
Θά επιχειρήσω μια μακροπρόθεσμη ματιά: πριν από λίγες εβδομάδες, πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, ο Αμίν Νάσερ, Διευθύνων Σύμβουλος της Aramco, η οποία διαχειρίζεται όλο το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε ότι η υποδομή εξόρυξης ήταν πλήρως λειτουργική και ότι το βασίλειο θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τη μέγιστη βιώσιμη δυναμικότητά του των 12 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Στην πραγματικότητα, η ζημιά που προκλήθηκε από τις επιθέσεις των Χούθι στον αγωγό Ανατολής-Δύσης που παρακάμπτει το Ορμούζ, η οποία συνεχίστηκε απαρατήρητη από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, σημαίνει ότι μόνο το ένα τρίτο αυτού του μαύρου χρυσού φτάνει στην πραγματικότητα στον τερματικό σταθμό της Ερυθράς Θάλασσας. Δορυφορικές εικόνες το επιβεβαιώνουν αυτό. Αλλά ήταν απαραίτητο για να αποφευχθεί η αύξηση των τιμών στα χρηματιστήρια (όχι στην πραγματικότητα, κάτι που είναι διαφορετικό θέμα), και έτσι σκηνοθετήθηκε η φάρσα του «όλα επιτρέπονται». Για την ιστορία, τις τελευταίες ημέρες η σαουδαραβική αεροπορία βομβάρδισε τους δικούς της μισθοφόρους σε μια απεγνωσμένη, αλλά ανεπιτυχή, προσπάθεια να αποτρέψει την υποχώρησή τους στο Άντεν. Αυτό καταδεικνύει πώς η οικονομία του χαρτιού διαχειρίζεται πέρα από κάθε αξιόπιστη οικονομική βάση, δηλαδή ότι μια ελεύθερη αγορά είναι μια απλή ψευδαίσθηση, μια οφθαλμαπάτη που προβάλλεται από τις δυτικές κυρίαρχες ολιγαρχίες που κατέχουν μεγάλο μέρος του πλούτου και της πραγματικής εξουσίας, κρυμμένες πίσω από μια ασυνεπή πολιτική διαλεκτική.
Το νέο είναι ότι οι πολίτες αρχίζουν να το συνειδητοποιούν αυτό, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην Αμερική. Οι πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ ερμηνεύονται ως απόρριψη του Τραμπ και των παραληρημάτων του, και αυτό, φυσικά, είναι εν μέρει αλήθεια, ακόμη και προβλέψιμο. Ωστόσο, μια ανάλυση της ψήφου, η οποία βλέπει μια στροφή προς την Δημοκρατική αριστερά, υποδηλώνει ότι η ψήφος, ιδιαίτερα μεταξύ των νεότερων ψηφοφόρων, ήταν κυρίως κατά του συστήματος και της ψευδούς εναλλαγής του μεταξύ των μπλε και των κόκκινων κομμάτων, των οποίων οι πολιτικές αλληλεπικαλύπτονται πλήρως. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια οριακή προσωπικότητα όπως ο Τραμπ έχει κατά κάποιο τρόπο κάνει το παιχνίδι πιο ανοιχτό, αλλά είναι στην αφόρητη οικονομική ανισότητα, την ασταμάτητη εξάπλωση της φτώχειας και της υποβάθμισης, την τάση για πόλεμο και την πλήρη έλλειψη κράτους πρόνοιας που η αντίθεση στο ίδιο το σύστημα ριζώνει, και επομένως στα δύο κόμματα που αποτελούν την ουσία μιας δημοκρατίας που δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά. Η απόλυτη απόδειξη αυτής της κατάστασης είναι ότι οι Δημοκρατικοί έχουν επιλέξει ως Πρόεδρο της Βουλής έναν συγκεκριμένο Χακίμ Τζέφρις, ο οποίος ενσαρκώνει πλήρως το πνεύμα του Τραμπ: άνευ όρων υποστήριξη στο Ισραήλ, άρνηση της σφαγής στη Γάζα, πόλεμος στο Ιράν και εχθρότητα προς ένα δημόσιο σύστημα υγείας. Μετά από μια εξαιρετική επιτυχία που θα τους επέτρεπε να κάνουν ό,τι θέλουν, έχουν επιλέξει ως ηγέτη τους μια προσωπικότητα που δεν διαφέρει από τους Ρεπουμπλικάνους. Αλλά ίσως το τεράστιο κλιμάκιο των μεσολαβητών εξουσίας που τώρα μας παρουσιάζουν την Αμερική ως παράδειγμα μετά τη νίκη των Δημοκρατικών παραλείπουν αυτές τις μικρές λεπτομέρειες: η δουλειά τους είναι να ξεστομίζουν άπλυτα. γι' αυτό πληρώνονται.
Το παιχνίδι έχει πλέον τελειώσει, και ο λαϊκισμός του Τραμπ, που ουσιαστικά παράγεται από τις ίδιες δυνάμεις που χρειάζονταν να εκτονώσουν την κοινωνική ένταση, έχει αποτύχει εντελώς, σκίζοντας επιπλέον την αυλαία από τον μηχανισμό της σκηνής του νεοφιλελευθερισμού. Λίγο αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του και αντιμετώπισε τα πρώτα του ξεσπάσματα, ένιωσα την ανάγκη να πω ότι ο Τραμπ δεν ήταν καθόλου κατάλληλος για τον Τραμπισμό, ότι το εκλογικό φαινόμενο που τον είχε φέρει στον Λευκό Οίκο για δεύτερη φορά είχε μια σημασία που ξεπερνούσε κατά πολύ τον χαρακτήρα του, μάλιστα ακόμη και εναντίον του. Έτσι, ενώ είναι αλήθεια ότι ο απερίσκεπτος και εγκληματικός πόλεμος στο Ιράν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, οδηγώντας σε αύξηση του κόστους ζωής που για τις πιο μειονεκτούσες τάξεις καθιστά το φάσμα της φτώχειας πραγματικό, είναι επίσης αλήθεια ότι από τους πρώτους μήνες, το κίνημα MAGA βρέθηκε αντιμέτωπο με μια πλήρη ανατροπή των προεκλογικών του υποσχέσεων, αρχίζοντας να βιώνει τα πρώτα σημάδια δυστυχίας.
Όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο τις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με τις ευρωπαϊκές αποικίες τους - οι οποίες θυσιάζονται εύκολα στο βωμό της αμερικανικής ιδιαιτερότητας - που προσπαθούν να διατηρήσουν έναν παγκόσμιο ηγετικό ρόλο, παρόλο που οι προϋποθέσεις για αυτό δεν υπάρχουν πλέον: ο ιμπεριαλισμός ήταν δεδομένος όταν οι ΗΠΑ αντιπροσώπευαν το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ τώρα, με το 13%, κυρίως λόγω της εκτόξευσης των υπηρεσιών και των χρηματοοικονομικών συναλλαγών και πολύ λίγο λόγω της παραγωγής πραγματικών αγαθών, δεν έχει πλέον νόημα, είναι δομικά αδύνατο. Επιπλέον, με ένα γιγαντιαίο δημόσιο χρέος 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και ένα ιδιωτικό χρέος που πλησιάζει τα 20 τρισεκατομμύρια δολάρια, το σύστημα τρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις, σε σημείο που ένας από τους συμβούλους του Τραμπ προτείνει να αναγκαστούν οι ξένοι επενδυτές να ανταλλάξουν τους τίτλους τους με άτοκα 100ετή ομόλογα. Στην πράξη, ο πειρασμός της αθέτησης του χρέους πλησιάζει - ένας Αρμαγεδδώνας για το δολάριο. Υπάρχουν δύο τρόποι για να αντιμετωπίσει κανείς την παρακμή: είτε να την αγνοήσει και να μπει σε μια σπείρα βίας που τελικά αποδεικνύεται αντιπαραγωγική και επιταχύνει την πρόοδό της, είτε να την αναγνωρίσει και να θέσει τα θεμέλια για ένα νέο κεφάλαιο. Αυτό ακριβώς αρχίζουν να καταλαβαίνουν οι Αμερικανοί, ενώ η ολιγαρχία επιλέγει το πρώτο, απελπισμένο μονοπάτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου