Η δύναμη της πόλης δεν έγκειται ούτε στα τείχη της ούτε στα πλοία της, αλλά στον χαρακτήρα των πολιτών της .»
Θουκυδίδης, Έλληνας στρατηγός και ιστορικός του 5ου αιώνα π.Χ.
Έχοντας γίνει μηδενιστής με τη φιλοσοφική έννοια της λέξης —σαν ένας Σοπενχάουερ, για παράδειγμα, και όχι ένας Νίτσε, που είναι το αντίθετο, σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να πιστεύουν όσοι δεν κατανοούν την εκθαμβωτική του σκέψη— η αμερικανική προεδρία μεταμορφώνει την πραγματικότητα, ή ακόμα και το αντίθετο, για να κατηγοριοποιήσει το Καλό και το Κακό. Αρχικά, αυτός ο μηδενισμός απέρριψε ακόμη και τους θεμελιώδεις νόμους της φύσης και της βιολογίας. Αφού ήταν μια ανατρεπτική σκέψη που γεννήθηκε στα γαλλικά και αμερικανικά πανεπιστήμια, κατέληξε να σβήσει ολόκληρα τμήματα ακαδημαϊκής σκέψης και τελικά το πλαίσιο των δυτικών κοινωνιών που τώρα έλκονται από το τίποτα και φέρνουν τους οπαδούς τους ή τους πολιτικούς οπορτουνιστές στην εξουσία.
Είναι αναμφίβολα το αποτέλεσμα ενός οξυμένου υλισμού που αρνείται και απορρίπτει κάθε υπερβατικότητα, όπως μας προειδοποίησε ο αγνωστικιστής Μαλρώ, προσθέτοντας ότι ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας μεγάλος πολιτισμός όπως ο δικός μας θα έπρεπε να βρει την «υπέρτατη αξία» του, αλλιώς θα κατέρρεε.
Επικαλούμενος την παγίδα του Θουκυδίδη στον Τραμπ κατά τη συνάντησή τους στο Πεκίνο, ο Σι Τζινγκ Πινγκ του είπε πονηρά ότι το Πεκίνο και η Ουάσινγκτον αναζωογονούσαν την κατάσταση της Ελλάδας τον 5ο αιώνα π.Χ., με την ανερχόμενη δύναμη της Αθήνας να αντικαθιστά την φθίνουσα δύναμη της Σπάρτης.
Στη συνέχεια, ο Σι Τζινπίνγκ άμβλυνε αυτή τη δραματική παρατήρηση προτείνοντας διάφορα μέτρα που προσφέρουν ένα modus vivendi για τις δύο δυνάμεις, ώστε να αποφύγουν μια βίαιη αντιπαράθεση, συνεργαζόμενες προς όφελος αμοιβαία νόμιμων συμφερόντων.
Δεν είναι σαφές ότι ο Ντόναλντ Τραμπ κατάλαβε την αναλογία!
Η μετατόπιση ευνοεί την Ανατολή και τον Νότο του πλανήτη, παρά τις χλευαστικές και τραγικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να την σταματήσουν: δεν μπόρεσαν να υποτάξουν το Ιράν, το οποίο επομένως είναι νικητής, και οι στρατηγικοί γνωρίζουν καλά ότι οι απεγνωσμένες προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να επαναλάβουν την αντιπαράθεση είναι καταδικασμένες σε μια ακόμη πιο πικρή αποτυχία. Η Δυτική Ασία βλέπει το Ιράν, το οποίο δεν έχει επιτεθεί ποτέ σε άλλη χώρα για πρώτη φορά και έχει αμυνθεί μόνο από εγκληματικές επιθέσεις, ως την κεντρική και μετριοπαθή δύναμη που προσφέρει στις χώρες του Κόλπου την ευκαιρία να ξεφύγουν από την αμερικανική κηδεμονία και να οικοδομήσουν ισορροπημένη συνεργασία, στο πνεύμα του συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας που υπογράφηκε υπό την αιγίδα του Πεκίνου στις 10 Μαρτίου 2023.
Επειδή ο πόλεμος που διεξάγει εναντίον της Υεμένης από το 2015, αρχικά με τα Εμιράτα, προσπαθώντας να συνδέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα μέλη του Συμφώνου της Μέκκας (αυτά που δείχνουν την απροθυμία τους, δικαίως, ενώ κάνουν υποκριτικές χειρονομίες), καταλήγει σε πλήρη ήττα.
Πράγματι, η Ανσάρ'Αλάχ, η οποία περιλαμβάνει όχι μόνο τους Χούθι αλλά και πολλές άλλες φυλές της Υεμένης, μετά από μια γρήγορη και νικηφόρα επίθεση, ελέγχει πλέον το 80% του πληθυσμού της χώρας, την ανατολική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας και τα νησιά που ελέγχουν το Στενό του Μπαμπ Ελ Μαντέμπ, μια στενή πύλη προς τον Ινδικό Ωκεανό, περιμένοντας να πέσει η σημαντική κλειδαριά Ταΐζ σαν ώριμο φρούτο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δεν μπορούν να βοηθήσουν τη Σαουδική Αραβία, όπως καταδεικνύει η μετριοπάθειά τους, και μια επανενωμένη Υεμένη υπό την ηγεσία της Ansar'Allah είναι πιθανή βραχυπρόθεσμα. Αυτή είναι η λογική έκβαση της κατάστασης, με τους ηγέτες της Υεμένης να προσφέρουν στις φυλές αυτονομία στα εδάφη που κατέχουν από αμνημονεύτων χρόνων.
Με αυτόν τον θρυλικό σύμμαχο, το Ιράν μπορεί να προσφέρει σε όλα τα κράτη της περιοχής μια σοφή συνεργασία σε όλα όσα προφανώς αποκλείουν οποιαδήποτε συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.
Η ανθεκτικότητα του Ιράν και της Υεμένης δείχνει την ανωτερότητα των πνευματικών δυνάμεων έναντι του υλισμού και της ωμής βίας, καταδεικνύοντας τη σκέψη που τόνισε ο Θουκυδίδης.
Ειδικά επειδή η Κίνα και η Ρωσία δεν κρύβουν πλέον την οικονομική, υλικοτεχνική και στρατιωτική τους υποστήριξη προς το Ιράν και την Υεμένη, επειδή αυτές οι δύο δυνάμεις χρειάζονται μια σταθερή περιοχή για διαφορετικούς λόγους.
Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ σηματοδοτεί την αρχή μιας πλήρους αποχώρησης από την περιοχή, παρά τις αταξίες της κυβέρνησης της Βαγδάτης που έχει συσταθεί από τις ΗΠΑ. Βλέπουμε ότι η χώρα έχει γίνει η υλικοτεχνική και στρατιωτική καρδιά της παγκόσμιας αντίστασης: η Ρωσία και η Κίνα περνούν από το Ιράκ για να παρέχουν και να υποστηρίζουν την Υεμένη με δορυφορικές πληροφορίες για τις θέσεις των στρατευμάτων, καθώς και διάφορα εξαρτήματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών και ραντάρ. Επιπλέον, φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές, όπως η Χασντ αλ-Σαάμπι, έχουν ήδη επιδείξει τις σημαντικές στρατιωτικές τους δυνατότητες, οι οποίες εκτιμώνται από τον ιρακινό κυβερνητικό στρατό.
Έτσι, η μετατόπιση της ισορροπίας δυνάμεων στη Δυτική Ασία είναι αναπόφευκτη εις βάρος των πολεμοχαρών της περιοχής, του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Είναι κρίμα να βλέπουμε Γάλλους ηγέτες να δεσμεύονται με τη Σαουδική Αραβία για μια χαμένη υπόθεση, και στη συνέχεια να υποστηρίζουν έναν Λίβανο υποταγμένο από τις ίδιες κακές δυνάμεις, έναν Λίβανο που διαπράττει το διαβόητο έγκλημα της αποτυχίας διαπραγμάτευσης με τον κατακτητή, ενώ καθημερινά σφαγιάζει τους κατοίκους της κατεχόμενης περιοχής στο νότιο τμήμα της χώρας, αντιγράφοντας τη συνεργασία του Βισύ με τη ναζιστική Γερμανία. Ξέρουμε τι συνέβη σε αυτούς τους προδότες.
Οι τρέχουσες αναταραχές στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα στη Γαλλία, φαίνεται να αποτελούν προειδοποιητικά σημάδια του βάναυσου τέλους του ελέγχου της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας, η οποία αντιμετωπίζει τις δικές της αντιφάσεις, τον μηδενισμό, ακόμη και την ατίμωση. Οι πατριώτες παντού πρέπει να πάρουν τον έλεγχο της μοίρας τους συνεργαζόμενοι μεταξύ κυρίαρχων εθνών, απελευθερωμένων από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, εμπλουτίζοντας αμοιβαία το ένα το άλλο με την ποικιλομορφία της κληρονομιάς τους.
Ο Χριστιανισμός μπορεί να είναι, για την Ατλαντική Ευρώπη στο Βλαδιβοστόκ, η «υπέρτατη αξία» που υποστηρίζει ο Μαλρώ, η οποία θα αποτρέψει την επιστροφή του υλισμού που κρύβεται πίσω από έναν φιλελευθερισμό, να γίνει υπερφιλελευθερισμός, ο οποίος τελικά παραβιάζει κάθε ηθική και οδηγεί τους πλούσιους να καταπιέζουν τους φτωχούς.
Η επίσκεψη του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ στη Γαλλία, αξιοσημείωτη για τον ενθουσιασμό που προκάλεσε στο πλήθος και στα μέσα ενημέρωσης, πιστών και μη πιστών, αποτελεί ένδειξη ότι ο λαός, ειδικά οι νέοι του, περιμένουν μια μεταφυσική που θα τον προστατεύσει από αυτόν τον μισητό υλισμό και θα του προσφέρει ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Στην ενότητα και την ποικιλομορφία, σε ανταλλαγή με άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου του Ισλάμ, όπως ανακοίνωσε ο Πάπας στο Παρίσι. Το Ισλάμ προφανώς δεν είναι η καρικατούρα που το έχουν φτιάξει σκοτεινές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων της CIA, της MI6, της Μοσάντ και άλλων, οι οποίες δημιουργούν, εξοπλίζουν και χρηματοδοτούν τους τρομοκράτες της Αλ Κάιντα, του Νταές, του ISIS και άλλων αιρέσεων που ποτέ δεν τους υποστήριξαν.
Αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις αποκαλύφθηκαν επίσης με την τοποθέτηση ενός διαβόητου αρχικεφαλή επικεφαλής της Συρίας, και στη συνέχεια με το στρώσιμο του κόκκινου χαλιού στην Ουάσινγκτον και το Παρίσι.
Ο André Malraux στον Σέρβο διανοούμενο Komnen Becirovic:
«Μέχρι στιγμής, μόνο οι θρησκείες έχουν καθιερώσει το απόλυτο των πολιτισμών. Θα ήταν πολύ άσοφο να πούμε ότι ένας πολιτισμός σαν τον δικό μας δεν μπορεί να βρει το απόλυτό του, αφού αυτό θα ήταν καθαρή προφητεία και κανείς δεν ξέρει. Ωστόσο, αυτό που μπορούμε να πούμε αρκετά σοβαρά είναι ότι δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα μπροστά μας.»
Η φύση ενός πολιτισμού είναι αυτό που συγκεντρώνεται γύρω από μια θρησκεία, και το φαινόμενο που έχουμε νιώσει πολύ καλά από τότε που η μηχανή μπήκε στο παιχνίδι (όχι η επιστήμη, η μηχανή), είναι το τέλος αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί η υπέρτατη αξία, με ταυτόχρονα κάτι που φαίνεται πάντα να την αναζητά.
Όταν παίρνετε τον μήνα Μάιο (68), τι βλέπετε τι κάνουν οι μαθητές; Θα γράψουν προτάσεις, λέξεις, γράμματα στους τοίχους. Τώρα, φυσικά, αυτό που έχουν κάνει οι θρησκείες δεν ήταν να γράψουν γράμματα στους τοίχους, ήταν να χαράξουν πράγματα στις καρδιές των ανθρώπων. Και νιώθετε το κενό. Ο πολιτισμός μας, στο βαθμό που είναι ο πρώτος που είναι, ας πούμε, ένας αγνωστικιστικός πολιτισμός, που δεν είναι θρησκευτικός πολιτισμός, θέτει, πιο βάναυσα από οποιονδήποτε άλλο, το πρόβλημα της θρησκείας. »
*Ο Alain Corvez είναι διεθνής στρατηγικός σύμβουλος
