Επί δεκαετίες, η πολιτική ξύνει τον πάτο του βαρελιού, στα λασπωμένα υπολείμματα που άφησε μετά το άδειασμα των ιστορικών κομμάτων από «καθαρά χέρια» - τα οποία τελικά δεν ήταν και τόσο καθαρά, και στην πραγματικότητα έφεραν αδιαμφισβήτητα ίχνη των διατλαντικών υπηρεσιών πληροφοριών. Και τώρα το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολιτικοί κύκλοι, αντιμέτωποι με την έκρηξη της λαϊκής δυσαρέσκειας που για καιρό κρατούνταν σε απόσταση από την ταχυδακτυλουργία του νεοφιλελευθερισμού, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να κατηγορήσουν τη Ρωσία και τον Πούτιν για τις αναταραχές στη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού. Σαφώς, το αυξανόμενο κόστος ζωής, που προκλήθηκε από τους πολέμους στους οποίους έχουν εμπλακεί ανόητα οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες, ήταν η σπίθα που ανάβει το φυτίλι, αλλά αυτοί οι επαίσχυντοι εκπρόσωποι του οικονομικού καθεστώτος αρνούνται να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, και έτσι καταφεύγουν σε κάθε πιθανή ανοησία αντί να παραδεχτούν την ενοχή τους. Με τον ίδιο τρόπο που οι διεφθαρμένοι ή ηλίθιοι διοικητές, συχνά προικισμένοι και με τις δύο αυτές υπέροχες ιδιότητες, κατηγορούν την «κλιματική αλλαγή» για την περιβαλλοντική τους παραμέληση ή τη συνενοχή τους - δυστυχώς όχι άσκοπη - στην κερδοσκοπία, έτσι και αυτοί οι ποντίφικες του μηδενός προσκολλώνται στις πιο απίστευτες υποθέσεις για να δικαιολογήσουν την κοινωνική εξέγερση που προετοιμάζεται και διατάζουν τα τηλεοπτικά και τα μεγάφωνα του Τύπου τους να διαδώσουν αυτές τις παράλογες κραυγές του Μανζονίου.
Οι ίδιοι άνθρωποι που τα τελευταία χρόνια έχουν απορρίψει ως θεωρίες συνωμοσίας κάθε αμφιβολία και συλλογισμό για να αποφύγουν την ορθολογική συζήτηση, στην οποία μπορούσαν να αντιταχθούν μόνο με συνθήματα και φλυαρίες, έχουν γίνει οι πιο ένθερμοι συνωμοσιολόγοι και προσπαθούν να πουλήσουν την ιδέα ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές αναταραχές, ότι οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους επειδή υποκινούνται από τη Μόσχα ή, σύμφωνα με μια ακόμη πιο εκπληκτική εκδοχή, από «ισλαμιστές». Στην πραγματικότητα, υπάρχουν εξωτερικές παρεμβάσεις, αλλά αν μη τι άλλο, προέρχονται από τις ίδιες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που έχουν κάθε συμφέρον να δημιουργήσουν ένα κλίμα βίας για να καταστείλουν καλύτερα τους δρόμους και, πάνω απ 'όλα, να προσποιούνται ότι δεν βλέπουν τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Επιπλέον, η γενική ηλιθιότητα υπόσχεται ότι θα υπάρχει πάντα ένας επαρκής αριθμός ηλιθίων ικανών να καταπιούν αυτές τις ανοησίες, αλλά πάνω απ 'όλα, ένας επαρκής αριθμός εμπλεκομένων συμφερόντων για να διατηρήσουν αυτή την παράδοξη και τριχωτή θεωρία συνωμοσίας στην επιφάνεια, όπως αυτή η περίφημη καφέ ύλη που όλοι γνωρίζουμε. Ας πάρουμε μόνο την Ιταλία: με 5,4 εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν σε απόλυτη φτώχεια, 8,7 εκατομμύρια σε σχετική φτώχεια και αύξηση του κόστους ζωής που υπολογίζεται από την ISTAT στο 4,2%, πιθανώς κοντά στο πραγματικό 7%, χρειαζόμαστε τον Πούτιν για να βγάλει τους ανθρώπους στους δρόμους; Το γεγονός είναι ότι όλα αυτά τα στοιχεία είναι καταδικασμένα να αυξηθούν ραγδαία: πρέπει ακόμη να λάβουμε πλήρως υπόψη την αύξηση των τιμών της ενέργειας, και αυτές έχουν σκόπιμα συμπιεστεί σε σύγκριση με την πραγματική κατάσταση. Για παράδειγμα, ενώ το αργό πετρέλαιο κοστίζει περίπου 90-107 δολάρια το βαρέλι, η μεταφορά του κοστίζει 147 δολάρια το βαρέλι, τουλάχιστον για τα mega-tankers. Αλλά η «αγορά» πρέπει να σωθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ. Έτσι, για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία, η οποία βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση, ισχυρίζεται ότι δεν έχει υποστεί καμία ζημιά, παρά τις δορυφορικές εικόνες που δείχνουν πολύ σοβαρές ζημιές στις πετρελαϊκές της εγκαταστάσεις. Σύντομα δεν θα έχει πλέον μαύρο χρυσό να πουλήσει, αλλά παίζει τον χαζό με την ελπίδα ότι ο Τραμπ θα αναλάβει δράση εναντίον των Χούθι.
Εν ολίγοις, τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα, αλλά οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν έχουν καμία λύση, επειδή αυτό ουσιαστικά θα συνίστατο στην επανέναρξη των κανονικών εμπορικών σχέσεων με τη Ρωσία και, δευτερευόντως, στην αποκατάσταση της νομισματικής αυτονομίας, χωρίς την οποία είναι ουσιαστικά αδύνατη η εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής. Ως εκ τούτου, επινοούν διαδηλώσεις που υποκινούνται από τη Μόσχα για να συνεχίσουν τον πόλεμο, ο οποίος είναι και η μόνη τους εγγύηση επιβίωσης. Σπάνια βλέπουμε μια τόσο κραυγαλέα άρνηση της πραγματικότητας, και όχι σε αυτό που θα έπρεπε να είναι δημοκρατία. Και πράγματι, αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα: για πόσο καιρό ακόμη θα ζούμε σε αυτή την ψευδαίσθηση;
Οι ίδιοι άνθρωποι που τα τελευταία χρόνια έχουν απορρίψει ως θεωρίες συνωμοσίας κάθε αμφιβολία και συλλογισμό για να αποφύγουν την ορθολογική συζήτηση, στην οποία μπορούσαν να αντιταχθούν μόνο με συνθήματα και φλυαρίες, έχουν γίνει οι πιο ένθερμοι συνωμοσιολόγοι και προσπαθούν να πουλήσουν την ιδέα ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές αναταραχές, ότι οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους επειδή υποκινούνται από τη Μόσχα ή, σύμφωνα με μια ακόμη πιο εκπληκτική εκδοχή, από «ισλαμιστές». Στην πραγματικότητα, υπάρχουν εξωτερικές παρεμβάσεις, αλλά αν μη τι άλλο, προέρχονται από τις ίδιες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που έχουν κάθε συμφέρον να δημιουργήσουν ένα κλίμα βίας για να καταστείλουν καλύτερα τους δρόμους και, πάνω απ 'όλα, να προσποιούνται ότι δεν βλέπουν τα αποτελέσματα των πράξεών τους. Επιπλέον, η γενική ηλιθιότητα υπόσχεται ότι θα υπάρχει πάντα ένας επαρκής αριθμός ηλιθίων ικανών να καταπιούν αυτές τις ανοησίες, αλλά πάνω απ 'όλα, ένας επαρκής αριθμός εμπλεκομένων συμφερόντων για να διατηρήσουν αυτή την παράδοξη και τριχωτή θεωρία συνωμοσίας στην επιφάνεια, όπως αυτή η περίφημη καφέ ύλη που όλοι γνωρίζουμε. Ας πάρουμε μόνο την Ιταλία: με 5,4 εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν σε απόλυτη φτώχεια, 8,7 εκατομμύρια σε σχετική φτώχεια και αύξηση του κόστους ζωής που υπολογίζεται από την ISTAT στο 4,2%, πιθανώς κοντά στο πραγματικό 7%, χρειαζόμαστε τον Πούτιν για να βγάλει τους ανθρώπους στους δρόμους; Το γεγονός είναι ότι όλα αυτά τα στοιχεία είναι καταδικασμένα να αυξηθούν ραγδαία: πρέπει ακόμη να λάβουμε πλήρως υπόψη την αύξηση των τιμών της ενέργειας, και αυτές έχουν σκόπιμα συμπιεστεί σε σύγκριση με την πραγματική κατάσταση. Για παράδειγμα, ενώ το αργό πετρέλαιο κοστίζει περίπου 90-107 δολάρια το βαρέλι, η μεταφορά του κοστίζει 147 δολάρια το βαρέλι, τουλάχιστον για τα mega-tankers. Αλλά η «αγορά» πρέπει να σωθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ. Έτσι, για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία, η οποία βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση, ισχυρίζεται ότι δεν έχει υποστεί καμία ζημιά, παρά τις δορυφορικές εικόνες που δείχνουν πολύ σοβαρές ζημιές στις πετρελαϊκές της εγκαταστάσεις. Σύντομα δεν θα έχει πλέον μαύρο χρυσό να πουλήσει, αλλά παίζει τον χαζό με την ελπίδα ότι ο Τραμπ θα αναλάβει δράση εναντίον των Χούθι.
Εν ολίγοις, τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα, αλλά οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν έχουν καμία λύση, επειδή αυτό ουσιαστικά θα συνίστατο στην επανέναρξη των κανονικών εμπορικών σχέσεων με τη Ρωσία και, δευτερευόντως, στην αποκατάσταση της νομισματικής αυτονομίας, χωρίς την οποία είναι ουσιαστικά αδύνατη η εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής. Ως εκ τούτου, επινοούν διαδηλώσεις που υποκινούνται από τη Μόσχα για να συνεχίσουν τον πόλεμο, ο οποίος είναι και η μόνη τους εγγύηση επιβίωσης. Σπάνια βλέπουμε μια τόσο κραυγαλέα άρνηση της πραγματικότητας, και όχι σε αυτό που θα έπρεπε να είναι δημοκρατία. Και πράγματι, αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα: για πόσο καιρό ακόμη θα ζούμε σε αυτή την ψευδαίσθηση;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου