Συνέχεια από Δευτέρα 26. Οκτωβρίου 2026
Αόρατος Πόλεμος 6
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
Κεφάλαιο ς΄.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
Κεφάλαιο ς΄.
Περί άλλων ειδήσεων, δια μέσου των οποίων αποκτάται η απιστία στον εαυτό μας και η πεποίθηση και το θάρρος στον Θεό.
Επειδή όλη η δύναμη με την οποία νικώνται οι εχθροί μας, γεννιέται από την απιστία στον εαυτό μας και από την ελπίδα στον Θεό, είναι ανάγκη να προμηθευτείς αδελφέ μου, από τις ειδήσεις αυτές, για να αποκτήσεις την δύναμη αυτή, με την βοήθεια του Θεού.
Γνώριζε λοιπόν με βεβαιότητα, ότι, ούτε όλα τα προτερήματα, είτε φυσικά είναι, είτε αποκτημένα, ούτε όλα τα χαρίσματα που δίνονται δωρεάν, ούτε η γνώσις όλη της θείας Γραφής, ούτε το πως εργαστήκαμε πολλά χρόνια τον Θεό και συνηθίσαμε στην εργασία του· όλα αυτά, δεν θα μας κάνουν να εκπληρώσουμε το θείο του θέλημα, αν και σε κάθε καλό θεάρεστο, που θα πρέπει να κάνουμε και σε κάθε κίνδυνο, που πρέπει να αποφύγουμε και σε κάθε σταυρό που πρέπει να σηκώσουμε κατά το θέλημά του, ανίσως, λέω, δεν ανυψώσει την καρδιά μας μία ξεχωριστή βοήθεια του Θεού και δεν μας δυναμώσει για να τα εκτελέσουμε, καθώς είπε ο Κύριος «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» [χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν] (Ιωάν. 15,5).
Ώστε, εμείς πρέπει σε όλη μας τη ζωή και σε όλες τις ημέρες και ώρες και στιγμές, να έχουμε αυτή την αποφασιστική γνώμη, ότι με κανένα τρόπο και με κανένα λογισμό, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να θαρρευτούμε και να ελπίσουμε στον εαυτό μας.
Για δες την ελπίδα στον Θεό, κοντά σ’ εκείνα που σου είπα στο γ’ κεφάλαιο, γνώριζε επίσης, ότι δεν είναι άλλο ευκολότερο στον Θεό, όπως το να νικήσεις τους εχθρούς σου, τόσο τους λίγους, όσο και τους πολλούς· τόσο τους παλιούς και ανδρείους, όσο και τους νέους και αδυνάτους.
Έτσι, μία ψυχή, ας είναι φορτωμένη από αμαρτίες, ας έχει όλα τα ελαττώματα του κόσμου· ας είναι μολυσμένη, όσο μπορεί να φανταστεί κάποιος, ας δοκίμασε όσο θέλησε και όσο μπόρεσε, να μεταχειριστεί κάθε μέσο και αγώνα, για να αφήσει την αμαρτία και να κάνει το καλό και δεν μπόρεσε
ποτέ να αποκτήσει κανένα μικρό μερίδιο καλού, μάλιστα να προχωρά ακόμη πιο πολύ στο κακό, όμως, με όλα αυτά, δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ, να ελπίζει στον Θεό, ούτε πρέπει να εγκαταλείψει ποτέ τα όπλα και τους αγώνες τους πνευματικούς, αλλά πρέπει να πολεμάει πάντα ανδρειωμένα.
Γιατί, πρέπει να γνωρίζεις ότι σε αυτό τον αόρατο πόλεμο δεν χάνει όποιος δεν παύσει ποτέ από του να πολεμά και να ελπίζει στον Θεό, του οποίου η βοήθεια, δεν λείπει ποτέ από τους πολεμιστές του, μολονότι και μερικές φορές επιτρέπει να μένουν πληγωμένοι. Ας πολεμάει λοιπόν ο καθένας, διότι σ’ αυτόν το να πολεμάει στηρίζεται το παν. Και το γιατρικό είναι έτοιμο και δραστικό, για να δοθεί στους πολεμιστές, που γυρεύουν τον Θεό και την βοήθειά του, με σταθερή ελπίδα. Γιατί σε καιρό που αυτοί δεν το ελπίζουν, θα εξαφανισθούν οι εχθροί τους όπως έχει γραφεί, «έχασε την πολεμική του δύναμη ο μαχητής της Βαβυλώνος» [ἐξέλιπε μαχητὴς Βαβυλῶνος τοῦ πολεμεῖν] (Ιερ. 28,30).
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ΄. Πως πρέπει να γυμνάζουμε το νου μας, για να τον φυλάμε από την αγνωσία.
Αν η απιστία στον εαυτό μας και η ελπίδα στον Θεό, οι τόσο απαραίτητες σ’ αυτό τον πόλεμο, μείνουν μοναχές, όχι μόνον δεν θα νικήσουμε, αλλά και θα γκρεμιστούμε σε πολλά κακά. Γι’ αυτό το λόγο, κοντά σε αυτές χρειάζεται και η εκγύμναση, που είναι το τρίτο πράγμα που είπαμε στην αρχή, η οποία πρέπει να γίνεται πρώτα με το νου και με τη θέληση.
Και τον μεν νου πρέπει να φυλάμε από την αγνωσία, η οποία είναι σε αυτόν πολύ αντίθετη, επειδή τον σκοτίζει και του εμποδίζει στην γνώση της αλήθειας, η οποία είναι το δικό του αντικείμενο. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να τον γυμνάζουμε, ώστε να γίνει λαμπρός και καθαρός, για να μπορεί να διακρίνει καλά εκείνο που μας χρειάζεται, για να καθαρίσουμε την ψυχή μας από τα πάθη και να την στολίσουμε με τις αρετές.
Αυτή λοιπόν την λαμπρότητα του νου μπορούμε να την αποκτήσουμε με δύο τρόπους· ο πρώτος και πλέον αναγκαίος, είναι η προσευχή, με την οποία παρακαλούμε το Άγιο Πνεύμα να καταδεχθεί να σκορπίσει το θείο του φως μέσα στις καρδιές μας, το οποίο, βέβαια, θα το κάνει αν ζητήσουμε πραγματικά μόνο τον Θεό, αν κάνουμε το θέλημα του το άγιο και αν υποτάξουμε κάθε τι μας στη συμβουλή και ερώτηση των εμπείρων και πνευματικών μας Πατέρων.
Ο δεύτερος τρόπος είναι, μία παντοτινή γύμναση βαθιάς σκέψεως και θεωρίας των πραγμάτων, για να γνωρίσουμε με αυτή, ποια πράγματα είναι καλά, ποια κακά, όχι όπως τα κρίνει λανθασμένα η αίσθηση και ο κόσμος, αλλά καθώς τα κρίνει ο ορθός λόγος και το Πνεύμα το Άγιο, δηλαδή, η αλήθεια των θεόπνευστων Γραφών και των πνευματοφόρων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας μας. Γιατί, όταν αυτή η σκέψη και θεωρία γίνει σωστή και όπως πρέπει, μας κάνει να γνωρίσουμε καθαρά ότι πρέπει να θεωρούμε μηδέν και μάταια και ψεύτικα όλα εκείνα που αγαπά και με διαφόρους τρόπους ζητάει ο τυφλός και διεφθαρμένος κόσμος.
Δηλαδή, ότι οι τιμές και οι ηδονές και ο πλούτος του κόσμου δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ματαιότητα και θάνατος της ψυχής.
Οτι οι βρισιές και οι δυσφημίσεις που μας κάνει ο κόσμος, προξενούν σε μάς αληθινή δόξα και οι θλίψεις χαρά. Ότι το να συγχωρούμε τους εχθρούς μας και να τους κάνουμε καλό, είναι μεγαλοψυχία και μία από τις μεγαλύτερες ομοιότητες με τον Θεό.
Ότι περισσότερο ισχύει το να καταφρονήσει κάποιος τον κόσμο, παρά να είναι εξουσιαστής όλου του κόσμου. Ότι το να υπακούει κάποιος θεληματικά, είναι μία πράξη μάλλον μεγαλόψυχη και γενναία, παρά το να υποτάσσει και να προστάζει μεγάλους βασιλείς.
Ότι η ταπεινή γνώση του εαυτού μας, πρέπει να τιμάται περισσότερο από το ύψος όλων των επιστημών.
Ότι το να νικήσουμε και να νεκρώσουμε τα θελήματά μας και τις ορέξεις μας, όσο και αν είναι μικρές, είναι άξιο μεγαλυτέρου επαίνου, παρά το να καταπολεμήσουμε πολλά κάστρα, να κατατροπώσουμε δυνατά στρατόπεδα με τα όπλα στα χέρια και το να κάνουμε θαύματα ή να αναστήσουμε νεκρούς.
Κεφάλαιο Η΄. Γιατί δεν διακρίνουμε σωστά τα πράγματα και με ποιόν τρόπο μπορούμε να τα γνωρίζουμε.
Επειδή όλη η δύναμη με την οποία νικώνται οι εχθροί μας, γεννιέται από την απιστία στον εαυτό μας και από την ελπίδα στον Θεό, είναι ανάγκη να προμηθευτείς αδελφέ μου, από τις ειδήσεις αυτές, για να αποκτήσεις την δύναμη αυτή, με την βοήθεια του Θεού.
Γνώριζε λοιπόν με βεβαιότητα, ότι, ούτε όλα τα προτερήματα, είτε φυσικά είναι, είτε αποκτημένα, ούτε όλα τα χαρίσματα που δίνονται δωρεάν, ούτε η γνώσις όλη της θείας Γραφής, ούτε το πως εργαστήκαμε πολλά χρόνια τον Θεό και συνηθίσαμε στην εργασία του· όλα αυτά, δεν θα μας κάνουν να εκπληρώσουμε το θείο του θέλημα, αν και σε κάθε καλό θεάρεστο, που θα πρέπει να κάνουμε και σε κάθε κίνδυνο, που πρέπει να αποφύγουμε και σε κάθε σταυρό που πρέπει να σηκώσουμε κατά το θέλημά του, ανίσως, λέω, δεν ανυψώσει την καρδιά μας μία ξεχωριστή βοήθεια του Θεού και δεν μας δυναμώσει για να τα εκτελέσουμε, καθώς είπε ο Κύριος «χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» [χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν] (Ιωάν. 15,5).
Ώστε, εμείς πρέπει σε όλη μας τη ζωή και σε όλες τις ημέρες και ώρες και στιγμές, να έχουμε αυτή την αποφασιστική γνώμη, ότι με κανένα τρόπο και με κανένα λογισμό, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να θαρρευτούμε και να ελπίσουμε στον εαυτό μας.
Για δες την ελπίδα στον Θεό, κοντά σ’ εκείνα που σου είπα στο γ’ κεφάλαιο, γνώριζε επίσης, ότι δεν είναι άλλο ευκολότερο στον Θεό, όπως το να νικήσεις τους εχθρούς σου, τόσο τους λίγους, όσο και τους πολλούς· τόσο τους παλιούς και ανδρείους, όσο και τους νέους και αδυνάτους.
Έτσι, μία ψυχή, ας είναι φορτωμένη από αμαρτίες, ας έχει όλα τα ελαττώματα του κόσμου· ας είναι μολυσμένη, όσο μπορεί να φανταστεί κάποιος, ας δοκίμασε όσο θέλησε και όσο μπόρεσε, να μεταχειριστεί κάθε μέσο και αγώνα, για να αφήσει την αμαρτία και να κάνει το καλό και δεν μπόρεσε
ποτέ να αποκτήσει κανένα μικρό μερίδιο καλού, μάλιστα να προχωρά ακόμη πιο πολύ στο κακό, όμως, με όλα αυτά, δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ, να ελπίζει στον Θεό, ούτε πρέπει να εγκαταλείψει ποτέ τα όπλα και τους αγώνες τους πνευματικούς, αλλά πρέπει να πολεμάει πάντα ανδρειωμένα.
Γιατί, πρέπει να γνωρίζεις ότι σε αυτό τον αόρατο πόλεμο δεν χάνει όποιος δεν παύσει ποτέ από του να πολεμά και να ελπίζει στον Θεό, του οποίου η βοήθεια, δεν λείπει ποτέ από τους πολεμιστές του, μολονότι και μερικές φορές επιτρέπει να μένουν πληγωμένοι. Ας πολεμάει λοιπόν ο καθένας, διότι σ’ αυτόν το να πολεμάει στηρίζεται το παν. Και το γιατρικό είναι έτοιμο και δραστικό, για να δοθεί στους πολεμιστές, που γυρεύουν τον Θεό και την βοήθειά του, με σταθερή ελπίδα. Γιατί σε καιρό που αυτοί δεν το ελπίζουν, θα εξαφανισθούν οι εχθροί τους όπως έχει γραφεί, «έχασε την πολεμική του δύναμη ο μαχητής της Βαβυλώνος» [ἐξέλιπε μαχητὴς Βαβυλῶνος τοῦ πολεμεῖν] (Ιερ. 28,30).
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζ΄. Πως πρέπει να γυμνάζουμε το νου μας, για να τον φυλάμε από την αγνωσία.
Αν η απιστία στον εαυτό μας και η ελπίδα στον Θεό, οι τόσο απαραίτητες σ’ αυτό τον πόλεμο, μείνουν μοναχές, όχι μόνον δεν θα νικήσουμε, αλλά και θα γκρεμιστούμε σε πολλά κακά. Γι’ αυτό το λόγο, κοντά σε αυτές χρειάζεται και η εκγύμναση, που είναι το τρίτο πράγμα που είπαμε στην αρχή, η οποία πρέπει να γίνεται πρώτα με το νου και με τη θέληση.
Και τον μεν νου πρέπει να φυλάμε από την αγνωσία, η οποία είναι σε αυτόν πολύ αντίθετη, επειδή τον σκοτίζει και του εμποδίζει στην γνώση της αλήθειας, η οποία είναι το δικό του αντικείμενο. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να τον γυμνάζουμε, ώστε να γίνει λαμπρός και καθαρός, για να μπορεί να διακρίνει καλά εκείνο που μας χρειάζεται, για να καθαρίσουμε την ψυχή μας από τα πάθη και να την στολίσουμε με τις αρετές.
Αυτή λοιπόν την λαμπρότητα του νου μπορούμε να την αποκτήσουμε με δύο τρόπους· ο πρώτος και πλέον αναγκαίος, είναι η προσευχή, με την οποία παρακαλούμε το Άγιο Πνεύμα να καταδεχθεί να σκορπίσει το θείο του φως μέσα στις καρδιές μας, το οποίο, βέβαια, θα το κάνει αν ζητήσουμε πραγματικά μόνο τον Θεό, αν κάνουμε το θέλημα του το άγιο και αν υποτάξουμε κάθε τι μας στη συμβουλή και ερώτηση των εμπείρων και πνευματικών μας Πατέρων.
Ο δεύτερος τρόπος είναι, μία παντοτινή γύμναση βαθιάς σκέψεως και θεωρίας των πραγμάτων, για να γνωρίσουμε με αυτή, ποια πράγματα είναι καλά, ποια κακά, όχι όπως τα κρίνει λανθασμένα η αίσθηση και ο κόσμος, αλλά καθώς τα κρίνει ο ορθός λόγος και το Πνεύμα το Άγιο, δηλαδή, η αλήθεια των θεόπνευστων Γραφών και των πνευματοφόρων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας μας. Γιατί, όταν αυτή η σκέψη και θεωρία γίνει σωστή και όπως πρέπει, μας κάνει να γνωρίσουμε καθαρά ότι πρέπει να θεωρούμε μηδέν και μάταια και ψεύτικα όλα εκείνα που αγαπά και με διαφόρους τρόπους ζητάει ο τυφλός και διεφθαρμένος κόσμος.
Δηλαδή, ότι οι τιμές και οι ηδονές και ο πλούτος του κόσμου δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ματαιότητα και θάνατος της ψυχής.
Οτι οι βρισιές και οι δυσφημίσεις που μας κάνει ο κόσμος, προξενούν σε μάς αληθινή δόξα και οι θλίψεις χαρά. Ότι το να συγχωρούμε τους εχθρούς μας και να τους κάνουμε καλό, είναι μεγαλοψυχία και μία από τις μεγαλύτερες ομοιότητες με τον Θεό.
Ότι περισσότερο ισχύει το να καταφρονήσει κάποιος τον κόσμο, παρά να είναι εξουσιαστής όλου του κόσμου. Ότι το να υπακούει κάποιος θεληματικά, είναι μία πράξη μάλλον μεγαλόψυχη και γενναία, παρά το να υποτάσσει και να προστάζει μεγάλους βασιλείς.
Ότι η ταπεινή γνώση του εαυτού μας, πρέπει να τιμάται περισσότερο από το ύψος όλων των επιστημών.
Ότι το να νικήσουμε και να νεκρώσουμε τα θελήματά μας και τις ορέξεις μας, όσο και αν είναι μικρές, είναι άξιο μεγαλυτέρου επαίνου, παρά το να καταπολεμήσουμε πολλά κάστρα, να κατατροπώσουμε δυνατά στρατόπεδα με τα όπλα στα χέρια και το να κάνουμε θαύματα ή να αναστήσουμε νεκρούς.
ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ.
Και το γιατρικό είναι έτοιμο και δραστικό, για να δοθεί στους πολεμιστές, που γυρεύουν τον Θεό και την βοήθειά του, με σταθερή ελπίδα
ΔΙΟΤΙ ΜΑΘΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΣΤΟ ΓΟΥΕΑΡ ΟΤΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΚΕ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΡΩΜΑΝΙΔΗ.ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΑΥΤΗ ΕΚΛΕΨΕ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑ ΠΟΝΤΑΡΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΩΣΗ, ΤΟΝ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟ, ΠΟΥ ΚΕΝΤΡΩΣΕ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΕΛΥΣΕ.
ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΨΕΥΔΟΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΣΑΝ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΘΟΤΙ ΑΓΝΟΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ.
ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΟΛΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΤΑ ΦΙΟΡΕ. ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΕΚ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΕΝΝΙΑΛΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΡΜΑ, ΤΟΥ ΞΙΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ.
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΥΚΟΛΙΑ ΟΠΩΣ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΥΚΟΛΗ,ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ, ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ ΟΡΙΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου