Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ - Georges Khodr. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ - Georges Khodr. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 24 Ιουνίου 2023

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ - Georges Khodr

 ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ


Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Ο Θεός λέει, «Αυτό θα συμβεί τις τελευταίες ημέρες. Θα ρίξω σε όλους ένα μέρος του πνεύματός μου» (Πράξεις 2:17). Αυτό πρέπει να θεωρηθεί ότι σημαίνει μια Πεντηκοστή η οποία θα είναι πιο καθολική από την πρώτη[1]. Στην πραγματικότητα, διαβάζουμε επίσης στις Πράξεις των Αποστόλων ότι «το δώρο του Αγίου Πνεύματος» είχε «χυθεί ακόμα και στους Εθνικούς» (10:45). Το Πνεύμα είναι παρόν παντού και γεμίζει τα πάντα χάρη σε μια οικονομία διαφορετική από αυτή του Υιού. Ο Ειρηναίος αποκαλεί το Λόγο και το Πνεύμα «τα δύο χέρια του Πατέρα». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιβεβαιώσουμε όχι μόνο την υποστατική ανεξαρτησία τους αλλά και ότι η έλευση του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο δεν εξαρτάται από τον Υιό, δεν είναι απλά μια λειτουργία του Λόγου. Η «Πεντηκοστή», λέει ο Λόσκυ, «δεν είναι ‘συνέχεια’ της ενσάρκωσης, είναι η συνέχιση της, η συνέπεια της ... η δημιουργία έχει γίνει ικανή να δεχθεί το Άγιο Πνεύμα» (ΣτΜ: οποία βλασφημία προς την Υπεραγία Θεοτόκο από αυτόν τον κανίβαλο) (Βλαντιμίρ Λόσκυ, Θεολογία Mystique de l' Eglise d' Orient Παρίσι: Aubier, 1944, σ. 156). Μεταξύ των δύο οικονομιών υπάρχει αμοιβαιότητα και αμοιβαία εξυπηρέτηση (ΣτΜ: θυμίζει ΜΚΟ η ορολογία). Το Πνεύμα είναι ένας άλλος Παράκλητος. Είναι αυτός ο οποίος χτίζει τον Χριστό μέσα μας. Και, μετά από την Πεντηκοστή, είναι αυτός που κάνει τον Χριστό παρόν (ΣτΜ: απόντος του ιδίου, όπως ισχυρίζονται και διάφοροι πνευματικώς βλαμμένοι). Είναι αυτός που κάνει τον Χριστό μια εσωτερική πραγματικότητα εδώ και τώρα: όπως λέει ο Ειρηναίος: "Όπου είναι το Πνεύμα, υπάρχει και η Εκκλησία". Το Πνεύμα λειτουργεί και εφαρμόζει τις ενέργειές του σύμφωνα με τη δική του οικονομία και θα μπορούσαμε από αυτήν την άποψη να θεωρήσουμε τις μη χριστιανικές θρησκείες ως σημεία όπου η έμπνευση του εργάζεται. 

Όλοι, όσους επισκέπτεται το Πνεύμα, είναι ο λαός του Θεού. Η Εκκλησία αντιπροσωπεύει τους πρώτους καρπούς ολόκληρης της ανθρωπότητας που καλείται στη σωτηρία. «Στο Χριστό όλοι θα ζωντανέψουν» (1 Κορινθίους 15:22) εξαιτίας αυτής της κοινωνίας που είναι η Εκκλησία. Αυτή τη στιγμή η Εκκλησία είναι το μυστήριο αυτής της μελλοντικής ενότητας, της ενότητας τόσο "εκείνων που η Εκκλησία θα έχει βαφτίσει όσο και εκείνων που θα βαπτίσει ο Νυμφίος της Εκκλησίας", για να χρησιμοποιήσουμε την θαυμάσια έκφραση του Νικολάου Καβάσιλα. Και όταν τώρα επικοινωνούμε στο σώμα του Χριστού, είμαστε ενωμένοι με όλους εκείνους τους οποίους ο Κύριος αγκαλιάζει με τη ζωοδότρα αγάπη του. Όλοι βρίσκονται μέσα στο Ευχαριστιακό ποτήριο, περιμένοντας την ώρα της παρουσίας όταν θα αποτελέσουν το μοναδικό και ένδοξο σώμα του Σωτήρα και όταν όλα τα σημάδια εξαφανιστούν μπροστά στον «θρόνο του Θεού και του Αρνίου» (Αποκ. 22:3)


Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας

Σημειώσεις
1.  ΣτΜ: Προφανώς θα είναι η πεντηκοστή που θα καταργήσει την εκκλησία του κλήρου - παπικού και ορθοδόξου. Αφού ήδη έχει καταργηθεί ως τέτοια μιας και δεν είναι του Κυρίου. Η καθολικότητα της νέας πεντηκοστής, της πεντηκοστής των εσχάτων, θα οφείλει την καθολικότητά της στην αναγνώριση και αναβάθμιση των πνευμάτων. Όλα τα πνεύματα θα αναφέρονται στο ένα πνεύμα που αόριστα θα καλείται άγιο. Πέραν όλων των προϋποθέσεων. Η αγιότητα θα γνωρίσει την σύνθεση της με την άρνηση, όπως ήδη συμβαίνει. Αυτή η σύγχυση θα έχει τον πατέρα της. Κι ενώ έχουμε την Πεντηκοστή ένεκεν του Κυρίου, θα μας προκύψει και η νέα πεντηκοστή ένεκεν της αμετανοησίας μας, που την βαφτίζουμε, καταλλαγή, συνάντηση και εν τέλει αγάπη άνευ του Κυρίου.
ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Αν δεχτούμε τις βάσεις αυτής της θεολογίας, πώς θα ορίσουμε τη χριστιανική αποστολή και τη συγκεκριμένη προσέγγιση μιας χριστιανικής κοινότητας σε μια μη χριστιανική κοινότητα;

• Ο χριστιανός που ξέρει ότι, μέσα στο πλάνο του Θεού, οι μεγάλες θρησκείες αποτελούν σχολές εκπαίδευσης του Θεϊκού ελέους θα έχει μια στάση βαθιάς ειρήνης και ευγενικής υπομονής. Θα υπάρξει υπακοή σε αυτό το σχέδιο που εκτελείται από το Άγιο Πνεύμα, μια αναμενόμενη ελπίδα για τον ερχομό του Κυρίου(;;;), μια λαχτάρα να φάει το αιώνιο Πασχάλιο γεύμα και μια μυστική μορφή κοινωνίας με όλους τους ανθρώπους στην οικονομία του μυστηρίου, μέσω του οποίου οδηγούμαστε σταδιακά προς την τελική ολοκλήρωση, την ανακεφαλαιοποίηση όλων των πραγμάτων στον Χριστό(;;;).

• Υπάρχει μια καθολική θρησκευτική κοινότητα η οποία, εάν είμαστε σε θέση να μελετήσουμε αυτό που προσφέρει, θα εμπλουτίσει την χριστιανική μας εμπειρία. Αυτό που έχει σημασία εδώ δεν είναι να κατανοήσουμε τό ιστορικό, λογοτεχνικό, αντικειμενικό νόημα των μη χριστιανικών γραφών, αλλά ότι πρέπει να διαβάσουμε αυτές τις γραφές υπό το φως του Χριστού (ΣτΜ: οι χριστιανικές Βέδες. Ο Χριστός ως παγκόσμιο Βράχμαν και το Άτμαν ως η αυτοσυνειδησία του προσώπου. Γιατί όχι, αυτή είναι η εκκλησία τους ούτως ή άλλως).  Γιατί ακριβώς το γράμμα χωρίς το Άγιο Πνεύμα μπορεί να κρύψει την αποκάλυψη από εμάς, καί όπως στην περίπτωση των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης ο Χριστός είναι το μόνο κλειδί σ' αυτές, έτσι είναι δυνατόν να προσεγγίσουμε άλλες θρησκείες και τα κείμενά τους είτε σε ένα καθαρά κριτικό πλαίσιο του μυαλού και ως αντικειμενικοί σπουδαστές της ιστορίας και της κοινωνιολογίας, ή αλλιώς για να διακρίνουμε την αλήθεια μέσα τους σύμφωνα με την ανάσα του Αγίου Πνεύματος (ΣτΜ; Ο άνθρωπος είναι από άλλο ευ-αγγέλιο).

• Στο πλαίσιο αυτών των θρησκειών, ορισμένα ταλαντούχα άτομα διεισδύουν πέρα από τα όρια της δικής τους πίστης, όπως ακριβώς και η πνευματική ζωή ξεπερνάει το νόμο, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις επικρατεί η νομιμοποίηση. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να διεισδύσουμε πέρα από τα σύμβολα και τις ιστορικές μορφές και να ανακαλύψουμε τη βαθιά πρόθεση των θρησκευόμενων ανθρώπων και να συσχετίσουμε την αντίληψή τους για την θεότητα με το αντικείμενο της χριστιανικής μας ελπίδας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την αποφατική μέθοδο μιλώντας για το Θεό όχι μόνο μεταξύ των Χριστιανών με τη γνώση ότι όλες οι έννοιες του Θεού είναι είδωλα, αλλά εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο και στους τρόπους μας νά μιλάμε για τον Θεό όπως εμφανίζεται μέσα από τις γραφές των μη χριστιανικών θρησκειών. Όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον πιστό μιας άλλης θρησκείας, δεν πρέπει να ανησυχούμε να φτάσουμε σε ένα περιγραφικό λογαριασμό αυτού ως παράδειγμα της ιδιαίτερης πίστης του, αλλά πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε ως κάποιον που έχει κάτι να μας διδάξει και έχει κάτι του Θεού που πρέπει να εκδηλωθεί σε μας (ΣτΜ: εδώ κατά την άποψή μας δίνεται και το κλειδί της ερμηνείας της πολιτικής της Ελλάδος απέναντι στα Σκόπια αλλά και τους Τούρκους. Ελπίζουμε… κάτι να μας διδάξουν και έχουν κάτι του Θεού που πρέπει να εκδηλωθεί σε μας).

• Η κοινωνία αποτελεί το απαραίτητο όριο επικοινωνίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν είναι δυνατές οι συναλλαγές, από τη χριστιανική πλευρά, χωρίς μια μεταστροφή που διώκει κάθε εξομολογητική υπερηφάνεια και όλα τα συναισθήματα πολιτιστικής ή ιστορικής ανωτερότητας. Αυτή η ταπεινοφροσύνη απαιτεί τον τρόπο του Χριστού: της αυτό-εκπλήρωσης μέσω του άλλου (ΣτΜ: άλλα έλεγε ο Απόστολος Παύλος αλλά καταλάβαινε ο Khodr. Έγινε Έλληνας για τους Έλληνες ο Απόστολος αλλά δεν απεμπόλησε την πίστη του. Ούτε κατ ευφημισμόν). Μια χριστιανική κοινότητα καθαρισμένη από τη φωτιά του Πνεύματος, άγια στον Θεό, φτωχή για χάρη του Θεού, μπορεί μέσα στην αδυναμία του ευαγγελίου να αναλάβει τον κίνδυνο και να δώσει και να λάβει με την ίδια απλότητα. Πρέπει να δεχτεί την πρόκληση ως αδελφική επίθεση και να είναι σε θέση να αναγνωρίσει, ακόμη και με το πρόσχημα της απιστίας, μια θαρραλέα απόρριψη των ψευδαισθήσεων που οι χριστιανοί ήταν πολύ απρόθυμοι ή ανίκανοι να καταγγείλουν.

