Πηγή: Il Fatto Quotidiano
Το masterclass του Jeffrey Sachs για περίπου σαράντα ευρωβουλευτές και βοηθούς καλύφθηκε από την Il Fatto με μερικά σημαντικά αποσπάσματα. Ελπίζω ότι αυτό το ενδιαφέρον ήταν αρκετό για να πείσει τους αναγνώστες να παρακολουθήσουν την ηχογράφηση στο YouTube. Μια ολόκληρη ώρα εισαγωγικών σχολίων από τον καθηγητή και άλλη μια ώρα ερωτήσεων και απαντήσεων. Ένα πραγματικό masterclass . Σαφές, διαυγές, λεπτομερές και παθιασμένο με το τι έχουν εκπροσωπήσει και εκπροσωπούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Κίνα και η Ευρώπη στον κόσμο.
Ο Σακς έχει κυριολεκτικά διαλύσει ολόκληρη την τρέχουσα αφήγηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Έχει καταγγείλει τις προκλήσεις, τις προδοσίες και τις επιθέσεις που εξαπολύθηκαν εναντίον της Ρωσίας από τους Δυτικούς στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η κρίση του για τη χώρα του, κληρονόμο του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, είναι καυστική. Κανένα έλεος για σχεδόν όλους τους προέδρους του χθες και του σήμερα. Κανένα έλεος για τους σχολιαστές που ασκούν ιεραρχία χωρίς γνώση και χωρίς περιορισμό. Καμία λέξη δεν μετριέται με το εκατοστό της πολιτικής ορολογίας, της πολιτικής ορθότητας και της διπλωματικής ομίχλης: οι ηλίθιοι είναι τέτοιοι, οι ηλίθιοι επίσης, και οι γενοκτονίες και οι εγκληματίες είναι τέτοιοι. Απλά και ξεκάθαρα. Ένα εξαιρετικό μάθημα για το τι έχει συμβεί στον κόσμο λόγω της μανίας των ΗΠΑ για ηγεμονία, της πολεμικής φρενίτιδας του ΝΑΤΟ, των ισραηλινών ανοησιών και της ευρωπαϊκής απάθειας. Ένα μάθημα πλούσιο σε προσωπικές εμπειρίες και άγνωστα επεισόδια, υποσχέσεις που δόθηκαν και δεν τηρήθηκαν, λόγια που ειπώθηκαν και άγραφα και αντίστροφα. Ένα πλαίσιο που μας βοηθά να κατανοήσουμε πολλά από τα «μυστήρια» που περιβάλλουν τους τρέχοντες πολέμους και κρίσεις, καθώς και τις μελλοντικές προοπτικές.
Ανάμεσα στα διάφορα λόγια που έγραψε και δεν είπε (και αντίστροφα) ο Σακς, αυτά που έγραψε και δεν είπε ο Αντενάουερ το 1952 είναι εντυπωσιακά. Εκείνη τη χρονιά, η Γερμανία είχε την ευκαιρία να επιλέξει την ουδετερότητα. Σε αντάλλαγμα, ο Στάλιν υποσχέθηκε επανένωση. Και μπορούσε να το κάνει αυτό επειδή όλη η Ανατολική Γερμανία ελεγχόταν από τον Κόκκινο Στρατό. Αν είχε δεχτεί, ο Ψυχρός Πόλεμος πιθανότατα δεν θα είχε προκύψει ποτέ και η ισορροπία μεταξύ των μπλοκ θα είχε διασφαλιστεί χωρίς την καταφυγή στην πυρηνική τρομοκρατία. Ο Αντενάουερ αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι προτιμούσε μια διαιρεμένη Γερμανία (υπό δυτική και ανατολική κυριαρχία) παρά μια ενωμένη, ανεξάρτητη και ουδέτερη. Ήταν μια επιλογή εκ μέρους του, αλλά και μια επιλογή που καταδίκαζε τον γερμανικό λαό και ολόκληρη την Ευρώπη σε διαρκή πόλεμο. Αδελφοκτόνος. Για μια δήλωση και μια απόφαση που εκφωνήθηκε και γράφτηκε από τον πατέρα της γερμανικής δημοκρατίας, ήταν μια πολύ σοβαρή δήλωση και μια ανεξήγητη. Πολλά χρόνια αργότερα, λέει ο Σακς, ένα έγγραφο βρέθηκε σε βρετανικά αρχεία στο οποίο ο Αντενάουερ εξήγησε τον λόγο αυτής της επιλογής: «Προτιμώ τη διαίρεση όχι επειδή δεν εμπιστεύομαι τον Στάλιν, αλλά επειδή δεν εμπιστεύομαι τον γερμανικό λαό». Κοιτάζοντας τι συνέβη μετά την επανένωση και τι συμβαίνει τώρα στη Γερμανία, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ο παλιός Αντενάουερ ήταν πραγματικά μια ιδιοφυΐα και, πάνω απ' όλα, γνώριζε τους συμπατριώτες του. Η Ενωμένη Γερμανία δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ή να εξομαλύνει τις διαφορές μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ούτε καν να εγγυηθεί ίση κοινωνική και οικονομική μεταχείριση για τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους. Για πολλά χρόνια, το ανατολικό τμήμα θεωρούνταν σαν σφαίρα και αλυσίδα για το δυτικό τμήμα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν οι πρώτες που «εκκαθαρίστηκαν», παρόλο που τα μυστικά αρχεία και οι επαφές της ΛΔΓ με τις ανατολικές χώρες, από την Πολωνία μέχρι τη Μογγολία, ήταν ένα θεόσταλτο δώρο για τις γερμανικές, αμερικανικές και νατοϊκές μυστικές υπηρεσίες. Από το 1992 και μετά, μόνο ό,τι ήταν βολικό από αυτή την κληρονομιά χρησιμοποιήθηκε για να κατασκευαστεί η αφήγηση μιας ηλίθιας και κακής κομμουνιστικής Γερμανίας. Η λεπτομέρεια που με την ενοποίηση, η Δυτική Γερμανία έλαβε ως προίκα επαφές και συμβόλαια με ένα μέρος του κόσμου που προηγουμένως είχε αγνοηθεί ή ήταν απρόσιτο, αποσιωπήθηκε. Στην πραγματικότητα, το «σφαίρα και αλυσίδα» είχε εργαστεί για δεκαετίες, κακοπληρωμένο και μεροληπτικό, για να παχύνει τις ίδιες οικογενειακές ολιγαρχίες που είχαν υποστηρίξει το Τρίτο Ράιχ. Για αυτούς, ο πόλεμος δεν χάθηκε ποτέ πραγματικά.
Σε μια δημόσια συνέντευξη του 1994, ο Κίσινγκερ δήλωσε ότι η Ρωσία δεν αποτελούσε απειλή: οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν απειλούνταν, αλλά το ΝΑΤΟ έπρεπε να επεκταθεί ακόμη και αν αυτό αποτελούσε στρατιωτική πρόκληση εναντίον της Ρωσίας. Η λογική του Κίσινγκερ, την οποία υιοθέτησε η ίδια η κυβέρνηση Κλίντον και οι επόμενες, ήταν «αν δεν αμφισβητήσεις τη Ρωσία όταν είναι αδύναμη, τι θα κάνεις όταν είναι ξανά δυνατή;» Η σύγκρουση ήταν επιθυμητή, επιδιωκόμενη και σχεδιασμένη. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι ήταν απλώς μια εκδήλωση αυτής της επιθυμίας. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό κανενός στις ΗΠΑ, την Ευρώπη ή το ΝΑΤΟ ότι μια πιο ευημερούσα Ρωσία θα ήταν περισσότερο σύμμαχος παρά εχθρός. Ή ίσως πέρασε από το μυαλό των Αμερικανών, οι οποίοι, ωστόσο, δεν μπορούν να φανταστούν μια χώρα στον κόσμο που να είναι «μεγαλύτερη» από αυτούς. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι η πρόκληση θα πετύχαινε ακριβώς αυτό που ήθελαν, αλλά το αποτέλεσμα δεν θα ήταν απαραίτητα ευνοϊκό. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μετατραπεί από διμερές ζήτημα σε εφιάλτη της ηπείρου. Επικαλούμενοι συνεχώς τον πόλεμο και τη ρωσική απειλή, η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ ένιωσαν την ανάγκη να επανεξοπλιστούν παρά τη σαφή στρατιωτική υπεροχή του ΝΑΤΟ στο σύνολό του. Η πίεση των ΗΠΑ για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών με μοναδικό σκοπό την τροφοδότηση του αμερικανικού βιομηχανικού συστήματος έχει βρει εξαιρετική υποστήριξη στον προσδιορισμό της Ρωσίας ως του ιδανικού εχθρού. Σήμερα, η Ευρώπη επανεξοπλίζεται, διοχετεύοντας χρήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ευρώ υποτιμάται έναντι του δολαρίου, ακόμη και της λίρας. Η μαγική λέξη είναι ότι πρέπει να αμυνθούμε, πρέπει να βοηθήσουμε την Ουκρανία να αμυνθεί. πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κρίση θέτοντας σε λειτουργία τις αμυντικές βιομηχανίες. Η Γερμανία είναι η χώρα που είναι πιο αφοσιωμένη στην πολεμική προσπάθεια. Όλοι ζητούν χρήματα για να διεξάγουν πόλεμο, ή μάλλον, για να τον ξεκινήσουν πρώτοι. Μια αμερικανική παροιμία λέει: «Να προσέχεις τι ζητάς· μπορεί να το πάρεις». Όσοι στην Ευρώπη έχουν διαβάσει Κίσινγκερ μπορεί να έχουν πάρει το ίδιο μάθημα, αλλά το εφαρμόζουν σε λάθος στιγμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου