Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ

 Πηγή                                                                                       

Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

 

Bannon, Salvini & Modrikamen

Σε προηγούμενο άρθρο μας είχαμε αρχίσει να αναλύουμε τη φιγούρα του Steve Bannon και το πολιτικό δημιούργημα του, ‘The Movement’ (Το κίνημα), που αποτελεί το επίκεντρο αυτού που έχει μετονομαστεί από όλους τους αναλυτές ως ‘διεθνής κυριαρχισμός’ (sovranismo) και στον οποίο έχουν ήδη ενθουσιωδώς ενταχθεί τα λεγόμενα ‘λαϊκιστικά’ κινήματα και οι ηγέτες της μισής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων στην Ιταλία ο Matteo Salvini και η Giorgia Meloni.

Σήμερα θα προχωρήσουμε περισσότερο αναλυτικά στην έρευνά μας. Όπως υποστηρίξαμε στο προηγούμενο άρθρο, το ‘The Movement’, ιδρύθηκε επισήμως στις Βρυξέλες τον Ιανουάριο του 2017, στο γραφείο του Ιουδαίου δικηγόρου Mischaël Modrikamen, επικεφαλή του Λαϊκού Βελγικού Κόμματος και πρώην προέδρου της φιλελεύθερης Ισραηλιτικής Κοινότητας του Βελγίου. Το ‘The Movement’ έχει ως σκοπό να συντονίζει, να βοηθά και να χρηματοδοτεί όλα τα κόμματα και τα πολιτικά κινήματα της δυτικής, ευρω-αμερικανικής ζώνης που βρίσκονται κοντά στο κίνημα του ‘κυριαρχισμού’ και ‘λαϊκισμού’, που σήμερα βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση.

Αυτό το διεθνές ‘δίκτυο’, φαινομενικά, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την ηγεμονία του Τζωρτζ Σόρος και να υπερασπιστεί τις ‘αξίες’ της Δύσης ενάντια στη ‘βαρβαρότητα’ που προέρχεται από την Ανατολή και αντιπροσωπεύεται κυρίως από το Ισλάμ και από κράτη όπως το Ιράν, την Κίνα αλλά και από τη Ρωσία του Πούτιν (τον οποίο ο Bannon προσπάθησε να ενσωματώσει σε αυτό το σχέδιο, αλλά χωρίς επιτυχία, τουλάχιστον μέχρι σήμερα.)

Υπό αυτή την έννοια, τα συνθήματά του θα είναι η υπεράσπιση ενός ‘πεφωτισμένου’ καπιταλισμού, αποδεσμευμένου από τις υπερβολές του χρηματοπιστωτικού συστήματος, την υπεράσπιση των εθνικών ταυτοτήτων και κυριαρχιών, την καταπολέμηση της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, την υπεράσπιση των ‘ιουδαιοχριστιανικών’ (sic) ριζών της Δύσης κ.λπ. Έννοιες που εύκολα ελκύουν κόμματα και πολιτικούς αρχηγούς, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από την υπόσχεση σημαντικών χρηματικών υποστηρίξεων.

Επιπλέον, μεσοπρόθεσμα, η προοπτική του ‘Κινήματος’ είναι να επεκτείνει την επιχειρησιακή του σφαίρα και στο λαϊκό και συντηρητικό πολιτικό μέτωπο, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια υπερεθνική συμμαχία ανάμεσα στα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα. Πρόκειται για μια υπερεθνική συμμαχία που, στην πρόθεση του Bannon και του Modrikamen, θα πρέπει ήδη να δώσει χειροπιαστά αποτελέσματα στις προσεχείς ευρωπαϊκές εκλογές, με τη δημιουργία μιας πολυάριθμης κοινοβουλευτικής ομάδας στο Στρασβούργο σε θέση να εξασκεί μια σημαντική πολιτική πίεση, ακόμη και να ξεπεράσει τις πλειοψηφίες των συστημικών κομμάτων.

Όπως ήδη αναφέραμε, πίσω από αυτή την επιχείρηση, φαινομενικά τόσο ανανεωτική, ελκυστική και ‘ενάντια στο ρεύμα’, κρύβεται η πολλοστή παγίδα σχεδιασμένη από τις χειρότερες ανατρεπτικές ‘ευφυΐες’, που λειτουργούν στις ΗΠΑ, μαζί με άλλες από άλλα σημεία του κόσμου… Ο σκοπός είναι να ενσωματώσουν και να διαχειριστούν γεωπολιτικά και στρατηγικά τη λαϊκή αντίδραση, ώστε μετά ενδεχομένως να την προσανατολίσουν όπου και όπως θέλουν έναντι των καταστροφικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών σχεδιασμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΟΗΕ κ.λπ. Όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ορισμένα φαινόμενα όπως αυτά των ‘λαϊκισμών’, εν μέρει δημιουργούνται ως βαλβίδες εκτόνωσης των λαών, και εν μέρει, ιδιαίτερα όταν ξεπερνούν κάποια όρια ασφαλείας, χρησιμοποιούνται και κατευθύνονται ως πολιορκητικοί κριοί εναντίον καθορισμένων εχθρών ή στόχων.

O Bannon στη Σιωνιστική Οργάνωση Αμερικής

Για παράδειγμα, οι μεταναστευτικές ροές, που σχεδιάστηκαν για την εθνική και πολιτιστική αποσταθεροποίηση σε πλανητική κλίμακα ή για να εκβιάσουν ορισμένες χώρες, αποτελούν μία πραγματικότητα που υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό. Όταν ένα φαινόμενο όπως αυτό φθάνει να προκαλεί αντιδράσεις που ξεπερνούν το όριο ασφαλείας και που μπορούν να συγκεκριμενοποιηθούν σε πολιτικές ιδέες αντίδρασης που εκφράζονται από κόμματα ή κινήματα, τότε φθάνει η στιγμή για να εισέλθουν στην σκηνή εκείνες οι δυνάμεις που θα ενσωματώσουν και θα ελέγξουν αυτά τα κινήματα. Έτσι γεννιέται, για παράδειγμα, η ανάγκη του 'The Movement' ως μηχανισμού ενσωμάτωσης και κατ’ επέκταση εκτόνωσης.

Για πολλοστή φορά οι ΗΠΑ εισβάλλουν στη διεθνή σκηνή, για να την αποσταθεροποιήσουν υπέρ τους. Όπως παρατήρησε ο Claudio Mutti, η πράξη γέννησης του ‘αμερικανικού απομονωτισμού’, το λεγόμενο Δόγμα Μονρόε που αναγγέλθηκε από τον ομώνυμο πρόεδρο στις 2 Δεκεμβρίου του 1823, ιστορικά αποτέλεσε την πρώτη προγραμματική διατύπωση του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού, διαποτισμένη με μεσσιανισμό, πουριτανισμό και Καλβινισμό που θα απομάκρυνε γρήγορα την Ευρώπη από τη θέση της ως κέντρου του πολιτισμού και του νόμου του κόσμου. Κατά τον ίδιο τρόπο σήμερα, η ρητορική του νέου αμερικανικού απομονωτισμού διατυπωμένη από τον Trump, με τα συνθήματα ‘America First’ και ‘Μake America Great Again’, πίσω από τα οποία κρύβεται η εκλογική προπαγάνδα που επεξεργάστηκε ο Steve Bannon όταν ήταν ακόμη chief strategist του Trump, φαίνεται ως μία πρόσκληση για να επιβεβαιώσει με δύναμη την ιδιαίτερη αμερικανική εθνική ταυτότητα και το ρόλο παγκόσμιου οδηγού που η ‘Πρόνοια’ θα είχε αναθέσει στην βορειοαμερικανική χώρα.

Αυτός ο μηχανισμός, αυτό το ντελίριο παντοδυναμίας έχει μία σαφή καταγωγή στον καλβινικό πουριτανισμό και σε ένα γνωστό ταλμουδικό μεσσιανισμό. Όλα αυτά βρίσκονται στο κίνημα του Bannon και στη λεγόμενη αμερικανική Alternative Right [Σ.τ.Μ. Η εκτίμηση του αρθρογράφου για την Alt-Right είναι μάλλον ανακριβής καθώς αυτή έχει την πηγή της στη μεταλαμπάδευση ευρωπαϊκών ιδεών του μεσοπολέμου στην αμερικανική πολιτική σκηνή και ελάχιστα οφείλει στην αμερικανική πουριτανική παράδοση] στην οποία ο μυστηριώδης δημοσιογράφος και κινηματογραφικός παραγωγός είναι ηγετική φυσιογνωμία και βρίσκει τη διαδικτυακή του πλατφόρμα στην πύλη Breitbart News, της οποίας ο ίδιος ο Bannon είναι διευθυντής και που τώρα, μετά το επίσημο 'σπάσιμο' με τον Trump, είναι πρόεδρος. Όσον αφορά αυτό, μάλλον η εγκατάλειψη του ρόλου του συμβούλου του Trump είναι λειτουργική ώστε να τον απελευθερώσει από τις επίσημες δεσμεύσεις του και να μπορεί να εργάζεται χωρίς εμπόδια σε ένα άλλο μέτωπο, δηλαδή εκείνο για το οποίο μιλούμε.

Το μοναστήρι Certosa di Trisulti

Εξάλλου ο Bannon, πρώην άνθρωπος της Goldman Sachs, ονομάστηκε από τον Pietrangelo Buttafuoco, ο ‘Μακιαβέλι στην υπηρεσία του διεθνούς κυριαρχισμού (sovranismo)’, θεωρήθηκε το κατάλληλο πρόσωπο για να εκπαιδευτεί και να παρουσιαστεί ως εκπρόσωπος μιας κουλτούρας ασαφώς ‘παραδοσιακής’, εξαιρετικά αόριστης και σε σύγχυση όσον αφορά τη διδασκαλία της. Ωστόσο, αυτό το προσωπείο επέτρεψε στον Bannon να αποκτήσει μία πίστωση και μία φήμη ώστε να προσελκύσει συντηρητικά περιβάλλοντα και μάλιστα να συνδεθεί με τον αντι-νεωτεριστικό καθολικισμό. Ας σκεφθούμε τη σχέση του Bannon με τον καρδινάλιο Raymond Leo Burke, αυτοί οι δύο πράγματι εργάζονται για δημιουργήσουν ένα είδος ακαδημίας ‘theo-con’ (Θεό-συντηρητισμού, κατά το Neo-con, νέο-συντηρητηρισμού) στο αβαείο Certosa di Trisulti, στο Collepardo, στην επαρχία του Frosinone. Οπότε, ένας Αμερικανός, χωρίς θεολογική κατάρτιση και με επικίνδυνες προθέσεις, θα μπορέσει να εγκαταστήσει ένα ιδεολογικό-πολιτιστικό αρχηγείο, το οποίο ονομάστηκε από τον ίδιο ως ‘Ακαδημία για την Ιουδαίο-Χριστιανική Δύση’(!) σε ένα ιερό τόπο βαθιάς παράδοσης όπως αυτό το μοναστήρι, μόλις 100 χιλιόμετρα μακριά από τη Ρώμη.

Ευθυγραμμισμένο, με ολόκληρη την επιχείρηση ‘The Movement’, εμφανίζεται προφανώς και το κράτος του Ισραήλ, όσο εκπληκτικό και εάν ακούγεται, ακόμη και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου σφυρηλατεί φιλίες με τους πολιτικούς ηγέτες των αυξανόμενων λαϊκιστικών ευρωπαϊκών κινημάτων όπως τον Βίκτορ Ορμπάν και τον Σεμπάστιαν Κουρτς και οι λαϊκιστικοί κύκλοι του είναι συμπαθείς. Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ, θεμελιώδες όπως πάντα για τις Ηνωμένες Πολιτείες στη σκακιέρα της Μέσης Ανατολής, αντιπροσωπεύει ένα θεμελιώδες σημείο αναφοράς για τον Bannon, ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται με γραφικό τρόπο ως ‘χριστιανός σιωνιστής’.

Επιπλέον, ο ίδιος ο Modrikamen, είναι ο μοναδικός ηγέτης κόμματος που απέρριψε εντελώς την ιδέα της αναγνώρισης των παλαιστινιακών δικαιωμάτων στο βελγικό κοινοβούλιο, με την ευκαιρία της ‘Διεθνούς Συνόδου Κορυφής’ στην Ιερουσαλήμ το Δεκέμβριο του 2016. Προσκεκλημένος με όλες τις τιμές στην Κνεσέτ, εκτός από το να δώσει την αλληλεγγύη του στους σιωνιστές κατακτητές της Παλαιστίνης, υπέγραψε κοινή δήλωση με άλλες συμμετέχουσες χώρες, το περιεχόμενο της οποίας αντηχούσε πλήρως, ένα μήνα πριν από τη γέννηση του ‘The Movement’, τις πολιτικές προτάσεις των λαϊκιστικών κινημάτων. Όπως σημειώνεται, αυτή η πολύ περίεργη Σύνοδος Κορυφής της Ιερουσαλήμ, που οργανώθηκε από την Yasmine Dehaen, τη σύζυγο του Modrikamen φαινόταν σχεδόν η ιδρυτική σύνοδος του διεθνούς λαϊκισμού.

Η διάσταση neo-con με τις γκροτέσκες ιουδαιοχριστιανικές αποχρώσεις και γενικότερα η προσέγγιση του Bannon έχει αναλυθεί από τον Luigi Copertino, ο οποίος έχει δει καθαρά μία προτεσταντική-καλβινιστική μήτρα που είναι η βάση της ίδιας της γέννησης του καπιταλισμού και πολλών άλλων διαδοχικών εκφυλισμών της σύγχρονης εποχής. Έχει επίσης σημειωθεί ότι ο Bannon μιλάει πάντοτε για ‘Χριστιανισμό’, χωρίς να διακρίνει στο εσωτερικό του μεταξύ του Καθολικισμού, της Ορθοδοξίας και του Προτεσταντισμού. Αυτό προφανώς δεν είναι τυχαίο.

Στην ουσία, είναι φανερό ότι η σκέψη του επίδοξου μεταπολιτικού οδηγού της παγκόσμιας λαϊκιστικής εθνικής επανάστασης δεν προτείνει τίποτα νέο, αλλά απλώς προσπαθεί να κρύψει με μία κινηματική διαλεκτική τη βορειοαμερικανική προσπάθεια να διεκδικήσει αυτή την παγκόσμια ηγεμονία που διακυβεύεται από την εμφάνιση νέων διεθνών παραγόντων. Ως εκ τούτου, ο διεθνής sovranismo δεν θα είναι παρά το πολλοστό εργαλείο μέσω του οποίου ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα προσπαθήσει να επιβεβαιωθεί σε πλανητική κλίμακα, διατηρώντας την οικονομική και πολιτιστική του ηγεμονία και ενώνοντας κάτω από το έμβλημα μιας νέας μορφής αμερικανισμού τις πολιτικές ομάδες που αντιτίθενται στα θεσμικά όργανα τη ς Ευρωπαϊκής Ένωσης και που επιδιώκουν να εκφραστούν ως η αναπόφευκτη λαϊκή δυσαρέσκεια έναντι των (πράγματι) καταστροφικών πολιτικών της. Θα προσπαθήσει να το επιτύχει δε αποκτώντας τον έλεγχο ενός πολιτικού φαινομένου, συγκεχυμένου από διάφορες οπτικές γωνίες, το οποίο θα μπορούσε να επιτρέψει στο τέρας με τα αστέρια και τις λωρίδες να λειτουργήσει σε υπερεθνικό ή ακόμα και διηπειρωτικό επίπεδο.

Σήμερα βρισκόμαστε έναντι δύο στρατηγικών που η μία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη ή μία έχει ανάγκη την άλλη: Σόρος (κοσμοπολιτισμός-μεταναστευτισμός) από τη μία και Bannon (ψευδό-συντηρητισμός, ψευδό-παράδοση) από την άλλη, η Σκύλλα και η Χάρυβδις και στη μέση όλοι εμείς.

Θεόδοτος: Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Επειδή ο όρος «αριστερά» έχει ταυτιστεί με τις ιδεολογίες κομμουνιστικής-σοσιαλιστικής προέλευσης, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο που έχει ως στόχο να ξεκαθαρίσει, μια για πάντα, την πραγματική σημασία αυτού του όρου.

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Hieronymus Bosch, o Ταχυδακτυλουργός

Ίσως, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, είναι η ''διαδεδομένη κατάσταση Σύγχυσης'': σύγχυση στις ιδέες, στους όρους, στους σκοπούς, στις έννοιες κλπ. Έτσι λοιπόν, το γεγονός ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία εντάχθηκε στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία, είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της σύγχυσης.

Είναι γνωστό ότι, κατά την διάρκεια της σύγκλησης της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 1789, οι φιλελεύθεροι αστοί δεν κάθισαν στα Δεξιά του Προέδρου, αλλά στα Αριστερά. Η γενικότερη στάση τους, φιλοσοφική, θρησκευτική, πολιτική, οικονομική, ήταν εντελώς εχθρική έναντι της Παραδόσεως. Πως λοιπόν φθάσαμε να αποκαλούμε Δεξιούς τους φιλελεύθερους, και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι να αντιμετωπίζουν εχθρικά την αριστερά, στην οποία φιλοσοφικά ανήκουν; Ωραίο μπέρδεμα, θα αναφωνήσετε! Ας το ξεδιαλύνουμε λοιπόν:

Για τον Άγγλο πατέρα του κλασικού φιλελευθερισμού, τον John Locke, ο Γερμανός καθηγητής της πολιτικής φιλοσοφίας, Eric Voegelin, γράφει: «Eάν λάβουμε υπ’ όψιν αυτή την αποκρουστική διαστροφή των ανθρώπινων ιδεών· εάν περαιτέρω θυμηθούμε κάποιες άλλες λεπτομέρειες, όπως το Θεό ως ιδιοκτήτη· τα βέβηλα σχόλια επί του Δείπνου του Κυρίου, (…) την άρνηση να εισαχθούν οιεσδήποτε θετικές-ηθικές αρχές στη δημόσια σφαίρα για τη συγκράτηση του πάθους, και αν λάβουμε υπ’ όψιν την ασυνείδητη άγνοια της σοβαρότητας της ερμηνείας του, καταλήγουμε στο συμπέρασμα- στο οποίο ο προσεκτικός αναγνώστης έχει ήδη φθάσει- πως ο Locke έπασχε από μια σοβαρή πνευματική διαταραχή. Λέω εσκεμμένα πνευματική (spiritual) και όχι διανοητική (mental)· ο Locke δεν ήταν μία κλινική περίπτωση και η ασθένεια του δεν συγκαταλέγεται στις κατηγορίες της ψυχοπαθολογίας. Η δική του περίπτωση είναι μία περίπτωση πνευματικής ασθένειας με την έννοια της ‘πλατωνικής νόσου’· ανήκει δηλαδή στην πνευματοπαθολογία του 17ου αιώνα(…) Στον Locke, η ζοφερή παράνοια της απληστίας φθάνει στο αμόκ. »

Ο Eric Voegelin με αυτές τις φράσεις, σκιαγράφησε τον βαθύτερο μεταφυσικό-φιλοσοφικό πυρήνα της φιλελεύθερης σκέψης.

Eric Voegelin

Τώρα όμως ας έλθουμε στο πεδίο των πολιτικών εξελίξεων: Μετά την επανάσταση του Oliver Cromwell στην Αγγλία και μετά την επανάσταση του 1789 στην Γαλλία, εμφανίστηκε ένα πολιτικό ρεύμα το οποίο προσπάθησε να συνδυάσει τις παλαιές παραδοσιακές αρχές με την ''φυσική ισότητα'' και την ''ελεύθερη οικονομία''. Έτσι διαμορφώθηκε η ιδεολογία που ονομάστηκε ''συντηρητικός φιλελευθερισμός''. Η διαμόρφωση αυτού του ρεύματος δεν έγινε επειδή οι θεμελιωτές του ήταν ενάντιοι στο πνεύμα των προαναφερθέντων επαναστάσεων. Ακριβώς το αντίθετο : ο σκοπός τους είναι να διασώσουν αυτό πνεύμα, διότι έβλεπαν ότι οι πιο ακραίες και ριζοσπαστικές πολιτικές μορφές που είχαν αναδυθεί μέσα από αυτές τις επαναστάσεις, έθεταν σε κίνδυνο τόσο την ''κρατική τάξη'' όσο και την αστική οικονομία. Προσπάθησαν ,δηλαδή, να θέσουν ένα φρένο στην ανατροπή.(πχ. ήθελαν το δικαίωμα ψήφου να είναι περιορισμένο) Γι’ αυτό τον λόγο, οι ιστορικοί ενέταξαν τον ''συντηρητικό φιλελευθερισμό'' στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία.(κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Όπως είχε γράψει ο Jaime Balmes: «το συντηρητικό κόμμα είναι o συντηρητής της επανάστασης»). Με το πέρασμα του χρόνου, ο συντηρητικός φιλελευθερισμός, έχασε τον όρο(και την ουσία) ''συντηρητικός'' και έγινε απλά φιλελευθερισμός.
Εάν το πρώτο χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής, είναι, όπως αναφέραμε, η διαδεδομένη σύγχυση, το δεύτερο πιο σημαντικό χαρακτηριστικό, είναι ο οικονομισμός: δηλαδή, η αξιολόγηση του κοινωνικού ''όλου'' μέσα από την οικονομική οπτική. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία εάν θα πρόκειται για μία οικονομική οπτική που συμφέρει τους λίγους ή τους πολλούς. Αυτό που μετράει είναι ο πυρήνας της αξιολόγησης του κοινωνικού ''είναι''. Και αυτός είναι οικονομικός.(ενώ, για παράδειγμα, στην προ-μοντέρνα εποχή ο πυρήνας αυτός αποτελείτο από την καταγωγή(το αίμα), το πνεύμα, την θρησκεία).
Θέτοντας λοιπόν στο προσκήνιο την οικονομία, όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές και ανθρωπολογικές παράμετροι (ήθος, θρησκευτικότητα, Ιεραρχία, Παραδόσεις κλπ)ξεχάστηκαν ή σκεπάστηκαν, με αποτέλεσμα όλες οι πολιτικές και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, να έχουν στο επίκεντρο τους μόνον την οικονομία. Μετά την εδραίωση του Μαρξισμού, ο αστός, θέλοντας να διαφοροποιηθεί από τον αριστερό-μαρξιστή που επιδίωκε την οικονομική ισότητα , έπρεπε να επικαλεστεί έναν όρο που εμπεριέχει την έννοια της ''Παράδοσης'', του ''Ορθόδοξου'', του ''Ορθού'', δηλαδή τον όρο ''Δεξιά'', ώστε να μπορέσει να αντισταθεί στις δυνάμεις της ολικής ανατροπής, δηλαδή την κομμουνιστική αριστερά. Δεν μπορούσε βέβαια (ο αστός) να δηλώσει αριστερός και ταυτόχρονα να κηρύξει τον πόλεμο στην….αριστερά.

Με αυτό τον τρόπο λοιπόν, απεκρύβη η πραγματική σύγκρουση, που στην ουσία, θα μπορούσε να ορισθεί ως: η καπιταλιστική (φιλελεύθερη) αριστερά -ενάντια -στην κομμουνιστική αριστερά (ουσιαστικά, ένας εμφύλιος πόλεμος).
Ας δώσουμε λοιπόν, μια για πάντα, τον μόνον και αληθινό ιδεολογικό ορισμό των φιλελευθέρων: είναι η αριστερά του χρήματος, και κατά συνέπεια, ο αστός δεν είναι Δεξιός.
Τώρα, θα πρέπει να σκιαγραφηθεί η απάντηση σε ένα πολύ βαθύ ζήτημα: Πως μέσα από την αριστερή φιλοσοφία, προέκυψαν δύο αντίθετες οικονομικές θέσεις;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να δοθεί, εάν δεν κατανοήσουμε την δισυπόστατη φύση της αριστερής φιλοσοφίας:
Α) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΣΜΟΣ. Δεν υπάρχει Αντικειμενική αλήθεια, τα πάντα καθορίζονται από τον άνθρωπο, από τις όποιες ανάγκες του, από την θέληση των πολλών ή και των λίγων. Ο υποκειμενισμός, στο θρησκευτικό πεδίο, γέννησε τον προτεσταντισμό, μέσα από τον οποίο αναδύθηκε το πνεύμα του καπιταλισμού. Ιδού λοιπόν πως δημιουργήθηκε η πρώτη οικονομική θέση της αριστεράς, ο οικονομικός φιλελευθερισμός (καπιταλισμός).

Β) ΕΞΙΣΩΤΙΣΜΟΣ. Μία άλλη πλευρά της γνωστικής νοοτροπίας, από την οποία εξάλλου απορρέει η υποκειμενική αντίληψη, ήταν η άσβεστη επιθυμία για την εξάλειψη κάθε διαφοράς μεταξύ των ανθρώπων, η επιβολή της ισότητας, ως τρόπος ομογενοποίησης της κάθε ανθρώπινης μονάδας σε ένα αδιαφοροποίητο ''όλο''. Από αυτή την τάση εξισωτισμού, δημιουργήθηκε η δεύτερη οικονομική θέση της αριστεράς, δηλαδή ο κομμουνισμός.
Συνοψίζοντας μυθιστορηματικά: εάν ο σύνδεσμος Βιομηχάνων ''ξεχνούσε'' τα χρήματά του και το ΚΚΕ ''ξεχνούσε'' την ισότητα, τότε όχι απλώς θα συνεννοούνταν μεταξύ τους θαυμάσια, αλλά θα είχαν γίνει οικογενειακοί φίλοι.
Στην σύγχρονη εποχή, ο κόσμος, έτσι ή αλλιώς, περιστρέφεται αριστερά.

ΥΣ. Πρέπει να τονιστεί, ότι οι όροι Δεξιά και Αριστερά, είναι παιδιά του κοινοβουλευτισμού. Πριν από αυτόν δεν υπήρχαν. Αυτό που υπήρχε ήταν μεν Δεξιά (ως αρχέτυπο) αλλά δεν αποκαλούσε έτσι τον εαυτό του. Αναγκάστηκε να ονοματίσει τον εαυτό του , όταν η αίρεση (η αριστερά) ονομάτισε τον εαυτό της και πήρε την θέση της «εις τα αριστερά του Όντος» Από την άλλη πλευρά, μία ''Δεξιά'' εντός κοινοβουλίου, δεν είναι πια Δεξιά, διότι η νομιμοποίηση του κοινοβουλίου, είναι η νομιμοποίηση του υποκειμενισμού.

Θεόδοτος: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Ο ΜΑΝΙΧΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ "ΚΥΡΩΣΕΩΝ" ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

 Γράφει  ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης

Το φαινόμενο είναι πλέον σύνηθες:  Μόλις μία χώρα τολμήσει να πράξει ή να σκεφθεί διαφορετικά από αυτό που επιθυμεί η γνωστική-φιλελεύθερη Δύση, αμέσως της επιβάλλονται κυρώσεις διαφόρων μορφών (οικονομικές, διπλωματικές, πολιτικές κλπ). Εκτός από την αυτονόητη πίεση που αυτά τα μέτρα θα δημιουργήσουν στην χώρα θύμα, υπάρχει και ένας άλλος λόγος, πιο κρυφός,  για τον οποίο γίνεται η πομπώδης, σχεδόν τελετουργική ανακοίνωση, ότι σε αυτήν την χώρα θα επιβληθούν  "κυρώσεις" : η γνωστική πολιτική ήταν πάντα μανιχαϊστική• δημιουργούσε (και δημιουργεί)  άξονες του "καλού" και του "κακού", συνασπισμούς του "φωτός" και συνασπισμούς του "σκότους".

           

Τι συμβαίνει όταν ο πιστός μιας θρησκείας παραβεί τους κανόνες που αυτή θέτει;  Ο Ιερέας επιβάλλει έναν «κανόνα», τον οποίο ο αμαρτήσας πρέπει να τον εφαρμόσει, εάν θέλει να λάβει την συγχώρεση και να επιστρέψει στην κοινότητα των «κεκαθαρμένων». Έτσι λοιπόν, ο μέγας ιερέας του γνωστικισμού (οι ΗΠΑ ή η ΕΕ) μόλις αντιληφθούν ότι κάποια χώρα αμαρτήσει, δηλαδή: δεν επιτρέπει τους γάμους γκέι, δεν κάθεται να υποστεί γεωπολιτικές ήττες, δεν εφαρμόζει τον φιλελευθερισμό, δεν δέχεται την πολιτική ορθότητα, τότε αμέσως, όλα τα  τηλεοπτικά κανάλια , όλες οι εφημερίδες, όλα τα κυβερνεία, εξαγγέλλουν : «Θα επιβληθούν κυρώσεις…»

Και ο μέσος πολίτης που το ακούει, συνειρμικά, θυμάται ότι κυρώσεις, τιμωρία, επίπληξη, μπορούσαν να του επιβάλλουν μόνον τρεις ιερές φιγούρες : η οικογένεια του, ο δάσκαλος, ο πνευματικός του. Έτσι, ασυνείδητα,  θα του δημιουργηθεί η εντύπωση ότι για να επιβάλλονται κυρώσεις σε αυτήν την χώρα, σημαίνει ότι έκανε "κάτι κακό" , κάτι που έθιξε την "οικογένεια", τον "δάσκαλο", τον "πνευματικό."

Η "οικογένεια", είναι  η κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία, ο "δάσκαλος" (δασκάλες), είναι η  Βilderberg  και η Τrilateral, και ο "πνευματικός", είναι η μασονία και η νέα αριστερά. 

Πουριτανός ιεροκήρυκας

Οι διάφοροι αναλυτές όταν μας εξηγούν τα αίτια των γεωπολιτικών συγκρούσεων(για παράδειγμα όσα συμβαίνουν σήμερα με την Ρωσία), συνήθως αναφέρονται στους οικονομικούς, ενεργειακούς και στρατηγικούς ανταγωνισμούς, αποσιωπώντας το γεγονός ότι υπάρχει μία "γνωστική γεωπολιτική", τα βασικά σημεία της οποίας είχε περιγράψει με σαφήνεια ο καθ. Δ. Μιχαλόπουλος στο βιβλίο του ο Εθνικός Διχασμός. Η άλλη διάσταση: «Κατά τον W.Lippmann, οι χώρες των δυτικών ακτών της Ευρώπης και η Αμερικανική ήπειρος συγκροτούν κοινότητα• η κοινότητα αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί Ατλαντική. Έτσι, η Βρετανία από την μία πλευρά, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ολλανδία, οι Σκανδιναβικές χώρες, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία και, από την άλλη, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς καθώς και το σύνολο των άλλων αμερικανικών χωρών συνδέονται μεταξύ τους μέσω του ατλαντικού ωκεανού και αντιπαρατίθενται σε χώρες όπως η Ρωσία, ορισμένες βαλκανικές (σαν την Σερβία πχ)[…] Το πρώτο που μπορεί να κανείς να παρατηρήσει όσον αφορά το παραπάνω σχήμα είναι η λογική βάση πάνω στην οποία έχει αναπτυχθεί. Πράγματι οι ατλαντικές χώρες δεν συνδέονται από συμφέροντα απλώς, αλλά κατά βάση, από την γενικότερη στάση των κυρίαρχων μέσα στις κοινωνίες τους στρωμάτων απέναντι στην ζωή: Είναι, βασικά, οι χώρες της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης και, ενδεχομένως, της ανατροπής, χώρες δηλαδή στην ζωή των οποίων ο τόνος που κυριαρχεί απορρέει από την κατίσχυση του πνεύματος που άρχισε με τον Λούθηρο και κορυφώθηκε με τα γεγονότα των ετών 1789-1792 στην Γαλλία.»

Εν ολίγοις: οι γεωγραφικοί τόποι στους οποίους το γνωστικό πνεύμα δεν μπορεί να ριζώσει, τίθενται στο στόχαστρο. Εξάλλου, όπως είχε επισημάνει ο Eric Voegelin, η γνωστική πολιτική δημιουργεί συνεχώς πολέμους και καταστροφές, διότι παραβλέπει την δομή της πραγματικότητας, μια που μέσα στον πυρήνα του γνωστικού πνεύματος κρύβεται το μίσος για τον δημιουργημένο κόσμο. Πράγματι, όλες οι επαναστάσεις  και οι παγκόσμιοι πόλεμοι στην σύγχρονη ιστορία, προκλήθηκαν  από  την υπόγεια και δαιδαλώδη  δράση αυτού του γνωστικού ρεύματος. 

Θεόδοτος: Ο ΜΑΝΙΧΑΪΣΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ "ΚΥΡΩΣΕΩΝ" ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ (theodotus.blogspot.com)

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Επειδή ο όρος «αριστερά» έχει ταυτιστεί με τις ιδεολογίες κομμουνιστικής-σοσιαλιστικής προέλευσης, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο που έχει ως στόχο να ξεκαθαρίσει, μια για πάντα, την πραγματική σημασία αυτού του όρου.

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Hieronymus Bosch, o Ταχυδακτυλουργός

Ίσως, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, είναι η ''διαδεδομένη κατάσταση Σύγχυσης'': σύγχυση στις ιδέες, στους όρους, στους σκοπούς, στις έννοιες κλπ. Έτσι λοιπόν, το γεγονός ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία εντάχθηκε στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία, είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της σύγχυσης.

Είναι γνωστό ότι, κατά την διάρκεια της σύγκλησης της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 1789, οι φιλελεύθεροι αστοί δεν κάθισαν στα Δεξιά του Προέδρου, αλλά στα Αριστερά. Η γενικότερη στάση τους, φιλοσοφική, θρησκευτική, πολιτική, οικονομική, ήταν εντελώς εχθρική έναντι της Παραδόσεως. Πως λοιπόν φθάσαμε να αποκαλούμε Δεξιούς τους φιλελεύθερους, και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι να αντιμετωπίζουν εχθρικά την αριστερά, στην οποία φιλοσοφικά ανήκουν; Ωραίο μπέρδεμα, θα αναφωνήσετε! Ας το ξεδιαλύνουμε λοιπόν:

Για τον Άγγλο πατέρα του κλασικού φιλελευθερισμού, τον John Locke, ο Γερμανός καθηγητής της πολιτικής φιλοσοφίας, Eric Voegelin, γράφει: «Eάν λάβουμε υπ’ όψιν αυτή την αποκρουστική διαστροφή των ανθρώπινων ιδεών· εάν περαιτέρω θυμηθούμε κάποιες άλλες λεπτομέρειες, όπως το Θεό ως ιδιοκτήτη· τα βέβηλα σχόλια επί του Δείπνου του Κυρίου, (…) την άρνηση να εισαχθούν οιεσδήποτε θετικές-ηθικές αρχές στη δημόσια σφαίρα για τη συγκράτηση του πάθους, και αν λάβουμε υπ’ όψιν την ασυνείδητη άγνοια της σοβαρότητας της ερμηνείας του, καταλήγουμε στο συμπέρασμα- στο οποίο ο προσεκτικός αναγνώστης έχει ήδη φθάσει- πως ο Locke έπασχε από μια σοβαρή πνευματική διαταραχή. Λέω εσκεμμένα πνευματική (spiritual) και όχι διανοητική (mental)· ο Locke δεν ήταν μία κλινική περίπτωση και η ασθένεια του δεν συγκαταλέγεται στις κατηγορίες της ψυχοπαθολογίας. Η δική του περίπτωση είναι μία περίπτωση πνευματικής ασθένειας με την έννοια της ‘πλατωνικής νόσου’· ανήκει δηλαδή στην πνευματοπαθολογία του 17ου αιώνα(…) Στον Locke, η ζοφερή παράνοια της απληστίας φθάνει στο αμόκ. »

Ο Eric Voegelin με αυτές τις φράσεις, σκιαγράφησε τον βαθύτερο μεταφυσικό-φιλοσοφικό πυρήνα της φιλελεύθερης σκέψης.

Eric Voegelin

Τώρα όμως ας έλθουμε στο πεδίο των πολιτικών εξελίξεων: Μετά την επανάσταση του Oliver Cromwell στην Αγγλία και μετά την επανάσταση του 1789 στην Γαλλία, εμφανίστηκε ένα πολιτικό ρεύμα το οποίο προσπάθησε να συνδυάσει τις παλαιές παραδοσιακές αρχές με την ''φυσική ισότητα'' και την ''ελεύθερη οικονομία''. Έτσι διαμορφώθηκε η ιδεολογία που ονομάστηκε ''συντηρητικός φιλελευθερισμός''. Η διαμόρφωση αυτού του ρεύματος δεν έγινε επειδή οι θεμελιωτές του ήταν ενάντιοι στο πνεύμα των προαναφερθέντων επαναστάσεων. Ακριβώς το αντίθετο : ο σκοπός τους είναι να διασώσουν αυτό πνεύμα, διότι έβλεπαν ότι οι πιο ακραίες και ριζοσπαστικές πολιτικές μορφές που είχαν αναδυθεί μέσα από αυτές τις επαναστάσεις, έθεταν σε κίνδυνο τόσο την ''κρατική τάξη'' όσο και την αστική οικονομία. Προσπάθησαν ,δηλαδή, να θέσουν ένα φρένο στην ανατροπή.(πχ. ήθελαν το δικαίωμα ψήφου να είναι περιορισμένο) Γι’ αυτό τον λόγο, οι ιστορικοί ενέταξαν τον ''συντηρητικό φιλελευθερισμό'' στην Δεξιά πολιτική φιλοσοφία.(κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Όπως είχε γράψει ο Jaime Balmes: «το συντηρητικό κόμμα είναι o συντηρητής της επανάστασης»). Με το πέρασμα του χρόνου, ο συντηρητικός φιλελευθερισμός, έχασε τον όρο(και την ουσία) ''συντηρητικός'' και έγινε απλά φιλελευθερισμός.

Εάν το πρώτο χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής, είναι, όπως αναφέραμε, η διαδεδομένη σύγχυση, το δεύτερο πιο σημαντικό χαρακτηριστικό, είναι ο οικονομισμός: δηλαδή, η αξιολόγηση του κοινωνικού ''όλου'' μέσα από την οικονομική οπτική. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία εάν θα πρόκειται για μία οικονομική οπτική που συμφέρει τους λίγους ή τους πολλούς. Αυτό που μετράει είναι ο πυρήνας της αξιολόγησης του κοινωνικού ''είναι''. Και αυτός είναι οικονομικός.(ενώ, για παράδειγμα, στην προ-μοντέρνα εποχή ο πυρήνας αυτός αποτελείτο από την καταγωγή(το αίμα), το πνεύμα, την θρησκεία).

Θέτοντας λοιπόν στο προσκήνιο την οικονομία, όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές και ανθρωπολογικές παράμετροι (ήθος, θρησκευτικότητα, Ιεραρχία, Παραδόσεις κλπ)ξεχάστηκαν ή σκεπάστηκαν, με αποτέλεσμα όλες οι πολιτικές και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, να έχουν στο επίκεντρο τους μόνον την οικονομία. Μετά την εδραίωση του Μαρξισμού, ο αστός, θέλοντας να διαφοροποιηθεί από τον αριστερό-μαρξιστή που επιδίωκε την οικονομική ισότητα , έπρεπε να επικαλεστεί έναν όρο που εμπεριέχει την έννοια της ''Παράδοσης'', του ''Ορθόδοξου'', του ''Ορθού'', δηλαδή τον όρο ''Δεξιά'', ώστε να μπορέσει να αντισταθεί στις δυνάμεις της ολικής ανατροπής, δηλαδή την κομμουνιστική αριστερά. Δεν μπορούσε βέβαια (ο αστός) να δηλώσει αριστερός και ταυτόχρονα να κηρύξει τον πόλεμο στην….αριστερά.
Με αυτό τον τρόπο λοιπόν, απεκρύβη η πραγματική σύγκρουση, που στην ουσία, θα μπορούσε να ορισθεί ως: η καπιταλιστική (φιλελεύθερη) αριστερά -ενάντια -στην κομμουνιστική αριστερά (ουσιαστικά, ένας εμφύλιος πόλεμος).

Ας δώσουμε λοιπόν, μια για πάντα, τον μόνον και αληθινό ιδεολογικό ορισμό των φιλελευθέρων: είναι η αριστερά του χρήματος, και κατά συνέπεια, ο αστός δεν είναι Δεξιός.

Τώρα, θα πρέπει να σκιαγραφηθεί η απάντηση σε ένα πολύ βαθύ ζήτημα: Πως μέσα από την αριστερή φιλοσοφία, προέκυψαν δύο αντίθετες οικονομικές θέσεις;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί να δοθεί, εάν δεν κατανοήσουμε την δισυπόστατη φύση της αριστερής φιλοσοφίας:

Α) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΣΜΟΣ. Δεν υπάρχει Αντικειμενική αλήθεια, τα πάντα καθορίζονται από τον άνθρωπο, από τις όποιες ανάγκες του, από την θέληση των πολλών ή και των λίγων. Ο υποκειμενισμός, στο θρησκευτικό πεδίο, γέννησε τον προτεσταντισμό, μέσα από τον οποίο αναδύθηκε το πνεύμα του καπιταλισμού. Ιδού λοιπόν πως δημιουργήθηκε η πρώτη οικονομική θέση της αριστεράς, ο οικονομικός φιλελευθερισμός (καπιταλισμός).                                                                            

Β) ΕΞΙΣΩΤΙΣΜΟΣ. Μία άλλη πλευρά της γνωστικής νοοτροπίας, από την οποία εξάλλου απορρέει η υποκειμενική αντίληψη, ήταν η άσβεστη επιθυμία για την εξάλειψη κάθε διαφοράς μεταξύ των ανθρώπων, η επιβολή της ισότητας, ως τρόπος ομογενοποίησης της κάθε ανθρώπινης μονάδας σε ένα αδιαφοροποίητο ''όλο''. Από αυτή την τάση εξισωτισμού, δημιουργήθηκε η δεύτερη οικονομική θέση της αριστεράς, δηλαδή ο κομμουνισμός.
Συνοψίζοντας μυθιστορηματικά: εάν ο σύνδεσμος Βιομηχάνων ''ξεχνούσε'' τα χρήματά του και το ΚΚΕ ''ξεχνούσε'' την ισότητα, τότε όχι απλώς θα συνεννοούνταν μεταξύ τους θαυμάσια, αλλά θα είχαν γίνει οικογενειακοί φίλοι.
Στην σύγχρονη εποχή, ο κόσμος, έτσι ή αλλιώς, περιστρέφεται αριστερά.

ΥΣ. Πρέπει να τονιστεί, ότι οι όροι Δεξιά και Αριστερά, είναι παιδιά του κοινοβουλευτισμού. Πριν από αυτόν δεν υπήρχαν. Αυτό που υπήρχε ήταν μεν Δεξιά (ως αρχέτυπο) αλλά δεν αποκαλούσε έτσι τον εαυτό του. Αναγκάστηκε να ονοματίσει τον εαυτό του , όταν η αίρεση (η αριστερά) ονομάτισε τον εαυτό της και πήρε την θέση της «εις τα αριστερά του Όντος» Από την άλλη πλευρά, μία ''Δεξιά'' εντός κοινοβουλίου, δεν είναι πια Δεξιά, διότι η νομιμοποίηση του κοινοβουλίου, είναι η νομιμοποίηση του υποκειμενισμού.

Θεόδοτος: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ (theodotus.blogspot.com)

ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ & Η ΡΟΖ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ.

ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΑΜΕ 

Άρθρο του Francesco Lamendola

Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

 

Σήμερα, υπάρχει ένας σιωπηλός λαός, ένας μικρός λαός, πιθανόν, γιατί τον μετέτρεψαν σε μειοψηφία και επί πλέον του απαγορεύτηκε να ομιλεί, να εκφράζεται ακόμα και για να εκδηλώσει την δυσφορία του και τον πόνο του. Πράγμα που κάποτε, στις λιγότερο δημοκρατικές και ‘φωτισμένες’ εποχές, δεν το απαγόρευαν ούτε στους ανθρώπους του περιθωρίου. Ακόμη και στο ζητιάνο, στο μέθυσο και στον αλήτη επιτρεπόταν να γκρινιάζει και να παραπονιέται για τη μοίρα του. Αντιθέτως, σήμερα, σε αυτόν τον σιωπηλό λαό του δέθηκε η γλώσσα, όχι με το φίμωτρο που έβαζαν τις παλαιές εποχές στους καταδικασμένους σε θάνατο για να μην φωνάζουν, αλλά με την απειλή να υποστεί μία μήνυση, να ψάχνει για δικηγόρο και να καταλήξει καταδικασμένος το λιγότερο με ένα πρόστιμο, εάν όχι στη φυλακή ή στην υποχρεωτική παρακολούθηση μιας σειράς μαθημάτων ‘κοινωνικής  επανεκπαίδευσης’.

Ο λαός για τον οποίο μιλάμε είναι πλέον μία μειοψηφία, αλλά δεν είναι ο λαός κάποιας κοινωνικά αναγνωρισμένης μειοψηφίας. Αντίθετα, αυτός αποτελείται από τα υπολείμματα αυτού που μέχρι πριν κάποια χρόνια, ήταν σίγουρα η πλειοψηφία του πληθυσμού· μία πλειοψηφία που έλειωσε όπως το χιόνι στον ήλιο όταν μερικές ιδεολογικοποιημένες και επιθετικές μειοψηφίες, με την κρυφή αλλά και φανερή, υποστήριξη ισχυρών πολιτικών και οικονομικών λόμπι, εξαπέλυσαν μία σειρά επιθέσεων ενάντια στις υποτιθέμενες ‘διακρίσεις’. Στην πραγματικότητα, ο στόχος τους ήταν να καταλάβουν όλα τα νευραλγικά κέντρα των θεσμικών οργάνων και, κατά συνέπεια, της κοινωνίας. Και όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα, συμπεριλαμβανομένης και της Καθολικής Εκκλησίας, από το εσωτερικό της οποίας ίσως ξεκίνησε η αποφασιστική επίθεση, εκείνη που έθεσε σε κρίση και προκάλεσε την κατολίσθηση όλων των άλλων θέσεων, που θα αποκαλούσαμε ‘παραδοσιακές’.

  

Αυτές οι ομόκεντρες κα ταυτόχρονες επιθέσεις, ίσως στην αρχή είχαν μία δυναμική μόνο τακτικής φύσης, δηλαδή περιορισμένη. Πιθανόν, ο σκοπός τους ήταν να δοκιμάσουν το έδαφος και να διαπιστώσουν τη στερεότητα της ενάντιας παράταξης.  Η οποία ωστόσο, δεν ήταν καθόλου έτοιμη να αντιμετωπίσει την επίθεση, εξαιτίας του απλού γεγονότος ότι δεν βρισκόταν σε πόλεμο εναντίον κανενός. Τα όσα πρέσβευε η τελευταία, που εκπροσωπούσε και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ήταν η ‘ομαλότητα’, αυτό δηλαδη το οποίο είναι το αναγκαίο στην κοινωνική ζωή και ωστόσο σήμερα θεωρείται ‘παρωχημένο’ και ‘αποτρόπαιο’. 

Όμως αργότερα, οι προαναφερόμενες μειοψηφίες, όταν είδαν ότι δεν υπήρχαν άμυνες ή ότι ήταν εξαιρετικά ευάλωτες κατάλαβαν ότι αρκούσε μόνο να σπρώξουν την δράση εις βάθος και αυτές (οι άμυνες) θα κατέρρεαν εύκολα. Κατάλαβαν επίσης ότι η όλη επιχείρηση δεν παρουσίαζε κινδύνους ούτε δυσκολίες και θα κατέληγε σε μία ακαταμάχητη προέλαση, όπως ένα μαχαίρι που βυθίζεται στο βούτυρο. Με άλλα λόγια, η κοινωνία ήταν ώριμη για την κατάρρευση, περίμενε μόνον μία ή περισσότερες μειοψηφίες, πλαισιωμένες και καλά εκπαιδευμένες, να εμφανιστούν, για να σηκώσει λευκή σημαία και να παραδοθεί. 

Έτσι, εκατομμύρια άνθρωποι αιχμαλωτίστηκαν από λίγες χιλιάδες και το ωραίο είναι ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ούτε καν το κατάλαβαν. Βρέθηκαν σε ομηρία από τους νέους κυρίαρχους χωρίς να έχουν το χρόνο και τον τρόπο να συνειδητοποιήσουν αυτό που συνέβαινε. Να το πούμε ακόμη καλύτερα: δεν κατάλαβαν ότι υπήρξε ένας πόλεμος και ότι αυτοί έχασαν, έτσι τώρα πρέπει να υποστούν την μοίρα των ηττημένων, δηλαδή να υπακούσουν στη θέληση του νικητή. Σε αυτή την άγνοια συνέβαλε αποφασιστικά το γεγονός ότι στην κουλτούρα της κοινωνίας μας, από αρκετό καιρό, είχε διαδοθεί ο ιός μιας βαριάς ασθένειας: η απώλεια της αυτοεκτίμησης, της εμπιστοσύνης και της αγάπης για τον εαυτό της. Κάτι το οποίο την μετέτρεψε αυτόματα στο θύμα του οποιουδήποτε θα ήθελε να σηκώσει το χέρι για να δώσει το τελικό  χτύπημα.

                                    

H ΡΟΖ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Άρθρο του di Massimo Viglione

  

Πρόσφατα, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου επισκέφθηκε την Ιταλία με το ‘σύζυγο’ του. Έτσι, στις διάφορες επίσημες επισκέψεις και δεξιώσεις, έφερνε μαζί του έναν άλλο άνδρα και τον παρουσίαζε ως ‘σύζυγο’ (κάτι που αφήνει να υποτεθεί ότι αυτός είναι η ‘σύζυγος’ και η ‘πρώτη κυρία του Λουξεμβούργου’).

Είναι εμφανές, πως δεν πρόκειται τόσο για μια προκλητική επίθεση αλλά για μία επίθεση με διαλυτοποιητικό χαρακτήρα. Προφανώς, το έκανε κατά παραγγελία άλλων δυνάμεων, που καθόρισαν ότι έφθασε η στιγμή να σπάσουν αυτό το ‘ταμπού’ σε διεθνές διπλωματικό επίπεδο. Εν ολίγοις, είναι κατανοητό πως πρόκειται για μία σκηνοθεσία, όχι υπό την έννοια ότι οι δύο δεν είναι πράγματι ομοφυλόφιλοι και εραστές, αλλά επειδή με αυτή τους την πράξη προσπαθούν να επιτύχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα και σε αυτο εντοπίζεται η ουσία του ζητήματος. Αυτοί οι δύο κύριοι έγιναν επίσημα δεκτοί από τον πρόεδρο της δημοκρατίας και από τα υψηλότερα αξιώματα του κράτους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και όχι μόνον αυτό, έγιναν δεκτοί και στο Βατικανό…

Τίθεται λοιπόν το εύλογο ερώτημα: τους δέχτηκαν ως δύο φίλους που βρίσκονται σε εκδρομή ή ως ‘συζύγους’; Και η ερώτηση δεν είναι ήσσονος σημασίας. Πριν κάποια χρόνια, ένα τέτοιο περιστατικό θα ήταν αδιανόητο και όχι μόνο στο Βατικανό. Ασφαλώς, πάντα υπήρχαν πολιτικοί και αρχηγοί κρατών ομοφυλόφιλοι, αλλά στην ιδιωτική τους ζωή. Τώρα δημοσιοποιούν τη θέση τους και παντρεύονται. Τώρα, ο γάμος τους επισημοποιείται στη διεθνή διπλωματία, ακόμη και στο Βατικανό.

Βλέποντας αυτά τα πράγματα νοιώθεις την επιθυμία να ‘κρεμάσεις το σπαθί’ και να τους στείλεις όλους στο διάολο, να πάψεις να ασχολείσαι. Όμως, σήμερα περισσότερο από ποτέ, εναπόκειται σε εμάς τους λαϊκούς χριστιανούς, συνδεδεμένους -ούτε καν με την Παράδοση- αλλά με το Κοινό Καλό, ίσως ακόμη και μόνο εκείνο των παιδιών μας, να δώσουμε την πιο σημαντική μάχη όλης της ανθρώπινης ιστορίας. Διότι «Όταν πέφτουν οι μεγάλοι, είναι η σειρά των μικρών να καθοδηγήσουν» (Tolkien).

Αυτή η επίσκεψη ήταν πιο ανατρεπτική κι από έναν παγκόσμιο πόλεμο και όλοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν...

Σημείωση: επειδή, ως γνωστό, η CIA έχει μία συμπάθεια για τα πραξικοπήματα όλων των χρωμάτων, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει και από τα ροζ. Στην Ουάσιγκτον υπάρχει η  μη  κυβερνητική οργάνωση National Center for Transgender Equality η οποία ‘μάχεται’ για τα δικαιώματα των τραβεστί, τρανσέξουαλς κλπ. Τρέξτε τη σελίδα προς τα κάτω για να δείτε ποιος είναι μεταξύ των σπονσόρων της. 

Θεόδοτος: ΔΥΟ ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΕΝΑ: ΤΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ & Η ΡΟΖ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ. (theodotus.blogspot.com)

ΝΕΚΡΟΦΟΒΙΚΟΙ:ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ 'ΚΑΛΩΝ'

Άρθρο του Roberto Pecchioli                                                           

Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης

Ένα φάντασμα πλανιέται στην ελευθεριακή, προοδευτική και ανεχτική Ευρώπη. Έχει ένα παράξενο χτένισμα, ένα μικρό μουστάκι και βαδίζει με το βήμα της χήνας: είναι ο ναζισμός που επιστρέφει. Όμως, ευτυχώς για τη γηραιά ήπειρο, οι  φρουροί του Καλού  αγρυπνούν.

Εντυπωσιάζει η γρανιτική βεβαιότητα ότι βρίσκονται στο σωστό, το αποσταγμένο μίσος σε βιομηχανικές δόσεις, κρυμμένο πίσω από την καλοσύνη των όμορφων ψυχών με το χέρι πάνω στην καρδιά. Να παρακολουθείς ορισμένα τηλεοπτικά σαλόνια που μεταμορφώνονται σε λαϊκά δικαστήρια όπου δικαστές, εισαγγελείς και εκτελεστές των ποινών είναι τα ίδια πρόσωπα, όλοι στο όνομα της Αγάπης και του Καλού, έγινε  πλέον μία δημόσια ιεροεξεταστική τελετή. Παρόλο που προκαλούν το γέλιο και ο πολίτης που απλώς διαθέτει την κοινή λογική τους βλέπει και  αηδιάζει, χρειάζεται ένας πιο ευρύς στοχασμός προς όφελος όλων εκείνων που δέχονται επιθέσεις, εκφοβισμούς και περιφρόνηση από την λεγόμενη intelligentsia, κάθε ημέρα και πιο θρασεία.

Μάλλον είχε δίκιο ο Cesare Pavese, που γνώριζε καλά το αριστερό κοινωνικό περιβάλλον, όταν στο “Η τέχνη του να ζεις” έγραφε ότι μισούμε τους άλλους γιατί μισούμε τον εαυτό μας. Ένας Γάλλος συγγραφέας,  ο Jean Genet,  εμπνευσμένος από τον De Sade, δημιουργός έργων γεμάτων από βεβήλωση, θάνατο και αυτοκαταστροφή, έγραψε: «Αυτό που μας χρειάζεται είναι το μίσος. Από αυτό θα γεννηθούν οι  ιδέες μας». Αξιόλογη ειλικρίνεια, τελειοποιημένη στον χρόνο με το να αποδίδουν στον αντίπαλο το μίσος, τη μνησικακία, το φθόνο που υπάρχει στους ίδιους. Εάν έγραφαν στίχους, θα ίσχυε η ομολογία του Fernando Pessoa:  ο ποιητής είναι ένας προσποιητής, προσποιείται ότι είναι πόνος ο πόνος που πραγματικά νοιώθει. Αλλά οι κυρίαρχοι των λέξεων είναι αυτοί, απασχολημένοι να λένε “κάτι αριστερό” κάθε στιγμή. Μοιράζουν διπλώματα δημοκρατίας και κουλτούρας, καθορίζουν ποιος έχει δικαίωμα στο λόγο και ποιος όχι.

Δεν υπάρχουν αντίπαλοι στο κόσμο του κόκκινου και του μαύρου, μόνον εχθροί, νέοι Χίτλερ με μουστακάκι και βήμα της χήνας. Δεν συζητούν με παρόμοια καθάρματα, απάνθρωπους, αγριάνθρωπους. Στερούν το λόγο στο όνομα της θιγμένης καλοσύνης, των καλών συναισθημάτων, της δημοκρατίας. Ναι, της δημοκρατίας. φετίχ, τοτέμ και ταμπού στο όνομα της οποίας τελούνται ανθρωποθυσίες, αλλά είναι η διαδικασία που επιτρέπει τη συζήτηση, την έκφραση χωρίς βία. Λάθος: η δημοκρατία είναι εκείνο το ευτυχές καθεστώς στο οποίο μπορείς να παίξεις σε χίλιες διαφορετικές τονικότητες την ίδια μουσική. Η παρτιτούρα αποφασίζεται από τους “Κυρίους”, με τη βοήθεια ενός κλήρου πολύ δημοκρατικών, χειραφετημένων λογοκριτών. Συχνά, αυτοί οι δημοκράτες κυρίαρχοι, διεγείρουν το μίσος με ελεγχόμενους μηχανισμούς: Φοροφυγάδες οι ίδιοι, ουρλιάζουν με σηκωμένο το δάκτυλο καταγγέλλοντας ολόκληρες κατηγορίες επαγγελματιών. “Στη φυλακή”, φωνάζουν, για τη χαρά των τιμίων, που είναι πάντα αυτοί. Ένα παλιό τραγουδάκι που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, ώστε να ξεχαστούν οι βρομοδουλειές  και οι αποτυχίες τους, αλλά προπάντων το γεγονός ότι οι μεγάλοι φοροφυγάδες δεν φορούν την ιατρική ρόμπα ή την φόρμα του υδραυλικού, αλλά τα κοστούμια των τραπεζιτών, το casual μπλουζάκι των κοσμοπολίτικων γκουρού της Silicon Valley, τα χειροποίητα παπούτσια των μετόχων των μεγάλων καπιταλιστικών εταιρειών. Η τιμιότητα αρχίζει έξω από την πόρτα του σπιτιού, το μίσος, η ζήλεια, αφορά πάντα τους άλλους, τους “Κακούς”.    

Από δεκαετίες αφοπλίζουν ηθικά τον πληθυσμό, ανυπεράσπιστος στη ψυχή πρώτα από την απουσία των θεσμών. Εάν κάποιος πυροβολεί και επιτίθεται στους αγαπημένους σου, στο σπίτι σου, στην περιουσία σου, η αγανάκτηση δεν θα κτυπήσει τους εγκληματίες, αλλά το θύμα, που φέρθηκε βάναυσα και άκαρδα. Φθαρμένα επιχειρήματα που σε κάνουν να χασμουριέσαι, αλλά δεν κοκκινίζουν, ούτε σιωπούν. Εφευρίσκουν ψυχοεγκλήματα με συνεχή ρυθμό. Το έγκλημα είναι να σκέφτεσαι, εάν δεν ακολουθείς τις φωτισμένες οδηγίες αυτών των κυρίων. Έγκλημα μίσους: αυτό έγινε να αγαπάς τους ομοεθνείς σου, την πατρίδα σου, τη γη σου. Νέοι τίτλοι εγκλημάτων γεμίζουν την ήδη γεμάτη βιβλιοθήκη της ισχύουσας νομοθεσίας. Απαγορεύεται η “ομοφοβία”, περίεργος νεολογισμός, που σημαίνει, κυριολεκτικά ο φόβος του όμοιου, αλλά εφαρμόζεται σε όποιον δεν συμφωνεί με τις ομοφυλοφιλικές πρακτικές. Υπάρχει και η απαγόρευση για την τρανσφοβία, για την προστασία της αξιέπαινης κατηγορίας των τρανσεξουαλικών. Στην Ισπανία έχουν ήδη καταργήσει την ισονομία- κληροδότημα των Ελλήνων-η ισότητα εμπρός από το νόμο, διότι η ασκούμενη βία από έναν άνδρα σε μία γυναίκα έχει το επιβαρυντικό του “γένους”, οπότε ένα χαστούκι του άνδρα στη γυναίκα τιμωρείται με την διπλάσια ποινή από ένα ίδιο χαστούκι που μία γυναίκα δίνει σε έναν άνδρα. Πεθαίνουν πάνω στην εργασία τρείς φτωχούληδες την ημέρα αλλά τα κοινωνικά δικαιώματα δεν ενδιαφέρουν πια τους αυτοαποκαλούμενους προστάτες των φτωχών. Αγαπητοί μου κύριοι, το μίσος πρέπει να καταπολεμηθεί, να τιμωρηθεί, πρέπει να είμαστε  αμείλικτοι! Όπως ο Saint Just με τον Luigi XVI, οι προοδευτικοί, γυναίκες και άνδρες της αγάπης, δεν ήλθαν για να κρίνουν, αλλά για να καταδικάσουν. Είναι ο Διαφωτισμός, αγαπητέ, η ανθρωπότητα που βγαίνει από την παιδική ηλικία και γίνεται ώριμη. Εκείνοι μισούν, αλλά πάνω στο ειδώλιο του κατηγορουμένου αναβαίνουμε εμείς. Μισούν το προφανές (αρσενικό και θηλυκό δεν γεννιέσαι, παλιά ψέματα της βιολογίας, είσαι αυτό που θέλεις να είσαι. Τόσο απλό.)

Το μίσος που τρέφουν οι “Καλοί” έχει χαρακτηριστικά νεκροφοβίας. Μέγα σκάνδαλο τα σύμβολα ενός καθεστώτος που έχει περάσει εδώ και 75 χρόνια, να χαιρετήσεις με το μπράτσο σηκωμένο στοιχίζει μία μήνυση, αλλά να βάλεις φωτιά και να καταστρέψεις μια πόλη, εάν το κάνουν τα παιδιά τους και τα ανίψια τους, τότε είναι θεμιτό, είναι νεανική ζωντάνια, πολιτικό πάθος, ηθική αντίδραση. Η λεηλασία φτάνει μερικές φορές σε αιχμές αποτροπιασμού. Ο Francisco Franco, ο οποίος πέθανε στο κρεβάτι του πριν από 44 χρόνια, ξεθάφτηκε, για να ξαναγραφτεί η ιστορία με μεγάλη δημοσιότητα, από το μεγάλο νεκροταφείο της ειρήνης που ανεγέρθηκε μετά τον εμφύλιο πόλεμο, την κοιλάδα των πεσόντων με το μεγάλο λευκό σταυρό. Δεν υπάρχει ειρήνη για τους νεκρούς αν δεν αρέσουν στα κοράκια της προόδου. Καθοριστικά ήταν τα λόγια ενός "Κακού" που στιγματίστηκε από τη μπάντα των όμορφων ψυχών, ο πρόεδρος του Vox Espana, ο Santiago Abascal, ο οποίος ούρλιαξε ότι οι νεκροί αφήνονται στους τάφους τους, είτε ονομάζονται Franco είτε Dolores Ibàrruri, η κομμουνίστρια στην πρώτη γραμμή στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.  

Να επιτίθεσαι στους νεκρούς ή στους αδύναμους είναι πιο εύκολο. Ο Umberto  Eco στο “Όνομα του ρόδου” έγραψε: «όταν οι αληθινοί εχθροί είναι πολύ δυνατοί, χρειάζεται να επιλέγονται πιο αδύναμοι εχθροί». Ακόμη καλύτερα εάν είναι ανύπαρκτοι. Καταγγελίες για φασισμό με απουσία φασισμού βρέχουν πάνω στο μισό κόσμο. Για τους προοδευτικούς, αντιπροσώπους του καλού, ισχύει η αντιστροφή: όποιος μισεί είναι πάντα κάποιος άλλος. Η μέγιστη κατηγορία, εκείνη του ρατσισμού, που χρησιμοποιείται με σκοπό να κλείσουν το στόμα κάθε αντιπάλου, είναι πάντα  σε  ενέδρα.

Ας δοκιμάσουμε να επιστρέψουμε το μίσος σε εκείνους  που τους ανήκει, δηλαδή στους “Καλούς” σε υπηρεσία με υπερωρίες. Ο δικός τους είναι ένας λεπτός αλλά άκαμπτος ρατσισμός, ανθρωπολογικός. Εγώ είμαι το κακό γιατί δεν σκέπτομαι όπως ορίζει το προοδευτικό Κοράνι. Ο  δημοκρατικός Φετφάς, ανεχτικός και ελευθεριακός μπορεί να με κτυπήσει παντού. Οπότε υπόκειμαι σε διακρίσεις γι’ αυτό που είμαι, θα επικαλεστώ λοιπόν τον αντιρατσιστικό νόμο. Όμως δεν μπορώ, μου στερούν τον λόγο στο όνομα της καλοσύνης. Δεν είναι ίσως μίσος ενάντια στον άνθρωπο η μανία των εκτρώσεων, η ακραία φιλοζωική συμπεριφορά και νομοθεσία, η ανιμιστική λατρεία της Gaia (Γαίας), η γη που  έγινε πρόσωπο; Είναι επίσης μίσος η λεκτική βία εναντίον όλων εκείνων που δεν θέλουν να γεμίζει η  πατρίδα τους από ξένους. Η Hillary Clinton έχασε τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές χαρακτηρίζοντας εκατομμύρια πολίτες ως σεξιστές, ρατσιστές, ξενοφοβικούς και ισλαμοφοβικούς. Ένα τέλειο δείγμα του προοδευτικού μίσους. Πρόκειται για  μία μορφή  περιφρονητικής ανωτερότητας, που εκφράζεται όχι μέσω εθνικών-φυλετικών κατηγοριών αλλά με πολιτιστικές προκαταλήψεις ενός είδους ανθρωπολογικά  και  ηθικά ανώτερου, σε θέση να ξεχωρίζει το καλό από το κακό, να δίνει μαθήματα, να εκτελεί ποινές.

 

Ο Ugo Ojetti

Αρνούνται την αλήθεια με τον ίδιο δυναμισμό με τον οποίο δεν δέχονται το προφανές. Έγινε πλέον διασκεδαστικό να παρατηρούμε τη χειραγώγηση των πάντων, ακόμη και των αριθμών. Εάν μία πλατεία έχει καταλειφθεί από τα συνδικάτα, τους προοδευτικούς και τις αριστερές, το πλήθος μετριέται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Εάν όμως κινητοποιηθεί το άλλο μέρος του έθνους, η “αμελητέα πλειοψηφία”, οι απαίσιοι αντιδραστικοί “οπλισμένοι με μίσος”, τότε η αριθμητική αλλάζει: η πλατεία ήταν σχεδόν άδεια. 

Κατά βάθος, είναι διασκεδαστικό. Ας μάθουμε να αντεπιτιθέμαστε, να στρέφουμε εναντίον των “Καλών” τα επιχειρήματά τους. Ταράζονται, διαπιστώνοντας ότι οι πολλοί μικροί Χίτλερ που συναντούν στο δρόμο δεν έχουν μόνον μουστακάκι. Εκτός από το βήμα της χήνας, έχουν και μυαλό που σκέπτεται, πρόσωπα που χαμογελούν, οξυδερκείς απαντήσεις, επιχειρήματα, ιδέες. Ας διδαχτούμε από τον Ugo Ojetti, καυστικός κριτικός της τέχνης, συγγραφέας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα: «εάν θέλεις να προσβάλεις έναν αντίπαλο, να τον επαινείς μεγαλόφωνα για τις αρετές που του λείπουν». Οι όμορφες ψυχές, οι ανεχτικοί, εάν  προκληθούν έτσι, θα βγάλουν την μάσκα,  θα κιτρινίσουν από οργή. Θλιβερό θέαμα, το μίσος των “Καλών”.

Σημείωση: Να το θυμηθείτε, σε λίγα χρόνια θα ιδρυθεί η Αστυνομία της Επιβολής της “Αγάπης” και της “Καλοσύνης”.  Η ΕΚΑΜ θα αντικατασταθεί από την ΕΜΕΚ: Ειδικές  Μονάδες Επιβολής Καλοσύνης.

Θεόδοτος: ΝΕΚΡΟΦΟΒΙΚΟΙ:ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ 'ΚΑΛΩΝ' (theodotus.blogspot.com)

ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΕΜΒΛΗΜΑΤΑ, ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

 Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Όπως όλα τα ανθρώπινα φαινόμενα, έτσι και η πολιτική υπόκειται στην διαδικασία του συμβολισμού. Έτσι, τα διάφορα πολιτικά κόμματα, θέλοντας να μεταδώσουν την ουσία και την σύνοψη της πολιτικής τους ιδεολογίας, επιλέγουν ένα σύμβολο το οποίο γίνεται το έμβλημα του κόμματος. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα ενδιαφέρον φαινόμενο: ενώ παλαιότερα αυτά τα εμβλήματα απεικόνιζαν καθαρά, διακριτά, και πραγματικά αντικείμενα που είχαν συμβολική αξία, όπως για παράδειγμα μία δάδα, ένα σφυροδρέπανο, ένα στάχυ, έναν σταυρό κλπ, στις ημέρες μας όλο και περισσότερα κόμματα υιοθετούν τον συμβολισμό της μοντέρνας-αφηρημένης τέχνης, θέτοντας ως εμβλήματα τους, αφηρημένα σχήματα ή απλούς χρωματικούς συνδυασμούς. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι πρόκειται για τον πολιτικό συμβολισμό της μετανεωτερικότητας: Τέλος στα σαφή και κατανοητά σχήματα, τέλος στην συγκεκριμένη απεικόνιση, τέλος στη Μορφή.

Εξάλλου, όπως είναι γνωστό, η μετανεωτερικότητα χαρακτηρίζεται ακριβώς από αυτήν την ασάφεια και σύγχυση των κάθε είδους ρόλων (για παράδειγμα, του άνδρα και της γυναίκας, του μαθητή και του δασκάλου, του γάμου [μεταξύ ομοίων], κλπ), από το αόριστο, το μη χειροπιαστό, το νεφελώδες, το υπόγειο και ασυνείδητο. Η επιλογή λοιπόν της αφηρημένης τέχνης στον σχεδιασμό των κομματικών συμβόλων δεν είναι καθόλου τυχαία. Όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου ο μεγάλος ιστορικός της τέχνης Hans Sedlmayr (1896-1984), δίνει σημαντικές πληροφορίες για την προέλευση του ρεύματος της μοντέρνας τέχνης:« Oι αλλαγές πού, απ΄την αρχή της μοντέρνας τέχνης, παρήχθησαν σε αυτήν και μέσω αυτής, έχουν την σπουδαιότητα μιας επανάστασης• μιας επανάστασης που όμοιά της δεν είχε γίνει ποτέ έως τότε. Εξάλλου θα ήταν παράξενο εάν τα πράγματα πήγαιναν διαφορετικά σε μία εποχή, στην οποία όλες οι ζωτικές, πνευματικές και κοινωνικές σχέσεις ανατράπηκαν εκ θεμελίων, μόνον η τέχνη να έμενε ουσιαστικά ανέγγιχτη από αυτές τις ανατροπές. Αυτή η επανάσταση είναι ένα ολοκληρωμένο γεγονός. Ακόμη και εάν δεν εμβαθύνουμε στην ουσία του, φαίνεται αμέσως ότι αυτή σηματοδοτεί μία ρωγμή όχι μόνον με όλο το Ευρωπαϊκό παρελθόν αλλά γενικά με όλο το παρελθόν της τέχνης. Οι υπέρμαχοί της το γνώριζαν καλά, το αναγνώρισαν, το επιθύμησαν, το προκάλεσαν, και, μέσα στην ευφορία της παγκόσμιας επανάστασης, το διακήρυξαν ανοικτά «Πρέπει όλα να ξαναρχίσουν από το μηδέν» (Le Corbusier). «Εμείς είμαστε οι καταστροφείς της Ευρώπης». (Aragon, ένας απ' τους πατέρες του σουρεαλισμού.)». Η μοντέρνα τέχνη σηματοδότησε λοιπόν, την καταστροφή του παλαιού κόσμου και των αξιών που αυτός ο κόσμος είχε δημιουργήσει.

Αλλά, ειδικά η αφηρημένη τέχνη, ανέλαβε και έναν άλλο ρόλο: Να αλλοιώσει εις βάθος, μέχρι την τελική καταστροφή, τις 'Μορφές': Στην έννοια της "μορφής" είχε αποδοθεί τεράστια οντολογική σημασία ακόμη από την εποχή του Πλάτωνα, και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι η κλασσική φιλοσοφία απέδωσε τόση σημασία στην αρμονία και το κάλλος των «μορφών». Ο λόγος για τον οποίο η αφηρημένη τέχνη στράφηκε ενάντια στην 'μορφή', ήταν για να επιτευχθεί η οντολογική διάλυση (dissolution), να επικρατήσει το απροσδιόριστο, να ταυτιστεί το αρσενικό με το θηλυκό, το κάτω με το πάνω, το νόμιμο με το παράνομο, το λογικό με το παράλογο, με άλλα λόγια να επέλθει : το γνωστικό πλήρωμα.

Όπως ήταν φυσικό, αυτά τα 'σημεία των καιρών' δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσουν τα σύμβολα των κομμάτων, μια που τα ίδια τα κόμματα είναι οι θεσμοθετημένοι φορείς του γνωστικού διαλυτικού ρεύματος.

Ακόμα βέβαια ένας σοβαρός λόγος για αυτή τη μετατροπή τω συμβόλων των διαφόρων κομμάτων είναι ασφαλώς και η πλήρης αποιδεολογικοποίηση πολλών από αυτών. Μπορεί για παράδειγμα κάποιος να προσδιορίσει ποιά είναι η διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας σε οποιοδήποτε θέμα; Προφανώς όχι.

Το παλιο και το νέο σύμβολο των Tories, από τον πυρσό σε κάτι που μοιάζει με δέντρο

Ας δούμε όμως τι γίνεται και εκτός ελλάδος. Υπάρχουν διαφορές στη πολιτική του κατ' όνομα μονο Συντηρητικού κόμματος της Βρετανίας και του Εργατικού; Πριν λίγες μέρες ο υποτίθεται συντηρητικός πρωθυπουργός της Βρετανίας, David Cameron, προτίμησε να χάσει εκατομμύρια ψηφοφόρους του από το να αρνηθεί να υποστηρίξει τη νέα αριστερή 'σταυρο'φορία, τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων. Όχι μόνο τον νομιμοποίησε, αλλά έφθασε και στο σημείο να πει πως αυτό «θα ισχυροποιήσει τη βρετανική κοινωνία» και πως δεν καταλαβαίνει γιατί αντέδρασαν και οι ψηφοφόροι του. Κάτι που ακόμα και οι Εργατικοί θα είχαν με δυσκολία εκστομίσει.

Τα κόμματα λοιπόν πλέον μετατρέπονται σε έναν άμορφο πολιτικό χυλό που απλά ακολουθεί τις εντολές που τους δίνονται από τα γνωστά-άγνωστα σκοτεινά κέντρα που προωθούν την αποσύνθεση, την διάλυση κάθε θεσμού και οδηγούν τον άνθρωπο στη μεταβολή του σε έναν άχρωμο και χωρίς ταυτότητα καταναλωτή, δούλο των απολαύσεων.

Πάντως, εάν το κόμματα της μετανεωτερικότητας αποφάσιζαν να αποδεχθούν ένα κοινό έμβλημα, τότε το πιο κατάλληλο θα ήταν αυτό με την φωτογραφία του Werner Karl Heisenberg: ο φυσικός επιστήμονας που ανακάλυψε την 'αρχή της απροσδιοριστίας'.

Θεόδοτος: ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΕΜΒΛΗΜΑΤΑ, ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑ (theodotus.blogspot.com)

Ανώνυμος είπε...

Πριν την όποια φιλοσοφική προέκταση της επικράτησης του ΑΦΗΡΗΜΈΝΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΎ υπάρχει και κάτι πρακτικό και με άμεσο αντίκτυπο.
Η αυθεντία αποκόπτεται από την "δεξιοτεχνία" και την μαθητεία που αυτή απαιτεί.
Η αυθεντία δίνει λογαριασμό μόνο στον εαυτό της. Αχρείαστη πλέον η δεξιοτεχνία και το ταλέντο που αναπόφευκτα απαιτείται αλλά και η κοπιαστική μαθητεία που συνεπάγεται.
Το αστείο είναι πως το μοντέρνο ιδίως στην τέχνη ήθελε να κατεδαφίσει την αυθεντία γιατί αυτή ήταν φορέας στερεοτύπων και παρωχημένης-υποκριτικής ηθογραφίας. Και επέβαλε απλά την ατάλαντη αυθεντία.
Είναι σαν να καταργήσεις το γκολ στο ποδόσφαιρο.
Για αυτό και οι μάζες έλκονται μόνο από την "διονυσιακή" έκσταση των αθλητικών αρένων και των μουσικών συναυλιών. Αυτό τους έχει απομείνει.
Η "απολλώνια" διάσταση της Τέχνης ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΈΝΗ. Περιορίζεται να περιφέρεται στα μουσεία-νεκροταφεία του κόσμου...ένα ατέρμονο μνημόσυνο.... ΜΈΧΡΙ ΕΚΕΊ.
Είναι για να το πω απλά σαν να έχουν εξαφανίσει με έναν μαγικό τρόπο τις όμορφες γυναίκες ή τους όμορφους άντρες από τον κόσμο και το μόνο που σου μένει είναι να πηγαίνεις σε ένα σπίτι με φωτογραφίες τους από τότε που υπήρχαν όμορφοι άνθρωποι. Η απελπισία σου στο τέλος είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Το ΚΑΛΛΟΣ πρέπει να μην είναι ανάμεσά μας ΖΩΝΤΑΝΟ και ΕΦΙΚΤΟ.