Ο ψευδεπίσκοπος Στέφανος Τόλιος είναι καθαιρετέος στην συνείδηση του Ορθόδοξου ποιμνίου.

…Και επειδή η διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδοςκαθεύδει και είναι βουτηγμένη στον οικουμενισμό, ο πιστός λαός του Θεού, ως έσχατος φύλακας της Πίστεως, οφείλει να τον απαλλάξει από τα καθήκοντά του με συνοπτικές διαδικασίες.

Μια βλάσφημη συνήθεια λαμβάνει χώρα στην Καβάλα τα τελευταία έτη (εάν συνέβαινε και πιο πριν συγχωρέστε με δεν το γνωρίζω). Λίγο πριν την αρχή της «σαρακοστής» των παπικών δημοσιεύεται «όλως τυχαίως» (ΕΔΩ και ΕΔΩ) μία «ανοιχτή πρόσκληση» στα τοπικά μέσα προς όλους για να παρευρεθούν σε κάποιον αιρετικό ναό της περιοχής.

Διερωτάται κανείς, εάν επρόκειτο για πρόσκληση σε κοινή λατρεία από κάποια άλλη αίρεση -απ’ αυτές που κάνουν τους ιεράρχες να σχίζουν υποκριτικά τα ιμάτιά τους όπως των Μαρτύρων του Ιεχωβά- δεν θα έβγαινε μία ανακοίνωση από την Μητρόπολη για να προφυλάξει το ποίμνιο; Σε αυτήν την περίπτωση όμως, όχι μόνο δεν βγαίνει ανακοίνωση αλλά ο ίδιος ο ψευδοποιμένας της Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου Στέφανος Τόλιος δίνει το παρών.

Πρόκειται περί συστηματικής προσπάθειας του εν λόγω λυκοποιμένα να διαβρώσει το φρόνημα του Ορθόδοξου ποιμνίου. (ΕΔΩ και ΕΔΩ) Και το χειρότερο, την ώρα που το κάνει, ουδείς άλλος ποιμένας δεν τον βάζει στην θέση του. Ο λυκοποιμένας αυτός, τρώει τα πρόβατά του ένα-ένα μπροστά στα απαθή βλέμματα των συναδέλφων του.

Δείτε τι είπε φέτος ο άνθρωπος αυτός στους αιρετικούς, και κατ’ επέκταση και στο δικό του ποίμνιο.

«Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που είμαι μαζί σας. Γράφει εκεί στο Ευαγγέλιο κάτι πολύ σημαντικό: «Μη φοβού το μικρό ποίμνιο». Να μην φοβάσαι … ο Θεός, το μικρό κοπάδι. Εάν είμαστε ένα μικρό ζυμάρι, όπως λέει αλλού, αυτή μπορεί να ζυμώσει και να τακτοποιήσει όλο το φύραμα…. Και γι’ αυτόν τον λόγο θέλω να σας ευχηθώ να έχετε την δύναμη του Θεού μέσα σ’ αυτήν την περίοδο την δύσκολη που ζούμε όλοι μας, προκειμένου η περίοδος αυτή και για εσάς να αποβεί αρμονική, γεμάτη από την αγάπη του Θεού, την ομόνοια την ειρήνη και την γαλήνη…»

Ο Στέφανος Τόλιος εύχεται στους αιρετικούς να αυξηθούν και να έχουν την δύναμη του Θεού! Χρησιμοποιεί και το «είμαστε» για να ανακατέψει μαζί Ορθοδόξους και αιρετικούς, διότι ξεκάθαρα δεν βλέπει καμμία -ουσιώδη για αυτόν- διαφορά ανάμεσα στους δύο.

Μίλησε κανείς;

Ο Στέφανος Τόλιος προωθεί συστηματικά την ένωση των Ορθοδόξων με τους παπικούς στο λαϊκό επίπεδο, στον κουτό λαουτζίκο. Οκτώ ημέρες αργότερα επισκέφτηκε τον οικουμενιστή πάπα της Ανατολής στο Φανάρι! Όχι για να τον επιπλήξει ο αυτοαποκαλούμενος «φύλακας της Παραδόσεως»! της «Πρωτόθρονης»! και «Πρωτεύθυνης»! «Μεγάλης Εκκλησίας»!, αλλά για να φωτογραφηθεί μαζί του με χαμόγελα και φιλοφρονήσεις.

Το καράβι διαλύεται, αν δεν έχει ήδη διαλυθεί. Ο καλός Θεός μας αποκαλύπτει συνεχώς την σύγχυση που επικρατεί στις τάξεις των ιεραρχών. Είδαμε πρόσφατα δύο Μητροπολίτες της Βορείου Ελλάδος να προσεύχονται στον Αλλάχ. Άλλος ένας μας συστήνει να κοινωνήσουμε με καθηρημένους και αυτοχειροτόνητους σχισματικούς.

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥ.

Φαίη.

tasthyras

O ΚΥΡΙΟΤΕΡΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΚΑΙ ΦΡΕΝΑΡΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ. ΜΙΑ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΙΧΑΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΕΤΕΘΗ Ο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ.

ΙΔΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΟΣ ή ΜΗ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, του αρχιμ. Ευθυμιου Τρικαμηνα.

Η ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΗ ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ  

Ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τῆς ἐγκυρότητος ἤ μή τῶν μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἐδῶ πρέπει εἰσαγωγικά νά ἀναφέρωμε τά ἑξῆς. Ἡ ἐγκυρότης τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν δέν ὑπάρχει, ἐφ’ ὅσον αὐτοί διά τῆς αἱρέσεως ἀπεκόπησαν ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἔστω καί ἄν Ὀρθοδόξως τελοῦνται τά μυστήρια, διότι, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Ἀθανάσιο, τόν ἅγιο Φιρμιλιανό καί τήν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου εἶναι «ἀργά ἤ ἀνενέργητα τά ὑπέρθεα ἐκεῖνα ὀνόματα προφερόμενα ἀπό τῶν αἱρετικῶν τά στόματα» (Πηδάλιον, ὑποσημ. εἰς 46^ον Ἀποστ.). Ἡ ἐγκυρότης λοιπόν, δίδεται ἀπό τήν Ἐκκλησία ὡς Οἰκονομία καί ἐπικυρώνεται ἀπό τόν Θεό, ἄν γίνεται μέ σωστές προϋποθέσεις καί βεβαίως, ὅταν ὑπάρχει σοβαρός λόγος.

Κατ’ αὐτήν τήν ἔννοια ἔγιναν δεκτά τό βάπτισμα κάποιων αἱρετικῶν ἤ καί ἡ ἱερωσύνη των, ὅταν αὐτοί ἐπέστρεφαν ἀπό τήν αἵρεσι καί ὁ Θεός ἐπεκύρωσε αὐτές τίς ἀποφάσεις, ἐπειδή, ὅπως προαναφέραμε, ἦταν σοβαροί οἱ λόγοι τῶν Οἰκονομιῶν, δηλαδή, ἡ ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας, καί σωστές οἱ προϋποθέσεις πού ἐγίνοντο. Αὐτό οὐδόλως δεσμεύει τήν Ἐκκλησία (τούς Ἀποτειχισμένους ἐν προκειμένῳ) διά νά κάνουν τίς ἴδιες Οἰκονομίες, διότι βλέπουμε ἀπό τά παραδείγματα, τά ὁποῖα προαναφέραμε, ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικές Οἰκονομίες τῶν Πατέρων, τίς ὁποῖες ἔκαναν εἴτε ἀτομικά εἴτε Συνοδικά, δέν ἦταν οἱ ἴδιες, ἀλλά ἀνάλογες μέ τίς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας τήν κάθε ἱστορική ἐποχή. Ὅταν π.χ. τήν ἐποχή τῶν διωγμῶν ἡ Ἐκκλησία ἐζοῦσε στίς κατακόμβες, βλέπουμε τήν Θ. Λειτουργία νά τήν τελοῦν πολλές φορές κατ’ Οἰκονομίαν μέσα στίς φυλακές, ἔχοντας γιά Ἁγία Τράπεζα τά σώματα τῶν μελλοντικῶν μαρτύρων, καί νά τήν μεταφέρουν οἱ λαϊκοί μέσα στίς φυλακές πρός μετάληψι καί ἐνίσχυσι τῶν μελλοθανάτων Ὀρθοδόξων· ἤ νά δέχεται ἡ Ἐκκλησία κατ’ Οἰκονομίαν τό βάπτισμα τοῦ αἵματος σέ ὅσους ἐθυσιάζοντο γιά τόν Χριστό, χωρίς νά ἔχουν βαπτισθῆ καί νά εἰσέλθουν στήν Ἐκκλησία· ἤ τέλος, νά δέχεται ἡ Ἐκκλησία τήν φυγή, πρός ἀποφυγή τοῦ μαρτυρίου, σέ ὅσους ἦσαν ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι νά σηκώσουν αὐτόν τόν σταυρό, πρᾶγμα τελείως ἀντίθετο πρός τούς αὐτόκλητους μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι εἶναι πάμπολοι καί καθημερινοί, θά λέγαμε, μέσα στά Συναξάρια.

Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, νομίζω κατ’ ἀρχάς, ὅτι τό θέμα τῆς ἐγκυρότητος τῶν μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι θέμα, τό ὁποῖο πρέπει συλλογικῶς νά ἀποφασισθῆ ἀπό τούς Ἀποτειχισμένους. Πρέπει ἐπίσης, κατά τήν γνώμη μου, νά ἀποφασισθῆ ἀπό τούς ἱερεῖς, διότι εἶναι ἀποκλειστικῶς  καί κατ’ ἐξοχήν ποιμαντικό μέ τεράστιες διαστάσεις, καί γιά τά θέματα αὐτά εἶναι ἀποκλειστικῶς ὑπεύθυνοι οἱ ἱερεῖς (καί οἱ Ἐπίσκοποι βέβαια, οἱ ὁποῖοι τώρα δέν ὑπάρχουν).

Πρέπει ἐπιπροσθέτως νά ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐσχατολογική, ἔχει παγκόσμιες διαστάσεις, εἰς τρόπον ὥστε σήμερα π.χ. στήν Κύπρο, στήν Αὐστραλία, στήν Γερμανία καί σέ ἄλλα μέρη, ἐνῶ ὑπάρχουν Ἀποτειχισμένοι Ὀρθόδοξοι, δέν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἀποτειχισμένος ἱερεύς διά νά διακονήση διά τῶν μυστηρίων τίς πνευματικές των ἀνάγκες. Πρέπει τέλος, νά τεθῆ ὡς γνώμων ὅτι ἡ ἀπόφασις αὐτή πρέπει νά βοηθῆ τήν σωτηρία τῶν Ὀρθοδόξων κι ὄχι νά τήν δυσκολεύη. Αὐτό τό διδάσκει καί ὁ Μέγας Βασίλειος στόν πρῶτο Κανόνα του εἰς τόν ὁποῖον, ἐνῶ κατ’ ἀρχάς δέν δέχεται τό βάπτισμα κάποιων αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παραχαράξει καί τόν ἐξωτερικόν τύπο τῆς τελέσεώς του, τελικῶς τό ἐδέχθηκε κατ’ Οἰκονομίαν, ἐπειδή, ὅπως ἀναφέρει, δέν ἤθελε νά θέση βαρεῖς περιοριοσμούς καί, ἔτσι, νά δυσκολέψη τήν σωτηρία των.

Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἄν π.χ. οἱ Ἀποτειχισμένοι συλλογικῶς ἀποφάσιζαν ὅτι τά μυστήρια τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι ἄκυρα, ἡ ἀπόφασί των αὐτή,  θά πρέπη νά συνοδεύεται από λύσι τῶν προβλημάτων τά ὁποῖα ἐξ αὐτῆς θά προκύψουν·  θά πρέπη δηλαδή, νά δώσουν λύσι στίς ἀνάγκες τῶν Ἀποτειχισμένων Ὀρθοδόξων, ἀπό τούς ὁποίους ἀπέχει ἕνας ἀποτειχισμένος ἱερεύς χιλιάδες χιλιόμετρα. Διότι, ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, θά ἰσχύη τό πολυσυζητημένο καί διάχυτο στήν ἐποχή μας, ὅτι οἰκονομοῦμε τούς ἑαυτούς μας καί ὡς πρός τούς ἄλλους, εἰδικά τούς μικρούς καί τούς χωρίς ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα εἴμεθα αὐστηροί, μέχρι σημείου σκληρότητος καί ἀναλγησίας, πρᾶγμα ἀντιευαγγελικό καί ἀντιπατερικό.

Ἐδῶ πρέπει νά προσδιοριστοῦν οἱ ἐν καιρῷ αἱρέσεως πνευματικές ἀνάγκες τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖες δέν εἶναι φυσικά ἕνα εὐχέλαιο ἤ ἕνας ἁγιασμός, ἀλλά τό βάπτισμα, ὁ γάμος, ἡ ἱερωσύνη ἴσως, μή ὑπαρχόντων Ἀποτειχισμένων Ἐπισκόπων κ.λπ. Ἡ Θ. Κοινωνία, ἄν και ὑποχρεωτικό μυστήριο καί τό κέντρο τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας, νομίζομε ὅτι εἰς τήν περίπτωσι αὐτή,  εἶναι ἀνάγκη οἱ ἀποτειχισμένοι νά κατανοήσουν ὅτι πρέπει νά τήν στερηθοῦν καί νά τήν λαμβάνουν (λόγῳ μή ὑπάρξεως ἀρκετῶν ἀποτειχισμένων ἱερέων) σέ ἀραιά χρονικά διαστήματα καί νά ἀποφεύγουν νά κοινωνοῦν ἀπό «εὐσεβεῖς» ἱερεῖς (ὅπως κάποιοι συμβουλεύουν) γιά τόν ἐπί πλέον λόγο ὅτι δι’ αὐτοῦ ἐνσωματούμεθα με την ὁρατή κεφαλή, δηλαδή τόν Ἐπίσκοπο καί τοιουτοτρόπως συντασσόμεθα μέ τήν αἵρεσι ἀπό τήν ὁποία ἀποτειχιστήκαμε, σύμφωνα μέ τήν ὁμολογιακή ἐπιστολή τῶν ἐπί Βέκκου μαρτυρησάντων Ἁγιορειτῶν Πατέρων.  Ἐπίσης, εἶναι γνωστό ὅτι πολλοί Ἅγιοι ἔμειναν γιά πολλά χρόνια μακρυά ἀπό την Θ. Κοινωνία, ὅπως ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία καί πολλοί ἀσκητές, καί αὐτό δέν ἐστάθηκε ἐμπόδιο στήν Ἁγιότητά των καί τήν σωτηρία των.

Ἐδῶ πρέπει να ἀναφέρωμε καί τήν Οἰκονομία, τήν ὁποία ἔκαναν οἱ Ὀρθόδοξοι τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας, οἱ ὁποῖοι συλλογικῶς ἐπέτρεψαν, στούς ἔχοντας ἀργία ἱερεῖς (οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπιστρέψει ἀπό τούς εἰκονομάχους, εἰς τούς ὁποίους εἶχαν προσχωρήσει δι’ὑπογράφου ὁμολογίας), νά τελοῦν κάποια ἱερατικά καθήκοντα, ὅπως τήν τέλεσι τοῦ Μ. Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων, τήν τέλεσι τῆς νεκρωσίμου ἀκολουθίας, τήν ἀνάγνωσι τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ὄρθρου τῶν Κυριακῶν, καί κάποια ἄλλα, τά ὁποῖα συγκεκριμένα ἀνέφεραν. Αὐτή τήν συλλογική ἀπόφασι τῶν Ἀποτειχισμένων ἀπό τήν Εἰκονομαχία, τήν ἀναγνωρίζει καί τήν ἀποδέχεται ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης καί τήν ἀναφέρει σέ ἐπιστολή του, ἐξηγώντας μάλιστα ὅτι ἡ Οἰκονομία αὐτή ἀποφασίστηκε λόγῳ μεγάλης ἐλλείψεως ἱερέων, ἐξ αἰτίας τῶν φυλακίσεων καί τῶν ἐξοριῶν, καί πρός τόν σκοπό τῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν Ὀρθοδόξων σέ βασικές πνευματικές των ἀνάγκες.

Ἐν κατακλεῖδι καί μετά ἀπό ὅλες τις ἐπεξηγήσεις τίς ὁποῖες ἐκάναμε, ἀναφέρομε ὅτι ἐμεῖς, μέχρις ἀποφάσεως τῶν Ἀποτειχισμένων ἀπό τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θά θεωροῦμε ἔγκυρα τά μυστήριά των, λόγῳ τῶν σημερινῶν ἀναγκῶν τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ὅλης ἐξελισσομένης καταστάσεως καί πρός τόν σκοπό, ἐπί πλέον, νά μήν καταδικάσωμε καί τούς ἀνευθύνους, ὅπως π.χ. ἕνα νήπιο, τό ὁποῖο βαπτίζεται ἀπό ἕνα οἰκουμενιστή ἱερέα. Θά θεωροῦμε, ἐπί πλέον, ὅτι ἡ συμμετοχή στά μυστήρια τῶν Οἰκουμενιστῶν ἔχει κατάκρισι, μέ ἐξαίρεσι τίς περιπτώσεις πού προαναφέραμε, καί μάλιστα ἀνάλογη τῆς θέσεως καί τῆς γνώσεως ἑκάστου, καί δή τοῦ ἀξιώματός του, διότι τήν Ἀποτείχισι ἀπό τήν αἵρεσι δέν τήν θεωρουμε δυνητική, ἀλλά ὑποχρεωτική, ὅπως, κατά τούς Ἁγίους Πατέρες, ὑποχρεωτική εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τόν λύκο καί τό φαρμακερό φίδι, ἄν φυσικά θέλη κάποιος νά ζήση. Νομίζομε δέ ὅτι καί ὁ Θεός θά εὐλογήση καί θά ἐπικυρώση κατά τούς Ἁγίους, αὐτή τήν Οἰκονομία, γιά τούς λόγους τούς ὁποίους προαναφέραμε.

Θεωροῦμε τέλος, ὅτι ἡ θέσι μας αὐτή, ἄν καί θεωρῆται ὡς Οἰκονομία ὡς πρός τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν, εἶναι ὅμως αὐστηρότερη ὡς πρός τίς ἐπιπτώσεις τῶν συμμετεχόντων εἰς αὐτά τά μυστήρια.  Διότι τό ἄκυρον καί ἀνυπόστατον οὐδεμία ἐπίπτωσι δύναται νά ἐπιφέρη εἰς τόν μετέχοντα, οὔτε καλή οὔτε κακή. Τό ἔγκυρο ὅμως δύναται νά ἐπιφέρη καλές καί κακές ἐπιπτώσεις εἰς τόν μετέχοντα, ὅπως π.χ. οἱ ἀσθένειες καί οἱ θάνατοι κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο εἰς αὐτούς οἱ ὁποῖοι προσέρχονται μέ κακό τρόπο εἰς τό μυστήριο τῆς Θ. Κοινωνίας (Α΄Κορ.11,27-30). Κατ’αὐτόν τόν τρόπο καί οἱ συμμετέχοντες καί συνοδοιποροῦντες στόν Οἰκουμενισμό καί στά μυστήρια τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐν γνώσει κατακρίνονται καί τά ἴδια τά μυστήρια, τά ὁποῖα λαμβάνουν συντελοῦν εἰς τήν κατάκρισί των.  Διότι κατά τόν μέγα Παῦλο «ὁ Θεός ἡμῶν πῦρ καταναλῖσκον» (Ἑβρ. 12,29).

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

 Αγγελου Αγγελακοπουλου

Πέραν πάσης ἀσκήσεως σοβαρῆς κριτικῆς εἶναι καί οἱ συμβουλές τοῦ π. Εὐθυμίου πρός τούς Ἀποτειχισμένους νά μήν κοινωνοῦν καί νά μήν μεταλαμβάνουν στήν Ἑλλαδική Ἐκκλησία, ἐπειδή εἶναι οἰκουμενιστική καί τά μυστήριά της ἄκυρα. Ἐνῶ, λοιπόν, διεκδικεῖ τήν ἀποκλειστικότητα τῆςἐγκυρότητος τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί τῆς Θείας Κοινωνίας μόνο στή δική του ἀποτειχισμένη Θεία Λειτουργία καί μόνο ἀπό τά δικά τουἀποτειχισμένα χέρια, ἐντούτοις ἐπιτρέπει στούς ἀκολούθους του νά συμμέτεχουν καί νά τελοῦν τά ὑπόλοιπα μυστήρια σέ Ναούς τῆς ἙλλαδικῆςἘκκλησίας. Ἄς θαυμάσουμε τήν  Κανονικότητα καί τήν Ἐκκλησιολογία τῶν «ἀποτειχισμένων»!

apotixisi

ΣΧΟΛΙΟ:  Η αποθέωση τού κληρικαλισμού καί τού πάθους τής εξουσίας τής Θ. Ευχαριστίας. Τής παρανοικής απαιτήσεως τών ιερέων ότι ο αγιασμός τών δώρων πραγματοποιείται από τήν χάρι τής χειροτονίας. Ενας διχασμός τού σώματος τών πιστών γιά μιά μή εγνωσμένη αίρεση, πού συγκεντρώνει στήν ανταρσία της τήν ολοκληρωτική άγνοια τού ορθοδόξου δόγματος. Τό πιό σκοτεινό μέρος τού εμφυλίου πού σαρώνει τίς ψυχές χωρίς έλεος.

Εδώ τελειώνουμε τό οδοιπορικό τών κακοδοξιών πού μάς τυραννούν μαζί μέ τήν ανικανότητα τής πολιτικής ηγεσίας.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.

Αμέθυστος

  

Με αναφορά τον άγιο Μάρκο Ευγενικό

Η επικοινωνία με Οικουμενιστές, σημαίνει απομάκρυνση από τους Αγίους!

Πρὶν λίγες μέρες παραθέσαμε τὶς θέσεις τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση καὶ τοῦ π. Διονυσίου Τάτση, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦσαν περὶ τῶν παπόφιλων, δηλ. τῶν Οἰκουμενιστῶν (οἱ θέσεις τους ἐδῶ), μετὰ τῶν ὁποίων δὲν πρέπει νὰ ἔχουν καμία ἐπι-«κοινωνία», ὅσοι θέλουν νὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς Ἁγίους!!!

Σήμερα θὰ παραθέσουμε κάποια ἀκόμα μικρὰ κείμενα, διὰ τῶν ὁποίων ὁ μὲν π. Θεόδωρος Ζήσης, κατοχυρώνει αὐτὲς τὶς θέσεις, παραπέμπων στὴν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ὁ δὲ π. Διονύσιος προειδοποιεῖ.

Γράφει ὁ π. Θεόδωρος, πὼς ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς στὴν Ὁμολογία πίστεως ποὺ κατέθεσε στὴ σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, ἐπικαλεῖται κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Ἅγιος διδάσκει«ὅτι ὅσους (“ὀρθόδοξους”) κοινωνοῦν μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ὄχι μόνον πρέπει νὰ τοὺς θέτουμε σὲ ἀκοινωνησία, “ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν”» . Kαὶ προσθέτει ὁ ἅγιος Μᾶρκος: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας Διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διίστασθαι».

Ἐπίσης λέγει, ὅτι ὁ «Ἅγιος Μάρκος ἦταν πεπεισμένος πὼς ὅσο ἀπομακρυνόταν ἀπὸ τὸν λατινόφρονα πατριάρχη Μητροφάνη καὶ τοὺς λοιποὺς λατινίσαντες (πόσο μᾶλλον μὲ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές), τόσο περισσότερο προσήγγιζε πρὸς τὸ Θεὸ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς Ἁγίους, καὶ χωριζόμενος ἀπὸ αὐτούς (τοὺς τότε Οἰκουμενιστές) ἑνωνόταν μὲτὴν ἀλήθεια καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες: «Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς Ἁγίοις, καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς Ἁγίοις Πατράσι, τοῖς Θεολόγοις τῆςἘκκλησίας» (π. Θεόδωρος Ζήσης - Οὔτε αἵρεσις οὔτε σχίσμα ὁ παπισμός, «Ὀρθόδοξος Τύπος», τεῦχος 3ης & 10ης Νοεμβρίου 2006).

Ἀλλὰ καὶ ὁ π. Διονύσιος Τάτσης προειδοποιοῦσε:

«Ὁ οἰκουμενισμὸς προκαλεῖ μεγάλη βλάβη στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν μπόρεσε μὲ τὴ δολιότητα νὰ πετύχει ὁ Πάπας, δηλαδὴ νὰ ὑποτάξει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ πετυχαίνει τώρα μὲ τοὺς «ὀρθοδόξους» οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀναγνωρίζουν ὡς ὑπόσχεται πολλὰ καὶ εὔχεται γιὰ περισσότερα, μιὰ καὶ εἶναι ὁ μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς! τὸν ἔχουν ἀνάγκη!

« Ὁ ἐκ τοῦ φιλοπαπισμοῦ καὶ φιλοπροτεσταντισμοῦ κίνδυνος εἶναι μεγάλος. Πρέπει νὰ προλάβουμε τὴν ἐπερχόμενη προδοσία. Χρειάζονται περισσότεροι ζηλωτές, οἱ ὁποῖοι θὰ μιλοῦν μὲ παρρησία καὶ θὰ ἀφυπνίζουν τοὺς Ἐπισκόπους, ποὺ ἀναπαύονται στοὺς θρόνους τους καὶ νωχελικὰ ἁπλώνουν τὰ χέρια τους νὰ εὐλογήσουν ἀδιακρίτως ὀρθοδόξους, παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ἀδιαφορώντας ἂν μὲ τὴν τακτική τους αὐτὴ προδίδουν τὴν Ὀρθοδοξία» (Ὀρθόδοξος Τύπος,13/01/2012).

Μόνο ποὺ τοὺς ζηλωτὲς τοὺς θέλετε στὰ μέτρα σας, καὶ ὄχι στὰ μέτρα τῶν διδασκαλιῶν τῶν Ἁγίων, εἰδάλλως τοὺς λοιδωρεῖτε!

paterikiparadosi

ΣΧΟΛΙΟ: Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΗΚΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ. ΠΩΣ ΤΟΝ ΜΙΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ; ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΧΟΡΤΑΤΟ; Ο ΖΗΣΗΣ ΔΕΝ ΣΠΟΥΔΑΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ; ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ; ΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ;  ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ Μ. ΑΝΤΩΝΙΟ; ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ; 

ΔΕΙΛΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΓΕΡΑΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ. 

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. ΦΕΜΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ ΕΙΣΤΕ;;!! 

Ο ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ ΠΑΛΕΨΕ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ; ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ;

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ.   ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΓΕΥΤΗΚΑΝ ΤΟΝ ΙΛΙΓΓΟ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΟΤΙ ΧΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΣΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ.

ΔΙΟΤΙ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΟΜΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΩΣΦΟΡΟ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΥ ΚΗΡΥΞΑΝ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΙΑΚΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΑΝ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. ΗΤΤΗΘΗΚΑΝ ΑΛΛΑ ΑΝΕΛΑΒΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

ΚΑΙ Ο ΤΑΤΣΗΣ ΜΑΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ. ΠΩΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΤΑ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ; ΑΦΟΥ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ;!!

ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ. Η ΠΙΣΤΗ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ.

Αμέθυστος

Η αποτείχισή του από δύο ...Ορθόδοξους Πατριάρχες!

Περί Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, 12-11-2017

ΣΧΟΛΙΟ :Είναι αλήθεια πώς δέν γίνεται φανερό ακριβώς γιατί η αποτείχιση τού Αγίου αποτελούσε δογματικό θέμα. Υπάρχει μιά θλιβερή τραγωδία γιά τήν ορθοδοξία μέ τήν ίδρυση τής θρησκείας τών Αγγλικανών. Ο τότε βασιληάς ζήτησε διαζύγιο από τόν Πάπα, τό οποίο δέν έλαβε καί τυφλωμένος ίδρυσε τόν Αγγλικανισμό αλλά ταυτοχρόνως έκαψε τά άγια σκηνώματα πού θαυματουργούσαν καί τίς άγιες εικόνες τών ορθοδόξων αγίων πού ταπεινά κρατούσαν ζωντανή τήν πίστη.
Οι Πατριάρχες λοιπόν μάλλον ενήργησαν μέ σοφία στήν εποχή τους καί ίσως οι περισσότερες καταστροφές τών εικονομάχων νά είχαν αποφευχθεί χωρίς τίς εξοργιστικές καί υπερβολικές παρεμβάσεις τού Αγίου Θεοδώρου. Σήμερα ο Αγιος Θεόδωρος είναι η σημαία τών παλαιοημερολογιτών καί τών αποτειχισμένων οι οποίοι δέν κατορθώνουν παρoμοίως νά μάς δείξουν γιατί οι ανταρσίες τους αποτελούν δογματικό θέμα καί όχι τήν αποθέωση τής κενοδοξίας.
Ιδιαιτέρως ιλαρός είναι καί ο καθορισμός τού Οικουμενισμού σάν Παναιρέσεως, στήν σκιά τού Αγίου Πόποβιτς, ο οποίος όρισε ταυτόχρονα καί τόν Χριστό σάν Παναλήθεια.
Ο Χριστός Παναλήθεια τού Πόποβιτς είναι στήν πραγματικότητα τό Summum Bonnum τού Ακινάτη. Καί η Παναίρεση πού ακολουθεί είναι τό Summum Malum τού Αυγουστίνου.

Ας δούμε επίσης καί τήν μυστική πηγή τού κληρικαλισμού πού υποτίθεται ότι σώζει τήν εκκλησία:

Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη το 692 στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β', ο οποίος επευφημήθη από τη σύνοδο ως «αρχιερέας βασιλιάς»^[1]. Είναι γνωστή επίσης ως Εν Τρούλω Σύνοδος, γιατί συνεκλήθη στην ειδική αίθουσα που έφερε θολωτή στέγη καλούμενη «αίθουσα Τρούλου», στο Ιερό Παλάτι.

Επειδή οι δύο προηγούμενες Οικουμενικές Σύνοδοι δεν ασχολήθηκαν με τη σύνταξη κανόνων, αυτή λειτούργησε ως συμπλήρωμα αυτού του κενού, πράγμα στο οποίο οφείλει το όνομά της. Σε αυτήν μετείχαν 215 επίσκοποι, προερχόμενοι όλοι από την Ανατολή. Προήδρευσε ο Πατριάρχης Παύλος Γ΄, ενώ ο Βασίλειος Γορτύνης, επίσκοπος από το Ανατολικό Ιλλυρικό, χρίστηκε εκπρόσωπος του Πάπα Ρώμης.

Το έργο της ήταν αποκλειστικά νομοκανονικό. Συντάχθηκαν 102 Κανόνες, οι οποίοι ακόμη και σήμερα αποτελούν τη σημαντικότερη κανονική συλλογή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι αποφάσεις της δεν έγιναν όμως αποδεκτές από τον Πάπα Σέργιο Α΄ και ακόμη και σήμερα η Καθολική Εκκλησία δεν αναγνωρίζει κανέναν από τους κανόνες της.

"Τα περί της διδασκαλίας των Γραφών διαλαμβάνουν κυρίως οι παρακάτω Κανόνες της Εκκλησίας: ιε΄ Αποστ. ιγ΄ της Δ΄, ιθ΄, ξδ΄ και ο΄ της Πενθ. και ιγ΄ της Αντιόχειας. Σύμφωνα με τους Κανόνες αυτούς, η διδασκαλία από την Αγία Γραφή, από τα Πατερικά Κείμενα ή από τους Όρους των Οικουμενικών Συνόδων γίνεται αποκλειστικά από τους Επισκόπους (ιθ΄ Πενθ.), οι οποίοι δύνανται να μεταβιβάσουν το έργο της διδασκαλίας σε άλλον Κληρικό ανώτερο (Πρεσβύτερο, Διάκονο) ή κατώτερο (Υποδιάκονο, Αναγνώστη), ποτέ δε σε Λαϊκό (ξδ΄ Πενθ.) ή Γυναίκα (ο΄ Πενθ.).

Επομένως, η διδασκαλία των Γραφών επιτρέπεται να γίνεται στην Εκκλησία (ή στην κατ’ οίκον Εκκλησία) μόνον από άνδρες και μόνον από Κληρικούς (με τον βαθμό του Αναγνώστη και πάνω). Δεν επιτρέπεται η διδασκαλία των Γραφών από άνδρες Λαϊκούς ή Γυναίκες στην Εκκλησία (ή την κατ’ οίκον Εκκλησία). Οι Κανόνες δεν αναγνωρίζουν την ιδιότητα του θεολόγου ή του ιεροκήρυκα.

Σύμφωνα λοιπόν με τους παραπάνω Κανόνες, η δημόσια διδασκαλία (στην Εκκλησία) ή η ιδιωτική (στην κατ’ οίκον Εκκλησία) των Γραφών από Λαϊκό (σε Επισκοπή, όπου βεβαίως ανήκει ο Λαϊκός) απαγορεύεται, ο δε παραβαίνων τον Κανόνα (ξδ΄ Πενθ.) αφορίζεται, εάν δε είναι Κληρικός και διδάσκει άνευ αδείας του Επισκόπου καθαιρείται.

Εάν η διδασκαλία αυτή υπό Κληρικού (τουλάχιστον Αναγνώστη) γίνει σε ετέρα Επισκοπή, άνευ αδείας του επιχώριου Επισκόπου, τότε υπάρχει η κανονική παρέκκλιση της Εισπήδησης, η οποία τιμωρείται με καθαίρεση (ιγ΄ Αντιόχειας)."

Αμέθυστος

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

«Το ''μπούμερανγκ'' & ο ''Νέρων'' της Ζακύνθου» [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

Πρόσφατη ομιλία (27-8-2017) του εφημερίου του Ι.Ν. Αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης, π. Νικολάου Μανώλη. 

Παρακολουθείστε το βίντεο:

Στό 37.26 λεπτό, τό νέο θαύμα.!!

katanixis


ΣΧΟΛΙΟ: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΓΙΝΕ ΔΙΑΣΗΜΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Σέ εκστατική αυτοθέωση ανακοινώνει τόν νέο θεό τής αποτειχίσεως ο οποίος τιμωρεί καί καίει, εκδικείται, αλλάζοντας καί τόν βίο τών Αγίων, οι οποίοι από Αγιοι τής συγχωρήσεως μεταλλάσσονται σέ αγίους τής εκδίκησης γιά τά μάτια τού παπα-Μανώλη. Τό ωραίο όμως είναι η ομολογία τού αθηναίου Αρχιμανδρίτη. Εγώ συλλειτουργώ μέ τούς καθολικούς εδώ καί χρόνια αλλά δέν έπαθα τίποτε, Δέν τήν έχασα τή Χάρι. ΦΙΛΕ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΧΕΣ ΠΟΤΕ. Η αποτείχιση είναι η καταδίκη τού αιρετικού, όχι τής αιρέσεως. Δέν τήν γνωρίζουν καί δέν ενδιαφέρονται. Στά χνάρια τού Καντιώτη έχουν μένος εναντίον τών επισκόπων. Δέν υπάρχει Χριστός στόν λόγο τους.

Ὅσοι κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία γιά τά λάθη τῶν ἐκπροσώπων της, μέ σκοπό δῆθεν νά βοηθήσουν γιά τήν διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος.

Αὐτοί δέν ἀγαποῦν τήν Ἐκκλησία. Οὔτε, βέβαια τόν Χριστό. Τότε ἀγαπᾶμε τήν Ἐκκλησία, ὅταν μέ τήν προσευχή μας ἀγκαλιάζουμε κάθε μέλος της καί κάνομε ὅ,τι κάνει ὁ Χριστός. Θυσιαζόμαστε, ἀγρυπνοῦμε, κάνομε τό πᾶν, ὅπως ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος «τίς λοιδορίες δέν τίς ἀνταπέδιδε, καί ὅταν ἔπασχε δέν ἀπειλοῦσε» (Α΄ Πετρ. 2,23). 

Αγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ιερομόναχος: π.Παΐσιος Παπαδόπουλος: ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΜΟΥ. ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ. Τί σας σκανδαλίζει, ότι δεν θέλω να προδώσω την πίστιν μου;

Τελικά οι προφορικές απειλές γίνονται πράξη. 

Και από ποιους;;; Από τους "νάνους", από τους δεσποτάδες που θεωρούσαμε "ευσεβείς" και "παραδοσιακούς" (Φλωρίνης, Αιτωλίας, Κονίτσης). Από τους "παρατρεχάμενους", που κατέληξαν δεσποτάδες απλά επειδή ήταν άφωνοι δίπλα σε πραγματικά άγιες επισκοπικές μορφές, και ο κόσμος νόμιζε ότι αφού ήταν άφωνοι, θα ήταν και ευλαβείς.

Από την μια χαιρόμαστε που ανοίγοντας το στόμα τους, για να ανακοινώσουν τις επόμενες διώξεις, αποκαλύπτουν με τους αφρούς την λύσσα τους.

Χαιρόμαστε ακόμη γιατί δίνεται πλέον στον καθένα η δυνατότητα του μαρτυρίου και μετριόμαστε και συγκινούμαστε πραγματικά από τους λιγοστούς ΑΞΙΟΥΣ, παρά από τους πολλούς που έχουν ραμμένο το στόμα (και ακόμη χειρότερα, όταν μιλάνε προτρέπουν σε "σύνεση", δηλαδή σε άνευ όρων παράδοση στους αιρετικούς).

Τον τελευταίο χρόνο, γνωρίσαμε τόσο άξιους αδερφούς (ιερωμένους ή απλούς πιστούς), ζήσαμε τέτοιες μοναδικές συγκινήσεις, που νομίζουμε δεν γνωρίσαμε σε όλη μας την ζωή. 

Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Ακολουθεί η πραγματικά  εξαιρετική επιστολή - ανακοίνωση του π.Παΐσίου, για την διακοπή της μισθοδοσίας του:

Γράφει: ο Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος

Την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το παλαιό ημερολογίο αλλά και της κοιμήσεως του Γέροντα μου επισκόπου Αυγουστίνου διάλεξε η Μητρόπολις να μου ανακοινώσει με το υπ’ αριθμ. 1045 έγγραφο της, που μου προσκόμισε ο δικαστικός επιμελητής, ότι παύει πλέον την μισθοδοσία μου. 

Κατ’ αρχήν σαν μέτρο δείχνει το πνεύμα του εκβιασμού και του εκφοβισμού από το οποίο εμφορείται το περιβάλλον της Μητροπόλεως. 

Δεύτερον αποδεικνύει ότι μέσα στην Μητρόπολη δεν υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι. 

Η συνέχεια opaidagogos

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΤΟΝ ΚΑΝΤΙΩΤΗ. ΕΙΝΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΙΑΣ ΣΕΧΤΑΣ ΠΟΥ ΤΑΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΗ ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΗΣ.
ΕΧΟΥΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

Αμέθυστος

ΛΟΓΟΣ ΑΓΊΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ. ΠΡΟΣΟΧΉ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΊ.. (ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ)

apantaortodoxias

Οι αποτειχισμένοι ταυτίζουν τούς Κανόνες τής εκκλησίας μέ τίς εντολές τού Ευαγγελίου. Διχάζουν καί διαιρούν τούς πιστούς, δυσκολεύουν αδιάφορα τόν εκκλησιασμό τους, κατηγορούν τούς Αγίους. ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΟΥΝ. Καί τί υπόσχονται καί τί προσφέρουν;
“Οι ημέρες στις οποίες μας αξίωσε ο Κύριος να ζούμε είναι πονηρές. Χρειάζεται ιδιαίτερη διάκριση στον χειρισμό της υπόθεσης «Αγώνας εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού». Δεν ωφελεί κανένα η υβριστική αντιπαράθεση. Μην ξεχνάμε ότι το ζητούμενο είναι η «Εκκλησία» μας  να οδηγηθεί και πάλι στο λιμανάκι της γαλήνης."

ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ; ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΣΤΑ ΑΡΘΡΑ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΟΣΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ; ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΕΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΝ ΤΟΙΣ ΕΘΝΕΣΙ;

Μέ αναφορά στόν Γέροντα Εφραίμ τής Αριζόνας.

Νέος διωγμός! --Οι Οικουμενιστές Επίσκοποι γαυριούν: Διώχνουν από το μοναστήρι Μοναχές με την ...Αστυνομία, επειδή επιμένουν Ορθόδοξα!!!

Καί πού θά καταλήξουν οι άνθρωποι πού είχαν τήν τάξη τους στούς τόπους πού βρίσκονται υπό διωγμόν; ΣΤΟΝ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ; Πού θά Βαπτισθούν; Πού θά παντρευτούν;

Ο Γέροντας είναι εντυπωσιακός καί περιεκτικός.Αλλά δέν στέκεται στό σήμερα. Δέν μπορεί. Καί δέν κατανοεί ότι έχουν επιδοθεί σέ αντιεξουσιαστικό αγώνα εναντίον τών επισκόπων. Εχουν εξουσίες οι επίσκοποι; Δέν κατανοοεί ότι ο αγώνας σήμερα δέν είναι θεολογικός καί θά αποτύχει. Ότι οι αποτειχισμένοι όπως καί οι παλαιοημερολογίτες μάχονται εναντίον τού Πατριαρχείου, δέν μάχονται τόν Βαρθολομαίο. Ότι παύουν τήν κοινωνία τους μέ τήν εκκλησία. Όχι μέ τήν αίρεση. Ότι δέν πρόκειται γιά τήν ίδια αίρεση αλλά γιά τήν κόρη της. Πιό σκληρής καί αντίχριστης.

Αμέθυστος

Διάλογος και ενότητα, ναι, αλλά με βάση την Αλήθεια!

"Μαγειρέματα" γιὰ τὴν ἕνωση Παλαιοημερολογιτῶν καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστῶν

καὶ ἡ στάση τοῦ π. Παΐσιου Παπαδόπουλου

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

Ὁ  ἀγώνας τῶν Παλαιοημερολογιτῶν δὲν ξεκίνησε ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλ' ἐναντίον τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Ν. Ἡμερολογίου.

   Τὸ ἱστολόγιο «Πατερικὴ Παράδοση» παρακολουθεῖ καὶ δημοσιεύει –ἐδῶ καὶ χρόνια– τὸν διάλογο ποὺ ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς ἔχει ἀνοίξει καλοπροαίρετα μὲ ἱστολόγια ποὺ διευθύνουν πιστοὶ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Κι αὐτὸ διότι στὴν πλειονότητά τους οἱ Παλαιοημερολογίτες ἀποκαλύπτουν τὶς κακοδοξίες τῶν Οἰκουμενιστῶν, μετὰ τῶν ὁποίων κοινωνοῦν οἱ Νεοημερολογίτες. Σὲ κάποια πράγματα, ὅμως, διαφέρουν οἱ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου μὲ ὅσους ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀκολουθοῦν τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, ἀλλ' ἔχουν ἤδη ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται στὸν τρόπο ἐφαρμογὴ τῆς Ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας καὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ στὴν μὴ δογματοποίηση τοῦ Ἡμερολογίου.

   Αὐτὴ ἡ συζήτηση, ὅμως, μετὰ τῶν τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου (Π.Η.), ἀποκαλύπτει δυσάρεστα πράγματα. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συζητήσεως οἱ τοῦ Π.Η. δὲν δείχνουν καμία διάθεση νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ θέσεις ποὺ ἀποδεικνύεται ὅτι ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Χρησιμοποιοῦν, μεθόδους ποὺ ἕως τώρα ἔχουμε διαπιστώσει ὅτι χρησιμοποιοῦν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Γιὰ ἄλλα τοὺς ἐρωτᾶς καὶ σὲ ἄλλα ἀπαντοῦν. Τοῦτο διακρίνεται στὶς ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσαν τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ τοῦ ἱστολογίου «Ἐν Τούτῳ Νίκᾳ» καὶ τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» στὶς θέσεις τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ κυρίως, ἀλλὰ τελευταίως καὶ στὶς τοποθετήσεις τῶν τοῦ Π.Η. ἀπέναντι στὶς θέσεις ποὺ διετύπωσαν ἄλλοι πιστοί, ὅπως π.χ. ὁ κ. Ἰωάννης Ρίζος.

  Τὰ κείμενα εἶναι ἀναρτημένα καὶ καθένας μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώσει. Οἱ ἀπαντήσεις τους γίνονται μὲ τέτοια τεχνική, ὥστε νὰ δίδουν τὴν ἐντύπωση στοὺς πιστοὺς τοῦ Π.Η. ὅτι ἔχουν δίκιο οἱ Παλαιοημερολογίτες, ἐνῶ ὅποιος ἔχει παρακολουθήσει τὴν συζήτηση ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἀπαντοῦν «ἄλλα ἀντ’ ἄλλων», ὅπως χαρακτηριστικὰ γράφει ὁ π. Εὐθύμιος στὴν τελευταία ἀπάντησή του στὸ ἱστολόγιο «Ἐν Τούτῳ Νίκᾳ» (ἐδῶ). Βέβαια αὐτὸ δὲν τὸ παραδέχονται οἱ Παλαιοημερολογίτες, καὶ σ’ αὐτὸ εἶναι μάταιο νὰ ἐπιχειρηματολογήσουμε καὶ πάλι ἐδῶ. Ἡ ἱστορία (κι ὄχι μόνο τοῦ οὐρανοῦ) θὰ δείξει τὴν ἀλήθεια. 

   Αὐτὴ ἡ εἰσαγωγὴ ἔγινε, ὄχι γιατὶ θέλουμε νὰ ἀνοίξουμε ἄλλο ἕναν ἀκόμα διάλογο μαζί τους, ἀλλὰ γιατὶ τελευταίως ὑπάρχουν κάποια «μαγειρέματα» γιὰ ἕνωση τῶνΠαλαιοημερολογιτῶν μὲ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ χωρὶς Ὀρθόδοξες προϋποθέσεις καὶ στὴν προσπάθεια αὐτή –συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα– ἐνεπλάκη καὶ ὁ νεοαποτειχισθεὶς Ἀρχιμανδρίτης π. Παΐσιος Παπαδόπουλος.

    Ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο θέλουμε ἐδῶ νὰ ἐπιμείνουμε (γιατὶ συνδέεται μὲ τὴν στάση τοῦ π. Παΐσιου Παπαδόπουλου) εἶναι ὅτι στὴν ὅλη συζήτηση αὐτὴ οἱ Παλαιοημερολογίτες, ἐνῶ ὑποκρίνονται ὅτι θέλουν τὴν ἕνωση ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων δυνάμεων, στὴν πραγματικότητα τορπιλίζουν αὐτὸν τὸν κοινὸ ἀγώνα ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ θέτουν προϋποθέσειςἑνώσεως, τέτοιες, ποὺ εἶναι πέραν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Θέλουν, δηλαδή, ἐμεῖς ποὺ ἀποτειχιστήκαμε ἀπὸ τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νὰ ἀκολουθήσουμε καὶ τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο ποὺ ἔχουν δογματοποιήσει.

   Τοὺς κάναμε ἐπανειλημμένως τὴν πρόταση: ἂς ἀγωνιστοῦμε κατὰ τὴς Παναιρέσεως, χωρὶς νὰ ἀπαιτεῖτε ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἀλλάξουμε Ἡμερολόγιο, ὅπως κι ἐμεῖς δὲν ἀπαιτοῦμε κάτι τέτοιο ἀπὸ σᾶς. Ὁ κύριος ἐχθρὸς αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι ἡ Παναίρεση. Τὰ περὶ Ἡμερολογιῶν (ποὺ ἀναγνωρίζουμε ὅτι κακῶς εἰσήχθη), εἶναι θέμα ποὺ μποροῦμε μετὰ νὰ τὸ συζητήσουμε, ἀφοῦ δὲν εἶναι θέμα Πίστεως· ἐξάλλου καὶ ἐκεῖνες οἱ Ἐκκλησίες ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, δὲν γλύτωσαν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, μὲ πρῶτο τὸ Ἅγιον Ὄρος! Δὲν τοὺς προστάτεψε τὸ Ἡμερολόγιο νὰ μὴν προσχωρήσουν στὸν

Οἰκουμενισμό, ἀφοῦ δὲν σώζει τὸ Ἡμερολόγιο, ἀλλὰ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη. Ζητᾶμε λοιπόν, νὰ ἔχουμε κοινὸ ἀγώνα ἐναντίον τῆς αἱρέσεως. Σ’ αὐτὸ τὸν ἀγώνα, γιατί νὰ μᾶς ἐμποδίζει τὸ Ἡμερολόγιο; Ἐσεῖς μὲ τὸ Παλαιό, ἐμεῖς μὲ τὸ Νέο, ὅλοι ὅμως ἐναντίον τῆς  αἱρέσεως· ἕως ὅτου μιὰ Ὀρθόδοξη Σύνοδος ἀποφασίσει γιὰ τὸ θέμα τοῦ Ἡμερολογίου.

     Αὐτὲς τὶς προτάσεις οἱ Π.Η. τὶς ἀρνοῦνται πεισμόνως. Ἢ θὰ ἐνταχθοῦμε στὸ Παλαιό ἢ διαφορετικά, καμιὰ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνίαδὲν θέλουν μαζί μας! Ἐκεῖνο (τὸ …παλιοημερολόγιο) θὰ μᾶς σώσει!  Ἄνευ ἐκείνου δὲν ὑπάρχει σωτηρία! Ἄρα, γιὰ νὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (τὴν ἀρχαία «Σκύλα»!), πρέπει νὰ πέσουμε στὶς ἀγκάλες τοῦ σχίσματος (τὴν «Χάρυβδη»!).

   Καὶ ἀρνοῦνται πεισματικὰ τὴν συμπόρευση οἱ Π.Η., διότι μᾶς θεωροῦν–καὶ ἂς μὴ τὸ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ, ὅπως εἴδαμε πρόσφατα– ἄλλοι ἀπ’ αὐτοὺς ὡς σχισματικούς, ἄλλοι ὡς αἱρετικούς, ἄλλοι ὡς σχισματο-αιρετικούς! (Αὐτοὺς τοὺς χαρακτηρισμοὺς τοὺς συναντᾶ κανεὶς στὰ ἱστολόγιά τους).  Ἔτσι ἀποδεικνύουν ὅτι ἔχουν δογματοποιήσει τὸ Ἡμερολόγιο, ἀφοῦ διέκοψαν ἀπὸ τὸ 1924 τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ ΟΛΑ τὰ Πατριαρχεῖα καὶ τὶς Ἐκκλησίες, παρότι (οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες) ἀκολουθοῦσαν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, ὅπως κι αὐτοί! Καὶ ἡ διακηρυγμένη αἰτία ὅταν ἄρχισε αὐτὴ ἡ διαίρεση, ἦταν ΟΧΙ ὁ Οἰκουμενισμός, ἀλλὰ μόνο τὸ Ἡμερολόγιο!!!

   Θὰ φέρουμε κάποιες ἀποδείξεις αὐτῆς τῆς πραγματικότητος. Παρουσιάζει ὁ Ἀριστ. Δελήμπασης στὸ βιβλίο του «ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ», μιὰ ἐπίσημη Δήλωση τῶν Π.Η. ποὺ ἔγινε μιὰ δεκαετία μετὰ τὸ σχίσμα καὶ μᾶς δείχνει τὸ λόγο τῆς ἀποτειχίσεώς τους:

    «Τὴν 27ην Μαΐου 1935 τρεῖς Ἱεράρχαι, ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος καὶ ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος,ἀπετειχίσθησαν κανονικῶς ἐκ τῆς ἐν καινοτομίᾳ Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος»,  λόγῳ  Ἡμερολογίου!  Ἀπέστειλαν δὲ ἔγγραφο στὴν Σύνοδο μὲ τίτλο: “Διαμαρτυρία καὶ Δήλωσις”. Μὲ αὐτὸ κατήγγειλαν τὴν Ἱεραρχία ὅτι “εἰσήγαγε μονομερῶς καὶ ἀντικανονικῶς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τὸγρηγοριανὸν ἡμερολόγιον… Οὕτως “ἠθέτησε τοὺς θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνας… διὰ τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ ἑορτολογίου... Διὸ “διέσπασε τὴν ἑνότητα τῆς καθ' ὅλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας”».
       Πουθενά, στὴν ἐπίσημη αὐτὴ Δήλωση, θέμα Οἰκουμενισμοῦ, πουθενὰ ἐπιχειρήματα γιὰ αἵρεση.

   Στὰ ΕΠΙΣΗΜΑ ἔγγραφα, λοιπόν,  τῆς ἐποχῆς, ὅπως τὸ παραπάνω, παρότι οἱ Οἰκουμενιστικὲς ἰδέες κυκλοφοροῦσαν στὰ πατριαρχικὰ περιβάλλοντα, ἡ λέξη Οἰκουμενισμός, ἢ κάποιες συγκεκριμένες αἱρέσεις δὲν ὑπάρχουν! Αὐτὲς τὶς ἐπικαλοῦνται οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐκ τῶν ὑστέρων, μετὰ ἀπὸ δεκαετίες!!!

   Καὶ ἀλλοῦ, στὸ ἴδιο βιβλίο τοῦ Δελήμπαση, διαβάζουμε: «Ὁ Φλωρίνης Χρυσόστομος μὲ ἐπιστολή του (9.11.1937) γράφει ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν διὰ τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας ἀπέσχισεν ἑαυτὸν καὶ τὴν ἀκολουθοῦσαν αὐτῷ Ἱεραρχίαν τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἰς τὸνἑορτασμὸν τῶν ἑορτῶν καὶ τὴν τήρησιν τῶν νηστειῶν»!
       Πουθενὰ κι ἐδῶ θέμα Οἰκουμενισμοῦ!  Τὸ σχίσμα γίνεται γιὰ τὸ Ἡμερολόγιο καὶ γιὰ τὴν νηστεία καὶ μὲ μιὰ γενικὴ ἀναφορὰ στὴν ἔκφραση "φραγκέψαμε"! Κι ὄχι μόνο, ἀλλὰ παρουσιάζουν ψευδῶς ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπεσχίσθη τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες … εἶχαν κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ ἔκριναν ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου δὲν δικαιολογοῦσε τὸ σχίσμα! Ἀντιθέτως οἱ Π.Η. ἀπεσχίσθησαν ἀπὸ ΟΛΕΣ τὶς Ἐκκλησίες Παλαιοῦ καὶ Νέου Ἡμερολογίου!!!

    Ἀλλὰ ΑΚΟΜΑ καὶ τὸ 1950 ποὺ ὁ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ἐκδίδει τὴν Ἐγκύκλιο 13 (Ἀθήνα 26 Μαΐου 1950) ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΥΛΑΒΕΣΤΑΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ Γ. Ο. Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ, καὶ σ’ αὐτή, εἰκοσιπέντε χρόνια (25) μετά, καμιὰ συγκεκριμένη αἵρεση δὲν ἐπικαλεῖται ὁ «ΑΓΙΟΣ» τῶν Παλαιοημερολογιτῶν! ΚΥΡΙΑ αἰτία εἶναι ἡ καινοτομία τοῦ Ἡμερολογίου, καὶ πουθενὰ θέμα Οἰκουμενισμοῦ! Γράφει ἐκεῖ:

     «Κατὰ τὸ Σωτήριον ἔτος 1935 ἐκηρύξαμεν τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν Σχισματικήν· ἐπαναλαμβάνομεν καὶ αὔθις τὴν τοιαύτην διακήρυξιν καὶ κατὰ συνέπειαν ἐντελλόμεθα τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Α´ Κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου δεδομένου ὅτι τὰ ὑπὸ τῶν Νεοημερολογιτῶν τελούμενα Μυστήρια, ὡς σχισματικῶν ὄντων τούτων, ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ τῆς Ἁγιαστικῆς χάριτος.

     Ὡσαύτως οὐδένα Νεοημερολογίτην δέον νὰ δέχεσθε εἰς τοὺς Κόλπους τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας καὶ κατὰ συνέπειαν νὰ ἐξυπηρετεῖτε τοῦτον, ἄνευ προηγουμένης ὁμολογίας δι’ ἧς νὰ καταδικάζηοὗτος τὴν καινοτομίαν τῶν Νεοημερολογιτῶν καὶ νὰ ΚΗΡΥΣΣΗ τὴν Ἐκκλησίαν τούτων ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΝ»  (ἐδῶ). 

    Ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Δελήμπασης, ποὺ προβάλλεται ἀπὸ τοὺς Παλαιοημερολογίτες ὡς ὁ δικός τους μεγάλος συγγραφέας, μιλᾶ (τὸ 1985πλέον) γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα τῆς ἀποσχίσεως ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησίας, καὶ ἀναφέρει  ὡς αἰτία  ΚΥΡΙΩΣ  τὴν «ἑορτολογικὴκαινοτομία», τὴν ὁποία παρομοιάζει μὲ «τὴν καινοτομίαν τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας»! Γράφει:

   «Ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία εἶναι σήμερον, δυστυχῶς, διῃρημένη καὶ ἀσθενοῦσα. Τὸ ἔτος 1924 σκοτειναὶ δυνάμεις τὴν διῄρεσαν διὰ τῆςἑορτολογικῆς καινοτομίας τῶν δέκα τριῶν ἡμερῶν. Ἡ καινοτομία αὕτηὁμοιάζει πρὸς τὴν καινοτομίαν τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας… Διὰ τῆςἑορτολογικῆς καινοτομίας, οἱ Ὀρθόδοξοι διῃρέθησαν εἰς δύο. Εἰς νοσοῦντας ἐν πίστει καὶ εἰς ὑγιαίνοντας» (Δελήμπαση Ἀρ., Πάσχα Κυρίου, Ἀθῆναι 1985, σελ. 810-811).

    Ἐκτὸς ὅμως, ἀπὸ τὸν Δελήμπαση καὶ ἄλλοι τοῦ Π.Η. τὴν ἴδια πληροφορία μᾶς δίνουν, ὅπως π.χ. ὁ π. Νικόλαος Δημαρᾶς, ὅταν γράφει:

    «Βαθμιαῖα καὶ σταθερά, λοιπόν, ἀπομακρύνθηκε κατ' ἀρχὰς ἡ Ἐκκλησία μας (σ.σ. τοῦ Παλαιοῦ) ἀπὸ τὸ σχίσμα τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καὶ τοὺς Νεοημερολογίτες καὶ στὴ συνέχεια ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ…».

    Μιὰ ἀκόμα τοποθέτηση (γιὰ νὰ φανεῖ ὅτιἘγκύκλιοι Ἐπισκόπων τοῦ Π.Η., ἱερεῖς του καὶπιστοὶ θεωροῦν τοὺς Νεοημερολογίτες καὶ ὡςαἱρετικούς, πάντα μὲ βάση τὸ Ἡμερολόγιο, ποὺ στὴν πορεία καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων τὸ συμπλέκουν μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ):

    Ὁ καθηγητὴς κ. Δημήτριος Χατζηνικολάου γράφει πρόσφατα: «Το νέο εορτολόγιο (ν.ε.) δεν είναι "δευτερεύον ζήτημα"! Αποτελεί αίρεση».«Προφανῶς, ὅμως, γιά τόν κ. Ρίζο σημασίαν δέν ἔχει ἡ ἀλήθεια, ἀλλ’ ἡ στήριξις τῆς αἱρέσεως τοῦ ν.ἑ.»! Ἐπίσης γιὰ τοὺς Ἅγιους Παΐσιο, Πορφύριο κ.λπ. σχολίασε πρὶν λίγο καιρὸ ὁ κ. Χατζηνικολάου: «Γράφετε επίσης ότι απορρίπτουμε τους αγίους σας, οι οποίοι δεν ήταν ούτε με το παλαιό ούτε με το νέο! Ποιους εννοείτε; Η προσωπική μου άποψη είναι ότι όσοι ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥΣ κοινωνούν με τον Οικουμενισμό όχι μόνον δεν μπορούν να είναι άγιοι, αλλά και θακολασθούν. Η άποψη αυτή στηρίζεται στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας…»!!!

 Κάτι τέτοιο, ὡς γνωστὸ πρεσβεύουν καὶ οἱ τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου, ὅπως φαίνεται στὸ διπλανὸ βίντεο, στὸ ὁποῖο ἐπαναλαμβάνει ὁ Ἡγούμενος Μεθόδιος παρόμοιες θέσεις ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Παϊσίου (ἐδῶ).

 Ἀλλὰ καὶ ὁ κ. Πολυμενόπουλος Διονύσιος τοῦ Π.Η. γράφει: «Το Ημερολογιακό θέμα, η αποδοχή δηλαδή του Γρηγοριανού Ημερολογίου με το αλλαγμένο Πασχάλιο είναι σίγουρα παράβαση που εμπεριέχειδιαχρονικό ΑΝΑΘΕΜΑ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και άρα νόμιμη αιτία επαινετής Αποτείχισης και δημιουργίας κατόπιν επαινετού Σχίσματος, δηλαδή ουσιαστικά Κανονικής Συνόδου»  (ἐδῶ,  ἐδῶ  κι ἐδῶ).

  Ἐπίσης ὁ κ. Κυριάκος Βαρβέρης ἀναφερόμενος σὲ σχόλια νεοημερολογιτῶν γράφει: «Ω αξία και πιστά τέκνα του ΜελετίουΜεταξακη και το Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου!!! Για κοιτάξτε λίγο στον καθρέπτη και θα δείτε ποιοι δημιούργησαν το σχισμα και ποιοι είναισχισματικοι» (ἐδῶ). 

   Τέλος ὁ κ. Μάννης τοῦ "Κρυφοῦ Σχολειοῦ" παρομοιάζει τοὺς Παλαιοημερολογίτες μὲ τοὺς Ὀρθόδοξους καὶ τοὺς Ἀντιοικουμενιστές/ἀποτειχισμένους μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Ἀπολλιναριστὲς ἢ τοὺς Σαββελιανούς.

   «2. Σχετικά με την "αφελή εντύπωση" περί συνεργασίας των Αντιοικουμενιστών… Στην Εκκλησιαστική Ιστορία θα δείτε ότι παρόμοιες συνεργασίες δεν υπήρξαν ποτέ. Πως ήταν, φερειπείν, δυνατόν, οι Ορθόδοξοι προ της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου να συνεργάζονταν με τουςΑπολλιναριστές ή τους Σαββελιανούς, από την στιγμή μάλιστα που οι τελευταίοι επέμεναν στις πλάνες τους;… Πόσο μάλλον όταν με την λέξη"συνεργασία" εσείς εννοείτε να προδώσουμε τους Πατέρες μας και να συνταχθούμε με τα τερτίπια του Μεταξάκη, του Παπαδόπουλου και τωνάλλων Οικουμενιστών που έσχισαν την Εκκλησία και δίωξαν τους Ορθοδόξους» (ἐδῶ).

   (Βέβαια, ὁ Πατριάρχης Μελ. Μεταξάκης καὶ ὁ Ἀρχιεπ. Χρυσ. Παπαδόπουλος ἐκατηγοροῦντο ἀπὸ τοὺς τότε Π.Η. ΚΥΡΙΩΣ γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ)!

   Καὶ ἐνῶ ἔχουν γράψει αὐτὰ κι ἄλλα πολλά, διερωτῶνται οἱ Παλαιοημερολογίτες: Πότε εἴπαμε ὅτι εἶστε σχισματικοὶ ἢ αἱρετικοί;

   Ὅλα τὰ παραπάνω εἶναι γνωστὰ περὶ τῶν Π.Η. (πιστεύουμε τὰ περισσότερα καὶ στὸν π. Παΐσιο Παπαδόπουλο) καὶ ἐνῶ εἴχαμε ἐπι-κοινωνία μὲ τὸν π. Παΐσιο (νεοαποτειχισμένο ἀπὸ τὸν νεοημερολογίτη Ἐπίσκοπό του, τὸν Φλωρίνης Θεόκλητο) καὶ δημοσιεύαμε τὰ ἄρθρα του, ξαφνικὰ ὁ π. Παΐσιος ἄλλαξε γραμμή (δικαίωμά του), μετὰ τὴν δημοσίευση κάποιου βιβλίου καὶ κάποιων ἄρθρων σχετικὰ μὲ τὸ πρόβλημα τοῦ Π.Η., ἂν καὶ σ’ αὐτὰ δὲν γινόταν καμιὰ ἀναφορὰ στὸ πρόσωπό του! Μὲ ἄρθρα του, λοιπόν (καὶ μὲ μόνο τὸ λόγο ὅτι διαλεγόμαστε γιὰ τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Π.Η.) ξεκίνησε τὴν 8^η Ἰουνίου 2017 ἐναντίον μας ἕνα πόλεμο μὲ ἀπίθανους καὶ ἀπαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Διαγράφει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες τοῦ π. Εὐθυμίου, μᾶς θεωρεῖ κακοπροαίρετους καὶ ἐνῶ ἐμεῖς ἀπαντήσαμε στὰ ἄρθρα του χωρὶς χαρακτηρισμοὺς γιὰ τὸ πρόσωπό του, προσπαθώντας νὰ μείνουμε μόνο στὰ γεγονότα καὶ στὴν ἀλήθεια (παρὰ τὰ τυχὸν λάθη μας), συνεχίζει μὲ σκληρότερο τρόπο τὴν ἐπίθεση.

    Ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὄχι μόνον εἴχαμε μαζί του ἐπικοινωνία τηλεφωνική, καὶ μᾶς ἔστελνε κατ’ ἀποκλειστικότητα ἄρθρα του, ἀλλὰ μόλις πρὶν μερικὲς ἑβδομάδες μᾶς ὑπαγόρευσε ὁλόκληρο  ἄρθρο του διὰ τηλεφώνου γιὰ νὰ τὸ ἀναρτήσουμε. Καὶ ἀφήσαμε ἄλλες ἐπείγουσες δουλειὲς γιὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετήσουμε. Καὶ σκέπτεται κανείς· πρὶν ἀρχίσει τὸν πόλεμο ἐναντίον μας, δὲν ἔπρεπε προηγουμένως νὰ μᾶς πάρει ἕνα τηλέφωνο γιὰ νὰ συζητήσουμε ὡς χριστιανοί (κι ὄχι ὡς Ἰουδαῖοι), ἢ νὰ μᾶς στείλει ἕνα e-mailστὸ ὁποῖο νὰ μᾶς ἐξηγεῖ τὴν διαφοροποίηση τῆς στάσεώς του;

      Τὴν 8^η  Ἰουνίου, λοιπόν, γράφει ἕνα ἄρθρο μὲ τίτλο: «ΑΚΑΙΡΗ ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΚΑΙ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΗ Η ΔΙΕΝΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ» στὸ ὁποῖο μεταξὺ ἄλλων λέει:

     «Ο λόγος του Θεού “ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόῤῥω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ”  ἰσχύει και για κάθε αδιάκριτο που δεν έχει τον φωτισμό να κατανοήσει ότι δεν πρέπει ναμεταθέτουμε το κέντρο βάρους από τα θέματα της πίστεως σε άλλα θέματα διότι αυτό συνεπάγεται ως μετατόπιση φορτίου ανατροπή στον ίδιο τον αγώνα μας!». Kαὶ ποιούς χαρακτηρίζει ὁ π. Παΐσιος ἀδιάκριτους; Τοὺς συγκεκριμένους συγγραφεῖς (τῶν ὁποίων κείμενα περὶ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου δημοσιεύσαμε στὸ ἱστολόγιο) κι ἐμᾶς γιὰ τὰ σχόλια ποὺ γράφουμε! Καὶ ποιά εἶναι τὰ ἄλλα θέματα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ συζητήσουμε τώρα; Τὸ ἂν τὸ Ἡμερολόγιο εἶναι δόγμα, τὸ ἂν θὰ μποροῦμε νὰ συμμαχήσουμε μὲ ἀνθρώπους ποὺ μᾶς θεωροῦν σχισματικούς!!! Στὸ ἴδιο μοτίβο συνεχίζει κατακεραυνώνοντάς μας μὲ λόγια Ἁγίου. Γράφει: «Ο Άγιος Συμεών ο Νέος θεολόγος αγανακτισμένος με την νοοτροπία ορισμένων να θεολογούν εύκολαγράφει…». Καὶ προλαβαίνοντας πιθανὴ ἔνστασή μας, ὅτι ἐμεῖς δὲν θεολογοῦμε, ἀλλὰ πολεμοῦμε τὴν Παναίρεση, συνεχίζει:

  «Θα ισχυρισθούν, βέβαια, οι διαπλεκόμενοι στο παλαιοημερολητικό ζήτημα τον τελευταίο καιρό, ότι κάτι αντίστοιχο δεν ισχύει γι αυτούς αφου δεν θεολογούν περί Αγίας Τριάδος. Όμως “θεολογούν”, καθώς και ορισμένοι λαϊκοί μετά ανέσεως, στον αντιοικουμενιστικό αγώνααποπρασανατολιζόμενοι από την βασιλική οδό της διακρίσεως και αναλισκόμενοι σε θέματα που δημιουργούν προβλήματα στις τάξεις των αγωνιζομένων, θέτοντας παράκαιρα διλήμματα... Αυτό είναι εξ ίσου σοβαρό και κάνει πολύ μεγάλο κακό στον αγώνα.

   Αυτή την ώρα παλαιό και νέο ημερολόγιο χρειάζεται να σχηματίσουμε ένα κοινό μέτωπο αγώνα εστιάζοντας την δυναμική μας αφήνοντας τα στενά παραταξιακά πλαίσια επιστρατευόμενοι εν Αγίω Πνεύματι στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού» (ἐδῶ). Σκεφτήκατε, π. Παΐσιε, μήπως τὸν ἀγώνα τὸν ἀποπροσανατολίζετε ἐσεῖς; Μᾶς συμβουλεύετε νὰ συμπορευθοῦμε μὲ ἀνθρώπους, ἡ μόνη ἔννοια τῶν ὁποίων εἶναι, πῶς θὰ μᾶς ἀφομοιώσουν καὶ πῶς θὰ μᾶς ἀναγκάσουν νὰ ἀποδεχθοῦμε τὸ Ἡμερολόγιο ὡς δόγμα Πίστεως, καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν διακηρύξει σὲ ὅλους τοὺς τόνους καὶ μὲ ὅλους τοὺς τρόπους ὅτι δὲν πρόκειται νὰ κοινωνήσουν μαζί μας, ἂν δὲν ἀποδεχτοῦμε τὴν κακοδοξία αὐτή; Τὴν συμβουλή σας, πάτερ Παΐσιε,  «να σχηματίσουμε ένα κοινό μέτωπο αγώνα» κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι φανερὸ ὅτι τὴν άκολουθοῦμε χρόνια τώρα, ἀλλὰ δὲν βλέπουμε ἀποτέλεσμα· ὡς ἐκ τούτου, τὴν ὑπόδειξή σας νὰ ἀγνοήσουμε καὶ νὰ παραμερίσουμε ὅλες τὶς παραπάνω θέσεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, πῶς νὰ τὴν υἱοθετήσουμε; Ἢ μήπως τὸ μήνυμά σας εἶναι, ὅτι ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ βρίσκεται στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, παρὰ τὴν παράλληλη Ἐκκλησία ποὺ δημιούργησαν, τὶς ἀντιμαχόμενες Συνόδους καὶ τὴ δογματοποίηση τοῦ Ἡμερολογίου;

    Θὰ πεῖτε· αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἀποτειχισμένους. Πράγματι συμβαίνει καὶ πιθανὸν νὰ δεῖτε χειρότερα· πράγματα καὶ θάματα. Γιατὶ φαίνεται ὅτι εἴμαστε πολὺ κοντὰ στὰ ἔσχατα καὶ ὅλο καὶ περισσότερο θὰ πραγματοποιεῖται ὁ λόγος τῶν Ἁγίων περὶ μεγάλης συγχύσεως τῶν ἐσχάτων καιρῶν, ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου: «Παραδώσουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς… Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς»(Ματθ. 10, 17-21). Ὅμως οἱ ἀποτειχισμένοι δὲν ἔκαναν δική τους Ἐκκλησία. Μένουν μέσα στὴν Ἐκκλησία μὲ τὰ προσωπικὰ λάθη τους.

    Ἐπανέρχεται ὁ π. Παΐσιος στὴ συνέχεια καὶ γράφει ἄλλο ἄρθρο μὲ τίτλο: «Το παράδειγμα της τακτικής ή στρατηγικής ευελιξίας του Μεγάλου Βασιλείου είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε για να προχωρήσουν από κοινού παλαιό και νεό στην καταδίκη του Οικουμενισμού». Ἐκεῖ μιλᾶ γιὰ «ανάγκησύμπραξης» Παλαιοῦ καὶ Νέου, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Μ. Βασιλείου. Γράφει: «Ο Μέγας της Καισαρείας Πατήρ κύριος υπέρμαχος της ανάγκηςσύμπραξης των Ορθοδόξων με τους Ομοιουσιανούς, με σκοπό την επιτακτική εκκλησιαστική ανάγκη αποδυνάμωσης της αρειανικής παράταξης, σε μία προσπάθεια να αποκαταστήσει την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Πόσο μακρυά έβλεπε! {Κρατήστε σας παρακαλώ αδελφοί και πατέρες του παλαιού και νέου ημερολογίου την επισήμανση αυτή διότι αποτελεί ιστορικό παράλληλο με αυτό που γίνεται σήμερα με τον Οικουμενισμό}!».

    Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ἀπαντήσαμε, χωρὶς κανένα χαρακτηρισμὸ τοῦ προσώπου τοῦ π. Παϊσίου: «Στὰ παραπάνω ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἑξῆς: Νομίζουμε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταφέρουμε διαμάχες ἄλλων ἐποχῶν γιὰ δογματικὰ θέματα καὶ ἔννοιες ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμα ἀποκρυσταλλωθεῖ, σὲ σημερινὲς καταστάσεις, ποὺ ἔχουν συζητηθεῖ ἐπὶ δεκαετίες. Τότε δὲν ἦταν ἀκόμα “ἀποσαφηνισμένη ἡ διατύπωση τοῦ Τριαδικοῦ καὶ μετέπειτα τοῦ Χριστολογικοῦ δόγματος”· σήμερα τὰ πράγματα γιὰ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα εἶναι πεντακάθαρα, γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιά …“συμπράξεις”, ἀλλὰ γιὰ ἐφαρμογὴ τῆς Πατερικῆς μας Παραδόσεως! Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὰ γεγονότα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, παρουσιάζουμε τὶς θέσεις τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεου «Ἐμπειρική Δογματική…».

     Στὴν ἀνταπάντησή του ὁ π. Παΐσιος μὲ τίτλο «“Τὴν ἀρχὴν ὅ,τι καὶ λαλῶ ὑμῖν” (Ιω.8,25)» (τὴν ὁποία δημοσιεύει krufo-sxoleio, ἐδῶ), κάνει πάλι ἐπίθεση μὲ χαρακτηρισμούς, καταφέρεται μὲ δριμύτητα ἐναντίον τοῦ συγγράψαντος τὸ ἄρθρο. Δὲν ἀντελήφθη ὅτι δὲν παραθέσαμε τὸ κείμενο τοῦ Ρωμανίδη ἀποδεχόμενοι ἀπόλυτα τὶς θέσεις τους, ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ τοῦ σήμερα, καὶ δὲν ταιριάζει τὸ παράδειγμα ποὺ μᾶς φέρνει. Ἢ ἂν θέλει, κάναμε ἕως τώρα κάτι παρόμοιο (καὶ ἀνάλογο μὲ τὶς δυνάμεις μας) μὲ αὐτὸ ποὺ μὲ ἁγιότητα καὶ τὴν μεγαλοσύνη του ἔκανε ὁ Μ. Βασίλειος γιὰ τὴν ἑνότητα, ἀλλὰ ἡ ἄλλη πλευρὰ «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι»!

   Ἐν πάσῃ περιπτώσει στὸ ἄρθρο αὐτό (ἐδῶ) ὁ π. Παΐσιος μᾶς παραλληλίζει μὲ τοὺς «κακοπροαίρετους Ιουδαίους», ποὺ ὅπως ἐκεῖνοι εἶχαν «υποστεί πνευματική πόρωση και δεν ήθελαν να καταλάβουν τί τους έλεγε», ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ μᾶς. Καὶ θέλοντας νὰ ἀπαξιώσει κάθε προσπάθειά μας, ἀνακάλυψε τώρα, ὅτι κι ἂν ἔχουμε πτυχίο δὲν εἴμαστε  θεολόγοι, δὲν ἔχουμε καμιὰ σχέση μὲ τὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων, ἁπλῶς ἀντιγράφουμε τὰ κείμενά τους, ὅτι μπερδεύουμε τοὺς ἀδελφούς μας, ὅτι ἔχουμε ἐριστικὴ διάθεση, καὶ ὅτι εἴμαστε «οπωσδήποτε σαν τους Ιουδαίους στην ενδόμυχη πρόθεση». Κι ἀκόμα –τὸ ἀποκορύφωμα– ὅτι ἐμεῖς διαλεγόμενοι γι’ αὐτὰ τὰ πράγματα «διώκουμε τον Χριστό στα πρόσωπα των αδελφών» μας!

    Εὐχαριστοῦμε τὸν π. Παΐσιο γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς ὑποδείξεις. Προσωπικά, ποτὲ δὲν ὑποστήριξα ὅτι εἶμαι θεολόγος (ἀλοίμονο ἂν τὸ ἔκανα), παρὰ μόνο ἕνας ἐκπαιδευτικὸς «θεολόγος» ποὺ καὶ στὴν ἐκπαιδευτική μου ζωὴ καὶ στὴν προσωπικὴ ἔκανα καὶ κάνω πολλὰ λάθη, ποὺ ἔχω πνευματικὴ πόρωση, ἀλλὰ ἀγωνίζομαι νὰ τὴν ἀποτινάξω. («Κύριε ἁμαρτάνων οὐ παύομαι, φιλανθρωπίας ἀξιούμενος οὐ γινώσκω, νίκησόν μου τὴν πώρωσιν, μόνε Ἀγαθέ, καὶ ἐλέησόν με»).

   Ἀλλὰ ἐδῶ δὲν πρόκειται γι’ αὐτό. Πρόκειται γιὰ τὸν ἀγώνα ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως, τὸν ὁποῖον ὡς πιστὸς κάνω μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ πνευματικοῦ μου καὶ τὴν καθοδήγηση τῶν Ἁγίων Πατέρων, τοὺς ὁποίους ὁ π. Παΐσιος παρερμηνεύει καὶ κακῶς χρησιμοποιεῖ, ὅπως ἀνέφερα ἀνωτέρω. Παρόλα αὐτά, ὁ π. Παΐσιος, συνεχίζοντας νὰ μιλᾶ ὑποτιμητικά, γράφει:

    «Σημείωσα στα τελευταία μου άρθρα κάτι, που αν ακόμη το έλεγα σε παιδιά του νηπιαγωγείου θα το είχαν καταλάβει: «Μην μπερδεύετε τους πιστούς με ζητήματα που τους αποπροσανατολίζουν». Αυτή την ώρα το ζητούμενο δεν είναι η διένεξη για το παλαιό ή για οτιδήποτε άλλο που μεταθέτει το θέμα από αυτό που γίνεται με τον Οικουμενισμό,  το ότι οι ψυχές οδηγούνται επισήμως στην αίρεση. Και επειδή αδίκως χτυπάτε το παλαιό ημερολόγιο επεσήμανα και την στάση του φωτισμένου διδασκάλου της Καισαρείας της Καππαδοκίας, του Μεγάλου Βασιλείου για να δείξω ότι, πρωτίστως, τον ενδιέφερε να σωθούν οι άνθρωποι εν τη Εκκλησία, και ότι είχε τον τρόπο να ελίσσεται μη χάνοντας κάτι από την δογματική αλήθειαδιατυπώνοντας όμως την ίδια αλήθεια με όρους στους οποίους διέκρινε σημασίες, ώστε τελικά να κάνει το θεάρεστο, δηλαδή, να βοηθά να σώζονται οι άνθρωποι.

   Δεν γνωρίζω με ποια λογική –προσωπικά δεν βρίσκω λογική– να προσπαθείτε να αποδείξετε ότι το παλαιό είναι στην πλάνη. Με όσα ήδη σας απάντησαν αποδεικνύεται ότι έχουν δίκαιο!... Γιατί ωρύεστε;… Καιλέγεστε χριστιανοί;».

   Δὲν ἔχουμε πάτερ, διάθεση ἀντιπαραθέσεως μαζί σας. Ἁπλῶς γράφουμε τὶς θέσεις μας, χωρὶς νὰ σᾶς χαρακτηρίζουμε, ὅπως ἐσεῖς, ποὺ μᾶς θεωρεῖτε Ἰουδαίους κι ὄχι χριστιανούς! Καὶ δὲν θὰ ἀπαντούσαμε γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε, ἂν δὲν ἔπρεπε νὰ ὑποστηρίξουμε τὴν ἀλήθεια, ποὺ δυστυχῶς κακοποιεῖτε καὶ νὰ ποῦμε ἄλλη μιὰ φορά. Θέλουμε τὴν ἑνότητα, τὴν ἀγάπη, ἀλλὰ ὅπως μᾶς τὴν διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας: «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφεσ. 4,15). 

Σημάτης Παναγιώτης

paterikiparadosi

ΣΧΟΛΙΟ; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ; Οι άνθρωποι αυτοί μιμούνται στήν πραγματικότητα τούς οικουμενιστές κάνοντας διάλογο γιά ενότητα μέ τούς σχισματικούς καί αιρετικούς αγιομάχους παλαιοημερολογίτες αλλά θεωρούν τόν εαυτό τους αληθινούς ορθοδόξους. Οπως ακριβώς καί τής ιεραρχίας, η αυτοσυνειδησία τους είναι ότι αποτελούν τήν Μία Αγία Καθολική καί Αποστολική εκκλησία καί χωρίς κίνδυνο αναγνωρίζουν τήν ιστορική ομολογία τού παλαιού. Καί πιστεύουν ότι μέ έναν πολυάριθμο στρατό θά νικήσουν τόν οικουμενισμό. Πάμε καλά; 

ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΑΙ Η ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ. Αν είναι δυνατόν;;!

Αμέθυστος