Ενημέρωση για τους αναγνώστες του ιστολογίου-ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 Με σειρά άρθρων  για το κείμενο  «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», ολοκληρώσαμε  την δημοσίευση του μεγαλύτερου μέρους της τρίτης ενότητας της εργασίας μας με θεολογικό σχολιασμό των κειμένων της Συνόδου της Κρήτης. 

Δεν δημοσιεύσαμε στο παρόν ιστολόγιο τον θεολογικό σχολιασμό των κειμένων με τίτλο «ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟΝ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕΩΣ ΑΥΤΟΥ» και  «Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑ» επειδή πρόκειται για πολύ ειδικά εκκλησιαστικά και εκκλησιολογικά θέματα, που πιθανόν να κουράσουν το αναγνωστικό κοινό.. Όσοι ενδιαφέρονται για τον θεολογικό σχολιασμό  των παραπάνω  μπορούν  να τις διαβάσουν στα παρακάτω link του ιστολογίου ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ  ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ  

1. Το Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού»

 https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/blog-post_06.html

2. «Η Ορθόδοξος Διασπορά» https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/2016_01628983196.html

Δοξολογικές ευχαριστίες οφείλουμε στον εν Τριάδι Άγιο  Θεό, που μας αξίωσε, δια των πρεσβειών του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, αυτής της διαδικτυακής και δημόσιας ομολογίας πίστης.

Μέχρι τώρα με τις δημοσιεύσεις μας ξετυλίξαμε το νήμα της μεγάλης συνωμοσίας πίσω από τις κλειστές πόρτες και τα παρασκηνιακά κέντρα αποφάσεων του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, παρακολουθώντας τους αδιάκοπους θεολογικούς συμβιβασμούς, μέχρις ότου φτάσαμε στην πνευματική καθίζηση και στη συνοδική θεσμική εκτροπή του 2016. Αυτή η πληγή στο σώμα της Εκκλησίας δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια διαρκής πρόκληση που απαιτεί από όλους μας απόλυτη εγρήγορση.Οι βιβλιογραφικές πηγές που χρησιμοποιήσαμε ήταν πάρα πολλές και ήταν  άρθρα και σχετικά βιβλία που  ασχολήθηκαν με την Σύνοδο της Κρήτης καθώς και σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες (διδακτορικές διατριβές και μεταπτυχιακές εργασίες).Αναλυτικά υπάρχουν στην εργασία μας.

Ευχαριστούμε θερμά τους αναγνώστες του ιστολογίου που περπάτησαν  μαζί μας αυτόν τον δρόμο της αλήθειας, μέσα από τις δημοσιεύσεις  του ιστολογίου . 

Επίσης προτείνουμε στους αναγνώστες να διαβάσουν και τα εξής:

1.Αποτίμηση της Συνόδου της Κρήτης από την Εκκλησία της Ελλάδος (Φθινόπωρο 2016): https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/2016_0831877962.html

2. Εκκλησιολογική Αξιολόγηση της Συνόδου της Κρήτης (2016): Θεολογική Ανασκόπηση και Κανονικές Προεκτάσεις

https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/09/2016_0818929364.html

Τώρα, όμως, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί η ευθύνη περνάει και στα δικά σας χέρια.

• Ξαναδιαβάστε με προσοχή τα άρθρα μας (και ο,τι άλλο έχει δημοσιευθεί ή θα δημοσιευτεί) όχι ως απλοί αναγνώστες, αλλά ως φύλακες της Ιερής Παράδοσης.
• Ξυπνήστε τη δογματική σας συνείδηση πριν η αδιαφορία αλλοιώσει την ομολογία της πίστης μας.
• Μιμηθείτε τους Ομολογητές Πατέρες και Αγίους, οι οποίοι δεν δίστασαν να σταθούν μόνοι απέναντι σε ολόκληρα κατεστημένα, όταν κινδύνευε η ακεραιότητα του Ευαγγελίου.

Η Ορθοδοξία δεν κληρονομήθηκε για να προσαρμόζεται στους συρμούς της εποχής, αλλά για να μαρτυρείται. Σας καλούμε να γίνετε κι εσείς οι σύγχρονοι φρουροί της πίστεως των Πατέρων μας.

Δεν ξεχνάμε ούτε εκείνους που έσπευσαν να μας λοιδορήσουν, βαφτίζοντάς μας «ομολογητές του πληκτρολογίου», από τον ασφαλή καναπέ τους, χωρίς ποτέ να κοιτάξουν κατάματα την αγωνία μας για την αλήθεια, τους αγώνες μας και τους διωγμούς μας. Αυτά τα γνωρίζει ΜΟΝΟ Ο ΚΑΡΔΙΟΓΝΩΣΤΗΣ ΘΕΟΣ και δεν θελήσαμε ποτέ να τα μετατρέψουμε σε αναγνώσματα του διαδικτύου.Τους ευχαριστούμε, γιατί κάθε τους ειρωνεία και κάθε τους φθηνός χαρακτηρισμός έγινε αθέλητα το καύσιμο για να ριζώσει βαθύτερα η πεποίθησή μας πως ο δρόμος του ποιμαντικού  χρέους δεν μετριέται με τα κριτήρια του κόσμου τούτου, ούτε με τα λάβαρα της διαδικτυακής ευμένειας.

• Τους ευχαριστούμε διότι με τις επικρίσεις τους μας θύμισαν ότι η γνησιότητα της ομολογίας ποτέ δεν πέρασε απαρατήρητη από την εμπάθεια και τον σκεπτικισμό των καιρών.
• Τους απαντούμε όχι με θυμό, αλλά με τη σιωπηλή σταθερότητα όσων μας γνωρίζουν ότι η συνείδηση δεν φιμώνεται ούτε από ταμπέλες ούτε από απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.

Αν το να υπερασπίζεσαι τους Ιερούς Κανόνες και την πατροπαράδοτη πίστη σημαίνει για κάποιους ότι περιορίζεσαι σε μια οθόνη, ας αναλογιστούν εκείνοι πού βρίσκονται όταν η Ιστορία καλεί τους πιστούς να πνίξουν τη βολική τους σιωπή. Εμείς συνεχίζουμε, με καθαρή καρδιά και ανοιχτό μέτωπο, πέρα από τους ψιθύρους της κριτικής.

Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ένεκεν.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Ομολογία: Ενημέρωση για τους αναγνώστες του ιστολογίου-ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 Εκκλησιολογική Αξιολόγηση της Συνόδου της Κρήτης (2016): Θεολογική Ανασκόπηση και Κανονικές Προεκτάσεις

Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

Ποια είναι η συκιά του Ευαγγελίου που ξεράθηκε φαινομενικά παράλογα; Και ποια είναι η ακρότατη πείνα που ζητού­σε καρπό πριν από την ώρα; Και τι σημαίνει η κατάρα για ένα αναίσθητο πράγμα. (Μάρκ. 11,12-14.,Ματθ. 21,18)

                                    

                                                       Αγίου Μαξίμου ομολογητού
ΑΠΟΚΡΙΣΗ

Ο Θεός Λόγος που οικονομεί τα πάντα για χάρη της σωτηρίας των ανθρώπων, αφού παιδαγώγησε πρώτα τη φύση μας με το νόμο που περιέχει σωματικότερη λατρεία -γιατί δεν μπορούσε να δεχτεί την αλήθεια γυμνή από τυπικά προκαλύμματα εξαιτίας της άγνοιας και της αλλοτρίωσης που της προ­κλήθηκε προς τα αρχέτυπα θεία πράγματα- ύστερα, ερχόμενος στον κόσμο αφού έγινε φανερά από τον εαυτό του άνθρωπος παίρνοντας σάρκα που είχε νοερή, και λογική ψυχή, κι αφού ως Λόγος μετέφερε τη φύση μας στην άυλη, γνωστική, πνευματική λατρεία, δεν ήθελε, αφού πια φάνηκε στη ζωή η αλήθεια, να εξουσιάζει η σκιά, που τύπος της ήταν η συκιά.

Γι' αυτό λέει· επιστρέφοντας από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα,[Ματθ. 21,18· Μάρκ. 11,11ε.] δηλαδή μετά την τυπική και σκιώδη και που ήταν κρυμμένη μέσα στο νόμο παρουσία του, ερχόμενος ξανά στους ανθρώπους με τη σάρκα -γιατί έτσι πρέπει να εκληφθεί το επιστρέφοντας- είδε στο δρόμο μια συκιά που είχε μόνο φύλλα,[Ματθ. 21,18· Μάρκ 11,13] που υπήρχε στη σκιά και στους τύπους, δηλαδή τη σωματική λατρεία του νόμου κατά την άστατη και παροδική -επειδή ήταν δίπλα στο δρόμο- παράδοση, τη λατρεία των τύπων μόνο και των θεσμών που περνούν.

Όταν ο Λόγος την είδε σαν συκιά ωραία και με­γαλοπρεπή και στολισμένη, ωσάν με φύλλα, με τα εξωτερικά περιβλήματα των σωματικών παραγγελμάτων του νόμου και μη βρίσκοντας καρπό, δηλαδή δικαιοσύνη, την καταράστηκε επει­δή δεν έδινε τροφή στο Λόγο, η καλύτερα πρόσταξε να μη κα­λύπτει πια δυναστεύοντας την αλήθεια με τους νομικούς τύ­πους, πράγμα που αποδείχτηκε στη συνέχεια με τα έργα, αφού καταξεράθηκε εντελώς η νομική ωραιότητα που είχε την ύπαρ­ξή της στα σχήματα μόνο και έσβησε η έπαρση των Ιουδαίων γι' αυτή.

Γιατί δεν ήταν εύλογο αλλά ούτε κι επίκαιρο, αφού πια είχε φανεί λαμπρή η αλήθεια των καρπών της δικαιοσύνης να παρασύρεται και να ξεγελιέται από τα φύλλα η όρεξη όσων παράτρεχαν σαν δρόμο την παρούσα ζωή και να αφήνουν τους πλούσιους φαγώσιμους καρπούς του Λόγου. Γι' αυτό λέει δεν ήταν ο καιρός των σύκων·[Μάρκ. 11,13] ο χρόνος δηλαδή κατά τον οποίο κυριαρχούσε στην ανθρώπινη φύση ο νόμος, δεν ήταν καιρός καρπών της δικαιοσύνης, αλλά εικόνιζε τους καρπούς της δι­καιοσύνης και μυούσε κατά κάποιο τρόπο τη μέλλουσα θεία κι απόρρητη και σωτήρια όλων χάρη, στην οποία δεν είχε φτάσει από την απιστία του ο παλαιός λαός και γι' αυτό χάθηκε.

Γιατί ο Ισραήλ, λέει ο θείος απόστολος, με το να επιδιώκει το νόμο της δικαιοσύνης, δηλαδή το νόμο της σκιάς και των τύπων, δεν έφτασε στο νόμο της δικαιοσύνης,[Ρωμ. 9,31] δηλαδή το νόμο που ολοκληρώνεται με το Πνεύμα του Χριστού.

Ή πάλι˙ επειδή το πλήθος των ιερέων και γραμματέων και νομικών και Φαρισαίων, άρρωστοι από την κενή δόξα με την επίδειξη της πλαστής ευλάβειας των ηθών, φαινόμενοι ότι ασκούσαν δικαιοσύνη, έτρεφαν την έπαρση της οίησης, ο Λό­γος λέει ότι η οίηση αυτών που αναφέρθηκαν είναι συκιά άκαρ­πη πλούσια μόνο σε φύλλα, την οποία, αυτός που επιθυμεί τη σωτηρία όλων των ανθρώπων και πεινά τη θέωσή τους, την κα­ταριέται ως άκαρπη και την ξεραίνει, ώστε, προκρίνοντας από το να φαίνονται το να είναι δίκαιοι, αφού ξεντυθούν το χιτώνα της ηθικής υπόκρισης και φορέσουν το γνήσιο χιτώνα της αρετής, όπως θέλει ο θείος Λόγος, να περάσουν μ' ευσέβεια τη ζωή τους παρουσιάζοντας στο Θεό της ψυχής μάλλον τη διάθε­ση, παρά την πλαστότητα των ηθών στους ανθρώπους.

Αν τώρα και μερικοί από τους Χριστιανούς είμαστε τέ­τοιοι, πλάθοντας την ευλάβειά μας με τους τρόπους χωρίς έργα δικαιοσύνης, αν δεχτούμε το Λόγο ως φιλάνθρωπο που πεινά τη σωτηρία μας, αποξηραίνει το σπέρμα της κακίας μέσα στην ψυχή, την οίηση, για να μη μας δίνει πια την ανθρωπαρέσκεια, καρπό της φθοράς.

Έχετε, σύμφωνα με τις δικές μου πενιχρές δυνάμεις, το νόημα του λόγου, που κατά την αφήγηση που έκανα έδειξε τον Κύριο να πεινά ορθά και χρήσιμα να καταριέται τη συκιά και να την ξεραίνει σε κατάλληλη ώρα, γιατί ήταν εμπόδιο στην αλήθεια, και που ήταν είτε η σύμφωνη με το νόμο παλαιά παρά­δοση των σωματικών τύπων είτε και η επαρμένη συμπεριφορά των Φαρισαίων και η δική μας.

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ
ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΑΠΟΡΩΝ-(ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Α' - ΝΓ')
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

«Οὐαί ὑμῖν Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ὑποκριταί». «Κλείετε τήν βασιλεἰαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων».

ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ  ΜΑΛΛΟΝ ΤΡΑΓΙΚΑ. Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΜΕΙΩΘΗΚΕ ΣΕ ΝΟΜΙΚΗ ΦΑΡΙΣΑΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟΣ,  Η ΝΕΚΡΩΣΗ  ΚΑΙ Η ΕΙΔΩΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΝΕΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ: ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ. ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΘΗΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΕΜΑΛΕΣ ΟΣΩΝ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΩΝΤΑΣ ΗΡΩΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ.

Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (7)

Συνέχεια από:Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025

Ο ΗΘΙΚΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Του Pierre Aubenque.

IV. Διαφορές στις γνώμες περί Ευτυχίας.

.......Έτσι λοιπόν τίθεται το ερώτημα, τι πράγμα μας σιγουρεύει πως η ευτυχία είναι ένας σκοπός ο οποίος αξίζει να επιτευχθεί; Η απάντηση του Αριστοτέλη θα φανεί παράξενη στον μοντέρνο άνθρωπο, ο οποίος έχει πλασθεί ασυνείδητα από δύο αιώνες Καντιανισμού ! Η αναζήτηση της ευτυχίας είναι νόμιμη, διότι είναι κοινή σε όλους του ανθρώπους. Οι άνθρωποι επομένως πρέπει να κάνουν ότι είναι αναγκαίο για να κατακτήσουν την ευτυχία.
Αλλά, θα ακούσουμε την σημερινή αντίρρηση, πώς θα αντλήσουμε, πώς δια της αναγωγής, θα βρούμε έναν κανόνα;; Από ένα γεγονός, πώς θα περάσουμε από ένα «είναι έτσι» σε ένα «δέον»; Αυτή η δυσκολία η οποία εκφράσθηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα από τον Χιούμ, απολυτοποιήθηκε σχεδόν από τον Καντ, ο οποίος συμπεραίνει πως το δέον, το καθήκον, δεν μπορεί να απορρεύσει από μια γνώση και επομένως πρέπει να διαθέτει καθ’ εαυτό, δηλαδή στην ίδια την φόρμα της κατηγορικής επιταγής που το ανακοινώνει, το θεμέλιό του. Αυτή η ένταση είναι ξένη στον Αριστοτέλη, όπως επίσης και η Καντιανή υποψία, ότι μια πράξη που δεν πραγματοποιείται για τον εαυτό της, (αυτόνομα), αλλά για την ευτυχία, δεν θα είχε άλλη αφορμή παρά τον εγωισμό........

Καθώς λοιπόν το Αγαθό είναι εξ 'ορισμού το τέλος "πρός το οποίο τείνουν όλα τα όντα", καθώς απεδείχθη επίσης η σύγκλιση των ανθρώπινων σκοπών πρός ένα υπέρτατο Αγαθό, και καθώς αυτό το υπέρτατο Αγαθό έλαβε την λαϊκή ονομασία "Ευτυχία", απομένει να καθορισθεί το περιεχόμενο τής Ευτυχίας. Σύμφωνα και με την συνήθειά του λοιπόν ο Αριστοτέλης ξεκινά με την εξέταση τής γνώμης που διαθέτουν οι άνθρωποι για το θέμα! Οι μέν εγκαθιστούν την ευτυχία στην ευχαρίστηση (Ηθ. Νικομ. Βιβλίο Ι), άλλοι στον πλούτο ή στην δόξα, άλλοι ακόμη στην υγεία ή στην γνώση, κ.τ.λ. Βεβαίως αυτές οι γνώμες έχουν πάνω κάτω μία αξία, σύμφωνα με τους ανθρώπους που τις συμμετίζονται. Αλλά θα μπλεκόμαστε σε έναν αδιέξοδο κυκεώνα, τον οποίο αποφεύγει ο Αριστοτέλης, εάν θεωρούσαμε σαν μοναδική ευτυχία εκείνη που φαίνεται σαν αυθεντική ευτυχία, στον καλό άνθρωπο. Υπάρχει ένα μέρος αλήθειας σ'αυτό το κλωθογύρισμα, αλλά για να ξεχωρίσει τις γνώμες οι οποίες πλησιάζουν περισσότερο στην αλήθεια, ο Αριστοτέλης πρέπει να εφαρμόσει ορισμένα κριτήρια τα οποία μπορούν να αντικειμενοποιηθούν καλύτερα.
Το πρώτο απο αυτά τα κριτήρια είναι τυπικό, κανονιστικό. Η ευτυχία ή το υπέρτατο αγαθό είναι ένα αγαθό που αποκτάται μόνον γι' αυτό το ίδιο και όχι ενόψει κάποιου άλλου σκοπού, ο οποίος θα ήταν γι'αυτόν τον λόγο πιό υψηλός απο το υπέρτατο αγαθό. Πράγμα αδύνατο. Έτσι λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών πεποιθήσεων εκλαμβάνουν σαν υπέρτατο σκοπό αυτό που στην πραγματικότητα δέν είναι παρά το μέσον για να επιτευχθεί ένας υψηλότερος σκοπός, και στο τέλος, η ευτυχία. Μ'αυτόν τον τρόπο, αγωνιζόμαστε για τον πλούτο ή την υγεία μόνον εν' όψει της χρήσεως που θέλουμε να κάνουμε: και αυτοί που κυνηγούν τις τιμές, δέν το κάνουν για τις τιμές τις ίδιες, αλλά για να εξασφαλίσουν, μέσω αυτών, την δική τους τιμή και αξία (Ηθ Νικομ Ι, 3, 1095 b 27). Πρόκειται δηλαδή για δευτερεύοντες σκοπούς, και όχι για κείνον τον καθαυτό σκοπό που πρέπει να αποτελεί η Ευτυχία.
Πιό δύσκολη όμως φαίνεται η ανασκευή όλων όσων λανθασμένως εξομοιώνουν την Ευτυχία με την Ευχαρίστηση. Η ευχαρίστηση λοιπόν, δέν είναι ένα μέσον ενόψει ενός σκοπού, αλλά μοιάζει να επιθυμείται καθαυτή. Υπέρ αυτής της ταυτίσεως τής ευχαρίστησης ή τής ηδονής με την ευτυχία, θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε το γεγονός πώς όλα τα όντα, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που διαθέτουν λογική, επιδιώκουν την ευχαρίστηση. Απο αυτή την εξακρίβωση ο Αριστοτέλης-πιστός και σ'αυτό το σημείο, του ορισμού τού αγαθού που έδωσε- συμπεραίνει πώς η ευχαρίστηση είναι ένα αγαθό ή τουλάχιστον είναι ένα μέρος του, με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο. Με αυτή την δήλωση ο Αριστοτέλης αντιτίθεται καθαρά σ'εκείνους τους σκιώδεις φιλοσόφους οι οποίοι, σαν τον Σπεύσιππο, υπολόγιζαν γενικώς την ευχαρίστηση, σάν μία μορφή του κακού.
Αλλά εάν η ευχαρίστηση είναι ένα αγαθό, δέν είναι όμως ταυτόχρονα και το υπέρτατο αγαθό. Σ'αυτή την θέση, σύμφωνα με την οποία η ευχαρίστηση είναι ένα αγαθό χωρίς να είναι το καθαυτό αγαθό, αφιέρωσε ο Αριστοτέλης μία πραγματεία, τής οποίας διαθέτουμε δύο εκδοχές: η μία, η αρχαιότερη, διασώζεται στο βιβλίο VII και η άλλη στο βιβλίο Χ της Νικομάχειας ηθικής. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τής ευχαριστήσεως λοιπόν, ότι αναζητάται δηλ. καθαυτή, για την ευχαρίστηση και όχι ενόψει κάποιου άλλου πράγματος, την καθιστά παραπλήσια με την ευτυχία. Όμως στο βιβλίο Χ ο Αριστοτέλης αποδεικνύει πώς η ευχαρίστηση δέν είναι ένα τέλος που αρκείται στον εαυτό του, επαρκές, αλλά είναι ένα "επιγιγνόμενον τι τέλος", δηλαδή ένα είδος τέλους το οποίο συνοδεύει πάντοτε ένα άλλο (X 4,1174 b 33).
Η ευχαρίστηση δέν μπορεί να ξεχωρίσει απο την δραστηριότητα απο την οποία συνοδεύεται και της οποιας, κατά κάποιο τρόπο είναι το συμπλήρωμα. Αλλά όμως αυτό που επιθυμείται αμέσως για τον εαυτό του, γι'αυτό το ίδιο, δέν είναι η ευχαρίστηση αλλά η πράξη. Και απόδειξη είναι πώς κανείς δέν θα' θελε να δοκιμάσει ευχαρίστηση πράττοντας κάτι που θεωρείται ντροπή, όπως επίσης, αντιστρόφως, ενέργειες όπως το όραμα, η ενθύμηση, η γνώση ή η ενεργός απόκτηση κάποιας αρετής, είναι επιθυμητές παρότι δέν προσφέρουν καθ'αυτές καμμία ηδονή. Ότι η ευχαρίστηση συνοδεύει στην πραγματικότητα και αυτές τις τελευταίες δραστηριότητες δέν αλλάζει καθόλου το γεγονός πώς αυτές οι δραστηριότητες είναι επιθυμητές καθαυτές καί γι'αυτές, καθόσον άλλες δραστηριότητες, ακόμη και αν θεωρηθούν ευχάριστες, δέν θεωρούνται άξιες να γίνουν αντικείμενο επιθυμίας (1174 α 1-8).
Δέν είναι η ευχαρίστηση λοιπόν που καθιστά επιθυμητή την δραστηριότητα την οποία συνοδεύει, αναλόγως των περιπτώσεων, αλλά καθιστά περισσότερο ή λιγότερο επιθυμητή την δραστηριότητα που συνοδεύει, η ευχαρίστηση, σαν κάτι "παραπάνω". Σαν κάτι επιπλέον [Καλό λίαν].

Συνεχίζεται

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤ. ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Αμέθυστος.

Κυριακή ΣΤ’ Λουκά: Ομιλία περί της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρινών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.
Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Κεφ. Η. 27 – 39.
Τω καιρώ εκείνω, Εξελθόντι τω Ιησού εις την γην των Γαδαρινών, υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ός είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο, και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασιν. Ιδών δέ τον Ιησούν και ανακράξας, προσέπεσεν αυτώ και φωνή μεγάλη είπε: τί εμοί και σοί, Ιησού, υιέ του Θεού του υψίστου; Δέομαί σου, μή με βασανίσης. Παρήγγειλε γάρ τω πνεύματι τω ακαθάρτω εξελθείν απο του ανθρώπου. Πολλοίς γάρ χρόνοις συνηρπάκει αυτόν, και εδεσμείτο αλύσεσι, και πέδαις φυλασσόμενος, και διαρρήσσων τα δεσμά ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας ερήμους. Επηρώτησε δέ αυτόν ο Ιησούς λέγων: τί σοί εστιν όνομα? Ο δέ είπε, λεγεών’ ότι δαιμόνια πολλά εισήλθεν εις αυτόν’ και παρεκάλει Αυτόν ίνα μή επιτάξη αυτοίς εις την άβυσσον απελθείν. Ήν δέ εκεί αγέλη χοίρων ικανών βοσκομένων εν τω όρει, και παρεκάλουν αυτόν ίνα επιτρέψη αυτοίς εις εκείνους εισελθείν. Και επέτρεψεν αυτοίς. Εξελθόντα δέ τα δαιμόνια απο του ανθρώπου, εισήλθον εις τους χοίρους, και ώρμησεν η αγέλη κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη. Ιδόντες δέ οι βόσκοντες το γεγενημένον, έφυγον, και απήγγειλαν εις την πόλιν και εις τους αγρούς. Εξήλθον δέ ιδείν το γεγονός, και ήλθον προς τον Ιησούν» και εύρον καθήμενον τον άνθρωπον, αφ’ ού τα δαιμόνια εξεληλύθει, ιματισμένον και σωφρονούντα παρά τους πόδας του Ιησού, και εφοβήθησαν. Απήγγειλαν δέ αυτοίς οι ιδόντες πώς εσώθη ο δαιμονισθείς. Και ηρώτησαν Αυτόν άπαν το πλήθος της περιχώρου των Γαδαρηνών απελθείν απ’ αυτών, ότι φόβω μεγάλω συνείχοντο. Αυτός δέ εμβάς εις το πλοίον υπέστρεψεν. Εδέετο δέ Αυτού ο ανήρ, αφ’ ού εξεληλύθει τα δαιμόνια, είναι σύν Αυτώ’ απέλυσε δέ αυτόν ο Ιησούς λέγων: υπόστρεφε εις τον οίκόν σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός. Και απήλθε καθ’ όλην την πόλιν κηρύσσων όσα εποίησεν αυτώ ο Ιησούς.

Απόδοση:

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς κατέπλευσε στην περιοχή των Γαδαρηνών, που βρίσκεται στην απέναντι όχθη από την Γαλιλαία. Όταν βγήκε στην ξηρά, τον συνάντησε κάποιος άντρας από την πόλη, που είχε μέσα του δαιμόνια από πολύν καιρό. Ρούχο δεν ντυνόταν, ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά ζούσε στα μνήματα. Όταν είδε τον Ιησού, έβγαλε μια κραυγή, έπεσε στα πόδια του και του είπε με δυνατή φωνή: «Τί δουλειά έχεις εσύ μ’ εμένα Ιησού, Υιέ του Υψίστου Θεού; Σε παρακαλώ, μη με βασανίσεις». Αυτά τα είπε, γιατί ο Ιησούς είχε διατάξει το δαιμονικό πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο. Από πολλά χρόνια τον είχε στην εξουσία του, και για να τον συγκρατήσουν τον έδεναν με αλυσίδες και του έβαζαν στα πόδια σιδερένια δεσμά. Εκείνος όμως έσπαζε τα δεσμά, και το δαιμόνιο τον οδηγούσε στις ερημιές. Ο Ιησούς τον ρώτησε: «Ποιο είναι το όνομά σου;» Εκείνος απάντησε: «Λεγεών»• γιατί είχαν μπει μέσα του πολλά δαιμόνια. Τα δαιμόνια, λοιπόν, τον παρακαλούσαν να μην τα διατάξει να πάνε στην άβυσσο. Εκεί κοντά ήταν ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκαν στο βουνό, και τα δαιμόνια παρακαλούσαν τον Ιησού να τους επιτρέψει να μπουν στους χοίρους, και τους το επέτρεψε. Τότε το κοπάδι όρμησε προς τον γκρεμό και πνίγηκε στη λίμνη. Μόλις οι βοσκοί είδαν τι έγινε, έφυγαν και το είπαν στην πόλη και στην ύπαιθρο. Βγήκαν οι άνθρωποι να δουν τι έγινε, και ήρθαν κοντά στον Ιησού. Βρήκαν τον άνθρωπο από τον οποίο βγήκαν τα δαιμόνια, να κάθεται δίπλα στον Ιησού, να φοράει ρούχα και να φέρεται λογικά, και φοβήθηκαν. Όσοι είχαν δει τι είχε γίνει, τους είπαν για το πώς ο δαιμονισμένος σώθηκε. Τότε όλο το πλήθος από την περιοχή των Γαδάρων παρακαλούσαν τον Ιησού να φύγει από κοντά τους, γιατί τους είχε πιάσει μεγάλος φόβος. Εκείνος μπήκε στο πλοιάριο για να γυρίσει πίσω. Ο άνθρωπος από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια τον παρακαλούσε να τον πάρει μαζί του. Ο Ιησούς όμως του είπε να φύγει, με τα παρακάτω λόγια: «Γύρισε στο σπίτι σου, και διηγήσου όσα έκανε σ’ εσένα ο Θεός». Εκείνος έφυγε διαλαλώντας σ’ όλη την πόλη όσα έκανε σ’ αυτόν ο Ιησούς.

(Επιμέλεια κειμένου: Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη)
Ομιλία του Αγίου Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, περί του: «Εξελθόντι τω Ιησού εις την γην υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως ος είχεν δαιμόνια εκ χρόνων ικανών»

«Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει», λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού, και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του Ουρανίου Πατρός, και γίνεται «κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού». Όποιος όμως παρακούει τον Θεό, διαπράττει την αμαρτίαν, και επιδίδεται σ’ αυτήν αμετανοήτως. Είναι δούλος της αμαρτίας και ουκ έστιν εκ του Θεού, αλλά εκ του πονηρού», αφού με την κακήν προαίρεση μεταπλάσσει την φύση την οποίαν έλαβεν από τον Θεόν, και την εξομοιώνει με τον πατέρα της απωλείας. Γι’ αυτό και ο Κύριος έλεγε στους Ιουδαίους, «υμείς εκ του πατρός υμών του διαβόλου εστέ, και τας επιθυμίας αυτού θέλετε ποιείν».
Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι αθλιότεροι και από τους φανερά δαιμονιζομένους, έστω και αν διαφεύγουν την προσοχή των πολλών.
Πράγματι, ενώ οι δαιμονιζόμενοι κατακόπτουν τα σώματά τους και μερικές φορές βλάπτουν σωματικώς όποιους συναντούν, εκείνοι που δια των πονηρών επιθυμιών έχουν εξομοιωθεί με τον αρχέκακον εχθρό, διαφθείρουν τις ψυχές τις ιδικές τους και όσων τους συναναστρέφονται απρόσεκτα. Και ενώ οι πρώτοι στον καιρό του θανάτου αποβάλλουν μαζί με το σώμα και την επήρεια των δαιμόνων, οι δεύτεροι, επειδή αμαρτάνουν αμετανοήτως, έχουν αθάνατον και αναπόβλητον την βλάβην. Επίσης, τον ενοχλούμενον φανερώς από τον δαίμονα όλοι τον λυπούμεθα όταν τον αντικρύσωμε, ενώ τον φονέα και τον φιλάργυρον, τον υπερήφανον και τον αναίσχυντον, και τον ανυπότακτον και όλους τους ομοίους των, όχι μόνον δεν τους λυπούμεθα, αλλά και τους μισούμε. Διότι ο ένας περιπίπτει στο πάθος ακουσίως, ενώ ο φιλαμαρτήμων, προσελκύει ελευθέρως το κακόν, μερικές φορές μάλιστα αποκρύπτοντας την βλαπτικότητα και την κακοήθεια της νόσου του.
Επειδή όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την εναντίον μας μανίαν του διαβόλου, από τις επιθέσεις εκείνου κατά της ψυχής και από την συνεργία του στην αμαρτία, παρεχώρησεν ο Θεός να υπάρχουν και κατά το σώμα δαιμονοφόρητοι, ώστε να μάθουμε από αυτούς όλοι, πόσον φοβερά είναι η κατάστασις της ψυχής που έκαμε τούτον ένοικόν της δια των πονηρών έργων. Όταν δε ο Μονογενής Υιός του Θεού, από απροσμέτρητον πέλαγος φιλανθρωπίας, έκλινεν ουρανούς και κατήλθε στην γη, για να ελευθερώσει τις ψυχές μας από την τυραννία του διαβόλου, απεδίωκε τα δαιμόνια και από τους φανερά κατά το σώμα δαιμονιζομένους. Το έκαμε αυτό για να παρουσιάσει και να επιβεβαιώσει με την φανερώς ενεργουμένην ελευθερία και ίαση, την γινομένην κρυπτώς ελευθερία και ίαση της ψυχής.
Πράγματι, και όταν εχάρισε την θεραπεία στην ψυχή του παραλυτικού, όχι μόνον δεν επευφημήθη από εκείνους που έβλεπαν μόνον τα φαινόμενα, αλλά και εβλασφημήθη. Γι’ αυτό εθεράπευσε και την σωματικήν του παράλυση, για να μάθουν, όπως ο ίδιος έλεγε προς τους παρόντες, ότι «εξουσίαν έχει ο υιός του ανθρώπου επί της γης αφιέναι αμαρτίας».
Κυρίως γι’ αυτό λοιπόν απομακρύνει τους δαίμονες από τους δαιμονιζομένους, για να μάθωμε ότι αυτός είναι που τους αποδιώκει και από τις ψυχές μας, και μας χαρίζει την αιωνίαν ελευθερίαν.
«Εξελθόντι γαρ εις την γην», σύμφωνα με την αναγινωσκομένην σήμερα περικοπήν του Ευαγγελίου, «υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ος είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο, και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασιν». Εξήλθε, λέγει, όχι ήλθε στην ξηρά, για να δείξει ότι ήλθε με πλοίον, αφού ήδη και την θύελλα του ανέμου κατέπαυσε, και την θάλασσαν εγαλήνευσε με την επιτίμησή του. Διότι όταν από την Γαλιλαίαν επεβιβάσθη στο πλοίο με τους μαθητάς του, είπε προς αυτούς, όπως λέγει παραπάνω ο Ευαγγελιστής: «διέλθωμεν εις το πέραν». Από εδώ φαίνεται ότι προείδε το γεγονός, και από ευσπλαγχνίαν ήλθεν αυτόκλητος βοηθός στον βασανιζόμενον τόσον δεινώς και πολυετώς από τους δαίμονες. Ο Λουκάς λοιπόν λέγει ότι ήταν ένας και είχε πολλά δαιμόνια, ο Μάρκος όμως ομιλεί και αυτός περί ενός, «αλλ’ εν πνεύματι ακαθάρτω». Ο δε Ματθαίος ισχυρίζεται ότι ήσαν δύο μαζί και εβασανίζοντο από πολλά δαιμόνια.
Την αιτίαν δε, για την οποίαν άλλοι Ευαγγελισταί ομιλούν για έναν, άλλοι δε για περισσοτέρους, και δαιμονιζομένους και δαιμόνια, την εφανέρωσε και ο Λουκάς και ο Μάρκος. Διότι το ένα, το οποίον ο Μάρκος ωνόμασεν ακάθαρτον πνεύμα, εξεταζόμενο στην συνέχεια από τον Κύριον λέγει «λεγεών όνομά μοι, ότι πολλοί εσμέν». Πράγματι λεγεών είναι ορμαθός και πολυάριθμον σύστημα αγγέλων ή ανθρώπων, οι οποίοι στέκονται, μετακινούνται μαζί και αποβλέπουν και κινούνται προς ένα έργον και σκοπόν. Γι’ αυτό και οι δαιμονιζόμενοι εκείνοι, επειδή ενεργούντο και εκινούντο από ένα τοιούτο σύστημα, ευρίσκοντο αδιασπάστως μαζί στα μνήματα και στα όρη, και μαζί εβασανίζοντο. Γι’ αυτό άλλοτε μεν καλούνται ενικώς, άλλοτε δε πληθυντικώς, και αυτοί και τα πονηρά πνεύματα που τους ταλαιπωρούσαν.
Δεν ανεγνώρισε δε απλώς τον Ιησούν ο λεγεών δια μέσου του ανθρώπου εκείνου, αλλά και «προσέπεσε και φωνή μεγάλη ανεκραύγασε: τι εμοί και σοί, Ιησού, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Δέομαί σου, μη με βασανίσεις. Παρήγγειλε γάρ» λέγει, «ο Κύριος τω ακαθάρτω πνεύματι εξελθείν από του ανθρώπου». Έχοντας καταπλεύσει επί τούτου ο Κύριος από ευσπλαχνία στην παραλίαν εκείνην όπου ζούσε ο δαιμονιζόμενος, διέταξε μεν τον λεγεώνα των δαιμόνων να εξέλθει από τον άνθρωπο, πού όμως να απέλθει δεν του είπε. Γι’ αυτό εκείνο το παμμίαρον σμήνος των πονηρών πνευμάτων κατελήφθη από αμηχανίαν, και εφοβήθη μήπως παραδοθεί τώρα από τον Κύριο στην μέλλουσαν καταδίκη, στην προετοιμασμένην γι’ αυτά γέεννα του πυρός, με την οποία θα παραδοθούν σε τελείαν ακινησίαν, αφού θα καταργηθεί κάθε ενέργειά τους. Ηναγκάσθη λοιπόν να προσέλθει, και να προσπέσει, χρησιμοποιώντας ταπεινότερα και αληθινά λόγια προς τον Κύριον, τα οποία τον εμαρτύρησαν ότι είναι Υιός του Υψίστου. Μέσα στην πονηρία τους ενόμιζαν ότι με αυτήν την μαρτυρία, σαν με κάποιαν κολακεία, θα μεταπείσουν τον Κύριον των όλων.
Και ο Κύριος ανέχθη την μαρτυρία των δαιμόνων, προς καταρτισμόν των ευρισκομένων στο πλοίο. Διότι πριν από λίγο, βλέποντας ο κόσμος τα τόσον μεγάλα θαύματά του στην θάλασσα, έλεγαν μεταξύ τους με απορία: «τις εστίν ούτος, ότι και οι άνεμοι και η θάλασσα υπακούουσιν αυτώ»; Τώρα όμως έμαθαν ότι είναι «ο Υιός του Θεού του Υψίστου». Διότι πάντοτε, ακόμη και ο διάβολος, είναι συνεργός στην βουλήν του Θεού, όχι όμως επειδή το θέλει ούτε αποβλέποντας σ’ αυτό. Γι’ αυτό και κάποιος από τους θεοφόρους λέγει, ότι «το κακόν συνεργεί στο αγαθόν, όχι με καλήν προαίρεση».
Ο δε Κύριος θέλοντας να φανερώσει στους παρόντες ότι ο δαίμων που τόσον φρίττει ενώπιόν του δεν είναι ένας, αλλά πλήθος πολύ, τον ηρώτησε: «τι σοι εστίν όνομα; Ο δε είπεν, λεγεών ονομά μοι, ότι δαιμόνια πολλά εσμέν». Λέγουν ορισμένοι ότι το τάγμα του λεγεώνος αποτελείται από έξι περίπου χιλιάδες.
«Και παρεκάλουν αυτόν», λέγει, «ίνα μη επιτάξει αυτοίς εις την άβυσσον απελθείν». Βλέπεις ότι είναι ο φόβος, όπως είπαμε παραπάνω, αυτός που τους ηνάγκασε και να προσέλθουν, και να προσπέσουν, και να χρησιμοποιήσουν σχήματα και λόγια αληθινά και ταπεινότερα. Κοίταξε όμως και την Παντοκρατορικήν εξουσία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Πράγματι΄ ο δαίμων και χωρίς να το θέλει τον εμαρτύρησε Κύριον και της αβύσσου. Και ποιος είναι αυτός που επιβλέπει αβύσσους; Βεβαίως ο καθήμενος στους ουρανούς, αυτός που περιέχει και κατευθύνει τα πάντα.
Βλέπε δε και ότι το στίφος των δαιμόνων δεν ημπορεί να μένει πουθενά, αν δεν έχει πάρει από αυτόν την άδειαν ή την παραχώρηση. Γι’ αυτό και όταν προσετάχθη από τον Κύριο να φύγει, αλλά δεν έλαβε εντολήν πού να απέλθει, κατελήφθη από μεγάλην βία, και εύρε ως καταφύγιον τους χοίρους, οι οποίοι έβοσκαν στο όρος, ώστε να διαφύγει δι’ αυτών. Αλλά ούτε κατ’ αυτών είχεν από μόνον του την εξουσία, πολύ δε περισσότερον δεν την έχει εναντίον των ανθρώπων. Διότι, λέγει «ην εκεί αγέλη χοίρων πολλών βοσκομένη εν τω όρει. Και παρεκάλεσαν αυτόν ίνα επιτρέψει αυτοίς εις εκείνους απελθείν. Και επέτρεψεν αυτοίς. Εξελθόντα δε τα δαιμόνια από του ανθρώπου, εισήλθον εις τους χοίρους. Και όρμησεν η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη». Τα δαιμόνια λοιπόν, ζητώντας δήθεν πρόφαση φυγής, και έχοντας κακοποιό προαίρεση, εζήτησαν την άδεια κατά των χοίρων, επειδή ο Σωτήρ τα εδίωκε από τους ανθρώπους. Εσυνειδητοποίησαν ότι την στιγμήν εκείνη δεν εδιώκοντο από έναν ή δύο, αλλά δια του ενός από όλους τους ανθρώπους. Και ο Κύριος τους το επέτρεψε, για να γνωρίσουμε εμείς από όσα έπαθαν οι χοίροι, ότι ούτε τον άνθρωπον εκείνον θα ελυπούντο να τον καταστρέψουν τελείως, αν δεν ανεχαιτίζοντο και πριν αοράτως από την δύναμιν εκείνου.
«Ιδόντες δε», λέγει, «οι βόσκοντες, έφυγον. Και απήγγειλαν εις την πόλιν και εις τους αγρούς το γεγονός». Λάβετε τώρα παρακαλώ στον νου σας τον άσωτον υιόν του Ευαγγελίου, που εσώθη με την απομάκρυνσιν από τους χοίρους, για να καταλάβετε ποιοι ήσαν αυτοί που έβοσκαν τους χοίρους, ή μάλλον ποιοι ομοιάζουν με αυτούς. Πράγματι ο χοιρώδης βίος εξ αιτίας της ακαθαρσίας του, συμβολίζει κάθε πονηρόν πάθος. Και χοίροι είναι κυρίως αυτοί που περιφέρουν τον ρυπωμένον από την σάρκα χιτώνα. Προϊστάμενοί τους, ένα είδος βοσκών, είναι εκείνοι που υπερέχουν από αυτούς στην ηδυπάθεια, και λαμβάνουν πρόνοιαν για την σάρκα και την δίαιτά τους, εις τρόπον ώστε να εκπληρώνουν την επιθυμία τους.
Σ’ εμάς όμως δεν επιτρέπει ο χρόνος ούτε, όπως βλέπετε, ο θόρυβος του πλήθους, να ασχοληθούμε λεπτομερώς με την συνέχεια, ποία δηλαδή είναι η γύμνωσις που προκαλείται στην ψυχήν από την αμαρτία, την οποίαν υπεδήλωνε ο δαιμονιζόμενος εκείνος, και ποία η διαβίωσις στα όρη (διότι, λέγει «ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν, αλλ’ εν τοις μνήμασι») και ποίες οι αλυσίδες, οι χειροπέδες και τα δεσμά τα οποία εκείνος έσπαζε και έφευγε διωκόμενος.
Αλλά ας αποφύγωμε και εμείς, μάλιστα οι μοναχοί, την συναναστροφή και συμβίωση με τους χοίρους. Διότι κατά το Σολομώντειον λόγιον «φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί», και ως επί το πλείστον καθένας είναι ή γίνεται όμοιος με τους συντρόφους του. Τι το όφελος να φύγεις οριστικώς από τον κόσμο και να καταφύγεις στα αφιερωμένα στον Θεόν φροντιστήρια, να εξέρχεσαι όμως καθημερινώς από αυτά και να συμφύρεσαι πάλι με τον κόσμο; Πώς, ειπέ μου, τριγυρνώντας στις αγορές θα αποφύγεις τα προσανάμματα των παθών, δια των οποίων επέρχεται ο θάνατος της ψυχής, που χωρίζει τον άνθρωπον από τον Θεόν; Αυτός είναι ο θάνατος «ο αναβαίνων εις ημάς δια των θυρίδων», οι οποίες είναι μέσα μας, δηλαδή των αισθήσεων. Αυτές έγιναν αφορμή να εκπέσουν από την αθανασίαν και οι προπάτορες εκείνοι.
Ας φύγωμε λοιπόν όλοι μας μακριά, άλλοι από την συμβίωση με τα κακά, έστω και αν μας φαίνεται ότι υπερτερούμε πολλών στην καταγωγή και στην δόξα και στην σωματικήν ρώμη και στον υλικόν πλούτο, και άλλοι από την ομοίωση προς τους χοίρους, λαμβάνοντας στον νου μας την λίμνην εκείνη του ασβέστου πυρός, μέσα στην οποίαν, φευ!, θα πέσουν όσοι αμετανοήτως υπηρετούν τις προσβολές των δαιμόνων. Και βλέποντας το βάραθρον στο οποίον κρημνίζονται όταν αποθαίνουν, όσοι μέχρι το τέλος τους ομοιάζουν ως προς τον τρόπον της ζωής με τους χοίρους, ας απομακρυνθούμε ανεπιστρόφως από τον όντως δυσώδη βίον της αμαρτίας, και ας προσέλθωμε έτσι καλώς και δικαίως στην πηγήν των μύρων, την οποία μας εχάρισεν ο Θεός, και εκχύνεται δια της λάρνακος από την σωρόν του εντοπίου μας Χριστομάρτυρος (Δημητρίου).
Και αφού με την χρήση τούτων αγιασθούμε και ενισχυθούμε, να κηρύττωμε και στους αγρούς και στις πόλεις, όπου και αν είμεθα, την θειοτάτην δύναμη και ενέργειαν του θείου αυτού μύρου. Δεν εννοώ με την γλώσσα και τα λόγια (διότι ποίος δεν ήκουσε με την ιδικήν του ακοή την συρροή των θαυμάτων που γίνονται εδώ;), αλλά με την μεταβολήν της ζωής μας προς το καλλίτερον, ώστε βλέποντάς μας όλοι να ειπούν, «αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου», με την οποία δεξιάν έχει ζωγραφηθεί ο μέγας Δημήτριος, και δια της οποίας μετασχηματίζει αυτούς που τον πλησιάζουν προς το θειότερον, ώστε να έχει και στον ουρανόν συμπολίτες αυτούς που ευτύχησαν να είναι στην γη συγκάτοικοί του. Αυτό είθε να συμβεί με τις πρεσβείες εκείνου, και να επιτύχωμε όλοι τις υπεσχημένες ουράνιες μονές, και την εκεί συνοίκηση με τους αγίους, χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ω πρέπει δόξα εις τους αιώνας».
Αμήν.

(13ος – 14ος αιών – ΕΠΕ Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, τομ. 11, σελ. 196. Από το βιβλίο "Πατερικόν Κυριακοδρόμιον", σελίς 347 και εξής. Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλάς)

(Πηγή ηλ. κειμένου: orp.gr)

Κυριακή ΣΤ’ Λουκά: Ομιλία περί της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρινών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

«Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει», λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού, και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του Ουρανίου Πατρός, και γίνεται «κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού».

ΑΣ ΕΧΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΠΡΟ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΣΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΦΑΡΙΣΑΙΩΝ ΚΗΡΥΤΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ, ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΟΥΜΕΝΟΙ ΣΑΝ ΘΕΟΙ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΟΠΩΣ ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ, ΑΜΒΛΥΝΟΝΤΑΣ ΔΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΟΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΟΥ ΚΟΙΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΝΕΥΜΑ  ΑΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΛΟΓΙΑΣ.

π .Ε Παπανικολάου ο ιατρος του Τυχικου δοξάζων το Θεό ενημερώνει τους Χριστιανούς για την υγεία του

π .Ε Παπανικολάου ο ιατρος του Τυχικου δοξάζων το Θεό ενημερώνει τους Χριστιανούς για την υγεία του

Ακολουθούμε το ίδιο μονοπάτι με τους Αγγλικανούς. Προς την αυτοκαταστροφή.

από τον El Wanderer                           

                                    

                                              Αγγλικανή Αρχιεπίσκοπος Σάρα Μάλαλι

Πριν από ένα μήνα, η Αγγλικανική Εκκλησία διόρισε τη Σάρα Μάλαλι ως Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι και επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας. Και πρέπει να θυμόμαστε ότι, αν και επίσημα διορίζεται από τον Βασιλιά, ο αρχιεπίσκοπος επιλέγεται από τον Πρωθυπουργό, στην προκειμένη περίπτωση τον Κιρ Στάρμερ , έναν άθεο σοσιαλιστή.

Η Αγγλικανική Εκκλησία εδώ και καιρό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύνολο από μπροκάρ, χορωδίες και ορχήστρες, εντελώς άδειες εσωτερικά.
Είναι μια φάρσα, και με τον διορισμό μιας γυναίκας αρχιεπισκόπου, έχουμε φτάσει στο γκροτέσκο, αντάξιο ενός έργου του Ευγένιου Ιονέσκο ή του Λουίτζι Πιραντέλο .

Είναι εύκολο να προβλέψουμε ότι αυτή η απόφαση αναμφίβολα θα οδηγήσει σε έναν καλό αριθμό μεταστροφών στην Καθολική Εκκλησία, εκτός από το εσωτερικό σχίσμα που μόλις συνέβη: το 80% των ασκούντων Αγγλικανών, κυρίως Αφρικανών, έχουν αποσχιστεί από την κοινωνία με την Έδρα του Καντέρμπουρι.
Η Εκκλησία της Αγγλίας είναι ακόμη πιο άδεια, χωρίς πιστούς.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι η Καθολική Εκκλησία μας ακολουθεί την Αγγλικανική οδό εδώ και δεκαετίες και, ως εκ τούτου, δεν θα ήταν έκπληξη αν μια μέρα είχαμε μια γυναίκα πάπα ενθρονισμένη στον Άγιο Πέτρο.
Μπορεί να φαίνεται υπερβολή, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε την ιστορία.

Πριν από τρία χρόνια, δημοσιεύσαμε μια ανάρτηση με τίτλο « Ο Αγγλικανικός Τρόπος », η οποία είχε κάποιο αντίκτυπο και αναδημοσιεύεται εδώ επειδή είναι επίκαιρη και ανησυχητική.

Το 1841, η αγγλική κυβέρνηση και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι συμφώνησαν με τον βασιλιά της Πρωσίας και τις αρχές των Λουθηρανικών και Καλβινιστικών εκκλησιών να ιδρύσουν μια επισκοπή στην Ιερουσαλήμ που θα είχε δικαιοδοσία στους πιστούς των τριών κοινωνιών, με εναλλάξ Αγγλικανούς και Λουθηρανούς επισκόπους.
Αυτό προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο και ήταν ένας από τους λόγους που τελικά ώθησαν τον Τζον Χένρι Νιούμαν να προσηλυτιστεί στη Ρώμη. Ο Νιούμαν έγραψε: « Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε μια πορεία όπου πρέπει να αδελφωθούμε με κάθε είδους Προτεσταντισμό, Μονοφυσιτισμό, ημι-προσήλυτους Εβραίους, Δρούζους. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα μπορούσα να εμποδίσω κανέναν να πάει στη Ρώμη. Όλοι θα αρχίσουν να φεύγουν, αργά ή γρήγορα ». (Επιστολή προς τον J.W. Bowden, 10 Οκτωβρίου 1841).

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1847, συνέβη η υπόθεση Gorham. Ο Επίσκοπος Phillpotts του Έξετερ αποφάσισε να μην παραχωρήσει στον Αιδεσιμότατο Gorham την ενορία του Brampford Speke, παρόλο που είχε διοριστεί σε αυτό το αξίωμα από το Στέμμα, επειδή ο ιερέας υποστήριζε ότι η βάπτιση δεν συνεπαγόταν πνευματική αναγέννηση ή αγιαστική χάρη.
Η κατάσταση δημιούργησε μια σύγκρουση που έπρεπε να επιλυθεί από το Ιερό Συμβούλιο της Βασίλισσας, το οποίο, δυόμισι χρόνια αργότερα, διέταξε τον επίσκοπο να εγκαταστήσει τον Γκόρχαμ στο αξίωμα που του είχε αρνηθεί, με το σκεπτικό ότι οι υποψήφιοι δεν έπρεπε να αναγκάζονται να υπογράψουν δογματικά σημεία στα οποία η Αγγλικανική Εκκλησία δεν είχε σαφές δόγμα.

Αυτή η κατάσταση, όπως ήταν αναμενόμενο, προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια, καθώς, σύμφωνα με πολλούς Αγγλικανούς επισκόπους και κληρικούς, η Εκκλησία τους είχε ένα σαφές δόγμα σχετικά με τη βαπτιστική χάρη. Υποβλήθηκε επίσημη διαμαρτυρία στην οποία οι υπογράφοντες υποστήριξαν ότι η Εκκλησία της Αγγλίας, με τη δίκη του Γκόρχαμ, « είχε αποσχιστεί επίσημα από το καθολικό σώμα και δεν μπορούσε πλέον να διασφαλίσει στα μέλη της τη χάρη των μυστηρίων και την άφεση των αμαρτιών ».

Λίγο καιρό αργότερα, οι Αρχιεπίσκοποι του Καντέρμπουρι και της Υόρκης δήλωσαν την υποστήριξή τους στην ετυμηγορία της δίκης. Αυτό οδήγησε τους Αρχιδιάκονους Χένρι Μάνινγκ και Ρόμπερτ Γουίλμπερφορς, καθώς και τον Τζέιμς Χόουπ, ένα εξέχον μέλος της Βουλής των Λόρδων, να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Νιούμαν και να γίνουν δεκτοί στην Εκκλησία της Ρώμης.

Το 1913, προέκυψε η «διαμάχη Κικούγιου».
Όλα ξεκίνησαν όταν δύο αγγλικανικές επισκοπές στην Αφρική - η Μομπάσα και η Ουγκάντα ​​- παρευρέθηκαν σε ένα συνέδριο προτεσταντικών εκκλησιών που πραγματοποιήθηκε στην φυλή Κικούγιου της Κένυας, όπου συζητήθηκε το θέμα της συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών χριστιανικών δογμάτων. Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με μια οικουμενική λειτουργική εορτή, την οποία τίμησε ένας αγγλικανός επίσκοπος και συλλειτουργούσαν προτεστάντες πάστορες. Το γεγονός προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο και διχασμό στην Αγγλία.
Οι συμμετέχοντες επίσκοποι καταγγέλθηκαν ως αιρετικοί, αν και οι πράξεις τους αργότερα δικαιολογήθηκαν. Ήταν σωστή αυτή η θέση ορισμένων τομέων της επίσημης Εκκλησίας;
Ο Ρόναλντ Νοξ , ένας αγγλικανός ιερέας, διαφώνησε βαθιά και, για να εξηγήσει τη θέση του, έγραψε ένα σύντομο βιβλίο, σε μόλις τέσσερις ημέρες, του οποίου το επιχείρημα ήταν μια απλή reductio ad absurdum . Το ονόμασε « Επανένωση από κάθε άποψη » και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ .
Αυτό ήταν ένα από τα καθοριστικά γεγονότα που ώθησαν τον Νοξ να ασπαστεί την Καθολική Εκκλησία το 1917.

Το 1947, ο Αγγλικανός Επίσκοπος του Μπέρμιγχαμ, Έρνεστ Μπαρνς , δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο « Η Άνοδος του Χριστιανισμού », στο οποίο αμφισβήτησε την παρθενία της Μαρίας και τη σωματική ανάσταση του Ιησού. Επίσης, υπερασπίστηκε δημόσια την αναγκαιότητα και την επιθυμητότητα της αντισύλληψης.
Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν μεγάλη κατακραυγή σε πολλούς βρετανικούς κύκλους και ασκήθηκαν πιέσεις για την απομάκρυνση του Barnes από την έδρα του, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Ωστόσο, πολλοί Αγγλικανοί, τόσο κληρικοί όσο και πιστοί, θεώρησαν αυτή την κατάσταση απαράδεκτη αλλαγή στην Εκκλησία τους και αποφάσισαν να ασπαστούν τον Καθολικισμό.
Μεταξύ αυτών ήταν ο Σκωτσέζος ιερέας Onich MacFarlene-Barrow , ο οποίος έγραψε: « Συνέχισα να αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν να παραμείνω σε κοινωνία με έναν επίσκοπο που, παρά τους βλάσφημους λόγους του, δεν στερείται του αξιώματός του; Είναι αλήθεια ότι τα λάθη που υποστήριξε ο Επίσκοπος Barnes δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ακριβώς ασυνήθιστα, αφού, από την ίδρυση της Εκκλησίας, υπήρχαν πάντα εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι που έλεγαν και έκαναν πράγματα που σκανδάλιζαν τους πιστούς. Ωστόσο, τίποτα δεν με είχε ανησυχήσει ποτέ τόσο πολύ όσο οι δηλώσεις του Επισκόπου του Μπέρμιγχαμ και ήμουν πεπεισμένος ότι δεν θα ήταν δυνατό να παραμείνω στην Αγγλικανική Εκκλησία ».

Άλλες παρόμοιες περιπτώσεις σίγουρα θα μπορούσαν να αναφερθούν, όπως η μεταστροφή του Graham Leonard , Επισκόπου του Λονδίνου, το 1989, λόγω της απόφασης της Εκκλησίας της Αγγλίας να χειροτονήσει γυναίκες ιερείς.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να παρατηρηθεί ένα κοινό μοτίβο: ένα συγκεκριμένο μοντερνιστικό γεγονός, που γίνεται δεκτό με ικανοποίηση από την Εκκλησία της Αγγλίας στο σύνολό της ή από μεμονωμένους επισκόπους, αλλά με την υποστήριξη της ιεραρχίας, οδηγεί σε μία ή περισσότερες μεταστροφές στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ας βγάλουμε τώρα μερικά συμπεράσματα.

Πολλές από τις δηλώσεις ή τις ενέργειες που έχουν προκαλέσει κρίσεις μεταξύ των Αγγλικανών θα μπορούσαν να γίνουν σήμερα από Καθολικούς ιερείς ή επισκόπους και θα απολάμβαναν την υποστήριξη της ιεραρχίας του Βατικανού.
Πάρτε ένα πρόσφατο παράδειγμα: Ο Καρδινάλιος Χόλεριχ υπερασπίστηκε τον ομοφυλοφιλικό «έρωτα», μια πολύ πιο τολμηρή στάση από την αντισύλληψη που υποστηρίζει ο Επίσκοπος Μπαρνς.

Σε κάθε καθολικό σεμινάριο ή πανεπιστήμιο, η μη παρθενία της Μαρίας και η απλώς συμβολική Ανάσταση του Κυρίου μας διδάσκονται ανοιχτά (θα μπορούσαμε να θυμηθούμε, για παράδειγμα, τον αείμνηστο Αργεντινό βιβλικό μελετητή Λουίς Ρίβας ).

Στη Γερμανία, οι τελετές μεταξύ Καθολικών και Λουθηρανών είναι συνηθισμένες και ο ίδιος ο Πάπας Φραγκίσκος χορήγησε δημόσια την κοινωνία σε μια Προτεστάντρια. Κανένας Καθολικός επίσκοπος δεν θα ονειρευόταν να θέσει σε διαθεσιμότητα έναν από τους ιερείς του επειδή αμφισβήτησε το δόγμα περί δικαιολόγησης των βαπτιστικών υδάτων. και η αδελφοποίηση με Προτεστάντες, Εβραίους και Βουδιστές έχει γίνει συνηθισμένη από την εποχή της Ασίζης.

Η Καθολική Εκκλησία βρίσκεται προφανώς στην ίδια κατάσταση με την Εκκλησία της Αγγλίας πριν από έναν αιώνα.

Η Αγγλικανική Εκκλησία έχει πλέον εξαφανιστεί. Το μόνο που απομένει είναι μια επίσημη δομή, που συντηρείται από το κράτος, που εξυπηρετεί έναν κοινωνικό και διακοσμητικό σκοπό, αλλά μέσα σε αυτήν ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει. Οι εκκλησίες της είναι άδειες και κλειστές, και πολύ λίγοι βρίσκουν ίχνη μιας πραγματικά πνευματικής ζωής. Με άλλα λόγια, έχει πάψει να είναι θρησκεία.

Προμηνύει αυτή η κατάσταση το εγγύς μέλλον της Καθολικής Εκκλησίας, δεδομένης της ομοιότητας των δύο δρόμων;

Οι Αγγλικανοί που έγιναν μάρτυρες των περιγραφόμενων περιπτώσεων είχαν ένα καταφύγιο: τη Ρώμη. Και πολλοί από αυτούς το βρήκαν.
Εμείς, οι Καθολικοί του 21ου αιώνα, ωστόσο, δεν έχουμε, επειδή βεβαιώνουμε ότι η Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριός μας είναι η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Και σε όσους προτείνουν μια διαφυγή στην Ορθοδοξία πρέπει να υπενθυμιστεί ότι αυτή είναι μια φυγή στην αίρεση.

Εάν η Καθολική Εκκλησία συνεχίσει την πορεία της αποστασίας που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 και επιταχύνθηκε υπό την αρχιερατεία του Φραγκίσκου, φοβάμαι ότι, για να παραμείνουμε πιστοί στην Πίστη των Αποστόλων, σύντομα θα πρέπει να εξετάσουμε λύσεις που δεν είναι εύκολο να εφαρμοστούν.

« Όταν έρθει ο Υιός του ανθρώπου, θα βρει άραγε πίστη στη γη; » (Λουκάς 18:8).

Stiamo percorrendo la stessa strada degli anglicani. Verso l’autodistruzione - Articolo di El Wanderer

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ, Ο ΜΑΓΑΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ. 

ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΚΕΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ.

MAL ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ.

Η αίρεση που κρίνει τον υπόλοιπο κόσμο

Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Καθώς το μουσικό εκτελεστικό απόσπασμα ετοιμάζεται να εκτελέσει την Μπεατρίς Βενέτσι την επόμενη Παρασκευή και 17 επειδή τόλμησε να αποδεχτεί τον διορισμό της ως μαέστρου του Teatro La Fenice στη Βενετία, διαπιστώνω ότι το ίδιο τιμωρητικό πνεύμα πλανάται πάνω από την υπουργό Ευγενία Ροτσέλα, ένοχη για απολογία για τον φασισμό και τον αντισημιτισμό, επειδή είπε ότι τα ταξίδια στο Άουσβιτς χρησιμεύουν για να κατηγορήσουν τον αντισημιτισμό μόνο στον φασισμό, ο οποίος κατά τη γνώμη της είναι πολύ πιο διαδεδομένος, ακόμη και σήμερα. Ντροπή, της φώναξαν χορωδιακά, απρέπεια, δεν έπρεπε να το πει αυτό, έπρεπε να παραιτηθεί. Η ίδια πικρία επιστρέφει σε οργή εναντίον του Τζενάρο Σαντζουλιάνο, ο οποίος θα μπορούσε να είναι υποψήφιος για την ηγεσία του περιφερειακού καταλόγου της Καμπανίας, και ο οποίος, σύμφωνα με τους ίδιους ζοφερούς λογοκριτές, θα έπρεπε τουλάχιστον να παραιτηθεί από τη RAI. Βρίσκω το ίδιο ωμό δηλητήριο σε κάποιους μοχθηρούς ηλίθιους που στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με χαρακτηρίζουν ρατσιστή και μου λένε να ντρέπομαι επειδή την άλλη μέρα τόλμησα να γράψω για τον Χριστόφορο Κολόμβο, τον διαβόητο αποικιοκράτη και δράστη γενοκτονίας (παραβλέποντας εντελώς εκείνο το μικρό περιστατικό που ίσως είχε κάποια επίδραση στον κόσμο: την ανακάλυψη της Αμερικής).

Αν έπρεπε να συνοψίσω αυτή τη στάση, δεν θα μπορούσα να το κάνω καλύτερα από τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, στην γνωστή επίπληξή της προς τον δήμαρχο του Ρέτζιο Εμίλια, ο οποίος της απένειμε ένα βραβείο αλλά είχε το θράσος να δηλώσει το προφανές, αναφέροντας τις σφαγές στη Γάζα καθώς και τους ομήρους που επρόκειτο να απελευθερωθούν. Έχοντας εκφράσει αυτή την κοινότοπη παρατήρηση, η οποία θα έπρεπε να είναι προφανής σε όποιον έχει λίγη κοινή λογική και ανθρωπιά, η Αλμπανέζε είπε, μέ τό δάκτυλο τεντωμένο,ουσιαστικά κατηγορώντας τον: «Δεν σε κρίνω, σε συγχωρώ. Αλλά υπόσχεσέ μου ότι δεν θα το ξαναπείς αυτό». Και αυτός, auribus demissis, με σκυμμένα αυτιά, δέχτηκε την επίπληξη σαν ταπεινωμένος γάιδαρος. Αλλά ποιος είσαι εσύ, ποιος είσαι εσύ που κρίνεις, που καταδικάζεις ή που αθωώνεις, που συγχωρείς και που υπαγορεύεις στους άλλους πώς να συμπεριφέρονται; Τι δικαίωμα έχεις να μιλάς, αλλά ποιος νομίζεις ότι είσαι;

Ας αφήσουμε στην άκρη τήν Αλμπανέζε, ακόμη και το παλαιστινιακό, αλλά η πρόταση που είπε συνοψίζει τέλεια μια νοοτροπία, έναν ανθρώπινο τύπο και μια παθολογία που δηλητηριάζει τη χώρα μας: μια μειοψηφία Ιταλών διεκδικεί το δικαίωμα να κρίνει τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμα κι αν είναι η πλειοψηφία, και να αποφασίζει μονομερώς αν θα καταδικάσει ή θα δώσει χάρη, και να υπαγορεύει πώς να συμπεριφερθεί, να εξιλεωθεί για την υποτιθέμενη ενοχή για την οποία είναι ένοχοι.

Όπως συμβαίνει συχνά, το ζήτημα δεν είναι ένα γεγονός ή μια παράβαση που έχει διαπραχθεί, αλλά μόνο οι απόψεις που εκφράζονται, οι οποίες ωστόσο θεωρούνται από αυτούς τους ανθρώπους ανάξιες και επαίσχυντες, κατά την αποκλειστική τους κρίση.

Υπάρχει μια αίρεση, μια φατρία, μια μειονότητα στη χώρα μας που αισθάνεται ότι κρίνει με θεϊκό δικαίωμα και πιστεύει ότι ο υπόλοιπος κόσμος υπόκειται διαρκώς σε κρίση. Φυσικά, δεν επιτρέπεται καμία εναλλαγή ή αντιστροφή ρόλων: ο κριτής παραμένει για πάντα κριτής, ο κρινόμενος παραμένει για πάντα κρινόμενος. Και όσο περισσότερο αποκαλύπτονται ως μειονότητα στη χώρα, τόσο πιο πικρό και ριζοσπαστικό γίνεται το μίσος τους προς όσους βρίσκονται στην αντίπαλη πλευρά. Δεν είναι ανταγωνιστικό πνεύμα, ούτε καν συγκρουσιακό, επειδή δεν πρόκειται για εμπλοκή σε αντιπαράθεση και μάχη κατά μέτωπο. Όχι, πρόκειται για αποκλεισμό, ταπείνωση και εξάλειψη από την αρχή όποιου εκφράζει ιδέες διαφορετικές από τις δικές τους. Αυτοί οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται με υπερηφάνεια ως αριστεροί και σήμερα αντιπροσωπεύουν τη συμπυκνωμένη ουσία της αριστεράς. Αρνούνται να αποδεχτούν την ύπαρξη των άλλων, δηλαδή εκείνων που δεν σκέφτονται όπως αυτοί, και απαιτούν τον αποκλεισμό, την αποβολή, την παραίτηση, την διαπόμπευση από τα μέσα ενημέρωσης, την ανάκληση, ακόμη και τη δικαστική καταδίκη τους. Ή στην καλύτερη περίπτωση, ένα auto-da-fé, μια παραδοχή ενοχής, μια συγγνώμη με την υπόσχεση «να μην το ξανακάνω ποτέ». Και αρνούνται να διαψευσθούν από τα γεγονότα, από την πραγματικότητα.

Όλα αυτά υποδηλώνουν μια ψυχολογική κατάσταση σοβαρά αλλοιωμένη από ένα τυφλό μίσος και μια δυσαρέσκεια που δηλητηριάζει τον εαυτό και τον περιβάλλοντα κόσμο, σε συνδυασμό με μια σοβαρή και αυτοαναφορική μορφή ηθικού ρατσισμού: την υπόθεση ότι κάποιος ανήκει σε μια επιλεγμένη, επικριτική φυλή, σε σύγκριση με την υπόλοιπη ανθρωπότητα, που κρίνεται.

Αυτή η υπόθεση ότι είναι επικριτικοί και επομένως ανώτεροι όχι μόνο τους καθιστά αντιδημοφιλείς και μισητούς από όσους δεν ανήκουν στην ίδια ιδεολογική εθνοτική ομάδα, αλλά τους προορίζει επίσης να είναι ηττημένοι για αιώνες, επειδή τίποτα δεν βασίζεται στο καθαρό μίσος για τον εχθρό, στην ποινικοποίηση των άλλων και στον ισχυρισμό της εξάλειψής τους πριν από οποιαδήποτε αντιπαράθεση.

Και όταν κατηγορούν τη Μελόνι και τους οπαδούς της ότι ζουν από την ιδιότητά τους ως θύματα, μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά δεν συνειδητοποιούν ότι αυτοί, με την τιμωρητική τους στάση, αποτελούν την καλύτερη δικαιολογία για να διατηρούν ζωντανή αυτή την ιδιότητα του θύματος, την πραγματική απόδειξη ότι η πρόθεσή τους δεν είναι να νικήσουν τον αντίπαλό τους αλλά να τον εξαλείψουν, να του αρνηθούν τα προσόντα να συμμετάσχει στον πολιτικό αγώνα ή στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή ή, mutatis mutandis, να κατέχει αξιώματα, να εκφράζει μια γνώμη διαφορετική από τα ιδεολογικά τους δόγματα. Η εξάλειψή του ισοδυναμεί με τη δολοφονία του, σε μια εποχή με μια επίφαση δημοκρατίας. Αφού δεν μπορώ να σε σκοτώσω, σε σβήνω.

Τότε προχωρήστε και μιλήστε για το διαδίκτυο που κατοικείται από haters και θυμωμένους δεξιούς, από λαϊκιστές και εξαγριωμένους υποστηρικτές της κυριαρχίας, βαθιά φασίστες και ρατσιστές. Αλλά η ρίζα αυτού του άσχημου κλίματος στην Ιταλία έγκειται σε αυτή τη φυλετική διαίρεση που καθιερώθηκε a priori με αυτοανακήρυξή της: εμείς είμαστε οι δικαστές, εσείς είστε οι κατηγορούμενοι. Έτσι, τίποτα καλό δεν θα προέλθει ποτέ από τον δημοκρατικό ανταγωνισμό, και κάθε ίχνος ελευθερίας θα εξασθενίσει. Και ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός πολιτών θα επιλέξει να μην ψηφίσει, και, μη όντας στο πλευρό των δικαστών, δεν θα θέλει να βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου, προτιμώντας να μένει μακριά, αποξενωμένος από την πολιτική και θεσμική ζωή.

Το αηδιαστικό μιντιακό-ιδεολογικό-μουσικό λιντσάρισμα της Μπεατρίς Βενέζι, όλοι εναντίον ενός, η κινδυνολογία που προωθείται από τον Τύπο από τα τρομπόνια και τους τρομπετίστες της Ιδεολογίας και του συνδικάτου, οι αναμασήσεις των θυγατρικών της Κόζα Νόστρα -όποιος δεν είναι ένας από εμάς είναι παράνομος μετανάστης που πρέπει να εκδιωχθεί- και η Συλλογικότητα Κόρβι που αιωρείται από πάνω της, επιβεβαιώνουν τη σοβαρότητα αυτής της ασθένειας που βλάπτει την Ιταλία περισσότερο από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί. Είθε το δηλητήριο που εκτοξεύετε στον κόσμο να επιστρέψει ολόκληρο σε εσάς.

La setta che giudica il resto del mondo - Marcello Veneziani

ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ.

Η μικτή μονή του Έσσεξ Αγγλίας : Το βδέλυγμα των Οικουμενιστών!

Όταν ο Μέγας Αρσένιος είπε εις την Ρωμαία συγκλητική που του ζήτησε να προσεύχεται γι αυτήν: «είθε ο Θεός να εξαλείψει το μνημόσυνό σου από την σκέψι μου» και αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος το ανέλυσεν ότι δεν εννοούσε ο Άγιος κάτι το κακό αλλά δεν ήθελε να την φέρνη εις την σκέψιν, καθ’ ότι ο διάβολος, είπε, πολεμεί τους μοναχούς δια των γυναικών. Τώρα εάν οι μοναχοί της ωραίας Αγγλίας είναι ανώτεροι του Μεγάλου Αρσενίου και δεν πολεμούνται πλέον διά των γυναικών, τότε είναι άξιοι προσκυνήσεως. Αλλά κι άξιοι προσκυνήσεως εάν είναι, το ότι το παράδειγμα των αγίων αυτών δημιουργεί προηγούμενον εις την Εκκλησίαν, αυτό και μόνον νομίζω είναι ένας λόγος να τους παρακαλέσωμεν να διορθώσουν τα του οίκου των.

«Μήτε ἐν ἀνδρώω Μοναστηρίω γυνή, μήτε ἐν γυναικείω ἀνήρ, καθευδέτω. Παντὸς γὰρ προσκόμματος καὶ σκανδάλου ἔξω εἶναι δεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ πρὸς τὸ εὔσχημον καὶ εὐπρόσεδρον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. εἰ δὲ τις τοῦτο πράξοι, εἴτε Κληρικός εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.
(ΜΖʼ Ἱεροῦ Κανόνος Στʼ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

«Ἀπό τοῦ παρόντος ὁρίζομεν μὴ γίνεσθαι διπλοῦν Μοναστήριον, ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο... Μὴ διαιτάσθωσαν ἐν ἑνί Μοναστηρίω. Μοναχοί καί Μοναχαί. μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν. Μὴ εχέτω Μοναχός παρρησίαν πρὸς Μονάστριαν ἤ Μονάστρια πρὸς Μοναχόν, ἰδία προσομιλεῖν. Μὴ κοιταζέσθω Μοναχός ἐν γυναικίω Μοναστηρίω, μηδέ συνεσθιέτω Μονάστρια κατὰ μόνας...»
(Κ΄ Ἱεροῦ Κανόνος Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Η Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατεδίκασαε το 1987 διὰ συνοδικοῦ δικαστηρίου εἰς τὴν ἐσχάτην ποινήν τῆς καθαιρέσεως τὸν ἱερομόναχον Ἄγγελον Ἀναστασίου, μὲ πρωτίστην κατηγορίαν «τὴν σύμπηξιν μικτῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος» ἐν Ἀθήναις .....

Orthodox Voice - Ορθόδοξη Φωνή: Η μικτή μονή του Έσσεξ Αγγλίας : Το βδέλυγμα των Οικουμενιστών!

ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΚΑΘΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ.

ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΠΑΡΕΚΤΡΟΠΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΙΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ.

 Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ. ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΤΙΣ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΗΝ ΧΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΟΣ. 

ΧΑΡΙΝ ΟΜΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΘΑ ΘΥΜΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΟΗΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ ΚΡΙΝΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. 

ΚΑΙ Ο ΦΑΝΕΡΟΣ  ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ.

Σχίσμα εισαγάγει εντός της Εκκλησίας ο μη καταδικασθείς αιρετικός (Αφιερωμένο στον Κύπριο επίσκοπο και στους ομοϊδεάτες του).

Εισαγωγικά

Η μελέτη των σχετικών ερμηνευτικών κανόνων περί της αποτείχισης μας δείχνει ότι αυτοί αναφέρουν ως προυπόθεση αποτείχισης την ΚΗΡΥΞΗ και ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΔΗΜΟΣΙΑ («ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ»).Η διάγνωση μιας αίρεσης είναι αποτέλεσμα σωστής ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗΣ και ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Η ομολογία πίστεως του επισκόπου Τυχικού, μεταξύ των άλλων έθεσε ως προϋπόθεση αποτείχισης ΟΧΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ, ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΗΡΥΞΗ ΑΙΡΕΣΕΩΣ, αλλά τον θείο φωτισμό και την διάκριση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να θεωρείται πάντα η ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΣΧΙΣΜΑ και ζηλωτισμός, επειδή η διάκριση και ο φωτισμός αποτελούν ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, που χαρακτηρίζουν ΑΓΙΟΥΣ. Δυστυχώς την άποψη αυτή υποστηρίζουν και πολλοί Κύπριοι θεολόγοι (και όχι μόνο) ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ και ΑΚΑΤΑΡΤΙΣΤΟΙ, που κυκλοφορούν στα τηλεοπτικά δίκτυα.

Σε όλους τους παραπάνω αφιερώνουμε το παρακάτω απόσπασμα από το εξαίρετο βιβλίο-Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΟΛΥΣΜΟΥ, του ιερομονάχου Ευγενίου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επίσης ενημερώνουμε τους ενδιαφερομένους ότι μας δόθηκαν ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ μικρός αριθμός αντίτυπων του παραπάνω βιβλίου. Όσοι ενδιαφέρονται να το αποκτήσουν να μας στείλουν μήνυμα με την ταχυδρομική τους διεύθυνση στο ε-mail melitinisdometianos@gmail.com, για να τους το στείλουμε με μοναδικό έξοδό τους τα ταχυδρομικά.

π.Δ.Α

.........Του οσίου Μαξίμου του Ομολογητού: «Στην κατηγορία ότι με την στάση του προκαλεί σχίσμα (ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής σ.σ.) όπως κατηγορούν και εμάς τώρα, όσους απορρίπτουμε την ψευ- δοσύνοδο της Κρήτης, απήντησε λέγοντας με ερωτηματικό λόγο: " Αν αυτός που λέγει όσα διδάσκουν η Αγία Γραφή και οι Πατέρες σχίζει την Εκκλησία, τι θα αποδειχθεί ότι διαπράττει εις βάρος της Εκκλησίας αυτός που αναιρεί τα δόγματα των Αγίων, άνευ των οποίων δεν είναι δυνατόν να υπάρξει η ίδια η Εκκλησία;"».( PG90, 117 / ΖΗΣΗ Θ., Δεν είναι σχίσμα η αποτείχιση, σ. 19)

Αλλού ο όσιος Μάξιμος λέγει: «Χτες δεκαοκτώ του μηνός που ήταν της αγίας Πεντηκοστής, ο Πατριάρχης με ρώτησε λέγοντας:

Ποιάς Εκκλησίας είσαι; Βυζαντίου; Ρώμης; Αντιοχείας; Αλεξανδρείας; Ιεροσολύμων; Ιδού, όλες ενώθηκαν μαζί με τις επαρχίες τους. Αν λοιπόν είσαι της καθολικής Εκκλησίας, να ενωθείς, μήπως ξένη οδό στον βίο καινοτομώντας, πάθεις αυτό που δεν περιμένεις.

Προς τους οποίους είπα· η Καθολική Εκκλησία, αποφάνθηκε ο Θεός των όλων, ότι είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία σ’ Αυτόν, μακαρίζοντας τον Πέτρο για την ομολογία που καλώς ομολόγησε. Πλην ας μάθω την ομολογία, βάση της οποίας έγινε η ένωση όλων των Εκκλησιών και του γενομένου καλώς δεν αποξενώνομαι».

Την καθολική Εκκλησία αποτελεί η ορθή και σωτήριος ομολογία, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει η ίδια η Εκκλησία. Σχίσμα ποιούν λοιπόν στην Καθολική Εκκλησία όσοι δεν ομολογούν την ορθή ομολογία. Το ότι δεν θεωρούνται άνευ ιερωσύνης, οι Mονοενεργήτες και Mονοθελήτες αιρετικοί υπό των Ορθοδόξων αποδεικνύεται εκ της ΣΤ’ Οικουμενικής και του Μακαρίου Αντιοχείας, .........

Ομολογία: Σχίσμα εισαγάγει εντός της Εκκλησίας ο μη καταδικασθείς αιρετικός (Αφιερωμένο στον Κύπριο επίσκοπο και στους ομοϊδεάτες του).

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΑΝΤΙΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ. ΠΟΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ; ΠΩΣ ΔΙΑΝΟΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΜΙΜΗΣΗ ΑΓΙΟΥ;  ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥΣ; 

 ΕΑΝ Η ΔΥΝΑΜΙΣ Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΘΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ; ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΙΑΛΟΓΟ; 

ΜΑΤΑΙΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑΣ, ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ. ΠΟΙΟΣ ΠΑΠΑΣ, ΠΟΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ, ΠΟΙΟΣ ΤΡΑΜΠ; 

ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΠΡΟΣΩΠΗ ΔΥΝΑΜΗ Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ. ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ.

ΒΡΙΣΚΕΙ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΟΥΣ. ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ.

Σεργίου Μπουλγκάκοφ : Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (1)

 Σεργίου Μπουλγκάκοφ   Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

SERGIUS BULGAKOW, DIE TRAGOEDIE DER PHILOSOPHIE - DARMSTADT 1927 - OTTO REICH VERLAG - μετάφραση απ' τα ρωσικά: Alexander Kresling.

Mετάφραση από τά Γερμανικά Σταύρος Νικολαΐδης

Πρώτο κεφάλαιο
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Για τη φιλοσοφική σκέψη υπάρχει μια φυσική προβληματική και απορίες (Aporien), τις οποίες θα συναντήση αναγκαστικά κι απ’ τις οποίες μπορεί να εξέλθη (η σκέψη) μόνο με το τίμημα βαρειάς θυσίας, περιερχόμενη δηλαδή στη μονομέρεια «αφηρημένων αρχών», μιας φιλοσοφικής αίρεσης (Häresie) (όπου ως αίρεση κατανοούμε την αυθαίρετη απόφαση προς όφελος οποιουδήποτε Ενός, ενός μέρους αντί του Όλου, που σημαίνει όμως ακριβώς: μονομέρεια). Η απόφαση αυτή, αυτή η αίρεση, καθορίζει το θέμα και τον χαρακτήρα του φιλοσοφικού συστήματος, το καθιστά τόσο θέση όσο και αντίθεση σε σχέση με όλα τα άλλα συστήματα και το εντάσσει έτσι στην αλυσίδα της διαλεκτικής της φιλοσοφικής σκέψης, στην οποία έχει αποπειραθή, και όχι χωρίς επιτυχία, να συζεύξη ολόκληρη την ιστορία της φιλοσοφίας ο Χέγκελ (Hegel). Όλα τα φιλοσοφικά συστήματα, τα οποία οπωσδήποτε γνωρίζει η ιστορία της φιλοσοφίας, παριστάνουν τέτοιες «αιρέσεις», συνειδητές και ηθελημένες μονομέρειες, όπου εγείρει σε όλες τους, μια πλευρά, την απαίτηση να είναι τ α π ά ν τ α , να επεκτείνεται στα πάντα. Μπορεί να δοθή μια προσωρινή απάντηση στο ερώτημα, πώς συνομολογείται τέλος πάντων αυτή τους η μονομέρεια, αυτή τους η βεβαιότητα μέσω ενός μοναδικού θέματος, απ’ το οποίο παράγεται και αναπτύσσεται μετά η πολλαπλότητα του όλου. Δεν είναι δύσκολο να βρεθή ο λόγος γι’ αυτό, είναι ολοφάνερος. Πρόκειται για το πνεύμα του συστήματος και για το πάθος (Pathos) του συστήματος. Γιατί το σύστημα δεν είναι τίποτε άλλο απ’ την αναγωγή του πολλαπλού και όλου σε ένα, κι η παραγωγή αντίστροφα του πολλαπλού και όλου απ’ το ένα. Η λογική συνέχεια ή, που είναι το ίδιο, η συνεχής λογική παραγωγή του όλου απ’ το ένα, που μετατρέπει ολόκληρο το σύστημα σε έναν κύκλο γύρο από ένα κέντρο, που μπορεί να τον διατρέξη κανείς σε όλες τις κατευθύνσεις και που δεν γνωρίζει καμμιά χασμωδία, κανενός είδους διακοπές – αυτός είναι ο στόχος, στον οποίον τείνει ασυνείδητα και αναγκαστικά η ανθρώπινη σκέψη, χωρίς να αποθαρρύνεται από βιασμούς και αυταπάτη, κρυφά μονοπάτια και ονειροπολήσεις. Ο λογικός μονισμός, στον οποίον κατευθύνεται μια φυσική ανάγκη της λογικής, της ratio, και προϋποθέτει τη δυνατότητα μιας επαρκούς, αναντίρρητης γνώσης του κόσμου, αποτελεί ένα αναγκαίο χαρακτηριστικό όλων των φιλοσοφικών συστημάτων, που εγείρουν ενστικτωδώς ή συνειδητά, κρυφά ή συγκεκριμένα, δειλά ή πολεμοχαρώς την απαίτηση, να είναι απόλυτη φιλοσοφία, και που θεωρούν το σκίτσο τους για την ύπαρξη ως ένα σύστημα του κόσμου.

Εμφανίζεται εδώ πρίν απ’ όλα τώρα λοιπόν η ερώτηση: είναι γενικώς ένα τέτοιο μονιστικό κοσμικό σύστημα δυνατό; Είναι δυνατή μια απόλυτη φιλοσοφία; Και πού βασίζεται αυτή η πίστη της λογικής στις δυνάμεις της και στην εγκυρότητα αυτής της τής εργασίας; Η ερώτηση αυτή απαντάται τις περισσότερες φορές με τον τρόπο ενός σκεπτικισμού, μιας σχετικότητας, μιας ανηλεούς αυτάρκειας του πνεύματος, όπως στον Πόντιο Πιλάτο: «(Και) τί είναι αλήθεια;». Παραγνωρίζοντας ωστόσο, ότι είναι τελικά  κι ο σκεπτικισμός μια απόλυτη φιλοσοφία, που εγείρει σε πολλά μάλιστα τήν απαίτησή του, ότι βρίσκεται κι αυτός σε μιαν αντίφαση προς την αυτοσυνειδησία της λογικής, προς τη σοβαρότητά της, την επιμονή της ή, για να το πούμε καλύτερα, προς την αναπόφευκτη προβληματική της. Η λογική δεν μπορεί να προσβληθή απ’ τη διαφθορά της σκέψης (Skepsis), γιατί έχει συνείδηση των δυνάμεων και των προσπαθειών της. Είναι τόσο μεγάλη η σοβαρότητά της, ώστε μένει απρόσιτη σε μια σκεπτική απερισκεψία,έτσι ώστε να υπάρχη γενικά ένας πραγματικός, συνειδητός σκεπτικισμός ως ένα σπάνιο φαινόμενο στην ιστορία. Αναμιγνύεται συνήθως μαζί του ένας σχετικισμός των πιο διαφορετικών αποχρώσεων, ένας εντελώς πρωτογενής, χονδροειδής επιστημονικός δογματισμός δηλαδή, που είναι απείρως απομακρυσμένος απ’ τον σχετικισμό (έτσι είναι ο επιστημονικός θετικισμός του παρόντος). Η λογική δοκιμάζει συνέχεια ξανά και ξανά εκ νέου να αναπετάξη, δεν μπορεί να παραλείψη αυτές τις απόπειρες – κι ωστόσο ακολουθεί αναπόφευκτα κάθε φορά μια πτώση, κι η ιστορία της φιλοσοφίας δεν είναι μόνον η αφήγηση γι’ αυτά τα αναπετάγματα, αλλά κι η θλιβερή διήγηση των αναπόφευκτων πτώσεων και των αναγκαστικών απ’ τη μοίρα αποτυχιών. Κι αν δεν γίνονται αντιληπτές αυτές οι αποτυχίες απ’ τους δημιουργούς των φιλοσοφικών συστημάτων, που διαθέτουν όλες τις δυνάμεις τους σ’ αυτές τις απόπειρες, που μένουν μέχρι το τέλος της ζωής τους ερωτευμένοι, όπως ο Σοπενάουερ, με το σύστημά τους, ή νομίζουν πως έχουν κερδίσει την ίδια την αλήθεια, όπως ο Χέγκελ – τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς, γιατί στιγματίζει διπλά η ιστορία αυτήν την τυφλότητά τους και καθαρίζει ακόμα πιο ριζικά τις αυταπάτες τους. Και πώς θα ήταν άλλωστε δυνατό, να αντισταθή κανείς μπροστά στην όψη του βασιλείου των συστημάτων και να διασώζη εκεί την απόλυτη αξία του δικού του συστήματος; Πρέπει να παρουσιάση μήπως κανείς τους αντίπαλους ως αμβλύνοες και απατεώνες, όπως το έχει κάνει ο Σοπενάουερ (Schopenhauer); Αυτό είναι όμως πολύ φτηνό και προδίδει ύψιστα άσχημο γούστο και κακοήθεια. Ή πρέπει να τους θεωρήση κανείς ως τους δικούς του, διαλεκτικά αναγκαίους, ενσωματούμενους ωστόσο πλήρως στο απόλυτο σύστημα προκατόχους, όπως το κάνει ο Χέγκελ, έτσι ώστε να αποδεικνύεται ολόκληρη η ιστορία της φιλοσοφίας κατά βάση ως τίποτε άλλο, παρά η ίδια η φιλοσοφία του Χέγκελ στη διαλεκτική της ανάπτυξη; Αυτό σημαίνει χωρίς αμφιβολία μιαν ακύρωση του ίδιου του ερωτήματος, αλλά κι αυτή η απαίτηση δεν μπορεί να προφυλαχθή απ’ τη χλεύη της ευρύτερης ιστορίας της σκέψης. Καθένα απ’ αυτά τα συστήματα θέλει να είναι το τέλος του κόσμου κι η αποπεράτωση της ιστορίας, που εξακολουθεί ωστόσο να υπάρχη πάντα. Ατοπία ή πρόωρος τοκετός – έτσι είναι διατυπωμένη η κρίση της ιστορίας της φιλοσοφίας, που εκδίδει η ίδια, όμοια με τον Κρόνο, που καταβροχθίζει τα ίδια του τα παιδιά, για όλες τις πραγματοποιήσεις της λογικής. Ένα απελπισμένο βλέμμα! Απ’ αυτό μπορεί να μείνη ανεπηρέαστος το πολύ ακόμα ένας πολυμαθής σχολαστικισμός, που βρίσκει ευχαρίστηση στο συλλέγειν, και που μετατρέπει την ιστορία της φιλοσοφίας σ’ ένα μουσείο, στο οποίο τίθενται προς θέα σπανιότητες και προϊόντα της πιο υψηλής πνευματικής κομψότητας. Αν αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε όμως, πως σ’ αυτήν την αίθουσα τέχνης δεν έχουν εναποθηκευθή όστρακα ή παιδικά κρόταλα, αλλ’ αυτό που έχει παράγει στις ύψιστες εντάσεις της η ανθρώπινη λογική, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ολόκληρο το ανεύθετο και την ανοσιότητα μάλιστα αυτής της μουσειακής άποψης.

Η ιστορία της φιλοσοφίας είναι μια τραγωδία. Είναι η αφήγηση των αναπόφευκτα επαναλαμβανόμενων πτώσεων του Ίκαρου και των αναλαμβανόμενων συνεχώς και πάντα εκ νέου δοκιμασιών του να αναπετάξη. Αυτή η τραγική πλευρά της φιλοσοφίας, απ’ την οποία πλήττεται και κάθε μεμονωμένος στοχαστής, έγινε από κάποια πνεύματα, όπως ο Ηράκλειτος κι ο Πλάτων, σ’ ολόκληρη την οξύτητά της αισθητή. Ο Καντ (Kant) πλησίασε στη διδασκαλία του για τις αντινομίες (Antinomien) μέχρι κοντά στο χείλος της αβύσσου – και σταμάτησε εκεί. Η ουσία της τραγωδίας συνίσταται, στο ότι δεν πάσχει εδώ ο άνθρωπος με το ατομικό του χρέος και στο ότι, παρ’ όλο που έχει ατομικά δίκαιο και υπακούει στις σκέψεις και τις προσπάθειές του στις οδηγίες εκ των άνω, αντιμετωπίζει παρ’ όλ’ αυτά με αναγκαιότητα τον αφανισμό του. Είναι αδύνατο για τον φιλόσοφο, να μη θέλη να πετάξη, πρέπει να ανυψωθή στον αιθέρα. Λιώνουν ωστόσο αναπόφευκτα τα φτερά του κάτω απ’ τις ακτίνες του ήλιου, και πέφτει και τσακίζεται. Αλλά στο αναπέταγμά του βλέπει κάτι, κι αυτό που έχει δη είναι εκείνο, για το οποίο μιλά στη φιλοσοφία του. Ο αληθινός φιλόσοφος, όπως ακριβώς κι ο αληθινός ποιητής (που είναι εντέλει ένα και το ίδιο), δεν ψεύδεται ποτέ, δεν εξαπατά ποτέ, είναι πάντοτε εντελώς ειλικρινής και φιλαλήθης, κι όμως είναι η μοίρα του: να πρέπη να καταγκρεμιστή, γιατί φέρει την ε π ι θ υ μ ί α  γ ι α  έ ν α  σ ύ σ τ η μ α  εντός του, με άλλα λόγια: θέλει να δημιουργήση (λογικά) τον κόσμο μέσα απ’ αυτόν τον ίδιον, απ’ την ίδια τη δική του αρχή – «έσεσθε ως θεοί» (!). Όμως αυτή η λογική απαγωγή (αφαίρεση) του κόσμου είναι αδύνατη για τον άνθρωπο, κι αυτό από λόγους, που βρίσκονται έξω απ’ την ανθρώπινη θέληση και τις ανθρώπινες λογικές ικανότητες: γιατί ο κόσμος δεν είναι καν λογικός με την έννοια, με την οποία επιχειρεί να τον αντιληφθή η «συμπερασματική» φιλοσοφία, το φιλοσοφικό σύστημα ως τέτοιο, που έχει βρη την κλασσική και μέχρι τα άκρα οξυμένη έκφρασή του στον Χέγκελ. Ακριβέστερα: παρ’ όλο που κυριαρχεί η λογική στον κόσμο, δεν μπορεί να πη ωστόσο κανείς, πως κάθε τι πραγματικό είναι λογικό, όπως νόμιζε ο Χέγκελ. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια κατά κανέναν τρόπο, πως είναι παράλογο, πολλώ μάλλον δίχως λόγο (ενάντια στη λογική…): το πραγματικό δεν είναι μόνο λογικό, αλλά βρίσκεται και έξω απ’ τη λογική, κι η λογική δεν είναι ο μοναδικός, εξαντλητικός και παντοδύναμος αρχιτέκτονας του κόσμου, παρουσιαζόμενη ακούσια ως τέτοιος από κάθε σύστημα, που δοκιμάζει να οικοδομήση τον κόσμο. Κατά μιαν ορισμένην έννοια  η λογική σημαίνει απλώς έναν διαλογισμό πάνω στον κόσμο, όχι όμως την αρχική του αιτία. Γι’ αυτό εξαρτάται η λογική κατά την αντίληψη του κόσμου απ’ τις μαρτυρίες της ύπαρξης, από μιαν ορισμένη μυστική-μεταφυσική εμπειρία, το οποίο και δεν διαμφισβητείται πράγματι καθόλου απ’ τη φιλοσοφία, που προσπαθεί πάντα να δη, να συμπεράνη σ’ αυτές τις μαρτυρίες την πρώτη αιτία. Κι αυτή η αποκάλυψη δεν είναι καθόλου μια πράξη της σκέψης, η είσοδος σ’ αυτήν δεν συντελείται μέσα από μιαν ένταση της σκέψης, ούτε με μιαν αλυσίδα λογικών συμπερασμάτων, αλλά είναι πολύ περισσότερο μια αποκάλυψη του ίδιου του κόσμου στην ανθρώπινη συνείδηση, μια εντελώς ιδιαίτερη γνώση.

Αναδύεται όμως αμέσως ένα καινούργιο ερώτημα: η γνώση του αληθώς υπαρκτού φλέγεται (ανάβει) ως η αυτοαποκάλυψή του στη λογική· είναι όμως κατόπιν ικανή η λογική, να αναλάβη αυτό που αποκαλύπτεται σ’ αυτήν και να το αφομοιώση στον εαυτό της, να το συνενώση σε μιαν ενότητα, σε ένα σύστημα; Το ότι το κάνει και δεν μπορεί να το παραλείψη, αυτό αντιστοιχεί στην ουσία της, στο «αρχιτεκτονικό της ιδανικό», για να μιλήσουμε στη γλώσσα του Καντ. Αν είναι όμως η ίδια η λογική  κενή και αδύναμη, ώστε να είναι μέσα και απ’ αυτήν την ίδια δημιουργική, είναι τότε ακόμα στο χέρι της, να αρθρώση όλα όσα αποκαλύπτονται σ’ αυτήν σε μιαν ενότητα, δηλαδή σ’ ένα σύστημα; Αν δεν είναι ο κόσμος, η πραγματικότητα, παρ’ όλο που αποκαλύπτεται στη λογική, μόνο λογική ύπαρξη, τότε δεν μπορεί και να αποκαλυφθή μέχρι τέλους και ολότελα, είναι πολύ περισσότερο ένα για πάντα αποκαλυπτόμενο, το οποίο μένει όμως στην ουσία του ένα μυστικό, που περιέχει (κρύβει) την πηγή νέων γνώσεων και αποκαλύψεων. Καθίσταται τότε προφανής η αδυναμία, να φέρουμε το φως της λογικής σ’όλες τις κρυμμένες γωνιές του σύμπαντος, να διερευνήσουμε όλα τα μυστικά, να τα κάνουμε διάφανα για τη λογική, μια αδυναμία, που δεν συνειδητοποιούσε κατά κανέναν τρόπο ο Χέγκελ – και στο πρόσωπό του ολόκληρη η φιλοσοφία. Ως μοναδικό δυνατό συμπέρασμα απ’ αυτό προκύπτει ένας ιδιαζόντως διαμορφωμένος, απαλλαγμένος από κάθε περιορισμένη και λανθασμένη ερμηνεία και αισθητός σ’ ολόκληρο το βάθος μιας ολοζώντανης και μυστικής εμπειρίας εμπειρισμός (Empirismus). Ο εμπειρισμός είναι η αληθινή γνωσιολογία (Gnoseologie) της ζωής, της αποκάλυψης όλων των μυστηρίων, με την οποία περιγράφεται πάντοτε κάθε γνώση της πραγματικότητας και κάθε σκέψη πάνω σ’ αυτήν. Ταυτόχρονα όμως δεν μπορεί να μείνη ποτέ η φιλοσοφία απλός εμπειρισμός, που δεν είναι εξάλλου και γι’ αυτό ακόμα δυνατός, επειδή η λογική, καθώς ανάγει την πολλαπλότητα σε ενότητα, και αντίστροφα, αντιλαμβάνεται τη συνάρτηση όλων με όλα. Και δεν μπορεί να έχη έτσι η λογική σ’ αυτήν την ίδια την προέλευσή της και να γεννά μέσα απ’ τον εαυτό της τη σκέψη, γιατί κι η σκέψη γεννιέται απ’ την ύπαρξη και στη στροφή προς την ύπαρξη, στην αυτοαποκάλυψη αυτής της τελευταίας. Κι είναι ωστόσο ταυτόχρονα αυτοτελής (ανεξάρτητη) και αυτόνομη στην οδό και στο έργο της καί η λογική.

Αν δεν είναι ένα πρώτο, αλλά ένα δεύτερο η λογική, όχι ένα πρωταρχικό και αυτογεννώμενο, αλλά προέρχεται και γεννάται απ’ αυτό, το οποίο είναι οντολογικά πρωταρχικώτερο απ’ τη λογική, τότε πρέπει να βρίσκεται και η δύναμή της σε μια σχέση προς αυτό, απ’ το οποίο προέρχεται και το οποίο είναι γι’ αυτήν το αντικείμενο της γνώσης της. Ο εφοδιασμός τής λογικής, όπως ακριβώς και εκείνος του σκεπτόμενου ανθρώπου, μπορεί να είναι διαφορετικός, μπορεί να έχη διάφορες διαβαθμίσεις. Γιατί αν διακρίνη η φιλοσοφία μεταξύ πρακτικής συνείδησης, νόησης-νου (Verstand) και λόγου-λογικής (και έχει διεκπεραιωθή ιδιαιτέρως σαφώς αυτή η διάκριση στον Χέγκελ), τότε αποδεικνύεται, ότι έχει η ίδια η λογική διαβαθμίσεις, ότι υπάρχει μια περισσότερο ή λιγότερο «λογική» λογική: ο νους είναι παράλογη λογική, κι η σοφία του υποδηλώνει μπροστά στο πρόσωπο της λογικής περιορισμό, είναι όμως ταυτόχρονα και μια δύναμη της σκέψης, του πνεύματος· είναι η ίδια λογική – λογική αρχική δύναμη - , που πραγματοποιείται τόσο στη λογική όσο και στον νου. Γιατί δεν θά ’πρεπε να υπάρχη μια έτι περαιτέρω άνοδος σε παράλογες σφαίρες, που μπορεί να είναι ίσως προσωρινά ακόμα ανέφικτες για τη λογική, αλλά είναι ωστόσο κατ’ αρχήν δυνατές και επιπλέον όχι απρόσιτες, όπως το μαρτυρούν οι χριστιανοί μυστικοί, για τη λογική. Με άλλα λόγια: η ασθένεια,η διαφθορά, η παραμόρφωση ολόκληρης της ανθρώπινης ύπαρξης, με την οποία εμφανίζεται το προπατορικό αμάρτημα, προσβάλλει και τη λογική και της φράσσει με το φλογισμένο ξίφος του Χερουβείμ – οι αντινομίες – τον δρόμο προς το δέντρο της παραδείσιας γνώσης. Κι η ίδια η σοφία απαιτεί απ’ τη λογική αυτογνωσία, όχι όμως με την καντιανή έννοια, ως έναν διαμερισμό του μηχανισμού στα ξεχωριστά του μέρη, για να τα καθαρίσουμε και να τα ξανασυνθέσουμε μετά μαζί εκ νέου, αλλά με την έννοια μιας γνώσης των πραγματικών ορίων, που είναι κρυμμένα απ’ τη λογική και τα οποία πρέπει, έστω κι αν προσκρούση εκεί πάνω σε αντινομίες, να αναμνησθή. Έπεται από εδώ, ότι η θεμελιωδέστατη επιδίωξη της λογικής, να φτάση σ’ έναν λογικό μονισμό, σε μια λογικά δηλαδή συναρτώμενη και συνεχή ερμηνεία του κόσμου μέσα από μιαν αρχή, αποδεικνύεται ακατόρθωτη, κι ότι είναι αδύνατο ένα απόλυτο σύστημα της φιλοσοφίας. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά κατά κανέναν τρόπο, ότι αν είναι αδύνατη η φιλοσοφία, είναι μ’ αυτό αδύνατο και περιττό και το φιλοσοφείν. Δεν αρμόζει στη συλλογιστική και ερμηνευτική εργασία της λογικής κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες κατά κανέναν τρόπο μια ευτελέστερη σημασία απ’ ό,τι σε μια λανθασμένη και υπερβολική αυτοεκτίμηση της λογικής.

Η λογική διαπράττει πράγματι στη μονιστική της τάση για μια λογική ανοικοδόμηση του κόσμου μιαν πράξη αυθαιρεσίας, επιλέγοντας δηλαδή τη μια ή την άλλη απ’ τις προσβάσιμές της εμπειρικές αρχές και εισέρχεται έτσι στον δρόμο της φιλοσοφικής αίρεσης (Häresie) (με την ως άνω ερμηνευθείσα έννοια). Η αποκάλυψη του κόσμου είναι μια αυτο-αποκάλυψη του Θεού. Τα θρησκευτικά δόγματα, «μύθοι» με τη γνωσιολογική έννοια, είναι ταυτόχρονα και προβλήματα, που έχουν ανατεθή στη λογική, η οποία τα αντιλαμβάνεται και τα εξηγεί. Η θρησκευτική βάση όλου του φιλοσοφείν είναι ένα γεγονός, που δεν μπορεί να διαμφισβητηθή, αδιάφορο αν αναγνωρίζεται ή μη ως τέτοιο. Και μ’ αυτήν την έννοια μπορεί να εννοηθή και να παρουσιασθή η ιστορία της φιλοσοφίας ως μια θρησκευτική αιρεσιολογία. Το φιλοσοφικά χαρακτηριστικό στην αίρεση στην ιστορία της χριστιανικής θεολογίας συνίσταται ακριβώς στο ότι απλοποιείται, εξορθολογίζεται, προσαρμοσμένη στη δυνατότητα αντίληψης της λογικής, και παραμορφώνεται (παραποιείται) ταυτόχρονα η σύνθετη, πλούσια σε μοτίβα (θέματα), αντινομική για τη λογική διδασκαλία. Όλες οι μεγάλες αιρέσεις υποδηλώνουν έτσι μιαν ορθολογική τοποθέτηση απέναντι στα δόγματα. Ο ορθολογισμός εκπηδά, καθόσον υποδηλώνει μιαν τέτοια κατάχρηση της λογικής, απ’ την υπερηφάνειά της, που δεν πρέπει να εννοηθή ωστόσο ως προσωπική υπερηφάνεια του φιλοσόφου-αιρεσιολόγου, αλλά με μιαν αντικειμενική έννοια, ως μια άγνοια της λογικής για την ίδια της τη φύση, τα ίδια της τα όρια. Αυτό μπορεί να διατυπωθή, για να μιλήσουμε στη γλώσσα της σύγχρονης φιλοσοφίας, με το ότι είναι ένοχες για τον δογματισμό, την έλλειψη μιας κριτικής αυτοσυνείδησης για τα όρια της λογικής, οι φιλοσοφούσες αιρεσιολογίες.

( συνεχίζεται )

"όπου ως αίρεση κατανοούμε την αυθαίρετη απόφαση προς όφελος οποιουδήποτε Ενός, ενός μέρους αντί του Όλου, που σημαίνει όμως ακριβώς: μονομέρεια)"

ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ..

Αμέθυστος