Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε
Με την κατάρρευση του κομμουνισμού, κατέρρευσε και η ιδέα.
Όχι μόνο τα κόμματα, αλλά και οι λέξεις, οι έννοιες, ο πολιτισμός και το δόγμα κατέρρευσαν.
Έχοντας αποδεχτεί άκριτα τους νόμους της αγοράς, η Αριστερά μετά το 1989 έγινε η φωνή του φιλελευθερισμού, των ευρωπαϊκών οικονομικών, των Βρυξελλών, της ΕΚΤ. Η φωνή του συστήματος, ακόμη και του ΝΑΤΟ. Όχι πια η φωνή ενάντια στο σύστημα. Μια άνευ όρων παράδοση.
Και από τότε, κανείς δεν μπόρεσε να μιλήσει, για χάρη της ευπρέπειας, του αντικαπιταλισμού ή του σοσιαλισμού. Κανείς δεν μίλησε ποτέ για εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ή για υπεραξία.
Οποιαδήποτε κριτική στο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα απαγορεύεται. Απαγορεύεται, δεν λογοκρίνεται βίαια. Απαγορεύεται για να διατηρηθεί η ευπρέπεια, το καλό γούστο. Ακόμα και οι αντι-παγκοσμιοποιητές, εξημερωμένοι, έχουν εξαφανιστεί.
Και έτσι, για αρκετές δεκαετίες, για να προσποιούνται μια χαμένη ταυτότητα, για να αυταπατώνται ότι εξακολουθούν να είναι κάτι, για να έχουν ένα σύνθημα, η έννοια του αντιφασισμού έχει εξαπλωθεί με εμμονική εμμονή. Εδώ είναι και τα προηγουμένως ανύπαρκτα συνθήματα Bella Ciao.
Είναι μια ψεύτικη ταυτότητα επειδή δεν προσφέρει τίποτα. Δεν προτείνει κάποια μορφή. Δεν προτείνει κάποια εναλλακτική. Προτείνει μόνο την αναβίωση ενός ανύπαρκτου εχθρού. Προσφέρει μόνο ένα σύνθημα, ξέρει μόνο πώς να δημιουργεί χρώμα για να γίνει αντιληπτό και να πει στον κόσμο ότι είναι ζωντανοί. Αλλά δεν είναι πιο ζωντανοί από τα θύματα της φαιντανύλης που περιφέρονται τριγύρω, κλεισμένα στον εαυτό τους.
Είναι η Αριστερά που δεν έχει πλέον φωνή και δεν έχει πλέον αυτοσεβασμό. Πρέπει να ευχαριστεί την Ευρώπη, την ΕΚΤ και τις αγορές. Έτσι τραγουδούν, χορεύουν, γελούν σαν κλόουν στο Καρναβάλι του Ρίο και νομίζουν ότι έχουν διαπράξει μια επαναστατική πράξη και έχουν ανησυχήσει τους τραπεζίτες.
Ο Μαρξ
είχε δίκιο. Δεν είχε δίκιο για όλα, αλλά για αυτό: η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη φορά ως φάρσα. Είμαστε στην τρίτη. Είμαστε στην παρωδία της παρωδίας.
Στο Παρίσι, στην Πλας ντε λα Ρεπουμπλίκ, βλέπω νέους να παρωδούν την Επανάσταση. Έχουν πινακίδες, έχουν συνθήματα, έχουν μεγάφωνα. Έχουν τα πάντα. Εκτός από ιδέες. Ο Ροβεσπιέρος είχε μια ιδέα. Ο Νταντόν είχε μια ιδέα. Ο Σεντ-Ζυστ είχε μια ιδέα. Έχουν μόνο μια σέλφι. Κάνουν την Επανάσταση χωρίς επανάσταση.
Στην Ιταλία, σε πολλές πλατείες, βλέπω νέους να παίζουν παρωδίες της Αντίστασης. Τραγουδούν το "Bella Ciao" σαν να ήταν καραόκε. Μιλούν για τον φασισμό χωρίς να έχουν διαβάσει ποτέ βιβλίο γι' αυτόν.
Στις Βρυξέλλες και τη Γερμανία, η ελίτ παίζει μια παρωδία της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα εδώ και χρόνια. Έχουν φορέσει τα κράνη τους και λένε: πρέπει να σταματήσουμε τη Ρωσία, πρέπει να επεκταθούμε προς τα ανατολικά, πρέπει να διεξάγουμε πόλεμο. Εκτός του ότι δεν είναι ο Χίτλερ. Δεν έχουν στρατό. Δεν έχουν ιδέα. Δεν έχουν λαό. Έχουν μόνο γραφειοκρατία. Έχουν μόνο οικονομικά. Έχουν μόνο ολιγαρχία. Αλλά ακόμη και ένας ψεύτικος πόλεμος μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες.
Ο Τραμπ παρωδεί τον Γόρδιο δεσμό με τον πόλεμό του εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ο Μέγας Αλέξανδρος έκοψε τον δεσμό με το σπαθί του. Ο Τραμπ θέλει να κάνει το ίδιο με το Ιράν. Θέλει να κόψει τον περσικό δεσμό με βόμβες. Ο Αλέξανδρος είχε μια ιδέα για τον κόσμο. Ο Τραμπ έχει μόνο μια ιδέα για τον εαυτό του.
Όλος ο κόσμος φαίνεται να έχει μετατραπεί στο θέατρο του Πιραντέλο.
Όλοι παίζουν έναν ρόλο σε μια κωμωδία, υποδυόμενοι έναν χαρακτήρα.
Κανείς δεν είναι πια ο εαυτός του. Όλοι είναι χαρακτήρες. Όλοι φορούν μια μάσκα. Και η μάσκα έχει φάει το πρόσωπό τους. Είμαστε όλοι χαρακτήρες που αναζητούν έναν συγγραφέα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου