Πηγή: Αιρετικά
Η έκφραση αντισυμβατικών πεποιθήσεων είναι επικίνδυνη. Η αμφισβήτηση των ταμπού είναι απερισκεψία. Ένα από τα πιο άυλα είναι ο φεμινισμός. Είναι υποχρεωτικό να δηλώνει κανείς φεμινιστής και απαγορεύεται να αυτοανακηρύσσεται σοβινιστής (μπρρρ...) ή απλώς κάποιος που σέβεται το ανδρικό σύμπαν. Ο φεμινισμός έχει πάψει να αγωνίζεται για ίσες ευκαιρίες μεταξύ των φύλων, φορώντας την πιο δυσοίωνη μάσκα: επιθετικός, αγωνιστής, εκδικητικός, αντι-ανδρικός, ακόμη και στην εξύμνηση του λεσβιασμού και του μίσους για τον μητρικό ρόλο, επαναπροσδιορισμένος ως κοινωνική κατασκευή που επιβάλλεται από την κυριαρχία των ετεροφυλόφιλων ανδρών. Ο σεξουαλικά φυσιολογικός άνδρας είναι ο βόθρος κάθε κακίας: κακός, βίαιος, σκλάβος των βάναυσων ενστίκτων. Οι νεαροί άνδρες ενσταλάζονται με ένα αίσθημα ενοχής για αυτό που δεν είναι. Απαγορεύεται να αντιταχθεί κανείς στη νεοφεμινιστική αφήγηση. Έπειτα, θαυμάζουμε την ευθραυστότητα της ανδρικής φύσης και φαινόμενα όπως οι incels , οι ακούσιοι άγαμοι, οι σεξουαλικά φυσιολογικοί νέοι άνδρες που δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν συναισθηματικές ή σεξουαλικές σχέσεις με γυναίκες παρά την επιθυμία τους, αναπτύσσοντας συναισθήματα απογοήτευσης, μοναξιάς και δυσαρέσκειας. Ο πόλεμος μεταξύ των φύλων διεξάγεται από ολοένα και πιο ριζοσπαστικές φεμινίστριες. Όλα γίνονται ανταγωνισμός, αγωνισμός μεταξύ των φύλων, μια σαφής μίμηση του φιλελεύθερου-ελευθεριακού μοντέλου. Έχουμε φτάσει ακόμη και στο σημείο να καθιερώσουμε εγκλήματα όπως η λεγόμενη γυναικοκτονία, που θεωρούνται πιο σοβαρά, άθλια και αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τη δολοφονία ανδρών ανθρώπων. Οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το ενενήντα τοις εκατό όλων των δολοφονιών!
Με περιφρόνηση για τον κίνδυνο, προσπαθούμε να πλοηγηθούμε σε αυτό το ναρκοπέδιο. Η χειραφέτηση των γυναικών αρέσκεται να παρουσιάζεται ως μια γραμμική διαδικασία: για χιλιετίες, οι γυναίκες υποβάλλονταν σε πατριαρχικές κοινωνικές δομές μέχρι την απελευθέρωσή τους μέσω του φεμινισμού. Αυτή η ερμηνεία αγνοεί την ποικιλομορφία των κινημάτων που αγωνίστηκαν για την αξιοπρέπεια, την εκπαίδευση και τα δικαιώματα των γυναικών, καθώς και τις βαθιές φιλοσοφικές, θρησκευτικές και πολιτικές διαφορές που τα χαρακτήριζαν. Το ένα στόχευε στην επέκταση των ευκαιριών των γυναικών διατηρώντας παράλληλα μια χριστιανική αντίληψη για το άτομο, την οικογένεια και την κοινωνία. Το άλλο εξαπέλυσε μια ριζοσπαστική κριτική της θρησκείας, του γάμου, της μητρότητας και της φυσικής τάξης, που μετονομάστηκε σε ετεροπατριαρχική καταπίεση.
Η Μαίρη Γούλστονκραφτ, η πρώτη φεμινίστρια, αγωνίστηκε στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα για την εκπαίδευση και την ανατροφή των γυναικών ως λογικά όντα. Άψογη. Δύο αιώνες την χώριζαν από την Τζούντιτ Μπάτλερ, μια λεσβία και queer θεωρητικό . Το 1990, η Μπάτλερ αμφισβήτησε τη βιολογική κατηγορία της γυναίκας, αρνούμενη ότι είχε μια σταθερή φυσική βάση, ανοίγοντας το δρόμο για τη σεξουαλική και πολιτισμική σύγχυση, την τρανσεξουαλικότητα και την παράλογη πεποίθηση ότι το να είσαι γυναίκα είναι μια πολιτισμική κατασκευή, όχι ένα βιολογικό δεδομένο. Μετά τη Γούλστονκραφτ και το κίνημα των σουφραζετών που απαιτούσαν το δικαίωμα ψήφου, ξέσπασε ο μαρξισμός. Ο Φρίντριχ Ένγκελς ερμήνευσε την κατάσταση των γυναικών από την οπτική γωνία των οικονομικών σχέσεων. Η διάλυση της οικογένειας έγινε αναπόσπαστο μέρος της κομμουνιστικής επανάστασης. Το 1895, η Αμερικανίδα Ματίλντα Γκέιτζ, συν-συγγραφέας του βιβλίου «Η Βίβλος των Γυναικών», μιας φεμινιστικής επανερμηνείας της Αγίας Γραφής.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Έλλις και η Μάργκαρετ Σάνγκερ, ιδρύτριες του ισχυρού Planned Parenthood , προώθησαν την άμβλωση ενώ παράλληλα ενθάρρυναν τον λεσβιασμό. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ, συγγραφέας του φεμινιστικού ευαγγελίου Το Δεύτερο Φύλο («δεν γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι»), συνυπέγραψε με τον εραστή της Ζαν-Πολ Σαρτρ, τον Φουκώ και άλλους διανοούμενους μια αίτηση για τη νομιμοποίηση της παιδοφιλίας. Ο φεμινισμός στη συνέχεια έγινε αντιαρρενωπός και εχθρικός προς τη μητρότητα· όχι τη δύναμη να δίνεις ζωή, αλλά μια κοινωνική κατασκευή που επιβάλλεται από την πατριαρχία: το μίσος για τη βιολογική τάξη. Στη δίκη της Λίντσεϊ Κλάνσι στην Αμερική, της δολοφόνου των τριών παιδιών της, το δικαστήριο δεν εξέδωσε ετυμηγορία: η Λίντσεϊ δήλωσε αθώα λόγω παραφροσύνης που προκλήθηκε από την επιλόχειο κατάθλιψη, η οποία επικαλέστηκε ως απαλλακτικό στοιχείο. Το θύμα είναι αυτή, όχι τα παιδιά της, ούρλιαξαν οι υπερδιεγερμένες Ερινύες στην πλατεία. Μόνο ένας ετοιμοθάνατος πολιτισμός θα μπορούσε να δικαιολογήσει ή να γιορτάσει τη μητρική βρεφοκτονία. Εξέγερση ενάντια στη δημιουργία και το πλάσμα, ενώ η ζεστασιά, η φροντίδα, η γυναικεία ενσυναίσθηση γελοιοποιούνται ως συγκαταβατικές μορφές υποταγής.
Ο φεμινισμός έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Κάτω από την ίδια σημαία, συνυπάρχουν ο αγώνας για την εκπαίδευση, το δικαίωμα ψήφου, τις ίσες ευκαιρίες, η κριτική του οικιακού ρόλου, η ερμηνεία της οικογένειας ως δομής εξουσίας, η άμβλωση και η αμφισβήτηση των κατηγοριών του φύλου και του κοινωνικού φύλου. Το να μοιράζεσαι ένα όνομα δεν σημαίνει ότι αγωνίζεσαι για τον ίδιο σκοπό. Η απόσταση μεταξύ της Wollstonecraft και της Butler είναι μεγαλύτερη από τον χρόνο που τις χωρίζει. Η πρώτη απαιτούσε να αναγνωρίζονται οι γυναίκες για αυτό που ήταν. Η δεύτερη αμφισβητούσε αν αυτό που ονομάζουμε γυναίκα υπήρχε πριν ο πολιτισμός του δώσει ένα όνομα. Κι όμως, εμφανίζονται κάτω από την ίδια σημαία: μια συνύπαρξη που επιτρέπει σε όσους σήμερα συζητούν την έννοια της γυναίκας να θεωρούν τους εαυτούς τους κληρονόμους του ίδιου συστήματος σκέψης.
Σε όλη την ιστορία, υπήρξαν γυναίκες που κυβέρνησαν, πολέμησαν και σκέφτηκαν: η Χατσεπσούτ στην Αίγυπτο, η Γου Ζετιάν στην Κίνα, η Σεμίραμις στη Βαβυλώνα, η Κλεοπάτρα στην Αίγυπτο, η Ντζίνγκα Μπάντι στην Αγκόλα, η Ιωάννα της Λωραίνης στη Γαλλία, η Ισαβέλλα της Καστίλης, η Ελισάβετ Α΄ Τυδώρ, η Μεγάλη Αικατερίνη στη Ρωσία, φιλοσοφικά μυαλά όπως η Σιμόν Βάιλ, η Εντίθ Στάιν και η Χάνα Άρεντ. Το 1405, η Κριστίν ντε Πιζάν, χήρα και μητέρα που στήριζε την οικογένειά της με τα γραπτά της, έγραψε το Βιβλίο της Πόλης των Κυριών για να υπερασπιστεί την ευφυΐα και την αρετή των γυναικών. Καμία από αυτές δεν κήρυξε πόλεμο εναντίον των ανδρών του ίδιου της λαού. Πολέμησαν στο πλευρό τους, για μια οικογένεια, μια πατρίδα ή μια πίστη. Το να τις παρουσιάσουμε ως προδρόμους του φεμινισμού είναι σαν να τους αποδίδουμε έναν σκοπό που κανείς ποτέ δεν υποστήριξε.
Η Γούλστονκραφτ δεν υποκίνησε πόλεμο μεταξύ των φύλων. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών ερχόταν σε αντίθεση με τον Ρουσσώ, ο οποίος υποστήριζε την εκπαίδευση των νεαρών κοριτσιών για να ευχαριστούν και να υπηρετούν τους άνδρες. Η Γούλστονκραφτ απάντησε ότι οι γυναίκες είναι λογικά όντα των οποίων η εκπαίδευση πρέπει να είναι ανάλογη με αυτή τη λογική. Το επιχείρημά της ήταν ότι μια μορφωμένη γυναίκα είναι καλύτερη σύζυγος, καλύτερη μητέρα και καλύτερη πολίτης. Ήταν επικριτική απέναντι στον γάμο της εποχής της, αλλά δεν σκόπευε να τον καταργήσει και θεωρούσε δεδομένο ότι οι άνδρες και οι γυναίκες υπήρχαν ως τέτοιοι. Κατά τον δέκατο ένατο αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού, τα αιτήματα αφορούσαν την εκπαίδευση, τη δικαιοπρακτική ικανότητα, τη διαχείριση της περιουσίας και το δικαίωμα ψήφου - αιτήματα που ενσωματώθηκαν στο νόμο σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις αντιμετώπισαν πραγματικά προβλήματα, τα οποία προωθήθηκαν από κοινού από άνδρες και γυναίκες.
Κανείς δεν μίλησε για «πρώτο κύμα» φεμινισμού. Η φράση επινοήθηκε το 1968, όταν το δεύτερο κύμα ήταν ήδη σε εξέλιξη: το νέο πρόγραμμα απαιτούσε μια αξιοσέβαστη καταγωγή. Το 1963, η Betty Friedan δημοσίευσε το The Woman Mystique, το βιβλίο που μετέτρεψε τον οικιακό ρόλο σε πρόβλημα. Η Friedan παρουσίασε τον εαυτό της ως νοικοκυρά, αλλά ήταν δημοσιογράφος με αριστερό ακτιβισμό. Η δυσφορία που περιέγραψε, πραγματική στην προσωπική της εμπειρία, αναβαθμίστηκε σε γενική κατάσταση στο βιβλίο της: No Woman Finds Meaning in Homemaking («ένα άνετο στρατόπεδο συγκέντρωσης») και Childrearing. Το 1970, ο λόγος μετατοπίστηκε από την οικιακή σφαίρα στη βιολογία. Η Shulamith Firestone έφερε τη λογική της ταξικής πάλης στο βασίλειο των φύλων: η εγκυμοσύνη, η εκπαίδευση και η οικογένεια έγιναν μέρος της δομής της καταπίεσης, και ο τεχνολογικός έλεγχος της αναπαραγωγής ήταν ο τρόπος για να ξεπεραστεί. Την ίδια χρονιά, η Kate Millett δημοσίευσε το Sexual Politics : η σεξουαλικότητα, η οικογένεια και η καθημερινή ζωή έγιναν σχέσεις εξουσίας. Ο φεμινισμός δεν απαιτούσε πλέον μια θέση στην κοινωνία, αλλά την ανατροπή της οικογένειας, του γάμου και της σχέσης μεταξύ των φύλων. Ο άντρας δεν ήταν πλέον σύντροφος ζωής, αλλά ένας εχθρός που έπρεπε να νικηθεί. Είκοσι χρόνια αργότερα, το "Ένα Ζήτημα Φύλου" έφερε το χάσμα στις ακραίες συνέπειές του. Η Τζούντιτ Μπάτλερ υποστήριξε ότι το φύλο παράγεται από κοινωνικές πράξεις και κανόνες, αρνούμενη ότι το φύλο και το σώμα ήταν φυσικά δεδομένα μιας προϋπάρχουσας κουλτούρας. Η κατηγορία της γυναίκας έπαψε να θεωρείται δεδομένη. Σήμερα, ο φεμινισμός διχάζεται στο πιο βασικό ερώτημα: τι είναι μια γυναίκα; Από ένα υποκείμενο που πρέπει να υπερασπιστεί κανείς σε ένα αντικείμενο εσωτερικής διαμάχης. Η μετατόπιση επεκτάθηκε στον τρόπο που πολλές γυναίκες έβλεπαν τον εαυτό τους. Το 1968, κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού ομορφιάς Μις Αμερική, μια ομάδα ακτιβιστριών πέταξε σουτιέν, ψηλοτάκουνα, κορσέδες και μακιγιάζ σε έναν "κάδο ελευθερίας". Αυτό που για αιώνες ήταν μια έκφραση θηλυκότητας, χάρης, κομψότητας και αυτοφροντίδας άρχισε να αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Στη θέση του εμφανίστηκαν ξυρισμένα κεφάλια ή έντονα βαμμένα μαλλιά, σώματα καλυμμένα με τατουάζ, γυμνοί κορμοί σε διαδηλώσεις, αχαλίνωτες φωνές και χυδαία γλώσσα. Η εγκατάλειψη της προσωπικής φροντίδας γιορτάστηκε ως εξέγερση. Το συνηθισμένο παρουσιάστηκε ως αυθεντικό, το χυδαίο ως θαρραλέο. Η γυναίκα που φρόντιζε για την εμφάνισή της, καλλιεργούσε τη θηλυκότητά της και έβρισκε νόημα στη μητρότητα ήταν ύποπτη για υποταγή. Η Valerie Solanas πρότεινε την καταστροφή του ανδρικού φύλου στο Μανιφέστο του SCUM. Την επόμενη χρονιά, πυροβόλησε τον Andy Warhol.
Αυτός ο φεμινισμός άφησε πολλές γυναίκες πνευματικά και ηθικά άδειες, με τον θυμό ως τη μόνη τους ταυτότητα. Υποσχέθηκε να τις απελευθερώσει, αλλά τις άφησε ακόμη πιο μόνες. Αυτή η πορεία εξηγεί την τρέχουσα σύγχυση. Όταν μιλάμε για φεμινισμό, μπορούμε να αναφερθούμε στο ιερό δικαίωμα να σπουδάσουν ή να ασκήσουν ένα επάγγελμα. Αλλά μπορούμε επίσης να αναφερθούμε σε κινήματα που θεωρούν τη μητρότητα μια μορφή δουλείας, την οικογένεια έναν θεσμό κυριαρχίας, τη διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών μια εφεύρεση που πρέπει να αποσυναρμολογηθεί και τον λεσβιασμό ως σωστή σεξουαλική συμπεριφορά. Ωστόσο, μοιράζονται το ίδιο όνομα. Έτσι, όποιος αμφισβητεί την πολιτική των φύλων κατηγορείται ότι απορρίπτει τα «δικαιώματα των γυναικών». Μια γυναίκα μπορεί να υπερασπιστεί τη νομική της ισότητα, την εκπαίδευσή της και την οικονομική της ανεξαρτησία χωρίς να θεωρεί τη διαφορά μεταξύ των φύλων καταπίεση που πρέπει να διορθωθεί. Μπορεί να βιώσει τη μητρότητα ως εκπλήρωση και να δει τους άνδρες ως σύμμαχο. Στη χριστιανική σκέψη, οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν την ίδια αξιοπρέπεια αλλά δεν είναι ίδιοι. Άνδρα και γυναίκα τους δημιούργησε, λέει η Γένεση, και αυτή η διαφορά δεν τοποθετεί τον έναν πάνω από τον άλλον. Είναι συνάντηση και αμοιβαιότητα. Ο γάμος δημιουργεί την οικογένεια, η οποία προηγείται του κράτους και της πολιτικής. Η γυναικεία ιδιοφυΐα είναι η ικανότητα να καλωσορίζεις, να φροντίζεις και να εξανθρωπίζεις τον κόσμο. Δεν υπάρχει υποταγή. Αντίθετα, είναι μια ήσυχη δύναμη που ο νεοφεμινισμός απεχθάνεται. Οι θεωρίες του προέκυψαν κυρίως σε αμερικανικά πανεπιστήμια, διαδόθηκαν μέσω διεθνών οργανισμών, ιδρυμάτων και ΜΚΟ. Γιατί μια αγγλοσαξονική ερμηνεία του φύλου, του ατόμου και της οικογένειας θα πρέπει να αποτελεί το κριτήριο για τη μέτρηση της προόδου όλων των πολιτισμών; Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση έχει ενσωματώσει την οπτική του φύλου: τώρα διδάσκεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός. Το μίσος για τη μητρότητα είναι μια βόμβα που εκτοξεύεται στο είδος. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι ο φεμινισμός είναι πάντα μια καλή και σωστή λέξη;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου