Ενας από τους ακρογωνιαίους λίθους της κοσμοθεωρίας που μας έχει ενσταλαχθεί εδώ και πάνω από έναν αιώνα είναι ότι υπάρχει ένα ρυθμιστικό και, κατά κάποιο τρόπο, όργανο παντογνώστης που ονομάζεται αγορά. Οι αγορές έχουν θεσπίσει... περιμένουμε την ετυμηγορία των αγορών... η αγορά στοιχημάτων λέει ότι ο Μπολσονάρο θα κερδίσει, αλλά αντίθετα κέρδισε ο Λούλα. Με λίγα λόγια, θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η αγορά είναι το αόρατο χέρι και ο αυτόματος πιλότος που οδηγεί τον κόσμο μπροστά. Αλλά φυσικά, αυτό είναι ανοησία, όχι μόνο στην πράξη αλλά και στη θεωρία, δεδομένου ότι κανείς δεν ενεργεί πάντα ορθολογικά και δεν έχουν όλοι το ίδιο επίπεδο πληροφόρησης. Για να μην αναφέρουμε τις χρηματιστηριακές αγορές, οι οποίες αντικατοπτρίζουν μόνο τις απόψεις μιας πολύ μικρής ελίτ. Δεν το λέω εγώ αυτό, αλλά η Goldman Sachs, η οποία στην τελευταία της έκθεση μας ενημερώνει ότι το 87% των μετοχών που κατέχουν ιδιώτες κατέχονται από το 10% του πληθυσμού των ΗΠΑ και το 47% ανήκει στο κορυφαίο 1%.
Ουσιαστικά, η φιγούρα του μικρού αποταμιευτή δεν υπάρχει. Είναι απλώς ένα αποκύημα της φαντασίας, επειδή η ελίτ μπορεί να κινητοποιήσει πολύ περισσότερα χρήματα για να παίξει τα παιχνίδια της χρηματιστηριακής αγοράς και έτσι να διαμορφώσει την αγορά κατά την εικόνα της. Οι μεμονωμένοι επενδυτές που ενεργούν ανεξάρτητα είναι πολύ λίγοι, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αποταμιευτών στρέφεται σε διαχειριζόμενες αποταμιεύσεις (και συχνά ζημίες), που σημαίνει ότι δίνουν χρήματα σε τράπεζες και αμοιβαία κεφάλαια των οποίων οι μέτοχοι είναι ακριβώς αυτό το 1%. Αυτά τα δεδομένα αναφέρονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά είναι ουσιαστικά παρόμοια στην Ευρώπη, μερικές φορές ακόμη πιο σοκαριστικά: στην Ιταλία, το 10% του πληθυσμού κατέχει το 93,3% της χρηματιστηριακής αγοράς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Goldman Sachs κάνει αυτή την απίστευτη ανακάλυψη: η απόδοση των χρηματιστηριακών δεικτών δεν αντικατοπτρίζει την οικονομική κατάσταση της μεσαίας τάξης, αλλά εξαρτάται από τις επιλογές ενός μικρού τμήματος μεγάλων επενδυτών. Ποιος θα το φανταζόταν; Το γεγονός είναι ότι, δεδομένης αυτής της δομής, όπως λέει πάντα η Goldman Sachs, όταν οι χρηματοπιστωτικές αγορές σημειώνουν νέα ρεκόρ, τα οφέλη δεν κατανέμονται ομοιόμορφα στη μεσαία ή εργατική τάξη, αλλά μάλλον ενισχύουν το υπάρχον χάσμα πλούτου. Ενώ όταν οι χρηματοπιστωτικές αγορές πέφτουν, χάνει μόνο το 90% που δεν έχει μέσα ελιγμών.
Αυτό ονομάζεται αυτοαναφορικός κύκλος κεφαλαίου, ο οποίος θα μπορούσε να συνοψιστεί στο ακόλουθο διάγραμμα:
Οι καταναλωτές (90%) αγοράζουν αγαθά και υπηρεσίες από μεγάλες πολυεθνικές που συχνά έχουν τις μονάδες παραγωγής τους σε χώρες χαμηλού κόστους
│
▼
Οι πολυεθνικές αποκομίζουν κέρδη και καταβάλλουν μερίσματα
│
▼
Οι χρηματοοικονομικές ροές (87%) πηγαίνουν στο πλουσιότερο 10% που κατέχει τις μετοχές
│
▼
Το πλουσιότερο 10% επανεπενδύει στο χρηματιστήριο, αυξάνοντας τα περιουσιακά στοιχεία, χωρίς να δημιουργεί ανάλογες θέσεις εργασίας και ολοένα και περισσότερο χωρίς καν να έχει οικονομική βάση για να δικαιολογήσει την αύξηση των μετοχών.
Αυτό το γαϊτανάκι συνεχίζεται εδώ και 40 χρόνια και το κύριο αποτέλεσμά του είναι ότι η εξουσία συγκεντρώνεται στο 10%, ή μάλλον στο 1%, που ασκεί τεράστια οικονομική δύναμη. Αυτό που έχει σημασία είναι οι επιθυμίες της μικρής τάξης ανθρώπων που διαχειρίζονται τα χρήματα, και μαζί τους, οι πολιτικοί που τα χρειάζονται, τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία έχουν τις ίδιες ανάγκες αφού λειτουργούν με ζημία, αλλά και ένας ακαδημαϊκός κόσμος σε ηθική και πνευματική παρακμή. Όταν εκπρόσωποι του περιβάλλοντος της ΕΕ ή μεμονωμένων κρατών λένε ότι δεν τους νοιάζει τι σκέφτεται ο κόσμος, εκφράζουν ακριβώς αυτή τη δομή της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας, η οποία είναι δημοκρατική μόνο στη μορφή, αλλά όχι στην ουσία. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε δημοκρατία Goldman. Δομικά, η βούληση του 1% βρίσκεται προφανώς σε τροχιά σύγκρουσης με αυτή του 90%, που βλέπει μερίδια του πλούτου και του μέλλοντός του να κλέβονται κάθε μέρα. Πόσο ακόμα μπορεί να διαρκέσει αυτό πριν κάποιος πει αρκετά, κάποιος γίνει τύραννος ή το σύστημα καταρρεύσει;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου