προσαρμογή στις ολοένα περιοριζόμενες δυνατότητες να τα φέρουμε βόλτα. Απόδειξη, οι φθίνουσες έως αποτυχημένες κινητοποιήσεις των θιγομένων παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες του κομματικού και χρεοκοπημένου εν πολλοίς συνδικαλισμού, με σημαντικές μάλιστα ανανήψεις. Οπως στην περίπτωση της ΠΟΣΔΕΠ, δηλαδή του συνδικάτου των διδασκόντων στα ΑΕΙ, που με γενναιότητα ζητεί να αποβληθούν επιτέλους από τα πανεπιστήμια οι εγκάθετες μειοψηφίες που είναι από χρόνια εστίες αριστερής φασιστικής συμπεριφοράς και αναίσχυντων βιαιοτήτων. Η χαμηλών τόνων αλλά σταθερή πολιτική αποκατάστασης της νομιμότητας εκ μέρους του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Δένδια (μια απροσδόκητη στάση θάρρους και υπευθυνότητας) παντού όπου ποδοπατείται, αποκάλυψε πια πέραν πάσης αμφισβητήσεως ποιοι είναι οι κουκουλοφόροι και πού τα ορμητήριά τους. Ετσι άρχισε η εκκαθάριση από την κόπρο του Αυγείου στα υπό κατοχήν ΑΕΙ και σε συνδυασμό με τις νέες διοικήσεις που εξελέγησαν, με συμμετοχή μάλιστα κορυφαίων ελλήνων και ξένων καθηγητών από το εξωτερικό, ώστε να αναβιώσει και αναπτυχθεί η γνώση, η αριστεία και το ήθος στον χώρο της εκπαίδευσης. Είναι η σημαντικότερη προϋπόθεση για να βγούμε από τον σημερινό βούρκο ανομίας, βίας και αμάθειας. Εντυπωσιακή αποδεικνύεται επίσης η ιδιωτική επινοητικότητα για επιβίωση, κυρίως με προσφυγή στην αγροτική οικονομία.

Οι αναγκαίες θυσίες των εργαζομένων φαίνεται επίσης ότι απέδωσαν καρπούς. Η σταθερή αύξηση των εξαγωγών αποδεικνύει ότι βαθμιαία αποκαθίσταται η διεθνής ανταγωνιστικότητα και υπηρεσιών, παρά τη διάλυση της δημόσιας διοίκησης που ίσως συνιστά προϋπόθεση για να στηθεί ένα νέο υγιές και παραγωγικό κρατικό οικοδόμημα που θα υπηρετεί, αντί να δυναστεύει και να εκβιάζει, τους πολίτες.

Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από σημαντικές ξένες επενδύσεις που άρχισαν να πραγματοποιούν κορυφαίες ξένες επιχειρήσεις. Προφανώς διαβλέπουν τάση εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και γνήσια ενθάρρυνση της υγιούς επιχειρηματικότητας, που ως και σήμερα ακόμη παρεμποδίζεται και συκοφαντείται. Θετικά είναι τα μηνύματα και για τον πιο ελπιδοφόρο και ανταγωνιστικό τομέα του τουρισμού. Η ενθαρρυντική ποιοτική βελτίωσή του θα πρέπει να είναι από τις προτεραιότητες της κυβέρνησης και όλων των κομμάτων, αν ενδιαφέρονται πράγματι για ένα καλύτερο αύριο του λαού μας.

Παράλληλα προς τα ενδεικτικά προαναφερθέντα παρατηρείται και εντυπωσιακή αλλαγή του διεθνούς κλίματος για την Ελλάδα, καθώς αναγνωρίζονται πια οι επώδυνες προσπάθειές μας. Η νέα γενναία δανειοδότηση και η διαβεβαίωση ότι θα στηριχθεί η παραμονή μας στο ευρώ σταμάτησαν βαθμιαία την πολεμική κατά των Ελλήνων και της Ελλάδας, για να επακολουθήσει η πλειοδοσία σε επαίνους μέχρις υπερβολής, όπως είναι η αναγνώριση του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά ως του πολιτικού της χρονιάς στην Ευρώπη. Πολύ εύθραυστη αισιοδοξία πάντως, καθώς νοσεί πάντα επικίνδυνα το πολιτικό μας σύστημα - και όχι μόνο.

Του Γ. Μαρίνου από το Βήμα

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΡΙΝ 26 ΧΡΟΝΙΑ. ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΓΡΑΦΕ ΣΕ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ...

Παραθέτουμε το κύριο άρθρο του τότε διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» κ. Γιάννη Μαρίνου, στο τεύχος 22 Μαΐου 1986, υπό τον τίτλο:«Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού;».

Με αφορμή την έκθεση του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ.Δημ.Χαλικιά, ο οποίος μέσω ύβρεων από τις «προοδευτικές» δυνάμεις έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την ελληνική οικονομία, ο κ.Γ.Μαρίνος έγραφε:…

«Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα, να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά.Αντί να φτιάχνουμε νέα εργοστάσια, να κλείνομε κι αυτά που υπάρχουν. Αντί να εκσυγχρονίζουμε τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν παλιοσίδερα. Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και την λούφα. Αντί να προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύομε την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.

Αντί να ενθαρρύνομε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των προβληματικών επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν.

Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκομε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.

Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την εργατικότητα και την συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες τους, πολλοί απ” αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις μίσους τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.

Αντί το δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από την φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας, σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολούμενων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης γραφειοκρατίας.

Αντί να αναπτύσσομε την παραγωγή και να ενισχύομε την αυτοδυναμία της οικονομίας μας, το’χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολλάρια από τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά.

Αντί να διευκολύνεται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο.»
Αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Και αυτοί που αντιδρούν στην απαιτούμενη θεραπευτική αγωγή, φαίνεται ότι προτιμούν να καταποντιστούμε όλοι, χορεύοντας και τραγουδώντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού.
Και αυτό σχεδόν σίγουρα θα συμβεί, αφού τα σωστικά μέσα ολοένα και περιορίζονται.».

Πηγή :votegreece //  antilogos

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται ... (Ως φάρσα;;;)

Κατά τη διάρκεια των διακοπών μου διάβασα ένα βιβλίο που χρήσιμο θα ήταν να το μελετήσουν όλοι οι Ελληνες.

Συγγραφέας του ο φίλος «γείτονας» Γιώργος Ρωμαίος.

Τίτλος του: «Η Ελλάδα των δανείων και χρεοκοπιών». Με κατέθλιψε αλλά ταυτόχρονα με ενθουσίασε.

Και ιδού γιατί: Η σύγχρονη Ελλάδα με αφετηρία την Επανάσταση του 1821 ευθύς εξαρχής στηρίχθηκε σε ξένα δάνεια που έπαιρνε με πολλή δυσκολία και επώδυνους όρους. 

Αυστηρές ήταν οι πιέσεις, ο έλεγχος και οι κυρώσεις που προβλέπονταν και στα τότε μνημόνια. Αλλά αντίστοιχη και η ασυνεπής συμπεριφορά μας απέναντι στις υποχρεώσεις μας και όμοια με το σήμερα η κακοδιαχείριση, η κατασπατάληση και ο άνομος πλουτισμός κάποιων πολιτικών και στρατιωτικών της εποχής.

Ταυτόχρονα οι εμφύλιες συγκρούσεις από το 1824, προτού δηλαδή ακόμη επιτύχουμε την ανεξαρτησία μας. Το πρώτο δάνειο ύψους 800.000 λιρών Αγγλίας μάς δόθηκε με παραχώρηση εγγύησης «επί της γης και των φθαρτών κτημάτων του έθνους».

Μολονότι ο ιερός μας αγώνας ήταν σε εξέλιξη, οι ηγέτες του δεν δίσταζαν να καταχρεώνουν τον λαό και να σπαταλούν τα δάνεια. «Χαρακτηριστική η περίπτωση του "αχόρταγου" οπλαρχηγού Γκούρα, ο οποίος έπαιρνε για μισθούς και τρόφιμα 12.000 ανδρών, ενώ διέθετε μόνο 3.000». Διαπρεπείς απατεώνες από τότε. Γενικά το δάνειο το διαχειρίστηκαν Κουντουριώτηδες και Μαυροκορδάτος με κριτήρια πελατειακά και φατριαστικά όπως και σήμερα.

Οι δανειστές μας φρόντιζαν και εκείνοι να ωφελούνται ποικιλοτρόπως και κυρίως με το να μας καταβάλλουν μέρος μόνο από τα δάνεια που υποτίθεται ότι θα μας χορηγούσαν. Π.χ. από το δεύτερο δάνειο των 2 εκατ. λιρών έφθασαν στην Ελλάδα μόλις 232.558 λίρες!

Η διασπάθιση των δανείων της ανεξαρτησίας ήταν επόμενο να μας φέρει σε αδιέξοδο και στην πρώτη χρεοκοπία του νεοπαγούς ελληνικού κράτους. Φυσικά αποκλειστήκαμε από όλα τα χρηματιστήρια και έπαψαν να μας δανείζουν ως κακοπληρωτές.

Από την εποχή του Καποδίστρια και του Οθωνα χρονολογείται και το εθνικό σπορ της φοροδιαφυγής, η οποία έφθανε το 80%, όπως σημειώνει ο Γ. Ρωμαίος.

Και τότε όπως και τώρα για το δάνειο που μας εδόθη το 1833, ύψους 63 εκατ. δραχμών, δεσμευθήκαμε ότι προ πάσης άλλης δαπάνης από τα δημόσια έσοδα θα προηγούνταν η εξόφληση των τόκων και των χρεολυσίων. Τότε υπογράφηκε και το πρώτο μνημόνιο που μας επέβαλε η πρώτη τρόικα (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία). Με τη συνταγματική επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, ανεστάλη και πάλι η εξυπηρέτηση του δανείου.

Ο Κωλέττης ως πρωθυπουργός το 1847 προσπάθησε να πείσει την τότε τρόικα ότι «η μη καταβολή των τόκων ωφείλετο εις τους βουλευτάς και γερουσιαστάς οίτινες εν σώματι προσπαθούν να ελαττώσωσι τους φόρους, ατομικώς δε ηγωνίζοντο όπως αυξηθώσιν αι δαπάναι εν ταις ιδίαις αυτών επαρχίαις». Οπως περίπου και σήμερα.

Τότε η κυβέρνηση απηύθυνε επιστολή προς τις τρεις εγγυήτριες του δανείου δυνάμεις προτείνοντας την εξόφληση του εθνικού χρέους διά της πωλήσεως εθνικών κτημάτων. Ετσι είχαμε την πρώτη απόπειρα «ξεπουλήματος» της δημόσιας περιουσίας, όπως θα τη χαρακτήριζαν οι και σήμερα αρνητές εξοφλήσεως των δανείων προς τους ξένους. Και τότε προτάθηκε από την ελληνική κυβέρνηση η πώληση εθνικών γαιών, με συμφωνία για τακτική καταβολή μικρότερων δόσεων. Ετσι για πρώτη φορά προτείνονται για την αντιμετώπιση του χρέους οι «αποκρατικοποιήσεις», η «επιμήκυνση» και η «αναδιάρθρωσή» του, όπως επισημαίνει ο Γ. Ρωμαίος.

Η αποκαλυπτική αυτή αναδρομή, την οποία θα χρειαστεί ελλείψει χώρου να συνεχίσω και την επόμενη Κυριακή, επιβεβαιώνει ότι ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο ακόμη και στο θέμα του δανεισμού της Ελλάδας από το εξωτερικό, αφού τα όσα ζούμε σήμερα συνέβησαν κατ' επανάληψιν από τις αρχές του 1821, ακόμη και προτού ανακηρυχθεί και αναγνωριστεί η ανεξαρτησία της σύγχρονης Ελλάδας.

Του (ΜΕΓΑΛΟΥ) Γ. Μαρίνου από το Βήμα 

Πηγή : Αντίλογος  

Η λεηλασία συνεχίζεται (4)

Ολοκληρώνεται σήμερα η δημοσίευση αποσπασμάτων από έρευνα του Λ. Εύδοξου που δημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα του Κέντρου Σοσιαλιστικών Μελετών» (Ιούνιος, 2012) και παρουσιάζει με υπολογισμούς βασιζόμενους σε κατά κανόνα επίσημα στοιχεία την επί 20 χρόνια (τουλάχιστον) λεηλασία των δημόσιων εσόδων και των δανείων του κράτους από το εξωτερικό για κάλυψη των ελλειμμάτων που επιβεβαιώνει όχι ότι το «όλοι μαζί τα φάγαμε» αλλά πόσο μεγάλος είναι ο αριθμός των μικροαπατεώνων που «έτρωγαν» μαζί με τους μεγάλους κομπιναδόρους και τους μιζαδόρους πολιτικούς, εκ των οποίων κανένας δεν έχει ακόμη τιμωρηθεί και μόνο ένας τελεί σε προφυλάκιση. Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι η καταλήστευση των δημόσιων ταμείων συνεχίζεται και ιδού πώς κατά τον Λ. Εύδοξο:

«Τα σφάλματα του παρελθόντος δεν γίνονται μαθήματα για το παρόν και το μέλλον. Ετσι, σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, σταθμός διοδίων, όχι από τους πιο αποδοτικούς, είχε μέσα στο 2011, εξαιτίας των διαφόρων "κινητοποιήσεων", απώλειες εσόδων πάνω από 1.000.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος είχε απώλειες είσπραξης ΦΠΑ πάνω από (1.000.000 Χ 23%=) 230.000 ευρώ. Αλλά και απώλειες εταιρικού φόρου στο υπόλοιπο ποσό των (1.000.000 - 230.000 =) 770.000 ευρώ πάνω από (770.000 Χ 20% =) 154.000 ευρώ. Και απώλειες από τη φορολόγηση των μερισμάτων στα οποία θα κατέληγε το υπόλοιπο ποσό των (770.000 - 154 =) 616.000 ευρώ πάνω από (616.000 Χ 25% =) 154.000 ευρώ. Σύνολο: "χασούρα" πάνω από 538.000 ευρώ!
Για το σύνολο των σταθμών διοδίων της χώρας δεν θα ήταν παράλογο να δεκαπλασιαστούν αυτά τα ποσά!
Και αυτό για να κάνουν ανενόχλητοι την επαναστατική τους γυμναστική οι νεολαίοι του ΚΚΕ και τα στελέχη του ΠΑΜΕ, οι ακτιβιστές του κινήματος "Δεν πληρώνω" και οι εκβιαστές διαφόρων δυναμικών συντεχνιών όπως οι ταξιτζήδες! Ετσι, απεργία κήρυξε μεγαλοβδομαδιάτικα (Μεγάλη Τρίτη και Μεγάλη Παρασκευή) η ελεγχόμενη από τα κόμματα της ιδιότυπης ελληνικής Αριστεράς Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ). Ηταν αναπόφευκτο η απεργία να έχει αρνητικές συνέπειες στην πασχαλινή έξοδο των Ελλήνων που τονώνει τον εσωτερικό τουρισμό, στον καταταλαίπωρο τουρισμό των κρουαζιεροπλοίων που κάνει τα πρώτα του εφετινά βήματα, στην τροφοδοσία των νησιωτικών αγορών και στις εξαγωγές των νησιωτικών αγροτικών προϊόντων. Και τούτο γιατί, ως γνωστόν, οι απεργίες της ΠΝΟ δεν περιορίζονται στην αποχή από την εργασία. Αντίθετα, στα βήματα που χάραξε η πρωτοπόρος ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και με εκμετάλλευση του δόγματος των λαϊκιστών τε και ψοφοδεών πολιτικών "να μην ανοίξει κεφάλι" (απεργών εννοείται), παίρνει τη μορφή της στανικής ακινητοποίησης των πλοίων, κι ας αυτοκτονήσουν όσοι καταστρέφονται οικονομικά από τον "ετσιθελισμό" και την ανευθυνότητα των εργατοπατέρων».

Και για όλα αυτά, που καταγράψαμε και που συνέβαλαν αποφασιστικά στη σημερινή πτώχευση της Ελλάδας, ο καταγγέλλων ερευνητής του Κέντρου Σοσιαλιστικών Μελετών διερωτάται (κι εγώ μαζί του): «Πόσοι από τους ενόχους της απάτης κατέβαιναν στην πλατεία Συντάγματος και διαδήλωναν "αγανακτισμένοι" με σφιγμένες τις γροθιές; Πόσοι από τους ψευδο-δικαιούχους που ενισχύονταν από τον κρατικό κορβανά μούντζωναν τους (προφανώς κυρίως υπευθύνους) πολιτικούς; Πόσοι από τους αποδέκτες αντιδεοντολογικών επιδομάτων ή επιδοτήσεων εκδηλώνουν τη συμπάθειά τους για τους "αναξιοπαθούντες" συμπολίτες τους; Πόσοι από τους "πρωταθλητές" στην παραοικονομία και στη φοροδιαφυγή καθυβρίζουν τους δανειστές της χώρας για αισχροκερδή επιτόκια; Πόσοι από τους διεφθαρμένους πολιτικούς ζητούσαν από τους νεόπτωχους ψηφοφόρους τους υπομονή για τα επώδυνα μέτρα που προωθούσαν;
Και πόσοι από τα αθώα θύματα αυτής της λεηλασίας του κράτους, αλλά και των ίδιων, που την πληρώνουν με μείωση αποδοχών και συντάξεων και ανεργία, τα βάζουν εναντίον αυτών που την αποκαλύπτουν (όπως ο συντάκτης αυτής της στήλης) αντί εναντίον αυτών που γλεντούν με το προϊόν αυτής της λεηλασίας σε βάρος των κορόιδων;».

Του (ΜΕΓΑΛΟΥ) Γ. Μαρίνου από το Βήμα

Πηγή : Αντίλογος

Παρέλαση απατεώνων (3) ...

Σήμερα η τρίτη συνέχεια από την έρευνα που δημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα του Κέντρου Σοσιαλιστικών Μελετών» και επιμελώς αγνοήθηκε από εκείνους που υποτίθεται ότι αναζητούν αυτούς που καταβρόχθισαν τα δάνεια που έπαιρνε ασυλλόγιστα το ελληνικό κράτος κατά την τελευταία τριακονταετία για να καλύπτει τα ελλείμματά του.
Αναδημοσιεύοντας τις διαπιστώσεις του συγγραφέα-ερευνητή διαπιστώνουμε ότι ένας τεράστιος αριθμός, ίσως η πλειονότητα του ελληνικού (και αλλοδαπού) πληθυσμού της χώρας μας μετείχε σε αυτό το παράνομο φαγοπότι που βαθμιαία μας οδήγησε στην ουσιαστική πτώχευση και στα «καταραμένα» μνημόνια.
Αφού αναφέρθηκε στους κάθε κατηγορίας απατεώνες που έπαιρναν (ή παίρνουν ακόμη) συντάξεις, επιδόματα τυφλότητας και κάθε άλλου είδους αναπηρίας κτλ. (το δημοσίευμα του ΚΣΜ) συνεχίζει:
«Είναι κοινό μυστικό ότι ο λαός διαπρέπει και σε άλλα "αθλήματα", στα οποία διεκδικεί σε μόνιμη βάση τα ευρωπαϊκά σκήπτρα. Πρόκειται, φυσικά, για την παραοικονομία, τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή. Στις επιδόσεις τους και ιδίως σε αυτές της φοροδιαφυγής, ωστόσο, συμβάλλει και σύμπασα η κοινωνία με την ανοχή της και την υποταγή της στους εκβιασμούς των ενόχων, όταν λ.χ. δεν απαιτεί αποδείξεις, συναινεί στην αναγραφή μειωμένων τιμών κτλ.

Αν δε, όπως υπολογίζεται, η παραοικονομία υπερβαίνει το 30% του ΑΕΠ, τότε μια φοροδοτική απόδοση αυτής και μόνο της τάξεως του 3,5% θα είχε απαλλάξει τη χώρα από δανειακές ανάγκες (30% Χ 3,5% Χ 20 =) 21% του ΑΕΠ, πάντα σε χρονικό βάθος 20ετίας.
Βέβαια υπάρχει και η διαφθορά.
Δηλαδή, τα διάφορα "δωράκια" τα οποία καταβάλλουν οι πολίτες σε επίορκους, όπως αποκαλούνται, εκπροσώπους του κράτους. Αυτά δε τα "δωράκια" δεν καταβάλλονται μόνο για να κάμψουν αντιστάσεις στην απόκρυψη - και, ως εκ τούτου, νομιμοποίηση - μιας παρανομίας αλλά ακόμη και για να διεκπεραιωθεί μια καθ' όλα νόμιμη υπόθεση. Αυτά λοιπόν τα "δωράκια", πέρα από τα έσοδα που ενδεχομένως στερούν από τα δημόσια ταμεία, αυξάνουν τα εισοδήματα των "δωροληπτών".
Αυτό όμως το πρόσθετο εισόδημα παραμένει αδήλωτο και αφορολόγητο.

Και φυσικά υπάρχει και η διαφθορά των πολιτικών με τα δικά τους "δώρα": τις "μίζες" που δέχονται από τον ιδιωτικό τομέα. Με τα ίδια χαρακτηριστικά: όχι μόνο για να "κλείσουν τα μάτια" σε παρανομίες αλλά και για να μην μπλοκάρουν νόμιμες διαδικασίες. Η αποδοτικότητα μάλιστα αυτής της διαφθοράς φτάνει σε απίθανα ύψη, όπως αποδεικνύει "ο βίος και η πολιτεία" προβεβλημένου πολιτικού που έκλεψε την παράσταση τελευταία.
Η συνολική επιρροή της ωστόσο έχει μάλλον υπερεκτιμηθεί, ίσως γιατί ο καθένας εκλαμβάνει τις επιδόσεις της ως "συγχωροχάρτι" για τα δικά του πεπραγμένα. Με δεδομένο ότι οι δημόσιες επενδύσεις δεν υπερβαίνουν τα τελευταία χρόνια το 10% των δαπανών του ελληνικού κράτους και με την απλόχερη υπόθεση ότι η διαφθορά αντιστοιχεί στο 20% αυτού του ποσού, τότε α τελευταία είκοσι χρόνια μόλις θα επιβάρυνε κατά (10% Χ 20% Χ 20=) 40% έναν προϋπολογισμό (με την απλουστευτική παραδοχή ότι το ύψος του δεν μεταβάλλεται).
Αν τώρα υποτεθεί ότι από κάθε απάτη είχαν όφελος και ως εκ τούτου τη γνώριζαν κατά μέσον όρο τρία άτομα, ενώ συνεργαζόταν για το στήσιμό της (με το αζημίωτο φυσικά) ακόμη ένα τουλάχιστον, προκύπτει ότι συμμετοχή σε αυτό το "παλλαϊκό φαγοπότι" είχαν εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, συν-Ελληνες!

Μόνο στις ψευδοσυντάξεις θα πρέπει να αναλογούν με τους μετριότατους υπολογισμούς εξακόσιες-επτακόσιες χιλιάδες συνένοχοι! Κάμποσες δεκάδες χιλιάδες είναι και οι αγρότες που έπαιρναν τις παράνομες επιδοτήσεις και τις ξόδευαν για καλοπέραση. Φοροδιαφεύγουν, έστω και λίγο, δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες. Το δε 30% της παραοικονομίας δεν παράγεται από μετρημένες στα δάχτυλα οικονομικές μονάδες αλλά κυρίως από χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις».
Μία ακόμα σειρά αποκαλύψεων την επόμενη Κυριακή.

Του (ΜΕΓΑΛΟΥ) Γ. Μαρίνου από το Βήμα

Πηγή : Αντίλογος

Πώς διογκώθηκε το δημόσιο χρέος (2)

Ποσό 2,7 δισ. ευρώ, δηλαδή το 1% του προ κρίσεως δημοσίου χρέους της χώρας, υπολογίζει το Κέντρο Σοσιαλιστικών Μελετών ότι στοίχισε στα ασφαλιστικά ταμεία η επί μία 20ετία είσπραξη συντάξεων από 16.000 δήθεν «ψευδοαιωνόβιους» που είχαν πεθάνει αλλά τις συντάξεις τους παρανόμως εισέπρατταν προφανώς κάποιοι συγγενείς τους, όπως γράφαμε την περασμένη Κυριακή.
Αυτή η εκτίμηση που προέκυψε από έρευνα της εφημερίδας του Κέντρου Σοσιαλιστικών Μελετών (ΚΣΜ) έχει και συνέχεια η οποία βασίστηκε σε σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας σύμφωνα με την οποία 200.000 ψευδοσυνταξιούχοι (δηλαδή, μη δικαιούμενοι σύνταξης) επιβάρυναν τα ασφαλιστικά ταμεία με 750-850 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Και ο ερευνητής του ΚΣΜ αναλύει:
«Αν συνυπολογισθεί ότι, όπως επίσημα ανακοινώθηκε κατά την απογραφή των δικαιούχων επιδομάτων του υπουργείου, δεν εμφανίστηκαν - για ευνόητους λόγους - 36.294 ψευδοδικαιούχοι και ότι μετά την αποκάλυψη της απάτης τους επρόκειτο να εξοικονομηθούν τουλάχιστον 110 εκατ. ευρώ, γίνεται εύκολα αντιληπτό το πόσο είχε αποενοχοποιήσει ο περιρρέων λαϊκισμός στη συνείδηση της κοινωνίας την εξαπάτηση του Δημοσίου.

Οσο για τις οικονομικές επιπτώσεις της, αν αυτές περιοριστούν στους 200.000 ψευδοσυνταξιούχους της πρόσφατης αποκάλυψης και σε μια μέση ετήσια επιβάρυνση 800 εκατ. ευρώ, αυτή σε ένα εύλογο βάθος χρόνου 20ετίας κόστισε πάνω-κάτω (0,8Χ20=) 16 δισ. ευρώ, δηλαδή το 6,12% του προ κρίσεως συνολικού χρέους (261,4 δισ. ευρώ), χωρίς να συνυπολογιστούν οι τόκοι που αναλογούν σ' αυτή τη «λαϊκή» κραιπάλη!
Αν προστεθούν σε βάθος 20ετίας το κόστος των ψευδοσυνταξιούχων, το κόστος των ψευδοεπιδοματούχων, το κόστος της σπατάλης στο σύστημα περίθαλψης (από την οποία εξοικονομείται πλέον ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως), το κόστος διατήρησης στη ζωή ως δημόσιας επιχείρησης της Ολυμπιακής Αεροπορίας στις διάφορες οβιδιακές μεταμορφώσεις της, οι "αποζημιώσεις" που μοιράζονταν αφειδώς, ως μη όφειλε, σε αγρότες που εκβίαζαν κλείνοντας εθνικές οδούς ή κατεβαίνοντας με τρακτέρ σε πόλεις (μόνο το 2009 ανήλθαν σε 500 εκατ. ευρώ) κτλ., καθώς και οι τόκοι που τους αναλογούν, θα ήταν μάλλον μετριοπαθής ένας υπολογισμός που θα τους καταλόγιζε το 25%, ίσως και παραπάνω, του χρέους.

Αν συνυπολογισθεί και το ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ένα 35%-40% οφείλεται σε κατάπτωση εγγυητικών του Δημοσίου υπέρ διαφόρων ΔΕΚΟ, για να συντηρούν οι τελευταίες υπεράριθμο και καλά αμειβόμενο προσωπικό και να ασκούν λαϊκίστικη πολιτική χαμηλών χρεώσεων, τότε γίνεται εύκολα αντιληπτό το ότι χωρίς αυτό το "λαϊκό πανηγύρι" το χρέος της Ελλάδας θα κυμαινόταν, ως ποσοστό του ΑΕΠ της, σε επίπεδα άκρως ευνομούμενης ευρωπαϊκής χώρας».
Εγώ, απαιτητικότερος από τον ερευνητή του ΚΣΜ, διερωτώμαι:
Πέρα από αυτούς τους χιλιάδες απατεώνες συμπολίτες μας, πόσοι τυχόν κομματάρχες συνέπραξαν στη συγκάλυψη της απάτης, πόσοι συνδικαλιστές, πόσοι γιατροί που εξέδιδαν ψευδείς βεβαιώσεις «περί αρίστης υγείας» των νεκρών, τυφλών, αναπήρων κτλ. και πόσοι υπάλληλοι του ΙΚΑ (όπως π.χ. οι αποκαλυφθέντες στο υποκατάστημα Καλλιθέας);
Και το κυριότερο:
Γιατί τα Ταμεία ή το Δημόσιο περιορίζονται στη διακοπή των πρόωρων συντάξεων (αν όντως διακόπηκαν όλες) και δεν ζητούν επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων, αναδρομικά και εντόκως, όπως προβλέπει ο νόμος;
Και γιατί δεν ανακοινώνονται τα ονόματά τους για παραδειγματισμό και κυρίως για αποτροπή απομιμήσεως και από άλλους, αναξιοπαθούντες ή μη;
Αλλά, θα πρέπει να προσθέσω, και πόσοι δημοσιογράφοι και πόσα ΜΜΕ με τον γνωστό λαϊκισμό τους, τη μόνιμη συνηγορία τους υπέρ των λαϊκών στρωμάτων και των πανίσχυρων συντεχνιών δεν δείχνουν επιείκεια και συμπάθεια, για να μην πω ότι δικαιολογούν αυτές τις μικροαπάτες, που όμως το αθροιζόμενο κόστος τους ανέρχεται σε απώλειες δισεκατομμυρίων ευρώ, που οι συνυπεύθυνοι πολιτικοί μας τις κάλυπταν με ανέμελο δανεισμό και απαλλαγή των ενόχων από τα άνομα εισοδήματά τους;
Του (ΜΕΓΑΛΟΥ) Γ. Μαρίνου από το Βήμα

Πηγή : Αντίλογος