Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Το στίγμα

Ένα μεγάλο "μπράβο", ξανά, στον εκπαιδευτικό που διέσωσε την υπόληψη του λειτουργήματός του. Ντροπή στο Υπ. Παιδείας και σε όλα τα κόμματα (της ΝΔ συμπεριλαμβανομένης) που, αναίσχυντα, διδάσκουν ανομία και νόμο της ζούγκλας.


Ακούγοντας τους "λαϊκούς δικαστές" της πρωινής ζώνης , να επιτίθενται σε ένα απόντα ανώνυμο διευθυντή σχολείου, αποφάσισα να πάω να τον βρω...
Να δω με τα μάτια μου αυτόν τον "χωροφύλακα" , τον "αστυνομικό", τον "μπάτσο" όπως τον αποκάλεσε η Φωτεινή Πιπιλή... 
Είχα διαβάσει και την κατάπτυστη ανακοίνωση της ΕΛΜΕ ( ένωση λειτουργών , πανάθεμα τους για λειτουργούς) Ρεθύμνου, που ζητάει την κοινωνική ΑΠΟΜΌΝΩΣΗ του κ διευθυντή του 1ου γυμνασίου της πόλης .
Ανέβηκα τον δρόμο, καλή ανηφόρα μέχρι εκεί. Σε μια περιοχή που αν εξαιρέσεις τη θέα από ψηλά , όλη η υπόλοιπη δεν είναι κάτι το εξαιρετικό.
Η εικόνα του κτιρίου , μια μόνο λέξη..ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ .. Και σιδεριές ασφαλείας, και κάγκελα παντού...
Βρήκα τις σκάλες, το διάδρομο και έπεσα στο γραφείο του διευθυντή που είχε κίνηση , μια και αύριο αρχίζουν οι εξετάσεις.
Με οδήγησαν σε μια διπλανή αίθουσα για να μην ακούσουνε όλοι...Ήδη η απομόνωση που είχε διατάξει η ΕΛΜΕ ΡΕΘΥΜΝΟΥ, είχε ξεκινήσει.
Ήρθαν μαζί του και 2 ακόμα καθηγητές..
Δεν ήταν συνέντευξη. Δεν είμαι δημοσιογράφος να κάνω συνεντεύξεις.
Εξομολόγηση ήταν. Ένας χείμαρρος παραπόνων έβγαινε από τα σωθικά του ... Ήταν φανερό ότι τον έπνιγε το δίκιο του.. Μου εξιστόρησε τα γεγονότα , ένας καθηγητής τα επιβεβαίωνε ... η άλλη καθηγήτρια τα συμπλήρωνε...
Δεν μπορούσε να καταλάβει πως ενώ ακολούθησε τους κανονισμούς και ζήτησε από την πολιτεία να παρέμβει, βρέθηκε αυτός να στιγματίζεται από τους "στρατευμένους" συναδέλφους του. Πού να αντιληφθεί αυτός στα 60 του χρόνια το παιχνίδι που του έστησαν γνωστοί πολιτικοί μηχανισμοί , που ζητούν τώρα την προσωπική του εξόντωση..
Δεν κρατήθηκα, όταν τον είδα να λυγίζει συναισθηματικά και ψυχολογικά .. Βούρκωσε και είδα ένα "θεριό" να συνθλίβεται.
Αυτό είναι η περίφημη "δολοφονία προσώπων"

Κύριε Σωκράτη , τιμή μου που σας γνώρισα, που σας έσφιξα το χέρι...
Δεν είστε μόνος, είμαστε πολλοί ...
Είμαστε δίπλα σας

 Nikos Moldovanidis
μας τόστειλε το mail

Ο παραλογισμός και η «κοινή γνώμη»


Ο παραλογισμός και η «κοινή γνώμη»
Αποτελεί αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα ότι τις τελευταίες δεκαετίες άπαντες οι ευρωπαϊκοί λαοί βιώνουν ένα καθεστώς πολιτιστικής τρομοκρατίας. Έναν παραλογισμό άνευ προηγουμένου, που με ταχύτατους ρυθμούς κατακλύζει κάθε πτυχή και έκφανση της καθημερινής τους ζωής. Αρχέγονες παραδοσιακές αξίες που ίσχυαν για αιώνες αναθεωρούνται συνεχώς, με απώτερο σκοπό την σταδιακή τους υποβάθμιση, απαξίωση και τέλος την ολοκληρωτική τους εξαφάνιση.
Ήθη, έθιμα, θεσμοί και πρότυπα συμπεριφοράς που αποτελούν βασικά, διακριτικά στοιχεία της ταυτότητας, του πολιτισμού και της ιδιοσυγκρασίας ενός λαού, τώρα δέχονται μια λυσσαλέα επίθεση με σκοπό την ανατροπή τους. Αντιλήψεις και θεμελιώδεις πεποιθήσεις που ορίζουν το «είναι» και την «ψυχή» του, διαμορφώνοντας τον ιδιαίτερο και μοναδικό του χαρακτήρα, εκλαμβάνονται πλέον ως οπισθοδρομικές, αναχρονιστικές, ακόμα και επικίνδυνες, με την απόλυτη αυτή διαστρέβλωση να αγγίζει πολλές φορές τα όρια της ποινικοποίησης.
Και την εικόνα αυτή της αποσυνθέσεως και της παρακμής έρχονται να συμπληρώσουν νέοι τρόποι, «μοντέρνοι», «προοδευτικοί».  Αντιφυσικές θεωρίες, νοσηρά ιδεολογήματα και συνήθειες που αντί να προάγουν και να δίνουν κίνητρα στο άτομο για συνεχή αυτοβελτίωση και εξέλιξη, το καθιστούν ένα άβουλο και δειλό πλάσμα. Ένα αδρανές υποκείμενο, παραιτημένο από την ίδια την Ζωή. Μίζερο, δίχως θέληση, δίχως ζωντάνια, δίχως ενέργεια. Απορροφημένο στην ικανοποίηση των κίβδηλων αναγκών που κάποιοι έπλασαν για να υποδουλώσουν το κάποτε ελεύθερο πνεύμα του. Ένα έρμαιο της νέας τάξης πραγμάτων, που αν και κάποιες φορές αναζητά έναν τρόπο σωτηρίας, ο βάλτος στον οποίο βρίσκεται μοιάζει να είναι δίχως τέλος. Ένα πλάσμα αποκομμένο από τις ρίζες του, εγκλωβισμένο στον μικρόκοσμο του, καθώς έχει πειστεί να αρνηθεί ακόμα και την ίδια του την ύπαρξη.
Όλη αυτή η περιγραφόμενη ψυχοσύνθεση, ωστόσο, αντικατοπτρίζεται μοιραία και διαμέσου της λεγόμενης «κοινής γνώμης», σύμφωνα με την οποία τα άτομα εκφράζουν την άποψη τους για τα σημαντικά ζητήματα που αφορούν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Και εδώ τίθεται ένα ρητορικό ερώτημα: Τι έπεται, όταν αυτή η σήψη που μαστίζει την ψυχή τους ταυτίζεται με τις επικρατούσες αντιλήψεις σχετικά με τα σοβαρά ζητήματα που κρίνουν καθοριστικά την ζωή, την μοίρα και το μέλλον του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, και κατ’ επέκταση την τύχη του  λαού και του έθνους;
Αν εξετάσει κανείς λίγο πιο προσεκτικά πότε ξεκινάει να εντείνεται αυτή η ύπουλη και σφοδρή πολεμική εναντίον των λαών της Ευρώπης, διόλου τυχαία θα διαπιστώσει ότι αυτό συμβαίνει από την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, φτάνοντας στην κορύφωση της στις μέρες μας. Το πλέον ανησυχητικό, δε, είναι ότι μεγάλη μερίδα της κοινωνίας φαίνεται να έχει εθιστεί, ασυνείδητα, ήδη στην παθολογική αυτή κατάσταση, καθώς όλες αυτές οι παρά φύσιν, ουσιαστικά, νέες ιδέες επιβάλλονται με έναν τρόπο ιδιαιτέρως βίαιο.
Ζούμε πλέον στην εποχή της «πολιτικής ορθότητας», μιας ολοένα μεταβαλλόμενης «νέμεσης», που βρίσκεται εδώ για να συνετίσει όποιον τολμάει να έχει άποψη αντίθετη από όσα αυτή ορίζει και εκπροσωπεί. Και όσο για τους τολμηρούς που θα  έχουν το θράσος να αμφισβητήσουν ή να απορρίψουν το νέο αυτό σύστημα  αξιών, υπάρχει και η ανάλογη αντιμετώπιση, καθώς οποιαδήποτε κριτική αντιμετωπίζεται αρχικά με διάφορους ψυχιατρικούς όρους, όπως π.χ. «ομοφοβικός», «ρατσιστής», «ξενοφοβικός», «φασίστας», αυτός που προωθεί την «ρητορική μίσους» κτλ, φτάνοντας μέχρι την ποινικοποίηση του λόγου και της σκέψης, όπως συμβαίνει άλλωστε και στην δική μας πατρίδα, με την θεσμοθέτηση ενός ακόμα περίφημου νόμου – λάστιχο, του «αντιρατσιστικού νόμου».
Πρόκειται, ξεκάθαρα, για τον απόλυτο πολιτιστικό, μαρξιστικό αυταρχισμό, που μοναδικός του σκοπός είναι η εξαφάνιση των εθνών και των πατρίδων της Ευρώπης. Με άλλα λόγια, για την εν γένει αλλοίωση του Ανθρώπου, τον οποίο φέρνοντας στα μέτρα του, τον καθιστά υποχείριο του και έπειτα μέσο για την διάδοση και εδραίωση των αντιφυσικών και αρρωστημένων ιδεών του.
Το σχέδιο αυτό, φυσικά, έχει τις ρίζες του αρκετά πίσω στον χρόνο, και συγκεκριμένα  στο 1919, όταν η κλασική Μαρξιστική θεωρία ήθελε τους εργάτες έτοιμους να ξεσηκωθούν και με το ξέσπασμα ενός πολέμου στην Ευρώπη να διώξουν τους αστούς. Ωστόσο, οι εργάτες διέψευσαν το ουτοπικό αυτό όνειρο, καθώς συντάχθηκαν πίσω από τις σημαίες των χωρών τους, πολεμώντας για το «αίμα και την γη τους», για την πατρίδα τους. Με το γεγονός αυτό να δημιουργεί έντονο προβληματισμό, αποφασίστηκε ότι η επικράτηση θα ερχόταν μέσω μιας μακράς και μεθοδικής πορείας κατάκτησης της κοινωνίας εκ των έσω, αλώνοντας πρωταρχικά όλους τους θεμελιώδεις θεσμούς της. Έτσι, περί το 1930 ακολουθεί η ίδρυση της περίφημης «Σχολής της Φρανκφούρτης», η οποία εκμεταλλευόμενη και την ψυχολογική επιστήμη θεμελιώνει πλέον τον πολιτιστικό Μαρξισμό, διαχέοντας παντού το δηλητήριο του, μέσω της αδιάκοπης επίκρισης κάθε παραδοσιακού θεσμού.
Με τον έλεγχο του κράτους και των μέσων παραγωγής να παρουσιάζει αναποτελεσματικότητα, επιλέγεται στο εξής η μέθοδος της παρέμβασης στην παραγωγή και διαμόρφωση αξιών και αρχών. Αυτό θα επιτυγχανόταν, κατά κύριο λόγο, μέσω του ελέγχου της εκπαίδευσης, η οποία θα γινόταν το βασικό όπλο καταστροφής του παραδοσιακού πολιτισμού, της θρησκευτικής ταυτότητας, της φυλετικής διαφορετικότητας, των πατροπαράδοτων αξιών, δομών και δεσμών, δηλαδή όλων των βασικών πυλώνων του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.
Σήμερα, φυσικά, προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα γίνονται στο όνομα της «ελευθερίας», όλα για την απελευθέρωση των ανθρώπων από την καταπίεση! Παντού ξεπρόβαλλαν «ομάδες ανθρώπων», αυθαίρετα αλλά σκοπίμως διαχωρισμένες σε «καταπιεστές – θύτες» και σε «καταπιεζόμενους – θύματα». Ακολουθεί η δημιουργία ενοχικών συνδρόμων και η υποχρεωτική υποχωρητικότητα ενώπιων των πιο παράλογων απαιτήσεων των «καταπιεσμένων – θυμάτων», με την μέθοδο αυτή να αποτελεί το βασικό εργαλείο αποπροσανατολισμού και αποδιοργάνωσης της κοινωνίας, αφού συμβάλει τα μέγιστα στην δημιουργία της κατάλληλης «ψυχικής κατάστασης» ενδοτισμού, απάθειας και φόβου. Ότι μέχρι σήμερα θεωρείτο αρετή, τώρα γίνεται ελάττωμα και το αντίστροφο, ενώ οτιδήποτε καθορισμένο από τον Φυσικό Νόμο μετατρέπεται, δήθεν, σε  ζήτημα επαναξιολόγησης των ανθρώπινων αξιών.
Παγκοσμιοποίηση, άρνηση της φυσικής πραγματικότητας για την ύπαρξη λαών – φυλών και συνόρων. Αθρόα λαθρομετανάστευση και πολυπολιτισμικότητα. Προώθηση της ομοφυλοφιλίας ως κάτι το φυσιολογικό και υιοθέτηση παιδιών από άτομα του ίδιου φύλου, «μαχητικός» φεμινισμός, αμβλώσεις, κατώτερα πρότυπα συμπεριφοράς, «απελευθέρωση» των ηθών και σεξουαλικές διαστροφές. Εκφυλισμένη τέχνη και μουσική, νομιμοποίηση των ναρκωτικών. Προσβολή του θείου στοιχείου και προώθηση της αθεΐας. Αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας. Θεοποίηση της ύλης και του χρήματος. Σπαρακτικά κηρύγματα «ανθρωπισμού» και ψευτοθεωρίες για «ισότητα» που εφαρμόζονται κατά το δοκούν. Εξισωτισμός και ισοπεδωτισμός των πάντων. Ευκαιριακός αντιρατσισμός. Μέσα μαζικής ενημέρωσης που έχουν τον κύριο λόγο στην διαμόρφωση της συνείδησης του σύγχρονου μαζανθρώπου, αποφασίζοντας ποιες λέξεις είναι ή δεν είναι επιτρεπτές, ποιες σκέψεις είναι αποδεκτές και ποιες όχι, ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί». Σφοδρή επίθεση κατά του εθνικισμού και δίωξη της εθνικής συνείδησης.  Και ο κατάλογος της παρακμής δεν έχει τέλος…
Το σκεπτικό είναι ότι η «κοινή γνώμη» πρέπει πάση θυσία να συμμορφωθεί με όσα πλέον θεωρούνται «πολιτικά ορθά», ειδάλλως θα υποχρεωθεί να το πράξει. Ακόμα και η αλήθεια των γεγονότων αποτελεί συχνά βαρύτατο αδίκημα. Συνεπώς, όποιος διαφέρει, τελείως «δημοκρατικά» αφορίζεται, διώκεται, θεωρείται απόβλητος από την κοινωνία τους, εκτός βέβαια και αν αποκηρύξει τις «αιρετικές» του απόψεις.
Αυτή είναι, λοιπόν, η τακτική με την οποία καταδυναστεύονται ολόκληροι λαοί. Ο κατασκευασμένος, τελικά, παραλογισμός που βιώνουμε, επιχειρεί στην ουσία την αντικατάσταση της λογικής και φυσικής τάξης των πραγμάτων, μέσω της αλλοίωσης όλων των υγιών, εναπομεινάντων στοιχείων του λαού και του έθνους μας. Πρόκειται ξεκάθαρα για μια ιδεολογία θανάτου.
Εμείς, όμως, ως Έλληνες Εθνικιστές στεκόμαστε σφοδροί πολέμιοι ενός συστήματος που επιδιώκει την κατάργηση της πνευματικής και εθνικής μας υπόστασης. Στιγματισμένοι από αυτή την «κοινή γνώμη» που έχει κάνει τον παραλογισμό δεύτερη φύση της, μα πνευματικά ελεύθεροι, αντιπαραβάλλουμε την Άφθαρτη Ιδέα μας και την Τιμή μας ενάντια στον ηθικό και κοινωνικό εκμαυλισμό της σύγχρονης εποχής.
Αρνούμαστε να είμαστε «πολιτικά ορθοί»! Η ίδια μας η φύση και η ιδιοσυγκρασία, εξάλλου, είναι ασυμβίβαστες με οτιδήποτε αντιφυσικό και ανήθικο. Ο αρχέγονος Κώδικας που διαπνέει την ύπαρξη μας ολόκληρη είναι εκ διαμέτρου αντιθέτως με αυτές τις νοσηρές αντιλήψεις. Η δική μας «γνώμη» δεν είναι ούτε «κοινή», ούτε εύπλαστη, καθώς είναι θεμελιωμένη σε ανώτερες αξίες και ευγενή ιδανικά. Είμαστε εδώ, για να εκπληρώσουμε το ιστορικό μας πεπρωμένο, μαχόμενοι με κάθε κόστος αυτή την «ανίατη νόσο».
antepithesi

ΣΧΟΛΙΟ:  Ανώνυμος είπε...
ΑΝΟΥΣΙΟ ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΟ ΑΡΘΡΟ.

Αυτή η ανατριχιαστική τυποποίηση κυριαρχεί σήμερα σάν θέση ζωής.Καί μέ μικρές παραλλαγές στηρίζει όλες τίς ιδεολογίες. Ακόμη καί τίς εκκλησιαστικές. Κυριάρχησε η αντίθεση στήν κυριαρχούσα θέση, στόν μοναδικό τρόπο ζωής τόν οποίο μοιράζονται καί αυτοί πού συμφωνούν καί αυτοί πού διαφωνούν καθιστώντας τούς πολίτες σχιζοφρενείς σέ ακήρυχτο ψυχρό πόλεμο μέ τήν ίδια τους τήν ζωή. Οι άνθρωποι συνεχίζουν νά παλεύουν νά αλλάξουν τόν κόσμο, φτάνοντας καί στόν πόλεμο ακόμη, προκειμένου νά μήν αλλάξουν οι ίδιοι. Καί αυτό τό ανούσιο μανιφέστο δέν περιέχει ίχνος υποψίας ότι γεννήθηκε από τίς ιδέες τού εχθρού του.

Αμέθυστος

Η.Π.Α., ΡΩΣΙΑ, EΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Δρίτσας

Στη σύγχρονη εποχή, γίνεται συνεχώς συζήτηση για τη γεωπολιτική και τις διεθνείς εξελίξεις, με κύριες αναφορές στην Αμερική, που προσωποποιεί τον εξω-ευρωπαϊκό Δυτικό κόσμο και τη Ρωσία ως εναλλακτική πολιτικο-οικονομική δύναμη και ως εθνική οντότητα που δεσπόζει πέρα από το πλαίσιο της παρακμής του Δυτικού Πολιτισμού.

Ποια όμως είναι η πραγματική μορφή του σημερινού κόσμου και πως επηρεάζει εμάς; Είναι γεγονός ότι ο σημερινός κόσμος βασίζεται και στηρίζεται στο status quoπου προέκυψε ως αποτέλεσμα του Β’ΠΠ. Κατά τη διάρκεια αυτού, η καρδιά του Δυτικού Πολιτισμού και σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη εκμηδενίστηκε με ένα φοβερό μίσος που δεν είχε ξανα-υπάρξει ποτέ στην Ιστορία μεταξύ πολιτισμένων εθνών (τουλάχιστον στο λευκό κόσμο). Οι αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου είχαν ασφαλώς ήδη αρχίσει με την άφιξη της Νεωτερικότητας, ωστόσο η επιθυμία για ολοκληρωτική καταστροφή και ταπείνωση του αντιπάλου, όπως αυτή εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ΠΠ αλλά και μετά το τέλος του ενάντια στις ηττημένες χώρες (κυρίως τη Γερμανία και την Ιαπωνία) ήταν κάτι το πρωτόγνωρο.

Μέρος αυτής της πολιτικής ήταν και πρακτικά ο αποκεφαλισμός των ευρωπαϊκών κρατών από τις φυσικές τους ελίτ και η αντικατάσταση τους από τεχνοκράτες χωρίς όραμα και υποτελείς στον αμερικανικό παράγοντα. Αυτή η κατάσταση ουσιαστικά μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε ρυθμιστή των ευρωπαϊκών υποθέσεων και μαζί με αυτές και των αλλόφυλων στοιχείων που περιέκλειαν, χωρίζοντας την Ευρώπη σε δύο μέρη.

Νυρεμβέργη 1946
Παρόλο που υπήρχε και υπάρχει η πίστη για ευνοϊκότερη μεταχείριση από πλευράς των Συμμάχων, είναι γεγονός ότι οι δίκες στη Νυρεμβέργη και η συμπαιγνία με συμμορίες αντιφασιστών και Εβραίων κυνηγών κεφαλών κατά των Εθνικοσοσιαλιστών και άλλων εχθρών των δοξασιών του φιλελευθερισμού και μαρξισμού δείχνει το αντίθετο. Επίσης, η επίδραση της πολυπολιτισμικής μαζοκουλτούρας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού επέδρασε ιδιαίτερα διαβρωτικά στην ήδη ηθικά και πολιτισμικά καταρρακωμένη Ευρώπη.

Αντίθετα, η σταλινική Ρωσία, παρόλη τη σαφώς σκληρή καταπίεση που πραγματοποίησε στα κατεχόμενα από αυτήν εδάφη, δεν επέδρασε τόσο διαβρωτικά στα ήθη των λαών των περιοχών αυτών. Αυτό βέβαια οφείλεται στο γεγονός ότι η Ρωσία του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν μια κουμμουνιστική χώρα με το ευρωπαϊκό νόημα του μαρξισμού. Αυτό έγκειται σε ενδογενείς ποιότητες. Για να καταδείξουμε ποιες είναι αυτές  πρέπει να κάνουμε μια μικρή ιστορική και πολιτική ανάλυση.

Κατ’ αρχάς, η Ρωσία ως κρατική και πολιτισμική οντότητα δεν μπορεί να θεωρηθεί μέρος του Δυτικού Πολιτισμού. Εξάλλου, όλος ο αγώνας της, από την εποχή των Τσάρων μέχρι και τη σύγχρονη εποχή, ήταν και είναι η ισχυροποίηση και η δημιουργία μιας μη-δυτικής αυτοκρατορίας χωρίς περιορισμούς από τις δυτικές οριοθετήσεις. Έτσι, η σταδιακή αποτίναξη των δυτικών υπολειμμάτων του Πετρινισμού, δηλαδή της προσπάθειας του Μεγάλου Πέτρου να κάνει τη Ρωσία δυτική περιφέρεια, μέσω του δυτικής έμπνευσης μπολσεβικισμού και η συνακόλουθος δικτατορία του Γεωργιανού Στάλιν δηλώνει ακριβώς αυτό. Είναι εξάλλου γνωστό ότι ο τελευταίος θαύμαζε τον αντι-δυτικό και απομονωτιστή Ιβάν τον Τρομερό και είχε στηρίξει τη βιογραφική κινηματογραφική παραγωγή της ζωής αυτού.

Στη σύγχρονη εποχή βέβαια, η αποτίναξη και των τελευταίων υπολειμμάτων του κρατικιστικού μπολσεβικισμού έγινε με την άνοδο του Πούτιν, ενός γνήσιου Ρώσου, στην εξουσία. Αυτός εκφράζει το πνεύμα της Στέπας όσο κανένας άλλος και για αυτό ακόμη και οι τελετές προς τιμή των μαχητών του Β’ΠΠ πήραν ένα πιο εθνικό χαρακτήρα.

Επανερχόμενοι στις αρχικές παρατηρήσεις, είναι γεγονός ότι οι Ρώσοι ανήκουν στη Λευκή Φυλή αλλά όχι στο Δυτικό Πολιτισμό. Η μανιοκαταθλιπτική και θρησκευτικά πρωτογενής ουσία της ρώσικης ψυχής, όπως μπορεί κανείς να την κατανοήσει π.χ. διαβάζοντας Ντοστογιέφσκι και ακούγοντας Τσαϊκόφσκι, δεν σχετίζεται με το Δυτικό Πνεύμα. Ο F.P.Yockey εξελίσσοντας τη θέση του Oswald Spengler πάνω στο ζήτημα, γράφει το 1953 στο έργο του ‘Ο Εχθρός της Ευρώπης’ ότι οι Ρώσοι ως λαός μπορεί να μην είναι δυτικοί αλλά δεν ανήκουν στους φελλαχικούς λαούς της ανατολής και του λατινοαμερικάνικου κόσμου ούτε στους πιο τριτοκοσμικούς λαούς υποσαχάριας αφρικανικής καταγωγής αλλά αντίθετα στους βαρβαρικούς λαούς. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν ανήκουν ούτε στα υπολείμματα μεγάλων πολιτισμών αλλά ούτε σε πληθυσμούς με χαμηλό IQ και μηδαμινή δυνατότητα ανάπτυξης μεγάλου πολιτισμού αλλά βρίσκονται στην κατηγορία του δυναμικού λαού που έχει μέσα του το σπέρμα ενός Μεγάλου και Νέου Πολιτισμού. Βρίσκονται δηλαδή στην ίδια κατάσταση τόσο με τους αρχαίους Ινδοευρωπαίους όταν εισέβαλλαν στην Ευρώπη και στην Ασία και δημιούργησαν τον Ελληνορωμαϊκό και Ινδικό Πολιτισμό όσο και με τα γερμανικά φύλα και τους Βίκινγκς που δημιούργησαν τις βάσεις του Δυτικού πολιτισμού κατά την Καρολίγγεια και Μεσαιωνική Εποχή.

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε λοιπόν ούτε για δυτική αντίληψη περί εθνικισμού στην περίπτωση της Ρωσίας, ούτε καν φυλετισμού. Συνεπώς, έχει δίκιο ο Alexander Dugin να αναφέρει συνέχεια στο έργο του ‘Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία’ ότι η δική του αντίληψη δεν έχει να κάνει με καμιά από τις σύγχρονες πολιτικές θεωρίες (φιλελευθερισμό και μαρξισμό) αλλά ούτε με το φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό.

Υπό αυτά τα δεδομένα, είναι γεγονός ότι η πλήρης και άνευ σκέψης υποταγή στη Ρωσία είναι καταστροφική, όπως είναι όμως επίσης καταστροφική η συνέχιση της επιβίωσης του παρόντος συστήματος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ξένων. Επιλέγοντας τη δική μας θέση (όπως με το θέμα της Ουκρανίας) δηλαδή τη θέση της εναλλακτικής πολιτικής με σκοπό τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Λευκής Ευρώπης μαζί με τις αποικίες της, πρέπει να προσπαθήσουμε να απαγκιστρωθούμε τόσο από τις παρακμιακές πλέον ιδεολογίες του συστήματος όσο και από την ανόητη και άκρατη Ρωσοφιλία.

Η Ρωσία, παρόλα αυτά, μπορεί με τη δυναμική του αίματός της και των αυτοκρατορικών βλέψεών της, να συνεργαστεί με την Ευρώπη πάνω στα πλαίσια του παρελθόντος όπως έγινε με τους Γερμανούς στρατιώτες και διοικητές στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αλλά αυτό για να γίνει πρέπει η ‘νέα Ρώμη’ - Η.Π.Α. να απαγκιστρωθεί από τις αδυναμίες και εμμονές του παρελθόντος και να προωθήσει σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας ή τουλάχιστον να υιοθετήσει μια στάση λιγότερο εχθρική προς τη Ρωσία.

Μένει να διαπιστώσουμε πόσο ακόμη θα αποσυντεθεί  το υπάρχον σύστημα και πόσο θα αποδυναμωθούν αλλόφυλοι που ελέγχουν τα κέντρα αποφάσεων του δυτικού κόσμου ώστε έτσι να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη ένταση σε ένα φυλετικό δυναμισμό. Μόνο τότε θα μπορέσει να πρωτο-σχηματιστεί ένα νέοImperium και να αρχίσει μια Νέα Εποχή!

ΕΚΤΑΚΤΟ – Καταιγίδα πυραύλων κρουζ Kalibr από τον ρωσικό Στόλο μια ανάσα από τα αμερικανικά στρατεύματα στη Νότια Συρία


«Προειδοποιήσαμε ΗΠΑ-Τουρκία και Ισραήλ» λέει η Μόσχα

Δείτε βίντεο

Του Κώστα Κομποθέκρα

Πέρασαν αμέσως στις πράξεις οι Ρώσοι και εκτόξευσαν πυραύλους κρουζ Kalibr από φρεγάτα και υποβρύχιο μια ανάσα από τα αμερικανικά στρατεύματα και τον FSA στη Ν.Συρία. Κίνηση ισχύος με τις ρωσικές βόμβες να σκάνε πολύ κοντά στις δυνάμεις FSA-Βρετανών-Αμερικανών-Ιορδανών.

Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας εκτοξεύτηκαν τέσσερις πύραυλοι τύπου cruise εναντίον θέσεων του ISIS κοντά στην Παλμύρα.

Πρόκειται για εξοπλισμό και άνδρες που είχαν μεταφέρει οι τζιχαντιστές από τη Ράκκα προς ενίσχυση των θέσεών τους κοντά στην ιστορική πόλη σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας.

Πριν από την πραγματοποίηση των πυραυλικών επιθέσεων, η Ρωσία ειδοποίησε τις ΗΠΑ, την Τουρκία, αλλά και το Ισραήλ, σύμφωνα με το ρωσικό ΥΠΑΜ.

Τους πυραύλους έριξε η νεότερη φρεγάτα του ρωσικού Στόλου, Admiral Essen και το υποβρύχιο Krasnodar.

«Τα πλοία στοχοποίησαν μια περιοχή ανατολικά της Παλμύρας όπου οι ισλαμιστές είχαν μεταφέρει μεγάλες δυνάμεις και εξοπλισμό. Οι ισλαμιστές μετακινήθηκαν από τη Ράκκα. Όλοι οι στόχοι καταστράφηκαν».

«ΗΠΑ-Τουρκία-Ισραήλ έλαβαν προειδοποίηση μέσω της κόκκινης γραμμής».

Ποίος είναι ο νέος «Οικουμενικός» με την ευλογίαν του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως;

Σχετική εικόνα
Ο Οικουμενισμός υπονομεύει την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου! Αι οικουμενιστικαί επιλογαί του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως υπονομεύουν το Πατριαρχείον ως προς τον τίτλον «Οικουμενικόν» καθώς τον τίτλον αυτόν χρησιμοποιεί πλεόν εμμέσως ο Γ. Γραμματεύς του ΠΣΕ!
Ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και οι Ιεράρχαι που είναι θιασώται του οικουμενισμού ισχυρίζονται ότι τα «ανοίγματα» προς τας άλλας ομολογίας συμβάλλουν εις την αποφυγήν της εσωστρεφείας των Ορθοδόξων και την διεθνή προβολήν του Πατριαρχείου εις όλον τον κόσμον, δι’ αυτό θεωρούν και επιβεβλημένην την συμμετοχήν εις το ΠΣΕ.
Ατελείωτα είναι τα θεολογικά επιχειρήματα, συμφώνως προς τα οποία ο συμφυρμός της αληθείας με το ψεύδος, δηλ. της Ορθοδοξίας με τας αιρέσεις, αποβαίνουν εις βάρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επειδή το ψεύδος θαμπώνει την οικουμενικήν ακτινοβολίαν της αληθείας. Ο κόσμος παρατηρών τας συμπροσ­ευχάς ταυτίζει την Ορθοδοξίαν με τον Παπισμόν και τον Προτεσταντισμόν και καταλήγει να απορρίπτη όλον τον χριστιανισμόν, διότι δεν βλέπει καμίαν διαφοράν.
Με το παρόν δημοσίευμα δεν επιθυμούμεν να προβάλωμεν αυτήν την πτυχήν, αλλά μίαν νέαν παράμετρον εις το όλον ζήτημα, πρακτικήν και συγκεκριμένην. Εις απάντησιν της εκκλήσεως του Πατριάρχου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου ο Γενικός Γραμματεύς του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών Πάστωρ Δρ. Όλαφ Φιούξε Τβεΐτ απέστειλε μηνύματα προς τον Πρόεδρον της Ουκρανίας Π. Ποροσένκο και τον Πρόεδρον της Βουλής της Ουκρανίας Α. Παρουμπί, όπου εξέφρασε την έντονον ανησυχίαν του δια το ενδεχόμενον υπερψηφίσεως των νομοσχεδίων υπ. αριθμ. 4128  και  4511, τα οποία είναι αντιεκκλησιαστικά, και εζήτησε να τα ανακαλέσουν. Εις τα μηνύματα αυτά ο κ. Τβεΐτ λέγει ότι εκφράζει-αντιπροσωπεύει την «μεγαλύτερη οικουμενική οργάνωση με 348 Εκκλησίες-μέλη». Εφόσον το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως συμμετέχει ενεργώς εις το ΠΣΕ, τότε το ΠΣΕ εκφράζει και τους Ορθοδόξους, είναι δηλαδή ως να αποδέχεται ο Πατριάρχης ότι τον «οικουμενικόν» ρόλον ασκεί ο κ. Τβεΐτ! Ο Πατριάρχης διατυμπανίζει ότι είναι ο «πρώτος» των Ορθοδόξων, ενώ με την συγκατάθεσίν του ο κ. Τβεΐτ είναι ο «πρώτος» όλων των Χριστιανών! Με τον οικουμενισμόν επομένως δέχεται ο Πατριάρχης ότι πάνω από την Ορθοδοξίαν υπάρχει και ένας ευρύτερος οργανισμός, ο οποίος εκφράζει περισσοτέρους χριστιανούς μαζί με τους Ορθοδόξους! Εκφράζει δηλαδή με καλύτερον οικουμενικόν τρόπον την Ορθοδοξίαν από ότι το Οικουμενικόν Πατριαρχείον! Αυτά είναι τα αποτελέσματα του Οικουμενισμού!
Παραλλήλως ο κ. Βαρθολομαίος δίδει το «πάτημα» εις τον Πατριάρχην της Μόσχας να ζητεί δια «οικουμενικά» ζητήματα την βοήθειαν του κ. Τβεΐτ και όχι του Κωνσταντινουπόλεως. Μάλιστα το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως δεσμεύεται και δεν μπορεί να αντιδράση εις αυτήν την επιλογήν του Μακ. Μόσχας, διότι είναι το ίδιον, που αναγνωρίζει αυτήν την «οικουμενικήν» εξουσίαν εις τον κ. Τβεΐτ! Επομένως ούτε την Μόσχαν να κατηγορούν οι Πατριαρχικοί ούτε άλλους δια την απώλειαν της «οικουμενικότητος» του Πατριαρχείου, αλλά τας ιδικάς των πράξεις, αι οποίαι όχι μόνον υποσκάπτουν τα θεμέλια του «θεσμού», αλλά οδηγούν και εις το να αποσύρη ο Κύριος την χάριν του.
Ακολούθως προς επίρρωσιν των λεγομένων παραθέτομεν το μήνυμα του κ. Τβεΐτ, ως εδημοσιεύθη εις την ιστοσελίδα mospat.ru της 17ης Μαΐου 2017:
«Εξοχώτατε!
Η αδελφότητα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών είναι η πλέον ανοικτή και μεγαλύτερη οικουμενική οργάνωση με 348 Εκκλησίες-μέλη από τις 110 χώρες και 500 εκ. χριστιανούς εκφράζει την έντονη ανησυχία της εξαιτίας της προθέσεως της Βουλής της Ουκρανίας να εντάξει στην ημερήσια διάταξη της αυριανής συνεδριάσεως το νομοσχέδιο υπ. αριθμ. 4128 «Περί τροποποιήσεων στο Νόμο της Ουκρανίας «Περί ελευθερίας του θρησκεύειν και των θρησκευτικών σωματείων» και το νομοσχέδιο υπ. αριθμ. 4511 «Περί ειδικού καθεστώτος των θρησκευτικών σωματείων των οποίων οι έδρες ευρίσκονται στο κράτος που η Βουλή της Ουκρανίας ανεγνώρισε ως χώρα – εισ­βολέα».
Ως οικουμενικός οργανισμός, ο οποίος επί εβδομήκοντα έτη της λειτουργίας του ετάσσετο υπέρ της αρχής της ελευθερίας του θρησκεύειν και κατά οιασδήποτε μορφής διακρίσεως σε όλες τις περιοχές του κόσμου, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών θεωρεί ότι η υπερψήφιση των ειρημένων νομοσχεδίων θέτει σε κίνδυνο την αρχή της ανεξιθρησκίας και την ισοτιμία όλων των Εκκλησιών και θρησκευτικών κοινοτήτων στην Ουκρανία και μπορεί να προκαλέσει νέο κύμα εντάσεως εντός της Ουκρανικής κοινωνίας. Εξαίροντας τις προσ­πάθειες της Κυβερνήσεως της Ουκρανίας για την εδραίωση της δημοκρατίας και τον εκσυγχρονισμό της Ουκρανικής νομοθεσίας επί τω σκοπώ της συμμορφώσεως αυτής προς τα διεθνή πρότυπα, ωστόσο είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτά τα δύο νομοσχέδια προσκρούουν στις καταβαλλόμενες στην Ουκρανία προσ­πάθειες προωθήσεως της δημοκρατίας. Σας προτρέπουμε να  ανακαλέσετε αυτά τα νομοσχέδια, τα οποία κυοφορούν αρνητικές συνέπειες.
Με σεβασμό, Πάστορας Δρ. Όλαφ Φιούξε Τβεΐτ, ο Γενικός Γραμματέας του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών».

Ορθόδοξος Τύπος

Η ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΪΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ «ΙΝΑ ΩΣΙΝ ΕΝ» (3)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ

του Raniero Cantalamessa

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ …..ΙΝΑ ΩΣΙΝ ΕΝ.

Εκκλησία και αυτοκρατορία στην εποχή των διωγμών. 

Αυτός ο τρόπος κατανοήσεως της υπάρξεως τους στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία υπήρξε μία ριζική και ξαφνική στροφή, με την οποία οι Χριστιανοί, εγκαταλείποντας μία παράδοση τριών αιώνων ήδη, προσαρμόστηκαν στις συνθήκες, ή κάτι την είχε ήδη προετοιμάσει πρίν από τον Κων/νο; 

          Μία απάντηση σ’αυτό το πρόβλημα, που είναι τόσο σημαντικό σήμερα μπορεί να δοθεί όχι τόσο από μία επανεξέταση τών εξωτερικών σχέσεων ανάμεσα στον Χριστιανισμό και στην αυτοκρατορία, όσο από μία ανάγνωση της σκέψης των Πατέρων πρίν την Νίκαια, μέσω μερικών σημαντικών τους κειμένων. Η Κ.Δ. πρόσφερε στην Εκκλησία δύο ράγες για να συνεχίσει τον στοχασμό της για το κράτος: εκείνη της προς Ρωμ 13.- το κράτος υπουργός του Θεού- και εκείνη της Αποκαλύψεως 13-το κράτος πράκτορας του Σατανά. Απο το ένα μέρος ο δρόμος μίας αποδοχής σχεδόν απροϋπόθετης, από το άλλο, ο δρόμος της απορρίψεως του κτήνους, της εξόδου των Χριστιανών από την Βαβυλώνα η οποία είναι εγκατεστειμένη στους επτά λόφους και ξεδιψά με το αίμα των αγίων, δηλαδή από την Ρώμη (Αποκ. 13 και 17). 

Δεν ήταν όμως μία αντίφαση, διότι σ’αυτή την δεύτερη περίπτωση η απόρριψη δεν αφορούσε το Ρωμαϊκό κράτος καθεαυτό, αλλά το ξεπέρασμά του από την σατανική λατρεία στην Θεότητα του αυτοκράτορος. Εκείνο της Κ.Δ. ήταν λοιπόν ένα «ναι, αλλά» στο κράτος, όπου ο Παύλος αντιπροσώπευε το «ναι» και ο Ιωάννης το «αλλά».

Έχει μεγάλη σημασία πώς οι Εκκλησιαστικοί συγγραφείς (εάν εξαιρέσουμε την μοναδική περίπτωση του Ιππόλυτου Ρώμης) εγκαταλείπουν την αποκαλυπτική γραμμή που μιλά για την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία σαν το «θηρίο που ανεβαίνει από την  θάλασσα» (Αποκ 13,1) και σαν την μεγάλη Βαβυλώνα (Αποκ 17,5) και συγκεντρώνονται αντιθέτως στο κείμενο της προς Ρωμ. 13, το οποίο γίνεται μαζί με τον λόγο του Ιησού πάνω στον φόρο στον Καίσαρα, η βάση των Χριστιανών στον διάλογο με την αυτοκρατορία. Οι λόγοι του Παύλου ( να είμαστε υποταγμένοι στις ανώτερες αρχές, να πληρώνουμε τους φόρους), είναι η καλύτερη εγγύηση που μπορούν να δώσουν οι Χριστιανοί της πολιτικής τους τιμιότητος, σε τέτοιο σημείο που ο Τερτυλλιανός θα αναγκαστεί να τους προειδοποιήσει να μην χρησιμοποιούν τα λόγια του αποστόλου για δικαιολογία ώστε να αποφύγουν το μαρτύριο. 

Είπαμε πώς οι Χριστιανοί εγκαταλείπουν την αποκαλυπτική γραμμή που σχεδιάστηκε από τον Ιωάννη. Αυτό είναι αλήθεια βεβαίως, εάν υπολογίσουμε το σχήμα και την γλώσσα. Δεν είναι όμως εντελώς ακριβές, εάν κυττάξουμε το βαθύ του περιεχόμενο: την απόρριψη δηλαδή της αυτοκρατορικής λατρείας, το όχι σε κάθε σωτηριολογική απαξίωση και σε κάθε κρατολατρία. 

Μ’αυτό το νόημα η ελληνική και λατινική απολογητική του δευτέρου αιώνος δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ενοχρηστρώνει σε όλους τους τόνους το ίδιο θέμα: οι Χριστιανοί προσεύχονται για τον αυτοκράτορα, όπως δίνει την εντολή της η Γραφή (1 Τιμ 2,1), άλλη δεν θα του προσφέρουν ποτέ λατρεία. Ο Χριστιανός δεν μπορεί να πεί Κύριος Καίσαρ. Όπως πράττει ακριβώς ο άγιος Πολύκαρπος στον δικαστή του, παρότι με αυτές τις απλές λέξεις θα μπορούσε να αποφύγει το μαρτύριο, διότι αυτός ήδη αναγνωρίζει και ομολογεί Κύριος Ιησούς, ο Ιησούς είναι ο Κύριος και δεν μπορούν να υπάρχουν άλλοι Κύριιο στον κόσμο παρά μόνον Αυτός ο Ένας. 

Η απολογητική και το ξεκίνημα ενός διαλόγου. 

Σ’αυτό το θέμα υπεισέρχονται μετά τα μέσα του δευτέρου αιώνος, μερικές καινούργιες εξελίξεις οι οποίες σημαδεύουν την αρχή ενός αληθινού διαλόγου. Σε μία περίοδο σχετικής ησυχίας, και αυτό που είναι ιδιαιτέρως σημαντικό, γενικού ενθουσιασμού για την φιλοσοφία, ο Ιουστίνος φαίνεται να ελπίζει ήδη μυστικά, στην προοπτική της μεταστροφής του αυτοκράτορος στην αληθινή φιλοσοφία, δηλαδή στην Χριστιανική θρησκεία. Θίγει επίσης ανάμεσα στις γραμμές την συνεργασία που μ’αυτή την έννοια, ο αυτοκράτωρ, απασχολημένος με την ηθική ανόρθωση των ηθών και με την Ειρήνη, θα μπορούσε να βρεί σε μια διδασκαλία η οποία τοποθετεί την αγνότητα και την καθαρότητα στην κορυφή της ηθικής της, και είναι συνεργός και σύμμαχος όλων εκείνων που  επιθυμούν την Ειρήνη. Μία συνεργασία πειστική και ειλικρινής, προσφερόμενη εκτός των άλλων, με την υπέροχη αίσθηση της ελευθερίας αυτού που μπορεί να πεί: «μπορείτε να μας σκοτώσετε, αλλά δεν μπορείτε να μας βλάψετε». (Ιουστίνος, Ι Απολογία 2,12 15,29). 

Ο Antonino Pio όμως στον οποίο απευθύνεται ο μάρτυς δεν αισθάνεται πολύ το κάλεσμα της φιλοσοφίας. Στο στιβαρό ιταλικό του πνεύμα ενδιαφέρεται να σφίξει ακόμη περισσότερο το κράτος στην αρχαία θρησκεία της Ρώμης. Επι πλέον είναι συνταγματικώς εχθρικός σε κάθε τι καινούργιο και εξωτερικό στα ήθη της αυτοκρατορίας. Οι Χριστιανοί κατόρθωσαν να κερδίσουν από το έλεός του μόνον την επανέκδοση μίας αποφάσεως, η οποία παραδόξως βοηθά τους Χριστιανούς παρότι στηρίζεται στην Ρωμαϊκή αρχή του nihil innovetur, κανένας νεωτερισμός, που τον υποχρέωσε να επανεκδώσει τις αποφάσεις του Τραϊανού και του Ανδριανού, οι οποίες ήταν σχετικά ευνοϊκές για τους Χριστιανούς. (Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία IV 9). 

Η απόρριψη του Αντονίνου Πίου δεν φαίνεται να αποκαρδιώνει τους Χριστιανούς στοχαστές. Η πιο γενναιόδωρη πρόταση διαλόγου προέρχεται ακριβώς από τις τάξεις των Χριστιανών σε μία από τις πιο κριτικές στιγμές, όταν (στα 175-176), κυνηγημένοι από τις νέες διώξεις του Μάρκου Αυρηλίου [εδώ βρίσκεται η αβησαλλέα διαφορά του Ρωμαϊκού πνεύματος από το Ελληνικό και η απώλεια της ανθρωπότητος από την επικράτηση της Ρωμαϊκής ερμηνείας της Ελληνικής φιλοσοφίας. Οι ρωμαίοι δεν συμπεριέλαβαν στην σοφία τήν εξουσία. Βαπτίστηκαν στην Ελληνική σοφία και παιδεία, αφήνοντας την κεφαλή απέξω, αμεταμόρφωτη. Αυτό το ίδιο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Δεν δέχθηκαν ούτε στον Χριστιανισμό, να πεθάνουν ολοκληρωτικώς στο βάπτισμα. Κράτησαν την κεφαλή τους. Κράτησαν και ανακαίνισαν τον Παλαιό άνθρωπο, τον Ρωμαίο. Όπως τον κράτησαν και απέναντι στους Έλληνες], κρύφτηκαν παντού μέσα στην αυτοκρατορία, παράνομοι και καταζητούμενοι, οδηγούμενοι τελικώς μαζικά στο μαρτύριο. 

Ο Μελίτων, επίσκοπος των Σάρδεων, θυμίζει στον Μάρκο Αυρήλιο πώς η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και ο Χριστιανισμός γεννήθηκαν μαζί και μεγάλωσαν μαζί σαν αδελφοί ομογάλακτοι. Υπονοεί ανάμεσα στις γραμμές πώς οι δύο πραγματικότητες δημιουργήθηκαν για να συνεργαστούν μεταξύ τους και πώς τα πάντα θα επέστρεφαν στην τάξη και στην αφθονία μετά την δοκιμασια της αυτοκρατορίας από την επιδρομή των Μαρκομάννων και την επιδημία της Πανούκλας. Έτσι και η Ιστορία των περασμένων Εχθρικών χρόνων ανάμεσα στον Χριστιανισμό και την αυτοκρατορία γλυκαίνει και ελαφρώνει για να μην αποτελέσει εμπόδιο στην Ειρήνευση. Μόνον «ο Νέρων και ο Διομητιανός» αναφέρονται σαν υπεύθυνοι της διαμάχης των δύο οντοτήτων. 

Εκείνο που προτείνει ο Μελιτων δεν είναι ακριβώς ένας γάμος ενδιαφερόντων ανάμεσα στην αυτοκρατορία και τον Χριστιανισμό, αλλά μία συναδέλφωση, μία ειρηνική συνύπαρξη η οποιά θα θέσει τον Χριστιανισμό σαν ένα σταθερό αγαθό για την αυτοκρατορία. 

Αυτό που ζητά δε, σαν αντάλλαγμα είναι πολύ λίγο! Ο Ιουστίνος ζητούσε μία μεταστροφή στην αληθινή θρησκεία, ο Μελιτων ζητά την ανοχή, δίπλα στις άλλες θρησκείες, ζητά απλώς το δικαίωμα της υπάρξεως.

Στο ίδιο ύφος είναι και οι υπόλοιπες απολογίες της εποχής. Δεν γνωρίζουμε αν διαβάστηκαν ποτέ από τον αυτοκράτορα, αλλά ίσως καθάρισαν τον Χριστιανισμό από μία παρεξήγηση: οι Χριστιανοί δεν ταυτίζοντο με τους μοντανιστές, ο φανατισμός των οποιων έφτανε μέχρι την Ρώμη και την έβαζε σε ανησυχία. Έπεισαν άραγε τον Μάρκο Αυρήλιο να αναλάβει έναν διάλογο μαζί τους; Δεν είναι γνωστό. Είναι βέβαιο όμως πώς ο Κέλσος το 177 εκφράζει την πολιτική απάντηση του παγανισμού στην πρόταση των Χριστιανών για μία ειρηνική συνύπαρξη που εκφράστηκε από τους Έλληνες απολογητές του δευτέρου αιώνος. 

Συνεχίζεται 

Αμέθυστος.

Οι 9 Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας


Τι χαρακτηριστικά έχει μία σύνοδος για να είναι Οικουμενική;
Οι Χριστιανοί έχουμε διαφόρων ειδών Συνόδους. Έχουμε τις Αποστολικές, τις Οικουμενικές, τις Τοπικές και τις Πανορθόδοξες. Όλες αυτές έχουν την ίδια εγκυρότητα, αρκεί να τις αναγνωρίσει το Σώμα της Εκκλησίας ως έγκυρες. Στο άρθρο αυτό, θα κάνουμε μια γνωριμία με τις Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία του Χριστού εκφράζεται Συνοδικά. Από την αρχή ως σήμερα. Αλλά από τη στιγμή που το Ρωμαϊκό κράτος αγκάλιασε την Εκκλησία, και οι Συνοδικοί της όροι έγιναν νόμοι του κράτους, απέκτησε νόημα η έννοια: "Οικουμενική Σύνοδος".
Οικουμενική Σύνοδος, είναι εκείνη που:
1. Συγκλήθηκε από Αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με οικουμενική (παν-Ρωμαϊκή) εμβέλεια, αλλά φυσικά και πανχριστιανική.
2. Οι αποφάσεις της έγιναν αποδεκτές από ολόκληρη την ανά τον κόσμο Ορθόδοξη Εκκλησία, διαχρονικά.
3. Αποφάσεις της διατυπώθηκαν από Θεούμενο.
4. Οι αποφάσεις της υπεγράφησαν από τα Ρωμαϊκά Πατριαρχεία.
5. Ασχολήθηκε με σημαντικά Θεολογικά ζητήματα.
Στη συνέχεια, θα κάνουμε μια περιληπτική γνωριμία με τις Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας, αφήνοντας αναλυτικότερες περιγραφές για άλλα ειδικότερα άρθρα.
1η Οικουμενική Σύνοδος: 325 μ.Χ. Νίκαια της Βιθυνίας. Συνεκλήθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Έλαβαν μέρος 318 επίσκοποι. Ασχολήθηκε με τη βλασφημία του Αρείου ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι κτίσμα και όχι ομοούσιος του Πατρός. Κανόνισε και την ημερομηνία του εορτασμού του Πάσχα. Τότε άρχισε να γράφεται το Σύμβολο της Πίστης.
2η Οικουμενική Σύνοδος: 381 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Συνεκλήθη από τον Μέγα Θεοδόσιο. Έλαβαν μέρος 150 Ορθόδοξοι επίσκοποι και 36 Μακεδονιανοί. Προήδρευσε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Καταδίκασε και πάλι τον Άρειο, και την αίρεση του Μακεδονίου, ο οποίος δίδασκε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι κτίσμα του Θεού, γι’ αυτό και ονομάστηκε “πνευματομάχος”.
3η Οικουμενική Συνόδος: 431 μ.Χ. Έφεσος. Συνεκλήθη από τον Θεοδόσιο τον Β΄. Δογμάτισε κατά του Νεστοριανισμού, στο Ναό της βασιλικής της Παναγίας με 200 επισκόπους. Καταδίκασε τον Νεστόριο επίσκοπο Κωνστ/πολης, και δογμάτισε ότι μπορεί η Παναγία να ονομάζεται και Θεοτόκος.
4η Οικουμενική Σύνοδος: 451 μ.Χ. Χαλκηδόνα της Μ. Ασίας με 630 επισκόπους. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Μαρκιανό και την αυτοκράτειρα Πουλχερία. Εκεί καταδικάστηκε ο Μονοφυσιτισμός.
5η Οικουμενική Σύνοδος: 5 Μαϊου ως 21 Ιουνίου του 553 μ.Χ., με 165 πατέρες. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και την αυτοκράτειρα Θεοδώρα. Καταδίκασε τον Ωριγενισμό, τον Νεστοριανισμό, κλπ αιρέσεις.
6η Οικουμενική Σύνοδος: 680 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πωγωνάτο. Παραβρέθηκαν από 150 – 289 επίσκοποι. Καταδίκασε την αίρεση του Μονοθελητισμού. Η Σύνοδος αυτή διατύπωσε ότι ο Χριστός έχει και Θεία και ανθρώπινη θέληση, η οποία υποτάσσεται στη Θεία.
Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος: 691 μ.Χ. Κωνσταντινούπολις. Συνεκλήθη από τον Ιουστινιανό τον Β΄ και έγινε «εν Τρούλλω του Παλατίου», οπότε ονομάσθηκε: «Εν Τρούλλω». Δεν ήταν ανεξάρτητη Σύνοδος, αλλά συστηματοποίησε και ολοκλήρωσε το έργο των δύο προηγουμένων Συνόδων, της 5ης και της 6ης, γι’ αυτό, αν και Οικουμενική, ονομάσθηκε: «Πενθέκτη», ως τμήμα εκείνων των Συνόδων, και δεν αριθμήθηκε ως ξεχωριστή Οικουμενική Σύνοδος.
7η Οικουμενική Σύνοδος: 787 μ.Χ. Νίκαια της Βιθυνίας, στο ναό της Αγίας Σοφίας. Συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία. Παρεβρέθηκαν 367 πατέρες.Στερέωσε και προφύλαξε τις εικόνες αναθεματίζοντας την εικονομαχία και καταδικάζοντας την ιδέα της σχηματοποίησης της αόρατης και άυλης Τριάδος. Εκεί εκφράσθηκε η θεολογία περί της εικονογράφησης του Χριστού και των Αγίων ως κάτι που είδαμε.
8η Οικουμενική Σύνοδος: 879-880 μ.Χ. Κωνσταντινούπολις. Συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Μακεδόνα. Ηγήθηκαν ο Ορθόδοξος τότε Πάπας της Ρώμης Ιωάννης Η΄ (872-882) και ο Πατριάρχης της Κων/πόλεως Νέας Ρώμης Μεγάλος Φωτιος (858-867, 877-886). Επεκύρωσε τις αποφάσεις της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, και καταδίκασε το Φιλιόκβε, που μόλις τότε είχε αρχίσει να επιβάλλεται. [Kαταδίκασε τις αιρετικές Συνόδους του Καρλομάγνου στη Φραγκφούρτη (794) και το Άαχεν (809)].
9η Οικουμενική Σύνοδος: 1341 μ.Χ. Δογμάτισε για την άκτιστη Ουσία και την άκτιστη Ενέργεια του Θεού, καθώς επίσης και για τον Ησυχασμό, καταδικάζοντας τον αιρετικό Βαρλαάμ τον Καλαβρό. Έτσι η Σύνοδος αυτή ασχολήθηκε με θεολογικά ζητήματα, συγκλήθηκε από αυτοκράτορα, (Συνοδικός Τόμος του 1341) και συμμετείχε Θεούμενος (Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς), και οι αποφάσεις της έγιναν δεκτές από ολόκληρη την Εκκλησία. Συνεπώς και η Σύνοδος αυτή έχει αξία Οικουμενικής Συνόδου.
Οι ανωτέρω εννέα Οικουμενικές Σύνοδοι, δημοσιεύτηκαν ως ρωμαϊκοί νόμοι υπογεγραμμένοι από τον Αυτοκράτορα αφού προηγουμένως τα πρακτικά τους υπογράφτηκαν από τους πέντε ρωμαίους Πατριάρχες, τους Μητροπολίτες και επισκόπους τους. Ο Αυτοκράτορας συγκαλούσε αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους σε συνεργασία με τα Πέντε Ρωμαϊκά Πατριαρχεία της α) Πρεσβυτέρας Ρώμης, β) Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, γ) Αλεξανδρείας, δ) Αντιοχείας, στα οποία προστέθηκε το 451 ε) των Ιεροσολύμων. Εξαιρείται η Ένατη Οικουμενική Σύνοδος του 1341 που τα πρακτικά της προσυπέγραψαν μόνο τέσσερις ρωμαίοι Πατριάρχες και επικύρωσε ο ρωμαίος αυτοκράτορας. Απουσίαζε τώρα το Πατριαρχείο της Πρεσβυτέρας Ρώμης που εν τω μεταξύ είχε καταληφθεί βίαια από τους Φράγκους, Λογγοβάρδους, και Γερμανούς με τη βοήθεια των Νορμανδών. Μία σφοδρή επίθεση που ξεκίνησε το 983 και ολοκληρώθηκε το 1009 - 1046. Μετά το 1045 οι Πάπες της Ρώμης εκτός του Βενέδικτου του 10ου (1058-9), δεν ήσαν πλέον Ρωμαίοι αλλά μέλη της φραγκολατινικής αριστοκρατίας που είχε υποδουλώσει τον ρωμαϊκό πληθυσμό.
Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του αυτοκράτορα, το 1453 τα τέσσερα ρωμαϊκά Πατριαρχεία της Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων συνέχισαν να συγκαλούν Συνόδους με τις οποίες συνέχισαν τη παράδοση των Οικουμενικών Συνόδων. Ο μόνος λόγος που αυτές οι Σύνοδοι δεν ονομάστηκαν "Οικουμενικές" είναι απλά γιατί ο τίτλος αυτός σημαίνει "Αυτοκρατορικές" επειδή οι αποφάσεις αυτών των Συνόδων γίνονταν τμήμα του Ρωμαϊκού Δικαίου. Με άλλα λόγια οι αποφάσεις των ρωμαϊκών Συνόδων μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου, αλλά όχι πλέον του αυτοκρατορικού Δικαίου. Δεν υπήρχε πλέον Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ρωμαίος αυτοκράτορας να εκδίδει ρωμαϊκούς Νόμους. Έτσι αυτές οι Εννέα Οικουμενικές Σύνοδοι ήταν ταυτόχρονα και εκκλησιαστικοί Νόμοι και ρωμαϊκοί Νόμοι. Οι Σύνοδοι που συνήλθαν μετά το 1453 είναι τμήματα του Εκκλησιαστικού Δικαίου με όχι μικρότερο κύρος από τις Οικουμενικές Συνόδους, εκτός από τη φαντασία των συγχρόνων Ορθοδόξων που έχουν εξαπατηθεί από την ρωσική Ορθοδοξία του Μέγα Πέτρου.
Έτσι υπάρχουν σήμερα Ορθόδοξοι που αυτοαποκαλούνται Εκκλησία των Επτά Οικουμενικών Συνόδων. Πολλοί (αδιάβαστοι) Ορθόδοξοι αγνοούν την Όγδοη και την Ένατη Οικουμενική Σύνοδο. Η Όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το 879 απλά καταδίκασε αυτούς που "προσθέτουν" ή "αφαιρούν" από το Σύμβολο του 381 καθώς και όσους δεν αποδέχονται τη διδασκαλία περί Εικόνων της Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου. Οι Φράγκοι που καταδικάζονται, προς το παρόν δεν αναφέρονται καθαρά, με σκοπό να τους δοθεί η ευκαιρία να αναθεωρήσουν.
Η Ένατη Οικουμενική Σύνοδος το 1341 καταδίκασε το πλατωνικό μυστικισμό του Βαρλαάμ του Καλαβρού, ο οποίος είχε έρθει από τη Δύση ως προσήλυτος στην Ορθοδοξία. Φυσικά η απόρριψη του πλατωνικού τύπου μυστικισμού ήταν παραδοσιακή πρακτική των Πατέρων.

Για περισσότερα: romanity

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Αφιέρωμα Θανάσης Παπαθανασίου: ΣΤΑ ΑΚΡΑ


Πως μιλάει ένας θεολόγος σήμερα για το θεό στα πλαίσια του μαθήματος  των Θρησκευτικών;  Bρίσκεται ο Θεός στα γονίδια μας; Μπορεί να δημιουργηθεί πλούτος δίχως απληστία, δίχως αδικία; Πώς αντιλαμβάνεσθε το δίστιχο «κράτα  τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι!»; Είμαστε πλασμένοι για τον θάνατο;  Πιστεύατε πάντοτε; Έχει δοκιμαστεί η πίστη σας ποτέ;
Σε αυτά  και άλλα ερωτήματα  απάντησε την Παρασκευή 6 Απριλίου του 2012 ο καθηγητής Θεολογίας  κ. Θανάσης Παπαθανασίου  στην εκπομπή "Στα Άκρα" με τη Βίκυ Φλέσσα.



http://mporv.blogspot.co.uk/2017/05/blog-post_9.html

Ωρα Πεντηκοστής γιά όλους μας.

Ἐλθέ τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλθέ ἡ αἰώνιος ζωή,
ἐλθέ τό ἀποκεκρυμμένον μυστήριον, ἐλθέ ὁ ἀκατονόμαστος θησαυρός,
ἐλθέ τό ἀνεκφώνητον πρᾶγμα, ἐλθέ τό ἀκατανόητον πρόσωπον,
ἐλθέ ἡ ἀΐδιος ἀγαλλίασις, ἐλθέ τό ἀνέσπερον φῶς,
ἐλθέ πάντων τῶν μελλόντων σωθῆναι ἡ ἀληθινή προσδοκία,
ἐλθέ τῶν κειμένων ἡ ἔγερσις, ἐλθέ τῶν νεκρῶν ἡ ἀνάστασις,
ἐλθέ ὁ δυνατός, ὁ πάντα ἀεί ποιῶν
καί μεταποιῶν καί ἀλλοιῶν μόνῳ τῷ βούλεσθαι!
Ἐλθέ ὁ ἀόρατος καί ἀναφής πάντῃ ἀψηλάφητος,
ἐλθέ ὁ ἀεί μένων ἀμετακίνητος
καί καθ᾿ ὥραν ὅλος μετακινούμενος
καί ἐρχόμενος πρός ἡμᾶς τούς ἐν τῷ ᾅδη κειμένους,
ὁ ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν,
ἐλθέ τό περιπόθητον ὄνομα καί θρυλούμενον,
λαληθῆναι δέ παρ᾿ ἡμῶν, ὅπερ εἷς,
ἤ γνωσθῆναι, ὁποῖος ἤ ποταπός, ὅλως ἡμῖν ἀνεπίδεκτον.
Ἐλθέ ἡ αἰώνιος χαρά, ἐλθέ τό στέφος τό ἀμαράντινον,
ἐλθέ ἡ πορφύρα τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί βασιλέως ἡμῶν,
ἐλθέ ἡ ζώνη ἡ κρυσταλλοειδής καί διάλιθος,
ἐλθέ τό ὑπόδημα τό ἀπρόσιτον,
ἐλθέ ἡ βασίλειος ἁλουργίς καί αὐτοκρατορική ὄντως δεξιά!
Ἐλθέ, ὅν ἐπόθησε καί ποθεῖ ἡ ταλαίπωρός μου ψυχή,
ἐλθέ ὁ μόνος πρός μόνον, ὅτι μόνος εἰμί, καθάπερ ὁρᾷς!
Ἐλθέ ὁ χωρίσας ἐκ πάντων
καί ποιήσας με μόνον ἐπί τῆς γῆς,
ἐλθέ ὁ γενόμενος πόθος αὐτός ἐν ἐμοί
καί ποθεῖν σε ποιήσας με, τόν ἀπρόσιτον παντελῶς!
Ἐλθέ ἡ πνοή μου καί ἡ ζωή,
ἐλθέ ἡ παραμυθία τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς,
ἐλθέ ἡ χαρά καί ἡ δόξα καί ἡ διηνεκής μου τρυφή!


ευχή μυστική του αγίου Συμεών


Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2017/05/blog-post_31.html#ixzz4iedUbfSN
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...