Ο Χριστός και οι Φαρισαίοι

Ποιος δεν έχει ακούσει τις επιπλήξεις του Κυρίου Ιησού στους Φαρισαίους της εποχής Του; 

Λες και δεν τα είχε με κανέναν άλλον, παρά μόνο με αυτούς! 

Γιατί όμως τους επέπληττε; Μήπως ήταν αιρετικοί; Μήπως δεν τηρούσαν τον Νόμο; 

Μήπως δεν πίστευαν στον Θεό; Μήπως δεν ήταν το Ορθόδοξο δόγμα του Ιουδαϊσμού; 

Μήπως τελικά το μόνο που έφταιγε ήταν η υποκρισία τους;

Μέσα στις σκληρές εκφράσεις του Ιησού προς τους Φαρισαίους, ο προσεκτικός μελετητής της Αγίας Γραφής, διακρίνει το ενδιαφέρον και όχι απλώς την κατάκριση. 

Την προειδοποίηση, και όχι την απειλή. Τον πόνο, και όχι τον φθόνο. 

Γιατί δεν μιλάει σε άλλους εναντίον των Φαρισαίων, ώστε να τους συκοφαντήσει ή να τους μειώσει. 

ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ μιλάει, άμεσα και κατάμουτρα. Τους ίδιους είναι που ταρακουνάει, με έντονο τρόπο, για να τους ξυπνήσει από τον μακάριο ύπνο της υποκρισίας τους. 

Τους ίδιους προειδοποιεί, για να φροντίσουν να ξεφύγουν τα μελλούμενα. Και τους λέει από πριν τα όσα θα κάνουν στο μέλλον, ώστε να τους προφυλάξει. 

Και τους προϊδεάζει, ότι το ενδιαφέρον Του προς αυτούς είναι τόσο, που θα τους στείλει προφήτες και δασκάλους, για να τους βοηθήσουν, όμως εκείνοι θα τους δολοφονήσουν. 

Και τους στέλνει γνωρίζοντας ότι θα πεθάνουν, για χάρη εκείνων των λίγων Φαρισαίων που θα πιστέψουν και θα σωθούν! Δείτε πόσο σκληρά τους μιλάει:

13. Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· για τον λόγο ότι, κλείνετε τη βασιλεία των ουρανών μπροστά από τους ανθρώπους· επειδή, εσείς δεν μπαίνετε, αλλ' ούτε τους εισερχόμενους αφήνετε να μπουν.

14. Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, κατατρώτε τα σπίτια των χηρών, κι αυτό με την πρόφαση ότι κάνετε μεγάλες προσευχές· γι' αυτό θα λάβετε μεγαλύτερη καταδίκη.

15. Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, περιτριγυρνάτε τη θάλασσα και την ξηρά, για να κάνετε έναν προσήλυτο· και όταν γίνει, τον κάνετε γιο τής γέεννας δυο φορές περισσότερο από σας.

16. Αλλοίμονο σε σας, τυφλοί οδηγοί, που λέτε: Όποιος ορκιστεί στον ναό, δεν είναι τίποτε· όποιος, όμως, ορκιστεί στο χρυσάφι τού ναού, έχει υποχρέωση.

17. Μωροί και τυφλοί, επειδή, ποιος είναι μεγαλύτερος, το χρυσάφι ή ο ναός, που αγιάζει το χρυσάφι;

18. Και: Όποιος ορκιστεί στο θυσιαστήριο, δεν είναι τίποτε· όποιος, όμως, ορκιστεί στο δώρο, που είναι επάνω σ' αυτό, έχει υποχρέωση.

19. Μωροί και τυφλοί, επειδή, τι είναι μεγαλύτερο, το δώρο ή το θυσιαστήριο, που αγιάζει το δώρο;

20. Εκείνος, λοιπόν, που ορκίστηκε στο θυσιαστήριο ορκίζεται και σ' αυτό και σε όλα που είναι επάνω σ' αυτό.

