Τελικά, είναι ξεκάθαρο: το σχολείο δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Είναι απλώς ένα περιθωριακό άλλοθι για διαμαρτυρία και εξέγερση. Έγραψα για τις πραγματικές αδυναμίες των σχολείων την περασμένη Κυριακή, αλλά, όπως είδαμε, οι περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται ελάχιστα ή καθόλου για το σχολείο. Η εξέγερση είναι ενάντια στον κόσμο , την υπάρχουσα τάξη, το κλίμα και όλες τις μορφές εξουσίας. Η εξέγερση είναι ενάντια στον πόλεμο, τον Τραμπ, το Ισραήλ και τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό. Η εξέγερση είναι από μετανάστες δεύτερης γενιάς ενάντια στις χώρες υποδοχής τους, ενάντια στον ρατσισμό. Η εξέγερση είναι ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής , τα υψηλά ενοίκια και κάθε τιμή που τους εμποδίζει να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Η εξέγερση είναι ενάντια στην κυβέρνηση Μελόνι , όπως ακριβώς είναι ενάντια στον Σάντσες στην Ισπανία, τον Μακρόν στη Γαλλία, και θα μπορούσε να συνεχιστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ινδία, περνώντας από την Αλβανία και την Παπούα Νέα Γουινέα. Μια παγκόσμια εξέγερση. Η εξέγερση είναι κοινά, τα κίνητρα είναι πολλαπλά και ακόμη και ιδιωτικά...
Στην εξέγερση, τα αρχικά ζητήματα που σχετίζονται με το σχολείο - οι ετοιμόρροπες τάξεις, η έλλειψη χρηματοδότησης για την εκπαίδευση, η δυσκολία εύρεσης στέγης - έχουν χαθεί στη γενική δίνη. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η εξέγερση ενάντια στο Σύστημα, όπως έλεγαν παλιά, και κάθε είδους δυσφορία, και από την άλλη, υπάρχει η έκρηξη στους δρόμους της καταστροφικής, αγχωτικής επιθυμίας για προβολή μεταξύ των νέων, ιδίως των ανηλίκων και των μεταναστών. Ένα είδος χορού ντεμπουτάν. Δεν υπάρχει λογική σύνδεση μεταξύ της βανδαλισμένης εξέγερσης ενάντια στο σύστημα και των κλοπών από καταστήματα, των σπασμένων τζαμιών και της λεηλασίας καταναλωτικών αγαθών. Αντίθετα, υπάρχει ο ίδιος καταναλωτισμός του Συστήματος που υιοθετείται με σύντομα και βίαια μέσα, οι ίδιες επιθυμίες και παρορμήσεις που οδηγούν τη σύγχρονη κοινωνία, που ικανοποιούνται μέσω συντομεύσεων, σχεδίων "φτιάξ' το μόνος σου" και παιδικών παρορμήσεων κατοχής. Το να θέλεις τα πάντα χωρίς να πληρώνεις τίποτα. Είναι το ισοδύναμο του βιασμού στις σεξουαλικές σχέσεις: αν δεν θέλουν να μου δώσουν αυτό που θέλω, θα το πάρω από τον εαυτό μου με τη βία. Και δεν υπάρχει καμία ιδανική ή «πολιτική» σύνδεση μεταξύ της καταστροφής και της επιθυμίας να την καταγράψουμε σε προσωπικό επίπεδο, να την αφηγηθούμε μέσα από selfies πάνω στα ερείπια, στα οδοφράγματα, με κρυμμένο το πρόσωπό μας, όπως έχουν κάνει πολλοί νέοι.
Το σύνθημα που συνοψίζει μια διαμαρτυρία που μοιάζει με τρόλεϊ και περιέχει εκατό διαφορετικά πράγματα είναι: είμαστε ενάντια σε όλα, τα θέλουμε όλα, σπάμε ό,τι μπορούμε να σπάσουμε.
Έπειτα, αν εμβαθύνετε στο σύμπαν των δημόσιων πλατειών, υπάρχουν στην πραγματικότητα διάφορα Δαντικά χαρακώματα, δηλαδή διάφορες διαστρωματώσεις, διάφοροι κύκλοι διαμαρτυρίας. Το πιο ακραίο χαράκωμα, οπλισμένο και μασκοφόρο, είναι αυτό των κατά συρροή και ριζοσπαστικών καταστροφέων ό,τι βρίσκεται στην εμβέλειά τους. Εδώ συγκλίνουν παραστρατιωτικές ομάδες, εξτρεμιστικά κινήματα, αναρχο-εξεγερτικοί, καθώς και σμήνη αγανακτισμένων μεταναστών και εκκολαπτόμενων εφήβων που γνωρίζουν τον κόσμο μέσα από τα smartphone τους και βλέπουν την καταστροφή ως τον μόνο τρόπο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον κόσμο και ενδεχομένως να βρουν συντρόφους στη μοναξιά στο όνομα ενός κοινού μίσους για την πραγματικότητα. Αυτό το χαράκωμα δεν αξίζει κατανόηση ή δικαιολόγηση, παρά μόνο καταστολή και παραδειγματική τιμωρία. Ή μάλλον, η υποκείμενη δυσφορία πρέπει να αντιμετωπιστεί με τα πιο κατάλληλα και αποτελεσματικά σχέδια και μεθόδους, σε άλλα μέρη και σε άλλες χρονικές στιγμές. Αλλά όταν αρχίζει να καταστρέφει, πρέπει να σταματήσει με ισχυρά μέτρα ανάλογα με το μίσος τους. Η εκπαίδευση παρέχεται πρώτα, η τιμωρία παρέχεται δεύτερον.
Μια δεύτερη ομάδα αποτελείται από εκείνους που θέλουν να χρησιμοποιήσουν την φοιτητική εξέγερση για να ασχοληθούν με την πολιτική, ανατρέποντας κυβερνήσεις, αποδίδοντας κάθε δυσφορία, συμπεριλαμβανομένης αυτής εκείνων που κάνουν τα πάντα, σε αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία και στους άρχοντες του πολέμου, των όπλων, της κλιματικής αλλαγής και ούτω καθεξής. Επιτιθέμενοι σε κυβερνήσεις, από τον Τραμπ μέχρι τήν Μελόνι, αλλά και σε ηγέτες από όλο τον κόσμο, ακόμη και από διαφορετικό υπόβαθρο, θέλουν να πυροδοτήσουν ένα νεανικό αντιπολιτευτικό κίνημα. Το κύριο πεδίο αυτής της ομάδας είναι η αριστερά, στις διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου, του ροζ, του μοβ και του μαύρου, αν και οι αναρχικές περιθωριακές ομάδες τείνουν να διασκορπίζονται σε άλλα ρεύματα και να μην εντάσσονται σε κόμματα και συνδικάτα στις περιθωριακές. Οι στόχοι τους δεν είναι δικτάτορες και αυταρχικά καθεστώτα, ούτε καν αντάρτες και τρομοκράτες, αλλά όσοι είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι αλλά βασίζουν την εξουσία τους σε όπλα, βία και προπαγάνδα.
Ένας τρίτος κύκλος, ωστόσο, είναι μοριακός, αποτελούμενος από ένα μοναχικό πλήθος παιδιών που επιδιώκουν να βυθιστούν στην πραγματικότητα και στα γεγονότα της στιγμής, συγκεντρωμένα από το TikTok και άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτά τα παιδιά αισθάνονται σαν ξένοι παντού, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς να ανήκουν κάπου, και που κάνουν τη συναισθηματική τους έκρηξη στους δρόμους, αλλά χωρίς πρόθεση να εδραιωθούν σε κινήματα ή πολιτικούς αγώνες. Η δική τους είναι μια μηδενιστική, ναρκισσιστική, συναισθηματική διαμαρτυρία.
Είναι αυτή η πολύπλευρη και άμορφη διαμαρτυρία προορισμένη να διαρκέσει ή θα εξαφανιστεί όπως έχει γίνει εδώ και δεκαετίες; Δεν θα καταλήξει πουθενά, προβλέπω, εκτός από το να επανεμφανιστεί κυκλικά, σαν ένα είδος περιοδικής παλινδρόμησης.
Διαβάζω ότι οι νέοι έχουν βάσιμους λόγους να διαμαρτύρονται. Αισθάνονται προδομένοι, βλέπουν το κράτος πρόνοιας και το δίκτυο υπηρεσιών και εγγυήσεων να κατεδαφίζονται, και βλέπουν τις στρατιωτικές επενδύσεις να δίνονται προτεραιότητα σε σχέση με εκείνες που χρειάζονται οι νέοι και η κοινωνία. Φυσικά, έχουν ιερούς λόγους να διαμαρτύρονται και να αμφισβητούν αυτά τα ζητήματα, και την προδοσία της πολιτικής που υποτάσσεται στην τεχνοχρηματοδότηση και τον κυνισμό των ολιγαρχιών. Αλλά για να αντιμετωπίσουν σοβαρά αυτά τα προβλήματα, πρέπει πρώτα να αποστασιοποιηθούν από τη βία, να απορρίψουν τη βία στους δρόμους, που στρέφεται εναντίον αθώων τρίτων, από τους ανθρώπους μέχρι τις βιτρίνες των καταστημάτων. Πράγματι, πρέπει να θεωρήσουν όσους τη διαπράττουν εχθρούς τους και να βρουν κατάλληλα επιχειρήματα, μεθόδους και μορφές επικοινωνίας για να δώσουν αποτελεσματικότητα, περιεχόμενο και φωνή στην εξέγερση. Δηλαδή, πρέπει να κάνουν μια διαμαρτυρία που είναι πλέον βίαιη και παράφρονη, βίαιη και αδαής, βίαιη και αλαζονική, έξυπνη, στοχευμένη και συνειδητή. Ή, για κάποιους, οικτρά εκμεταλλευτική των επερχόμενων εκλογών, καθοδηγούμενη ή ενθαρρύνόμενη από εκείνους που ανταγωνίζονται για ψήφους και επιδιώκουν να επωφεληθούν από το χάος. Δεν συνειδητοποιούν ότι το κύριο επιχείρημα υπέρ των εν ενεργεία κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Μελόνι, είναι ακριβώς το θέαμα βίας και αναταραχής από εκείνους που την αντιτίθενται. Κάθε διαμαρτυρία που συλλαμβάνεται με αυτόν τον τρόπο αποτελεί διαφημιστικό κόλπο για την κυβέρνηση. Ακόμα και το πρόσωπο και η έντονη γλώσσα της Λαντίνι αποτελούν χάρη για την εν ενεργεία κυβέρνηση, όπως και κάθε φωτογραφικό πορτρέτο των τεσσάρων αντιπάλων, με στο προσκήνιο την αυτοαποκαλούμενη ανταγωνίστρια της Μελόνι, Σλάιν, με το κατσουφιασμένο, ψεύτικα χαμογελαστό πρόσωπό της να προεξέχει κάτω από τα τεράστια παντελόνια που φαίνεται να φτάνουν κάτω από τον λαιμό της. Η κυβέρνηση ευδοκιμεί στις διαμαρτυρίες και τις επιθέσεις που δέχεται, στον φόβο που προκαλούν αυτές οι διαμαρτυρίες στους ψηφοφόρους και στη δυσπιστία προς αυτούς τους ηγέτες από χαρτομάντιλο. Η αξιοπιστία της Μελόνι, όπως γνωρίζουμε, βασίζεται στην έλλειψη αξιοπιστίας των αντιπάλων της.
Τέλος, απομένει η σύγκριση μεταξύ των αποφασιστικών αλλά μη βίαιων διαμαρτυριών στο Νότο και των βίαιων και άτακτων διαμαρτυριών στο Βορρά. Πιστεύω ότι η διαφορά μεταξύ Βορρά και Νότου έχει πολύ λιγότερη σημασία από δύο άλλους παράγοντες. Ο πρώτος είναι ότι στο Νότο, είναι οι εργάτες, οι οδηγοί φορτηγών, οι αγρότες και οι ψαράδες με συγκεκριμένα κίνητρα, όχι οι νέοι μαθητές που μεταφράζουν τη γενική τους ανησυχία ή, αντίθετα, τα κακομαθημένα παιδικά τους ξεσπάσματα σε βία. Ο δεύτερος είναι ότι η πραγματική διάκριση είναι μεταξύ της μητρόπολης και των επαρχιών: πρόκειται για μια τυπικά αστική διαμαρτυρία (όχι με τον τρόπο της, φυσικά). Στις μεγάλες πόλεις, η βία είναι πιο ανώνυμη και οι διαδηλωτές είναι λιγότερο αναγνωρίσιμοι, και η συνύπαρξη μεταξύ πολιτών και μεταναστών είναι πιο δύσκολη και, κατά καιρούς, πιο ενοχλητική από ό,τι αλλού. Η βία, όπως και οι τάσεις, ξεκινά από το κέντρο και στη συνέχεια φτάνει, πιο αδύναμα, στις επαρχίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου