Συνέχεια από Παρασκευή 19. Δεκεμβρίου 2025
Του G. W. F Hegel, περιλαμβάνεται στη συλλογή: Τα νεανικά θεολογικά κείμενα
Σε σχέση με τους Φαρισαίους, οι οποίοι θεωρούν τον εαυτό τους απολύτως τέλειο και, εξαιτίας αυτής της αυτοϊκανοποίησης, περιφρονούν τους υπόλοιπους ανθρώπους, ο Ιησούς διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία:
Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό για να προσευχηθούν· ο ένας ήταν Φαρισαίος, ο άλλος τελώνης. Η προσευχή του Φαρισαίου είχε ως εξής: «Σε ευχαριστώ, ω Θεέ, που δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι: ληστής, άδικος, μοιχός, ή όπως αυτός εδώ ο τελώνης· νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, παρακολουθώ τακτικά τη λατρεία και αποδίδω με ευσυνειδησία το δέκατό μου για τον ναό σου».
Ο τελώνης στεκόταν μακριά από αυτόν τον “άγιο”, δεν τολμούσε να υψώσει το βλέμμα του προς τον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του και ικέτευε: «Αχ, Θεέ μου, δείξε έλεος σε μένα τον αμαρτωλό!». Σας λέγω ότι αυτός επέστρεψε στο σπίτι του με αληθινότερη γαλήνη συνείδησης από εκείνον τον Φαρισαίο.
Ένας νεαρός, ευγενικής καταγωγής, πλησίασε τον Ιησού. «Καλέ διδάσκαλε», τον ρώτησε, «τι πρέπει να κάνω για να είμαι ενάρετος, για να αξιωθώ ενώπιον του Θεού τη μακαριότητα μετά από αυτή τη ζωή;». «Γιατί με αποκαλείς καλό;» απάντησε ο Ιησούς· «κανείς δεν είναι τέλειος παρά μόνον ο Θεός. Άλλωστε γνωρίζεις τις εντολές των διδασκάλων των ηθών σας: να μη μοιχεύσεις, να μη φονεύσεις, να μη ψευδομαρτυρήσεις, να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου».
Ο νέος είπε τότε: «Όλες αυτές τις εντολές τις έχω τηρήσει από τα νιάτα μου». «Λοιπόν», είπε ο Ιησούς, «αν αισθάνεσαι ότι μπορείς να κάνεις κάτι ακόμη περισσότερο, χρησιμοποίησε τον πλούτο σου για τη στήριξη των φτωχών και για την προαγωγή της ηθικότητας, και γίνε σε αυτό βοηθός μου».
Ο νέος άκουσε αυτά τα λόγια με λύπη, διότι ήταν πολύ πλούσιος. Ο Ιησούς το πρόσεξε και είπε στους μαθητές του: «Πόσο σφιχτά μπορεί η αγάπη για τον πλούτο να τυλίξει τον άνθρωπο! Τι μεγάλο εμπόδιο αποτελεί για την αρετή!».
Τι μεγάλο εμπόδιο μπορεί να γίνει για την αρετή! Η αρετή απαιτεί αυτοθυσία· η αγάπη προς τον πλούτο απαιτεί διαρκώς νέα απόκτηση. Η πρώτη ζητά να περιορίζεται κανείς στον εαυτό του, η δεύτερη να επεκτείνεται, να μεγαλώνει αδιάκοπα εκείνο που αποκαλεί «αυστηρά δικό του».
Οι φίλοι του Ιησού τον ρώτησαν: «Πώς όμως μπορεί κανείς να ελπίζει ότι αυτή η ροπή της ανθρώπινης φύσης δεν καθιστά αδύνατη την αρετή;». Την αντίφαση αυτών των ροπών, απάντησε ο Ιησούς, την αίρει το γεγονός ότι ο Θεός έχει χαρίσει στη μία μια ιδιαίτερη, νομοθετική εξουσία, η οποία επιβάλλει το καθήκον να υπερισχύσει της άλλης, και της έχει συγχρόνως προσδώσει και τη δύναμη να το κατορθώσει.
Ο Πέτρος, ένας από τους φίλους του, αποκρίθηκε τότε: «Ξέρεις ότι εμείς τα αφήσαμε όλα, για να αφοσιωθούμε στη δική σου αγωγή και να αφιερωθούμε αποκλειστικά στην ηθική». Για όσα έχετε θυσιάσει, είπε ο Ιησούς, η απόκτηση της συνείδησης ότι ζήσατε μόνο για το καθήκον αποτελεί πλούσια ανταμοιβή σε αυτή τη ζωή και στην αιωνιότητα.
Ο Ιησούς είχε πλέον φθάσει, μαζί με τη συνοδεία του —που αποτελούνταν μόνο από τους δώδεκα εκλεκτούς φίλους του— στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ, και τους έκανε γνωστές τις ζοφερές προαισθήσεις που είχε για τον τρόπο με τον οποίο θα γινόταν εκεί δεκτός και θα αντιμετωπιζόταν. Προαισθήσεις που βρίσκονταν σε έντονη αντίθεση με όσα οι μαθητές του περίμεναν από την άφιξή του και την παραμονή του στην Ιερουσαλήμ.
Ακόμη και αυτοί, που απολάμβαναν την καθημερινή συναναστροφή και τη διδασκαλία του Ιησού, διατηρούσαν στα ιουδαϊκά τους μυαλά την αισιόδοξη ελπίδα ότι ο Ιησούς θα εμφανιζόταν σύντομα δημόσια ως βασιλιάς, θα αποκαθιστούσε τη λάμψη του ιουδαϊκού κράτους και την ανεξαρτησία του από τους Ρωμαίους, και ότι θα τους αντάμειβε, ως φίλους και βοηθούς του, με δύναμη και τιμές για όσα είχαν έως τότε στερηθεί.
Αυτές τις ελπίδες δεν τις είχαν ακόμη αποβάλει· δεν είχαν ακόμη ιδιοποιηθεί το πνευματικό νόημα της Βασιλείας του Θεού ως κυριαρχίας των νόμων της αρετής ανάμεσα στους ανθρώπους. Έτσι, η μητέρα του Ιωάννη και του Ιακώβου πλησίασε τον Ιησού, έπεσε στα πόδια του και, όταν εκείνος τη ρώτησε τι επιθυμεί, του απηύθυνε —καθώς πίστευε ότι πλησίαζε η πραγμάτωση των ελπίδων τους— το εξής αίτημα: «Όταν, λοιπόν, εγκαθιδρύσεις τη βασιλεία σου, ύψωσε τους γιους μου στο αμέσως επόμενο αξίωμα μετά από σένα».
Ο Ιησούς τους απάντησε: «Δεν γνωρίζετε τι ζητάτε. Είστε έτοιμοι να ζήσετε για το καθήκον που αναλάβατε, για τη βελτίωση των ανθρώπων, και να μοιραστείτε τη μοίρα μου, όποια κι αν είναι αυτή που με περιμένει;».
Εκείνοι απάντησαν —πιθανότατα με την ελπίδα ότι η μοίρα αυτή δεν θα ήταν παρά λαμπρή—: «Ναι, είμαστε έτοιμοι».
«Λοιπόν», είπε ο Ιησούς, «εκπληρώστε το καθήκον σας και υποταχθείτε ήρεμα στη μοίρα σας· μη περιμένετε όμως να δείτε να εκπληρώνονται οι ελπίδες που εκδηλώσατε με το αίτημά σας. Μόνον η καθαρότητα της διάθεσής σας, η οποία είναι φανερή ενώπιον της Θεότητας και όχι ενώπιόν μου, μπορεί να καθορίσει την αξία που έχετε στα μάτια του Θεού».
