Luigi Tedeschi - 17 Μαΐου 2026
Πηγή: Italicum
Τραμπ: Το χάος είναι η αρχή μου
Ο Μεγάλος Πόλεμος είναι ένας παγκόσμιος αγώνας για την απελευθέρωση των λαών. Οι συγκρούσεις είναι πολλαπλές, αλλά το μέτωπο είναι ενωμένο: οι λαοί αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση του νεοαποικιοκρατίας της Δυτικής υπεροχής. Η ιρανική σύγκρουση αντιπροσωπεύει την κορύφωση του Μεγάλου Πολέμου, ο οποίος κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει, αλλά σίγουρα θα τελειώσει λόγω της αδυναμίας της Δύσης να τον αντέξει, διαφαινόμενος κάτω από τη σκιά μιας μνημειώδους στρατηγικής ήττας.
Η προοδευτική εξάντληση των όπλων και το μη βιώσιμο κόστος είναι οι κύριες αιτίες της αμερικανικής καταστροφής στη σύγκρουση. Το κόστος του πολέμου κατά του Ιράν έχει φτάσει μέχρι στιγμής τα 61 δισεκατομμύρια δολάρια. Αν συμπεριληφθούν και οι ζημιές στις αμερικανικές βάσεις, το κόστος του πολέμου θα είναι περίπου 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Είναι απρόβλεπτο πόσο θα μπορούσαν να ανέλθουν στο τέλος της σύγκρουσης. Ο Τραμπ έχει ζητήσει έναν αμυντικό προϋπολογισμό ύψους 1,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων επιπλέον, αύξηση 445 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε σύγκριση με το 2025, ή 42%. Αυτή είναι μια τρελή πρόταση, δεδομένου ότι αυτή η αύξηση των αμυντικών δαπανών θα αντισταθμιζόταν από περικοπές 73 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις κοινωνικές δαπάνες.
Η ανησυχητική οικονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση ωθεί τον Τραμπ να επινοήσει μια αξιοπρεπή λύση, η οποία, ωστόσο, αποδεικνύεται αδύνατη. Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια και το κόστος των τόκων ανέρχεται σε 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, υπερβαίνοντας τις αμυντικές δαπάνες, οι οποίες ανέρχονται σε περίπου 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Το ιδιωτικό χρέος πλησιάζει τα 35 τρισεκατομμύρια δολάρια. Για να διατηρηθεί ο πόλεμος, το χρέος των ΗΠΑ αυξάνεται κατά 8 δισεκατομμύρια δολάρια κάθε μέρα και οι δαπάνες για τόκους ανέρχονται σε 2,8 δισεκατομμύρια δολάρια ημερησίως. Ο πόλεμος συνεπάγεται κόστος ίσο με περίπου το ένα τέταρτο του ομοσπονδιακού ελλείμματος και οι τόκοι ισοδυναμούν με το 5% του ΑΕΠ. Με τη ροή των πετροδολαρίων να στερεύει, οι αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων έχουν φτάσει το 4,5% και δεδομένης της δυσκολίας εύρεσης αγοραστών λόγω της απώλειας αξιοπιστίας του υποτιμημένου δολαρίου, το επιτόκιο του χρέους θα μπορούσε να φτάσει τα 1,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, ίσο με το 7% του ΑΕΠ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια αποβιομηχανοποιημένη χώρα, με ανάπτυξη 1% το 2025 και σημαντικό εμπορικό έλλειμμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες στηρίζονται σε χρηματοοικονομικές φούσκες που δημιουργούνται από την εισροή ξένων αποταμιεύσεων στις αγορές και η καθαρή οικονομική τους θέση είναι αρνητική κατά 28 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και η εκτεταμένη φτώχεια του πληθυσμού είναι απτή: το 40% των οικογενειών θα αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες για ένα απροσδόκητο έξοδο 1.000 δολαρίων. Η βιωσιμότητα του πολέμου συνδέεται με τη βιωσιμότητα ενός χρέους που θα είναι μη βιώσιμο μακροπρόθεσμα. Ο αντίκτυπος της κρίσης στον πληθυσμό θα μπορούσε να δημιουργήσει εσωτερικές κοινωνικές εντάσεις που θα αποσταθεροποιούσαν τους ίδιους τους θεσμούς.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον βιομηχανική δύναμη, και με την αποτυχία τόσο της προστατευτικής δασμολογικής πολιτικής όσο και του σχεδίου του IRA —που σχεδιάστηκε για την αμερικανική επαναβιομηχάνιση, η οποία θα μπορούσε να εφαρμοστεί με τη μετεγκατάσταση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες— η μόνη επιλογή του Τραμπ είναι ο πόλεμος. Αυτός ο πόλεμος στοχεύει στην κατάσχεση των ενεργειακών πόρων της Βενεζουέλας και του Ιράν, συνδέοντας έτσι το δολάριο με την τιμή του πετρελαίου. Αυτό θα παρείχε μια βασική βάση για τη βιωσιμότητα του χρέους και θα διατηρούσε το καθεστώς του δολαρίου ως το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Το παρατεταμένο κλείσιμο του Ορμούζ θα πυροδοτήσει μια παγκόσμια ύφεση, τα προειδοποιητικά σημάδια της οποίας έχουν ήδη εμφανιστεί. Ωστόσο, το κλείσιμο του Ορμούζ δεν θα επηρεάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες δεν είναι μόνο αυτάρκεις σε ενέργεια, αλλά και εξαγωγέας φυσικού αερίου και πετρελαίου. Από το 2010, με την αντισυμβατική εξόρυξη μεγάλων όγκων σχιστολιθικού φυσικού αερίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ενέργειας στον κόσμο, ανεξάρτητες από τις προμήθειες της Μέσης Ανατολής. Αυτή η κρίση έχει έτσι μετατραπεί σε ευκαιρία, με αύξηση 30% στις αμερικανικές εξαγωγές ενέργειας. Αυτό έχει οδηγήσει σε αύξηση 50% των τιμών, αυξάνοντας σημαντικά τα κέρδη. Τα αυξημένα έσοδα από τις εξαγωγές συμβάλλουν στην ενίσχυση του δολαρίου και στα χαμηλότερα επιτόκια, αναζωογονώντας έτσι την οικονομία.
Κατά την άποψη του Τραμπ, ο πόλεμος και η ενεργειακή κρίση θα οδηγήσουν σε μια παγκόσμια ύφεση που θα βλάψει τις Ηνωμένες Πολιτείες λιγότερο από άλλες δυτικές βιομηχανικές δυνάμεις, οι οποίες εξαρτώνται από τις εισαγωγές ενέργειας από τη Μέση Ανατολή, και θα είναι σε θέση να επαναβεβαιώσει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της. Το ενεργειακό μονοπώλιο της Αμερικής θα συνδυαστεί στη συνέχεια με το τεχνολογικό μονοπώλιο στις επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη, δίνοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες αποκλειστικά δικαιώματα στη βιομηχανική ανάπτυξη στην ευρύτερη Δύση.
Η στρατηγική του Τραμπ θα μπορούσε να οριστεί ως εξής: το χάος είναι η αρχή μου. Θα ήταν επομένως απαραίτητο να αυξηθεί το επίπεδο της σύγκρουσης, με τη βάναυση δύναμη των όπλων, ίσως καταστρέφοντας τις πετρελαϊκές υποδομές του Ιράν, και αυξάνοντας δραματικά τις τιμές της ενέργειας, ώστε οι ΗΠΑ να επιβιώσουν ως υπερδύναμη. Αλλά η επίκληση του παγκόσμιου χάους υπογραμμίζει αντ' αυτού την αταβιστική έλλειψη στρατηγικής σκέψης των ΗΠΑ. Η μετατροπή του κόσμου σε μια Χαοτική Χώρα μπορεί να οδηγήσει μόνο σε μια κατάσταση ατελείωτου πολέμου (όπως αυτή που επιδιώκει το Ισραήλ), η οποία τελικά θα κατακλύσει τις ίδιες τις ΗΠΑ, πυροδοτώντας ανεξέλεγκτες εσωτερικές εθνοτικές και κοινωνικές συγκρούσεις. Αυτό το θέτει ο Lucio Caracciolo στο κύριο άρθρο του για το τεύχος 3/2026 του περιοδικού "Limes", με τίτλο "Χτυπώντας τις Πύλες της Κολάσεως": " Η απουσία στρατηγικής καθιστά κάποιον ανίκανο να νικήσει τον εχθρό ή ακόμα και να ελέγξει τον σύμμαχο. Στη γεωπολιτική, όπως και στη ζωή, αν δεν ξέρεις τι θέλεις, καταλήγεις να κάνεις αυτό που θέλουν οι άλλοι. Εχθροί ή υποτιθέμενοι φίλοι, δεν έχει τόση σημασία. Έτσι, η Αμερική αντιστρέφει την ηγεμονική αρχή: αντί να κάνει τους άλλους να κάνουν αυτό που χρειάζεται, κάνει αυτό που εξυπηρετεί τους άλλους, βλάπτοντας τον εαυτό της. Χωρίς να επιτυγχάνει κανέναν άλλο στόχο εκτός από, σύμφωνα με τα λόγια του Baudrillard, ο οποίος ταξιδεύει στην Αμερική νιώθοντας σαν τον Tocqueville, "το παραλήρημα μιας κούφιας νίκης, την εξύμνηση ενός στείρου κατορθώματος".
Στο χείλος μιας παγκόσμιας κρίσης
Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας ιστορικής κρίσης. Το είκοσι τοις εκατό των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου και το 4% της παγκόσμιας ζήτησης φυσικού αερίου διέρχονται από το Ορμούζ. Το συνεχιζόμενο κλείσιμο του Ορμούζ θα οδηγήσει σε έλλειμμα ενεργειακού εφοδιασμού, με αποτέλεσμα μια διαρθρωτική ύφεση στην παγκόσμια οικονομία. Βλέπουμε μια δραστική συρρίκνωση της προσφοράς, η οποία θα επηρεάσει δραματικά τους τομείς της μεταποίησης, της τεχνολογίας, της υγειονομικής περίθαλψης, των υπηρεσιών και των τροφίμων.
Το κλείσιμο του Ορμούζ προστέθηκε σε αυτό του Μπαμπ ελ Μαντάμπ από τους Χούθι της Υεμένης, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο τη διέλευση μέσω του Πορθμού του Σουέζ εμπορικών οδών, ιδίως εκείνων που κατευθύνονται προς την Ευρώπη.
Η επισιτιστική κρίση θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες. Το κλείσιμο του Ορμούζ ακολουθεί την κρίση εξαγωγών τροφίμων που προκλήθηκε από τον ουκρανικό πόλεμο: η Ρωσία και η Ουκρανία παράγουν το 25% των παγκόσμιων σιτηρών. Η Αφρική και η Μέση Ανατολή θα μπορούσαν να βιώσουν περαιτέρω αυξήσεις στις τιμές των γεωργικών προϊόντων κατά 30-40%, με την έναρξη κυμάτων ελλείψεων τροφίμων που προορίζονται να δημιουργήσουν εκτεταμένες και ανεξέλεγκτες εκρήξεις πολιτικής αστάθειας.
Οι χώρες του Κόλπου παράγουν το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών λιπασμάτων. Οι ενεργειακές ελλείψεις επηρεάζουν ιδιαίτερα την παραγωγή λιπασμάτων όπως η ουρία, το άζωτο και το θείο. Οι ελλείψεις λιπασμάτων κατά την περίοδο σποράς θα οδηγήσουν σε καταστροφές καλλιεργειών στο Βόρειο Ημισφαίριο, ιδίως στο ρύζι και το καλαμπόκι. Αναμένονται αυξήσεις τιμών κατά 50%, με αποτέλεσμα τον πληθωρισμό, την υπανάπτυξη και την πείνα στην Αφρική.
Το Κατάρ παράγει το 20% του παγκόσμιου LNG (Υγροποιημένο Φυσικό Αέριο). Οι εγκαταστάσεις παραγωγής ηλίου του Κατάρ, οι οποίες είναι απαραίτητες για την κρυογονική και την πυρηνική έρευνα, υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Το Κατάρ είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας ηλίου στον κόσμο και η παραγωγή του δεν μπορεί να αντικατασταθεί.
Οι δυτικές βιομηχανίες χημικών, δομικών υλικών, φαρμακευτικών προϊόντων και καταναλωτικών αγαθών έχουν πληγεί σοβαρά από την κρίση. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διακοπή κατά 10% της παγκόσμιας παραγωγής αλουμινίου στις χώρες του Κόλπου.
Το κλείσιμο του εναέριου χώρου στην περιοχή έχει οδηγήσει σε έλλειψη προμηθειών ηλεκτρονικών ειδών, φαρμάκων, εξαρτημάτων αεροδιαστημικής και ευπαθών αγαθών. Οι αεροπορικές εταιρείες αναγκάζονται να ακολουθήσουν μεγαλύτερες, εναλλακτικές διαδρομές, με το κόστος της κηροζίνης να αυξάνεται κατά 70%.
Πετρομοναρχίες: Το επίκεντρο της κρίσης
Οι πετρομοναρχίες βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης. Η σύγκρουση με το Ιράν έχει σταματήσει τις εξαγωγές γεωργικών προϊόντων προς χώρες που εισάγουν το 90% των διατροφικών τους αναγκών.
Η καταστροφή ενός σημαντικού μέρους των ενεργειακών μονάδων των χωρών του Κόλπου θα μειώσει την παραγωγική τους ικανότητα για χρόνια. Το ΑΕΠ τους έχει μειωθεί κατά 3% έως 10% και το κόστος ανοικοδόμησης θα είναι εξαιρετικά υψηλό. Δεδομένης της παρατεταμένης περιόδου ανοικοδόμησης, αυτή η κρίση είναι καταδικασμένη να συνεχιστεί. Ο πόλεμος έχει επίσης οδηγήσει σε μείωση των ξένων επενδύσεων στις χώρες του Κόλπου, με αντίστοιχη κατάρρευση των αξιών των ακινήτων: αυτό είναι το τέλος του μοντέλου που είναι γνωστό ως «Ντουμπαϊοποίηση», ενός φορολογικού παραδείσου για ολιγάρχες και συχνά αμφίβολου κεφαλαίου, ενός καταφυγίου για άτομα με ποινικό μητρώο και την ελίτ της κερδοσκοπίας στον τομέα των ακινήτων.
Με την ιρανική σύγκρουση, οι δεσμεύσεις που ανέλαβαν προς τον Τραμπ τα ΗΑΕ (1,4 τρισεκατομμύρια), το Κατάρ (1,2 τρισεκατομμύρια) και η Σαουδική Αραβία (1 τρισεκατομμύριο) για επενδύσεις στις ΗΠΑ έχουν ουσιαστικά ακυρωθεί.
Εκτός από την φυγή κεφαλαίων από την περιοχή, οι χώρες του Κόλπου, για να αντιμετωπίσουν την απώλεια εσόδων από τις εξαγωγές ενέργειας και να καλύψουν το κόστος ανασυγκρότησης, θα μπορούσαν να αναγκαστούν να ρευστοποιήσουν τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία που έχουν επενδυθεί σε χρέος των ΗΠΑ, το οποίο εκτιμάται σε περίπου 4-5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό το ενδεχόμενο θα αποτελούσε ένα τεράστιο σοκ για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες, εκτός από το ότι θα βιώσουν την εξάντληση των ροών πετροδολαρίων, θα στερηθούν βασικούς πόρους για τη βιωσιμότητα ενός χρέους που είναι ήδη ολοένα και λιγότερο ελκυστικό στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Το μερίδιο του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ που κατέχεται από ξένες οντότητες μειώθηκε από 56,5% σε 30,2% μεταξύ 2008 και 2024.
Προσθέστε σε αυτό το γεγονός ότι όλο το πετρέλαιο που εξάγεται σήμερα από το Ορμούζ πληρώνεται σε γιουάν: το πετρογουάν ετοιμάζεται να αντικαταστήσει το πετροδολάριο: η διαδικασία αποδολαριοποίησης του κόσμου προχωρά.
Ο πόλεμος και η παρακμή των ΗΠΑ
Η κρίση του Ορμούζ είναι προορισμένη να έχει βαθιές επιπτώσεις και στην αμερικανική οικονομία, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ, εκτός από εξαγωγέας πετρελαίου, είναι και εισαγωγέας, και η αύξηση των παγκόσμιων τιμών ενέργειας θα οδηγήσει σε πληθωρισμό και ύφεση.
Το εμπόριο των ΗΠΑ εξαρτάται κατά 80% από τις θαλάσσιες μεταφορές και η αύξηση του κόστους καυσίμων, μεταφοράς εμπορευμάτων και ασφάλισης αναπόφευκτα δημιουργεί πληθωρισμό. Οι αυξανόμενες τιμές ενέργειας επηρεάζουν ολόκληρη την αμερικανική οικονομία, καθώς οι εξαγωγές σχιστολιθικού φυσικού αερίου δεν μπορούν να αντισταθμίσουν το παγκόσμιο έλλειμμα στις εισαγωγές ενέργειας από τη Μέση Ανατολή. Οι τιμές των καυσίμων έχουν αυξηθεί από 2,92 δολάρια σε 4,60 δολάρια το γαλόνι. Οι ειδικοί του κλάδου πιστεύουν ότι η οικονομία των ΗΠΑ δεν μπορεί να αντέξει μια αύξηση των τιμών του πετρελαίου στα 100 δολάρια το βαρέλι.
Οι ενεργειακές ελλείψεις θα υπονομεύσουν τις επενδύσεις στην ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη, έναν τομέα υψηλής ενεργειακής έντασης, του οποίου η ανάπτυξη εξαρτάται από τις εισαγωγές από την Κίνα, η οποία κατέχει το 70% των σπάνιων γαιών παγκοσμίως. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι εάν το Ιράν καταστρέψει την υποδομή υψηλής τεχνολογίας που έχει εγκατασταθεί από τις αμερικανικές μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες στη Μέση Ανατολή, η απώλεια αυτών των εγκαταστάσεων θα πυροδοτήσει την κατάρρευση της γιγαντιαίας φούσκας των μετοχών της Τεχνητής Νοημοσύνης, με καταστροφικές επιπτώσεις στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές.
Αυτή η κρίση είναι εντελώς διαφορετική από εκείνες του 2008 και του 2020. Πρώτον, η κρίση του Ορμούζ θα έχει παγκόσμιες επιπτώσεις. Επιπλέον, είναι σαφές ότι ενώ το 2020 η οικονομία βρισκόταν σε φάση αποπληθωρισμού και τα επιτόκια ήταν κοντά στο μηδέν, σήμερα ο πληθωρισμός είναι ήδη υψηλός και μια αύξηση των ήδη υψηλών επιτοκίων θα είχε καταστροφικές επιπτώσεις στη χρηματοδότηση με χρέος και στο αυξανόμενο κόστος δανεισμού για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Μέτρα επέκτασης της ρευστότητας, όπως η ποσοτική χαλάρωση, όπως το 2008, είναι πλέον αδιανόητα.
Αυτή η πληθωριστική κρίση δεν προκαλείται από κερδοσκοπία όπως οι προηγούμενες, αλλά από ελλείψεις εφοδιασμού και επηρεάζει την πραγματική οικονομία σε παγκόσμια κλίμακα. Η συρρίκνωση του ενεργειακού εφοδιασμού οδηγεί σε αυξήσεις τιμών, με αποτέλεσμα μια οικονομική ύφεση. Το δολάριο δεν αποτελεί πλέον ασφαλές καταφύγιο και το χρέος γίνεται ολοένα και πιο μη βιώσιμο: η παρακμή των ΗΠΑ επιταχύνεται.
Προς την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος;
Η αβεβαιότητα των μελλοντικών προοπτικών έχει επίσης οδηγήσει την κερδοσκοπική χρηματοοικονομική των Τριών Μεγάλων να υιοθετήσει μια προσεκτική προσέγγιση. Ο φόβος μιας παγκόσμιας ύφεσης κυριαρχεί. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι παγκόσμιες χρηματιστηριακές αγορές θα κατέρρεαν. Η ύφεση θα μείωνε τη ροή των δυτικών αποταμιεύσεων που τροφοδοτούν τις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές και έτσι θα αποσταθεροποιούσε τον κυρίαρχο ρόλο που αναλαμβάνουν οι Τρεις Μεγάλες στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική οικονομία. Η ύπαρξη γιγαντιαίων χρηματοπιστωτικών φουσκών θα εκτίθετο στον κίνδυνο κατάρρευσης και το ίδιο το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ θα απειλούνταν εξ ορισμού.
Στις επίσημες αγορές, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης (futures) διαμορφώνονται μεταξύ 100 και 120 δολαρίων το βαρέλι. Ωστόσο, η τιμή της χρηματιστηριακής αγοράς δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική τιμή του αργού πετρελαίου. Το εύρος των παραγώγων και των χρηματοοικονομικών αλγορίθμων μεταξύ 100 και 120 δολαρίων αντισταθμίζεται από την πραγματική τιμή διαπραγμάτευσης των 150 δολαρίων, η οποία αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα των αγορών όπου η συρρίκνωση της προσφοράς και ο πραγματικός κίνδυνος εξάντλησης είναι απτά. Για να αποτρέψουν νέες κρίσεις χρέους και να κατευνάσουν πιθανές κοινωνικές εντάσεις, οι κυβερνήσεις, σε συνεργασία με τις κεντρικές τράπεζες και τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που στοχεύουν στην προστασία τους από ανεξέλεγκτα κύματα κερδοσκοπίας, έχουν τεχνητά «ψύξει» τις κινήσεις των τιμών ενέργειας στις αγορές.
Ο Τραμπ ενέκρινε την απόσυρση 172 εκατομμυρίων βαρελιών από το Στρατηγικό Απόθεμα για τον τεχνητό έλεγχο των τιμών ενέργειας, θέτοντας τα αποθέματα έκτακτης ανάγκης σε υψηλό κίνδυνο ταχείας εξάντλησης. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές μπορούν να ελεγχθούν, αλλά όχι η πραγματική οικονομία, η οποία φοβάται την προοπτική ελλείψεων.
Εάν ο αποκλεισμός του Ορμούζ συνεχιστεί, καθώς εξαντλούνται τα αποθέματα, τα χρηματοοικονομικά στρατηγήματα θα καταρρεύσουν επίσης: η κρίση θα μετατραπεί σε ενεργειακή έκτακτη ανάγκη, με τις τιμές του πετρελαίου να φτάνουν τα 200-250 δολάρια το βαρέλι. Αυτό θα οδηγήσει σε κατάρρευση της χρηματοπιστωτικής αγοράς με απρόβλεπτα αποτελέσματα και ανεξέλεγκτες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία.
Ο πόλεμος με το Ιράν πυροδότησε μια μη αναστρέψιμη διαδικασία οικονομικής και πολιτικής αποσύνθεσης στη Δύση. Αυτή η σύγκρουση δεν θα τελειώσει με τη νίκη του Ιράν, αλλά με την ήττα της Δύσης.
Η έκτακτη ανάγκη αυτοκτονίας στην ΕΕ
Η κρίση θα μπορούσε να αποτελέσει μια στρατηγική ευκαιρία για την ελίτ της ΕΕ: η ενεργειακή έκτακτη ανάγκη και οι πολιτικές λιτότητας θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν την χρεοκοπία των ευρωπαϊκών κρατών, με την αποκέντρωση της κυριαρχίας και των πόρων τους στην τεχνοκρατική-χρηματοπιστωτική ολιγαρχία μιας ΕΕ που προορίζεται να γίνει η έσχατη Θούλη μιας διαλυόμενης αμερικανικής αυτοκρατορίας.
Η ευρωπαϊκή οικονομία, η οποία ήδη υφίσταται αποβιομηχάνιση με το τέλος των φθηνών ρωσικών ενεργειακών προμηθειών λόγω των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη Ρωσία για την εισβολή της στην Ουκρανία, έχει υποστεί περαιτέρω ζημιές από τον αποκλεισμό των εισαγωγών από τη Μέση Ανατολή. Η Ευρώπη έχει αναλάβει τον ρόλο του θύματος στον Μεγάλο Πόλεμο.
Πράγματι, εκτός από το κλείσιμο του Ορμούζ, η Ευρώπη θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες του αποκλεισμού στο Μπαμπ ελ-Μαντάμπ, ο οποίος εμποδίζει την πρόσβαση στη Διώρυγα του Σουέζ. Η εναλλακτική διαδρομή γύρω από την Αφρική θα προκαλέσει εβδομάδες καθυστερήσεων στις προμήθειες και αύξηση του κόστους καυσίμων κατά 1 εκατομμύριο δολάρια. Η ΕΕ, όπως δήλωσε η φον ντερ Λάιεν, έχει υποστεί αύξηση του ενεργειακού κόστους κατά 27 δισεκατομμύρια ευρώ, ή 500 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα, από την έναρξη της σύγκρουσης. Στο εγγύς μέλλον, το πιο σοβαρό πρόβλημα θα είναι οι ελλείψεις.
Η ΕΕ, υποδουλωμένη από τους οικονομικούς και ενεργειακούς περιορισμούς των ΗΠΑ, θα πληρώσει το τίμημα των απερίσκεπτων ατλαντικών επιλογών της με μια καταστροφική κρίση, η οποία θα οδηγήσει στην οικονομική της παρακμή και στην περιθωριοποίησή της στην παγκόσμια γεωπολιτική.
Αντιμέτωπη με τα πρώτα ανησυχητικά συμπτώματα της επικείμενης κρίσης, η Επιτροπή έχει εδραιωθεί στην ιδεολογία της λιτότητας, εμπνευσμένη από την οικονομική ακαμψία, απορρίπτοντας αιτήματα για αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας, αρνούμενη να δημιουργήσει κοινό χρέος (βλ. PNRR) και αντιτιθέμενη επίσης στην εφαρμογή μέτρων οικονομικής στήριξης για τα κράτη, όπως η ποσοτική χαλάρωση (QE). Επιπλέον, έχει αποκλειστεί κάθε πιθανότητα φορολόγησης των υπερκερδών των ενεργειακών γιγάντων. Η Επιτροπή δικαιολογεί την ακαμψία της υποστηρίζοντας ότι οι παρεκκλίσεις από το Σύμφωνο Σταθερότητας θα χρησιμοποιηθούν μόνο σε περίπτωση σοβαρής ύφεσης. Μόλις η ΕΕ χορηγήσει μεγαλύτερη ευελιξία, η κρίση θα έχει εκραγεί και η Ευρώπη θα μείνει σε ερείπια.
Σύντομα θα ξεσπάσει ένα νέο κύμα πληθωρισμού, με μια παρατεταμένη περίοδο οικονομικού στασιμοπληθωρισμού. Εάν η ΕΚΤ αυξήσει τα επιτόκια (τα οποία είναι ήδη υψηλά στις χώρες της ΕΕ για να αντιμετωπίσει την άνοδο των επιτοκίων των ΗΠΑ), η κρίση θα οδηγήσει σε σοβαρή ύφεση, φτωχοποιώντας τις μάζες και προκαλώντας σοβαρή κοινωνική αναταραχή. Για να αντιμετωπίσουν την κρίση, τα ευρωπαϊκά κράτη δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να βρουν τους απαραίτητους πόρους μέσω περαιτέρω περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες. Η ευρωπαϊκή γεωργία, η οποία ήδη παλεύει με τις δυσκολίες που προκλήθηκαν από την ίδρυση της Mercosur, θα πληγεί ιδιαίτερα σκληρά από το αυξανόμενο κόστος των λιπασμάτων. Πρέπει να σημειωθεί ότι η οικονομική δικτατορία της ΕΕ είναι πολύ πιο καταστροφική για την Ευρώπη από τις ΗΠΑ του Τραμπ.
Υπάρχουν, ωστόσο, πιθανές λύσεις για την ενεργειακή κρίση. Αυτές θα περιλάμβαναν την άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, την αποκατάσταση του ρωσικού εφοδιασμού ή/και τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων με το Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της πληρωμής για το πετρέλαιο σε κινεζικό γιουάν. Αυτές οι επιλογές συγκρούονται με τη ρωσοφοβική και ατλαντική ακαμψία της ΕΕ.
Ωστόσο, οι εξαιρέσεις από το Σύμφωνο Σταθερότητας για τις δαπάνες επανεξοπλισμού παραμένουν σε ισχύ, οι οποίες ενδέχεται να μην επηρεάσουν τον λόγο ελλείμματος προς ΑΕΠ έως και 1,5% του ΑΕΠ. Ως εκ τούτου, η ΕΕ επιτρέπει εξαιρέσεις από τον κανόνα του 3% ελλείμματος προς ΑΕΠ για τον επανεξοπλισμό, αλλά όχι για την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση ή τις δημόσιες επενδύσεις. Μένει να δούμε πώς, με την έκρηξη της κρίσης, οι χώρες της ΕΕ, που ήδη επιβαρύνονται από μη βιώσιμο χρέος, μπορούν να πραγματοποιήσουν τις προγραμματισμένες επενδύσεις άνω του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ κατά την πενταετή περίοδο 2025-2030 για επανεξοπλισμό και να διατηρήσουν τη φούσκα των όπλων, η κατάρρευση της οποίας θα αποσταθεροποιούσε τις ευρωπαϊκές αγορές.
Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας διαρθρωτικής κρίσης στην ευρωπαϊκή οικονομία. Η κρίση είναι καταδικασμένη να μετατραπεί σε ενεργειακή έκτακτη ανάγκη. Μια νέα φάση οικονομικής λιτότητας που επιβάλλεται από τις κυρίαρχες ολιγαρχίες της ΕΕ διαγράφεται πάνω από την Ευρώπη. Είμαστε μάρτυρες της αυτοκτονίας της Ευρώπης. Οφείλεται στον άκαμπτο ιδεολογικό και οικονομικό δογματισμό των ηγετών της ΕΕ; Όχι, η ευρωπαϊκή ελίτ επιβεβαιώνει την ολοκληρωτική της τάση, η οποία έχει ήδη εκδηλωθεί με την ακύρωση των δημοκρατικών εκλογών για την εξάλειψη των κομμάτων της αντιπολίτευσης και τη δικαστική δίωξη των διαφωνούντων.
Η ολιγαρχία της ΕΕ θέλει να επιβιώσει από τις δικές της αποτυχίες, οραματιζόμενη μια νέα κατάσταση έκτακτης ανάγκης, συμπεριλαμβανομένης της ενεργειακής δελτίωσης, νέων lockdown και λογοκρισίας της δωρεάν πληροφόρησης. Η διακυβέρνηση που βασίζεται σε μόνιμη έκτακτη ανάγκη είναι, επιπλέον, απολύτως συνεπής με τα ευρωπαϊκά σχέδια που απαιτούν την κατάργηση των μετρητών, την πράσινη κατασκευή, τη δίωξη των διαφωνούντων και τον περιορισμό της κινητικότητας σε πόλεις των 15 λεπτών. Οραματίζεται έναν μετασχηματισμό της ΕΕ σε μια οργουελιανή κοινωνία επιτήρησης, που κυριαρχείται από ολοκληρωτικές και αόρατες ολιγαρχίες, σύμφωνα με τις θεωρίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός.
Για να κρύψει την αποσύνθεση μιας κοινωνίας στα πρόθυρα της καταστροφής, η ευρωπαϊκή ελίτ έχει στη διάθεσή της τρομερά όπλα μαζικού αποπροσανατολισμού: για να αντιμετωπίσει μια φανταστική ρωσική εισβολή, η στρατηγική προτεραιότητα της Ευρώπης θα ήταν ο επανεξοπλισμός, εν αναμονή ενός επικείμενου πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Αυτή είναι μια εντελώς μη ρεαλιστική προοπτική, δεδομένου ότι η Ευρώπη δεν διαθέτει τις πρώτες ύλες και την παραγωγή όπλων για να ανταγωνιστεί τη Ρωσία. Μια πιθανή σύγκρουση θα οδηγούσε μόνο στην ουκρανοποίηση ολόκληρης της Ευρώπης.
Η ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική εμπνέεται από τις στρατηγικές των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών ενέργειας, οι οποίες έχουν αποκομίσει τεράστια κέρδη από την αύξηση των τιμών της ενέργειας, τα οποία μπορούν να επανεπενδυθούν στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η ίδια η εξάπλωση του πληθωρισμού μόνο θα επιδεινώσει τις κοινωνικές ανισότητες μιας ήδη από πάνω προς τα κάτω ευρωπαϊκής κοινωνίας. Ο πληθωρισμός θα διαβρώσει την αγοραστική δύναμη ενός ολοένα και πιο φτωχού πληθυσμού, ενώ παράλληλα θα δημιουργήσει τεράστια κέρδη για την κυρίαρχη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία.
Ο πόλεμος και η κρίση μπορούν μόνο να οδηγήσουν στην αποσταθεροποίηση ενός ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος που κυριαρχείται από τις ΗΠΑ, το οποίο βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα της διάλυσης, στο πλαίσιο μιας Δύσης χωρίς μελλοντικές προοπτικές. Αυτή η κατάσταση περιγράφεται εύστοχα σε μια ανάρτηση στο Facebook του Alessandro Volpi: « Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποδεχτεί τη γενοκτονία στη Γάζα, έχει αποδεχτεί την ακινητοποίηση της Μέσης Ανατολής με το Συμβούλιο Ειρήνης, έχει υποστηρίξει το Ισραήλ στη συνεχή στρατιωτική του δράση εναντίον γειτονικών χωρών, έχει αποδεχτεί την επιθετικότητα εναντίον της Βενεζουέλας, έχει χειροκροτήσει ακόμη και την επίθεση στο Ιράν στο όνομα μιας λαϊκής επανάστασης και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει την έλευση της φτώχειας για εκατομμύρια Ευρωπαίους, στους οποίους λένε συνεχώς ότι ο μόνος εχθρός στον κόσμο είναι η Ρωσία. Είναι πραγματικά αδύνατο να συνεχιστεί έτσι».
Η ηθική-δεοντολογική άβυσσος της ΕΕ
Η Ευρώπη επέλεξε την Αμερική, όχι του Τραμπ, αλλά των Νεοσυντηρητικών.
Η ΕΕ δεν είναι ένα κυρίαρχο υπερεθνικό όργανο, αλλά αναπόσπαστο μέρος του πολιτικού και στρατηγικού συστήματος των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, είναι ενσωματωμένη στο νεοσυντηρητικό δημοκρατικό στρατόπεδο, του οποίου η άρχουσα τάξη της ΕΕ αντιπροσωπεύει μια ηπειρωτική φατρία στην οποία έχει ανατεθεί η διακυβέρνηση της Ευρώπης: αυτή είναι μια μορφή «δημοκρατικού» νεοαποικιοκρατίας.
Η ελίτ της ΕΕ υποστήριξε τη στρατηγική των νεοσυντηρητικών στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Ρωσία, Μέση Ανατολή), που στόχευαν στην αποσταθεροποίηση κρατών και στην αρπαγή πρώτων υλών, ενώ παράλληλα συμμερίζονταν τις αποτυχίες τους. Η οικονομική υποταγή είναι απολύτως συνεπής με την πολιτική υποταγή: οι ευρωπαϊκοί οικονομικοί πόροι είναι σε μεγάλο βαθμό ενσωματωμένοι στις αμερικανικές αγορές και, ως εκ τούτου, η υποστήριξη του δολαρίου από την ΕΕ είναι μια απαραίτητη επιλογή.
Η ΕΕ κυριαρχείται από τα συμφέροντα μιας τεχνοκρατικής οικονομικής ολιγαρχίας, της οποίας οι οικονομικές πολιτικές εξυπηρετούν τα συμφέροντα των αμερικανικών χρηματοοικονομικών γιγάντων εντός του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι νεοσυντηρητικοί, ωστόσο, αποτελούν μια διακομματική ομάδα, η οποία υπάρχει και μεταξύ των Ρεπουμπλικανών. Με την έλευση της προεδρίας Τραμπ, έχει προκύψει ένα ρήγμα μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ, που αντανακλά τις εσωτερικές συγκρούσεις στην αμερικανική πολιτική μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών.
Κατά την άποψη των ελίτ της ΕΕ, τόσο ο Νετανιάχου όσο και ο Τραμπ είναι χαλαρά κανόνια και, ως εκ τούτου, μόλις απομακρυνθούν, το μονοπολικό σύστημα των ΗΠΑ, υπό την ηγεσία των Δημοκρατικών, καθώς και η Ατλαντική Συμμαχία, θα ανασυσταθούν. Ωστόσο, η επιστροφή στο status quo πριν από τον Τραμπ είναι αδύνατη, δεδομένων των μετασχηματισμών που έχουν συμβεί στην παγκόσμια γεωπολιτική με την εμφάνιση του πολυπολισμού των Πολιτισμικών Κρατών.
Οι νεοσυντηρητικές στρατηγικές, εμπνευσμένες από την αμερικανική οικουμενιστική νέα παγκόσμια τάξη, την οποία διατύπωσε ο Μπρεζίνσκι τη δεκαετία του 1990, αποτελούν την έκφραση ενός οράματος ενός παγκοσμιοποιημένου κόσμου με επίκεντρο την αμερικανική υπερδύναμη: μια εποχή που τώρα βρίσκεται στο λυκόφως της. Η στρατηγική ήττα που διαφαίνεται πάνω από το Ισραήλ και την δυτική υπεροχή στην ιρανική σύγκρουση σηματοδοτεί το τέλος ενός κόσμου που κυριαρχείται από την αμερικανική μονοπολικότητα και το παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα.
Το καταστροφικό αποτέλεσμα αυτού του πολέμου υπογραμμίζει την αποτυχία των αμερικανικών νεοσυντηρητικών πολιτικών και της ρωσοφοβικής και φιλοσιωνιστικής ιδεολογίας τους, η οποία έχει αφομοιωθεί πλήρως από την ΕΕ.
Η Ευρώπη θα μπορούσε και θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε αποστασιοποιηθεί από τον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ καταργώντας τη Συμφωνία Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ, δεδομένου ότι ορίζει ότι η δημιουργία μιας ζώνης ελεύθερων συναλλαγών εξαρτάται από τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η συνεργασία ΕΕ-Ισραήλ στον τομέα των όπλων και η ευρωπαϊκή εμπλοκή στην αγορά ισραηλινών ομολόγων, που προορίζονται σε μεγάλο βαθμό για στρατιωτικές δαπάνες, έχουν καταστήσει την Ευρώπη συνένοχη στον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα.
Οι ευθύνες των φιλοσιωνιστικών πολιτικών της Ευρώπης είναι σαφώς εμφανείς, σκιαγραφώντας την άβυσσο του ηθικού και ηθικού μηδενισμού στην οποία έχει περιέλθει η Ευρώπη, όπως περιγράφεται από τον Αλμπέρτο Νέγκρι σε ένα άρθρο με τίτλο « Ο Τραμπ μπήκε στο Στενό και δεν ξέρει πώς να βγει», που δημοσιεύτηκε στην «Il Manifesto» στις 18 Μαρτίου 2026: «Θα μπορούσε να είχε πάει διαφορετικά; Όχι, ήταν κατανοητό πολύ καθαρά και πολύ νωρίτερα με εκείνη την ανάξια φάρσα στο Συμβούλιο της Ειρήνης, όπου ένα πλήθος σερβιτόρων που είχαν σκοπό να ευχαριστήσουν τον μεγάλο ηγέτη τραγούδησαν και χόρεψαν πάνω στα ερείπια της Γάζας και ενός ολόκληρου λαού. Δυστυχώς, όλα ξεκινούν από τη Γάζα: γίναμε μάρτυρες, εδώ στην καρδιά της Ευρώπης, μιας γενοκτονίας χωρίς να κάνουμε τίποτα, ούτε καν μια δειλή κύρωση κατά του Ισραήλ. Αλλά τώρα όλος ο κόσμος είναι Γάζα. Το συνειδητοποιήσαμε αυτό με ανεπαίσθητη καθυστέρηση».
Ο Μεγάλος Πόλεμος έχει αποκτήσει μια βαθιά συμβολική σημασία στη Μέση Ανατολή: αυτή ενός πολέμου μεταξύ δύο κόσμων, ασύμβατων και σε σύγκρουση. Ο κόσμος των Πολιτισμένων Κρατών εναντίον του κόσμου της Δυτικής βαρβαρότητας. Μια κρίσιμη φάση στην μη αναστρέψιμη αποσύνθεση του Δυτικού υπερεθνικισμού βρίσκεται σε εξέλιξη, από τις στάχτες του οποίου μπορεί να αναδυθεί ένας νέος κόσμος, από τον οποίο η Ευρώπη αποκλείεται και καταδικάζεται σε ασήμαντη κατάσταση, λόγω του πνευματικού, παρά του πολιτικού, μηδενισμού της.
Europa: l’ultima Thule dell’impero americano
Σύνοψη: Η έκφραση « Ευρώπη: η τελευταία Θούλη της αμερικανικής αυτοκρατορίας » αναφέρεται σε ένα γεωπολιτικό δοκίμιο που γράφτηκε από τον Luigi Tedeschi και δημοσιεύτηκε στα μέσα Μαΐου 2026 στο Centro Culturale Italicum και χρησιμοποιήθηκε από πλατφόρμες όπως η Arianna Editrice .
Η κεντρική θέση της ανάλυσης διερευνά τον γεωπολιτικό και οικονομικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της τρέχουσας κρίσης της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ.
Η σημασία της μεταφοράς
Έσχατη Θούλη : Στην αρχαία μυθολογία και την κλασική γεωγραφία, η Έσχατη Θούλη αντιπροσώπευε το εξωτερικό άκρο του γνωστού κόσμου, το τελικό σύνορο πέρα από το οποίο βρισκόταν μόνο το τίποτα ή το άγνωστο.
Η γεωπολιτική εφαρμογή : Στο δοκίμιο, η Ευρώπη ορίζεται ως η έσχατη θούλη της αμερικανικής αυτοκρατορίας επειδή αντιπροσωπεύει το τελευταίο πραγματικό γεωπολιτικό προπύργιο που παραμένει υπό την άμεση σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον, πέρα από την οποία εκτείνεται ένας πολυπολικός κόσμος που βρίσκεται πλέον εκτός ελέγχου των ΗΠΑ.
Τα βασικά σημεία της οικονομικο-γεωπολιτικής ανάλυσης
Το δοκίμιο υπογραμμίζει πώς η σύνδεση με την Ευρώπη έχει καταστεί ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω μιας βαθιάς εσωτερικής διαρθρωτικής κρίσης:
- Βιωσιμότητα Χρέους : Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει το ρεκόρ των 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, με το ετήσιο κόστος μόνο για τόκους να φτάνει τα 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια, υπερβαίνοντας το σύνολο των στρατιωτικών δαπανών των ΗΠΑ (περίπου 1 τρισεκατομμύριο δολάρια).
- Κόστος των Συγκρούσεων : Η οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη για τα παγκόσμια μέτωπα πολέμου δημιουργεί αύξηση του χρέους κατά περίπου 8 δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα, επιβαρύνοντας σημαντικά τα ομοσπονδιακά οικονομικά.
- Κρίση Δολαρίου : Καθώς το σύστημα πετροδολαρίων σταδιακά υποχωρούσε και το αμερικανικό νόμισμα έχανε την αξιοπιστία του, τα επιτόκια των 10ετών αμερικανικών ομολόγων σταθεροποιήθηκαν γύρω στο 4,5% λόγω της αυξανόμενης δυσκολίας εξεύρεσης διεθνών αγοραστών.
- Ο ρόλος της Ευρώπης : Σε αυτό το σενάριο οικονομικής και γεωπολιτικής απομόνωσης, η Ευρώπη λειτουργεί ως δευτερεύουσα αγορά και πάροχος πολιτικής νομιμοποίησης στις στρατηγικές των ΗΠΑ, διαμορφώνοντας τον εαυτό της ως την τελευταία γεωγραφική περιοχή ικανή να απορροφήσει και να αντέξει τις επιπτώσεις της κρίσης ηγεμονίας της Ουάσιγκτον.
