Ὁ Τριαδικὸς Θεός: Ἡ μόνη ἐλπίδα τοῦ ἀνθρώπου

Πρεσβύτερος (+) Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος


O ἄνθρωπος εἶναι τὸ «κατ’ εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ καὶ ἑπομένως ἡ ζωή του, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἀληθινή του φύση, πρέπει νὰ εἶναι μικρογραφία τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι Τριαδικός, καὶ ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ γίνει «Τριαδικός», ζῶντας «Τριαδικά», δηλαδὴ τὴ ζωὴ τῆς πλήρους ἑνότητας καὶ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀγάπης. Σὲ μιὰ τέτοια ζωὴ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο ὁ Τριαδικὸς Θεὸς ποὺ εἶναι τὸ ἀρχέτυπο τοῦ ἄνθρωπου. Ἡ ζωὴ τῆς ἀγάπης δὲν ἀνταποκρίνεται μόνο στὴν ἀληθινὴ φύση του ἀνθρωπου, ἀλλα ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν ἀληθινὴ Θεογνωσία.

«Ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ, δὲν ἐγνώρισε τὸν Θεό, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Μὲ τοῦτο ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σ’ ἐμᾶς: ὅτι τὸν Υἱόν Του τὸν μονογενῆ ἔστειλε ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμο, διὰ νὰ ζήσωμε δι’ αὐτοῦ. Εἰς τοῦτο συνίσταται ἡ ἀγάπη, ὄχι εἰς τὸ ὅτι ἐμεῖς ἀγαπήσαμε τὸν Θεόν, ἀλλ’ ὅτι αὐτός μᾶς ἀγάπησε καὶ ἔστειλε τὸν Υἱόν Του ὡς ἱλασμὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Μὲ τοῦτο ξέρομεν ὅτι μένομεν ἐν αὐτῷ καὶ αὐτὸς ἐν ἡμῖν, διότι μᾶς ἔδωκε ἀπὸ τὸ Πνεῦμα Του» (Α’ Ἰω. δ’ 813).

Ἡ μεγάλη ἐλπίδα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ νόημα τῆς ζωῆς του, εἶναι ἡ κοινωνία τῆς ἀγάπης, ποὺ δὲν περιλαμβάνει μόνο τοὺς συνανθρώπους, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἑνότητα καὶ ἁρμονία μὲ τὸν ἴδιο τόν ἑαυτό μας καὶ μὲ τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ἡ ζωή! Αὐτὴ ἡ Θεοκοινωνία (Β’ Πέτρ. α’ 4), κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος «μένει ἐν τῷ Θεῷ καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α Ιω. δ’ 16 Πρβλ. Ιω. ἰζ’ 2026) ἐξασφαλίζεται μὲ τὴ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ Θεοῦ (Α’ ἼΙω. δ’ 13), μὲ τὸ χρῖσμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α’ Ιω. β’ 2027), ποὺ εἶναι ἡ σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ (Αποκ. Θ’ 4)...............

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Ὁ Τριαδικὸς Θεός: Ἡ μόνη ἐλπίδα τοῦ ἀνθρώπου

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΕ ΤΟ ΚΑΤ'ΕΙΚΟΝΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕ ΧΑΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΜΟΙΡΑΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  ΘΕΟΛΟΓΙΑ Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΕΝΤΡΙΑΔΩΣΙ

Ο Τριαδικός Θεός: Η μόνη ελπίδα του ανθρώπου – (+π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου)

Ο Τριαδικός Θεός: Η μόνη ελπίδα του ανθρώπου

 Αντωνίου Αλεβιζοπούλου = Aπό το βιβλίο του «Η Ορθοδοξία μας»

O άνθρωπος είναι το «κατ’ εικόνα» του Θεού και επομένως η ζωή του , για να ανταποκριθεί στην αληθινή του φύση, πρέπει να είναι μικρογραφία της ζωής του Θεού. Επειδή ο Θεός είναι Τριαδικός, και ο άνθρωπος καλείται να γίνει «Τριαδικός», ζώντας «Τριαδικά», δηλαδή τη ζωή της πλήρους ενότητας και της ολοκληρωτικής αγάπης.

Σε μια τέτοια ζωή καλεί τον άνθρωπο ο Τριαδικός Θεός που είναι το αρχέτυπο του άνθρωπου. Η ζωή της αγάπης δεν ανταποκρίνεται μόνο στην αληθινή φύση του ανθρωπου , αλλα οδηγεί τον άνθρωπο και στην αληθινή Θεογνωσία.

« Όποιος δεν αγαπά , δεν εγνώρισε τον Θεό , διότι ο Θεός είναι αγάπη. Με τούτο εφανερώθη η αγάπη του Θεού σ’ εμάς : ότι τον Υιόν Του τον μονογενή έστειλε ο Θεός εις τον κόσμο, δια να ζήσωμε δι’ αυτού. Εις τούτο συνίσταται η αγάπη , όχι εις το ότι εμείς αγαπήσαμε τον Θεόν , αλλ’ ότι αυτός μας αγάπησε και έστειλε τον Υιόν Του ως ιλασμόν δια τας αμαρτίας μας. . . Με τούτο ξέρομεν ότι μένομεν εν αυτώ και αυτός εν ημίν , διότι μας έδωκε από το Πνεύμα Του » (Α’ Ιω. δ’ 813).

Η μεγάλη ελπίδα του ανθρώπου , το νόημα της ζωής του , είναι η κοινωνία της αγάπης , που δεν περιλαμβάνει μόνο στους συνανθρώπους, αλλά αποτελεί ενότητα και αρμονία με τον ίδιο τον εαυτό μας και με τον Θεό , που είναι η ζωή ! Αυτή η Θεοκοινωνία (Β’ Πέτρ. α’ 4), κατά την οποία ο άνθρωπος « μένει εν τω Θεώ και ο Θεός εν αυτώ » (Α Ίω. δ’ 16 Πρβλ. Ίω. ιζ’ 2026) εξασφαλίζεται με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος του Θεού (Α’ Ίω. δ’ 13), με το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος (Α’ Ίω. β’ 2027), που είναι η σφραγίδα του Θεού (Αποκ. Θ’ 4).

Εάν ο Υιός , που εστάλη από τον Πατέρα , « δια να ζήσωμεν δι’ αυτού » ή το Άγιο Πνεύμα ήσαν κτίσματα , τότε δεν θα μπορούσαμε δι’ αυτών να έχουμε καμμία κοινωνία με τον Θεό « θα ηνωνόμεθα απλώς με κάποιο κτίσμα και θα ήμεθα αποξενωμένοι από τη θεία φύση , αφού τίποτα δεν θα μας ήνωνε με αυτήν. Τώρα δε , που λεγόμεθα μέτοχοι Χριστού και μέτοχοι του Θεού , φαίνεται ότι το εν ημίν χρίσμα και η σφραγίς δεν είναι εκ της φύσεως των δημιουργημάτων , αλλά εκ της φύσεως του Υιού , ο οποίος συνάπτει ημάς με τον Πατέρα δια του εν αυτώ Αγίου Πνεύματος » (Μ. Αθαν. Πρβλ. Έβρ. γ’ 14, Ρωμ. η’ 1417, Β’ Πέτρ. α’ 4).

Η πίστη στον Τριαδικό Θεό αποτελεί για τον άνθρωπο πραγματική ελπίδα. Αν ο άνθρωπος γνωρίσει ποιο είναι το αρχέτυπό του, πως είναι δηλαδή εικόνα της Αγίας Τριάδος, τότε θα πιστέψει πως είναι δυνατόν να ζήσει και αυτός τη ζωή της ενότητας και της αγάπης. Τότε ο άνθρωπος θα μπορέσει να βρει τη σωτηρία.

Τούτο δεν είναι δύσκολο να το εννοήσουμε, όταν σκεφθούμε πως ο άνθρωπος, ιδιαίτερα σήμερα, ζει εσωτερικά διεσπασμένος και εξωτερικά απομονωμένος. Αισθάνεται πως αποτελείται από πολλαπλά στοιχεία έχει σώμα, πνεύμα, βούληση, συναίσθημα κ. α.

Ένας άνθρωπος διηρημένος εσωτερικά δεν μπορεί να πει ότι είναι λυτρωμένος• το ίδιο και όταν αισθάνεται ότι ζει σε πλήρη αποξένωση και μοναξιά ένας άνθρωπος που δεν διαθέτει τη δύναμη να αγαπήσει, δεν μπορεί να βρει την εσωτερική του ισορροπία.

Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει πως δεν ανήκει στη φύση του η εσωτερική διάσπαση και η εξωτερική αποξένωση, αλλά η αρμονία και οι διαπροσωπικές σχέσεις γι’ αυτό πρέπει να γνωρίσει τον Τριαδικό Θεό και να πιστέψει πως δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα» Του ! Να βεβαιωθεί πως ο Θεός ζει στην πληρότητα, την ενότητα και την αγάπη και να πιστέψει πως σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται και ο δικός του τελικός προορισμός, το νόημα της δικής του ζωής (Β’ Κορ. ε’ 1721, Α’ Ίω. γ’ 23).

Αν ο άνθρωπος δεχθεί τον Τριαδικό Θεό και ανακαλύψει την προσωπική του ταυτότητα στην εικόνα του Τριαδικού Θεού, τότε μόνο μπορεί να βεβαιωθεί πως και ο ίδιος, από την φύση του, είναι δυνατόν να φθάσει στην πληρότητα της αρμονίας, της αγάπης, της κοινωνίας τότε αποκτά νόημα όχι μόνο η ζωή του, αλλά και ο αγώνας του. Ιδού γιατί είπαμε πως η αλήθεια του Τριαδικού Θεού, η πίστη στην Αγία Τριάδα, είναι η μόνη ελπίδα του ανθρώπου. Μακριά από την πίστη στον Τριαδικό Θεό και την ορθόδοξη διδασκαλία για το τι είναι ο άνθρωπος, δεν μπορούμε να θέσουμε ως νόημα της ύπαρξής μας την κοινωνία και τη βίωση της αγάπης •  αναγκαστικά θα πέσουμε σε άκοπους υλοκρατικούς και υλιστικούς ή θα κινηθούμε σε επίπεδα πανθεϊστικής τάξης. Σε τέτοιους δρόμους οδηγούν επί παραδείγματι ολες οι ινδουιστικής προέλευσης ομάδες, που κηρύττουν πως ο Θεός δεν είναι προσωπικός και πως ο άνθρωπος δεν επλάσθη « κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν θεού », αλλά είναι μέρος της θείας ουσίας. Κάτω από αυτό το πρίσμα, το νόημα της ζωής του ανθρώπου δεν είναι πλέον η ανάπτυξη σχέσεων κοινωνίας και αγάπης, αλλά αντίθετα η αποδέσμευση από οποιεσδήποτε «προσκολλήσεις» και η διάλυση της προσωπικότητας του άνθρωπου στη λεγόμενη « παγκόσμια συνειδητότητα ».

Αυτό αποδεικνύει πόσο επιπόλαιο θα ήταν να θελήσουμε να συμβιβάσουμε τη χριστιανική μας υπόσταση με οποιαδήποτε συμμετοχή σε τεχνικές της γιόγκα, του διαλογισμού και σε παρόμοιες «πρακτικές», που βασίζονται σε εξωχριστιανικές θεολογικές και ανθρωπολογικές προϋποθέσεις.

Ο ισχυρισμός ότι όλες οι θρησκείες αποβλέπουν στον ίδιο σκοπό ή ότι με τις «τεχνικές» αυτές μπορεί κανείς να γίνει καλύτερος χριστιανός, αν δεν οφείλεται σε άγνοια των βασικών χριστιανικών θέσεων ή σε αποκρυφιστική ερμηνεία του χριστιανικού μηνύματος, αποτελεί σκόπιμη διαστρέβλωση της χριστιανικής πίστης και ελπίδας, επικίνδυνη αλλοίωση της έννοιας του χριστιανικού νοήματος της ζωής, επιβουλή της σωτηρίας του ορθοδόξου πιστού.

Υπογραμμίζουμε πως η θεία αποκάλυψη, δηλαδή η συγκατάβαση του Θεού, πραγματοποιήθηκε βαθμιαία, προσαρμοζόμενη στην πνευματική κατάσταση του άνθρωπου της πτώσης.

Η αποκάλυψη αυτή ολοκληρώθηκε με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής και αναφέρεται στον Ένα και Τριαδικό Θεό. Ο Θεός δεν μας αποκάλυψε τα πάντα για τον Εαυτό Του, αλλά όσα ήσαν απαραίτητα για τη σωτηρία μας. Οι δογματικοί όροι της Εκκλησίας δεν αποδίδουν αυτό που στην ουσία Του είναι ο Θεός , αλλά « οριοθετούν » την πίστη και περιφρουρούν το περιεχόμενο της έναντι της αιρετικής απειλής.

Πιστεύουμε σε Ένα Θεό, που είναι Τριαδικός, δηλαδή κοινωνία προσώπων. Υπάρχει μόνο μία Θεία ουσία, γι' αυτό κάνουμε λόγο για ένα Θεό. Όμως αυτής της Θείας ουσίας μετέχουν όχι μόνο ο Πατήρ, αλλά και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Γι' αυτό και ο Ένας Θεός είναι ταυτόχρονα και Τριαδικός. Ο Πατήρ, ως μοναδική Αρχή και Πηγή, μεταδίδει τη Θεία ύπαρξη στον Υιό με προαιώνια γέννηση και στο Άγιο Πνεύμα με προαιώνια εκπόρευση.

Αλλά μέσα στο χρόνο για τη σωτηρία του κόσμου , τα πάντα συντελούνται «Τριαδικά» , από τον Πατέρα δια του Υιού «εν Αγίω Πνεύματι». Γι’ αυτό και αναφέρεται ότι το Άγιο Πνεύμα «πέμπεται» δια του Υιού. Και τα τρία Θεία πρόσωπα έχουν μία θέληση και μία ενέργεια, είναι μεταξύ τους ενωμένα αδιαιρέτως.

Ο άνθρωπος, έχοντας σαν αρχέτυπό του τον Τριαδικό Θεό, είναι από τη φύση του («κατ’ εικόνα») ενότητα, αρμονία, αγάπη. Αν όμως απορρίψουμε την πίστη στην Αγία Τριάδα, εκλάβουμε τον Υιό ή το Άγιο Πνεύμα ως κτίσμα, εάν εισαγάγουμε «σύγχυση» στις σχέσεις των θείων προσώπων, τότε και ο άνθρωπος ως το «κατ’ εικόνα» αυτού του Θεού, από τη φύση του δε θα είναι ενότητα και αγάπη, αλλά διάσπαση, δυσαρμονία ή σύγχυση. Γι’ αυτό λέμε πως η πίστη στον Τριαδικό Θεό είναι η μόνη ελπίδα του ανθρώπου.

https://www.impantokratoros.gr/C56C8693.el.aspx

 https://agiossymeon.wordpress.com

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ. ΟΛΗ Η ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ.

Γιατί ο Θεός έγινε Άνθρωπος; (Άγιος Μάξιμος Ομολογητής)

  

"Τοῦτό ἐστι τὸ μακάριον, δι᾿ ὃ τὰ πάντα συνέστησαν τέλος"

«᾿Αλλὰ μὲ τὸ πολύτιμο αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θυσιάστηκε σὰν ἀμνὸς ἄμωμος καὶ ἄσπιλος, κι ἦταν βέβαια προορισμένος πρὶν ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ φανερώθηκε γιὰ χάρη μας αὐτὰ τὰ τελευταῖα χρόνια»1. 

Προορισμένος ἀπὸ ποιόν;

ΑΠΟΚΡΙΣΗ

Τὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ ὁ λόγος τῆς Γραφῆς τὸ ὀνόμασε Χριστὸ καὶ τὸ βεβαιώνει μὲ σαφήνεια ὁ μέγας ᾿Απόστολος λέγοντας, «τὸ μυστικὸ σχέδιο, ποὺ ἦταν κρυμμένο ἀπὸ ὅλες τὶς γενεές, φανερώθηκε τώρα»2, ἐννοώντας δηλαδὴ ὡς τὸν Χριστό, τὸ μυστικὸ σχέδιο μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸ εἶναι ὁλοφάνερα ἡ ἄρρητη καὶ ἀκατάληπτη ὑποστασιακὴ ἕνωση τῆς θεότητας καὶ τῆς ἀνθρωπότητας, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ταυτότητα πλήρη τὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὴ θεότητα ἐξαιτίας τῆς ὑπόστασης καί, κάνοντας μία τὴν ὑπόσταση τὴ σύνθετη ἀπὸ τὰ δύο, χωρὶς ἡ φυσικὴ διαφορὰ τῆς οὐσίας τους νὰ προκαλέσει σ᾿ αὐτὴν καμμιὰ μείωση σὲ ὁτιδήποτε. 

Τὸ μυστήριο τοῦτο [τοῦ Χριστοῦ] προγνώριζε ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα.

῾Ο Πατέρας γιατὶ ἔτσι εὐδόκησε, ὁ Υἱὸς γιατὶ ἦταν ὁ αὐτουργός, καὶ τὸ Πνεῦμα γιατὶ συνεργαζόταν σ᾿ αὐτό. Γιατὶ εἶναι μία ἡ γνώση τοῦ Πατέρα καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐπειδὴ εἶναι μία καὶ ἡ οὐσία καὶ ἡ δύναμη. Δὲν ἀγνοοῦσε δηλαδὴ ὁ Πατέρας ἢ τὸ ἅγιο Πνεῦμα τὴ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ, γιατὶ ὑπῆρχε σὲ ὁλόκληρο τὸν Υἱό, ποὺ αὐτουργοῦσε τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας μὲ τὴ σάρκωσή Του, ὅλος κατὰ τὴν οὐσία Του ὁ Πατέρας, ὄχι βέβαια μὲ σάρκωσή Του, ἀλλὰ εὐδοκώντας γιὰ τὴ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ, καὶ ὁλόκληρο τὸ ἅγιο Πνεῦμα κατὰ τὴν οὐσία Του ὑπῆρχε στὸν Υἱό, ὄχι λαμβάνοντας σάρκα, ἀλλὰ συνεργώντας μὲ τὸν Υἱὸ στὴν ἀπόρρητη γιὰ μᾶς σάρκωσή Του.

Εἴτε λοιπὸν πεῖ κάποιος Χριστό, εἴτε μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, τὴν πρόγνωση γι᾿ αὐτὸ κατὰ τὴν οὐσία τὴν ἔχει μόνη ἡ ἁγία Τριάδα, ὁ Πατέρας, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Κι ἄς μὴν ἀναρωτηθεῖ κανένας πῶς ὁ Χριστός, ἐνῶ εἶναι ἕνας ἀπὸ τὴν ἁγία Τριάδα, γίνεται ἀντικείμενο πρόγνωσής της, ἔχοντας ὑπόψη ὅτι δὲν ἔγινε πρόγνωση τοῦ Χριστοῦ ὡς Θεοῦ, ἀλλὰ ὡς ἀνθρώπου, ἔγινε δηλαδὴ πρόγνωση τῆς κατ᾿ οἰκονομίαν σάρκωσής του γιὰ χάρη τοῦ ἀνθρώπου. Γιατὶ ὅ,τι ὑπάρχει αἰώνια ποτὲ δὲν προγνωρίζεται ἀπὸ ἕνα ἄλλο αἰώνιο. Γιατὶ ἡ πρόγνωση γίνεται γιὰ ὅσα ἔχουν ἀρχὴ στὸ εἶναι καὶ γιὰ κάποια αἰτία. 

Προγνωρίσθηκε λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἀπὸ πρὶν ὄχι γι᾿ αὐτὸ ποὺ ἦταν κατὰ φύση γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γι᾿ αὐτὸ ποὺ φάνηκε ὅτι ἔγινε ἀργότερα γιὰ μᾶς κατ᾿ οἰκονομία. ῎Επρεπε δηλαδὴ ἀληθινὰ ὁ φυσικὸς δημιουργὸς τῆς οὐσίας τῶν ὄντων νὰ γίνει αὐτουργὸς καὶ τῆς κατὰ χάρη θέωσης τῶν δημιουργημάτων, ὥστε ὁ δωρητὴς τοῦ εἶναι νὰ φανεῖ δωρεοδότης καὶ τῆς μακαριότητας. ᾿Επειδὴ λοιπὸν κανένα ἀπὸ τὰ ὄντα δὲν γνωρίζει καθόλου τὸν ἑαυτό του ἢ κάποιο ἄλλο τί εἶναι ὡς πρὸς τὴν οὐσία, εἶναι εὔλογο ὅτι κανένα ἀπὸ τὰ ὄντα δὲν ἔχει κατὰ τὴ φύση τὴν ἱκανότητα πρόγνωσης κανενὸς ἀπὸ ὅσα θὰ γίνουν, πλὴν μόνο ὁ Θεὸς ὁ πάνω ἀπὸ τὰ ὄντα, ποὺ καὶ τὸν ἑαυτό Του γνωρίζει τί εἶναι κατὰ τὴν οὐσία καὶ γιὰ ὅλα ὅσα δημιούργησε καὶ πρὶν ἀκόμα γίνουν εἶχε ἀπὸ πρὶν τὴ γνώση τῆς ὕπαρξής τους κι ἔμελλε κατὰ χάρη νὰ φιλοδωρήσει τὰ ὄντα μὲ τὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ τους καὶ τῶν ἄλλων, τί εἶναι στὴν οὐσία τους, καὶ νὰ φανερώσει τοὺς λόγους ποὺ ὑπάρχουν ἑνιαῖα σ᾿ αὐτὸν ἀπὸ πρίν.

Τὸ νὰ λένε μερικοὶ ὅμως πὼς ὁ Χριστὸς εἶχε προγνωσθεῖ πρὶν ἀπὸ τὴν καταβολὴ τοῦ κόσμου ἀπὸ ἐκείνους, στοὺς ὁποίους φανερώθηκε ὕστερα τοὺς τελευταίους καιρούς, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι οἱ ἴδιοι ὑπῆρχαν πρὶν ἀπὸ τὴν καταβολὴ τοῦ κόσμου μαζὶ μὲ τὸν προεγνωσμένο Χριστό, αὐτὸν τὸ λόγο σὰν ἐντελῶς ἄσχετο μὲ τὴν ἀλήθεια, ἐπειδὴ κάνει συναΐδια μὲ τὸν Θεὸ τὴν οὐσία τῶν λογικῶν ὄντων, τὸν ἀπορρίπτουμε. Γιατὶ εἶναι τελείως ἀδύνατο νὰ βρίσκονται μὲ τὸ Χριστό, ἔτσι ὅπως αὐτὸς εἶναι, καὶ πάλι νὰ λείψουν τελείως κάποτε ἀπὸ αὐτόν, ἂν βέβαια εἶναι φυσικὸ νὰ γίνει σ᾿ αὐτὸν ἡ ἀποπεράτωση τῶν αἰώνων καὶ ἡ στάση ὅσων κινοῦνται, μέσα στὴν ὁποία κανένα ἀπολύτως ἀπὸ τὰ ὄντα δὲ θὰ ὑπόκειται σὲ μεταβολή. ῾Ο λόγος τῆς Γραφῆς κάλεσε τὸν Χριστὸ ἄμωμο καὶ ἄσπιλο, ἐπειδὴ εἶναι κατὰ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὴ φύση του τελείως ξένος ἀπὸ τὴ φθορὰ τῆς ἁμαρτίας. Γιατὶ ἡ ψυχή του δὲν εἶχε μῶμο κακίας οὔτε τὸ σῶμα του σπίλο τῆς ἁμαρτίας.

῾Αγίου Μαξίμου ῾Ομολογητοῦ, Πρὸς Θαλάσσιον Περὶ Διαφόρων ᾿Απόρων τῆς ῾Αγίας Γραφῆς, ᾿Ερώτησις Ξʹ.Ε.Π.Ε. τ. 14Γ, σελ. 186-195, Θεσσαλονίκη 1992)

ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΕ ΠΟΤΕ Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΓΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ, ΕΝΑΝΘΡΩΠΙΣΗ. 

ΓΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΝΟΥΝ ΛΟΓΟ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ. ΚΑΤΑΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ

Ὁ Υἱός δέν εἶναι «ἄλλος θεός».

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπογραμμίζεται ὅτι μόνο ἕνας Θεός εἶναι ὑπαρκτός καί ἀληθινός· δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί (Ἔξοδ. κ΄ 3. Δευτερ. ε΄ 7, στ΄ 4. Ἡσ. μγ΄ 10-11, με΄ 21-22).
Μάλιστα ὑπογραμμίζεται πώς «ὅποιος λαλήσει στό ὄνομα ἄλλων θεῶν, πρέπει νά ἀποθάνει» (Δευτερ. ιη΄ 20). Στήν Ἁγία Γραφή δέν τίθεται θέμα θρησκευτικοῦ Πλουραλισμοῦ.
Οἱ χριστιανοί δέν μποροῦν νά μετέχουν σέ κοινές λατρευτικές ἐκδηλώσεις μέ τούς ὁπαδούς τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου· οἱ γιορτές τῆς θρησκευτικῆς πολυμορφίας εἶναι βδέλυγμα στά μάτια τοῦ Θεοῦ.

Τί λοιπόν; μήπως ὁ Υἱός εἶναι «ἄλλος θεός»;

Στήν Καινή Διαθήκη ὁ Χριστός χαρακτηρίζεται ρητῶς ὡς Θεός (Πράξ. κ΄ 28. Ἑβρ. γ΄ 3-6) καί μάλιστα «ὁ ἐπί πάντων Θεός εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας» (Ρωμ. θ΄ 5).
Ὀνομάζεται ἀκόμη Κύριος (Λουκ. α΄43. Πράξ. θ΄ 5, 16-17. Ρωμ. α΄4, ι΄ 9. Α΄Θεσ. γ΄ 11. Α΄ Τιμ. ε΄21), «Κύριος τῆς δόξης» (Α΄ Κορ. β΄ 8) «πάντων Κύριος» (Πραξ. ι΄36, Ρωμ. ι΄12) καί Κύριος καί Θεός (Ἰω. κ΄28). Μάλιστα ὁ ἴδιος ὀνομάζει τόν ἑαυτόν Του «Κύριον» (Ματθ. κα΄ 3, κη΄ 6, Ἰω. ιγ΄ 13).

Στήν Ἀποκάλυψη διαβάζουμε: «Ὕστερα μοῦ εἶπε· αὐτοί οἱ λόγοι εἶναι ἀξιόπιστοι καί ἀληθινοί.

Ὁ Κύριος ὁ Θεός τῶν πνευμάτων τῶν προφητῶν ἔστειλε τόν ἄγγελον του νά δείξει εἰς τούς δούλους του ἐκεῖνα πού πρέπει νά γίνουν γρήγορα» (Ἀποκ. κβ΄ 6).

Ποιός εἶναι ὁ «Κύριος ὁ Θεός» πού ἔστειλε τόν ἄγγελό Του; Ἡ ἴδια ἡ Ἀποκάλυψη μᾶς πληροφορεῖ πώς εἶναι ὁ Χριστός: «Ἐγώ ὁ Ἰησοῦς ἔστειλα τόν ἄγγελό μου σ’ ἐσᾶς μέ τή μαρτυρία αὐτή διά τάς ἐκκλησίας…» (Ἀποκ. κβ΄16).

Μήπως λοιπόν πρόκειται γιά «ἄλλον θεόν; ὄχι βέβαια,γιατί τότε ἡ ἁγία Γραφή θά ἐψεύδετο, ἀφοῦ μᾶς βεβαιώνει πώς δέν ὑπάρχουν «ἄλλοι θεοί».

Στόν προφήτη Ἡσαΐα πραγγέλει ὁ Θεός:

«Ἔμπροσθέν μου οὐκ ἐγένετο ἄλλος Θεός καί μετ’ ἐμέ οὐκ ἔσται. Ἐγώ ὁ Θεός καί οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ ὁ σώζων» ( Ἡσ. μγ΄ 10-11). Εἶναι ὁ μοναδικός Σωτήρας δέν ὑπάρχει ἄλλος Θεός, κανένας ἄλλος δέν μπορεῖ νά σώσει τόν ἄνθρωπο!
Καί ὅμως στήν Καινή Διαθήκη παρουσιάζεται ὡς μοναδικός Σωτήρας ὁ Χριστός (Πράξ. δ΄12. Τιτ. β΄ 13. Β΄ Πέτρ. α΄ 1). Μήπως ὁ Χριστός εἶναι «ἄλλος θεός»; Ὄχι, γιατί ἡ ἁγία Γραφή, πού ὑπογραμμίζει ὅτι Σωτήρας εἶναι ὁ ἕνας καί ἀληθινός Θεός, θά ἐψεύδετο.
«Ἐγώ εἰμί, ἐγώ εἰμι ὁ ἐξαλείφων τάς ἀνομίας σου ἕνεκεν ἐμοῦ καί τάς ἁμαρτίας σου καί οὐ μή μνησθήσομαι»· μόνο ὁ Θεός πού μιλάει ἐδῶ στόν προφήτη ἐξαλείφει τίς ἁμαρτίες, δέν ὑπάρχει ἄλλος (Ἡσ. μγ΄ 25. Πρβλ. Ματθ. στ΄ 14-15). Ἑπομένως, ἄν κάποιος ἄλλος ἰδιοποιηθεῖ αὐτή τή θεϊκή ἐξουσία, εἶναι βλάσφημος· οἱ γραμματεῖς σ’ αὐτό τό σημεῖο εἶχαν δίκαιο: «ποιός μπορεῖ νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες παρά μόνον ἕνας, ὁ Θεός» (Μάρκ. β΄ 7).
Καί ὅμως ὁ Χριστός βεβαιώνει πώς ὄντως «ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες» (Μάρκ. β΄ 10).
Τί λοιπόν συμβαίνει; εἶναι «βλάσφημος» ὁ Χριστός, ὅπως τόν κατηγοροῦν οἱ γραμματεῖς (Μαρκ. β΄ 7), ἤ μήπως ἡ Παλαιά Διαθήκη ψεύδεται ὅταν λέγει πώς μόνον ὁ Θεός συγχωρεῖ ἁμαρτίες καί ὄχι ἄλλος; Οὔτε τό ἕνα μπορεῖ νά συμβαίνει οὔτε καί τό ἄλλο, γιατί δέν πρόκειται ἐδῶ γιά «ἄλλο Θεό» (πρβλ. Ματθ. θ΄ 2-7. Λουκ. ζ΄ 48. Ἑβρ. ι΄17).
Ὁ Υἱός δέν ἔχει μόνο τήν ἐξουσία νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες, ἀλλά ἔχει καί ὅλες τίς ἐξουσίες τοῦ Πατρός: Ὁ Πατήρ «πάντα παρέδωκε εἰς τάς χεῖρας Του» (Ἰω. γ΄ 35), ὥστε νά μπορεῖ νά πεῖ: «καί τά ἐμά πάντα σά ἐστι καί τά σά ἐμά» (Ἰω. ιζ΄ 10), ὅλα τά δικά μου εἶναι δικά σου καί ὅλα τά δικά σου εἶναι δικά μου (πρβλ. Ἰω. ιστ΄15)· «πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ ἐμά ἐστί» (Ἰω. ιστ΄ 15), ὅλα ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ εἶναι δικά μου!
Γι’ αὐτό βλέπουμε νά ἔχει ἐξουσία πάνω στά δαιμόνια (Ματθ. η΄ 29-32. Λουκ. ι΄ 17), πάνω στό θάνατο (Ἰω. ε΄ 21, 28-29) καί ἀκόμη τήν ἐξουσία νά ἀναστήσει τό ἴδιο Του τό σῶμα (Ἰω. ι΄ 18. Πρβλ. β΄ 19). Ἡ ἐξουσία λοιπόν αὐτή δέν εἶναι ἐξουσία «ἄλλου θεοῦ», ἀλλά τοῦ ἑνός καί μοναδικοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον ὀφείλουμε νά ἀκολουθοῦμε.

«Μή πορεύεσθε ὀπίσω θεῶν ἀλλοτρίων
τοῦ δουλεύειν αὐτοῖς, τοῦ προσκυνεῖν αὐτοῖς,
ὅπως μή παροργίζητέ με,
ἐν τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν ὑμῶν
τοῦ κακῶσαι ὑμᾶς» (Ἱερεμ. κε΄ 6).

«Μή ἀκολουθεῖτε ξένους θεούς, ὥστε νά γίνεσθε σ’ αὐτούς δοῦλοι καί νά τούς προσκυνεῖτε, γιά νά μή παροργίζετε τόν Θεό μέ τά πονηρά σας ἔργα καί νά τόν ἀναγκάζεται νά σᾶς τιμωρεῖ!».

Σέ ἄλλο σημεῖο προστίθεται πώς οἱ ἀληθινοί πιστοί πρέπει νά εἶναι μάρτυρες τοῦ Κυρίου (Ἡσ. μγ΄10-12 μδ΄ 8) καί νά μή ὁμιλοῦν «ἐν ὀνόματι θεῶν ἑτέρων» (Δευτερ. ιη΄ 20)· ὅποιος εἶναι μάρτυς «ἄλλου θεοῦ» καί λαλεῖ στό ὄνομα «ἄλλου θεοῦ», εἶναι ψευδοπροφήτης (Δευτερ. ιη΄ 18-22. Πρβλ. Ἔξοδ. κγ΄ 13).
Καί ὅμως ὁ Χριστός ἀπαιτεῖ ἀπό τούς μαθητές Του νά ἀκολουθήσουν αὐτόν τόν ἴδιο (Ματθ. ι΄ 27, 38. Ἰω. ιβ΄ 26. Ἀποκ. ιδ΄ 4) καί νά εἶναι μάρτυρες δικοί Του (Λουκ. κδ΄ 45-48. Πραξ. α΄ 8).
Οἱ ἀπόστολοι κήρυτταν στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅταν τούς ἀπαγόρευσαν νά μιλοῦν γι’ αὐτό τό ὄνομα, δήλωσαν: «Ἐάν εἶναι ὀρθόν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νά ἀκοῦμε μᾶλλον ἐσᾶς παρά τόν Θεόν κρίνατε μόνοι σας» (Πραξ. δ΄17-19).
Τί λοιπόν; Μήπως ὁ Χριστός ἦταν ἀσεβής καί δέν τηροῦσε τίς ἐπιταγές τοῦ Κυρίου, ἤ μήπως οἱ ἀπόστολοι ἦσαν ψευδοπροφῆτες, ἀφοῦ ἦσαν μάρτυρες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί μιλοῦσαν στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ; Ὄχι, γιατί ὁ Χριστός δέν εἶναι «ἄλλος θεός»!

Ἐπίσης ἡ ἐπιταγή τοῦ Θεοῦ εἶναι: «οὐ μή προσκυνήσητε θεοῖς ἑτέροις· ὁ γάρ Κύριος ὁ Θεός ζηλωτόν ὄνομα, Θεός ζηλωτής ἐστιν» (Ἔξοδ. λδ΄ 14. Πρβλ. Δευτερ. στ΄ 13, η΄19, ι΄ 20, ια΄16, ιγ΄ 2-4, κη΄14, λ΄ 17-18. Ἱερεμ. κε΄6. Ματθ. δ΄ 10).

«Ἐπιστέψατε σ’ ἐμέ καί θά σωθεῖτε,
οἱ κατοικοῦντες στά ἄκρα τῆς γῆς·
ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός καί δέν ὑπάρχει ἄλλος.
Στόν ἑαυτό μου ὁρκίζομαι,
πώς θά ἐξέλθει ἀπό τό στόμα μου δικαιοσύνη
καί οἱ λόγοι μου θά πραγματοποιηθοῦν,
διότι σέ μέ θά κάμψει κάθε γόνατο
καί κάθε γλῶσσα θά δοξολογήσει τόν Θεό»
(Ἡσ. με΄ 22-24)

Ἡ λατρεία λοιπόν ἀνήκει μόνο στόν Θεό, ὄχι σέ κτίσματα (πρβλ. Ρωμ. α΄ 25). Καί ὅμως στήν Καινή Διαθήκη ἡ λατρεία, στήν ὁποία ἀναφέρεται ὁ προφήτης, ἀποδίδεται στόν Χριστό:

«Ὅλοι θά παρουσιασθοῦμε ἐμπρός στό βῆμα τοῦ Χριστοῦ.

Διότι εἶναι γραμμένον: ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, κάθε γόνατο θά κάμψει ἐμπρός μου καί κάθε γλῶσσα θά δοξολογήσει τόν Θεό» (Ρωμ. ιδ΄ 10-11)· «ὥστε εἰς τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ θά κάμψει κάθε γόνατο…διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Κύριος εἰς δόξαν θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. β΄ 10-11. Πρβλ. Δαν. ζ΄ 13-14. Ψαλμ. 96, 7, σέ συσχετισμό μέ τό Ἑβρ. α΄ 6. Ματθ. ιδ΄ 33. Ἀποκ. ε΄ 13-14. Ἰω. ε΄ 23).
Τί λοιπόν, ἀντιφάσκει ἡ ἁγία Γραφή; Ὄχι· ὁ Χριστός δέν εἶναι «ἄλλος θεός»· ἄν καί ὡς πρόσωπο διακρίνεται ἀπό τόν Πατέρα, ὡς πρός τήν φύση ὅμως δέν εἶναι κάτι ξεχωριστό. «Ἕνας Θεός καί μάλιστα Πατήρ· ἕνας Θεός δέ καί ὁ Υἱός, καί ὄχι δύο θεοί, ἐπειδή ὁ Υἱός ἔχει ὁμοιότητα μέ τόν Πατέρα. Δέν βλέπω δηλαδή ἄλλην Θεότητα εἰς τόν Πατέρα καί ἄλλην εἰς τόν Υἱόν, οὔτε ἄλλη φύσιν ἐκείνην καί ἄλλην αὐτήν» (Μ. Βασιλ.)

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο «Ἡ Ὀρθοδοξία μας» –1994- σελ. 144-148

---

Ιερός Ναός Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας

https://tasthyras.wordpress.com

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ  ΚΑΙ ΥΠΕΡΙΣΧΥΕΙ Η ΕΝΝΟΙΑ  ΤΟΥ ΣΑΝ "ΑΛΛΟΥ", ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΕΛΘΕΙ ΣΤΗΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, ΜΕ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΑΛΛΑΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ -ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΘΕΙΣΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ- ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΗΝ ΚΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΘΕΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ ΕΝΟΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΣΑΝ ΘΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟ.

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, Υποστηρίζει ο Ωριγένης την Μετενσάρκωση;

ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Ο ΩΡΙΓΕΝΗΣ ΤΗΝ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ;

† π.ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ, Δρ. Θεολ. Δρ. Φιλοσ.

Όσοι υιοθετούν αυτή την ανιστόρητη άποψη, μνημο­νεύουν ιδιαίτερα το όνομα του Ωριγένη, τον οποίο χαρα­κτηρίζουν οπαδό της μετενσάρκωσης.

Η κίνηση των «Χάρε Κρίσνα» λόγου χάρη, στην ελλη­νική έκδοση του περιοδικού της «Επιστροφή στον Κρίσ­να» (σ. 8) «τεκμηριώνει» αυτή την άποψη παραθέτοντας απόσπασμα από το ανύπαρκτο έργο του Ωριγένη «Πρώται Αρχαί», χωρίς περαιτέρω παραπομπή σε τόμο και κεφά­λαιο. Προφανώς εδώ εννοείται το «Περί αρχών» σύγγραμμα του Ωριγένη.

To εδάφιο στο οποίο αναφέρεται το περιοδικό των «Κρίσνα» βρίσκεται στο κεφάλαιο 8 τού πρώτου τόμου (ΒΕΠ 16, 307). Εκεί αναφέρεται πράγματι πως μερικές ψυ­χές από μια ροπή προς το κακό «εν σώμασι γίγνεσθαι πρώτον μεν ανθρωπίνοις», ύστερα ξεπέφτουν στο επίπεδο των ζώων και τελικά καταλήγουν να γίνουν φυτά. Από εδώ αρχίζουν και πάλι να ανέρχονται τις βαθμίδες «και προς ουράνιον χώρον αποκαθίστασθαι»

 Το απόσπασμα αυτό δεν μας επιτρέπει να δούμε κατά πόσον εκφράζει απόψεις τού ίδιου τού Ωριγένη ή μήπως ο Ωριγένης μεταφέρει εδώ ξένες απόψεις, τις οποίες τελικά απορρίπτει στο κείμενο τού κεφαλαίου 8, που δεν διασώ­θηκε στα ελληνικά, παρά μόνο σε μερικά αποσπάσματα; Η μόνη δυνατότητα να λύσουμε αυτό το πρόβλημα είναι να καταφύγουμε στη σειρά «Sources Chretiennes», που δημο­σιεύει ολόκληρο το κείμενο τού κεφαλαίου 8 στη λατινική μετάφραση, που μόνη αυτή διασώθηκε. Μεταξύ άλλων αναφέρεται εκεί χαρακτηριστικά η άποψη τού Ωριγένη για το επίμαχο ζήτημα ως εξής:

«Θεωρούμε βέβαια ότι δεν οφείλουμε με κανένα τρόπο να δεχθούμε τις απορίες ή τις θέσεις κάποιων που υποστη­ρίζουν ότι οι ψυχές μπορούν να φθάσουν σ' ένα τέτοιο βαθμό πτώσεως ώστε, ξεχνώντας τη λογική τους φύση και την τιμή τους, φθάνουν μέχρι την τάξη των ανοήτων όντων, δηλαδή των ζώων και των θηρίων» (Περί αρχών, I, 8,SC 253, σ. 232).

 Ο Ωριγένης τάσσεται βέβαια υπέρ της «ενσωματώσε­ως», υπέρ της απόψεως ότι οι ψυχές προϋπήρχαν και «ενσωματώθηκαν» κάποια φορά στο παρελθόν, αλλά την «μετενσωμάτωσιν» την αποδίδει στον Πλάτωνα και στους Πυθαγορείους και την απορρίπτει ως μη χριστιανική.

 Στο σύγγραμμα του «Κατά Κέλσου» (Δ 17, ΒΕΠ 9, σ. 243) κα­τηγορεί τον Κέλσο ότι αν εγνώριζε την χριστιανική πίστη «ουκ αν ούτω διέσυρε τον αθάνατον εις θνητόν ερχόμενον σώμα, ου κατά την Πλάτωνος μετενσωμάτωσιν, αλλά κατ' άλλην τινά υψηλοτέραν θεωρίαν».

 Στο «Κατά Κέλσου» Ε' 49 αντιπαραβάλλει την αποχή από κρέας των χριστιανών μοναχών και των Πυθαγορείων και υποστηρίζει ότι τα κίνητρα είναι εντελώς διαφορετικά. Εμείς, λέγει, απέχομε από την κρεωφαγία διότι «βουλόμεθα νεκρούν τα μέλη τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, ασέλγειαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν» ενώ οι Πυθαγόρειοι το κάνουν «δια τον περί ψυχής μετενσωματουμένης μύθον» (ΒΕΠ 10, σ. 47).

 Στο Η' βιβλίο «Κατά Κέλσου» Ο Ωριγένης επανέρχεται σ' αυτό το επιχείρημα:

 Νηστεύουμε, λέγει, «όχι γιατί έπ' ουδενί λόγω δεχόμα­στε τη μετενσωμάτωση της ψυχής και την κατάπτωση της μέχρι τα άλογα ζώα..» (Κατά Κέλσου Η' 30, ΒΕΠ 10, σ. 196). Στο ίδιο σύγγραμμα του ο Ωριγένης υπογραμμίζει πως όσοι πιστεύουν στη μετενσωμάτωση έπεσαν σε «άνοια», δηλ. έχασαν τα μυαλά τους (Κατά Κέλσου Γ' 75, ΒΕΠ 9, 228).

 Κατά τον Ωριγένη λοιπόν το δόγμα της μετενσωμάτω­σης ή μετενσάρκωσης είναι ξένο και ασυμβίβαστο με τη χριστιανική πίστη. Στο «Κατά Ματθαίον υπόμνημά» του (ιγ' 1, ΒΕΠ 13, σ. 34) το χαρακτηρίζει «ψευδοδοξίαν».

 Αναφερόμενος στους ισχυρισμούς ότι δήθεν η ψυχή τού Ηλία και τού Ιωάννη είναι η αυτή, και ότι συνεπώς, ο Ιωάννης είναι μετενσάρκωση τού Ηλία ο Ωριγένης ανα­σκευάζει τη δοξασία αυτή με λεπτομερή επιχειρήματα. Σ' αυτό το θέμα επανέρχεται πολλές φορές:  «Διότι πρόσεξε», λέγει μεταξύ άλλων, «δεν είπε ‘εν ψυχή Ήλιου’ (Λουκ. α' 17), για να στηριχθεί η μετενσωμάτωση, αλλά ‘εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού’. Ο Ιωάν­νης λέγεται Ηλίας, όχι γιατί έχει την ίδια ψυχή, αλλά γιατί έχει το ίδιο πνεύμα και την ίδια δύναμη» (Ωριγ. Εις το κα­τά Ματθ., τόμος ιγ' 2, ΒΕΠ 13, 167).

«Και αν μεν ο Ηλίας είχε πεθάνει, θα είχε κάποια βάση αυτή η θεωρία. Αφού όμως ανελήφθη με το σώμα του, πως η εν σώματι ψυχή μεταφέρθηκε σε άλλο σώμα; Αλλά το «εν πνεύματι», όπως αναφέρεται, το αποδίδει στο προφητι­κό χάρισμα», καταλήγει ο Ωριγένης, αναλύοντας τη βασι­κή θέση, ότι «ου δυνατόν...μίαν ψυχήν εν ένί καιρώ εν δύο σώμασιν ενεργείν» (Ωριγ. Εις το κατά Λουκάν, ομιλία Δ' , ΒΕΠ 15, 17-18).

 Οι δοξασίες του Ωριγένη που θεωρούνται από την Εκκλησία αιρετικές απαριθμούνται με σαφήνεια στο έργο του Μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελετίου για την πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο που βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών:

 1. Όλα τα πνευματικά όντα (άνθρωποι, άγγελοι, δαίμο­νες, η ψυχή τού Χριστού) και πολλά όντα κατά το φαινόμε­νον υλικά (ήλιος, σελήνη, αστέρες, κ. α.) είναι ουσίαι πνευ­ματικοί, που κατ' αρχάς ήσαν μεταξύ τους όμοιαι, ίσαι και ομοδύναμοι και δια τούτο απετέλουν μίαν «ενάδα» και μη έχοντα τα δηλωτικά διαφοράς ονόματα, που έχουν σήμε­ρον, ωνομάζοντο συλλήβδην, «νόες». (Βλ. Mansi 9, 536 έξ.)

 2. Όμως οι νόες ημάρτησαν εψύγη η προς θεόν αγάπη τους- και δια τούτο ωνομάσθησαν έκτοτε ψυχαί˙ και προς τιμωρίαν των ηνώθησαν με σώματα διαφόρου παχύτητος και σκοτεινότητος, αναλόγως της από θεού απομακρύνσεως.

 3. Εις και μόνον νους έμεινε καθαρός. Με αυτόν ηνώθη ο Θεός Λόγος και αυτός απετέλεσε την «ψυχήν» του Χρι­στού.

 4. Αι ψυχαί έχουν την δυνατότητα να επανέλθουν εις την αρχαίαν κατάστασιν, εάν ανερχόμενοι βαθμηδόν καθα­ρισθούν από παντός ρύπου.

5. Ο Θεός Λόγος, που ηνωμένος με τον αναμάρτητον «νόα» εσαρκώθη υπέρ ανθρώπων, εν τω μέλλοντι θα γίνη χάριν των Χερουβείμ Χερουβείμ και χάριν των δαιμόνων κάτι ανάλογον δια να αποκαταστήση τα πάντα. Τας περί αποκαταστάσεως των πάντων ιδέας του Ωριγένους απεδέχετο και ο Θεόδωρος Μοψουεστίας. Ο άγιος Φώτιος μας πληροφορεί, ότι «ο Θεόδωρος...την Νεστορίου αίρεσιν ωδίνων ημίν, εν πολλοίς ώπται και την Ωριγένους [νοσών] κατά γε το τέλος υποφωνείν της κολάσεως» (βλ. Βιβλ. 177 εν R Henry. 179)˙ και ότι «εν τω προς Μαστούβιον...και την των αμαρτωλών αποκατάστασιν τερατεύεται» (Βιβλ. 81, R. Henry I 187).

 6. Κατά την ανάστασιν όλαι αι ψυχαί θα γίνουν ισόχριστοι, τέλειοι νόες, θα επανέλθουν εις την ενάδα και θα προσλάβουν σωματικώς το σχήμα της τελειότητος, το σφαιρικόν!» (Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Η πέ­μπτη Οικουμενική Σύνοδος, «Αθήναι 1985, σ. 611).

Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός μελετητής τού Ωριγένη που να υποστηρίζει ότι ο εκκλησιαστικός αυτός συγγραφές δεχόταν τη δοξασία της μετενσάρκωσης. Όπως αναφέ­ρουν οι σχολιαστές της σειράς Sources Chretiennes που εξέδωσαν όλα τα έργα του Ωριγένη, ήδη ο Ιερώνυμος, που λογίζεται ως πρώτος συστηματικός πατρολόγος της αρχαίας Εκκλησίας (+ 420), στην επιστολή του 124,4 απορρίπτει την άποψη ότι ο Ωριγένης εδέχετο τη μετενσωμάτωση ή μετενσάρκωση (SC 253, σ. 119-120). Από τους μεταγενεστέρους αναφέρονται ο J. Denis και ο P.D.Huet, ένας από τους σχολιαστές του Ωριγένη στην ελλη­νική σειρά της Πατρολογίας του Migne, που απορρίπτουν επίσης την άποψη ότι ο Ωριγένης εδέχετο την μετενσωμάτωση (MPG 17, 915-916. SC 253, σ. 120-121).

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ Ή ΑΝΑΣΤΑΣΗ; ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ-Β' ΕΚΔΟΣΗ - ΑΘΗΝΑ 1995

Από impantokratoros

ΑΚΤΙΝΕΣ

Ζήτησαν απο τον ιερέα να… λογοκρίνει τό Τρισάγιο! Αφαιρώντας τα “ιουδαΐκα” κατα την γνώμη τους στοιχεία…

«….φοβάμαι με τους πιστούς που θα γεμίσουν…»! – του π. Αντωνίου Χρήστου

Σήμερα Κυριακή της Πεντηκοστής και αύριο του Αγίου Πνεύματος, η Εκκλησία μας εορτάζει επίσημα την γενέθλιο ημέρα της (αν και πολλοί έχουν αντίρρηση γι΄ αυτό και την τοποθετούν πιο πριν, όταν ο Αναστημένος Χριστός πέμπει το Άγιο Πνεύμα στους μαθητές) , με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, ως πύρινες γλώσσες στις κεφαλές των μαθητών. Ο Παράκλητος είναι το Φως και η έκφραση της ενότητας της Εκκλησίας, ο οποίος οδηγεί , συνέχει και διατηρεί την Εκκλησία μας, στην ιστορική της πορεία μέχρι την συντέλεια του κόσμου και την δεύτερη, θριαμβευτική αυτή τη φορά, έλευση του Χριστού μας.
Πολλά κηρύγματα, ακούγονται γι αυτό το γεγονός, κυρίως πανηγυρικά, για την ημέρα και όχι άδικα, αλλά τι γίνεται όταν στη πράξη το Άγιο Πνεύμα φυγαδεύεται με τις δικές μας επιλογές και τις ιδιωτικές θεολογίες μας; Τι εννοώ θα εξηγήσω αμέσως, από το γεγονός που μου συνέβη σήμερα στο χώρο του Κοιμητηρίου που είχα υπηρεσία μετά την Θ. Λειτουργία και τον Εσπερινό της Γονυκλισίας.
Πριν αναφερθώ στο κατεξοχήν γεγονός, να θυμίσω κάτι που είχε πει ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, κάτι που προσωπικά όσο προχωρώ τα χρόνια μου μέσα στο ράσο, τόσο πιο πολύ συμφωνώ και το προσυπογράφω : «Δεν ανησυχώ ότι θα αδειάσουν οι Εκκλησίες μας… ανησυχώ με τι πιστούς θα γεμίσουν…» Αυτό είναι σημαντικό γενικότερα, αλλά και ειδικότερα για το περιστατικό που σας αναφέρω : Σε ένα μνήμα λοιπόν με φωνάζει μία οικογένεια γύρω στα 6-7 πρόσωπα, για να κάνω Τρισάγιο στον συγγενή τους, που συμπλήρωνε 6 μήνες από την κοίμησή του. Την ώρα που πλησίαζα για να το τελέσω, ένας από τους συγγενείς (10 μέτρα περίπου, πριν φτάσω στο τάφο) μου λέει χαμηλόφωνα :
– Θέλω να σας παρακαλέσω για κάτι…
- Παρακαλώ απαντώ τι θα θέλατε;
- Ξέρετε, αυτό που λέτε στο τέλος για τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, να μη το πείτε…!
- Γιατί λέω να μη το πω;
- Γιατί είμαστε πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί και είμαστε Έλληνες και όχι Εβραίοι, για να τα λέμε αυτά…!
- Μα αυτά τα λέμε με πνευματική έννοια και όχι για θέμα καταγωγής…
- Δεν θα κάνουμε διάλογο τώρα, αν θέλετε, υλοποιείτε αυτή μου την παράκληση.
- Είμαι Ορθόδοξος Ιερέας και τα λέω όλα, όσα έχουν θεσπίσει οι πατέρες της Εκκλησίας να λέμε, δεν μπορούμε να αυτοσχεδιάζουμε και να βγάζουμε έξω ότι θέλει ο κάθε ένας, αν επιμένετε, καλύτερα να μην έρθω να σταματήσω εδώ…..δεν το λέω εκβιαστικά, το λέω με πολύ αγάπη, άλλωστε αν τα βγάλουμε, ακυρώνουμε τον ίδιο τον Χριστό, αυτός δεν μίλησε στη παραβολή του φτωχού Λαζάρου, ότι καθόταν στους κόλπους του Αβραάμ;
- Καλά ελάτε, αλλά εγώ δεν συμφωνώ…
- Αν δεν συμφωνείτε να το κάνετε γραπτό στην Ιερά Σύνοδο και αν αυτή πει να τα βγάλουμε αυτά, τότε βεβαίως θα κάνουμε ότι μας πει…
- Α μου αρέσει αυτό που μου λέτε, να με κατευθύνετε…και θα το πράξω..
Αυτά είπαμε...και έφτασα στο Τάφο, ξεκίνησα το τρισάγιο και έφτασα στο σημείο εκείνο, όταν είπα τα ονόματα των προπατόρων αυτός πετάχτηκε και με φωνή που προσπάθησε να με καλύψει λέει : ΌΧΙ!!! ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ! ΤΟ ΑΚΥΡΩΝΩ ΕΓΩ ΑΥΤΟ..!!!
Με ψυχραιμία, λες και περίμενα την αντίδρασή του γύρισα προς το μέρος του και είπα : Καλά, εσείς ακυρώστε ότι θέλετε…. με ύφος αυστηρό και κάπως απογοήτευσης…και συνέχισα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα…!
Τότε δύο συγγενείς του κυρίου που αντιδρούσε από τα αριστερά μου, είπαν μεταξύ τους χαμηλόφωνα «Καλά δεν ξανακάνουμε τρισάγιο ρεζίλι μας έχει κάνει...» Τελείωσε το τρισάγιο και αποχώρησα επίτηδες για να μη συνεχίσει άλλο η αρνητική και η μη ευχάριστη αυτή κατάσταση.
Θα μπορούσε κάποιος εύκολα να πει, ότι ο κύριος είναι θύμα της άγνοιας, του εθνικισμού και της ευθύνης της δικής μας των κληρικών, που πρέπει να κατηχούν το λαό. Ίσως και να είναι και αυτό, όμως στη σύντομη συζήτηση που είχαμε και ενώ δεν είχε επιχειρήματα να αντικρούσει, απλά προσπαθούσε να επιβάλλει απλά το δικό του, γι αυτό δεν είναι θέμα κατήχησης, είναι κατά τη γνώμη μου, θέμα έλλειψης ταπείνωσης, υπακοής και εμπιστοσύνης στην Εκκλησία. Είναι η αλήθεια η Εκκλησία και δεν μπορεί να σφάλλει και πολύ περισσότερο ο κάθε εγώ …να θέλω να την διορθώσω!
Φυσικά αυτά τα φαινόμενα είναι γνωστά στην Εκκλησία αιώνες τώρα. Γνωρίζουμε από τις σπουδές μας, για τον Μαρκίωνα και τον Κανόνα του, ο οποίος είχε προσπαθήσει να αποβάλλει οτιδήποτε παρέπεμπε στην Παλαιά Διαθήκη και στον ιουδαϊσμό και είχε κρατήσει τα βιβλία τα οποία είχαν περισσότερο ελληνικές επιρροές. Όλα αυτά όμως τον 2ο αιώνα μ. Χ., όταν είσαι στον 21οαιώνα και επαναφέρεις ζητήματα τα οποία έχουν λυθεί εδώ και αιώνες και έχει καταδικαστεί ο Εθνικοφυλετισμός τον 19ο αιώνα και εμείς τα συνεχίζουμε …τότε καταλαβαίνει κανείς ότι το Άγιο Πνεύμα υπάρχει στη ζωή της Εκκλησίας, αλλά όχι μαγικά, πρέπει εμείς να είμαστε δεκτικοί της Χάρης Του. Με ιδιωτικές θεολογίες και πνευματική ακαταστασία, φυγαδεύεται το Άγιο Πνεύμα. Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση αυτών των γραμμών…
π. Αντώνιος Χρήστου

olympia

Ματαίως ίσως, αλλά άς ξαναθυμίσουμε ότι ο Κύριος μετά τήν Ανάσταση δέν χορήγησε τό Αγιο Πνεύμα στούς μαθητές αλλά τήν χάρη Του, τό Πνεύμα Του τό Αγιο. Η γνώμη αυτή τών ιερέων ανήκει στήν κακοδοξία τού φιλιόκβε. Οπως καί η γνώμη ότι στό χρίσμα ο πιστός λαμβάνει τό Αγιο Πνεύμα. Σφραγίζεται η χάρις τού βαπτίσματος από τόν Κύριο καί μόνον τηρώντας τίς εντολές Του η χάρις αυτή προσφέρει ζωήν αιώνιον.
Αμέθυστος

Πρόθεση τῆς Νέας Ἐποχῆς «δὲν εἶναι νὰ ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησίες, ἀλλά νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα».

Ὁ οἰκουμενιστικὸς σχετικισμός, τὸ ἀπόσταγμα τῶν οἰκουμενιστικῶν διδασκαλιῶν, εἰσάγεται καὶ ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ ὅ,τι μπορεῖ αὐτὸ νὰ σημαίνει γιὰ μιὰ «ὀρθόδοξη» ζωὴ στὴν ὁποία ὁ καθεὶς θὰ δύναται κατὰ βούληση νὰ εἰσάγει ἑτερόδοξα καὶ νὰ ἀφαιρεῖ ὀρθόδοξα στοιχεῖα, γι αὐτὸ καὶ ἐπικρίθηκε αὐστηρῶς ἀπ’ ὅλους τοὺς συγχρόνους ἁγίους Γέροντες. Ὅπως προειδοποίησε ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ἡ μεγάλη ἀντι-αιρετικὴ ἰδιοφυΐα τῆς ἐποχῆς μας, πρόθεση τῆς Νέας Ἐποχῆς «δὲν εἶναι νὰ ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησίες, ἀλλά νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα».

Στὸ σύνθημα τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ Τάξεως Πραγμάτων «ἕνας Θεός, πολλὲς θρησκεῖες» ὁ Οἰκουμενισμός καταφάσκει, μὲ ἀνυπακοὴ πρὸς τὴν Καινὴ Διαθήκη: «ναί· ἕνας Χριστός, πολλὲς πίστεις, πολλὰ βαπτίσματα»

πηγή

Προσκυνητής

Μέλη καί Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Πηγή: Αναβάσεις

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

στ) Μέλη καί Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας (σελ.256-258)

Ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου συντελέσθηκε μέ τήν ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἐπί γῆς ζωή Του, μέ τόν θάνατο καί τήν ἀνάσταση, μέ τήν ἀνάληψη καί τήν ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν πεντηκοστή· ὄχι μόνο μέ τή θυσία τοῦ Χριστοῦ.

Τό Ἅγιο Πνεῦμα συνάγει καί πάλι τόν διεσκορπισμένο λαό τοῦ Θεοῦ καί συγκροτεῖ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, χαρίζοντάς της τήν πρώτη ἁγνότητα καί καθαρότητα.

Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός καί μέλη της οἱ πιστοί πού καθαρίζονται στό λουτρό τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. «Ὁ Χριστός εἶναι κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας καί αὐτός εἶναι ὁ σωτήρας τοῦ σώματος.....
Ἀγάπησε τήν Ἑκκλησία καί παρέδωσε τόν ἑαυτό Του γι’ αὐτήν, γιά νά τήν ἁγίασει, ἀφοῦ τήν καθαρίσει μέ τό λουτρό τοῦ ὕδατος, διά τοῦ λόγου, γιά νά παραστήσει στόν ἑαυτό Του ἔνδοξο τήν Ἐκκλησία, χωρίς νά ἔχει κηλίδα ἤ ρυτίδα ἤ τίποτε ἄλλο ἀπό τά τοιαῦτα, ἀλλά νά εἶναι ἁγία καί ἄμωμη» (Ἐφεσ. ε΄ 24-27).

Μέ τό λουτρό τοῦ «ὕδατος» διά τοῦ βαπτιστικοῦ λόγου λοιπόν ἁγιαζόμαστε καί ἐντασσόμαστε στό σῶμα ὑπό τήν μία κεφαλή, τόν Χριστό. «Αὐτός ὑπάρχει πρίν ἀπ’ ὅλα καί ὅλα δι’ αὐτοῦ συγκροτοῦνται στήν ὕπαρξη· ‘‘καί αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας’’.
Εἶναι ἡ ἀρχή, ὁ πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, γιά νά γίνει αὐτός ὁ πρῶτος σέ ὅλα, γιατί εἰς αὐτόν εὐαρεστήθηκε νά κατοικήσει ὅλο τό πλήρωμα (τοῦ Θεοῦ), καί δι’ αὐτοῦ νά συμφιλιώσει μετά τοῦ ἑαυτοῦ του τά πάντα, τόσο τά ἐπίγεια, ὅσο καί τά ἐπουράνια, ἀφοῦ ἔφερε τήν εἰρήνη μέ τό αἷμα τοῦ σταυροῦ Του» (Κολ. α΄ 17-20).

«Ὁ Χριστός ἔλαβε τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν Ἐκκλησία τήν ἔκανε Σῶμα Του», λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὅταν λοιπόν μιλοῦμε γιά τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, δέν ἐννοοῦμε μόνο τό λαό τοῦ Θεοῦ, χωρίς τόν Χριστό, ἤ μόνο τόν Κύριο χωρίς τό Σῶμα ἀλλά καί τά δύο μαζί, τόν Χριστό μαζί μέ τό λαό τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας μαζί μέ τά λοιπά μέλη της , πού εἴμαστε ἐμεῖς. «Καί ὅλα ὑπέταξε κάτω ἀπό τά πόδια Του καί Αὐτόν ἔδωκε Κεφαλή ὑπεράνω ὅλων στήν Ἐκκλησία, πού εἶναι τό σῶμα Του, τό συμπλήρωμα («πλήρωμα»). Ἐκείνου πού πληροῖ τά πάντα» (Ἐφεσ. α΄ 22-23).

Ὁ καθένας μπορεῖ νά γίνει μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ· ἀρκεῖ νά «παραλάβει τόν Χριστό» καί νά ζήσει «ριζωμένος καί οἰκοδομημένος ἐν Αὐτῷ» (Κολ. β΄ 6-7).

Τό σῶμα εἶναι ἕνα, ὅμως τά μέλη εἶναι πολλά καί ὅλα τά μέλη τοῦ σώματος, παρ’ ὅλον ὅτι εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τόν Χριστό· «διότι εἰς ἕνα Πνεῦμα βαπτισθήκαμε ὅλοι ἐμεῖς καί ἐγίναμε ἕνα σῶμα, εἴτε δοῦλοι, εἴτε ἐλεύθεροι.
Καί ὅλοι μέ ἕνα Πνεῦμα βαπτισθήκαμε ὅλοι ἐμεῖς καί ἐγίναμε ἕνα σῶμα, εἴτε δοῦλοι, εἴτε ἐλεύθεροι. Καί ὅλοι μέ ἕνα Πνεῦμα ποτισθήκαμε. Τό σῶμα δέν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλά πολλά» (Α΄Κορ. ιβ΄ 12-14, πρβλ. Γαλ. γ΄28. Ἐφεσ. δ΄ 4-13. Κολ. γ΄11).

Ἡ πρόσληψη τοῦ ἀνθρώπου στήν Ἐκκλησία εἶναι «ζωή ἐκ νεκρῶν» (Ρωμ. ια΄ 15) καί ἐμβολιασμός ἀπό τήν «κατά φύσιν ἀγριέλαιον» (ἀγριελιά) στήν «καλιέλαιον» (ἥρεμη ἐλιά), δηλαδή στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Μέ τόν «ἐμβολιασμό» αὐτό ὁ ἄνθρωπος γίνεται «συγκοινωνός τῆς ρίζης καί τῆς ποιότητος τῆς ἐλαίας», δηλαδή μέτοχος τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ (Ρωμ. ια΄ 17-24).

Χωρίς αὐτό τόν «ἐγκεντρισμόν» στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, χωρίς τήν ἀναγέννηση μέσα στήν Ἐκκλησία (Ἰω. γ΄ 3-5), ὁ ἄνθρωπος μένει στήν «παλαιά ρίζα», πού τον ἀφήνει ἀλύτρωτο στό βασίλειο τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Γι’ αὐτό τό λόγο ἀναφέρεται πώς ἡ ἀληθινή ζωή εἶναι κρυμμένη «σύν Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ» (Κολ. γ΄ 3) καί ὅτι «ἐκεῖνος πού ἔχει τόν Υἱό ἔχει τήν ζωή, ἐκεῖνος ὅμως πού δέν ἔχει τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, δέν ἔχει τήν ζωή» (Α΄ Ἰω. ε΄ 12, πρβλ. Ἰω. ια΄ 25, ιδ΄6).

Γιά νά ζήσει κανείς πρέπει νά ἐνταχθεῖ στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὑπό τήν Κεφαλή, πού ζωοποιεῖ τά μέλη.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο :
«Ἡ Ὀρθοδοξία μας».
Ἔτος 1994
σελίδες 256 -258

Εκδόσεις Διάλογος
Τῆς Ὑπηρεσίας Ἐνημερώσεως Διαλόγου καί Πολιτισμοῦ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν
σέ συνεργασία μέ τήν Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων διά τήν Προστασία
τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ, τῆς Οἰκογενείας καί τοῦ Ἀτόμου.

http://anavaseis.blogspot.com