Οι υπόλοιποι φίλοι του Ιησού εξοργίστηκαν πολύ με το αίτημα των δύο αδελφών. Τότε ο Ιησούς τους έδωσε την εξής οδηγία:
«Γνωρίζετε ότι η φιλαρχία είναι ένα πολύ δελεαστικό και πολύ διαδεδομένο πάθος ανάμεσα στους ανθρώπους· εκδηλώνεται τόσο στους μεγάλους όσο και στους περιορισμένους κύκλους της ζωής. Από τη δική σας κοινότητα ας είναι εξορισμένη. Θέστε την τιμή σας στο να είστε μεταξύ σας ευπρόσδεκτοι, να υπηρετείτε ο ένας τον άλλον· όπως και ο σκοπός της ζωής μου δεν ήταν ποτέ να εξουσιάζω τους άλλους, αλλά να υπηρετώ την ανθρωπότητα και να θυσιάζω για χάρη της την ίδια μου τη ζωή».
Σε σχέση με αυτές τις προσδοκίες των συνοδών του Ιησού —ότι η φιλία του θα τους εξασφάλιζε, από εύνοια προς αυτούς, μια λαμπρή συμμετοχή στην επικείμενη περίοδο της δύναμής του— ο Ιησούς τους δίδαξε τη διαφορά της αξίας των ανθρώπων με την ακόλουθη παραβολή:
«Ένας άρχοντας ταξίδεψε κάποτε σε μια μακρινή χώρα για να αναλάβει τη διακυβέρνησή της· πριν αναχωρήσει από εκείνη της οποίας ήδη ήταν κυβερνήτης, εμπιστεύθηκε στους δούλους του δέκα μνες, για να τις αξιοποιήσουν και να αποφέρουν κέρδος. Οι πολίτες έστειλαν πίσω του μια πρεσβεία, για να του δηλώσουν ότι δεν τον αναγνωρίζουν πλέον ως άρχοντά τους. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος, όταν επέστρεψε, διεκδίκησε τον θρόνο και ζήτησε από τους δούλους του λογαριασμό για τη χρήση των χρημάτων που τους είχε αφήσει.
Ο πρώτος είπε: “Με τη μνα που μου εμπιστεύθηκες, κέρδισα δέκα”.
“Εύγε”, απάντησε ο άρχοντας, “στάθηκες καλός διαχειριστής σε λίγα· θα σε θέσω επικεφαλής πολλών: σου αναθέτω τη διοίκηση δέκα πόλεων”.
Ο άλλος είχε κερδίσει πέντε μνες με τη δική του· και σε αυτόν ο άρχοντας ανέθεσε τη διοίκηση πέντε πόλεων.
Ένας τρίτος είπε: “Σου επιστρέφω τη μνα σου ακέραιη· τη φύλαξα προσεκτικά· φοβήθηκα να τη διακινδυνεύσω, γιατί είσαι αυστηρός κύριος: παίρνεις ό,τι δεν κατέθεσες και θερίζεις ό,τι δεν έσπειρες”.
“Η ίδια σου η δικαιολογία σε καταδικάζει”, απάντησε ο άρχοντας. “Αφού ήξερες ότι είμαι αυστηρός άνθρωπος και θερίζω εκεί όπου δεν έσπειρα, γιατί δεν έδωσες τα χρήματά μου στους αργυραμοιβούς, ώστε να τα πάρω πίσω με τόκο;”.
“Χάνεις, λοιπόν, το χρήμα σου· και ας δοθεί σε εκείνον που κέρδισε δέκα”.
Οι άλλοι δούλοι παραξενεύτηκαν που εκείνος που είχε ήδη δέκα μνες θα έπαιρνε και αυτήν· αλλά ο άρχοντας τους είπε:
“Σε εκείνον που χρησιμοποίησε σωστά ό,τι του εμπιστεύτηκαν, θα δοθεί ακόμη περισσότερα· ενώ όποιος έκανε κακή ή και καθόλου χρήση αυτού που του δόθηκε, καθίσταται ανάξιος ακόμη και για ό,τι είχε λάβει. Και φέρτε ενώπιόν μου εκείνους που αρνήθηκαν την υπακοή τους, για να τιμωρηθούν”».
Όπως αυτός ο άρχοντας, έτσι και ο Θεός κρίνει την αξία των ανθρώπων σύμφωνα με την πιστή χρήση των δυνάμεων που τους έχει χαρίσει και με την υπακοή τους στους ηθικούς νόμους κάτω από τους οποίους ζουν.
Και εδώ πάλι (ο Ιησούς βρισκόταν τότε στην Ιεριχώ, περίπου έξι ώρες δρόμο από την Ιερουσαλήμ) οι Φαρισαίοι έδειξαν τη δυσαρέσκειά τους για το ότι ο Ιησούς κατέλυσε στο σπίτι ενός τελώνη· το όνομά του ήταν Ζακχαίος. Για να δει τον Ιησού —στον οποίο δεν μπορούσε να πλησιάσει εξαιτίας του πλήθους και επειδή ήταν μικρόσωμος— ο Ζακχαίος ανέβηκε σε ένα δέντρο· και έμεινε έκπληκτος από την τιμή που του έγινε, όταν ο Ιησούς επέλεξε το σπίτι του για να αναπαυθεί. Καθώς μπορούσε να φανταστεί ποια εντύπωση θα είχε ο Ιησούς για τον χαρακτήρα του εξαιτίας του μέχρι τότε αξιώματός του, και ένιωθε ότι θα του παρουσιαζόταν υπό δυσμενές φως, έκανε γνωστή στον Ιησού τη μεταστροφή της μέχρι τότε νοοτροπίας του και του είπε: «Από την περιουσία που απέκτησα, δίνω τη μισή στους φτωχούς· και όποιον αδίκησα, του αποδίδω τετραπλάσια την αποζημίωση». Ο Ιησούς εξέφρασε την ευαρέσκειά του για αυτή την επιστροφή στη δικαιοσύνη και δήλωσε ότι ο σκοπός της παρουσίας του στη γη είναι να οδηγεί τους ανθρώπους σε αυτόν τον δρόμο.
Η εορτή του Πάσχα πλησίαζε ξανά, και οι περισσότεροι Ιουδαίοι είχαν ήδη συγκεντρωθεί στην Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς παρέμεινε ακόμη λίγες ημέρες στα περίχωρα της πόλης, σε μια κώμη που ονομαζόταν Εφραίμ, και ιδίως στη Βηθανία. Σε ένα δείπνο που του παρατέθηκε εκεί, παρευρέθηκε και μια γυναίκα, η Μαρία, φίλη του Ιησού· άλειψε τα πόδια του με πολύτιμο βάλσαμο και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Ένας από τους αποστόλους του Ιησού, ο Ιούδας, που διαχειριζόταν τα χρήματα της ομάδας, παρατήρησε σχετικά ότι θα ήταν προτιμότερο να πουληθεί αυτό το μύρο και τα χρήματα να δοθούν στους φτωχούς. Ο Ιούδας ήλπιζε ότι έτσι τα χρήματα θα περνούσαν στο πουγκί του και ότι, κατά τη διανομή τους στους φτωχούς, δεν θα παραμελούσε τον εαυτό του. Ο Ιησούς όμως τον επέπληξε, λέγοντας ότι δεν θα είχε πληγώσει την καρδιά της Μαρίας με την επίκρισή του, αν είχε αναγνωρίσει στην πράξη της την έκφραση της φιλίας της —παρόμοια με εκείνη με την οποία δείχνει κανείς την αγάπη του προς τους νεκρούς μέσω του ενταφιασμού. Για τη δήθεν φιλανθρωπία προς τους φτωχούς, πρόσθεσε, θα έχει πάντοτε άλλες ευκαιρίες να την επιδείξει.
Στο μεταξύ, το Μέγα Συνέδριο της Ιερουσαλήμ, το οποίο ανέμενε ότι ο Ιησούς —όπως κάθε Ιουδαίος— θα ερχόταν στη γιορτή, είχε αποφασίσει να τον συλλάβει με την ευκαιρία αυτή και να επιδιώξει την καταδίκη του σε θάνατο· είχε όμως αποφασιστεί να αναβληθεί αυτό μέχρι μετά τη γιορτή, επειδή φοβούνταν μήπως οι συμπατριώτες του που βρίσκονταν τότε εκεί, οι Γαλιλαίοι, επιχειρήσουν να τον απελευθερώσουν. Γι’ αυτό ορίστηκε από το Συνέδριο να τους ειδοποιήσουν αμέσως μόλις ο Ιησούς εμφανιστεί στον Ναό· και εκείνοι που είχαν λάβει αυτή την εντολή βρέθηκαν σε αμηχανία τις πρώτες ημέρες της εορτής, επειδή δεν έβλεπαν τον Ιησού πουθενά.
Έξι ημέρες μετά από εκείνη την απόφαση, ο Ιησούς κατευθύνθηκε ο ίδιος προς την Ιερουσαλήμ· και όταν αντίκρισε την πόλη, δάκρυα γέμισαν τα μάτια του. «Αχ», είπε, «αν καταλάβαινες κι εσύ τι θα υπηρετούσε το καλό σου! Τώρα όμως σου είναι κρυμμένο· διότι η υπερηφάνειά σας, η πείσμων προσκόλλησή σας στις προκαταλήψεις σας, η μισαλλοδοξία σας, θα εξαγριώσουν τους εχθρούς σας εναντίον σας· και αυτοί θα σας πολιορκήσουν και θα σας στενέψουν από παντού, έως ότου το κράτος σας, το πολίτευμά σας —το αντικείμενο της υπερηφάνειάς σας— καταστραφεί, και εσείς θα θαφτείτε κάτω από τα ερείπιά του, χωρίς το αίσθημα, χωρίς τη δόξα ότι πεθάνατε υπερασπιζόμενοι μια δίκαιη και μεγάλη υπόθεση».
Ο Ιησούς εισήλθε καβάλα σε ένα γαϊδουράκι, κατά το έθιμο των Ανατολιτών· πλήθος λαού που τον γνώριζε βγήκε να τον προϋπαντήσει και τον συνόδευσε, κρατώντας κλαδιά φοινίκων στα χέρια, και με επευφημίες εισήλθε στην πόλη.
Ο Ιησούς δεν έμεινε τη νύχτα στην Ιερουσαλήμ, αλλά στη Βηθανία· το πρωί όμως επέστρεψε εκεί, εμφανίστηκε δημόσια στον Ναό και δίδασκε. Οι εχθροί του επιδίωκαν, με παγιδευτικές ερωτήσεις, να τον παρασύρουν σε κάποιο σφάλμα, αφενός για να βρουν αφορμή να τον κατηγορήσουν, αφετέρου για να τον καταστήσουν μισητό στο πλήθος· γι’ αυτό και δεν ήταν ήσυχοι, ιδίως επειδή η μεγάλη προσέλευση του κόσμου κατά την είσοδό του στην πόλη είχε αυξήσει ακόμη περισσότερο τις ανησυχίες τους.
Έτσι, κάποτε, ενώ καθόταν στον Ναό μπροστά σε πλήθος ακροατών, τον ρώτησαν με ποια εξουσία ασκεί αυτό το έργο και διδάσκει δημόσια. Ο Ιησούς είπε: «Αφήστε με να σας κάνω μια ερώτηση. Τα κίνητρα του Ιωάννη για τη δημόσια διδασκαλία του ήταν ζήλος για την αλήθεια και την αρετή, ή είχε ιδιοτελείς σκοπούς;». Εκείνοι που τον ρώτησαν συλλογίστηκαν: αν απαντήσουμε το πρώτο, ο Ιησούς θα μας ρωτήσει γιατί τότε δεν τον ακούσαμε· αν απαντήσουμε το δεύτερο, θα στρέψουμε τον λαό εναντίον μας. Έτσι απάντησαν ότι δεν γνωρίζουν. «Τότε», είπε ο Ιησούς, «ούτε εγώ μπορώ να σας απαντήσω στο ερώτημά σας».
«Κρίνετε όμως αυτό», συνέχισε. «Ένας άνθρωπος είχε δύο γιους. Είπε στον έναν να πάει σήμερα στο αμπέλι και να εργαστεί· εκείνος απάντησε ότι δεν θα πάει, αλλά αργότερα μετανόησε και πήγε. Την ίδια εντολή έδωσε ο πατέρας και στον δεύτερο, ο οποίος έδειξε αμέσως προθυμία και υποσχέθηκε να πάει, αλλά τελικά δεν πήγε. Ποιος από τους δύο υπάκουσε στον πατέρα;». Εκείνοι απάντησαν: «Ο πρώτος». «Έτσι ακριβώς», είπε ο Ιησούς, «συμβαίνει και ανάμεσά σας· άνθρωποι που γενικά ζούσαν μέσα στην ηθική διαφθορά άκουσαν, στην πρόσκληση του Ιωάννη, τη φωνή της αρετής και σας ξεπερνούν σε αγαθή διάθεση εσάς που έχετε πάντοτε το όνομα του Θεού στο στόμα και προσποιείστε ότι ζείτε αποκλειστικά για την υπηρεσία του».
Ο Ιησούς τους παρουσίασε και μια άλλη ιστορία: «Ένας άνθρωπος φύτεψε έναν μεγάλο αμπελώνα, τον περιέφραξε με τοίχους, τον οχύρωσε και τον παρέδωσε σε αμπελουργούς για καλλιέργεια, και έφυγε. Την εποχή του τρύγου έστειλε ανθρώπους για να εισπράξουν τον καρπό του αμπελώνα. Οι αμπελουργοί όμως τους κακομεταχειρίστηκαν με κάθε τρόπο· το ίδιο έκαναν και με τους δεύτερους που έστειλε ο κύριος του κτήματος. Ελπίζοντας ότι θα δείξουν σεβασμό προς τον γιο του, τους έστειλε τέλος εκείνον. Αλλά οι αμπελουργοί σκέφτηκαν ότι αυτός είναι ο κληρονόμος και ότι, με τον θάνατό του, θα αποκτήσουν την πλήρη κυριότητα του κτήματος· έτσι και αυτόν τον φόνευσαν. Τι θα κάνει λοιπόν ο κύριος του αμπελώνα;» ρώτησε ο Ιησούς τους παρευρισκομένους. Εκείνοι είπαν: «Θα τιμωρήσει αυστηρά τους αμπελουργούς, όπως τους αξίζει, και θα δώσει τον αμπελώνα σε άλλους, από τους οποίους θα λαμβάνει κανονικά τους καρπούς».
«Έτσι», είπε ο Ιησούς, «οι Ιουδαίοι είχαν την τύχη να αποκτήσουν νωρίτερα από πολλά άλλα έθνη πιο άξιες αντιλήψεις για τη θεότητα και για το τι απαιτεί το θέλημά της από τους ανθρώπους· όμως δεν παράγετε τους καρπούς που καθιστούν τον άνθρωπο ευάρεστο στα μάτια του Θεού. Γι’ αυτό είναι μάταιη πλάνη να νομίζετε ότι, μόνο χάρη σε αυτό το προνόμιο, είστε οι εκλεκτοί της θεότητας, και είναι έγκλημα να κακομεταχειρίζεστε ανθρώπους που το αισθάνονται και σας το λένε: ότι υπάρχει κάτι ανώτερο, το οποίο προσδίδει στον άνθρωπο την αληθινή του αξία».
Τα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου, που είχαν προκαλέσει αυτή την επίπληξη εναντίον τους, θα είχαν αμέσως απλώσει τα χέρια τους επάνω στον Ιησού, αν τολμούσαν λόγω του λαού.
Μερικοί Έλληνες Ιουδαίοι, που είχαν επίσης έρθει για τη γιορτή, επιθυμούσαν να μιλήσουν με τον Ιησού και γι’ αυτό απευθύνθηκαν σε μερικούς από τους φίλους του, ζητώντας —όπως φαίνεται— να τους εξασφαλίσουν μια ιδιωτική συνάντηση μαζί του. Ο Ιησούς έδειξε, όπως φαίνεται, μικρή διάθεση γι’ αυτό, επειδή σκεφτόταν ότι έφερναν μαζί τους τις συνηθισμένες ιουδαϊκές μεσσιανικές αντιλήψεις και ότι ήθελαν να του συστηθούν εκ των προτέρων ως στον μελλοντικό βασιλιά και άρχοντα των Ιουδαίων. Σε σχέση με αυτό, είπε τότε στους μαθητές του:
«Αυτοί οι άνθρωποι πλανώνται, αν μου αποδίδουν τη φιλοδοξία να αναδειχθώ σε έναν Μεσσία όπως εκείνον που προσδοκούν· αν πιστεύουν ότι απαιτώ να με υπηρετούν ή ότι κολακεύομαι όταν προσφέρονται να αυξήσουν τη συνοδεία μου. Αν υπακούουν στον ιερό νόμο της λογικής τους, τότε είμαστε αδελφοί, τότε ανήκουμε στην ίδια κοινότητα. Αν θεωρούν την εξουσία και τη δόξα ως τον σκοπό μου, τότε είτε παρεξηγούν την υψηλή αποστολή του ανθρώπου είτε πιστεύουν ότι την παρεξηγώ εγώ.
Όπως ένας σπόρος που τοποθετείται στη γη πρέπει πρώτα να “πεθάνει” για να αναβλύσει από μέσα του το φύτρο και να γίνει στάχυ, έτσι κι εγώ δεν επιθυμώ να ζήσω για να δω τους καρπούς εκείνου που υπήρξε ο σκοπός της εργασίας μου· και το πνεύμα μου, μέσα στο περίβλημα αυτού του σώματος, δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει τον προορισμό του. Για να διατηρήσω αυτή τη ζωή, θα έπρεπε να γίνω άπιστος προς εκείνο που αναγνωρίζω ως καθήκον;
Βλέπω με λύπη προς τα πού κατευθύνονται τα σχέδια των αρχόντων αυτού του λαού· θέλουν να μου αφαιρέσουν τη ζωή. Αλλά μήπως γι’ αυτό πρέπει να εύχομαι ή να παρακαλώ τον Θεό: “Πατέρα, λύτρωσέ με από αυτόν τον κίνδυνο”; Όχι. Η προσπάθειά μου να καλέσω τους ανθρώπους στον αληθινό δρόμο της λατρείας του Θεού, στην αρετή, με έφερε σε αυτή τη θέση, και είμαι έτοιμος να υποταχθώ σε κάθε συνέπεια που μπορεί να προκύψει από αυτήν.
Μήπως αυτό έρχεται και πάλι σε αντίθεση με τις προσδοκίες σας, ότι ο Μεσσίας στον οποίο ελπίζετε δεν πρέπει να πεθάνει; Είναι άραγε για εσάς η ζωή καθαυτή τόσο μεγάλο αγαθό και ο θάνατος τόσο φοβερός, ώστε να μη μπορείτε να τους συνταιριάξετε με έναν άνθρωπο που θα άξιζε τον σεβασμό σας; Κι όμως, ζητώ εγώ σεβασμό για το πρόσωπό μου; ή πίστη σε μένα; ή μήπως θέλω να σας επιβάλω ως δική μου επινόηση ένα μέτρο για να εκτιμάτε και να κρίνετε τους ανθρώπους; Όχι. Σεβασμό προς τον ίδιο σας τον εαυτό, πίστη στον ιερό νόμο της λογικής σας και προσοχή στον εσωτερικό κριτή που βρίσκεται στο στήθος σας, στη συνείδηση —ένα μέτρο που είναι και μέτρο της ίδιας της Θεότητας— αυτό ήθελα να αφυπνίσω μέσα σας».
Συνεχίζεται
ΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ; Ο ΘΕΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΚΕΝΩΣΕΝ ΕΑΥΤΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΝΣΑΡΚΩΘΗΚΕ ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ.
ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕ ΤΗΝ ΚΕΝΩΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ. ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΤΗΚΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ, ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΜΑΗ ΤΟΥ 68.