• Με αυτή τη στάση, η επικοινωνία θα είναι δυνατή. Η παρουσίαση του Χριστού βασίζεται στην αυτοταπείνωσή του, στην ιστορική του πραγματικότητα και στα λόγια του. Δεν είναι τόσο σημαντικό το ζήτημα να προσθέσουμε άτομα στην Εκκλησία. Θα έρθουν με τη θέλησή τους μόλις αρχίσουν να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους, όπως στο σπίτι του Πατέρα τους. Το ανώτατο καθήκον είναι να αναγνωρίσουμε όλες τις χριστιανικές αξίες σε άλλες θρησκείες, να τους δείξουμε τον Χριστό ως τον δεσμό που τους ενώνει και την αγάπη του ως εκπλήρωση. Η αληθινή αποστολή γελάει με την ιεραποστολική δραστηριότητα. Το καθήκον μας είναι απλώς να ακολουθήσουμε τις διαδρομές του Χριστού που γίνονται αντιληπτές στις σκιές των άλλων θρησκειών.

"Νύχτα με την νύχτα στο κρεβάτι μου, έχω αναζητήσει την αληθινή αγάπη μου.
Τον έψαξα, αλλά δεν τον βρήκα,
Τον έχω καλέσει, αλλά δεν έχει απαντήσει.
Είπα, «Εγώ θα σηκωθώ και θα γυρίσω στην πόλη, στους δρόμους και στις πλατείες, αναζητώντας την αληθινή αγάπη μου»
Οι αστυνομικοί, που γυρίζουν στην πόλη, με συνάντησαν και ρώτησαν: «Έχετε δει την αληθινή αγάπη μου;»

Το καθήκον του μάρτυρα σε ένα μη χριστιανικό περιβάλλον θα είναι να ονομάσει αυτόν τον οποίο οι άλλοι έχουν ήδη αναγνωρίσει ως αγαπημένο. Μόλις γίνουν φίλοι του Νυμφίου θα είναι εύκολο να τον ονομάσουν. Όλη η ιεραποστολική δραστηριότητα της Εκκλησίας θα κατευθύνεται προς την αφύπνιση του Χριστού που κοιμάται στη νύχτα των θρησκειών. Είναι ο ίδιος ο Κύριος που μόνος του γνωρίζει αν οι άνθρωποι μπορούν να γιορτάσουν μαζί ένα αυθεντικό ένδοξο πασχαλινό γεύμα πριν από την έλευση της ουράνιας Ιερουσαλήμ. Αλλά γνωρίζουμε ήδη ότι η ομορφιά του Χριστού που λάμπει στα πρόσωπά μας είναι η υπόσχεση της τελικής μας συμφιλίωσης.

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας

                            Τέλος

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (9) - Georges Khodr

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Αν δεχτούμε τις βάσεις αυτής της θεολογίας, πώς θα ορίσουμε τη χριστιανική αποστολή και τη συγκεκριμένη προσέγγιση μιας χριστιανικής κοινότητας σε μια μη χριστιανική κοινότητα;

• Ο χριστιανός που ξέρει ότι, μέσα στο πλάνο του Θεού, οι μεγάλες θρησκείες αποτελούν σχολές εκπαίδευσης του Θεϊκού ελέους θα έχει μια στάση βαθιάς ειρήνης και ευγενικής υπομονής. Θα υπάρξει υπακοή σε αυτό το σχέδιο που εκτελείται από το Άγιο Πνεύμα, μια αναμενόμενη ελπίδα για τον ερχομό του Κυρίου(;;;), μια λαχτάρα να φάει το αιώνιο Πασχάλιο γεύμα και μια μυστική μορφή κοινωνίας με όλους τους ανθρώπους στην οικονομία του μυστηρίου, μέσω του οποίου οδηγούμαστε σταδιακά προς την τελική ολοκλήρωση, την ανακεφαλαιοποίηση όλων των πραγμάτων στον Χριστό(;;;).

• Υπάρχει μια καθολική θρησκευτική κοινότητα η οποία, εάν είμαστε σε θέση να μελετήσουμε αυτό που προσφέρει, θα εμπλουτίσει την χριστιανική μας εμπειρία. Αυτό που έχει σημασία εδώ δεν είναι να κατανοήσουμε τό ιστορικό, λογοτεχνικό, αντικειμενικό νόημα των μη χριστιανικών γραφών, αλλά ότι πρέπει να διαβάσουμε αυτές τις γραφές υπό το φως του Χριστού (ΣτΜ: οι χριστιανικές Βέδες. Ο Χριστός ως παγκόσμιο Βράχμαν και το Άτμαν ως η αυτοσυνειδησία του προσώπου. Γιατί όχι, αυτή είναι η εκκλησία τους ούτως ή άλλως).  Γιατί ακριβώς το γράμμα χωρίς το Άγιο Πνεύμα μπορεί να κρύψει την αποκάλυψη από εμάς, καί όπως στην περίπτωση των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης ο Χριστός είναι το μόνο κλειδί σ' αυτές, έτσι είναι δυνατόν να προσεγγίσουμε άλλες θρησκείες και τα κείμενά τους είτε σε ένα καθαρά κριτικό πλαίσιο του μυαλού και ως αντικειμενικοί σπουδαστές της ιστορίας και της κοινωνιολογίας, ή αλλιώς για να διακρίνουμε την αλήθεια μέσα τους σύμφωνα με την ανάσα του Αγίου Πνεύματος (ΣτΜ; Ο άνθρωπος είναι από άλλο ευ-αγγέλιο).

• Στο πλαίσιο αυτών των θρησκειών, ορισμένα ταλαντούχα άτομα διεισδύουν πέρα από τα όρια της δικής τους πίστης, όπως ακριβώς και η πνευματική ζωή ξεπερνάει το νόμο, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις επικρατεί η νομιμοποίηση. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να διεισδύσουμε πέρα από τα σύμβολα και τις ιστορικές μορφές και να ανακαλύψουμε τη βαθιά πρόθεση των θρησκευόμενων ανθρώπων και να συσχετίσουμε την αντίληψή τους για την θεότητα με το αντικείμενο της χριστιανικής μας ελπίδας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την αποφατική μέθοδο μιλώντας για το Θεό όχι μόνο μεταξύ των Χριστιανών με τη γνώση ότι όλες οι έννοιες του Θεού είναι είδωλα, αλλά εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο και στους τρόπους μας νά μιλάμε για τον Θεό όπως εμφανίζεται μέσα από τις γραφές των μη χριστιανικών θρησκειών. Όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον πιστό μιας άλλης θρησκείας, δεν πρέπει να ανησυχούμε να φτάσουμε σε ένα περιγραφικό λογαριασμό αυτού ως παράδειγμα της ιδιαίτερης πίστης του, αλλά πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε ως κάποιον που έχει κάτι να μας διδάξει και έχει κάτι του Θεού που πρέπει να εκδηλωθεί σε μας (ΣτΜ: εδώ κατά την άποψή μας δίνεται και το κλειδί της ερμηνείας της πολιτικής της Ελλάδος απέναντι στα Σκόπια αλλά και τους Τούρκους. Ελπίζουμε… κάτι να μας διδάξουν και έχουν κάτι του Θεού που πρέπει να εκδηλωθεί σε μας).

• Η κοινωνία αποτελεί το απαραίτητο όριο επικοινωνίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν είναι δυνατές οι συναλλαγές, από τη χριστιανική πλευρά, χωρίς μια μεταστροφή που διώκει κάθε εξομολογητική υπερηφάνεια και όλα τα συναισθήματα πολιτιστικής ή ιστορικής ανωτερότητας. Αυτή η ταπεινοφροσύνη απαιτεί τον τρόπο του Χριστού: της αυτό-εκπλήρωσης μέσω του άλλου (ΣτΜ: άλλα έλεγε ο Απόστολος Παύλος αλλά καταλάβαινε ο Khodr. Έγινε Έλληνας για τους Έλληνες ο Απόστολος αλλά δεν απεμπόλησε την πίστη του. Ούτε κατ ευφημισμόν). Μια χριστιανική κοινότητα καθαρισμένη από τη φωτιά του Πνεύματος, άγια στον Θεό, φτωχή για χάρη του Θεού, μπορεί μέσα στην αδυναμία του ευαγγελίου να αναλάβει τον κίνδυνο και να δώσει και να λάβει με την ίδια απλότητα. Πρέπει να δεχτεί την πρόκληση ως αδελφική επίθεση και να είναι σε θέση να αναγνωρίσει, ακόμη και με το πρόσχημα της απιστίας, μια θαρραλέα απόρριψη των ψευδαισθήσεων που οι χριστιανοί ήταν πολύ απρόθυμοι ή ανίκανοι να καταγγείλουν.

• Με αυτή τη στάση, η επικοινωνία θα είναι δυνατή. Η παρουσίαση του Χριστού βασίζεται στην αυτοταπείνωσή του, στην ιστορική του πραγματικότητα και στα λόγια του. Δεν είναι τόσο σημαντικό το ζήτημα να προσθέσουμε άτομα στην Εκκλησία. Θα έρθουν με τη θέλησή τους μόλις αρχίσουν να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους, όπως στο σπίτι του Πατέρα τους. Το ανώτατο καθήκον είναι να αναγνωρίσουμε όλες τις χριστιανικές αξίες σε άλλες θρησκείες, να τους δείξουμε τον Χριστό ως τον δεσμό που τους ενώνει και την αγάπη του ως εκπλήρωση. Η αληθινή αποστολή γελάει με την ιεραποστολική δραστηριότητα. Το καθήκον μας είναι απλώς να ακολουθήσουμε τις διαδρομές του Χριστού που γίνονται αντιληπτές στις σκιές των άλλων θρησκειών.

"Νύχτα με την νύχτα στο κρεβάτι μου, έχω αναζητήσει την αληθινή αγάπη μου.
Τον έψαξα, αλλά δεν τον βρήκα,
Τον έχω καλέσει, αλλά δεν έχει απαντήσει.
Είπα, «Εγώ θα σηκωθώ και θα γυρίσω στην πόλη, στους δρόμους και στις πλατείες, αναζητώντας την αληθινή αγάπη μου»
Οι αστυνομικοί, που γυρίζουν στην πόλη, με συνάντησαν και ρώτησαν: «Έχετε δει την αληθινή αγάπη μου;»

Το καθήκον του μάρτυρα σε ένα μη χριστιανικό περιβάλλον θα είναι να ονομάσει αυτόν τον οποίο οι άλλοι έχουν ήδη αναγνωρίσει ως αγαπημένο. Μόλις γίνουν φίλοι του Νυμφίου θα είναι εύκολο να τον ονομάσουν. Όλη η ιεραποστολική δραστηριότητα της Εκκλησίας θα κατευθύνεται προς την αφύπνιση του Χριστού που κοιμάται στη νύχτα των θρησκειών. Είναι ο ίδιος ο Κύριος που μόνος του γνωρίζει αν οι άνθρωποι μπορούν να γιορτάσουν μαζί ένα αυθεντικό ένδοξο πασχαλινό γεύμα πριν από την έλευση της ουράνιας Ιερουσαλήμ. Αλλά γνωρίζουμε ήδη ότι η ομορφιά του Χριστού που λάμπει στα πρόσωπά μας είναι η υπόσχεση της τελικής μας συμφιλίωσης.

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας


                            Τέλος

ΠΑΝΕΞΥΠΝΟΣ. ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. ΠΙΣΩ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ. 
ΜΙΑ ΦΑΙΔΡΗ ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ. 


Κυριακή 3 Ιουνίου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (8) - Georges Khodr

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Ο Θεός λέει, «Αυτό θα συμβεί τις τελευταίες ημέρες. Θα ρίξω σε όλους ένα μέρος του πνεύματός μου» (Πράξεις 2:17). Αυτό πρέπει να θεωρηθεί ότι σημαίνει μια Πεντηκοστή η οποία θα είναι πιο καθολική από την πρώτη[1]. Στην πραγματικότητα, διαβάζουμε επίσης στις Πράξεις των Αποστόλων ότι «το δώρο του Αγίου Πνεύματος» είχε «χυθεί ακόμα και στους Εθνικούς» (10:45). Το Πνεύμα είναι παρόν παντού και γεμίζει τα πάντα χάρη σε μια οικονομία διαφορετική από αυτή του Υιού. Ο Ειρηναίος αποκαλεί το Λόγο και το Πνεύμα «τα δύο χέρια του Πατέρα». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιβεβαιώσουμε όχι μόνο την υποστατική ανεξαρτησία τους αλλά και ότι η έλευση του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο δεν εξαρτάται από τον Υιό, δεν είναι απλά μια λειτουργία του Λόγου. Η «Πεντηκοστή», λέει ο Λόσκυ, «δεν είναι ‘συνέχεια’ της ενσάρκωσης, είναι η συνέχιση της, η συνέπεια της ... η δημιουργία έχει γίνει ικανή να δεχθεί το Άγιο Πνεύμα» (ΣτΜ: οποία βλασφημία προς την Υπεραγία Θεοτόκο από αυτόν τον κανίβαλο) (Βλαντιμίρ Λόσκυ, Θεολογία Mystique de l' Eglise d' Orient Παρίσι: Aubier, 1944, σ. 156). Μεταξύ των δύο οικονομιών υπάρχει αμοιβαιότητα και αμοιβαία εξυπηρέτηση (ΣτΜ: θυμίζει ΜΚΟ η ορολογία). Το Πνεύμα είναι ένας άλλος Παράκλητος. Είναι αυτός ο οποίος χτίζει τον Χριστό μέσα μας. Και, μετά από την Πεντηκοστή, είναι αυτός που κάνει τον Χριστό παρόν (ΣτΜ: απόντος του ιδίου, όπως ισχυρίζονται και διάφοροι πνευματικώς βλαμμένοι). Είναι αυτός που κάνει τον Χριστό μια εσωτερική πραγματικότητα εδώ και τώρα: όπως λέει ο Ειρηναίος: "Όπου είναι το Πνεύμα, υπάρχει και η Εκκλησία". Το Πνεύμα λειτουργεί και εφαρμόζει τις ενέργειές του σύμφωνα με τη δική του οικονομία και θα μπορούσαμε από αυτήν την άποψη να θεωρήσουμε τις μη χριστιανικές θρησκείες ως σημεία όπου η έμπνευση του εργάζεται. 

Όλοι, όσους επισκέπτεται το Πνεύμα, είναι ο λαός του Θεού. Η Εκκλησία αντιπροσωπεύει τους πρώτους καρπούς ολόκληρης της ανθρωπότητας που καλείται στη σωτηρία. «Στο Χριστό όλοι θα ζωντανέψουν» (1 Κορινθίους 15:22) εξαιτίας αυτής της κοινωνίας που είναι η Εκκλησία. Αυτή τη στιγμή η Εκκλησία είναι το μυστήριο αυτής της μελλοντικής ενότητας, της ενότητας τόσο "εκείνων που η Εκκλησία θα έχει βαφτίσει όσο και εκείνων που θα βαπτίσει ο Νυμφίος της Εκκλησίας", για να χρησιμοποιήσουμε την θαυμάσια έκφραση του Νικολάου Καβάσιλα. Και όταν τώρα επικοινωνούμε στο σώμα του Χριστού, είμαστε ενωμένοι με όλους εκείνους τους οποίους ο Κύριος αγκαλιάζει με τη ζωοδότρα αγάπη του. Όλοι βρίσκονται μέσα στο Ευχαριστιακό ποτήριο, περιμένοντας την ώρα της παρουσίας όταν θα αποτελέσουν το μοναδικό και ένδοξο σώμα του Σωτήρα και όταν όλα τα σημάδια εξαφανιστούν μπροστά στον «θρόνο του Θεού και του Αρνίου» (Αποκ. 22:3)

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας

Σημειώσεις
1.  ΣτΜ: Προφανώς θα είναι η πεντηκοστή που θα καταργήσει την εκκλησία του κλήρου-παπικού και ορθοδόξου. Αφού ήδη έχει καταργηθεί ως τέτοια μιας και δεν είναι του Κυρίου. Η καθολικότητα της νέας πεντηκοστής, της πεντηκοστής των εσχάτων, θα οφείλει την καθολικότητά της στην αναγνώριση και αναβάθμιση των πνευμάτων. Όλα τα πνεύματα θα αναφέρονται στο ένα πνεύμα που αόριστα θα καλείται άγιο. Πέραν όλων των προϋποθέσεων. Η αγιότητα θα γνωρίσει την σύνθεση της με την άρνηση, όπως ήδη συμβαίνει. Αυτή η σύγχυση θα έχει τον πατέρα της. Κι ενώ έχουμε την Πεντηκοστή ένεκεν του Κυρίου, θα μας προκύψει και η νέα πεντηκοστή ένεκεν της αμετανοησίας μας, που την βαφτίζουμε, καταλλαγή, συνάντηση και εν τέλει αγάπη άνευ του Κυρίου.

ΣΧΟΛΙΟ: Δίνει τά ρέστα του ο Χόντρ.  Βαπτίζει η Εκκλησία; Καί κάπου αλλού θά βαπτίζει ο Νυμφίος; Καί θά ζήσουν αυτοί καλά καί εμείς καλύτερα; Θέλουμε καί εμείς τό Βάπτισμα τού Νυμφίου. 
Καλά βρέ Χόντρ,τήν ημέρα τής Πεντηκοστής ανακοινώνει μιά νέα; Δέν ήταν πλήρης η πρώτη; Τό Ευαγγέλιο λέει ότι σκέπασε τό Πνεύμα τό Αγιο όσους άκουσαν τόν Λόγο τού Πέτρου! Πώς σού ξεφεύγουν μερικές λεπτομέρειες, θαυμάζουμε! 
Οι Αγιοί μας είναι δούλοι Κυρίου. Τά Αγιο Πνεύμα είναι δούλος καί βοηθός ανθρώπων; Τότε τί ομολογούμε. Καί εις τό Πνεύμα τό Αγιον τό Κύριον τό ζωοποιόν; Πώς ερμηνεύεις τό ζωο-ποιόν χωρίς τήν Κυριότητα; Δαρβινικά;;
ΑΡΧΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ
Αμέθυστος

Δευτέρα 28 Μαΐου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (7) - Georges Khodr

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Αυτή η σημαντική σχέση με τον Χριστό ισχύει και εκτός του Ισραήλ, καθώς τα άλλα έθνη έχουν τους δικούς τους τύπους της πραγματικότητας του Χριστού, είτε υπό μορφή προσώπων είτε διδασκαλίας (ΣτΜ: Εδώ ο σπερματικός αποκτά ένα σαβελλιανικό μοτίβο. Πρόκειται για παγκοσμιοποιημένο σαβελλιανισμό). Δεν έχει σημασία αν η εν λόγω θρησκεία ήταν ιστορικού χαρακτήρα ή όχι. Δεν έχει σημασία αν θεωρεί την πίστη της ασυμβίβαστη με το ευαγγέλιο (ΣτΜ: μέσα σε τρεις σειρές καταφέρνει να εκμηδενίσει όλο το ευαγγέλιο μιλώντας γι αυτό. Πολύ βαρύ το χαρμάνι στο Λίβανο). Ο Χριστός είναι κρυμμένος παντού στο μυστήριο της ταπεινότητας του. Κάθε ανάγνωση των θρησκειών είναι μια ανάγνωση του Χριστού. O Χριστός είναι που λαμβάνεται ως φως όταν η χάρη επισκέπτεται έναν Βραχμάνο, έναν Βουδιστή ή έναν Μωαμεθανό διαβάζοντας τις δικές του γραφές (ΣτΜ: Εδώ καταργεί πλέον και το ευαγγέλιο. Μια γλοιώδης ματαιότητα ερωτοτροπεί με την ψυχή μας. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΤΕΣΤH ΜΑΤΑΙΟΣ!!). Κάθε μάρτυρας της αλήθειας, κάθε άτομο που διώκεται για αυτό που πιστεύει ότι έχει δίκιο, πεθαίνει σε κοινωνία με τον Χριστό. Οι μυστικιστές των ισλαμικών χωρών με την μαρτυρία τους, τη μαρτυρική αγάπη, έζησαν την αυθεντική αγάπη του Ιωάννη (ΣτΜ: Ισχύει το του αμέθυστου: μας τα λέει πολύ χοντρά). Γιατί αν το δέντρο είναι γνωστό από τους καρπούς του, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι φτωχοί και ταπεινοί λαοί που ζουν και επιθυμούν τον Θεό σε όλα τα έθνη, δέχονται ήδη την ειρήνη που δίνει ο Κύριος σε όλους όσους αγαπά (Λουκάς 2:14).

Αυτό το έργο της σωτηρίας έξω από το Ισραήλ  και για αυτούς που ζούνε "σύμφωνα με τη σάρκα" και έξω από την ιστορική Εκκλησία είναι το αποτέλεσμα της ανάστασης που γεμίζει τα πάντα με την πληρότητα του Χριστού. Ο ερχομός του Χριστού, στον οποίο «τα πάντα συγκρατούνται εις την ύπαρξη και κυβερνώνται από αυτόν» (Κο. 1:17) έχει οδηγήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα στην πραγματική της ύπαρξη και φέρνει πνευματικές ανανεώσεις, οικονομίες[1] που μπορούν να αναλάβουν τις ανθρώπινες ψυχές μέχρι να έρθει. Ο μεσολαβητικός ρόλος της Εκκλησίας παραμένει αμείωτος. Αλλά η ελευθερία του Θεού είναι τέτοια που μπορεί να εγείρει προφήτες έξω από τα κοινωνιολογικά όρια του Νέου Ισραήλ, ακριβώς όπως είχε εγείρει προφήτες εκτός των ορίων του Παλαιού Ισραήλ. Αλλά αυτές οι κλήσεις στην προφητεία και τη σοφία έξω από το ιερά όρια, έχουν έναν μυστικό δεσμό με τη δύναμη του Αναστημένου και σε καμία περίπτωση δεν έρχονται σε σύγκρουση με τη μοναδικότητα της οικονομίας του Χριστού. Η πληρότητα του Χριστού μπορεί να καλύπτεται στην ιστορία από την ανθρώπινη αμαρτία. Οι άνθρωποι μπορεί να αποτύχουν να δουν την Εκκλησία ως φορέα της εξουσίας και της δόξας του Κυρίου της. Αυτό που είναι ορατό είναι πολύ συχνά δύσκολο να αντιληφθούμε ότι είναι ένας δείκτης για τη Βασιλεία του Θεού. Αλλά ο Θεός μπορεί, αν το επιθυμεί, να στείλει μάρτυρες σε όσους δεν κατάφεραν να δουν την εντυπωσιακή εκδήλωση του Χριστού στο πρόσωπο που έχουμε καταστήσει αιματηρό με τις αμαρτίες μας ή στον άραφο χιτώνα που έχουμε σχίσει με τις διαιρέσεις μας. Μέσω αυτών των μαρτύρων ο Θεός μπορεί να απελευθερώσει μια δύναμη πολύ μεγαλύτερη από αυτή που τα πρόσθετα βιβλικά μηνύματα περιμένουμε να μας δείξουν. Η αληθινή πληρότητα, όμως, ζει στη Δεύτερη Έλευση. Η οικονομία της σωτηρίας επιτυγχάνει την πλήρη πραγματικότητά της ως το Τέλος, ως η τελική έννοια όλων των πραγμάτων. Η οικονομία του Χριστού είναι ακατανόητη χωρίς την οικονομία του Πνεύματος.

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας

Σημειώσεις
1.  ΣτΜ: Γενικότερα θα λέγαμε ότι έχουμε μια μεταφορά της Οικονομίας του Κυρίου αρχικά, στην Οικονομία του Αγίου Πνεύματος. Εδώ ανοίγει ένας κύκλος που μας οδηγεί, πλέον ολοφάνερα στην Οικονομία του πνεύματος, όπου ως πνεύμα πλέον εννοείται το οποιοδήποτε πνεύμα, ουσιαστικά απόλυτα ξένο προς το Άγιο Πνεύμα, αλλά και περιέχον το Άγιο Πνεύμα. Τα  Άγιο Πνεύμα υφίσταται, με τη σειρά του, αυτήν την σατανική μείωση. Ο χωροχρόνος της δημιουργίας πληρούται από πλειάδα πνευμάτων. ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. Έτσι επιτυγχάνεται ένας εμπλουτισμός και μια προσπάθεια, για συνεύρεση των πολλών, είναι θεμιτή. Η πλειάδα των πνευμάτων συζητά στο ΠΣΕ. Και ο Khodr, σύμπασα και η οικουμενιστική διονυσιακή παρόλα, βλέπει παντού το ίδιο πνεύμα. Εν κατακλείδι οδηγούμαστε στις οικονομίες διαφόρων πνευμάτων. Είναι τα πνεύματα που θεμελιώνουν το Εγώ μας. Θα καταλήξουμε βεβαιότατα στην οικονομία του Εγώ που θα καταθέσει και τις δικές μας οικονομίες στα πόδια του κατ’ εξοχήν ανοικονόμητου. Είναι μια πορεία από την Οικονομία στην απύλωτη σπατάλη.


Τρίτη 22 Μαΐου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (6) - Georges Khodr

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Αυτή η οικονομία δεν είναι νέα. Ξεκινά με τη δημιουργία ως εκδήλωση της κένωσης του Θεού. Ο Κόσμος φέρει το σημάδι του Θεού ακριβώς όπως ο Ιακώβ μετά την πάλη με τον άγγελο. Σε αυτόν τον κόσμο πριν από το Νόμο, ο Θεός κάνει μια διαθήκη με τον Νώε. Αυτή είναι η αφετηρία του διαλόγου με όλη την ανθρωπότητα, η οποία συνεχίζει τον πρώτο διάλογο της ίδιας της δημιουργίας.

Ερχόμαστε, σε εκείνη την περίπτωση, αντιμέτωποι με μια κοσμική διαθήκη η οποία συνεχίζεται ανεξάρτητα από τη διαθήκη του Αβραάμ. Μέσα σε αυτή τη διαθήκη ζουν οι λαοί που δεν γνωρίζουν το Λόγο που απευθύνεται στον πατέρα των πιστών. Η Αγία Γραφή λέει ότι οι άγγελοι προσέχουν τους πιστούς. Μιλώντας για αυτούς τους αγγέλους των εθνών, ο Ωριγένης μας λέει ότι ήταν εκείνοι που έφεραν στους ποιμένες την είδηση της γέννησης του Χριστού και έτσι ολοκλήρωσαν την αποστολή τους. Ναι, μάλιστα, αλλά με την έννοια ότι ο ίδιος ο Χριστός εκπληρώνει αυτή τη διαθήκη του Νώε, δίνοντάς της σωτηριώδες περιεχόμενο και έννοια, καθιστώντας τον εαυτό του την αληθινή διαθήκη ανάμεσα στον Θεό και τον Κόσμο. Το μεσσιανικό πρωτότυπο έχει ήδη προταθεί στην εικόνα της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία είναι η "σκιά" της νέας διαθήκης.

Με την κλήση του Αβραάμ, η εκλογή των εθνών της γης γίνεται σαφέστερη. Στο πρόσωπο του Αβραάμ αυτά είναι ήδη το αντικείμενο αυτής της εκλογής. Ο Αβραάμ ολοκληρώνει την πρώτη έξοδο ξεκινώντας από τη χώρα του. Η δεύτερη έξοδος θα πραγματοποιηθεί από τον λαό του Ισραήλ που περιπλανιέται μέσα από την έρημο στην Χαναάν, μέχρι την ημέρα που ο Ιησούς είναι σταυρωμένος στο Σταυρό σαν ξενόφερτος, σαν ξένος. Σε αυτή τη δεύτερη έξοδο, το Ισραήλ ζει διακριτικά το μυστήριο της οικονομίας. Το Ισραήλ, που σώθηκε από το νερό στο δρόμο του προς την υπεσχημένη γη, αντιπροσωπεύει την σωτηρία της ανθρωπότητας. Είναι έτσι η εικόνα της Εκκλησίας που σώθηκε μέσω του Χριστού. Οι εκλογές είναι ιδιαίτερες αλλά από αυτήν η οικονομία του μυστηρίου αναπτύσσεται για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το Ισραήλ σώζεται ως τύπος και εκπρόσωπος του συνόλου της ανθρωπότητας. Είναι επίσης προφανές, στην Παλαιά Διαθήκη, ότι τα σωτηριώδη γεγονότα είναι τα αντίτυπα του σωτήριου γεγονότος της Εξόδου. Οι Εβραίοι είδαν εδώ, όχι τόσο μια γραμμική ακολουθία σωτηριωδών γεγονότων, όσο μάλλον ένα πρωτότυπο γεγονός μιμούμενο από άλλα γεγονότα, με μοναδική συνέχιση την πιστότητα του Θεού στον εαυτό του. Το Ισραήλ -ως τόπος της αποκάλυψης του Λόγου και ως o λαός που αναδεικνύεται από την υπακοή του στον Λόγο- είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με όλους τους άλλους λαούς που έχουν δεχθεί την επίσκεψη του Θεού "σε διαφορετικές περιόδους και με ποικίλους τρόπους" και με τους πατέρες και τους προφήτες στους οποίους ο Θεός μίλησε, και που θεωρούνται από τους Πατέρες της εκκλησίας ως άγιοι και από τους λαούς των Εθνικών δίκαιοι. Αυτό που έχει σημασία εδώ είναι ότι οι ιστορίες του Αβραάμ, του Μωυσή και του Δαβίδ ήταν πλούσιες με τη θεία παρουσία. Η αλληλουχία των γεγονότων δεν έχει μεγάλη σημασία. Οι συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης, όπως και ο Ματθαίος στη γενεαλογία του, ανησυχούσαν μόνο για τα πνευματικά σημαντικά γεγονότα που σχετίζονταν με την μεσσιανική ελπίδα ή την μεσσιανική πραγματικότητα.

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας

ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΑ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΟΝΤΡ.

Δευτέρα 14 Μαΐου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (5) - Georges Khodr

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Προφανώς αυτή η εκκλησιολογία και η γραμμική έννοια της σωτηρίας επιβάλλει μια συγκεκριμένη ιεραποστολική προσέγγιση. Ως εκ τούτου, η Εκκλησία προσανατολίζεται είτε σε καλές εργασίες φιλανθρωπικού και ανθρωπιστικού χαρακτήρα, είτε σε επανορθωτικό ομολογιακό και κοινωνιολογικό έργο μεταξύ εκείνων που δεν έχουν ακόμη ενσωματωθεί στην Εκκλησία. Η αλήθεια βρίσκεται μέσα στα όρια της Εκκλησίας, εκτός αυτών, υπάρχει το λάθος. Η θεραπεία για όλα αυτά δεν είναι σίγουρα η εφαρμογή νέων μεθόδων: για παράδειγμα, η χειροτονία έγχρωμων επισκόπων ή η προσαρμογή στα έθιμα και τις παραδόσεις ενός συγκεκριμένου λαού (ΣτΜ: δεν γνωρίζει την Ορθοδοξία. Είναι βαθειά αλλοτριωμένος. Ήδη ανήκει στην εκκλησία του ΠΣΕ). Όλα αυτά θα εξακολουθούν να θεωρούνται ως μια πιο λεπτή μορφή πνευματικού ιμπεριαλισμού. Αυτό που εξετάζεται εδώ είναι η θεολογία της ίδιας της ιεραποστολής. Ένα παράδειγμα παράδοσης που είναι εντελώς ανεξάρτητο από αυτή την προσέγγιση είναι η ιεραποστολική παράδοση της Νεστοριανής Εκκλησίας, η οποία είναι σχεδόν μοναδική στην προσπάθειά της να καλλιεργήσει την πνευματική ανάπτυξη των θρησκειών με τις οποίες ήρθε σε επαφή βελτιώνοντάς τες από μέσα (Βουδισμός στο Θιβέτ και την Κίνα) χωρίς ωστόσο να τις "αλλοτριώνει" (ΣτΜ: amethystosebooks). Η αποστολή με αυτόν τον τρόπο υιοθετεί πνευματικά ολόκληρη τη δημιουργία. Βρίσκουμε μέσα στην Περσική Εκκλησία στη Μεσοποταμία την πιο τολμηρή απόπειρα προσέγγισης του Ισλάμ. Ο προφητικός χαρακτήρας του Μωάμεθ ορίζεται στα Νεστοριανά κείμενα με βάση μια συγκεκριμένη ανάλυση του ισλαμικού μηνύματος. Αλλά δεν υπάρχει θόλωμα της κεντρικής και οντολογικής μοναδικότητας του Χριστού Ιησού.[ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΞΕΧΝΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΜΟΥ]

Ερμηνεύει το εξής: η σύγχρονη θεολογία πρέπει να υπερβεί την έννοια της «ιστορίας της σωτηρίας» προκειμένου να ξαναβρεί το νόημα της οικονομίας. Η οικονομία του Χριστού δεν μπορεί να περιοριστεί στην ιστορική της εκδήλωση, αλλά δείχνει το γεγονός ότι γινόμαστε οι συμμετέχοντες στην ίδια τη ζωή του ίδιου του Θεού, ως εκ τούτου, γινόμαστε η αναφορά στην αιωνιότητα και στο έργο του Αγίου Πνεύματος. Η ίδια η έννοια της οικονομίας είναι μια έννοια μυστηρίου. Το να λέμε "μυστήριο" είναι να δείχνουμε την δύναμη που πάλλεται μέσα στο γεγονός. Δείχνει επίσης την ελευθερία του Θεού, το έργο του οποίου, για πρόνοια και λύτρωση, δεν συνδέεται με κανένα γεγονός. Η Εκκλησία είναι το όργανο του μυστηρίου της σωτηρίας των εθνών. Είναι το σημάδι της αγάπης του Θεού για όλους τους ανθρώπους. Δεν τελειώνει ενάντια στον κόσμο, ξεχωριστό από αυτόν, είναι μέρος του κόσμου. Η Εκκλησία είναι η ίδια η αναπνοή της ζωής για την ανθρωπότητα, η εικόνα της ανθρωπότητας που έρχεται, λόγω της αγνότητας του φωτός που έχει λάβει. Είναι η ζωή της ίδιας της ανθρωπότητας, ακόμη και αν η ανθρωπότητα δεν το αναγνωρίζει αυτό. Είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Ωριγένη, ο "Κόσμος του Κόσμου". Αν, όπως λέει ο Ωριγένης, ο Υιός παραμένει «ο κόσμος της Εκκλησίας», τότε σαφώς ο σκοπός της Εκκλησίας, μέσω του μυστηρίου του οποίου είναι το σημείο, είναι να διαβάζει όλα τα άλλα σημεία που ο Θεός έχει τοποθετήσει στις διάφορες φάσεις της ανθρώπινης ιστορίας. Μέσα στις θρησκείες, η αποστολή της είναι να αποκαλύψει στον κόσμο των θρησκειών τον Θεό που είναι κρυμμένος μέσα σ’ αυτές, εν αναμονή της τελικής, χειροπιαστής εκδίπλωσης και εκδήλωσης του μυστηρίου. 
Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ 

ΠΩΣ ΛΕΜΕ Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΥ.
Ο ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΟΣ ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΙ.

ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΔΗΛ. Η ΚΑΘΕΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΕΤΑΙ Η ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ Η ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ Η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ. ΓΙ' ΑΥΤΟ Η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ. Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ, ΤΥΠΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΗ. ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΗΛ. ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ. ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ. Ο ΑΠ. ΠΑΥΛΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΣ. 
Ο ΜΕΓΑΣ ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΩΚΤΗΣ ΤΟΥ ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ-επανάληψη


Ο κ. Βασιλειάδης προορίζεται να αντικαταστήσει τον Απόστολο των Εθνών, στην νέα εκκλησία που ετοιμάζεται! Όπως και στην κινηματογραφική ταινία «το πέταγμα του Φοίνικος», ένα μικρό ευκίνητο εκκλησιαστικό όχημα θα προκύψει απο το ναυαγισμένο όχημα της παραδοσιακής εκκλησίας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην νεωτερική εποχη! «Όπου το ζήτημα της ατομικότητος αναδεικνύεται επιτακτικά και το αίτημα ηθικής και κοινωνικής ευαισθησίας υπερκαλύπτει την υπαρξιακή αναγκαιότητα σωτηρίας».
Σε σημαντική του συνέντευξη στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ ο κ. Βασιλειάδης καταγγέλλει πως ο Απόστολος Παύλος διέστρεψε το μήνυμα του πρώτου Χριστιανισμού, το οποίο ήταν ηθικό και εσχατολογικό, όπως ακριβώς ξαναγεννιέται στην ευχαριστιακή εσχατολογία του κ. Ζηζιούλα, και επέβαλε την σωτηριολογική ερμηνεία της Οικονομίας. Καιρός να επανορθώσουμε το βαρύ λάθος για να συμβαδίσουμε με την εποχή μας!
κ. Βασιλειάδη καταλαβαίνετε σε τί μπελάδες βάζετε την εκκλησία;

Και τί θα κάνουν κ. Βασιλειάδη τόσα νέφη αγίων που σώθηκαν με την λανθασμένη διδασκαλία του Απ. Παύλου;
Θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι τους σιγά – σιγά, με μετεμψυχώσεις και μετενσαρκώσεις για να πετύχουν την ηθική πρόοδο με την ευχαριστιακή εσχατολογία;
Θα αδειάσετε κυριολεκτικά την Βασιλεία των Ουρανών κ. Βασιλειάδη!
Είμαστε σοβαροί;
Γιατί δεν ρωτάτε τους αποκρυφιστές φίλους σας του ΑΒΑΤΟΝ, γιατί και πώς η διάσημη Μπλαβάτσκυ, χωρίς νάχει διαβάσει καν τα «Λόγια», κ. Βασιλειάδη, κατηγορούσε τον Απ. Παύλο ότι διέστρεψε το αρχικό μήνυμα του Χριστιανισμού και τον κατέστρεψε!; Πώς εξηγείται η συμφωνία απόψεων;
Ο σκοπός τών μεταρρυθμιστών όμως είναι ξεκάθαρος. Θέλουν να απαλλάξουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, να αφαιρέσουν από την Εκκλησία την Ικεσία για την άφεση των αμαρτιών και σαν σωσμένοι, εφόσον ο Κύριος τελείωσε το έργο του, να βοηθήσουν να βυθιστούμε στην εκκοσμίκευση και να επιταχύνουνε την ένωσή μας με τον πάπα!
Ο άνθρωπος πλέον θα εργάζεται και θα σώζεται στην Ιστορία, κτίζοντας πετραδάκι – πετραδάκι τον δρόμο προς τα έσχατα, με την αξιοπρέπειά του και την κενοδοξία του! Θα πραγματοποιήσει αυτός ο ίδιος και το μεγάλο σχέδιο του εωσφόρου!
Εφόσον έχει ήδη πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του Θεού!
Ακόμη και σε μια ηθική εκκλησία εσείς και οι όμοιοί σας κ. Βασιλειάδη πάλι θάσαστε έξω από την εκκλησία!
Ο διάδοχος του αείμνηστου Αγουρίδη. Άνθρωποι που μισούν τους Αγίους μας.
Μας είναι αδύνατον να συλλάβουμε κάποιον έστω λόγο που θα δικαιολογούσε τον κ. Βασιλειάδη σαν θεολόγο!
Αμέθυστος

Πέμπτη 10 Μαΐου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (4) - Georges Khodr

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Είναι πέρα από το πεδίο αυτής της εργασίας να περιγράψουμε, έστω και συνοπτικά, την ιστορία της χριστιανικής σκέψης σχετικά με άλλες θρησκείες. Αρκεί να πούμε ότι στην ελληνόφωνη χριστιανική βυζαντινή Ανατολή μετά τον Ιωάννη Δαμασκηνό η στάση απέναντι στο Ισλάμ ήταν κάπως αρνητική. Η Δύση ήταν επίσης αρνητική, με λίγες εξαιρέσεις όπως ο Αβελάρδος και ο Νικόλαος Κουζάνος. Η αρνητική αξιολόγηση άλλων θρησκειών προφανώς βασίζεται σε μια εκκλησιολογία που συνδέεται με μια ιστορία που έχει βιωθεί άμεσα και σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για την ιστορία (ΣτΜ: το προφανώς που κατατάσσει άραγε τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά; Γιατί άραγε ενώ στους διάλογους του με τους μουσουλμάνους,  αν και κατέρριψε τα ψευδή των μουσουλμάνων δεν έπεισε τους μουσουλμάνους;). Είναι βέβαιο ότι μια θεολογία του είδους (ΣτΜ: Ο Ακινάτης μιλάει για δύο είδη θεολογίας: τη φυσική και την εξ αποκαλύψεως. Την πρώτη την αποκαλεί scientia divina, έχοντας ως βάση τον Αριστοτέλη όπως τον προσέλαβε. Χρησιμοποιεί το φυσικό φως της λογικής. Ο Θεός δεν είναι το κύριο θέμα αυτής της επιστήμης, αλλά αυτή η επιστήμη μελετά τον Θεό επειδή ο Θεός είναι η αιτία της ύπαρξης των πλασμάτων. Το δεύτερο είδος θεολογίας το αποκαλεί sacra doctrina. Αρχίζει με την πίστη, αποδεικνύοντας πράγματα για τον Θεό βασιζόμενη σε αρχές που έχουν αποκαλυφθεί από το Θεό)  που υποστήριξε ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης, ο οποίος υποστήριζε το θάνατο των άπιστων και ο οποίος είχε κηρυχθεί νωρίτερα από τον Άγιο Βερνάρδο του Κλεβρό, πήγε χέρι-χέρι με τις Σταυροφορίες που συνέβαλαν στον βίαιο διαχωρισμό μεταξύ του Χριστιανισμού και του Ισλάμ, καθώς και μεταξύ της χριστιανικής Δύσης και της χριστιανικής Ανατολής (ΣτΜ: να μας συγχωρέσει ο GeorgeKhodr αλλά αυτή την εργασία την κάνει ο Κύριος. Οι σταυροφόροι έκαναν νέα μοιρασιά). Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη το βαθμό στον οποίο οι Αραβό-βυζαντινοί πόλεμοι συνέβαλαν στον προσδιορισμό της οικουμένης με την Εκκλησία στην Ανατολή. Με άλλα λόγια, εξαιτίας του ένοπλου αγώνα στον οποίο ενεπλάκη η μεσαιωνική χριστιανοσύνη, λατινική και βυζαντινή, η εκκλησιολογία ιστοριοποιήθηκε, δηλαδή η Εκκλησία πήρε το κοινωνιολογικό σχήμα των χριστιανικών εθνών. Ο χριστιανικός κόσμος, δυτικός και ανατολικός, ήταν η κατοικία της ειρήνης, του φωτός και της γνώσης. Ο μη χριστιανικός κόσμος ήταν ο τόπος κατοικίας του πολέμου και του σκότους. Αυτή ήταν κυριολεκτικά μια υιοθέτηση της μουσουλμανικής διάκρισης μεταξύ του DarelIslam (του βασιλείου του Ισλάμ) και του DarelKufr (του βασιλείου των άπιστων). Ήταν επίσης μια άποψη της Εκκλησίας ως Umma (ΣτΜ: η ισλαμική κοινότητα αλλά και πόλη του σημερινού Ιράκ. Σουμεριακή πόλη η οποία καταληστεύτηκε το 2003 από τον συνασπισμό των Δυτικών δυνάμεων) μιας αριθμητικά και κοινωνιολογικά καθορισμένης κοινότητας. Αυτή η περιοχή έξω από την Εκκλησία έπρεπε να σωθεί. Οι απατεώνες, οι αιρετικοί και οι σχισματικοί έπρεπε να εισέλθουν στην Εκκλησία με ιεραποστολική δραστηριότητα, με προσηλυτισμό ή με πολιτιστική αποικιοκρατία, εάν οι διωγμοί και ο πόλεμος έγιναν απαράδεκτοι, έτσι ώστε να υπάρχει "ένα κοπάδι και ένας βοσκός". Η καθιερωμένη θεσμική Εκκλησία γίνεται το κέντρο του κόσμου. Η ιστορία της χριστιανικής εκκλησίας γίνεται η ίδια η ιστορία. Συμβαίνει στην εμπειρία της δυτικού τύπου ιστορίας. Ο υπόλοιπος κόσμος παραμένει μη ιστορικός έως ότου υιοθετήσει τη δυτική εμπειρία, η οποία, εξάλλου, με αμείλικτη λογική και τεχνολογικό ντετερμινισμό, προορίζεται να κυριαρχήσει στον κόσμο. Αυτή η φιλοσοφία της ιστορίας θα αφήσει με τη σειρά της τη σφραγίδα της στη θεολογική σκέψη, τις βασικές της προοπτικές και μεθόδους. Έτσι, οι θρησκείες των υποανάπτυκτων χωρών που δεν έχουν επηρεαστεί προφανώς από τη δυναμική του δημιουργικού πολιτισμού, όπως ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός, το Ισλάμ και ακόμη και ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, που βρίσκονται ακόμη σε ιστορικά κατώτερη εποχή, θα πρέπει να περάσουν σε ανώτερη βαθμίδα, να ιστοριοποιηθούν υιοθετώντας τον ανώτερο ιεραρχικό τύπο του Χριστιανισμού. Ο υπόλοιπος κόσμος πρέπει να γίνει μέρος  του χρονοδιαγράμματος της Εκκλησίας, μέσω μιας σωτηρίας που επιτυγχάνεται με την καθολική επέκταση του χριστιανικού τρόπου ζωής που βασίζεται στην αυθεντία-εξουσία της Δύσης. Αυτή η στάση στηρίζεται στην άποψη περί της ιστορίας της σωτηρίας που εισήχθη στον Προτεσταντισμό στον εικοστό αιώνα και η οποία υιοθετήθηκε από ολόκληρο το δυτικό χριστιανισμό από τον τελευταίο πόλεμο. Υπερβολική έμφαση έχει δοθεί στη διαδοχή των γεγονότων της σωτηρίας, με αποτέλεσμα ο Χριστός να εμφανίζεται ως το τέλος της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης και το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας. Η εσχατολογική διάσταση της πίστης και της ζωής της Εκκλησίας επομένως τείνει να είναι θολή. Ο Θεός είναι πράγματι μέσα στην ιστορία, αλλά ξεχνάμε ότι το θεϊκό γεγονός είναι το ξετύλιγμα του μυστηρίου.  Θα επιστρέψω σε αυτό αργότερα. Αυτό που θα ήθελα να υπογραμμίσω εδώ είναι ότι αυτή η γραμμική άποψη της ιστορίας συνδέεται με μια μονολιθική εκκλησιολογική προσέγγιση, η οποία, δικαίως, απορρίπτοντας την Ελληνο-ασιατική ιδέα των αιώνια επαναλαμβανόμενων κύκλων, στρέφει την πλάτη της στην ιδέα μιας αιωνιότητας που ξεπερνά την ιστορία, βασισμένη σε μια αντίληψη της Εκκλησίας στην οποία ο Χριστός θεωρείται "όχι μόνο χρονολογικά αλλά και πάνω απ' όλα οντολογικά". 


Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας


Μεταμοντέρνα πολιτική ειρήνης μεταξύ τοπικότητας και παγκοσμιότητας

 Κάποιες εισαγωγικές ιστορικές έννοιες. Είναι γενικά γνωστό πως η ιστορία μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο εποχές. Η πρώτη είναι η εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού, ενώ η δεύτερη περιλάμβανει την ανάπτυξη διαφόρων υψηλών πολιτισμών, οι πιο σημαντικοί των οποίων είναι ο κινεζικός, ο ινδικός, ο ελληνο-ρωμαϊκός και ο δυτικός. 
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός πρωτόγονου πολιτισμού είναι πως με κανένα τρόπο δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένος σε μία περιοχή ή τοπίο, ή και σε μία ήπειρο ακόμη. Εκτείνεται σε όλη μας την γη και γι' αυτό έχει μια πλανητική διάδοση. Βασικά είναι ένας πρωτόγονος πολιτισμός ο ίδιος παντού στη γη. Αυτή όμως η συμπεριληπτική τάση δεν ισχύει για τους υψηλούς πολιτισμούς. Αυτοί είναι περιορισμένοι σε μία συγκεκριμένη γεωγραφικά κλειστή περιοχή (π.χ στην ινδική υπο-ήπειρο, την λεκάνη της Μεσογείου κτλ), έχουν τις ρίζες τους, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του ΄Οσβαλντ Σπέγκλερ, στην «μητέρα γη» τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογεί το γιατί είναι κατάλληλο να μιλάμε στον ενικό για τον πρωτόγονο πολιτισμό, ενώ πρέπει να εφαρμόζουμε πάντα τον πληθυντικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για «υψηλούς πολιτισμούς». 

Αυτοί οι πολιτισμοί έχουν την πατρίδα τους σε διάφορα μέρη του ανατολικού ημισφαιρίου. Το γεγονός ότι το δυτικό ημισφαίριο, εκτός από δύο αποτυχημένες προσπάθειες μιας ανώτερης μορφής ύπαρξης(πολιτισμοί των Μάγια και των Ίνκας), δεν ανέδειξε ποτέ με την αληθινή σημασία της λέξεως ένα υψηλό πολιτισμό, είναι βαθιάς σημασίας. Αυτή η σημασία δεν μπορεί να είναι υπερβολική όταν λαμβάνεται υπόψιν στην αξιολόγηση του ιστορικού μέλλοντος της αμερικάνικης ηπείρου. Περί αυτού αργότερα.

Όλοι οι ανώτεροι πολιτισμοί του ανατολικού ημισφαιρίου δείχνουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι κεντρομόλα προσανατολισμένοι. Αν βρίσκονται σε δυτικές περιοχές εκείνου του ημισφαιρίου, τότε βλέπουν συναισθηματικά άλλα και μεταφυσικά προς την ανατολή. Αν βρίσκονται στην ανατολή, τότε ο σωτήρας έρχεται οπωσδήποτε από την δύση. Ο μαχαγιάνα βουδισμός μας λέει πως Surkhavativyuha, ο παράδεισος βρίσκεται στα δυτικά. Ακόμα πιο ανατολικά, οι Μογγόλοι κατακτητές κινούνταν πάντα προς τα δυτικά. Από την άλλη όμως στην δύση, είναι η φήμη "Ex Oriente Lux" που καθορίζει την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού πολιτισμού για πάνω από μία χιλιετία. 


Ένας άλλος κόσμος;

Τα παλιά σχήματα σκέψης δεν είναι πια ικανά να μας δώσουν να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Και είναι στον ίδιο (χαμηλό) βαθμό ικανά επίσης να συλλάβουν μια πολιτική ειρήνης, με την οποία όλοι μας μπορούμε να ταυτιστούμε. «Με την παραδοχή (προϋπόθεση) πως η θρησκεία είναι η σημαντικότερη πηγή ηθικών εννοιών, μαζεύτηκαν εκπρόσωποι όλων των σημαντικών θρησκειών: του Βουδισμού, Ινδουισμού, Κομφουκιανισμού, Χριστιανισμού, Ιουδαϊσμού, Ισλάμ. Κανέναν δεν εντυπωσιάζει το γεγονός πως οι παρόντες μιλούν για ανοχή και κατάργηση της βίας σε όλον τον κόσμο... Φυσικά, όπως σε κάθε επιτροπή, υπάρχουν μικροδιαφωνίες. Στο τέλος όμως ένα είναι βέβαιο:ότι όλες αυτές οι διαφορετικές θρησκευτικές διδασκαλίες θέλουν κατά βάση το ίδιο πράγμα...»

Για να δούμε πιο καθαρά τα πράγματα, θα χρησιμοποιήσω το ζεύγος εννοιών μοντερνισμός-μεταμοντερνισμός. Με τις έννοιες αυτές χαρακτηρίζονται δυο ιστορικές εποχές, που η διαχωριστική τους γραμμή βρίσκεται γύρω στο 1980. Ο μοντερνισμός γνώριζε καθαρά μέτωπα (πολέμου). Ο μεταμοντερνισμός δεν γνωρίζει.

Μεταμοντέρνο είναι ήδη το φαινόμενο, σύμφωνα με το οποίο γίνεται σ’ όλον τον κόσμο λόγος για τον κόσμο, χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν όλοι εννοούν το ίδιο πράγμα. Πιθανόν ο κόσμος για τον οποίο εμείς μιλάμε, να μην υπάρχει πια. 
Ο κόσμος της οικονομίας διασυνδέει καθημερινά, και εκατομμύρια φορές το δευτερόλεπτο, μέσω παγκόσμιων δικτύων υπολογιστών, μηνύματα που έχουν χρηματική αξία. Στο δίκτυο της οικονομίας διακινούνται καθημερινώς περισσότερα λεφτά απ' όσα έχουν όλες μαζί οι κεντρικές τράπεζες. Για τον κόσμο της οικονομίας δεν υπάρχουν η γήινη σφαίρα ως γεωγραφικό μέγεθος και ο “υλικός κόσμος”. Αυτές οι αφηρημένες, εντελώς απελευθερωμένες οικονομικές συναλλαγές κυριαρχούν στην πορεία του κόσμου. Μετατρέπουν τον κόσμο και την οικονομία του σε μια φανταστική, άυλη παγκόσμια οικονομία, που στο μεταξύ λειτουργεί όπως ο φανταστικός κόσμος του Hollywood. Πώς να τα καταφέρει κανείς σε ένα τέτοιο κόσμο έχοντας τα παλια σχήματα σκέψης;


ΚΑΙ ΟΜΩΣ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ.

