Παρόλο που το Λικούντ και τα άλλα κόμματα του συνασπισμού του Νετανιάχου ουσιαστικά κέρδισαν τις εκλογές εναντίον της αντιπολίτευσης του στρατηγού Άιζενκοτ, ο δολοφονικός πρωθυπουργός συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι οι εκλογές ήταν νοθευμένες. Το κάνει αυτό επειδή θέλει να εμποδίσει το αντίπαλο κόμμα να σχηματίσει συνασπισμό με τα αραβικά κόμματα, ο οποίος σημείωσε μια απροσδόκητη επιτυχία, κερδίζοντας 19 από τις 120 έδρες. Αυτή η πιθανότητα, η οποία είναι η μόνη πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας, θα σήμαινε το τέλος του Νετανιάχου και, ταυτόχρονα, θα άνοιγε την πιθανότητα επιβίωσης του Ισραήλ στο νέο παγκόσμιο παράδειγμα που δημιουργείται. Αντ' αυτού, ο Μπίμπι βασίζεται στην υποτιθέμενη απάτη, απορρίπτοντας κάθε πιθανότητα, όσο απομακρυσμένη κι αν είναι, ενός συνασπισμού Άιζενκοτ-Αραβών. Αυτό αφήνει μόνο δύο επιλογές: είτε έναν συνασπισμό Νετανιάχου-Άιζενκοτ, είτε μια επιστροφή στις κάλπες. Και στις δύο περιπτώσεις, ο Νετανιάχου θα παρέμενε στην εξουσία, για τουλάχιστον έξι μήνες στο χειρότερο σενάριο, άλλα τέσσερα χρόνια στο καλύτερο σενάριο. Προφανώς, για τον ίδιο.
Προφανώς, τουλάχιστον σύμφωνα με μηνύματα που προέρχονται από την Ουάσινγκτον, ένας μεγάλος συνασπισμός θα ήταν η προτιμώμενη λύση του Τραμπ, καθώς θα του επέτρεπε να σχηματίσει κυβέρνηση χωρίς εξτρεμιστές υπουργούς όπως ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, ο οποίος, άλλωστε, έχει ήδη αισθανθεί τους ανέμους και έχει αρχίσει να διαδίδει φήμες ότι ο Νετανιάχου σκοπεύει να τον αποκλείσει, υποκύπτοντας στις επιταγές της Ουάσινγκτον. Ωστόσο, αυτό θέτει ένα σοβαρό πρόβλημα, διότι χωρίς τα κόμματα που συνδέονται με τον Μπεν-Γκβιρ, ο συνασπισμός του απερχόμενου πρωθυπουργού θα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες, καθώς μόνο 40 έδρες ανήκουν σε ανοιχτά σιωνιστικά κόμματα, δηλαδή το Λικούντ και τα ακροδεξιά κόμματα Θρησκευτικός Σιωνισμός και Ότζμα Γιεχουντίτ. Μόλις 32 έδρες κατέχονται από αραβικές δυνάμεις και τους υπερορθόδοξους, οι οποίοι έχουν αμφιλεγόμενα συναισθήματα για την ιδέα ενός εβραϊκού κράτους. Μεταξύ αυτών είναι το Ενωμένο Ιουδαϊσμό της Τόρα, του οποίου ο πνευματικός ηγέτης εξέφρασε τη λύπη του που η Παλαιστίνη δεν τέθηκε υπό αραβικό έλεγχο το 1948. Εν ολίγοις, ο Νετανιάχου θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα κοινοβούλιο όπου μόνο 88 από τις 120 έδρες στην Κνεσέτ υποστηρίζουν τον Σιωνισμό στην, ας πούμε, ακραία του μορφή, και οι περισσότερες από αυτές ανήκουν στους αντιπάλους του Νετανιάχου. Ακόμα κι αν το μπλοκ του πρωθυπουργού περιλάμβανε το υπερορθόδοξο σεφαραδίτικο κόμμα Shas, το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι μετριοπαθές στο ζήτημα της στρατιωτικής θητείας στον ισραηλινό στρατό, το σύνολο θα ήταν ακόμα μόνο 46 έδρες, ελαφρώς χαμηλότερες από αυτό του στρατοπέδου κατά του Νετανιάχου. Επομένως, ακόμη και σε έναν μεγάλο συνασπισμό, ο Eisenkot θα μπορούσε νόμιμα να διεκδικήσει τη θέση του πρωθυπουργού, την οποία ο Νετανιάχου χρειάζεται για να ξεφύγει από τα νομικά προβλήματα που τον κρέμονται σαν τη σπάθη του Δαμόκλειου.
Έτσι, η κατάσταση είναι ακόμη πιο περίπλοκη από ό,τι φαίνεται, και αν βάλετε τον εαυτό σας στη θέση του Νετανιάχου, η πραγματική του διέξοδος είναι μια νέα επίθεση στο Ιράν. Τις εβδομάδες που προηγήθηκαν των εκλογών , προσπάθησε να τροφοδοτήσει τις φλόγες, προσομοιώνοντας επιθέσεις στο Ιράν με την ελπίδα ότι η Τεχεράνη θα απαντούσε με επιθέσεις που θα τον ωφελούσαν στις κάλπες. Και τώρα, ακόμη περισσότερο, θα δοκιμάσει τα πάντα για να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Έτσι, οι εκλογές που ελπίζονταν ότι θα έθεταν τέλος στη βασιλεία του Νετανιάχου και στις φρικαλεότητές του έχουν μεταφραστεί σε μεγαλύτερη πιθανότητα ενός νέου πολέμου, στον οποίο πολλά περισσότερα πετρελαϊκά πεδία πιθανότατα θα πληγούν από την ιρανική αντίδραση, επιδεινώνοντας σημαντικά το υπάρχον έλλειμμα πετρελαίου.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ και ο προστατευόμενός του Χέγκεθ, οι οποίοι έχουν έλλειψη πυραύλων, είχαν την λαμπρή ιδέα να αναβιώσουν σχέδια εισβολής σε ένα νησί στο Στενό του Ορμούζ. Θα μπορούσε να είναι το Χάργκ, ο κύριος τερματικός σταθμός εξαγωγής πετρελαίου του Ιράν, ή το Κεσμ, το μεγάλο νησί πέρα από το Στενό του Ορμούζ. Το πώς ένα τέτοιο σχέδιο θά μπορούσε να εφαρμοστεί υπό καταιγισμό ιρανικών drones και πυραύλων είναι ένας από τους παράγοντες που προδίδουν την απελπισία του Λευκού Οίκου. Αφού απέλυσαν αμέσως έναν στρατηγό που αντιτάχθηκε σε αυτό το τρελό σχέδιο, έστειλαν τους Texas Rangers στον Κόλπο, τους ίδιους που κατέλαβαν τα αεροδρόμια στη Γρενάδα και το Ρίο Χάτο στον Παναμά, αλλά χωρίς καμία πραγματική πιθανότητα να πληγούν από τους αντιπάλους τους. Με λίγα λόγια, ήταν ασκήσεις, ή κάτι περισσότερο. Αλλά ο Τραμπ και η συνοδεία του παίζουν με αυτή την προοπτική: η κατάκτηση ενός νησιού θα ήταν κάτι απτό που θα επέτρεπε στην κυβέρνηση να διεκδικήσει τη νίκη, παρόλο που τα αερομεταφερόμενα στρατεύματα (αδύνατα να περάσουν πλοία, τα οποία σίγουρα θα πληγούν) θα περιορίζονταν εκεί, χωρίς την παραμικρή πιθανότητα να επιτεθούν στην ήπειρο. Θα ήταν λίγο σαν την τακτική των ουκρανικών μέσων ενημέρωσης να θυσιάζουν ολόκληρες μονάδες για να υψώσουν τη σημαία σε ένα σωρό από ερείπια, να τραβήξουν μια φωτογραφία και στη συνέχεια να φύγουν βιαστικά. Αλλά η πιθανότητα να εξελιχθεί όλο αυτό σε καταστροφή είναι εξαιρετικά υψηλή, γι' αυτό και αυτή η προσπάθεια δεν θα υλοποιηθεί μέχρι μετά τις ενδιάμεσες εκλογές την επόμενη εβδομάδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου