Ο Τοντ Χάγιεν αναλογίζεται τη σύγχρονη συμμόρφωση και την αυξανόμενη περιθωριοποίηση της διαφωνίας.
από τον Τοντ Χάγιεν
Με τον χαρακτηριστικό του προκλητικό τόνο, ο Τοντ Χάγιεν ασχολείται με την πολιτισμική και ψυχολογική σύγκρουση που έχει αναδυθεί τα τελευταία χρόνια μεταξύ εκείνων που προσκολλώνται ανεπιφύλακτα στην κυρίαρχη αφήγηση και εκείνων που, αντίθετα, συνεχίζουν να αμφισβητούν τους μηχανισμούς της εξουσίας, της πληροφόρησης και της συναίνεσης. Μέσα από τις μεταφορές των «προβάτων» και των «μυγαλών», ο Χάγιεν κατασκευάζει ένα πολεμικό αλλά και αποκαλυπτικό κείμενο, στο οποίο ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι η διαφωνία, αλλά μάλλον η συλλογική αδυναμία αναγνώρισης της πολυπλοκότητας της πραγματικότητας και της νομιμότητας της αμφιβολίας. (NR)
Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο με μια συγγνώμη από τους αναγνώστες που δεν συμμερίζονται την αίσθηση του χιούμορ μου, καθώς και από όλους εκείνους τους καλόκαρδους ανθρώπους που δεν τους αρέσει να τους χαρακτηρίζουν με κανέναν τρόπο (όπως πρόβατα ή μυγαλές).
Όσον αφορά τον όρο «πρόβατο», έχω προσπαθήσει (και είμαι σίγουρος ότι έχω αποτύχει σε κάποιες περιπτώσεις) να αποφύγω να αποκαλώ οποιοδήποτε άτομο «πρόβατο». Αντίθετα, είναι ένας όρος που έχω χρησιμοποιήσει για να περιγράψω μια ομάδα ανθρώπων με παρόμοια νοοτροπία. Αν νομίζετε ότι ανήκετε σε αυτήν τη νοοτροπία, μπορείτε, αν θέλετε, να αυτοαποκαλείστε «πρόβατο». Αν το βρίσκετε αυτό προσβλητικό και δεν αισθάνεστε άνετα με αυτήν την περιγραφή, δεν έχω πρόβλημα. Μην συμπεριλάβετε τον εαυτό σας στην ομάδα των προβάτων.
Όσο για τις μυγαλές. Λοιπόν, εκεί μπαίνει το χιούμορ. Χρειαζόμουν έναν όρο διαφορετικό από το « εμείς στην άλλη πλευρά του φράχτη που πιστεύουμε στην ελευθερία και δεν πιστεύουμε στην ατζέντα ή στους διψασμένους για εξουσία παγκοσμιοποιητές που προσπαθούν να καταλάβουν τον κόσμο». ...αχ... η «μυγαλή» είναι ένας απλούστερος τρόπος έκφρασης της ίδιας έννοιας, αφού οριστεί ο όρος.
Γιατί «μυγαλή» ; Είναι μια μεγάλη ιστορία. Αλλά είναι ένας όρος εξίσου έγκυρος με οποιονδήποτε άλλον, και συμπληρώνει τη λέξη «πρόβατο» αφού ξεκινά με τα ίδια δύο γράμματα, και είναι επίσης ζώο. Προφανώς οι μυγαλές μπορούν να είναι άγριες, παρά το γεγονός ότι είναι πολύ μικρές. Οπότε αυτό ταιριάζει κιόλας.
Ορίστε. Διαβάστε αυτό το άρθρο έχοντας κατά νου αυτά τα σημεία, καθώς είναι γεμάτο με αναφορές σε πρόβατα και μυγαλές.
Το μοιραίο λάθος των προβάτων είναι ότι δεν συνειδητοποιούν ότι οι άνθρωποι που αποκαλούν «συνωμοσιολόγους» και «αρνητές της επιστήμης» δεν είναι μια μικρή, περιθωριακή ομάδα εκκεντρικών και κοκκινολαίμηδων, όπως ίσως φαντάζονται. Το γεγονός είναι ότι είμαστε πολυάριθμοι και συμπεριλαμβάνουμε πολλά λαμπρά μυαλά και τρομερά μέλη στους αντίστοιχους τομείς μας. Δεν είμαστε μια ομάδα απροσάρμοστων.
Ενώ δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είμαστε στη ΣΩΣΤΗ πλευρά, θα πω σε όποιον αλληλεπιδρά μαζί μας ότι αυτό το γεγονός δεν έχει και τόση σημασία (το να έχουν δίκιο φαίνεται να έχει αντίκτυπο σε αυτά). Προφανώς, τα πρόβατα λατρεύουν να μας αγνοούν και να συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχουμε, ανεξάρτητα από το αν έχουμε δίκιο. Δεν τους νοιάζει. Για αυτά, είμαστε απλώς μια ενόχληση. Αυτή η στάση κάποια μέρα θα γυρίσει μπούμερανγκ, και μάλιστα αρκετά.
Πολλά πρόβατα με έχουν ρωτήσει: «Πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος ότι εσύ έχεις δίκιο και εμείς κάνουμε λάθος;» Έχω κάνει συχνά στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση. Υπάρχουν πολλές απαντήσεις, αλλά η αγαπημένη μου είναι απλώς να πω: «Έχουμε δίκιο επειδή έχουμε δίκιο», κάτι που, φυσικά, είναι μάλλον επιφανειακό. Αυτή, ωστόσο, φαίνεται σαν μια πιο συνετή απάντηση: οι μυγαλές είναι περίεργες και ψάχνουν βαθιά για απαντήσεις.
Ακόμα κι αν η γενική άποψη φαίνεται σωστή, φαίνεται πάντα να θέλουμε περισσότερα. Θέλουμε να κατανοήσουμε πραγματικά γιατί τα πράγματα είναι όπως είναι. Μπορεί να μην το κάνουμε αυτό με όλα όσα συναντάμε. Σίγουρα το κάνουμε όταν συναντάμε γενικευτικές δηλώσεις και όταν οι εξουσίες μας λένε ότι όλοι πρέπει να «κάνουμε» αυτό ή εκείνο, όπως να κάνουμε ένα εμβόλιο που κανείς δεν έχει μελετήσει στην πραγματικότητα για έναν ιό που κανείς δεν γνωρίζει πολλά. Συνήθως μένουμε άφωνοι.
Βουτάμε εντελώς μέσα. Πηγαίνουμε σε κάθε λαγούμι που μπορούμε να βρούμε. Πολλές από αυτές τις λαγούμιες τρύπες οδηγούν σε αδιέξοδα, αλλά τα ανακαλύπτουμε μόνοι μας. Δεν αφήνουμε κανέναν να μας μπλοκάρει το δρόμο λέγοντας: «Δεν θέλεις να πας εκεί, έτσι δεν είναι;» Απαντάμε: «Ε; Γιατί όχι;» Όταν αρχίζουμε να νιώθουμε ότι οι συνήθεις πηγές πληροφοριών μας, συνήθως αυτά που ονομάζονται «mainstream media», δεν μας λένε όλη την ιστορία, γρήγορα μεταβαίνουμε σε αχαρτογράφητα εδάφη και αρχίζουμε να σκάβουμε εκεί. Ναι, πάλι, περισσότερα αδιέξοδα, αλλά συνηθίζουμε τα «αδιέξοδα» να είναι ο κανόνας στην πραγματικά ανεμπόδιστη ανακάλυψη.
Διατυπώνουμε συμπεράσματα, υποθέσεις και εικασίες με βάση όλες τις πληροφορίες που συλλέγουμε και αρχίζουμε να αναπτύσσουμε κάτι που μπορούμε να θεωρήσουμε εύλογη αλήθεια. Αλλά απαιτεί τρομερή δουλειά. Και συνήθως δεν είναι ποτέ οριστικό, ποτέ αδιαμφισβήτητο. Δεν φαίνεται να μας αρέσουν πράγματα που «φαίνονται» αδιαμφισβήτητα.
Τα πρόβατα δεν το κάνουν αυτό.
Δεν έχω γνωρίσει ακόμα κάποιον που να το ξέρει πραγματικά. Συχνά ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι το ξέρουν και επαναλαμβάνουν φράσεις που έχουν ακούσει στο ραδιόφωνο, στην Washington Post ή στους New York Times, ή προφανώς από μεγάλες «αυθεντίες» όπως ο συνταξιούχος «τσάρος της επιστήμης» Φάουτσι, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, οι επικεφαλής μεγάλων νοσοκομείων ή φαρμακευτικών εταιρειών, και ούτω καθεξής. Δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι η επιμονή στην ακρίβεια αυτών των πηγών είναι σαν να αναζητάς τον Γκέμπελς για να επαληθεύσεις την αλήθεια μιας ομιλίας του Χίτλερ ή να βασίζεσαι στο Der Stürmer για την αλήθεια για τους Εβραίους. Σήμερα, είναι απαραίτητο να συμβουλευτείς πολλαπλές πηγές πριν βρεις μια ακριβή αναπαράσταση της κοινωνικής ή επιστημονικής πραγματικότητας.
Τα πρόβατα αρνούνται να το δεχτούν.
Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν ζήσαμε σε έναν πολιτισμό όπου τα κυρίαρχα νέα ήταν 100% αξιόπιστα. Οι πηγές ήταν πάντα μεροληπτικές και για να σχηματίσουμε μια πραγματικά ειλικρινή εικόνα για κάτι, χρειαζόταν πάντα να συμβουλευτούμε πολλαπλές πηγές.
Το πρόβλημα είναι ότι, ως Αμερικανοί (ή Καναδοί, άλλωστε), μας έχουν διδάξει ότι η ελευθερία, η αλήθεια, οι μητέρες και η μηλόπιτα είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αμερικανικής μας κουλτούρας. Ενώ οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας σε αυτό, στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ αλήθεια. Ίσως για μια πολύ σύντομη στιγμή το 1776, ήταν, αλλά το αμφιβάλλω. (Οι αρχές που αναφέρονται εδώ είναι αληθινές, αλλά το να μας λένε ότι αυτά είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα και οι προθέσεις της αμερικανικής ή καναδικής κυβέρνησης δεν είναι η αλήθεια.)
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτός ο πολιτισμός στερείται εντελώς ακεραιότητας για 200 χρόνια (ίσως θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό τώρα), σημαίνει ότι πάντα ήμασταν υπεύθυνοι, ανεξάρτητα, για την αποκάλυψη αυτού του τείχους εξαπάτησης. Δυστυχώς, νομίζω ότι τελικά κατάφεραν να κόψουν το κεφάλι της κότας. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί έξω φαίνεται να έχουν χάσει την ικανότητα να χρησιμοποιούν το μυαλό τους.
Παλαιότερα δεν χρειάζονταν πολλά για να αποκαλυφθούν οι βλαστοί του βαμβακιού. Υπήρχαν ανταγωνιστικές εφημερίδες που απολάμβαναν να αποκαλύπτουν τα ψεύδη που δημοσίευαν οι ανταγωνιστές τους. Αυτό το σύστημα λειτούργησε καλά με όλες εκτός από τις μεγαλύτερες (Rockefeller, Carnegie, Morgan, κ.λπ.), αλλά τώρα δεν λειτουργεί πλέον επειδή όλες οι μεγάλες εφημερίδες έχουν εξαγοραστεί. Είναι αρκετά προφανές, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να πιστεύουν ότι ο ιδιοκτήτης μιας εφημερίδας δεν έχει καμία εξουσία πάνω στο τι δημοσιεύεται.
Φανερός.
Πολλοί φαντάζονται έναν εργασιομανή συντάκτη, με το πούρο στο στόμα, να κρατάει σφιχτά την άγκυρα της αλήθειας, αναφωνώντας με αηδία: «Δεν θα με εμποδίσουν να το δημοσιεύσω!». Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο υπήρξε ποτέ. Νομίζω ότι αν υπήρχε κάτι που έκανε τις πηγές ειδήσεων του παρελθόντος πιο ειλικρινείς από ό,τι σήμερα, αυτό ήταν η ανακάλυψη της «αλήθειας» ως εμπορεύσιμου αγαθού. Τώρα, προφανώς, αυτό δεν ισχύει πλέον.
Τι σχέση έχουν, λοιπόν, όλα αυτά με ένα μοιραίο λάθος των προβάτων; Απλώς, η αλήθεια δεν είναι πλέον εμπορεύσιμο αγαθό για τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, οπότε όλοι πρέπει να στραφούμε σε πηγές από όπου κι αν βρίσκεται. Τα πρόβατα δεν συνειδητοποιούν ότι οι μυγαλές έχουν την αλήθεια με το μέρος τους. Και τάσσονται υπέρ της αλήθειας. Επιπλέον, δεν πιστεύουν ότι έχουμε ακεραιότητα, ούτε ότι είμαστε τόσοι πολλοί, ούτε ότι είμαστε πολύ ΕΞΥΠΝΟΙ, ευρηματικοί και επίμονοι. Τελικά, αυτό θα τους γυρίσει μπούμερανγκ, και πολύ σκληρά.
Η αλήθεια είναι σαν το νερό της βροχής σε μια στέγη. Αν υπάρχει διέξοδος, θα βρει πάντα έναν τρόπο να μπει. Η αναλογία αποτυγχάνει όταν μια στέγη γίνεται στεγανή. Ο ανθρώπινος πολιτισμός και η κοινωνία δεν μπορούν ποτέ να γίνουν «ανθεκτικές στην αλήθεια». Μην με ρωτάτε γιατί· είναι γεγονός. Στο τέλος, η αλήθεια θα βρει πάντα έναν τρόπο να μπει, ό,τι και να γίνει. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος, αλλά η αλήθεια θα επικρατήσει. Θα θριαμβεύσει.
Δεν γνωρίζουν όλες οι μύγες την αλήθεια ανά πάσα στιγμή, αλλά την αναζητούν, όπου κι αν κρύβεται, και τη βρίσκουν. Όταν τη βρίσκουν και την αποκαλύπτουν σε άλλους, διευρύνουν το κενό για να την αφήσουν να μπει ακόμα περισσότερο, όπως ακριβώς μια διαρροή στην οροφή ή ένα ρήγμα στο φράγμα. Τελικά, το φράγμα θα υποχωρήσει και η οροφή θα καταρρεύσει.
Όσον αφορά τον όρο «πρόβατο», έχω προσπαθήσει (και είμαι σίγουρος ότι έχω αποτύχει σε κάποιες περιπτώσεις) να αποφύγω να αποκαλώ οποιοδήποτε άτομο «πρόβατο». Αντίθετα, είναι ένας όρος που έχω χρησιμοποιήσει για να περιγράψω μια ομάδα ανθρώπων με παρόμοια νοοτροπία. Αν νομίζετε ότι ανήκετε σε αυτήν τη νοοτροπία, μπορείτε, αν θέλετε, να αυτοαποκαλείστε «πρόβατο». Αν το βρίσκετε αυτό προσβλητικό και δεν αισθάνεστε άνετα με αυτήν την περιγραφή, δεν έχω πρόβλημα. Μην συμπεριλάβετε τον εαυτό σας στην ομάδα των προβάτων.
Όσο για τις μυγαλές. Λοιπόν, εκεί μπαίνει το χιούμορ. Χρειαζόμουν έναν όρο διαφορετικό από το « εμείς στην άλλη πλευρά του φράχτη που πιστεύουμε στην ελευθερία και δεν πιστεύουμε στην ατζέντα ή στους διψασμένους για εξουσία παγκοσμιοποιητές που προσπαθούν να καταλάβουν τον κόσμο». ...αχ... η «μυγαλή» είναι ένας απλούστερος τρόπος έκφρασης της ίδιας έννοιας, αφού οριστεί ο όρος.
Γιατί «μυγαλή» ; Είναι μια μεγάλη ιστορία. Αλλά είναι ένας όρος εξίσου έγκυρος με οποιονδήποτε άλλον, και συμπληρώνει τη λέξη «πρόβατο» αφού ξεκινά με τα ίδια δύο γράμματα, και είναι επίσης ζώο. Προφανώς οι μυγαλές μπορούν να είναι άγριες, παρά το γεγονός ότι είναι πολύ μικρές. Οπότε αυτό ταιριάζει κιόλας.
Ορίστε. Διαβάστε αυτό το άρθρο έχοντας κατά νου αυτά τα σημεία, καθώς είναι γεμάτο με αναφορές σε πρόβατα και μυγαλές.
Το μοιραίο λάθος των προβάτων είναι ότι δεν συνειδητοποιούν ότι οι άνθρωποι που αποκαλούν «συνωμοσιολόγους» και «αρνητές της επιστήμης» δεν είναι μια μικρή, περιθωριακή ομάδα εκκεντρικών και κοκκινολαίμηδων, όπως ίσως φαντάζονται. Το γεγονός είναι ότι είμαστε πολυάριθμοι και συμπεριλαμβάνουμε πολλά λαμπρά μυαλά και τρομερά μέλη στους αντίστοιχους τομείς μας. Δεν είμαστε μια ομάδα απροσάρμοστων.
Ενώ δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είμαστε στη ΣΩΣΤΗ πλευρά, θα πω σε όποιον αλληλεπιδρά μαζί μας ότι αυτό το γεγονός δεν έχει και τόση σημασία (το να έχουν δίκιο φαίνεται να έχει αντίκτυπο σε αυτά). Προφανώς, τα πρόβατα λατρεύουν να μας αγνοούν και να συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχουμε, ανεξάρτητα από το αν έχουμε δίκιο. Δεν τους νοιάζει. Για αυτά, είμαστε απλώς μια ενόχληση. Αυτή η στάση κάποια μέρα θα γυρίσει μπούμερανγκ, και μάλιστα αρκετά.
Πολλά πρόβατα με έχουν ρωτήσει: «Πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος ότι εσύ έχεις δίκιο και εμείς κάνουμε λάθος;» Έχω κάνει συχνά στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση. Υπάρχουν πολλές απαντήσεις, αλλά η αγαπημένη μου είναι απλώς να πω: «Έχουμε δίκιο επειδή έχουμε δίκιο», κάτι που, φυσικά, είναι μάλλον επιφανειακό. Αυτή, ωστόσο, φαίνεται σαν μια πιο συνετή απάντηση: οι μυγαλές είναι περίεργες και ψάχνουν βαθιά για απαντήσεις.
Ακόμα κι αν η γενική άποψη φαίνεται σωστή, φαίνεται πάντα να θέλουμε περισσότερα. Θέλουμε να κατανοήσουμε πραγματικά γιατί τα πράγματα είναι όπως είναι. Μπορεί να μην το κάνουμε αυτό με όλα όσα συναντάμε. Σίγουρα το κάνουμε όταν συναντάμε γενικευτικές δηλώσεις και όταν οι εξουσίες μας λένε ότι όλοι πρέπει να «κάνουμε» αυτό ή εκείνο, όπως να κάνουμε ένα εμβόλιο που κανείς δεν έχει μελετήσει στην πραγματικότητα για έναν ιό που κανείς δεν γνωρίζει πολλά. Συνήθως μένουμε άφωνοι.
Βουτάμε εντελώς μέσα. Πηγαίνουμε σε κάθε λαγούμι που μπορούμε να βρούμε. Πολλές από αυτές τις λαγούμιες τρύπες οδηγούν σε αδιέξοδα, αλλά τα ανακαλύπτουμε μόνοι μας. Δεν αφήνουμε κανέναν να μας μπλοκάρει το δρόμο λέγοντας: «Δεν θέλεις να πας εκεί, έτσι δεν είναι;» Απαντάμε: «Ε; Γιατί όχι;» Όταν αρχίζουμε να νιώθουμε ότι οι συνήθεις πηγές πληροφοριών μας, συνήθως αυτά που ονομάζονται «mainstream media», δεν μας λένε όλη την ιστορία, γρήγορα μεταβαίνουμε σε αχαρτογράφητα εδάφη και αρχίζουμε να σκάβουμε εκεί. Ναι, πάλι, περισσότερα αδιέξοδα, αλλά συνηθίζουμε τα «αδιέξοδα» να είναι ο κανόνας στην πραγματικά ανεμπόδιστη ανακάλυψη.
Διατυπώνουμε συμπεράσματα, υποθέσεις και εικασίες με βάση όλες τις πληροφορίες που συλλέγουμε και αρχίζουμε να αναπτύσσουμε κάτι που μπορούμε να θεωρήσουμε εύλογη αλήθεια. Αλλά απαιτεί τρομερή δουλειά. Και συνήθως δεν είναι ποτέ οριστικό, ποτέ αδιαμφισβήτητο. Δεν φαίνεται να μας αρέσουν πράγματα που «φαίνονται» αδιαμφισβήτητα.
Τα πρόβατα δεν το κάνουν αυτό.
Δεν έχω γνωρίσει ακόμα κάποιον που να το ξέρει πραγματικά. Συχνά ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι το ξέρουν και επαναλαμβάνουν φράσεις που έχουν ακούσει στο ραδιόφωνο, στην Washington Post ή στους New York Times, ή προφανώς από μεγάλες «αυθεντίες» όπως ο συνταξιούχος «τσάρος της επιστήμης» Φάουτσι, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, οι επικεφαλής μεγάλων νοσοκομείων ή φαρμακευτικών εταιρειών, και ούτω καθεξής. Δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι η επιμονή στην ακρίβεια αυτών των πηγών είναι σαν να αναζητάς τον Γκέμπελς για να επαληθεύσεις την αλήθεια μιας ομιλίας του Χίτλερ ή να βασίζεσαι στο Der Stürmer για την αλήθεια για τους Εβραίους. Σήμερα, είναι απαραίτητο να συμβουλευτείς πολλαπλές πηγές πριν βρεις μια ακριβή αναπαράσταση της κοινωνικής ή επιστημονικής πραγματικότητας.
Τα πρόβατα αρνούνται να το δεχτούν.
Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν ζήσαμε σε έναν πολιτισμό όπου τα κυρίαρχα νέα ήταν 100% αξιόπιστα. Οι πηγές ήταν πάντα μεροληπτικές και για να σχηματίσουμε μια πραγματικά ειλικρινή εικόνα για κάτι, χρειαζόταν πάντα να συμβουλευτούμε πολλαπλές πηγές.
Το πρόβλημα είναι ότι, ως Αμερικανοί (ή Καναδοί, άλλωστε), μας έχουν διδάξει ότι η ελευθερία, η αλήθεια, οι μητέρες και η μηλόπιτα είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αμερικανικής μας κουλτούρας. Ενώ οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας σε αυτό, στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ αλήθεια. Ίσως για μια πολύ σύντομη στιγμή το 1776, ήταν, αλλά το αμφιβάλλω. (Οι αρχές που αναφέρονται εδώ είναι αληθινές, αλλά το να μας λένε ότι αυτά είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα και οι προθέσεις της αμερικανικής ή καναδικής κυβέρνησης δεν είναι η αλήθεια.)
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτός ο πολιτισμός στερείται εντελώς ακεραιότητας για 200 χρόνια (ίσως θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό τώρα), σημαίνει ότι πάντα ήμασταν υπεύθυνοι, ανεξάρτητα, για την αποκάλυψη αυτού του τείχους εξαπάτησης. Δυστυχώς, νομίζω ότι τελικά κατάφεραν να κόψουν το κεφάλι της κότας. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί έξω φαίνεται να έχουν χάσει την ικανότητα να χρησιμοποιούν το μυαλό τους.
Παλαιότερα δεν χρειάζονταν πολλά για να αποκαλυφθούν οι βλαστοί του βαμβακιού. Υπήρχαν ανταγωνιστικές εφημερίδες που απολάμβαναν να αποκαλύπτουν τα ψεύδη που δημοσίευαν οι ανταγωνιστές τους. Αυτό το σύστημα λειτούργησε καλά με όλες εκτός από τις μεγαλύτερες (Rockefeller, Carnegie, Morgan, κ.λπ.), αλλά τώρα δεν λειτουργεί πλέον επειδή όλες οι μεγάλες εφημερίδες έχουν εξαγοραστεί. Είναι αρκετά προφανές, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να πιστεύουν ότι ο ιδιοκτήτης μιας εφημερίδας δεν έχει καμία εξουσία πάνω στο τι δημοσιεύεται.
Φανερός.
Πολλοί φαντάζονται έναν εργασιομανή συντάκτη, με το πούρο στο στόμα, να κρατάει σφιχτά την άγκυρα της αλήθειας, αναφωνώντας με αηδία: «Δεν θα με εμποδίσουν να το δημοσιεύσω!». Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο υπήρξε ποτέ. Νομίζω ότι αν υπήρχε κάτι που έκανε τις πηγές ειδήσεων του παρελθόντος πιο ειλικρινείς από ό,τι σήμερα, αυτό ήταν η ανακάλυψη της «αλήθειας» ως εμπορεύσιμου αγαθού. Τώρα, προφανώς, αυτό δεν ισχύει πλέον.
Τι σχέση έχουν, λοιπόν, όλα αυτά με ένα μοιραίο λάθος των προβάτων; Απλώς, η αλήθεια δεν είναι πλέον εμπορεύσιμο αγαθό για τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, οπότε όλοι πρέπει να στραφούμε σε πηγές από όπου κι αν βρίσκεται. Τα πρόβατα δεν συνειδητοποιούν ότι οι μυγαλές έχουν την αλήθεια με το μέρος τους. Και τάσσονται υπέρ της αλήθειας. Επιπλέον, δεν πιστεύουν ότι έχουμε ακεραιότητα, ούτε ότι είμαστε τόσοι πολλοί, ούτε ότι είμαστε πολύ ΕΞΥΠΝΟΙ, ευρηματικοί και επίμονοι. Τελικά, αυτό θα τους γυρίσει μπούμερανγκ, και πολύ σκληρά.
Η αλήθεια είναι σαν το νερό της βροχής σε μια στέγη. Αν υπάρχει διέξοδος, θα βρει πάντα έναν τρόπο να μπει. Η αναλογία αποτυγχάνει όταν μια στέγη γίνεται στεγανή. Ο ανθρώπινος πολιτισμός και η κοινωνία δεν μπορούν ποτέ να γίνουν «ανθεκτικές στην αλήθεια». Μην με ρωτάτε γιατί· είναι γεγονός. Στο τέλος, η αλήθεια θα βρει πάντα έναν τρόπο να μπει, ό,τι και να γίνει. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος, αλλά η αλήθεια θα επικρατήσει. Θα θριαμβεύσει.
Δεν γνωρίζουν όλες οι μύγες την αλήθεια ανά πάσα στιγμή, αλλά την αναζητούν, όπου κι αν κρύβεται, και τη βρίσκουν. Όταν τη βρίσκουν και την αποκαλύπτουν σε άλλους, διευρύνουν το κενό για να την αφήσουν να μπει ακόμα περισσότερο, όπως ακριβώς μια διαρροή στην οροφή ή ένα ρήγμα στο φράγμα. Τελικά, το φράγμα θα υποχωρήσει και η οροφή θα καταρρεύσει.
Τοντ Χάγεν