Αμέθυστος

Δευτέρα 23 Απριλίου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (3) - Georges Khodr

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Συνέχεια από Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Από την άλλη πλευρά, ένας διαφορετικός τρόπος απολογητικής επεδίωκε να συνεχίσει την προσέγγιση τού  λόγου τού Παύλου στους Αθηναίους στον Άρειο Πάγο. Μπορούμε να εντοπίσουμε αυτή την τάση, ξεκινώντας από τον Ιουστίνο με την περίφημη ιδέα του σπερματικού λόγου που υπάρχει πριν από τον ερχομό του Χριστού. Όλοι όσοι έζησαν σύμφωνα με τον Λόγο είναι Χριστιανοί. Για αυτή την παράδοση απολογητικής, δεν υπάρχει αλήθεια ανεξάρτητη από την άμεση δράση του Θεού[1]. Ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας, κορυφαίος εκπρόσωπος αυτής της γραμμής σκέψης, βλέπει ολόκληρη την ανθρωπότητα ως ενότητα και αγαπημένη του Θεού. Με βάση το Εβραίους 1:1, ισχυρίζεται ότι ήταν για ολόκληρη την ανθρωπότητα και όχι μόνο για το Ισραήλ ότι «ο Θεός μίλησε προηγουμένως με αποσπασματικό και ποικίλο τρόπο»[2]. Η ανθρωπότητα στο σύνολό της υπόκειται σε μια διαδικασία εκπαίδευσης (μια παιδαγωγική: πρέπει να θυμόμαστε ότι, για τον Παύλο, ο παιδαγωγός ήταν ο Νόμος και ο μαθητής του ήταν το Ισραήλ). Δεν πρόκειται εδώ για φυσικό ή λογικό νόμο, επειδή «ο Λόγος του Θεού ... διέταξε τον κόσμο μας, και πάνω απ' όλα αυτόν τον μικρόκοσμο, τον άνθρωπο, μέσω του Αγίου Πνεύματος» (Προτρεπτικός, 1, 5). Μέσα σε αυτή τη θεία επίσκεψη, η φιλοσοφία απολαμβάνει ένα ιδιαίτερο προνόμιο. Ο δόκτωρ της Αλεξάνδρειας όχι μόνο δεν διστάζει να το δει ως ένα βήμα προς τη χριστιανική φιλοσοφία, διδάσκει μάλιστα ότι "δόθηκε στους Έλληνες ως Διαθήκη τους" (Στρωματείς 8: 8,3). Οι παγανιστικές και οι ελληνικές φιλοσοφίες είναι διάσπαρτα θραύσματα ενός ενιαίου συνόλου που είναι ο Λόγος.

Ο Ωριγένης τονίζει επίσης τη σημασία της φιλοσοφίας ως γνώση του αληθινού Θεού. Κατά την άποψή του, ορισμένα δόγματα του Χριστιανισμού δεν διαφέρουν από τη διδασκαλία των Ελλήνων, αν και αυτά δεν έχουν τον ίδιο αντίκτυπο ή την ίδια έλξη. Η βασική συμβολή του Ωριγένη, ωστόσο, ήταν να δούμε στοιχεία του θεϊκού στις παγανιστικές θρησκείες και στην ελληνική μυθολογία. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας συνέχισαν να σέβονται τη σοφία της αρχαιότητας, αν και με εμφανή επιφυλακτικότητα. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός δήλωσε ότι ορισμένοι φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης "αντιλαμβανόντουσαν φευγαλέα το Άγιο Πνεύμα" (PG 36, 137 3 c). Παρά την έντονη κριτική του στην ειδωλολατρία, ευθαρσώς δηλώνει ότι βλέπει στη θρησκευτική ζωή της ανθρωπότητας «το χέρι του Θεού που καθοδηγεί τους ανθρώπους στον αληθινό Θεό». Για να μην παρατείνω αδικαιολόγητα αυτόν τον κατάλογο αναφορών από τους Πατέρες, επιτρέψτε μου απλώς να αναφέρω την άποψη του Αγίου Αυγουστίνου στη Δύση, ότι από την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας βρέθηκαν άνθρωποι, μέσα στο Ισραήλ και έξω από το Ισραήλ, που είχαν πάρει μέρος στο μυστήριο της σωτηρίας, και αυτό που τους γινόταν γνωστό ήταν στην πραγματικότητα η χριστιανική θρησκεία, χωρίς να τους είχε αποκαλυφθεί. Αυτή η όλη τάση στην πατερική σκέψη θα μπορούσε ίσως να συνοψιστεί στις ακόλουθες προτάσεις του Ειρηναίου: «Υπάρχει μόνο ένας Θεός ο οποίος από την αρχή μέχρι το τέλος, μέσω διαφόρων οικονομιών, έρχεται σε βοήθεια της ανθρωπότητας».

Συνεχίζεται

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας

Σημειώσεις
1. ΣτΜ: Η Πατερική Εκκλησιαστική παράδοση δεν κατέστησε την περί σπερματικού λόγου διδασκαλία κεντρική της διδασκαλία. Αυτό όχι επειδή είχε κάτι εναντίον της απολογητικής του αγίου Ιουστίνου, τον οποίο τίμησε για την γενναία του στάση υπέρ των Χριστιανών, αλλά διότι ενώ ο ήλιος φωτίζει πάντα άνθρωπο ερχόμενων εις τον κόσμο, εν τούτοις το φως το αληθινό αφορά τους δοκιμασμένους και άξιους και όχι τους τα φαύλα πράττοντας. Κατά τον Μέγα Βασίλειο αυτός που αποφασίζει να εφαρμόσει τις εντολές, και φυσικά μιλάμε για τους βαπτισμένους και δεν αφορά σε όλους τους ανθρώπους : 1.να ρίξει το σπέρμα στην αγαθή γη της καρδιάς του, μακριά από τριβόλια και ζιζάνια, 2. να  φροντίζει τον αγρό της καρδιάς με υπομονή , ιδρώτα και επιμέλεια, 3. να εκτρέφει αυτό που φύεται από το σπέρμα—λόγο, με επιστήμη, δηλαδή με πνευματική τροφή, με μυστική άρδευση ή με τα δάκρυα του, 4. και τέλος αν οι καρποί φανούν εύκρατοι,να φέρει εις τελείωση το σπέρμα, τουτέστιν σε καρπογονία, δηλαδή στην προς Θεόν αγάπη εξ όλης της διανοίας. Τίποτε δεν εννοείται εκτός της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού. Έτσι και η διδασκαλία του αγίου Ιουστίνου δεν νοείται εκτός της Πατερικής παράδοσης. Σε κάθε περίπτωση τίθεται το ερώτημα για ποια αλήθεια μας μιλά ο Κύριος αν η αλήθεια είναι ήδη εδώ, με τη σπερματική μορφή της. Από πού μας ελευθερώνει ο Κύριος; Εμείς συντασσόμαστε με την άποψη του κ. Σιάσου περί έκτακτης διατύπωσης. Πράγμα που μαρτυρεί και η μετέπειτα στάση των Πατέρων, αλλά και η ενανθρώπηση του Κυρίου πρωτίστως. Εδώ έρχεται και η άποψη του αμέθυστου περί παναίρεσης και παναλήθειας. Δηλαδή ο Κύριος ήρθε να ενώσει τα ψήγματα της αλήθειας; Και άρα ο Κύριος είναι η παναλήθεια; ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ; Είναι δυνατόν το ΠΣΕ να είναι η δεύτερη ενανθρώπηση του Κυρίου, μιας και ανέλαβε το έργο της σύμπτυξης της  αλήθειας που ο Κύριος αποκάλυψε αλλά δεν πρόλαβε να την περισυλλέξει και να τη δώσει ενωμένη; Είναι σαφές ότι ο Georges Khodr μας εισάγει στη θεολογική ζώνη της γνωστικής πανσπερμίας των ερμηνειών.Περισσότερα στο Λ. Χρ. Σιάσου στό Θεολογία 84, 4 (2013), σ. 295-309.


2. ΣτΜ: Δεν ξέρεις κυριολεκτικά από πού να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Κατά τον Μέγα Βασίλειο η γεωργία αλλά και η αποθήκη των σπερμάτων παρέχονται από το Νόμο. Τον Νόμο που έδωσε ο άσαρκος Λόγος στους παλαιούς μετά την πτώση. Του Νόμου που επλήρωσε ο Λόγος ενανθρωπισθείς πλέον. Ενώ λοιπόν δόθηκε στους παλαιούς εν τούτοις η καλλιέργεια, η αύξηση και η τελείωση επιτυγχάνεται εντός της Εκκλησίας ως σώματος Κυρίου. Λείπουν βασικές διακρίσεις στο κείμενο. Υπάρχει μια ισοπεδωτική εξομοίωση και απόρριψη της δράσης του Κυρίου. Ο Κύριος μπήκε στην Ιστορία, εν τούτοις εμείς κάνουμε τα πάντα να τον βγάλουμε κι αυτό διότι δεν επιθυμούμε να βγούμε εμείς από την Ιστορία ανεβαίνοντας στην νοητή ολκάδα του Κυρίου.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟΥΣ.ΜΕ ΚΟΤΣΑΝΕΣ.
ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΣΜΕΝΟΣ ΟΤΙ ΜΙΛΑ ΣΕ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΥΣ.
ΔΙΕΘΕΤΑΝ ΒΡΕ ΟΜΟΡΦΕ ΟΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΝΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟ;



Τρίτη 17 Απριλίου 2018

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (2) - Georges Khodr

Georges Khodr

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ: Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

Οι κίνδυνοι της παραδοσιακής στάσης.

Θα χρειαστεί να επιστρέψουμε στις Πράξεις των Αποστόλων, το πρώτο βιβλίο της εκκλησιολογίας[1], για να δούμε τι θέση δίνεται εκεί στους Εθνικούς. Στην αφήγηση του Κορνήλιου μαθαίνουμε ότι «σε κάθε έθνος ο άνθρωπος που έχει φόβο Θεού και κάνει ό,τι είναι σωστό είναι αποδεκτός» στον Θεό (10:35). «Στο παρελθόν, ο Θεός επέτρεψε σε όλα τα έθνη να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο» (14:16) «εν τούτοις δεν τα άφησε χωρίς κάποια ένδειξη για την ύπαρξή Του» (14:17). Υπάρχει ανάμεσα στους Εθνικούς μια λαχτάρα για τον "άγνωστο Θεό" (17:23), μια αναζήτηση για τον Θεό ο οποίος "δεν απέχει πολύ από τον καθένα μας, διότι μέσα στην θεία Του παρουσία και αγαθότητα ζούμε και υπάρχουμε" (17 : 28). Αλλά αυτό το άνοιγμα στον παγανιστικό κόσμο δεν προσδίδει θεολογική θέση σε αυτό, γιατί οι "θεοί που φτιάχτηκαν από ανθρώπινα χέρια δεν είναι θεοί" (19:26). Ο Παύλος είναι αρκετά κατηγορηματικός: "ένας ψεύτικος Θεός δεν έχει καμία ύπαρξη στον πραγματικό κόσμο" (1Κορ. 8: 4). Στην Αποκάλυψη, ένα εξαιρετικό εκκλησιολογικό βιβλίο, ο παγανισμός αναγνωρίζεται ως ψέμα (21: 8) και ως πλάνη (22:15). Από την άποψη αυτή, η Καινή Διαθήκη δεν καινοτομεί ως προς την Παλαιά Διαθήκη, όπου ο παγανισμός θεωρείται από τους προφήτες ως βδέλυγμα. Παρ' όλα αυτά, η άποψη του Αποστόλου, όπως εκφράζεται στην ομιλία του στον Άρειο Πάγο, είναι ότι οι Αθηναίοι λατρεύουν τον αληθινό Θεό χωρίς να τον αναγνωρίζουν ως τον Δημιουργό. Το πρόσωπό του δεν τους είχε αποκαλυφθεί. Με άλλα λόγια, ήταν Χριστιανοί χωρίς να το γνωρίζουν[2]. Ο Παύλος έδωσε στο Θεό τους ένα όνομα. 

Το όνομα, μαζί με τα χαρακτηριστικά του, είναι η αποκάλυψη του Θεού. Βρίσκουμε εδώ το φύτρο μιας θετικής στάσης απέναντι στον παγανισμό, που συμβαδίζει με την πλήρη άρνηση που κληρονόμησε από τον Ιουδαϊσμό. Αυτό εξηγεί γιατί, από την αρχή, η χριστιανική απολογητική είχε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Από τη μία πλευρά, οι θεοί που ταυτίζονται με εικόνες ξύλου ή πέτρας κατασκευασμένες από ανθρώπινα χέρια και θεωρούνται ως δαίμονες που πολεμούν ενάντια στον Κύριο, και από την άλλη πλευρά, διαπιστώνεται μια πιο θετική και περιεκτική στάση[3]. Η αμυντική και εχθρική προσέγγιση της χριστιανικής απολογητικής έγινε ολοένα και περισσότερο σταθερή θέση, καθώς ο δογματισμός αποκρυσταλλώθηκε σε επίσημο σώμα διδασκαλίας και καθώς η Εκκλησία και ο Χριστιανισμός ανέλαβαν μια δική τους ταυτότητα τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση και καθώς η μάχη ενάντια στην αίρεση προκάλεσε στο μυαλό των απολογητών όλων των περιόδων μια εχθρότητα στο λάθος που έφθασε σχεδόν στο μίσος. Επιπλέον, η μισαλλοδοξία των χριστιανών έναντι του άλλου θα αντανακλάται στη στάση τους απέναντι στις μη χριστιανικές θρησκείες. Ήταν περίπτωση είτε να σώσετε τον άλλο άνθρωπο είτε να τον σκοτώσετε! Μια περίεργη ιδέα για μια αλήθεια διαζευγμένη από την αγάπη!

Συνεχίζεται

Μετάφραση: Γεώργιος Η. Μπόρας


Σημειώσεις
1. ΣτΜ: Το βιβλίο αυτό η Εκκλησία ως σώμα Κυρίου, το ενέταξε στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης. Αναφέρεται στη ζωή της Εκκλησίας. Είναι ένα βιβλίο της Εκκλησίας. Τότε γιατί εκκλησιολογία; Είναι οπωσδήποτε μια σχολαστική προσέγγιση. Εισάγει την αυτονομία και αναφέρετε σε μια εκκλησία αυτονομημένη, μακράν του Κυρίου. Η εκκλησία αυτή μπορεί να είναι οποιαδήποτε εκκλησία. Δεν είναι σώμα Κυρίου αλλά άψυχο σώμα το οποίο ανατέμνει μια θρησκειολογική επιστήμη. Στην Ορθόδοξη παράδοση δεν υπήρξε συστηματικός τομέας εκκλησιολογίας ή εκκλησιολογικές πραγματείες ας πούμε. Δεν είναι δυνατό να παρουσιαστεί η Εκκλησία ως σώμα Κυρίου ή η θεολογία της, σαν αντικείμενο υπό εξέταση ή σαν ένα δόγμα ή σαν ένας θεσμός ή και ίδρυμα. Η Εκκλησία ως σώμα Κυρίου,επέλεξε κάποια βιβλία για να δώσει το στίγμα της. Η εκκλησιολογία που έρχεται ως εξωτερικόςπαρατηρητήςκαικαταγράφει τα τεκταινόμενα, τους νόμους τους κανόνες τη διοίκηση κ.τ.λ. της Εκκλησίας είναι μια εκκλησιαστικά νεκρή επιστήμη. Μια επιστήμη εξωτερική ως προς το γεγονός της Εκκλησίας ως σώματος Κυρίου. Για την Εκκλησία ως σώμα Κυρίου μπορεί να μιλήσει μόνο η Εκκλησία ως σώμα Κυρίου και ιδιαιτέρως οι Άγιοι της οι οποίοι συνιστούν και το σώμα Κυρίου. Ο λόγος τους δεν είναι λόγος για την Εκκλησιά ως σώμα Κυρίου, αλλά είναι ο ίδιος ο λόγος της Εκκλησίας ως σώμα Κυρίου, ο οποίος λόγος είναι ο λόγος του Λόγου. Αλλά και πάλι δεν μπορεί να υφίσταται λόγος περί Εκκλησίας από αυτούς που δεν συνιστούν την Εκκλησία, πολύ περισσότερο δε δεν είναι ο λόγος τους ο λόγος της Εκκλησίας ως σώματος Κυρίου. Ο χαρακτηρισμός ενός εκκλησιαστικού βιβλίου, όπου η Εκκλησία ως σώμα Κυρίου αποκαλύπτεται,  ως εκκλησιολογικού, σαφέστατα μειώνει την Εκκλησία ως σώμα Κυρίου σε λόγο περί της Εκκλησίας και δεν είναι το ίδιο. Πέραν τούτου η θεώρηση του συγκεκριμένου βιβλίου ως εκκλησιολογικού, αλλά και άλλων, ρίχνει στο κρεβάτι του παπικού Προκρούστη το γεγονός της Εκκλησίας ως σώμα Κυρίου. Η Εκκλησία παύει να υφίσταται ως σώμα Κυρίου, αυτονομείται και μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε εκκλησία όπως προείπαμε. Γίνεται έτσι ο λόγος περί της Εκκλησίας ένας λόγος σχετικός. Κάλλιστα θα μπορούσε να καταλήξει σε συμπεράσματα εντελώς διαφορετικά από αυτά που η Εκκλησία ως σώμα Κυρίου μαρτυρά για τον εαυτό της,μη αυτονομημένη. Και φυσικά αυτό το έχουμε δει. Η εκκλησιολογία, χωρίς αυστηρότατες προϋποθέσεις, είναι μια αναίρεση της Εκκλησίας ως σώματος Κυρίου. Θα λέγαμε δε ότι είναι και αχρείαστη. Στα πλαίσια μιας ακαδημαϊκής προσέγγισης θα μπορούσε να εννοηθεί, όπως προείπαμε υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Στα πεδία της εκκλησιολογίας θυσιάζουν την Εκκλησία ως σώμα Κυρίου. Είναι η τράπεζα των διαλόγων και των προδοσιών. Άλλως είναι δούρειος ίππος.


2. ΣτΜ:  Είναι εντυπωσιακή η σπουδή να απεμπολήσουμε την πίστη μας. Πραξ. 17,32-34:  Όταν όμως ήκουσαν δι' ανάστασιν νεκρών, άλλοι μεν τον ενέπαιζαν, άλλοι δε του είπαν• “θα σε ακούσωμεν και πάλιν δια το ζήτημα αυτό”. Έτσι δε, αφού είπε και ήκουσε αυτά ο Παύλος, ανεχώρησε από τον Άρειον Πάγον εκ μέσου αυτών. Μερικοί όμως άνθρωποι προσκολλήθηκαν εις αυτόν και τον ηκολούθησαν με εμπιστοσύνην και επίστευσαν στο κήρυγμά του. Μεταξύ δε αυτών ήτο και ο Διονύσιος ο Αεροπαγίτης και κάποια γυναίκα, ονόματι Δαμαρις, και μερικοί άλλοι μαζί με αυτούς.

3.  ΣτΜ: Προφανώς, κατά τον Georges Khodr, η στάση του Αποστόλου Παύλου είναι η περιεκτική. Το ζήτημα που τίθεται στα μέχρι τώρα λεγόμενα είναι ένα ζήτημα πρόσληψης. Ο στόχος είναι να αναγεννηθούν οι παγανιστές; Αυτός που οι Αθηναίοι λατρεύουν ως άγνωστο Θεό φυσικά και δεν είναι ο Κύριος για τους Αθηναίους. Θα μπορούσε όμως να γίνει. Ο Απόστολος με αυτήν την ήπια παραποίηση ή και παράφραση εισάγει τους Αθηναίους στο γεγονός της παρουσίας του Κύριου στη γη. Ο Κύριος προσέλαβε την ανθρωπινή φύση και όχι η ανθρώπινη φύση τον Κύριο. Υπάρχει, ας μας επιτραπεί η έκφραση μια πρώτη στρατηγική κίνηση του Κυρίου που ανοίγει, το θέατρο των επιχειρήσεων θα λέγαμε επηρεασμένοι από την τρέχουσα ορολογία, την περιπέτεια της σωτηρίας. Το επίστευσαν σημαίνει ότι οι πιστεύσαντες θα είναι ώριμοι να ζήσουν το μυστήριο της πρόσληψης από τον Κύριο μετανοούντες και απορρίπτοντας τα ψεύδη και το ψεύδος, ήτοι τα είδωλα και να τύχουν της αλήστου μνήμης μέτοχοι, γνωρίζοντας αυτόν που μέχρι πριν ήταν τωόντι άγνωστος. Σε καμιά περίπτωση η περιεκτική στάση του Αποστόλου Παύλου δεν ερμηνεύεται ως ανεκτικότητα ή αποδοχή ή συμψηφισμό ή συνύπαρξη του Κυρίου μετά των ειδώλων.

ΥΠΟΥΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΠΑΡΑΚΑΜΠΤΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΠΟΡΕΥΘΕΝΤΕΣ ΜΑΘΗΤΕΥΣΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΒΑΠΤΙΖΟΝΤΕΣ.... 
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΞΕΒΑΠΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΟΥΣ ΤΡΙΑΔΟΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΙΝΕΖΙΚΕΣ ΤΡΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΜΑΦΙΑΣ ΠΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ. 
ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΟ ΔΟΥΛΕΜΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ Ο ΑΝΕΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖ.