Υεμένη δεν έχει καν ξεκινήσει ακόμα

 από τον Πέπε Εσκομπάρ - 07/10/2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Παρακολουθήσαμε ένα θέαμα στην prime-time – στην πραγματικότητα μια διπλή απάτη: την 11η Σεπτεμβρίου να ξαναζούμε με την FlyDubai.

Η 30ή Σεπτεμβρίου, η προθεσμία για μια πιθανή ιρανική στρατιωτική κίνηση ενάντια στον ναυτικό αποκλεισμό του Τραμπ , πέρασε χωρίς την παρέμβαση του Ιράν. Το Ιράν κράτησε τη θέση του, αλλά δεν εξαπέλυσε αποφασιστική επίθεση εναντίον του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ (το οποίο βρίσκεται τόσο μακριά) που συμμετείχε στον αποκλεισμό. Αλλά η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί. Ως σχέδιο Β, παρακολουθήσαμε ένα θέαμα σε prime-time, στην πραγματικότητα μια διπλή φάρσα: την αναπαράσταση της 11ης Σεπτεμβρίου στην FlyDubai.

Αυτό το αξιολύπητο κόλπο δεν ήταν ποτέ «τρομοκρατική επίθεση». Ήταν μια μέτρια ψυχολογική επιχείρηση της Μοσάντ, κακοσχεδιασμένη και ενισχυμένη από μια σειρά απίθανων κομπάρσων, συμπεριλαμβανομένου ενός υδραυλικού που πήρε τον έλεγχο του αεροπλάνου επειδή το είχε δει στην τηλεόραση.

Οι χειριστές ήταν η αίρεση του θανάτου της Μέσης Ανατολής, τα ίδια τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Ουάσινγκτον. Η επίσημη αφήγηση είναι για άτομα με IQ κάτω του 50: ένας «τζιχαντιστής» συγκυβερνήτης -συμπτωματικά από το Ομάν, επειδή η δαιμονοποίηση το απαιτεί- επιχειρεί να συντρίψει ένα αεροπλάνο γεμάτο Σιωνιστές. Οι παροιμιώδεις ηρωικοί επιβάτες -συμπεριλαμβανομένου του υδραυλικού- τον κατακλύζουν με τα γυμνά τους χέρια.
Η αίρεση του θανάτου κάνει ό,τι μπορεί για να απαλλάξει τους πολίτες των Εμιράτων από κάθε ευθύνη. Όλη η προσοχή είναι στραμμένη στον Ομανό «τρομοκράτη».
Ιδού ο τέλειος συνδυασμός: Οι Μουσουλμάνοι είναι και θα είναι πάντα τρομοκράτες· η αίρεση του θανάτου είναι πάντα θύμα· και η Σαουδική Αραβία πρέπει να παραδώσει τον «τρομοκράτη» στην αίρεση του θανάτου.

Ήταν παιχνιδάκι, λοιπόν, για έναν συγκυβερνήτη να εισάγει λαθραία ένα μαχαίρι στο αυστηρά φυλασσόμενο αεροδρόμιο του Ντουμπάι, σε μια από τις πιο αυστηρά φυλασσόμενες διαδρομές στον πλανήτη. Και τι γίνεται με την Πολεμική Αεροπορία, η οποία είχε εμμονή με τον θάνατο, η οποία απέτυχε να αποτρέψει την προσγείωση του αεροπλάνου στο Ταμπούκ;

Επειδή το σχέδιο ήταν πάντα να προσγειωθούν στο Ταμπούκ. Είναι η μεγαλύτερη αεροπορική βάση της Σαουδικής Αραβίας στα βορειοδυτικά και η πλησιέστερη στο Ισραήλ. Η αίρεση του θανάτου προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση εδώ και χρόνια. Τώρα, χάρη στην κοινή πίεση από το Άμπου Ντάμπι και την Ουάσινγκτον, μπορεί επιτέλους να τα αποκτήσουν όλα: πρόσβαση στον εναέριο χώρο της Σαουδικής Αραβίας, διαβαθμισμένες πληροφορίες και πολλά άλλα.

Στο Transition Protocol, μάθαμε ότι όταν ο ηγέτης της αίρεσης του θανάτου ταξίδεψε «κρυφά» στο Άμπου Ντάμπι για να συναντηθεί με τον επικεφαλής των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, MbZ, σε μια διμερή συνάντηση, μπορεί επίσης να συναντήθηκε με άτομα από διάφορα αραβικά έθνη, όπως το Κατάρ, το Ομάν, τη Λιβύη και το Μαρόκο.

Η Σαουδική Αραβία έχει αρνηθεί κατηγορηματικά ότι αποτελεί μέρος του πακέτου, όπως και η Ιορδανία. Το Ομάν εμφανίζεται μόνο μέσω ισραηλινής πηγής. Δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση από το Κατάρ, το Ομάν, το Μαρόκο ή τη Λιβύη.
Η Τεχεράνη, ωστόσο, αντέδρασε με ακραίο εκνευρισμό, προειδοποιώντας για «πολύ επικίνδυνες συνέπειες». Η αποφασιστικότητα του Ιράν είναι σαφής: δεν θα επιτρέψει σε αυτά τα Τσιουάουα να εκτροχιάσουν τη θεμελιώδη διαδικασία ελαχιστοποίησης της επιρροής των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.

Το Ισλαμαμπάντ, από την πλευρά του, συνεχίζει να επιδιώκει το Σισύφειο έργο της προόδου με μικρά βήματα προς την ελάχιστη πρόοδο, μεσολαβώντας τόσο μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και της Ανσαράλα όσο και μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν.
Την περασμένη Τρίτη στη Ντόχα, το Κατάρ ουσιαστικά παρέδωσε την απάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί. Η διαμάχη φαίνεται να αφορά την ακολουθία των συμφωνιών και όχι τα επιμέρους στοιχεία τους. Το κείμενο, ως έχει, είναι ένα είδος βελτιωμένης εκδοχής του διαβόητου αποτυχημένου Μνημονίου Συνεννόησης, γνωστού και ως Συμφωνία-Πλαίσιο του Ισλαμαμπάντ. Κανείς δεν στοιχηματίζει ότι το νεκρό βαγόνι θα αναστηθεί ξανά.

Ρωσία, Ιράν, Υεμένη: ας δώσουμε ένα μάθημα σε αυτά τά αδίστακτα καθάρματα.

Ας περάσουμε τώρα στο θέμα: στην Υεμένη. Και τι επίπεδο καταστροφής είναι διατεθειμένοι να προκαλέσουν στο Ριάντ οι σκληροπυρηνικοί στη Σαναά; Η καταστροφή των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων είναι πολύ εύκολη: ένα σταδιακό άνοιγμα είναι το μόνο που χρειάζεται. Η Υεμένη βρίσκεται σε φρενίτιδα. Και δεν θα σταματήσουν πουθενά.
Μπορούμε ήδη να παρατηρήσουμε μια εκπληκτική σύγκλιση μεταξύ του Οίκου των Σαούντ, του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ εκτός Περσίας και του ΝΑΤΟ στη Χώρα 404: όλοι δέχονται ανελέητα χτυπήματα. Η Ρωσία και το Ιράν δεν έχουν καν ξεκινήσει ακόμα. Και μιλάμε για την Υεμένη.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Σεργκέι Καραγκάνοφ επανέλαβε δημόσια: η Ρωσική Στάβκα είχε τελικά πάρει την μοιραία απόφαση να βάλει τέλος στα βάσανα των νεοναζί στο Κίεβο. Και σε μια άτυπη δίωρη συνεδρίαση στο Βαλντάι, λίγο έξω από τη Μόσχα, ο Μεγάλος Διδάσκαλος Σεργκέι Λαβρόφ, με χαλαρό τρόπο, επανέλαβε για άλλη μια φορά ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για πόλεμο στην Ευρώπη. Και ναι, θα είναι γρήγορος. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός.
Η Ανσάραλα και οι Ένοπλες Δυνάμεις της Υεμένης περιμένουν να συνυπάρξουν τρεις παράγοντες: μια αναπόφευκτη «Ώρα Μηδέν» που θα έχει απήχηση σε όλη τη Δυτική Ασία, την αυξανόμενη ένταση και την εκρηκτικότητα των εσωτερικών βασιλικών και φυλετικών συγκρούσεων στη Σαουδική Αραβία, και την τέλεια συνύπαρξη όλων των κομματιών του παζλ για να εξαπολύσουν την επόμενη «Καταιγίδα της Υεμένης» στη Σαουδική Αραβία.

Όπως έχουν τα πράγματα, το Ριάντ δεν αναγνωρίζει καμία επίθεση που προέρχεται από την Υεμένη, ενώ η Σαναά ανακοινώνει καθημερινά, με ελβετική ακρίβεια, τον αριθμό των σαουδαραβικών αεροπορικών επιδρομών στην Υεμένη, με στόχο αγορές, αγροκτήματα, σπίτια, γέφυρες, υποδομές ύδρευσης, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα: το παροιμιώδες εγχειρίδιο του συνδικάτου του Έπσταϊν.
Το Ιράν, από την πλευρά του, έχει ήδη αυξήσει τα ρίσκα χτυπώντας το κοίτασμα Bu Hasa της ADNOC, νοτιοδυτικά του Άμπου Ντάμπι: ένα από τα μεγαλύτερα χερσαία πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τροφοδοτεί τον στρατηγικό αγωγό Habshan-Fujairah, τη μόνη οδό εξαγωγών των ΗΑΕ που παρακάμπτει το Στενό του Ορμούζ.

Ο σαουδαραβικής ιδιοκτησίας αγωγός φυσικού αερίου Ανατολής-Δύσης χτυπήθηκε πριν από τρεις εβδομάδες και βομβαρδίστηκε ξανά από την Υεμένη νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στο Αμπκάικ.
Ένα σχεδόν ταυτόχρονο χτύπημα στο ADNOC και στο Abqaiq θα μπορούσε να οδηγήσει στην απώλεια έως και 13 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου την ημέρα από την αγορά. Δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά ότι το Ιράν και η Υεμένη είναι ένα και το αυτό. Αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία και καμία ασήμαντη κυβερνοεπίθεση την 11η Σεπτεμβρίου δεν θα το αλλάξει αυτό

.Lo Yemen non ha ancora nemmeno iniziato

Πρόκειται να ξεσπάσει η κόλαση

Πέπε Εσκομπάρ - 04/10/2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Περίοδος κορύφωσης κινδύνου: 30 Σεπτεμβρίου έως 3 Νοεμβρίου. Η Δυτική Ασία πρόκειται να παραδοθεί στις φλόγες.

Ο κοινωνιοπαθητικός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών αγνόησε εντελώς την κινεζική λύση για την κρίση στο Ιράν, η οποία παρουσιάστηκε αυτοπροσώπως στον Λευκό Οίκο από τον Πρόεδρο Xi Jinping την περασμένη Πέμπτη.
Στην ουσία, ο Σι είπε στον Τραμπ ότι η διέξοδος ήταν ακριβώς μπροστά του: η επιστροφή στο μνημόνιο συνεννόησης (MoU), που υπέγραψε και στη συνέχεια ακυρώθηκε από τον Τραμπ. Η Κίνα, υποστήριξε ο Σι, είναι έτοιμη να υποστηρίξει πλήρως αυτή την επιστροφή στη διπλωματία.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο κοινωνιοπαθής απέρριψε όχι μόνο την προσφορά του Xi, αλλά και την επταήμερη, σταδιακή πρόταση του Ιράν για επιστροφή στις διαπραγματεύσεις, την οποία παρουσίασε ο υπουργός Εξωτερικών Araghchi στη Νέα Υόρκη.

Στην πραγματικότητα, αυτός ο συνδυασμός θα πρέπει να θεωρηθεί ως η πρόταση Κίνας-Ιράν: ένα σύνολο οριστικών όρων, που βελτιστοποιήθηκαν από τους Araghchi και Wang Yi σε δύο επόμενες συναντήσεις, στις BRICS στο Νέο Δελχί και στη συνέχεια στο Πεκίνο.
Ο Τραμπ όχι μόνο απέρριψε την προσφορά ειρήνης, αλλά καυχήθηκε επίσης - προς γενική γέλιοποίηση του κόσμου - για τον «πλήρη έλεγχο» των Ηνωμένων Πολιτειών επί του «Πορθμού Τραμπ».

Η χειρονομία του Τραμπ εξόργισε βαθιά τόσο τον Γουάνγκ Γι όσο και τον πρόεδρο Σι. Στην ασιατική κουλτούρα, αυτό μεταφράζεται στη χειρότερη μορφή ταπείνωσης: την απόρριψη μιας επίσημης σύστασης από τα υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης.
Αναμένεται λοιπόν μια κινεζική αντίδραση τόσο σφοδρή όσο μια μεταξωτή κλωστή βουτηγμένη σε δηλητήριο. Το Πεκίνο θα υποστηρίξει την Τεχεράνη ακόμη πιο σθεναρά, με περισσότερους από έναν τρόπους.

Από την πλευρά του, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) απάντησε εντείνοντας περαιτέρω τον έλεγχό του στο Στενό του Ορμούζ. Εντός 48 ωρών, το Ιράν έβαλε φωτιά σε τουλάχιστον 19 πετρελαιοφόρα που προσπαθούσαν να περάσουν από το στενό χωρίς να ακολουθήσουν τις διαδικασίες του IRGC/IRGC, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών δασμών.

Αυτό έχει προκαλέσει ένα viral αστείο σε όλη τη Μέση Ανατολή: κάποιος να πει στον Τραμπ ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό στα Στενά.

Η Τεχεράνη έπαιξε τα διπλωματικά της χαρτιά στη Νέα Υόρκη με αξιοσημείωτη φινέτσα. Όχι μόνο ανάγκασε τον νεοκράσσο/νεοκαλιγούλα/χρυσοδάχτυλο να απορρίψει δημόσια μια προσφορά ειρήνης, αλλά τον ώθησε επίσης να προβλέψει μια νέα τρομοκρατική επίθεση παρόμοια με αυτή κατά του Ιράν μετά τις ενδιάμεσες εκλογές. Τώρα έχει εντυπωθεί στο μυαλό ολόκληρου του πλανήτη ότι αυτός ο κοινωνιοπαθής δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τη χιονοστιβάδα των παγκόσμιων οικονομικών, ενεργειακών και επισιτιστικών κρίσεων που τον πλήττουν. Στην πραγματικότητα, αυτός είναι ο υπεύθυνος.

Προσθέστε σε αυτά την άψογη απόδοση του Προέδρου Πεζεσκιάν, όχι μόνο στο βήμα στα Ηνωμένα Έθνη, αλλά και στη συνάντησή του με τους επικεφαλής αμερικανικών δεξαμενών σκέψης και τους συντάκτες μεγάλων εφημερίδων σε ένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης. Ο Πεζεσκιάν κέρδισε τον πόλεμο των μέσων ενημέρωσης ακριβώς μέσα στο κρησφύγετο του εχθρού: ένα αξιομνημόνευτο κατόρθωμα.
Ο Τραμπ κλείνει την πόρτα που άνοιξε η Τεχεράνη, αλλά ο χρόνος συνεχίζει να κυλάει.

Ο αποκλεισμός του Ορμούζ καταρρέει με γοργούς ρυθμούς. Μεγάλο μέρος του πετρελαίου διακινείται μέσω σαουδαραβικών και ιρακινών δεξαμενόπλοιων, με τόνους πετρογιουάν να αλλάζουν χέρια. Το λαθρεμπόριο είναι ανεξέλεγκτο ακόμη και στον διάδρομο του Ομάν, ο οποίος υποτίθεται ότι ελέγχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με το ιρανικό πετρέλαιο να καταλήγει τόσο σε παράνομα δεξαμενόπλοια που ανήκουν σε σεΐχηδες πετρελαίου όσο και σε επίσημα δεξαμενόπλοια.
Όσον αφορά το λαθρεμπόριο και τις στρατηγικές επιβίωσης, μετά από 47 χρόνια κυρώσεων, κανείς δεν ξεπερνά τους Πέρσες. Αυτό ακριβώς είναι που κρατά πιστούς τους πελάτες ενέργειας, όπως η Κίνα, η Νοτιοανατολική Ασία, ακόμη και η Νότια Κορέα.

Αυτή η Τετάρτη σηματοδοτεί την 45ήμερη προθεσμία που έθεσε η Τεχεράνη για τις 16 Αυγούστου για την άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Τραμπ. Κατά τα άλλα... η 30ή Σεπτεμβρίου είναι επίσης η προθεσμία που έχουν θέσει οι Ιρακινοί για την τελική αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Ιράκ.
Και όλα αυτά συμπίπτουν με την πρόσφατη προθεσμία 4-5 ημερών που έθεσε ο Μοχσέν Ρεζάι, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (SNSC) και de facto αναπληρωτής ηγέτης του Ιράν, για την άρση του αποκλεισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Η προθεσμία αυτή λήγει τη Δευτέρα, δηλαδή σήμερα.

Εν ολίγοις: ενώ η Ουάσινγκτον έκλεινε την πόρτα που άνοιξε η Τεχεράνη, ο χρόνος της Τεχεράνης τελείωνε. Το κανάλι μας Transition Protocol επιβεβαίωσε ότι η πολιτική ηγεσία και η ηγεσία του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης είχαν ήδη αποφασίσει τι θα έκαναν.
Θα διατηρήσουν τη θέση τους μέχρι την Τετάρτη. Και εάν δεν βρεθεί λύση υπό τους όρους που παρουσίασε ο Πρόεδρος Σι στον Τραμπ στο Οβάλ Γραφείο, η Τεχεράνη είναι έτοιμη να κάνει πέντε κρίσιμα βήματα:
Επέκταση του πεδίου της μάχης πέρα ​​από το Ορμούζ μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό. 2. Διατήρηση του δικαιώματος να χτυπήσει οποιοδήποτε αμερικανικό πολεμικό πλοίο επιβάλλει τον αποκλεισμό. 3. Συνεργασία με την Ansarallah για την επέκταση του αποκλεισμού στο Bab al-Mandab. 4. Λήψη προληπτικών μέτρων κατά οποιασδήποτε στρατιωτικής συγκέντρωσης που θεωρείται απειλητική. 5. Περιορισμός της αεροπορίας οποιουδήποτε έθνους που συμμετέχει στον αποκλεισμό.

Χωρίς δισταγμό. Κυριολεκτικά.

Έτσι, αυτή τη στιγμή έχουμε μια δυσοίωνη προειδοποίηση πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό· μια επιβεβαιωμένη απειλή για όλα τα κέντρα ανάπτυξης των ΗΠΑ σε περίπτωση επίθεσης από την Ουάσινγκτον· και μια διακήρυξη δόγματος προληπτικού πολέμου.
Αυτό που δεν έχουμε ακόμη είναι εντολή για άμεση επίθεση σε αμερικανικά πλοία.
Στο μέτωπο της αεροπορίας, το Ιράν θα επικεντρωθεί στην αμοιβαιότητα και όχι στους πυραύλους.
Η θέση της ιρανικής ηγεσίας σχετικά με τις δευτερογενείς κυρώσεις των ΗΠΑ εναντίον σχεδόν οποιουδήποτε αεροδρομίου στον κόσμο που εξυπηρετεί ιρανικές πτήσεις είναι αρκετά σαφής:

«Αν τα αεροπλάνα μας δεν μπορούν να απογειωθούν, ούτε τα δικά σας θα μπορούν.»

Αυτή η δήλωση έγινε από τον Σύμβουλο του Ανώτατου Ηγέτη Μοχάμεντ Μοχμπέρ. Το Σάββατο, ο Μοχσέν Ρεζάι δήλωσε ότι το Ιράν δεν θα απαντήσει στρατιωτικά στην απαγόρευση· διαπραγματεύεται με τα κράτη που επηρεάζονται και έχει «πολλαπλές μη στρατιωτικές επιλογές» για ορισμένα αεροδρόμια.
Εκτός από τις μεγάλες δυνάμεις Κίνα και Ρωσία, πολλά κράτη -συμπεριλαμβανομένων της Τουρκίας, της Μαλαισίας, του Βιετνάμ, του Ουζμπεκιστάν, του Τατζικιστάν και του Καζακστάν- αγνοούν εντελώς την αυτοκρατορική αεροπορική πολιορκία της Περσίας.

Έπειτα, υπάρχει η εξαιρετική περίπτωση του Ιράκ.

Η Ιρακινή Αντίσταση αρχικά ανακοίνωσε την πρόθεσή της να επιτεθεί στα αεροδρόμια του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Στη συνέχεια, αρκετοί υψηλόβαθμοι κληρικοί στη Νατζάφ και την Καρμπάλα πραγματοποίησαν συντονισμένες διαμαρτυρίες, υπονομεύοντας τη νομιμότητα της κυβέρνησης-μαριονέτας στη Βαγδάτη.
Μαζικές διαμαρτυρίες έχουν επίσης κατακλύσει τη Βασόρα, την πλούσια σε πετρέλαιο πρωτεύουσα του Ιράκ, με βαριά οπλισμένες σιιτικές φυλές Βεδουίνων (τις θυμάμαι με αγάπη, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000). Ένας από τους σεΐχηδες τους έδωσε στη Βαγδάτη προθεσμία 48 ωρών για να αποσύρει τη συνενοχή της στην πολιορκία του Ιράν από τις ΗΠΑ. Έτσι, τελικά, μπορεί να υπάρξει εξαίρεση για τις πτήσεις μεταξύ Ιράν και Νατζάφ, κυρίως για τη μεταφορά προσκυνητών.

Το Ρολόι του Ιράν και το Ρολόι των ΗΠΑ: Το Παράθυρο του Υπέρτατου Κινδύνου
Τώρα προχωράμε στο μέτωπο της Ερυθράς Θάλασσας.

Αυτός ο άθλιος «συνασπισμός των προθύμων» - οι αρχηγοί των γενικών επιτελείων της Σαουδικής Αραβίας, της Τουρκίας και του Πακιστάν, που συναντήθηκαν στο Ριάντ την περασμένη Παρασκευή ως μέλη της Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας - έχει περάσει από το μπλα μπλα μπλα σε μια πιθανή προσπάθεια επιχειρησιακών συμφωνιών, ενώ δεν έχει ανακοινώσει κοινές επιθέσεις κατά της Υεμένης.

Η Ανσαράλα σίγουρα δεν τρομοκρατείται. Εκτόξευσαν μη επανδρωμένα αεροσκάφη προς το Ριάντ και πυραύλους προς το Χαμίς Μουσάιτ, αποκαλώντας τις επιχειρήσεις τους «πρόβα τζενεράλε» για μια κλιμάκωση πλήρους κλίμακας.

Απλώς περιμένετε την επερχόμενη καταιγίδα στην Υεμένη.

Η Υεμένη βρίσκεται σε έξαλλη κατάσταση μετά τον βομβαρδισμό μιας πολυσύχναστης αγοράς στην Ταΐζ από τους Σαουδάραβες, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας τουλάχιστον 50 ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, σύμφωνα με μια προκαταρκτική εκτίμηση. Αυτό φαίνεται να υποστηρίχθηκε άμεσα από τις υπηρεσίες πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης (ISR) της CENTCOM και την αίρεση του θανάτου.
Σύμφωνα με πηγές της Υεμένης στη Σαναά, η Ανσάραλα μπορεί να βρίσκεται στα πρόθυρα επιβολής αεροπορικού εμπάργκο στη Σαουδική Αραβία. Το Ριάντ ήδη βυθίζεται σε κρίση, με την Google και τους δυτικούς δορυφόρους να αναγκάζονται να λογοκρίνουν τα στοιχεία για την καταστροφή υποδομών και πετρελαιοπηγών στο Ριάντ, την Τζιζάν, την Άμπχα και τη Νατζράν.

Συνεπώς, η πιθανότητα σημαντικών ενεργειών από το Ιράν ή/και την Ανσάραλάχ εναντίον ναυτικών περιουσιακών στοιχείων των ΗΠΑ, ευρύτερων θαλάσσιων διαδρόμων ή της παράκαμψης της Σαουδικής Αραβίας προς το Γιανμπού παραμένει υψηλή μέχρι το τέλος αυτής της εβδομάδας.
Ωστόσο, το πιο πιθανό αποτέλεσμα παραμένει μια έντονα στρατιωτικοποιημένη αντιπαράθεση στην οποία η Τεχεράνη, στις 30 Σεπτεμβρίου, απλώς θα στείλει σήματα αντί να επιτεθεί.

Είναι γνωστό γεγονός: η περίοδος μεταξύ του ιρανικού ρολογιού και του ρολογιού της Ουάσινγκτον – από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 3 Νοεμβρίου – είναι πλέον το Παράθυρο Μέγιστου Κινδύνου.

Οι αληθινοί πόλοι του αραβικού πολιτισμού έναντι των ηλίθιων καμηλοπαρδάλεων

Και αυτό μας φέρνει σε μια βασική αποκάλυψη από μια εσωτερική πηγή στη συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ Κίνας, Πακιστάν και Ιράν. Η πηγή επιβεβαίωσε ότι, μετά την επίσκεψη του Xi στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Wang Yi και ο υπουργός Εξωτερικών του Πακιστάν, Ishaq Dar, είχαν μια άμεση, άκρως απόρρητη συνομιλία.
Το Πεκίνο έχει εγκαταλείψει την Ουάσινγκτον και τώρα παίζει ξανά τα χαρτιά του μέσω της Ισλαμαμπάντ, αναθέτοντας ανοιχτά στα υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης την ανάσχεση της κρίσης. Οι Πακιστανοί έχουν αναλάβει την εντολή να παρέμβουν εκ μέρους του Πεκίνου και της Τεχεράνης τόσο με τον Τραμπ όσο και με τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν πριν η κατάσταση φτάσει σε κρίσιμο σημείο αυτή την εβδομάδα.
Το συμπέρασμα είναι ότι το Πακιστάν σίγουρα - κανείς δεν ξέρει τίποτα για την Τουρκία - δεν θα υποστηρίξει τη Σαουδική Αραβία στην φερόμενη ως σχεδιαζόμενη μαζική επίθεσή της εναντίον της Υεμένης.

Αυτό έχει επιβεβαιωθεί από μια άλλη έγκυρη πηγή στην Ισλαμαμπάντ· η πακιστανική κυβέρνηση έχει σίγουρα κάνει τους υπολογισμούς της: η βοήθεια στη διάσωση του ανεπανόρθωτου οίκου των Σαούντ θα θάψει τον ρόλο του Πακιστάν ως μεσολαβητή μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, καθιστώντας το τόσο νεκρό όσο η νεκρή γάτα του Μνημονίου Συνεννόησης της Ισλαμαμπάντ.
Δεν είναι ποτέ αρκετό να θυμόμαστε ότι για αιώνες, η Βαγδάτη, η Δαμασκός, το Κάιρο και η Σαναά αντιπροσώπευαν τα πραγματικά πολιτισμικά κέντρα των κοσμοπολίτικων Σούφι Αράβων. Τίποτα σαν τους ηλίθιους καμηλοπαρδάλεις που αποτελούν τον αποκρουστικό Οίκο των Σαούντ.

Και αυτό συνδέεται με τις δύο κύριες κατηγορηματικές επιταγές της ομάδας Epstein.

Θέλουν την καταστροφή της Περσίας—την πυρηνική γενοκτονία που ανακοινώθηκε στο βήμα του ΟΗΕ από τον κοινωνιοπαθητικό Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτό θα πρέπει να προστεθεί η καταστροφή του Άξονα της Αραβικής Αντίστασης—στον Λίβανο, το Ιράκ και την Υεμένη. Και στη συνέχεια η καταστροφή των ηλίθιων σεΐχηδων του πετρελαίου του GCC, επειδή θα παρέμεναν πολύ πλούσιοι, με επιρροή και ενδεχομένως απρόβλεπτοι ακόμη και μετά το τέλος του Άξονα της Αντίστασης.

Ο ηγέτης της αίρεσης του θανάτου της Μέσης Ανατολής πέταξε «κρυφά» με ιδιωτικό αεροπλάνο στο Άμπου Ντάμπι την Κυριακή για να συναντηθεί με τον MbZ. Πέρασε όλη την ημέρα στα Εμιράτα. Δεν υπήρξαν διαρροές σχετικά με τη συνάντηση. Αυτό έγινε αμέσως αφότου ο ηγέτης της αίρεσης του θανάτου δαιμονοποίησε για άλλη μια φορά το Ιράν στον ΟΗΕ.

Είναι πλέον σαφές ότι η Υεμένη και η Περσία είναι ένα και το αυτό - τα δύο προνομιούχα μέτωπα του θεάτρου πολέμου στη Μέση Ανατολή. Δώστε προσοχή στις συνέπειες αυτής της «μυστικής» συνάντησης μεταξύ της αίρεσης του θανάτου και των Αράβων Σιωνιστών. Η Μέση Ανατολή πρόκειται να τυλιχτεί στις φλόγες.

Si scatenerà l’inferno

Η ηρεμία πριν από την κρίση

Πέπε Εσκομπάρ - 24 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις λογική σε ένα παράλογο γεωπολιτικό σύμπαν όπου τίποτα δεν έχει σημασία και ο Ηγεμόνας είναι εντελώς εκτός ελέγχου.

Αυτή υποτίθεται ότι ήταν η ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Η στιγμή που το Συνδικάτο του Έπσταϊν θα διασκέδαζε τους πλέον σε κώμα εκπροσώπους του Παγκόσμιου Νότου που είχαν συγκεντρωθεί στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, αποπλανώντας τους με μια σειρά από «δώρα», αποσπώντας τους την προσοχή από την επικείμενη Μεγάλη Καταστροφή και αποσπώντας την προσοχή από την ιλιγγιώδη ταχύτητα της κατάρρευσης της Pax Americana.

Ας προχωρήσουμε στην Τετάρτη, όταν θα πραγματοποιηθεί η πρώτη ημέρα των συζητήσεων στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, με τους Νεο-Κράσσο/Νεο-Καλιγούλα/Χρυσοδάχτυλο/Ψυχωτικό Παιδί να αναμένεται να εκφωνήσουν μια ομιλία.
Την ίδια ημέρα, θα συναντηθεί με σεΐχηδες του πετρελαίου του Κόλπου για κάτι που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα είδος συμφωνίας αυτοκτονίας.
Και στη συνέχεια, την Παρασκευή, ο ίδιος ο Xi Dada θα φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για επίσημη κρατική επίσκεψη. Οι σπίθες (αόρατες) είναι εγγυημένες ότι θα πετάξουν.
Όλα αυτά θα διασφάλιζαν ότι η σχεδόν αναπόφευκτη νέα τρελή επίθεση εναντίον του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης θα μπορούσε να αναβληθεί κατά λίγες ημέρες.
Αλλά στη συνέχεια η υστερία επανήλθε, καθώς πανικοβλημένοι ιμπεριαλιστές ήρθαν αντιμέτωποι με ορισμένα συγκλονιστικά γεγονότα επί τόπου, από τη μείωση στο μηδέν των εξαγωγών πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας μέχρι το «κάψιμο, μωρό μου, κάψιμο» στο αεροδρόμιο του Ριάντ.

Ξεκινά ο βροντερός βρυχηθμός των λαμπερών κατσαρίδων που σπεύδουν να ξεφύγουν. Φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι το να χτυπήσουν ξανά το Ιράν αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς η κλιμάκωση θα ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο - με την Τεχεράνη τελικά να εξοντώνει τους τρομοκρατημένους σεΐχηδες του πετρελαίου.
Έτσι, οι κατσαρίδες ανακάλυψαν, εις βάρος τους, ότι ό,τι και να συμβεί, το Ιράν είναι καταδικασμένο να γίνει ο ηγεμόνας του πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο.

Και τώρα το Πακιστάν και η Τουρκία - τα άλλα δύο μέλη της απίστευτα ύποπτης «Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας» - πανικοβάλλονται από κοινού, υπόσχοντας να υπερασπιστούν τη Σαουδική Αραβία ακόμη και με τη βία.
Για να λάβουμε υπόψη τα συμφραζόμενα, ας στραφούμε στον εκπρόσωπο της Ανσαράλα, Μοχάμεντ Αλ-Μπουχάιτι:
«Μα τον Θεό, αν η Τουρκία ή το Πακιστάν παρέμβουν, θα τους χτυπήσουμε με σιδηρά γροθιά. Και όπως τιμωρούμε σήμερα τη Σαουδική Αραβία, θα τους τιμωρήσουμε κι αυτούς».
Αυτή ήταν η ευγενική συμβουλή του πρεσβύτερου αλ-Μπουχάιτι. Ο νεότερος αλ-Μπουχάιτι, ο Χουσεΐν, δημοσιογράφος, ήταν ακόμη πιο σκληρός: αν το Πακιστάν επιτεθεί στην Υεμένη, η Υεμένη δεν θα επιτρέψει σε κανένα πακιστανικό εμπορικό πλοίο να διασχίσει την Ερυθρά Θάλασσα· θα εξαπολύσει άμεση επίθεση στο Πακιστάν· και θα θεωρήσει το Πακιστάν σιωνιστικό εταίρο.
Πώς καταρρέει ο οίκος των Σαούντ

Βρισκόμαστε τώρα σε μια φάση φρενήρους κλιμάκωσης. Το ενεργειακό «σοκ και δέος» είναι πάνω μας. Όλα τα αποθέματα έχουν εξαντληθεί: τα Στρατηγικά Αποθέματα Πετρελαίου των ΗΠΑ (SPR), ο αγωγός Ανατολής-Δύσης της Σαουδικής Αραβίας (για τουλάχιστον ένα μήνα, ίσως και περισσότερο) και η μεθοδική και σημαντική μείωση των εισαγωγών πετρελαίου από την Κίνα.
Το μόνο που απομένει είναι η Φουτζέιρα, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η οποία διαχειρίζεται μόνο 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αλλά αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτίθεντο στον Άξονα της Αντίστασης, ακόμη και αυτό θα εξαφανιζόταν εν ριπή οφθαλμού.
Η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να εξάγει πετρέλαιο ή/και φυσικό αέριο. Επομένως, για τον MbS, τον αδέξιο και μόνο υπεύθυνο λήψης αποφάσεων, υπάρχει μόνο μία διέξοδος: η παράδοση. η αποδοχή των όρων της Υεμένης. και η αναμονή για το νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει τις τρεις νότιες επαρχίες που κατασχέθηκαν από τους Βρετανούς και παραχωρήθηκαν στους Σαουδάραβες το 1934.

Το να μην τα παρατήσει σημαίνει ότι οι ήδη ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης του Οίκου των Σαούντ είναι μικρές.

Ο Άλαστερ Κρουκ, σε εξαιρετική φόρμα, τα κατάφερε τέλεια. Η αστραπιαία εκστρατεία της Ανσαράλα και των Ενόπλων Δυνάμεων της Υεμένης είχε σχεδιαστεί εδώ και επτά χρόνια. Η Σαναά υιοθετεί ένα πολύ μακροπρόθεσμο όραμα. Αυτό αντιπροσωπεύει την πλήρη ανάληψη της ευθύνης της διαδικασίας από την Υεμένη, αλλά με ένα αποτέλεσμα που ευθυγραμμίζεται πλήρως με την Τεχεράνη.
Υπάρχει μια εντυπωσιακή παραλληλία με το Αφγανιστάν πριν από πέντε χρόνια — μια ιστορία που παρακολούθησα λεπτομερώς. Η τότε κυβέρνηση-μαριονέτα του Γάνι κατέρρευσε σε μόλις δέκα ημέρες λόγω της υπομονετικής διασύνδεσης των φυλών Παστούν που διεξήχθη υπό την αιγίδα του στρατηγού Σουλεϊμανί.
Τώρα είναι η ίδια διαδικασία, με τη συμμετοχή Αράβων φυλετικών ηγετών. Είναι μια ιδέα που εύκολα πωλείται. Το υβριδικό «Σαουδικό» κράτος χτίστηκε γύρω από έναν υπερ-σεκταριστικό πυρήνα Ουαχαμπιτών, μια ομάδα αναλφάβητων Βεδουίνων που εκτρέφουν καμήλες, με μια ενιαία οικογένεια να μονοπωλεί το χρήμα, την πολιτική εξουσία και όλες τις αποφάσεις.
Πολλές από τις περίπου 100 φυλές δεν θα δυσκολευτούν να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία που στοχεύει στην ενσωμάτωση του Βασιλείου σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί σύμπλεγμα Ιράν-Ανσάρα. Θα πάρουν πίσω το πετρέλαιό τους. Η Σαουδική Αραβία δεν θα περιορίζεται πλέον σε Αμερικανό υποκατάστατο της περσικής εξουσίας. Και αυτό θα είναι το τέλος του δωρεάν γεύματος για τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Η Κίνα μπορεί μόνο να εγκρίνει αυτό το όραμα.

Οι πετρελαιο-σεΐχηδες έχουν επιλέξει σε ποια πλευρά θα είναι

Η Σαναά ουσιαστικά έστειλε ένα σαφές μήνυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Ομάν. Η Υεμένη θα επιτεθεί μόνο σε σαουδαραβικά πλοία - όχι σε αμερικανικά ή διεθνή. Αυτό ισχύει εφόσον η Ουάσιγκτον δεν επιτεθεί στην Υεμένη. Ωστόσο, εάν συμβεί αυτό, η Υεμένη θα καταστρέψει την αμερικανική βάση στο Τζιμπουτί, η οποία είναι απαραίτητη για την επιτήρηση ολόκληρου του Κέρατος της Αφρικής.
Το βασικό ερώτημα τώρα είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες -και το Σύμφωνο της Μέκκας- έχουν πραγματικά εγκαταλείψει τη Σαουδική Αραβία. Ή αν πρόκειται απλώς για μια θολούρα ανακατατάξεων που προηγούνται μιας συντονισμένης επίθεσης -με τη συμμετοχή του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου- εναντίον της Ανσαράλα.
Εάν συμβεί αυτό, η Τεχεράνη έχει καταστήσει σαφές κατηγορηματικά ότι θα στοχεύσει αμερικανικά στρατιωτικά και εμπορικά περιουσιακά στοιχεία σε όλο τον Κόλπο, ειδικά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, μέχρι και το Ιράκ.

Ο Υποστράτηγος Μοχσέν Ρεζάι, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν και προσωπικός εκπρόσωπος του ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ, συνόψισε την κατάσταση σε μία μόνο πρόταση: «Τους προσκαλέσαμε [τις χώρες του GCC] στη συνάντηση της Σαλάλα [στο Ομάν]... και εκείνοι ανταπέδωσαν με μια μυστική συνάντηση στη Γερμανία με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ και το Ισραήλ».
Αυτό είναι όλο. Το Ιράν έχει προσκαλέσει τους «σεΐχηδες του πετρελαίου» του GCC σε ένα κοινό περιφερειακό τραπέζι. Το GCC επέλεξε αντ' αυτού το τραπέζι Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ.
Ο Ρεζάι περιέγραψε περαιτέρω πώς το Ιράν αναβάθμισε τους υπερηχητικούς πυραύλους του από Mach 6 σε Mach 10, επέκτεινε τον ηλεκτρονικό πόλεμο και την αεράμυνα και είναι πλέον ικανό να χτυπήσει αμερικανικά πλοία οπουδήποτε στον - μακρινό - Ινδικό Ωκεανό.

Έπειτα, υπάρχει ο πύραυλος κατά πλοίων που θρυμματίζεται σε 80 βλήματα, ο οποίος δοκιμάστηκε με επιτυχία σε αμερικανικό αεροπλανοφόρο. Το Πεντάγωνο παραμένει σιωπηλό για το θέμα.

Ο Ρεζάι, με πολλούς τρόπους, συμβούλεψε ευγενικά το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να αποχωρήσει από το Ντοτζ -δηλαδή, τον Ινδικό Ωκεανό- πριν πυροδοτηθούν ξανά οι φλόγες. Ας επιστρέψουμε για άλλη μια φορά στον νεαρό αλ-Μπουχάιτι: «Αναμένεται σοβαρή κλιμάκωση από τη Σαουδική Αραβία τις επόμενες ημέρες... Αυτό θα ακολουθηθεί από μια ξαφνική απάντηση αντιποίνων που θα κάνει τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της να ξεχάσουν την απώλεια της Μόχα και του Μπαμπ αλ-Μαντάμπ».

Επομένως, το συνδικάτο του Έπσταϊν μπορεί να σχεδίαζε μια σόλο επιχείρηση στην Υεμένη, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι το Ιράν και η Υεμένη συνεργάζονται.

Σεβαστείτε τους όρους του Ιράν. Διαφορετικά...

Η Τεχεράνη κοινοποίησε τους νέους όρους της στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Κατάρ, αν και ο Ρεζάι συνέχισε να αποκαλεί «την σεβαστή πακιστανική κυβέρνηση» έναν αξιόπιστο συμβουλευτικό εταίρο.
Οι όροι περιλαμβάνουν την αποδέσμευση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων και την άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Τραμπ. Ο Ρεζάι δήλωσε ότι υπήρχαν επτά όροι, αλλά αποκάλυψε μόνο έξι. Η λίστα δεν περιελάμβανε την «άρση των οικονομικών κυρώσεων». Το πρώτο σημείο που δημοσιοποιήθηκε ήταν «ο τερματισμός του πολέμου σε όλα τα μέτωπα».
Αυτό ακριβώς ήταν γραμμένο στην αρχή του μνημονίου συνεννόησης της «νεκρής γάτας».
Το μνημόνιο συνεννόησης του Ιουνίου περιείχε ήδη εξαιρέσεις για τις εξαγωγές αργού πετρελαίου και μια ρήτρα για τη μη επιβολή νέων κυρώσεων.
Έπειτα, υπάρχει το ζήτημα της αμοιβαιότητας στο Στενό του Ορμούζ. Αυτό αποτελεί μέρος της διαπραγματευτικής στρατηγικής της Τεχεράνης. Ο Ρεζάι δήλωσε ότι το Ιράν βρίσκεται «ένα βήμα μακριά» από την ανακοίνωση συμφωνίας για τη διαχείριση του Στενού του Ορμούζ με το Ομάν, η οποία θα μπορούσε να απαιτήσει περιφερειακή έγκριση.

Μια περιγραφή από το Tasnim αποκαλεί τη συμφωνία «ένα βήμα προς την άσκηση κυριαρχίας από το Ιράν επί του Πορθμού». Εν τω μεταξύ, ο υπουργός Εξωτερικών Αραγτσί δήλωσε στον ομόλογό του και φίλο του Γουάνγκ Γι στο Πεκίνο ότι το Ιράν «έχει συμφωνήσει σε ένα σχέδιο με το Ομάν για το άνοιγμα του Πορθμού». Στη συνέχεια, την Κυριακή, ο Γκαλιμπάφ επανέλαβε ότι το Πορθμό του Ορμούζ θα παραμείνει κλειστό μέχρι να πληρωθούν οι όροι του Ιράν.
Η απάντηση της Ουάσινγκτον την Κυριακή ήταν μια παραληρηματική ρητορική—ως συνήθως. Το «Νεο-Κράσο/Ψυχοπαθές Παιδί» δήλωσε στο Fox News ότι βρισκόταν σε «φάση λήψης αποφάσεων». Και μετά έκανε μια διαγαλαξιακή γκάφα: αποφασίζει «αν και πότε θα ανατινάξω ολόκληρο το έθνος».

Δεν χρειάζονται σχόλια.

Ουσιαστικά έχει τρεις επιλογές: 1. Νέες επιθέσεις. 2. Να αφήσει το Ιράν να «σαπίσει» οικονομικά (αυτό είναι το σχέδιο προς το παρόν). 3. Μια συμφωνία. Με βάση την κοινή λογική, είπε επίσης ότι «πιθανώς θα ήταν πρόθυμος» να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Πεζεσκιάν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Οι Ιρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, από την πλευρά τους, ισχυρίστηκαν ότι έχουν πληροφορίες ότι η Ουάσινγκτον αποφάσισε, «με το πράσινο φως ορισμένων χωρών της περιοχής», να επαναλάβει τις επιχειρήσεις και απείλησαν με «συνεχείς, αποτελεσματικές και επώδυνες επιθέσεις».

Όσον αφορά τη συνολική εικόνα, το Πακιστάν επέμεινε ότι δεν συζητείται καμία στρατιωτική απάντηση σχετικά με την Υεμένη. Η Τουρκία «δεν θέλει να εμπλακεί στη σύγκρουση». Ωστόσο, ο στρατιωτικός εκπρόσωπος του Πακιστάν δεσμεύτηκε να ακολουθήσει την εντολή και το Υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε «ορισμένες αναπτύξεις» εντός της Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας. Πηγές εντός της Ισλαμαμπάντ ορκίζονται ότι αυτό είναι απλώς επιφανειακό: το Πακιστάν δεν μπορεί να αντέξει να συρθεί σε έναν πόλεμο εναντίον της Ανσαράλα.

Το γεγονός είναι ότι το συνδικάτο του Έπσταϊν απλά δεν έχει την πολυτέλεια να μην δράσει (η έμφαση προστέθηκε). Σκεφτείτε τις δύσκολες συνθήκες: ήδη δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάρρευση του νομίσματος, τη διαταραχή της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων και την εκτεταμένη έλλειψη πετρελαίου και ντίζελ. Χρειάζονται μαζικές τακτικές αντιπερισπασμού.
Εν τω μεταξύ, το επαναστατικό κύμα στην Υεμένη επιταχύνει το χρονοδιάγραμμα για την αναμέτρηση. Ενώ το Ιράν επικεντρώνεται στη διασφάλιση μιας οριστικής μεσοπρόθεσμης καταστροφής τύπου «νεο-Κράσο/Χρυσοδάχτυλος/Ψυχονήπιο», ταυτόχρονα βελτιώνει το νέο του επιθετικό δόγμα: δηλαδή, να είναι έτοιμο να εξαπολύσει προληπτικό χτύπημα με το παραμικρό σημάδι αναταραχής από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις λογική σε ένα παράλογο γεωπολιτικό σύμπαν όπου τίποτα δεν έχει σημασία και ο Ηγεμόνας είναι εντελώς εκτός ελέγχου. Κι όμως, εμείς επιμένουμε.

Είμαστε όλοι αναβάτες της (επερχόμενης) καταιγίδας.

La calma prima della resa dei conti

Ο αποτυχημένος δωροδόκος(διαφθορέας)

«Λέμε ψέματα, εξαπατούμε, κλέβουμε». Αυτό παραδέχτηκε ο Μάικ Πομπέο, πρώην επικεφαλής της CIA και ισχυρός άνδρας της πρώτης προεδρίας του Τραμπ. Σίγουρα δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά προερχόμενος από τους ίδιους τους ψεύτες, τους απατεώνες και τους κλέφτες, σίγουρα προσφέρει μια ματιά στην μυστική εξουσία. Ωστόσο, τα πράγματα έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο που το να κοιτάς μέσα από την κλειδαρότρυπα μοιάζει σαν να κοιτάς σε ένα έρημο μπουντουάρ. Έχει μαθευτεί, για παράδειγμα, ότι ο Τραμπ προσπάθησε δύο φορές να επιλύσει την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει με την επιθετικότητά του εναντίον του Ιράν, δωροδοκώντας πρώτα τον διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Βαχιντί, και στη συνέχεια τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού, Ασίμ Μουνίρ, και τις δύο φορές ανεπιτυχώς. Δεν προκαλεί έκπληξη, γιατί προφανώς αυτή είναι η μέθοδος που ο Ντόναλντ χρησιμοποιούσε πάντα στις δικές του επιχειρηματικές συναλλαγές, αλλά το γεγονός ότι έχει καταλήξει να χρησιμοποιεί αυτόν τον τρόπο λειτουργίας στις διεθνείς υποθέσεις είναι ένα σημάδι πραγματικής απελπισίας και ακόμη περισσότερο της γεροντικής άνοιας που πλήττει το αμερικανικό σύστημα. Σύμφωνα με τον Πέπε Εσκομπάρ, ίσως έναν από τους πιο φημισμένους γεωπολιτικούς αναλυτές στον κόσμο, η Ουάσινγκτον είχε ήδη δημιουργήσει ένα άμεσο κανάλι επικοινωνίας με τον Βαχίντι τον περασμένο Μάιο μέσω του Νετσιρβάν Μπαρζανί, προέδρου της Περιφέρειας του Ιρακινού Κουρδιστάν, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε μέχρι τις τελευταίες εβδομάδες, όταν έγινε μια προσπάθεια να εξαγοραστεί αυτή η βασική προσωπικότητα για να διχαστεί η ιρανική ηγεσία. Στα υψηλότερα κλιμάκια των Φρουρών της Επανάστασης προσφέρθηκαν δισεκατομμύρια δολάρια για να προδώσουν, ιρανικές πηγές μιλούν εκτενώς για αυτό, αλλά ένας συνδυασμός του μάλλον κατακερματισμένου συστήματος διοίκησης του Ιράν, ένας συνδυασμός περσικής υπερηφάνειας, κάτι που είναι αδιανόητο για οποιονδήποτε Αμερικανό ηλίθιο, ένας συνδυασμός του γεγονότος ότι η επίδειξη της προθυμίας κάποιου να κάνει οτιδήποτε σημαίνει ότι μπορεί να αποσπάσει πολύ περισσότερα από τον διαφθορέα, και του γεγονότος ότι για κάθε δισεκατομμύριο Αμερικάνικο η Κίνα μπορεί να βάλει δέκα στη ζυγαριά - όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν υπονομεύσει αυτήν την Τραμπιανή, θα μπορούσε κανείς να πει ακόμη και παγκοσμιοποιημένη, προσέγγιση στο θέμα. Αυτό εξηγεί επίσης την αποτυχία με τους Πακιστανούς, οι οποίοι συνήθως είναι πολύ πιο δεκτικοί στα χρυσά «στηρίγματα» της Ουάσινγκτον.

Δεν μπορούμε απλώς να προσεγγίσουμε το ζήτημα σαν να πρόκειται να πάρουμε οποιαδήποτε μαριονέτα και να την μετατρέψουμε σε επικεφαλής μιας έγχρωμης επανάστασης σε μια μικρή χώρα, ίσως τη Νότια Αμερική, όπου μεγάλα έθνη δεν υπάρχουν ακόμη, παρά το εδαφικό τους μέγεθος. Το γεγονός ότι αυτή η τακτική λειτούργησε στη Βενεζουέλα δεν σημαίνει ότι είναι επιτυχημένη παντού και σε άλλα πολιτιστικά πλαίσια. Και πάνω απ' όλα -ακόμα κι αν είμαστε εντελώς κυνικοί- δεν μπορούμε καν να σκεφτούμε να το κάνουμε ενώ χάνουμε. Και στην πραγματικότητα, αυτό, σε συνδυασμό με την έκταση της κατάστασης στη Δύση, όπου η εκλογική απάτη και η διαφθορά είναι πλέον αμέτρητες, καταδεικνύει ξεκάθαρα πώς η αμερικανική κυβέρνηση αισθάνεται σαν ηττημένη και δοκιμάζει κάθε κόλπο στην εργαλειοθήκη της για να βγει από αυτήν. Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Τραμπ έκανε πρόσφατα βήματα προς τη Βόρεια Κορέα, απαιτώντας δέκα δισεκατομμύρια από τη Νότια Κορέα για να την «υπερασπιστεί», ο Ντόναλντ μοιάζει με ένα είδος ετοιμόρροπου νονού που δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η χρυσή εποχή του έχει περάσει προ πολλού. Τώρα μας ζητούνται δωροδοκίες, όπως συνέβη με την Ευρώπη με τους δασμούς και το αίτημα για μια τρελή αύξηση των δαπανών για το ΝΑΤΟ.

Αλλά αυτό είναι απολύτως κατανοητό: Ο Σκοτ ​​Μπέσεντ, Υπουργός Οικονομικών, δεν μπορεί πλέον να βρει ξένους αγοραστές για τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα, τα οποία μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν η Μέκκα των ΗΠΑ, επιτρέποντάς τους να δανείζονται χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τα οικονομικά θεμελιώδη μεγέθη. Επομένως, πρέπει να αυξήσουν τις εκδόσεις, να αυξήσουν επικίνδυνα τις αποδόσεις και, πάνω απ' όλα, να βασίζονται στην εγχώρια αγορά: ένας τρόπος να πουν ότι έχουν φτάσει επιτέλους στο τέλος τους. Αλλά το σχέδιο για την κατάσχεση των πόρων άλλων ανθρώπων, ουσιαστικά αυτό που ανέπτυξε η ελίτ των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες, αποτυγχάνει θεαματικά και απροσδόκητα. Και τώρα υπάρχουν ακόμη περισσότερα προβλήματα.

Il corruttore fallimentare | il Simplicissimus

Το Νέο Μεγάλο Παιχνίδι, επανεξετασμένο

από τον Πέπε Εσκομπάρ - 16 Αυγούστου 2026

Πηγή: Ιδέες&Δράση

Μερικοί πύραυλοι της Υεμένης που στόχευαν τα σαουδαραβικά διυλιστήρια ήταν αρκετοί για να αφυπνίσουν τους «ηγέτες» της Ούμμα. Οι περισσότεροι από 100.000 Παλαιστίνιοι που σκοτώθηκαν στη Γάζα από την αίρεση του θανάτου δεν το έκαναν. Η σουνιτική συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν παραμένει ένα αίνιγμα. Ή ίσως πρόκειται για μια ελάχιστα αξιόπιστη και κατώτερης ποιότητας δομή - πλήρης με ευκαιρίες για φωτογραφίες και ελάχιστη ανταλλαγή πληροφοριών. Το πλήρες κείμενο δεν έχει δημοσιοποιηθεί. Όλα είναι μάλλον ασαφή, με μόνη έμφαση τη «συλλογική αποτροπή».

Εναντίον ποίου; Εξαρτάται από την οπτική γωνία. Όλες οι επιλογές - Eretz-Israel, Ηνωμένες Πολιτείες-Israel, Ινδία (σε περίπτωση επίθεσης στο Πακιστάν) - θα μπορούσαν να εξεταστούν. Η βασική έννοια είναι «θα μπορούσε».

Σε αυτό προστίθενται οι αμέτρητοι περιορισμοί της Τουρκίας εντός του ΝΑΤΟ: μια πραγματική φωλιά εχιδνιών. Σημαντικό είναι ότι η Τουρκία ενημέρωσε το Ιράν πριν υπογράψει τη Συμφωνία της Μέκκας. Περαιτέρω επίπεδα προπαγάνδας υποδηλώνουν ακόμη και ότι το Ιράν μπορεί να ενταχθεί στη συμφωνία σε μεταγενέστερο στάδιο, καθώς το Ριάντ, θεωρητικά, απορρίπτει τις στρατιωτικές επιθέσεις κατά της Τεχεράνης και το Ιράν θα μπορούσε να προστατευθεί από την πυρηνική ομπρέλα του Πακιστάν.

 

 

Για άλλη μια φορά, η γεωγραφία θα υπαγορεύσει τους κανόνες.

Η Τουρκία θα παραμείνει στο ΝΑΤΟ —καθώς οι τουρκικές ελίτ είναι ουσιαστικά ατλαντικές. Η Σαουδική Αραβία θα πρέπει να κάνει θαύματα για να απελευθερωθεί από την ομπρέλα ασφαλείας των ΗΠΑ—και από το ινδικό ανθρώπινο δυναμικό. Προτεραιότητα του Πακιστάν είναι η Κίνα και οι Νέοι Δρόμοι του Μεταξιού, καθώς και ο αγωγός IP από το Ιράν. Η Μέκκα είναι ουσιαστικά ένα θέατρο αποτροπής. Ένα διαφορετικό και πιο ενδιαφέρον σενάριο θα περιελάμβανε την εκμετάλλευση του Μεγάλου Τουράν —ενός βασικού τουρκικού στόχου— προς όφελος του αμερικανο-σιωνιστικού συνασπισμού. Αυτό θα υποδήλωνε μια νεοοθωμανική αναβίωση, που τώρα αναδιαμορφώνεται ως ηγεσία των αραβικών υποθέσεων της κομπραδόρ.

Είναι σαν η Άγκυρα να αναδημιουργεί την οθωμανική ιεραρχία, τοποθετώντας τον εαυτό της στο κέντρο - με στόχο να «σώσει» τους Σιωνιστές και τους Σαλαφιστές από τους εαυτούς τους. Φαίνεται ότι η ιδέα της Μέκκας προήλθε από τον ίδιο τον MbS (κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα, δεδομένης της εξαιρετικά αδιαφανούς κατάστασης στο Ριάντ). Δεδομένου ότι το Ριάντ στερείται της δυνατότητάς του να εξάγει πετρέλαιο μέσω της Ερυθράς Θάλασσας λόγω της Υεμένης - και θα μπορούσε ακόμη και να χάσει τα πετρελαιοπηγήματά του εάν η κατάσταση επιδεινωθεί - γιατί να μην επικεντρωθούμε στον καλοήθη νεοοθωμανισμό;

Γιατί οι ΗΠΑ δεν θα άρουν ποτέ τις κυρώσεις κατά του Ιράν

Εν τω μεταξύ, στο Ιράν, υπό την ηγεσία του αναδιοργανωμένου Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (SNSC) του ηγέτη Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, η καθιερωμένη συναίνεση είναι ότι η Τεχεράνη δεν θα συμβιβαστεί ποτέ, ειδικά στην τρέχουσα κατάσταση «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη».

Η Ουάσινγκτον πρέπει να εκπληρώσει μια σειρά από πολύ αυστηρούς όρους πριν ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ, όπως: Να το θεωρήσει ως έκκληση για παράδοση των ΗΠΑ: μια συνθηκολόγηση σε όλα τα μέτωπα - από το "να κυνηγούν το χρήμα" έως την στρατιωτική απέλαση, την άρση των κυρώσεων και τον πλήρη έλεγχο του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν. Τέλος στις απειλές και τις "προσβολές" των ΗΠΑ. Οριστικό τέλος στους πολέμους των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν και των συμμάχων του στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Υεμένη και το Ιράκ. Άρση του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ και απόσυρση όλων των αμερικανικών δυνάμεων. Αποζημίωση όχι μικρότερη από 300 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές ζημιές. Άρση όλων των κυρώσεων. Άνευ όρων απελευθέρωση όλων των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων. Δικαίωμα του Ιράν να επιβάλλει φόρο έως και 7% στη διαμετακόμιση εμπορευμάτων. Απαγόρευση στα αμερικανικά και ισραηλινά πλοία. και Φόρος 20% στα πλοία για παραβίαση των όρων. Ακόμα και οι κόκκοι άμμου κατά μήκος του Παλαιού και του Νέου Δρόμου του Μεταξιού γνωρίζουν ότι το τεράστιο χρέος των ΗΠΑ αναζητά νέους μηχανισμούς για να τροφοδοτήσει τον έλεγχό του επί των φυσικών πόρων - από το πετρέλαιο και τον χρυσό έως τα ορυκτά σπάνιων γαιών. Και αυτοί οι φυσικοί πόροι πρέπει να αποτιμώνται σε δολάρια ΗΠΑ και πετροδολάρια. Το Ιράν -ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της Ευρασίας- κατέχει απολύτως όλα όσα χρειάζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο, είναι κυρίαρχο, ανεξάρτητο και στενά συνδεδεμένο με τη στρατηγική εταιρική σχέση μεταξύ Ρωσίας και Κίνας. Επομένως, όλα αυτά τα στοιχεία έχουν τα χαρακτηριστικά ενός «ατελείωτου πολέμου». Η Ουάσιγκτον δεν θα άρει ποτέ τις κυρώσεις κατά του Ιράν. Αυτό είναι πολιτικά - και γεωοικονομικά - αδύνατο. Και η Ουάσιγκτον, όποιος κι αν είναι στην εξουσία, δεν θα δεχτεί ποτέ τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των διοικητικών τελών, καθώς αυτό ουσιαστικά επικυρώνει την αυτοκρατορική αποτυχία να χρησιμοποιήσει τις οικονομικές κυρώσεις ως «διπλωματικό» εργαλείο επιλογής.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ορισμένες από τις σοβαρές συνέπειες του πολέμου που εξαπολύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου είναι ήδη αρκετά εμφανείς. Αυτές περιλαμβάνουν την πιθανή οικονομική καταστροφή του GCC, συνοδευόμενη από την κατάρρευση των κυβερνώντων καθεστώτων· την σχεδόν αναπόφευκτη γεωγραφική επέκταση της Υεμένης· την σχεδόν πλήρη διεθνή απομόνωση της «λατρείας του θανάτου», μια μαζική παγκόσμια οικονομική κρίση που συμπίπτει με μια χρηματοπιστωτική κρίση των ΗΠΑ· και την άνοδο του Ιράν σε μια κυρίαρχη δύναμη στη Δυτική Ασία, την Ευρασία και τον Παγκόσμιο Νότο. Όλα αυτά υποδηλώνουν μια μαζική μετατόπιση της γεωοικονομικής δυναμικής που θα διευκολύνει μια πολύ ταχύτερη άνοδο των BRICS - και BRICS+ - σε συνδυασμό με την εδραίωση της Σαγκάης ως την ιδανική λύση για το κεφάλαιο του Παγκόσμιου Νότου να εξασφαλίσει τις αποταμιεύσεις του.

Προσοχή στον «Ευρασιατικό Άξονα»!

Η Αυτοκρατορία του Χάους, των Ψεμάτων, της Λεηλασίας και της Πειρατείας δεν θα το δεχτεί αυτό χωρίς αντίσταση. Επομένως, η σκακιέρα θα συνεχίσει να αποσταθεροποιείται ακόμη και σε κόμβους που, θεωρητικά, ελέγχονται από Ανεξάρτητα Κυρίαρχα Κράτη. Μπείτε στην Κασπία Θάλασσα - έναν βασικό κόμβο στον Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά-Νότου (INSTC), έναν από τους βασικούς διαδρόμους συνδεσιμότητας του πανευρασιατικού εμπορίου του 21ου αιώνα, που συνδέει τα μέλη των BRICS - Ρωσία, Ιράν και Ινδία - με την Κεντρική Ασία, παρακάμπτοντας τις δυτικές κυρώσεις και τα ελεγχόμενα από το ΝΑΤΟ θαλάσσια σημεία συμφόρησης.

 

                                 

Ο υβριδικός πόλεμος στην Κασπία Θάλασσα ταιριάζει απόλυτα στο ιμπεριαλιστικό σενάριο που στοχεύει στην πρόκληση αρνητικών συστημικών επιπτώσεων που εκτείνονται πέρα ​​από τη Ρωσία και το Ιράν στην Κίνα και την Ευρώπη. Άλλωστε, η Κίνα θεωρεί την Κασπία Θάλασσα έναν κρίσιμο αγωγό μεταξύ των έργων της Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (BRI), της Κεντρικής Ασίας και της Ευρώπης. Η Κασπία Θάλασσα θα μπορούσε επομένως να γίνει η κορυφή ενός γεωπολιτικού χάσματος κοντά στο κέντρο της Ευρασίας, φέρνοντας την Ουάσινγκτον/Τελ Αβίβ/Κίεβο εναντίον των κυρίαρχων και ανεξάρτητων πολιτισμικών κρατών των BRICS και του SCO.

Η Τουρκία μπαίνει ξανά στο προσκήνιο — τώρα ως ένας πιθανός χαμένος κρίκος στη στρατηγική του σιωνιστικού άξονα να συνδέσει τους δύο πολέμους (τους ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν): άλλωστε, ήταν ένας και ο ίδιος πόλεμος από την αρχή. Ωστόσο, θα είναι δύσκολο να πειστεί ο Σουλτάνος ​​Ερντογάν να στοχεύσει ρωσικά και ιρανικά στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία στην Κασπία Θάλασσα, έστω και έμμεσα μέσω του Αζερμπαϊτζάν. Μια ακόμη πιο σύνθετη εναλλακτική λύση θα ήταν το Καζακστάν, το οποίο, παρά όλες τις «πολυδιαδραστικές» πολιτικές του, είναι πλήρες μέλος του SCO, πλήρες μέλος της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης (EAEU) και εταίρος των BRICS+.

Οι ενέργειες της Τουρκίας θα πρέπει τελικά να αξιολογηθούν υπό το πρίσμα της επίσημης δέσμευσής της για την ενίσχυση του Οργανισμού Τουρκόφωνων Κρατών (OTS, του οποίου μέλη είναι τόσο το Αζερμπαϊτζάν όσο και το Καζακστάν) και τυχόν βήματα που μπορεί να λάβει για να προσπαθήσει να ματαιώσει τους γεωπολιτικούς ελιγμούς του Ιράν.

 

Για άλλη μια φορά, όλα περιστρέφονται γύρω από το πώς θα παίξουν το χαρτί του Μεγάλου Τουράν σε ολόκληρο τον Καύκασο και ιδιαίτερα στην Κεντρική Ασία, με τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου, ουρανίου, λιθίου και στρατηγικών ορυκτών. Η Μόσχα παρακολουθεί στενά όλα αυτά, με απόλυτη διακριτικότητα.

Παρεμπιπτόντως, τον περασμένο Νοέμβριο, το Καζακστάν έγινε το πρώτο «stan» της Κεντρικής Ασίας που προσχώρησε στις Συμφωνίες του Αβραάμ, συμπίπτοντας με μια τεράστια συμφωνία εξόρυξης μεταξύ ΗΠΑ και Καζακστάν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται με έναν παράξενο τρόπο: επιστρέφουμε στο αρχικό «Μεγάλο Παιχνίδι» μεταξύ Ρωσίας και Βρετανίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Η MI6, άλλωστε, υποστηρίζει πλήρως το Μεγάλο Τουράν - ως σημαντικό αντίπαλο στους Τρεις Κυρίαρχους, τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα. Ή αυτό που ο Τραμπ ανέφερε πρόσφατα, για πρώτη φορά (με τον Έλμπριτζ Κόλμπι να του ψιθυρίζει στο αυτί;), ως τον «Ευρασιατικό Άξονα».

Στο Εθνικό Μουσείο στην Αστάνα του Καζακστάν, ένα εντυπωσιακό πάνελ αντιπροσωπεύει όλους τους τουρκόφωνους λαούς, πάνω από 40 εθνοτικές ομάδες. Μεταξύ αυτών είναι οι Ουιγούροι, καθώς και οι Καζάκοι και οι Αζέροι. Αλλά η μετατροπή αυτού σε ηγετικό ρόλο για την Τουρκία σε όλη την Ευρασία -ενώ παράλληλα υποστηρίζονται ψευδείς μυθολογικές αφηγήσεις- είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Ολόκληρη η πρωτοβουλία δεν είναι πιο εξελιγμένη από τη δημιουργία μιας αγοράς για έναν πλήρως ανεπτυγμένο τουρκικό εθνικισμό, με τους «stans» της Κεντρικής Ασίας να ενσωματώνονται, στην καλύτερη περίπτωση, ως δευτερεύοντες εταίροι.

Η Μέκκα ως το τελευταίο χαρτί που θα παιχτεί

Καθώς η ιμπεριαλιστική πίεση στους Τρεις Κυρίαρχους δεν δείχνει σημάδια υποχώρησης, αλληλένδετες στρατηγικές κινήσεις κάνουν τη διαφορά. Για παράδειγμα, η επένδυση της Κίνας στον Διάδρομο Wakhan στο Αφγανιστάν ως εναλλακτική διαδρομή προς το Ιράν.

                                    

Είναι ξανά το «Μεγάλο Παιχνίδι»: ο Διάδρομος Wakhan εμφανίστηκε από το πουθενά στα τέλη του 19ου αιώνα για να «προστατεύσει» τη βρετανική Ινδία από τις ρωσικές προελάσεις στο Τουρκεστάν. Συνδέεται με την επαρχία Xinjiang της Κίνας μόνο κατά περίπου 70 χλμ., όπως παρατήρησα κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου κατά μήκος της εθνικής οδού Pamir πριν από την πανδημία. Είναι ένα από τα υψηλότερα στρατηγικά σύνορα στον πλανήτη.

Μόλις πριν από πέντε μήνες, το Πεκίνο ίδρυσε μια νέα κομητεία στο Ξιντζιάνγκ, το Τσενλίνγκ, που συνορεύει με τα σύνορα. Όλα σε αυτή την ορεινή ερημιά διαχειρίζονται από το Κασγκάρ, το σημείο εκκίνησης του Οικονομικού Διαδρόμου Κίνας-Πακιστάν (CPEC) αξίας 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μετάφραση: εκτός από τον σιδηρόδρομο Κίνας-Ιράν - ο οποίος είχε προηγουμένως βομβαρδιστεί από τους Αμερικανούς κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά του Ιράν - αυτή είναι μια επιπλέον χερσαία διαδρομή από την Κίνα στο Ιράν που παρακάμπτει τις θαλάσσιες διαδρομές, οι οποίες υπόκεινται στους αποκλεισμούς του Τραμπ. Η Κίνα, με τον τυπικό τρόπο win-win, θα επιδιώξει και τις δύο επιλογές ταυτόχρονα: τον CPEC, μέσω του Πακιστάν, και τον Wakhan, μέσω του Αφγανιστάν. Για να ολοκληρώσουμε το ταξίδι μας σε ορισμένα βασικά σημεία του Νέου Μεγάλου Παιχνιδιού: τελικά, όλα θα κριθούν στη Δυτική Ασία. Και αυτό μας φέρνει πίσω στο σουνιτικό σύμφωνο του ΝΑΤΟ με τη Μέκκα.

Αυτή η διορατική ανάλυση δείχνει τη Μέκκα ως μια απεγνωσμένη προσπάθεια που συνδέεται με την τρέχουσα σοβαρή έλλειψη ανακύκλωσης πετροδολαρίων στις πετρομοναρχίες - τον μηχανισμό που στηρίζει το τέρας που είναι το μη βιώσιμο χρέος των ΗΠΑ· την πυραμίδα των παραγώγων· και τη μοναχική μεγαφούσκα της τεχνητής νοημοσύνης της Wall Street. Και αυτό ακριβώς τροφοδοτεί πραγματικά την αυτοκρατορική απελπισία για την επίτευξη μιας συμφωνίας, οποιασδήποτε συμφωνίας, με τους Πέρσες. Διότι το Ιράν έχει ορίσει το κύριο γεωοικονομικό πεδίο μάχης για τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου (Ρωσία, Ιράν, Κίνα, το νέο τρίγωνο Πριμάκοφ), πολύ πιο αποτελεσματικά από τις ατελείωτες συζητήσεις για τις χώρες BRICS: την κατάρρευση της απάτης των πετροδολαρίων του GCC.

Χωρίς αυτή την απάτη, μια χρηματιστικοποιημένη και τηλεδιαχειριζόμενη νεοαποικιακή αυτοκρατορία είναι απολύτως αδύνατη.

Δημοσιεύτηκε στο Geopolitics Prime - Μετάφραση από τον Lorenzo Maria Pacini για το Idee&Azione

Πηγή:
https://geopoliticsprime.substack.com/p/the-new-great-game-revisited

Il Nuovo Grande Gioco, rivisitato

Το Φάντασμα της Βόμβας: Το Ιράν Μπερδεύει τους Πάντες

Καθώς ο Τραμπ προσπαθεί να κάνει σλάλομ ανάμεσα στον Νετανιάχου, τις χρηματιστηριακές αγορές και την εικόνα του, η οποία μοιάζει όλο και περισσότερο με αυτή ενός ηττημένου, μια εντελώς νέα είδηση ​​διαπερνά την κορεσμένη και ασφυκτική ατμόσφαιρα των τελευταίων ημερών. Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, συμπεριλαμβανομένου του Πέπε Εσκομπάρ, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στο Ιράν από την επίθεση στα τέλη Φεβρουαρίου, συμπεριλαμβανομένης της αποφασιστικότητας του Ιράν να μην αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Επιπλέον, η απαγόρευση κατασκευής της βόμβας ήταν εμμονή του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, τον οποίο οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί απέκλεισαν έξυπνα. Τώρα το πεδίο έχει ανοίξει σε μια νέα και πιο ρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων, και ακόμη και αυτή η απαγόρευση έχει επανεξεταστεί. Το γεγονός παραμένει ότι, σύμφωνα με μια έκθεση των μυστικών υπηρεσιών που πιστώνεται από διάφορους αναλυτές, ο Ιρανός Πρόεδρος Μασούντ, μέσω του Πακιστανού Πρωθυπουργού Σεχμπάζ Σαρίφ, ανακοίνωσε ένα επίσημα δομημένο στρατηγικό τελεσίγραφο σε τρία σημεία σε περίπτωση που οι αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις συνεχιστούν:
1. Άμεση αποχώρηση από τις συνεχιζόμενες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τα πυρηνικά.
2. Πλήρης εγκατάλειψη του πλαισίου της μελλοντικής πυρηνικής συνθήκης.
3. Η πυροδότηση πυρηνικής συσκευής σε ιρανικό έδαφος, η οποία δεν θα πραγματοποιηθεί ως όπλο πολέμου, αλλά ως αναμφισβήτητη επίδειξη κυρίαρχης ικανότητας και απόλυτου ελέγχου οποιασδήποτε πιθανής κλιμάκωσης.

Αυτή η επικοινωνία φέρεται να διαβιβάστηκε από τον Πακιστανό υπουργό Εξωτερικών Ισάκ Νταρ στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος έσπευσε να εκτονώσει τις εντάσεις ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να το κάνει. Δεδομένου ότι η δήλωση, στο σύνολό της, αναφερόταν επίσης στις επιθέσεις στον Λίβανο, μπορεί να υποτεθεί ότι αυτό το εντελώς νέο και απροσδόκητο στοιχείο είναι αυτό που πυροδότησε τον τηλεφωνικό καβγά μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου προχθές, κατά τον οποίο ο πρόεδρος των ΗΠΑ φέρεται να είπε, αναφερόμενος στον Λίβανο: «Είσαι εντελώς τρελός. Θα ήσουν στη φυλακή αν δεν ήμουν εγώ. Σου σώζω το τομάρι. Τώρα όλος ο κόσμος σε μισεί. Όλος ο κόσμος μισεί το Ισραήλ γι' αυτό ». Για να μην αναφέρουμε ότι το Ιράν έχει δηλώσει ότι εάν οι Ισραηλινοί συνεχίσουν τον πόλεμό τους εναντίον του Λιβάνου και συνεχίσουν να χτυπούν τη Βηρυτό, θα εκτοξεύσουν πυραύλους εναντίον των στρατευμάτων του Τελ Αβίβ και των θέσεών τους. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ντόναλντ βρίσκεται τώρα παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο πυρά: την πιθανότητα η Τεχεράνη να καταργήσει τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων και την μεφιτική (θανατηφόρο) επιρροή που έχει σε αυτόν και στην αμερικανική πολιτική γενικότερα, το σιωνιστικό λόμπι που μέσω των δισεκατομμυριούχων του διοχετεύει ουσιαστικά ένα απίστευτο χρηματικό ποσό στις εκλογές, καθιστώντας το κυρίαρχο πολλών μελών του κοινοβουλίου, μια κατάσταση πλέον χαρακτηριστική αυτού του νέου επικείμενου Μεσαίωνα.

Από την άλλη πλευρά, τα διακυβεύματα είναι ήδη πολύ υψηλά και ο Τραμπ είναι εντελώς απροετοίμαστος να τα πληρώσει: η επίθεση στο Ιράν έχει εκτροχιάσει τις λεγόμενες Συμφωνίες του Αβραάμ, τη διαδικασία ομαλοποίησης μεταξύ Ισραήλ και αραβικού κόσμου, καθώς η Σαουδική Αραβία έχει παγώσει τις υπάρχουσες συνομιλίες, ενώ το Ομάν και το Κατάρ ετοιμάζονται να εκδιώξουν τις αμερικανικές δυνάμεις από το έδαφός τους. Ταυτόχρονα, γινόμαστε μάρτυρες της κατασκευής μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας που αποκλείει τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια κατάσταση που αμφισβητεί μεγάλο μέρος αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Δυτική τάξη: αν το Ιράν πυροδοτούσε τη βόμβα, όλα θα ήταν διαφορετικά και η Κίνα θα αναδεικνυόταν πραγματικά ως ο διαιτητής των παγκόσμιων υποθέσεων. Δεν νομίζω ότι αποτελεί μυστήριο το πώς η Τεχεράνη κατάφερε να εξοπλιστεί με μια πυρηνική συσκευή: σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με το πολυσυζητημένο εμπλουτισμένο ουράνιο που απλώς παρείχε το πρόσχημα για την επιθετικότητα, αλλά αναμφίβολα δεν υπήρχε έλλειψη τεχνολογικής υποστήριξης για τη χρήση πλουτωνίου από τους φίλους του Ιράν.

Lo spettro della bomba: l'Iran spiazza tutti | il Simplicissimus

Τραμπ στην Κίνα: Σιδερένιο γάντι πάνω από βελούδινη γροθιά

ΠΕΚΙΝΟ, ΚΙΝΑ - 13 ΜΑΪΟΥ: Τόν Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποδέχονται Κινέζοι νέοι, τιμητική στρατιωτική φρουρά και στρατιωτική μπάντα καθώς κατεβαίνει  από το Air Force One στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Πεκίνου στις 13 Μαΐου 2026 στο Πεκίνο της Κίνας. Ο Πρόεδρος Τραμπ συναντάται με τον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο για να συζητήσουν τη σύγκρουση στο Ιράν, τις εμπορικές ανισορροπίες και την κατάσταση στην Ταϊβάν, ενώ παράλληλα ιδρύουν νέα διμερή συμβούλια για την οικονομική και την εποπτεία της Τεχνητής Νοημοσύνης. (Φωτογραφία από Alex Wong/Getty Images)

Υπάρχουν 11.176 χιλιόμετρα μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου, σχεδόν το μισό της περιφέρειας της Γης σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη, και είναι εξαιρετικά απίθανο κάποιος να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι μόνο και μόνο για να βγάλει μια επίσημη φωτογραφία. Ωστόσο, ο Τραμπ βρίσκεται εκεί ακριβώς γι' αυτό: όχι για να δώσει στον Σι Τζινπίνγκ την τιμή μιας επίσκεψης από τον παντοδύναμο Αμερικανό πρόεδρο ικανό να εκδίδει εμπορικές άδειες, όπως συνέβαινε ή φαινόταν να συμβαίνει προηγουμένως, αλλά για να δείξει ότι ο Πρόεδρος της Μπαρμπαρίας, όπως τον αποκαλεί ο Πέπε Εσκομπάρ, έχει μια ακρόαση με τη μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη του πλανήτη, τη μόνη, μαζί με τη Ρωσία, ικανή να διορθώσει τις καταστροφές που δημιούργησε ο Λευκός Οίκος. Το ίδιο άτομο που ο Τραμπ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Αμερικανό πρόεδρο, είχε ανακηρύξει υπαρξιακό εχθρό της αυτοκρατορίας και προσπάθησε να περιορίσει με απαγορεύσεις, κυρώσεις και δασμούς, έχει τώρα γίνει ο πιθανός κριτής του χάους που προκάλεσε η Ουάσινγκτον: «Κοιτάξτε, με καλωσόρισαν στην Κίνα. Είμαι ο ήρωάς σας».

Μετά την ουσιαστική ήττα της επιθετικότητάς του κατά του Ιράν, ο Λευκός Οίκος δεν έχει άλλα χαρτιά, αλλά θα συνεχίσει να παρουσιάζει τη λίστα επιθυμιών του, απαιτώντας από το Πεκίνο να αγοράσει περισσότερη σόγια και περισσότερα αεροσκάφη, να επιτρέψει την απεριόριστη εξαγωγή εναέριου χώρου -τόσο απαραίτητου για τον στρατό όσο και ο αέρας- και τελικά να ασκήσει την επιρροή του στην Τεχεράνη για να εξασφαλίσει το άνοιγμα του Ορμούζ, ένα αίτημα που από μόνο του αποτελεί δήλωση ήττας. Σίγουρα δεν μπορεί να απαιτήσει από την Κίνα να σταματήσει την δορυφορική επιτήρηση, η οποία έχει μετατρέψει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή σε στόχο ιρανικών πυραύλων. Ούτε η απαγόρευση πώλησης τσιπ Nvidia 100 και 200 ​​μπορεί να τρομάξει το Πεκίνο, δεδομένου ότι η Κίνα έχει αρχίσει να παράγει καλύτερα. Και ειλικρινά, ακόμη και το ζήτημα της Ταϊβάν βρίσκεται τώρα πέρα ​​από τον ορίζοντα: μπορεί μια δύναμη που δεν έχει καταφέρει να υποτάξει το Ιράν να απειλήσει την Κίνα πουλώντας στην Ταϊβάν όπλα που έχουν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικά και που ανταποκρίνονται σε μια ξεπερασμένη πολεμική λογική; Μπορεί να το κάνει όταν το ήμισυ του πληθυσμού της Ταϊβάν τάσσεται υπέρ της ένωσης με την ηπειρωτική Κίνα; Πώς θα μπορούσε η Ουάσιγκτον να την αποτρέψει; Στην πραγματικότητα, όλα όσα έχει κάνει η Αμερική την τελευταία δεκαετία για να προσπαθήσει να περιορίσει τη βιομηχανική ισχύ της Κίνας μπορεί να έχουν προκληθεί από το ίδιο το Πεκίνο, δεδομένης της περιορισμένης αποτελεσματικότητάς του και ακόμη και της ικανότητάς της να γυρίσει μπούμερανγκ. Ακόμη και η παγκόσμια προσπάθεια κλοπής των πετρελαϊκών πόρων της Κίνας αποδείχθηκε καταστροφή: ποτέ πριν δεν είχε φτάσει τόσο πολύ πετρέλαιο στην πρώην Ουράνια Αυτοκρατορία τους τελευταίους δύο μήνες, και αυτό που είναι επικίνδυνο να μεταφερθεί δια θαλάσσης μεταφέρεται δια ξηράς. Πώς μπορούμε να πούμε ότι το πραγματικό σημείο χωρίς επιστροφή ήταν η εγκατάλειψη της ήπιας ισχύος, η οποία αντικαταστάθηκε από ανοιχτά ιμπεριαλιστικές και πολεμοχαρείς πολιτικές που τρόμαξαν τους πάντες και αποκάλυψαν, αφενός, το σίδερο πίσω από το βελούδινο γάντι, αλλά, αφετέρου, το γεγονός ότι η σιδερένια γροθιά κρύβει μια αδύναμη βελούδινη γροθιά;

Η πτήση προς την Κίνα συνοδεύτηκε από άσχημα νέα για τον Τραμπ: πληθωρισμός τιμών καταναλωτή στο 3,6% και πληθωρισμός χονδρικής στο 6%, γεγονός που προμηνύει μια σφαγή υποστήριξης προς τον Ντόναλντ και τον πόλεμό του κατά του Σιωνισμού. Αλλά δεν πρόκειται για έναν πρόεδρο που ενεργεί μόνο βραχυπρόθεσμα και καθοδηγείται από παθολογικό ναρκισσισμό: πρόκειται για ζήτημα παγκοσμιοποιητικών ολιγαρχιών που αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το χάος ως εργαλείο για να επιτύχουν μια τεχνο-φεουδαρχική κοινωνία και να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το πενταετές σχέδιο της Κίνας, το οποίο προβλέπει μια μαζική ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης στη βιομηχανική ρομποτική, τα κβαντικά δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ Γης και διαστήματος, την ανάπτυξη της πυρηνικής σύντηξης, την κατάργηση των δασμών στις αφρικανικές χώρες - εν ολίγοις, ένα ακόμη μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Τάξη εναντίον χάους, και δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να δούμε τι θα επιλέξει ο κόσμος.

Trump in Cina: guanto di ferro su pugno di velluto | il Simplicissimus

Αραγτσί στη Ρωσία

Πέπε Εσκομπάρ - 03/05/2026

Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη

Μιλώντας για μια σημαντική είσοδο, ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί ξεκίνησε μια υψηλού προφίλ διπλωματική περιοδεία στο Ισλαμαμπάντ, το Μουσκάτ και την Αγία Πετρούπολη με την πτήση "Minab 168" της Meraj Airlines.

Στη μνήμη, φυσικά, των 168 μαθητριών του Μινάμπ που σκοτώθηκαν από την Αυτοκρατορία του Χάους, των Ψεμάτων, της Λεηλασίας και της Πειρατείας.

Πριν αναχωρήσει για το ταξίδι του, ο Αραγκσί μπήκε κατευθείαν στο θέμα:
«Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που είχαμε συναντήσεις με τη Ρωσία. Δράττουμε αυτής της ευκαιρίας για να πραγματοποιήσουμε διαβουλεύσεις με τους Ρώσους φίλους μας σχετικά με τις εξελίξεις που σχετίζονται με τον πόλεμο. Αυτός ο συντονισμός θα είναι σημαντικός».
Ο Αραγτσί εξήγησε τη σημασία της αναθεώρησης των διαπραγματεύσεων στο Πακιστάν και «υπό ποιες συνθήκες θα μπορούσαν να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις». Οι συνομιλίες στο Ομάν «θα οδηγήσουν σε περαιτέρω επέκταση των σχέσεων με τις γειτονικές χώρες, ιδίως στις νότιες περιοχές του Περσικού Κόλπου».
Όσον αφορά το Στενό του Ορμούζ, «ήταν επίσης απαραίτητες οι διαβουλεύσεις με το Ομάν... Συμμεριζόμαστε πολλές κοινές απόψεις με το Ομάν και συμφωνήθηκε ότι οι συζητήσεις θα συνεχιστούν σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων».
Στην Αγία Πετρούπολη, ο Αραγκσί δεν συναντήθηκε απλώς με τον ομόλογό του, Μεγάλο Διδάσκαλο Σεργκέι Λαβρόφ, όπως υπαγόρευε το πρωτόκολλο. Αυτός και η μίνι αντιπροσωπεία του έγιναν δεκτοί προσωπικά από τον Πρόεδρο Πούτιν.
Σε μια εξαιρετικά κομψή και αιχμηρή ομιλία, ο Πούτιν συνόψισε ολόκληρο το Νέο Παιχνίδι που δημιουργήθηκε από τον πόλεμο κατά του Ιράν.

Τρία απολύτως βασικά σημεία:

1. Σεβασμός στον Ανώτατο Ηγέτη Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ: «Θα ήθελα να τονίσω στην αρχή αυτής της συζήτησης ότι την περασμένη εβδομάδα έλαβα ένα μήνυμα από τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν. Θα ήθελα να σας ζητήσω να μεταφέρετε την ειλικρινή μου ευγνωμοσύνη για αυτό και να επιβεβαιώσετε ότι η Ρωσία, όπως και το Ιράν, προτίθεται να συνεχίσει τις στρατηγικές μας σχέσεις. Σας παρακαλώ να μεταφέρετε στον Ανώτατο Ηγέτη την ευγνωμοσύνη μου για αυτό το μήνυμα και τις καλύτερες ευχές μου για καλή υγεία και ευημερία.»
2. Ο αγώνας του Ιράν αφορά αποκλειστικά την ανεξαρτησία και την κυριαρχία: «Βλέπουμε πόσο θαρραλέα και ηρωικά αγωνίζεται ο ιρανικός λαός για την ανεξαρτησία και την κυριαρχία του. Φυσικά, ελπίζουμε θερμά ότι, βασιζόμενος σε αυτό το θάρρος και τον αγώνα για ανεξαρτησία, ο ιρανικός λαός, υπό την ηγεσία του νέου Ηγέτη του, θα ξεπεράσει αυτή τη δύσκολη περίοδο δοκιμασιών και θα δει την ειρήνη να επικρατεί».
3. Η Ρωσία είναι πλήρως δεσμευμένη: «Από την πλευρά μας, θα κάνουμε τα πάντα προς το συμφέρον της χώρας σας και όλων των λαών της περιοχής για να διασφαλίσουμε ότι αυτή η ειρήνη θα επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό. Γνωρίζετε καλά τη θέση μας».

Από την πλευρά του, ο Araghchi επιβεβαίωσε εκ νέου ότι το Ιράν και η Ρωσία είναι προσηλωμένες σε μια «στρατηγική συνεργασία στο υψηλότερο επίπεδο». Επιπλέον, «έχει αποδειχθεί σε όλους ότι το Ιράν έχει φίλους και συμμάχους όπως η Ρωσική Ομοσπονδία, η οποία στέκεται δίπλα στο Ιράν σε δύσκολες στιγμές. Είμαστε ευγνώμονες για τις ισχυρές και σταθερές θέσεις σας υπέρ της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν».

Το να πούμε ότι η Αυτοκρατορία της Πειρατείας θα έχει πολλά να σκεφτεί είναι προφανώς η υποτίμηση του αιώνα.
Αντιστρέψτε την κατάσταση
Το Grand Tour του Araghchi ανέτρεψε τα δεδομένα με διάφορους τρόπους.

Καταρχάς, το Ιράν έχει διαβιβάσει μια σειρά από ισχυρές σημειώσεις στους Πακιστανούς μεσολαβητές, οι οποίες, θεωρητικά, θα πρέπει να φτάσουν στους Αμερικανούς.

Τα βασικά ζητήματα:Έμφαση στα 10 σημεία και πλήρης δέσμευση σε όλα αυτά.
Το Ιράν είναι έτοιμο μόνο για ορθολογικές και δίκαιες διαπραγματεύσεις.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν κανένα δικαίωμα να χαράσσουν κόκκινες γραμμές.
Το Ιράν δεν θα ενδώσει στις υπερβολές των ΗΠΑ (και αυτό περιλαμβάνει την απουσία ναυτικού αποκλεισμού).
Το Πακιστάν πρέπει να παραμείνει απολύτως ουδέτερο.

Αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή. Η Τεχεράνη αργότερα παρέδωσε στους Πακιστανούς μεσολαβητές ένα τριφασικό σχέδιο για όλα όσα θα συμβούν από εδώ και στο εξής.Η πρώτη φάση των διαπραγματεύσεων πρέπει να επικεντρωθεί στον τερματισμό του πολέμου – οριστικά – και στην εξασφάλιση σοβαρών εγγυήσεων, όπως εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η δεύτερη φάση θα πρέπει να αφορά τη διαχείριση του Στενού του Ορμούζ μετά το τέλος του πολέμου.
Μόνο στην τρίτη φάση θα πρέπει να εξεταστεί ο φάκελος με τα πυρηνικά του Ιράν.
Αυτό σημαίνει ότι από τώρα και στο εξής, η Τεχεράνη δεν θα διαπραγματεύεται πλέον για το πυρηνικό της πρόγραμμα—υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Αυτό που έχει σημασία είναι ο τερματισμός του πολέμου, η χαλάρωση των κυρώσεων, οι ρυθμίσεις για τις αποζημιώσεις και η άρση του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ.
Το πυρηνικό ζήτημα «θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σε μεταγενέστερο στάδιο σε ξεχωριστή συμφωνία» – και μόνο μετά το τέλος του πολέμου (η πλάγια γραφή δική μου).
Σημειώστε την μετωπική σύγκρουση με την Αυτοκρατορία της Πειρατείας - καθώς ο Τραμπ επιμένει ότι το πυρηνικό ζήτημα είναι «το μόνο ζήτημα που πραγματικά είχε σημασία».

Το Ιράν το έχει πλέον αφαιρέσει από τη σκακιέρα.
Ο Τραμπ είναι ανένδοτος: δεν υπάρχει τέλος στον πόλεμο χωρίς πυρηνική συμφωνία.
Η Τεχεράνη δηλώνει τώρα ότι δεν θα υπάρξουν πυρηνικές συζητήσεις μέχρι το τέλος του πολέμου.
Ποιος θα μπορούσε ποτέ να γεφυρώσει αυτό το χάσμα;
Η Ρωσία μπαίνει στο προσκήνιο.
Και αυτό σίγουρα πρέπει να συζητήθηκε στην Αγία Πετρούπολη από την «στρατηγική συνεργασία στο υψηλότερο επίπεδο». Το αν ο Τραμπ θα είναι πρόθυμος να ακούσει τον Πούτιν είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Το προηγούμενο μοντέλο συναλλαγών είναι νεκρό
Τώρα επιστρέφουμε για άλλη μια φορά στο ποιος πραγματικά κρατάει τα χαρτιά. Η Τεχεράνη έκανε μια κρίσιμη κίνηση. Σταματήστε να ακολουθείτε την περίπλοκη ατζέντα της Αυτοκρατορίας της Πειρατείας. Το προηγούμενο διαπραγματευτικό μοντέλο είναι νεκρό.

Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι εξαιρετικά στρατηγικό - και η αξιοποίηση της de facto στρατηγικής ήττας που το Ιράν έχει προκαλέσει στους Αμερικανούς.
Αρκετά, λοιπόν, με τις ατελείωτες στρατηγικές παραχωρήσεις, που εξαρτώνται από την παροιμιώδη αυτοκρατορική «μέγιστη πίεση». Αρκετά με τις υποκατάστατες διαπραγματεύσεις υπό πολιορκία.
Αυτή είναι η περσική ετυμηγορία για τον αμερικανικό τρόπο διεξαγωγής «διπλωματίας» — η οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο που διαλύεται στη φωτιά του απλού και καθαρού εξαναγκασμού και κάθε είδους πίεσης. Τώρα, το πεδίο της μάχης θα υπαγορεύσει τις συνθήκες — όπως και οι νέες γεωοικονομικές πραγματικότητες.
Δεν είναι περίεργο που η Ομάδα Τραμπ 2.0 είναι έξαλλη.
Ειδικά επειδή η Μόσχα είναι πλέον παίκτης πρώτης γραμμής με συμφέροντα. Η ταξιδιωτική αρχιτεκτονική του Araghchi ήταν θανατηφόρα.

Από τώρα και στο εξής, είναι σαφές ότι καμία συμφωνία δεν θα είναι δυνατή – ούτε ρεαλιστική – χωρίς τη ρωσική επιρροή.
Οι βάρβαροι υποτιμούν τους Πέρσες με δική τους ευθύνη. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι μια αναδιοργανωμένη διπλωματία σε ένα νέο περιβάλλον Lego (λογοπαίγνιο σκόπιμο). Η Αυτοκρατορία της Πειρατείας, ανεξάρτητα από τα καταστροφικά της σχέδια, αναγκάζεται τώρα να αντιμετωπίσει το ισχυρό Ιράν που αναδύεται από αυτόν τον πόλεμο.
Το προηγούμενο δεν υπάρχει πια.

Πέπε Εσκομπάρ . Δημοσιογράφος και γεωπολιτικός αναλυτής.

Araghchi in Russia

Ιράν-ΗΠΑ: Σπάζοντας το Στρατηγικό Αδιέξοδο

Πέπε Εσκομπάρ - 26 Απριλίου 2026

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Βενεζουέλα. Ιράν. Ο αποκλεισμός γίνεται παγκόσμιος. Επόμενη στάση: το Στενό της Μάλακα.

Καμία σοβαρή ανάλυση δεν μπορεί να λάβει υπόψη τις ανοησίες του «Συνδικάτου Επσταϊν» σχετικά με το τι συμβαίνει στους διαδρόμους εξουσίας στην Τεχεράνη.

Σαν να έχουν ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει.

Τίποτα δεν είναι «κατακερματισμένο» (εκτός από την ψυχή του μπαμπουίνου της Barbaria). Φυσικά, υπάρχουν διαφορετικές εννοιολογικές προσεγγίσεις και ένας ζωηρός εθνικός δημόσιος διάλογος. Αλλά στα υψηλότερα επίπεδα λήψης αποφάσεων, ολόκληρο το σύστημα είναι ισχυρά ενοποιημένο.
Καταρχάς, πρόκειται για ένα εντελώς νέο σύστημα, εν μέσω μετάβασης. Στην καρδιά της διαδικασίας λήψης αποφάσεων βρίσκεται ένα αναδυόμενο Κουαρτέτο με επίκεντρο την ασφάλεια: ο αρχηγός του IRGC, Ahmad Vahidi, ο πρόεδρος του κοινοβουλίου, Ghalibaf, ο γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, Mohammad Zolghadr, και ο γραμματέας του Συμβουλίου Διάκρισης, Mohsen Rezaee.
Αυτή η επιτακτική ανάγκη που επικεντρώνεται στην ασφάλεια συνυπάρχει με την προηγούμενη υβριδική ρύθμιση, όπως αυτή εκδηλώθηκε από τους «μεταρρυθμιστές», συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Πεζεσκιάν (Pezeshkian) και του Υπουργού Εξωτερικών Αραγτσί (Araghchi).
Από τα 13 μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, μόνο 2 είναι «μεταρρυθμιστές».
Και πάνω απ' όλα είναι η εξουσία λήψης αποφάσεων του ηγέτη Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ - ο οποίος παραδοσιακά είναι πολύ κοντά στο IRGC.

Όλα αυτά είναι ακατανόητα για τους προπαγανδιστές του Συνδικάτου Επστάιν ή για κάποιον αμφιλεγόμενο Σαουδάραβα «ειδικό» που διαδίδει τη φαντασίωση ενός «επαναστατικού πραξικοπήματος» που χρησιμοποιείται από το IRGC για να θέσει τους Γκαλιμπάφ, Πεζεσκιάν και Αραγτσί σε κατ' οίκον περιορισμό.
Τόσο διπλωματικά όσο και στρατιωτικά, η Τεχεράνη έχει υπάρξει πολύ σαφής, επανειλημμένα. Καμία διαπραγμάτευση με την Αυτοκρατορία της Πειρατείας υπό ναυτικό αποκλεισμό - κάτι που στην πραγματικότητα αποτελεί πράξη πολέμου. Καμία διαπραγμάτευση ενώ τα πλοία τους δέχονται επίθεση - κάτι που συνιστά de facto παραβίαση της εκεχειρίας.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Αραγτσί ήταν πολύ ευθύς. Έτσι, για άλλη μια φορά: καμία άρση του ναυτικού αποκλεισμού, καμία διαπραγμάτευση.
Το Ιράν (η πλάγια γραφή δική μου) δεν θα κλείσει τα μάτια του, δεν θα υποχωρήσει. Όποιο και αν είναι το κόστος. Η ευθύνη για την καταστροφή της παγκόσμιας οικονομίας βαρύνει αποκλειστικά την Barbaria.

Ένας παράνομος αποκλεισμός και η έννοια της «ακίνδυνης διέλευσης»

Η διαπραγματευτική «στρατηγική» του Βερβερικού Μπαμπουίνου —που έχει φθαρεί από την άνοια και το μίσος— βασίζεται σε τρεις χονδροειδείς αρχές: μέγιστη πίεση, ατελείωτες προθεσμίες και ατελείωτες ηχηρές απειλές για καταστροφή των υποδομών του Ιράν.

Έτσι, ενόψει μιας πιθανής Ισλαμαμπάντ-2, η Τεχεράνη επέλεξε τη στρατηγική σιωπή. Η Τεχεράνη αγνόησε εντελώς τον Μπαμπουίνο της Βερβερίας (Barbaria) όλο αυτό το διάστημα. Εκείνος σοκαρισμένος, προφανώς αναγκάστηκε να υποχωρήσει - και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Τώρα δεν θέτει περαιτέρω προθεσμίες. Δεν απειλεί να καταστρέψει πολιτικές υποδομές. Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα συμβεί με τον ναυτικό αποκλεισμό.
Το Άρθρο 3(γ) του Ψηφίσματος 3314 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών (Ορισμός της Επιθετικότητας) μπαίνει κατευθείαν στο θέμα: «Ο αποκλεισμός των λιμένων ή των ακτών ενός Κράτους από τις ένοπλες δυνάμεις ενός άλλου Κράτους» χαρακτηρίζεται ως πράξη επιθετικότητας.

Συνεπώς, πρόκειται για σαφή παραβίαση της κατάπαυσης του πυρός (της εκεχειρίας).

Αυτό που κάνει η Τεχεράνη όσον αφορά τη διέλευση μέσω του Στενού του Ορμούζ είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Το Ιράν δεν έχει αποκλείσει κανένα ξένο λιμάνι, ούτε έχει κηρύξει πλήρη αποκλεισμό. Έχει επιβάλει τέλη σε εχθρικά πλοία που διέρχονται από ένα στενό που διέρχεται από τα χωρικά του ύδατα.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτό όσον αφορά το δικαίωμα στην αυτοάμυνα – ως απάντηση σε ένα μονομερές και παράνομο ένοπλο blitzkrieg από την αυτοκρατορική υπερδύναμη.

Επιπλέον, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης του 1958 για τα Χωρικά Ύδατα και τη Συνορεύουσα Ζώνη και την εσωτερική του νομοθεσία (τον Νόμο του 1993 για τις Θαλάσσιες Περιοχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν), το Ιράν έχει επανειλημμένα τονίσει ότι το δικαίωμα «αβλαβούς διέλευσης» δεν ισχύει για πλοία που απειλούν την ασφάλειά του.
Το Ορμούζ είναι ο ορισμός του στρατηγικού σημείου συμφόρησης. Διέρχεται από τα ιρανικά χωρικά ύδατα. Είναι επομένως προφανές ότι η Τεχεράνη έχει το κυρίαρχο δικαίωμα να ρυθμίζει τη διέλευση μη αθώων πλοίων.
Φυσικά, η Αυτοκρατορία του Χάους, των Ψεμάτων, της Λεηλασίας και της Πειρατείας αγνοεί οτιδήποτε νόμιμο. Ειδικά επειδή αυτό που ήδη ισχύει είναι ένας de facto παγκόσμιος θαλάσσιος αποκλεισμός —που επιβάλλεται στο Ιράν, τη Ρωσία, την Κίνα, φυσικά, και, σύντομα παρά αργότερα, σε κάθε άλλο έθνος του Παγκόσμιου Νότου.

Ένας αμερικανικός αποκλεισμός που καταστρέφει την παγκόσμια οικονομία

Ο πόλεμος κατά του Ιράν και τώρα ο ναυτικός αποκλεισμός αποτελούν μια ολοκληρωτική επίθεση στην παγκόσμια οικονομία. Ο παγκόσμιος ενεργειακός εφοδιασμός έχει ήδη μειωθεί κατά ένα εκπληκτικό 60% - σε λιγότερο από δύο μήνες. Οι φρικαλεότητες που μας περιμένουν κυμαίνονται από lockdown και μαζική καθήλωση πτήσεων λόγω έλλειψης καυσίμων αεροσκαφών, έως ελλείψεις τροφίμων που προβλέπονται για το επόμενο καλοκαίρι λόγω της κρίσης με τα λιπάσματα, πιθανές ταραχές για τα τρόφιμα, ακόμη και την πιθανή εισαγωγή ενός CBDC για δελτίο τροφίμων.
Το Rocky Horror Show γίνεται όλο και πιο δυνατό κάθε λεπτό. Τα πετρελαιοφόρα έχουν κυριολεκτικά σταματήσει να διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ. Επιπλέον, η Αυτοκρατορία της Πειρατείας βάλλει με ναυτικά πυροβόλα πέντε ιντσών εναντίον αρκετών ιρανικών πλοίων. Η εμπορική ασφάλιση για τα πετρελαιοφόρα του Κόλπου έχει αυξηθεί κατά ένα εκπληκτικό 400% σε μόλις μία εβδομάδα.

Όπως έχουν τα πράγματα, είναι σαφές ότι η Τεχεράνη δεν θα δεχτεί ποτέ έναν μόνιμο ναυτικό αποκλεισμό. Επομένως, θα υπάρξουν αντίποινα. Ό,τι και να συμβεί στη συνέχεια, το αργό πετρέλαιο Brent αναμένεται να ξεπεράσει τα 120 δολάρια το βαρέλι. Οι προμήθειες καυσίμων αεροσκαφών θα μειωθούν απότομα μέχρι το τέλος της επόμενης εβδομάδας. Οι τιμές του ντίζελ και της βενζίνης θα ακολουθήσουν το παράδειγμά τους εντός δύο εβδομάδων.
Βλέπουμε, σε πραγματικό χρόνο, την απότομη διακοπή της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας. Ακριβώς τη στιγμή που το Ιράν χαλάρωνε τους ελέγχους στο Στενό του Ορμούζ στο πλαίσιο της εκεχειρίας, η Berbérie ξεκίνησε τον ναυτικό αποκλεισμό της.
Επομένως, η Βαρβαρότητα (Barbaria) είναι αυτή που στην πραγματικότητα καταστρέφει την παγκόσμια οικονομία, καθώς η ζήτηση για Τεχνητή Νοημοσύνη, καύσιμο αεριωθούμενων, ντίζελ, ναυτιλία - τα πάντα - διακυβεύεται σοβαρά από ένα τσουνάμι ακινητοποιημένου πετρελαίου.

Η λύση – προς το παρόν – είναι η εκτροπή μέσω του Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, ο οποίος ευθύνεται για το 12% του συνόλου του παγκόσμιου εμπορίου και το 10% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου: η μόνη σύνδεση μεταξύ Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης μέσω της Διώρυγας του Σουέζ.
Αν η Ανσαράλα στην Υεμένη έκλεινε το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, η μόνη επιλογή που θα έμενε θα ήταν μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας: δύο επιπλέον εβδομάδες στη θάλασσα, σε συνδυασμό με το εκτοξευόμενο κόστος μεταφοράς.
Κάθε βασική ναυτιλιακή οδός έχει φτάσει στο όριο της χωρητικότητάς της. Ο ναυτικός αποκλεισμός της Barbaria ασκεί ήδη πιέσεις στην INDOPACOM. Και ούτε καν αυτή η χολιγουντιανή παραγωγή δεν θα είναι αρκετή για να διακόψει τις ιρανικές εξαγωγές. Η Barbaria θα πρέπει να εντοπίσει κάθε δεξαμενόπλοιο του στόλου-φάντασμα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αναχωρούν από το Ιράκ, εκτός από την επιβολή ακόμη πιο αυστηρών κυρώσεων στη Μαλαισία και την Κίνα.

Το Πεκίνο, προς το παρόν, παραμένει σιωπηλό. Δεν έχει ληφθεί επίσημη θέση, εκτός από ήπιες εκκλήσεις για άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Ωστόσο, σύντομα παρά αργότερα, ο Δράκος μπορεί να χρειαστεί να πηδήξει έξω από τον φράχτη - και να συμμετάσχει στη μάχη. Για παράδειγμα, στέλνοντας μια ομάδα εργασίας στη Δυτική Ασία.

Βενεζουέλα. Ιράν. Ο αποκλεισμός γίνεται παγκόσμιος. Επόμενη στάση: το Στενό της Μάλακα.

Αυτό το στρατηγικό κενό δεν μπορεί να διαρκέσει. Η κίνηση της Barbaria ισοδυναμεί με επιστροφή στο προπολεμικό status quo: Το Ιράν υπό οικονομική πολιορκία μέγιστης πίεσης, μαζί με την αέναη απειλή επιστροφής στον πόλεμο.
Για άλλη μια φορά: ακόμη και όταν προκάλεσε μια καταστροφική στρατηγική ήττα στην Ουάσιγκτον, κόντρα σε όλες τις πιθανότητες, η Τεχεράνη απαιτούσε σταθερά τον πλήρη τερματισμό του πολέμου. Και όχι αυτή την κατάσταση που είχε παγώσει στο κενό.
Όλος ο πλανήτης έχει παρακολουθήσει, σε πραγματικό χρόνο, πως η Κυρίαρχη Αντίσταση, μετά από 47 χρόνια καταστροφικών κυρώσεων και αφού πλήρωσε ένα τρομερό τίμημα, είναι σε θέση να αντισταθεί στην Αυτοκρατορία.
Η εύθραυστη εκεχειρία δεν θα αντέξει. Μια κίνηση για τη ρήξη του αποκλεισμού της Barbaria είναι πρακτικά αναπόφευκτη - όπως στην περίπτωση μιας ακόμη κατάσχεσης ιρανικού πλοίου. 

Η λίστα των στόχων έχει ήδη δημοσιοποιηθεί: ο αγωγός Yanbu στη Σαουδική Αραβία, ο οποίος παρακάμπτει το Ορμούζ· το ίδιο ισχύει και για τον τερματικό σταθμό Fujairah στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα· και το κλείσιμο του Bab al-Mandeb. Αυτό αντιπροσωπεύει πάνω από το 32% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, η οποία θα χανόταν αμέσως.

Και η Αυτοκρατορία της Πειρατείας θα είναι υπεύθυνη γι' αυτό.

Iran-USA: la rottura del limbo strategico

Η Μπαρμπαριά παραδίδεται στρατηγικά. Ο πολιτισμός θριαμβεύει. Προς το παρόν.

Πέπε Εσκομπάρ

Πηγή: L'Antidiplomatico

Πάντα αφορούσε τον Πολιτισμό.
«Απόψε, ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει, για να μην ξαναγεννηθεί ποτέ». Η ιστορία θα το καταγράψει με ένα βλέμμα τόσο ανελέητο όσο ο ήλιος. Μια απίστευτη πράξη Βαρβαρότητας, ευγενική προσφορά του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, μέσω μιας ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Με απλά λόγια, αυτός ήταν ένας κακόγουστος «πολιτισμός» που έδωσε στον κόσμο το Big Mac ενώ απειλούσε να εξαλείψει έναν αρχαίο πολιτισμό που έδωσε στον κόσμο την άλγεβρα· που επηρέασε την τέχνη, την επιστήμη και τη διακυβέρνηση με απαράμιλλους τρόπους· που παρήγαγε αστέρια από τον Μέγα Κύρο μέχρι τον Αβικέννα, από τον Ομάρ Καγιάμ μέχρι τον υπέρτατο ποιητή Τζαλαλοντίν Ρουμί· που γέννησε υπέροχους κήπους, χαλιά, αρχιτεκτονικά θαύματα και φιλοσοφικά και ηθικά συστήματα.
Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η πολιτική ηγεσία ολόκληρης της «πολιτισμένης» Δύσης δεν έχει ψελλίσει ούτε λέξη για αυτό το ξέσπασμα Βαρβαρότητας, ούτε καν να προσποιηθεί αγανάκτηση, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την απόλυτη και μη αναστρέψιμη ηθική και πολιτική τους χρεοκοπία.
Οι Ιρανοί απάντησαν στη Βαρβαρότητα με τον ίδιο τρόπο. Πάνω από 14 εκατομμύρια άνθρωποι υπέγραψαν για να σχηματίσουν ανθρώπινα τείχη γύρω από τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας σε όλη τη χώρα, προστατεύοντας ταυτόχρονα τα προς το ζην και αντιμετωπίζοντας άμεσα την ισχύ πυρός του Συνδικάτου Epstein.
Καθώς ένα ανατριχιαστικό cliffhanger διαφαινόταν, ο Μπαμπουίνος της Βερβερίνης μετατοπίστηκε σε -τι άλλο;- TACO: οι τύποι της LEGO το απαθανάτισαν.
Δεν υπάρχει απολύτως κανένας τρόπος που το Πακιστάν θα μπορούσε να προσφέρει στο Ιράν «εγγυήσεις» ότι μια εκεχειρία ήταν η οδός για τον τερματισμό του πολέμου. Όπως επιβεβαιώθηκε από διπλωματικές πηγές, αυτό που πραγματικά συνέβη ήταν ότι το Πεκίνο, την τελευταία στιγμή, τοποθετήθηκε ως εγγυητής, διαβεβαιώνοντας την Τεχεράνη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποδέχονταν τουλάχιστον ορισμένες από τις ιρανικές απαιτήσεις που περιλαμβάνονταν στο δεκαπενθήμερο σχέδιό τους.
Αυτό επιβεβαιώθηκε περαιτέρω από τον Ιρανό Πρέσβη στην Κίνα, Abdolreza Rhamani Fazili. Οι διαπραγματεύσεις ξεκινούν αυτή την Παρασκευή στο Ισλαμαμπάντ.
Ο Πρόεδρος, ο Μπαμπουίνος της Βερβερίνης, αντιμέτωπος με τις αναπόφευκτες και καταστροφικές συνέπειες του δικού του στρατηγικού λάθους, χρησιμοποίησε το Πακιστάν ως οδό διαφυγής. Αυτό επιβεβαιώθηκε από ένα ακόμη επικό λάθος που διέπραξε ο ίδιος ο Πακιστανός πρωθυπουργός: ξέχασε να αφαιρέσει την επικεφαλίδα από το tweet/δημοσίευση για τον Χ που συνέταξε ο Λευκός Οίκος για να τη δημοσιεύσει.
Το τρέχον πακιστανικό καθεστώς -de facto με επικεφαλής τον στρατάρχη Asim Munir, ο οποίος έχει τον Trump σε γρήγορη κλήση- μπορεί να έχει επωφεληθεί και θα συνεχίσει να επωφελείται γεωπολιτικά από το μοναδικό του καθεστώς: ένα μουσουλμανικό πυρηνικό έθνος με μια σημαντική σιιτική μειονότητα· καλές σχέσεις με το GCC· γείτονας του Ιράν, που απολαμβάνει καλές σχέσεις· αμυντικό σύμφωνο με τη Σαουδική Αραβία· στρατηγικός εταίρος της Κίνας· και καμία αμερικανική βάση στο έδαφός του.
Αλλά το Ισλαμαμπάντ υπήρξε πάντα μόνο ένας ενδιάμεσος, ποτέ ο αρχιτέκτονας οποιασδήποτε «διαμεσολάβησης». Όποια και αν ήταν η συσκότιση που προερχόταν από τον Λευκό Οίκο, ήταν η Κίνα που έπρεπε να καθορίσει τα περιγράμματα μιας πιθανής ύφεσης.

Το Συνδικάτο του Epstein παρακαλεί για εκεχειρία.
Είχαμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η λατρεία του θανάτου στη Δυτική Ασία συνθλίβεται ταυτόχρονα από το Ιράν και τη Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο· παρά τη χιονοστιβάδα παραπληροφόρησης, οι κραυγές τους για βοήθεια έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην κίνηση του Τραμπ για κατάπαυση του πυρός.
Ολόκληρο το Συνδικάτο του Epstein τον παρακάλεσε. Δεν είχε καμία σχέση με τη γεωπολιτική, αλλά με την επιχειρησιακή κόλαση: η Αυτοκρατορία του Χάους είχε εξαντλήσει τους στρατιωτικούς της πόρους.
Η απόλυτη απόδειξη ήρθε όταν το USS Tripoli υποχώρησε —υπό εχθρικά πυρά— στα πιο απομακρυσμένα σημεία του νότιου Ινδικού Ωκεανού, με τους 2.500 πεζοναύτες του επιβαίνοντες. Αυτό σήμαινε ότι το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ήταν εκτός του θεάτρου του πολέμου—εκτός από τα υποβρύχιά του εξοπλισμένα με Tomahawk, περίπου τα μισά από τα οποία αστοχούν στους στόχους τους με εκπληκτική ακρίβεια.
Και τα προβλήματα δεν έχουν τελειώσει. Η οικονομική κόλαση διαφαίνεται, ανεξάρτητα από το τι θα αποφασιστεί στην Ισλαμαμπάντ και πέρα ​​από αυτήν, με 10 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ομόλογα του Δημοσίου προς ανανέωση το 2026. Και το πετροδολάριο αποστέλλεται γρήγορα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας.
Η παράφρονη λατρεία του θανάτου επέστρεψε.
Δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί: Το Συνδικάτο του Έπσταϊν είναι ανίκανο να τιμήσει οποιαδήποτε συμφωνία. Και αυτή η λατρεία του θανάτου δεν δίνει ανάπαυλα: το πολύ-πολύ, καταφεύγει σε παραθυράκια που της επιτρέπουν να συνεχίσει να σκοτώνει οποιονδήποτε βρίσκεται εντός εμβέλειας.
Το σήμα είναι ήδη σαφές. Εάν η λατρεία του θανάτου ανατρέψει την εκεχειρία—η οποία έχει ήδη συμβεί— το Ιράν και η Χεζμπολάχ θα αντεπιτεθούν, μαζικά, χωρίς να επιτεθούν σε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία.
Ωστόσο, είναι πολύ νωρίς για να συμπεράνουμε ότι ο Βερβερικός Μπαμπουίνος έχει χάσει τον πόλεμό του σε κάθε πιθανή κλίμακα: ηθική, νομική, πολιτική, οικονομική, στρατηγική.
Άλλωστε, η Αυτοκρατορία του Χάους θα είναι πάντα, εκ φύσεως, ανίκανη να καταλήξει σε συμφωνία, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι έχει εξαπολύσει στο παρελθόν δύο διαδοχικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν ακριβώς στη μέση των διπλωματικών διαπραγματεύσεων, σκοτώνοντας τους πάντες, από τον ηγέτη Αγιατολάχ Χαμενεΐ μέχρι δεκάδες πιθανούς διαπραγματευτές.
Το τραγούδι της Μεγάλης Εικόνας παραμένει το ίδιο (τραγουδήστε το!): αυτός είναι ένας πόλεμος μέχρι τέλους εναντίον των Τριών Κύριων Υποστηρικτών ενός Πολυπολικού Κόσμου: Ιράν, Κίνα και Ρωσία. 

Το Παιχνίδι Ισχύος της Κίνας, Συν Μερικά Αποδεδειγμένα Γεγονότα:
Πριν από την κατάπαυση του πυρός, η Κίνα λάμβανε 1,2 εκατομμύρια βαρέλια ιρανικού πετρελαίου την ημέρα, ουσιαστικά μέσω 26 δεξαμενόπλοιων Ghost Fleet με τους αναμεταδότες τους στο σκοτάδι, με την πληρωμή να διευθετείται σε γιουάν στο σταθμό διοδίων του Στενού του Ορμούζ μέσω CIPS. Όλα αυτά παρέκαμψαν το SWIFT, τις κυρώσεις, το πετρέλαιο και τη δυτική ασφάλιση.
Μιλάμε για ένα νέο εναλλακτικό σύστημα διακανονισμού πληρωμών που εφαρμόστηκε de facto στο πιο κρίσιμο σημείο του πλανήτη.
Αυτή η πολύπλοκη, παρασκηνιακή ενεργειακή αρχιτεκτονική παραμένει αμετάβλητη από την κατάπαυση του πυρός - υποθέτοντας ότι θα διατηρηθεί. Αλλά το βασικό σημείο είναι ότι η Κίνα κερδίζει μια επιπλέον ανακούφιση: η απειλητική προοπτική να δει όλες τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου να μπλοκάρονται, μετά το cliffhanger της ανακηρυχθείσας «Ημέρας Ηλεκτροπαραγωγού Σταθμού» από την Barbaria, φαίνεται να έχει εξαφανιστεί. Αυτό εξηγεί τη λογική πίσω από την εγγύηση της τελευταίας στιγμής της Κίνας προς το Ιράν.
Τώρα συγκρίνετε αυτό με τους δηλωμένους «στόχους» της Αυτοκρατορίας του Χάους: να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος· να προμηθευτεί εμπλουτισμένο ουράνιο· να καταστρέψει το πυραυλικό πρόγραμμα· να καταστρέψει την ικανότητα του Ιράν να προβάλλει ισχύ. Όλα αυτά έχουν μετατραπεί σε ένα επικό στρατηγικό λάθος, που κορυφώνεται με το νέο καθεστώς του Στενού του Ορμούζ.
Το Ιράν και το Ομάν θα συντονίσουν τις πύλες διοδίων σε κάθε πλοίο που διέρχεται από το Στενό κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας - και σίγουρα πέραν αυτού, εντός ενός λεπτομερούς νομικού πλαισίου. Τα αμερικανικά πλοία διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ αφού πληρώσουν τα δίδακτρα σε γιουάν - δεν υπάρχει τίποτα πιο ποιητικά μεθυστικό, με την έννοια της Ειρωνείας της Ιστορίας.
Ωστόσο, είναι σαφές ότι η Αυτοκρατορία του Χάους παίζει με τον χρόνο - ακόμη και όταν το Ιράν διατηρεί την πρωτοβουλία. Αυτό είναι το βασικό σημείο του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν:
«Αποφασίστηκε στο υψηλότερο επίπεδο ότι το Ιράν θα διεξάγει δύο εβδομάδες διαπραγματεύσεων στην Ισλαμαμπάντ με βάση αποκλειστικά αυτές τις αρχές [τα Δέκα Σημεία του Ιράν]. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος τελείωσε. Το Ιράν θα αποδεχτεί το τέλος του πολέμου μόνο όταν αυτές οι αρχές επιβεβαιωθούν λεπτομερώς».

Ας εξετάσουμε σύντομα τα 10 σημεία που, θεωρητικά, ο Τραμπ «αποδέχτηκε»:
Δέσμευση για μη επιθετικότητα·
Διατήρηση του ιρανικού ελέγχου στα Στενά του Ορμούζ·
Συμφωνία για τον εμπλουτισμό ουρανίου·
Άρση όλων των πρωτογενών κυρώσεων·
Άρση όλων των δευτερογενών κυρώσεων·
Λήξη όλων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ·
Λήξη όλων των ψηφισμάτων του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΟΑΕ·
Πληρωμή αποζημιώσεων στο Ιράν·
Απόσυρση των αμερικανικών μαχητικών δυνάμεων από την περιοχή·
Παύση του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.

Δεν υπάρχει περίπτωση το Ιράν να κάνει συμβιβασμούς σε σχεδόν όλα αυτά τα σημεία. Η πληρωμή των αποζημιώσεων θα μπορούσε να μετατραπεί σε έσοδα από την πύλη διοδίων στα Στενά του Ορμούζ. Αλλά η άρση των κυρώσεων δεν θα συμβεί· το Κογκρέσο των ΗΠΑ δεν θα το επιτρέψει ποτέ. Η εγγύηση των ΗΠΑ ότι δεν θα επιτεθούν ξανά στο Ιράν δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί αστείο. Επιπλέον, η Αυτοκρατορία του Χάους απλά δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα στη Γάζα ή στον Λίβανο. Ωστόσο, αυτή είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη κίνηση για το Ιράν και μια σημαντική δοκιμασία για την Κίνα ως τον κύριο εγγυητή. Το Ιράν έχει υποστεί τρομερές ζημιές - ειδικά στην πετροχημική του βιομηχανία. Ακόμα και με σημαντικές κινεζικές επενδύσεις, θα χρειαστούν χρόνια για να ανακάμψει.
Οι Τρεις Στόουτζες θα μπορούσαν να βρίσκονται στην Ισλαμαμπάντ αυτή την Παρασκευή. «Curly»: Vance. «Sifty»: Witkoff. «Mo»: Kushner. Αλλά το Ιράν -μέσω του Υπουργού Araghchi- θα έχει μια σοβαρή συζήτηση με έναν από αυτούς: τον Curly.
Έτσι, ο Πολιτισμός επιβιώνει -προς το παρόν. Μερικά ακόμη γεγονότα... Γεγονός Πρώτο: Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον υπερδύναμη. Γεγονός Δεύτερο: Το Ιράν επέστρεψε ως μεγάλη παγκόσμια δύναμη. Γεγονός Τρίτο: Οι περισσότερες από τις δειλές πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου τελικά θα εκδιώξουν οριστικά τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Γεγονός Τέταρτο: Το Κατάρ και το Ομάν θα καταλήξουν σε συμφωνία ασφαλείας με το Ιράν.
Η κύρια επιτακτική ανάγκη παραμένει - και αφορά ολόκληρο τον πλανήτη: πώς να βρεθεί μια θεραπεία για αυτόν τον καρκίνο στη Δυτική Ασία.

από το Strategic Culture
[Μετάφραση: Nora Hoppe]

La Barbaria si arrende strategicamente. La Civiltà trionfa. Per ora