21. Και εκείνος που ορκίστηκε στον ναό ορκίζεται σ' αυτόν, και σ' εκείνον που κατοικεί μέσα σ' αυτόν·

22. και εκείνος που ορκίστηκε στον ουρανό, ορκίζεται στον θρόνο τού Θεού, και σ' εκείνον που κάθεται επάνω σ' αυτόν.

23. Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, αποδεκατίζετε τον δυόσμο, και τον άνηθο και το κύμινο· αφήσατε, όμως, τα βαρύτερα του νόμου: Την κρίση και το έλεος και την πίστη· αυτά έπρεπε να κάνετε, και εκείνα να μη τα αφήνετε.

24. Τυφλοί οδηγοί, που στραγγίζετε το κουνούπι, καταπίνετε όμως την καμήλα.

25. Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, καθαρίζετε το απέξω μέρος τού ποτηριού και του πιάτου, από μέσα όμως είναι γεμάτα από αρπαγή και ακράτεια.

26. Φαρισαίε τυφλέ, καθάρισε πρώτα το εσωτερικό τού ποτηριού και του πιάτου, για να γίνει και το εξωτερικό τους καθαρό.

27. Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, μοιάζετε με ασβεστωμένους τάφους, που απέξω μεν φαίνονται ωραίοι, από μέσα όμως είναι γεμάτοι από νεκρά κόκαλα, και από κάθε ακαθαρσία.

28. Έτσι κι εσείς: Απέξω μεν φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, από μέσα όμως είστε γεμάτοι από υποκρισία και ανομία.

29. Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, κτίζετε τους τάφους των προφητών, και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων·

30. και λέτε: Αν ήμασταν στις ημέρες των πατέρων μας, δεν θα είχαμε συμμετοχή μαζί τους στο αίμα των προφητών.

31. Ώστε, μαρτυρείτε για τον εαυτό σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες.

32. Συμπληρώσατε κι εσείς το μέτρο των πατέρων σας.

33. Φίδια, γεννήματα από οχιές, πώς θα ξεφύγετε από την καταδίκη τής γέεννας;

34. Γι' αυτό, δέστε, εγώ στέλνω σε σας προφήτες και σοφούς και γραμματείς· και απ' αυτούς θα θανατώσετε και θα σταυρώσετε, και απ' αυτούς θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας, και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη·

35. για νάρθει επάνω σας κάθε δίκαιο αίμα, που χύνεται επάνω στη γη, από το αίμα τού δικαίου Άβελ, μέχρι το αίμα τού Ζαχαρία, του γιου τού Βαραχία, που τον φονεύσατε ανάμεσα στον ναό και στο θυσιαστήριο.

36. Σας διαβεβαιώνω: Όλα αυτά θάρθουν επάνω σ' αυτή τη γενεά.

37. Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, εσύ που φονεύεις τούς προφήτες, κι εσύ που λιθοβολείς τούς απεσταλμένους σε σένα, πόσες φορές θέλησα να συγκεντρώσω τα παιδιά σου, με τον ίδιο τρόπο που η κότα συγκεντρώνει τα μικρά της κάτω από τις φτερούγες της, αλλά δεν θελήσατε;

38. Δέστε, ο οίκος σας αφήνεται σε σας έρημος.

39. Επειδή, σας λέω: Στο εξής, δεν θα με δείτε, μέχρις ότου πείτε: Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου" (Ματθαίος 23/κγ: 13-39).

Ο Χριστός και οι Φαρισαίοι (romfea.gr)

Και πάλι Τριώδιο και πάλι Τελώνης και Φαρισαίος- Υπόθεση λατρείας ορθής

Και πάλι Τριώδιο και πάλι Τελώνης και Φαρισαίος και πάλι η ορθή προσευχή και υψοποιός ταπείνωση και έλεγχος του κομπασμού και καιρός μετανοίας και διόρθωση βίου και πάλι καρδία συντετριμμένη και πάλι συντριβή των υπερηφάνων και πάλι διατριβή αγιότητας.

Λέει ο νηπτικός διδάσκαλος αββάς Ισαάκ ότι θέλει να μιλήσει για την ταπείνωση και αισθάνεται συστολή, διότι η ταπείνωση είναι αυτή η ίδια η στολή της θεότητας. Και ναι! Πράγματι. Με την ταπείνωση ο Υιός και Λόγος του Θεού ντύθηκε για να συναναστραφεί με τους ανθρώπους. Όχι μέσα σε αστραπές και βροντές και γνόφο όπως παλιά, αλλά με την χοϊκή ανθρώπινη φύση, ήρεμα. Σκήνωσε ανάμεσα μας και μοιράστηκε το ψωμί μας. Και με αυτή την ταπείνωση, ένδυμα και όχημα έπαθε, σταυρώθηκε, πέθανε και ετάφη για την σωτηρία μας.

Πώς να εισακουστούν και να εκτιμηθούν τα λόγια του αββά Ισαάκ σήμερα; Σήμερα η ταπείνωση θεωρείται ταπεινολογία, φαρισαϊσμός, αδυναμία, δειλία. Δεν διακρίνουμε την παρρησία από το θράσος, αλλά ούτε και τον εξευτελισμό και την ένοχη σιωπή από την αληθινή ταπείνωση. Η ταπείνωση στον άνθρωπο σε αντίθεση με τον ταπεινούντα εαυτόν εως γης Χριστόν,  έχει και σχήμα και ενέργεια εσωτερικά κυρίως. Κοσμεί τον μέσα άνθρωπο. Η ταπεινοσχημία όμως η οποία συνηθίζεται και στις μέρες μας, ως εύκολος και γλυκύς πειρασμός, δεν διαφέρει από αυτή την κομπαστική υπερηφάνεια που έκανε τον Φαρισαίο "άγιο" και δικαιούντα εαυτόν. Γι' αυτό και οι πραγματικά ταπεινοί είναι και δυσδιάκριτοι, αλλά και σε έναν κόσμο αυτοπροβολής και επιδεικτικής θρησκευτικότητας, καλά κρυμμένοι. Οι άγιοι όταν από τον Θεό φανερή γινόταν  η αρετή τους έφευγαν από τόπο σε τόπο, για να μην τους καταλάβει το δαιμόνιο της κενοδοξίας και άλλοι  επιδείκνυαν αχαρακτήριστες και σκανδαλώδεις συμπεριφορές για να κρύψουν την αγιότητα τους. Αυτή είναι η μεγαλειώδης ταπείνωση πού δεν χωρεί αμφισβήτηση παρά μόνο διακριτικώς θαυμασμό και σεβασμό και είναι αποκεκαλυμμένη μόνο σε αυτόν ο οποίος την ασκεί και την γνωρίζει. Είναι αυτές οι ευλογημένες ψυχές οι οποίες την φέρουν, που καταφέρνουν να ξεχνούν κάθε αρετή και να αποκλείουν ακόμα κάθε δυνατότητα σωτηρίας για τον εαυτό τους. Είναι αυτοί οι οποίοι "τρίφτηκαν" στην ορθόδοξη βιοτή και άσκηση.

Φυσικά το μόνο μήνυμα της αυριανής Κυριακής δεν είναι μόνον η ταπείνωση ως αυτοσκοπός, αλλά και το ορθόν μέσον, η ταπείνωση ως ευάρεστη στον Θεό προσευχή. Γιατί το Τριώδιο από την προσευχή δύο ανθρώπων στον Ιερό τόπο, στον ναό αρχίζει. Μας ανοίγει το Τριώδιο τα βημόθυρα του Ναού. Μας εισοδεύει στην λειτουργική ζωή. Υπόθεση του Τριωδίου είναι λοιπόν η ορθή λατρεία. Αν οι αρχαίοι προσέφεραν στο θείο θυσίες και ολοκαυτώματα, η δική μας λατρεία ορίζει μοναδική και ευάρεστη θυσία "καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην" μπροστά στον Θεό. Η ορθόδοξη λατρεία είναι θέατρον και δράμα, αλλά και "ανάμνησις" της μοναδικής ταπεινώσεως. Η Φάτνη, ο Γολγοθάς, ο Τάφος, η Ανάσταση, οι ζωντανές αποδείξεις της  Κένωσης του Θεού είναι έμπροσθεν μας και μας διδάσκουν, μας μυούν στο μυστήριο και το ήθος της ταπείνωσης, με Μυσταγωγό αυτόν τον ίδιο τον Αμνό του Θεού, τον πράο και ταπεινό τη καρδιά και εαυτόν ταπεινώσαντα και κενώσαντα εως θανάτου, θανάτου δε Σταυρού.Είναι και άσκηση πνευματική, είναι νηστεία αληθινή, είναι αρμονία ώστε ψυχή και σώμα να γίνουν όργανο ένα και μοναδικό για να αποδίδει ασταμάτητη λατρεία στον Θεό. Προσευχή λατρευτική και προσευχή βίου, ζώσα προσευχή ανθρώπου εναρμονισμένου όλου με την λατρεία του Θεού, μέσα από το ήθος, τις πράξεις, τις σκέψεις του. Γιατί το Τριώδιο είναι η αναγέννηση μας, η αναβάπτιση μας στο γνήσιο ορθόδοξο ήθος, η κλήση μας για μια αυθεντική ορθόδοξη φυσιολογία πνευματικού ανθρώπου.

Αρχίζει το Τριώδιο με αναφορά την λατρεία και καταλήγει με αναφορά στην ανάσταση, το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου. Τέρμα Τριωδίου το Πανάγιο Μνήμα. Και ο τάφος ως τερματικός σταθμός και αναφορά, είναι και αυτός σημείο μέγα. Αν δεν θάψουμε το εγώ και τα πάθη μας, δεν θα δούμε συνανάσταση με τον Χριστό. Έτσι όπως το είπε ο Κύριος. Σπόρος το θέλημα πού χρειάζεται να νεκρωθεί, κάτω, χαμηλά, ταπεινά, με αφάνεια κρυφά, στο χώμα. Γιατί αλλιώς δεν θα ξεπεταχτεί το αναστάσιμο σιτάρι. Το στοίχημα λοιπόν είναι η νέκρωση της αμαρτίας για να δούμε την Ανάσταση, νέκρωση τελωνική και όχι εντύπωση και ψευδαίσθηση φαρισαϊκή. Θέλει γενναιότητα ψυχής για να μπούμε στο Τριώδιο. Γενναιότητα να απορρίψουμε όλα αυτά που αγαπάμε και συνηθίζουμε. Να βγούμε από τον εαυτό μας. Να μονωθούμε στην έρημο, ζώντας παράλληλα την κοινωνία των ανθρώπων. Το τριώδιον είναι μια δέσμευση για επιστροφή στον Θεό Πατέρα. Είναι μια χαρά ανεκλάλητη πού βγαίνει μέσα από καμίνι θλίψης και ενδοσκόπησης. Είναι ένα κατανυκτικό πάσχα. Μια μεταμόρφωση ταπεινού σκώληκος μέσα ένα μελανοπόρφυρο κουκούλι κατάνυξης, σε αναστάσιμη ψυχή. 

Η Εκκλησία μέσα στο Τριώδιο όρισε την πυκνή λειτουργική ζωή και προσευχή. Αυτά μας προσδιορίζουν και δίνουν χρώμα και κατεύθυνση στον αγώνα μας. Ας πάρουμε την γενναία απόφαση να τα γνωρίσουμε συνειδητά για να γνωριστούμε εκ νέου με τον Θεό μας...

ππκ 27-1-2018 από παλαιότερα κηρύγματα και κείμενα 

https://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2019/02/blog-post_16.html

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΡΙΣΑΙΣΜΟ.

ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΥ, ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ.

Η αγάπη του Θεού – Η αχαριστία των ανθρώπων – Οι πνευματικοί νόμοι

     Παρά τίς τόσες ἐπαναλαμβανόμενες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρός τούς Ἰσραηλίτας καί τήν ἀκαταμάχητον προστασίαν Του κάτω ἀπό τήν Παντοκρατορικήν Του σκέπην, ὁ ἀχάριστος αὐτός λαός τοῦ Ἰσραήλ, πού μέ τήν ὅλην του στάσιν προσωποποιεῖ τήν ἀγνωμοσύνην, δέν ἀνταποκρίθηκε οὔτε εἰς τό ἐλάχιστον εἰς ἐκείνην τήν Θεϊκήν ἀγάπην.

     Θαυμάζει κανείς τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ ἀφ᾽ ἑνός, καί ἀφ᾽ ἑτέρου μένει ἔκπληκτος διά τήν περιφρόνησιν αὐτῆς τῆς Θείας προστασίας ἡ ὁποία κατήντησε τελικῶς παραφροσύνη. Δι᾽ αὐτό καί ἐπειδή οἱ ἴδιοι οἱ ἀγνώμονες Ἰουδαῖοι δέν Τόν θέλησαν, ὁ Χριστός ἀπέσυρε τήν εὔνοιάν Του καί τούς ἐγκατέλειψε εἰς τάς ἀγρίας διαθέσεις τῶν ἐχθρῶν των Ρωμαίων (70 μ.Χ.).

     Κάτι παρόμοιον συμβαίνει καί σήμερον μέ τό ἰδικόν μας ἔθνος, ἀφοῦ κι ἐμεῖς δεχώμεθα, ὅπως καί ὁ παλαιός Ἰσραήλ, τήν Χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλῶς δαψιλῶς, ἀλλά κατά κυριολεξίαν σκανδαλωδῶς. Ὅμως, παρ᾽ ὅλα αὐτά δέν προσπαθοῦμε νά βελτιωθοῦμε εἰς τήν πνευματικήν ζωήν βαδίζοντες τήν εὐλογημένην ὁδόν τῶν Eὐαγγελικῶν ἀρετῶν, τῆς Ὀρθοδόξου δηλαδή πνευματικότητος.

     Φαίνεται πώς ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι ἔχομε ἐξαλείψει ἀπό τήν συνείδησίν μας πώς ὑφίστανται καί ἐνεργοῦν καί οἱ «πνευματικοί νόμοι». Φαίνεται πώς κλῆρος καί λαός βαυκαλιζόμεθα θεωροῦντες ὅτι ἡ ἀνοχή τοῦ Θεοῦ πάντοτε θά συγκρατῇ τήν δικαιοσύνην Του. Φαίνεται πώς ἔχομε κι ἐμεῖς ἐν πολλοῖς καλλιεργήσει τήν νοοτροπίαν τῶν Ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν «Πατέρα ἔχομεν τόν Ἀβραάμ» διά νά λάβουν τήν ἀπάντησιν ἀπό τόν ἴδιον τόν Κύριον, ὅτι «Δύναται ὁ Θεός ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ» (Λουκ. γ', 8), μήπως καί ἀφυπνισθοῦν ἀπό τήν πνευματικήν των ραστώνην καί ἀναισθησίαν.

    Ἄς συνέλθωμε λοιπόν καί ἄς πάρωμε τό βλέμμα ἀπό τήν ὕλην, τήν ἁμαρτίαν καί τήν διαφθοράν, καί ἐν τῷ ἅμα ἄς εἴπωμεν: «Ἕως πότε ἡ πώρωσις, ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀναισθησία ἡ σκλήρυνσις… θά συνεχίζωνται ἔναντι τοῦ νόμου, τῆς ἀνοχῆς καί αὐτῆς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ; Ἕως πότε θά προσκρούωμε εἰς τόν νόμον Του, θά προκαλοῦμε τήν ἀνοχήν Του καί θά προσβάλλωμε τήν ἀγάπην Του; Γιατί Τόν ἐκπειράζομε, ἐμεῖς πού θά ἔπρεπε νά Τόν εὐγνωμονοῦμε καί νά Τόν διακηρύσσωμε εἰς πάντα τά Ἔθνη;»

ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ

ΑΚΤΙΝΕΣ

ΣΧΟΛΙΟ: Αυτό είναι τό Δευτερονόμιο. Γι' αυτό καί τό κήρυγμα μιλά γιά πνευματικούς νόμους. Η ασκητική ορθοδοξία γνωρίζει μόνον τά 200 κεφάλαια τού πνευματικού νόμου  τού Αγίου Μάρκου τού ασκητού. Αυτή η ορθόδοξος πνευματικότης πού οδηγεί στίς Ευαγγελικές αρετές είναι τό ορθόδοξο δευτερονόμιο πού αποκορυφώνεται στήν τήρηση τών κανόνων. Καί πιό είναι τό πρόβλημα;; Τό δευτερονόμιο καί οι κανόνες τηρούνται. Ενώ όπως μάς διδάσκει ο Παύλος ο Νόμος είναι αδύνατον νά τηρηθεί. Δόθηκε γιά νά φανερωθεί στόν άνθρωπο η αμαρτία. Η ΔΟΥΛΕΙΑ.  Η ανάμνηση τής δουλείας τής ανθρωπίνου φύσεως. Τό δευτερονόμιο είναι η βόλτα στό προαύλιο τής φυλακής. Γέννησε τόν Φαρισαίο. Γέννησε καί τό Κοράνιο. Δημιούργησε τόν κληρικαλισμό. Τόν σημερινό εβραιο-χριστιανισμό τού οικουμενισμού. Είναι τό κρυφό όπλο τών οργανώσεων μέ τό οποίο γκρέμισαν τόν ασκητικό χαρακτήρα τής ορθοδοξίας. ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΛΕΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ. ΟΥΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΣΑΣ. Αντιθέτως οι κανόνες τηρούνται χωρίς τόν Κύριο, από τούς αληθινούς καί τέλειους χριστιανούς. Ο Πνευματικός νόμος τής ορθοδοξίας έχει γιά θεμέλιό του τό ξθ' κεφάλαιο. ''Ζητών θεραπείαν, επιμέλησαι τής συνειδήσεως καί όσα σοί λέγει, ποίησον, καί ευρήσεις τήν ωφέλειαν''.
Αμέθυστος

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΥΣΕΒΙΣΜΟΥ

Πηγή: Ελληνικά και Ορθόδοξα

Κρύβουμε ένα φίδι μέσα στη καρδιά μας. Αίρεση μεγάλη, η άλλη όψη του νομίσματος που λέγεται Οικουμενισμός· λέγεται ΕΥΣΕΒΙΣΜΟΣ. Γονείς του ο φόβος και η κακία! Ερωμένη του η απιστία και τέκνο του η σκληροκαρδία. Παρατηρώ πολλούς χριστιανούς οι οποίοι πιστεύουν πραγματικά και εκκλησιάζονται. Άνθρωποι με φόβο Θεού, μα σκληροί και άκαρδοι. Άνθρωποι που θα σε κρίνουν αυστηρά με τα δικά τους κριτήρια. Είναι αυτοί που θα σε κοιτάξουν ως προδότη, όταν το μυαλό σου ξεφύγει στη Θεία Λειτουργία. Που θα σε κρίνουν αυστηρά για την εμφάνιση σου. Που θα σου δώσουν βιβλίο οδηγιών για όλη σου τη ζωή σαν να είσαι ρομπότ, μα ποτέ δε θα ρωτήσουν πως έφτασες μέχρι εδώ. 
Είναι ο γείτονας που θα σε βρίσει, η μάνα που δε θα σε αγκαλιάσει, μα θα σου κουνά τον δείκτη του χεριού της. Είναι ο πιστός που θα οδηγήσει τον παπά να γίνει υποκριτής ενώπιον Θεού και ανθρώπων για να μη τον σκανδαλίσει. Είναι αίρεση σας λέω! Θέλει τη ζωή σου. Θέλει να σου κάνει κουμάντο. Να το παίξει θεός. Σαν τον διάβολο μοιάζει ο ευσεβιστής. Δεν αποδέχεται το θέλημα του Θεού που σε έπλασε αυτεξούσιο. Θέλει να πάρει τη θέση του Θεού, για αυτό θα πέσει και θα ταπεινωθεί.

Πως θα τον καταλάβεις; Όταν θα σου κάνει έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής σου. Όταν θα σου μιλά φοβικά γιατί προσπαθεί μέσα από εσένα να καλύψει τον δικό του φόβο. Όταν δε θα τρέξει στη δύσκολη στιγμή να σε βοηθήσει. Όταν δε θα βουτήξει στη φωτιά να σε σώσει. Ο φιλεύσπλαχνος Χριστός όμως Σταυρώθηκε για εμάς! Δέχτηκε τους χλευασμούς, τα χαστούκια, τα φτυσίματα. Διαβεβαίωσε πως Εκείνος είναι το Φως που θα μας βγάλει από το σκοτάδι. Πως στο πρόσωπο του φαίνεται ο Πατήρ. Πως όπου Εκείνος εκεί και ο Πατήρ και το Άγιο Πνεύμα. Πως όποιος τον ακολουθήσει θα σωθεί. Παρότρυνε! Δε πίεσε ποτέ. Αντιθέτως Σταυρώθηκε!!!!

Αδέλφια μου η αληθινή πίστη στον Χριστό, μας ωθεί να τον βιώσουμε! Η ζωή μας ας φανερώνει Χριστό. Γνώρισμα του Θεού η αληθινή αγάπη «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» και όχι η αγάπη θεός. Ας αφήσουμε λοιπόν την αγάπη του Θεού να ξεχειλίσει μέσα μας. Να μας μεταμορφώσει. « Εντολή καινούργια σας δίνω: να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Καθώς αγάπησα εσάς, έτσι κι εσείς να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Με αυτό θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε δικοί μου μαθητές, αν αγάπη έχετε ο ένας για τον άλλο».(Ιωαν.15.9-11) «Αγαπητοί, ας αγαπούμε ο ένας τον άλλο, γιατί η αγάπη είναι από το Θεό, και καθένας που αγαπά έχει γεννηθεί από το Θεό και γνωρίζει το Θεό. Όποιος δεν αγαπά δε γνώρισε το Θεό, γιατί ο Θεός είναι αγάπη.

Με αυτό φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σ’ εμάς: με το ότι ο Θεός έχει αποστείλει στον κόσμο τον Υιό του το μονογενή, για να ζήσουμε μέσω αυτού. Σ’ αυτό συνίσταται η αγάπη: όχι στο ότι εμείς έχουμε αγαπήσει το Θεό, αλλά στο ότι αυτός μας αγάπησε και απέστειλε τον Υιό του ως ιλασμό για τις αμαρτίες μας. Αγαπητοί, αν ο Θεός έτσι μάς αγάπησε, και εμείς οφείλουμε να αγαπούμε ο ένας τον άλλο. Το Θεό κανείς ποτέ ως τώρα δεν τον έχει παρατηρήσει. αν αγαπούμε ο ένας τον άλλο, ο Θεός μένει μέσα μας και η αγάπη του μέσα μας είναι τελειοποιημένη. Με αυτό γνωρίζουμε ότι μένουμε μέσα του και αυτός μέσα μας: με το ότι από το Πνεύμα του μας έχει δώσει». (Ιωαν.4.7-13) 

Φαρισαϊσμός εναντίον Νικολαϊτισμού.

ΟΙ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ

και

Σχετίζεται άμεσα με την Χριστολογία και τα αδιάβλητα πάθη

Του Πρωτοπρεσβυτέρου  Βασιλείου Βολουδάκη

«Πορνεία ου γάμος ουδέ γάμου αρχή» (Μ. Βασίλειος)  

Η συνέχεια στην ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ
 

Εμφανίστηκε ξαφνικά, μέρα πεντηκοστής, αυτό το σκοτεινό παλιό κείμενο του πρ. Βολουδάκη ενάντια στις προγαμιαίες σχέσεις και ενάντια στον Γιανναρά, για άγνωστους λόγους. Ίσως πλησιάζουν εκλογές και ο Γιανναράς είναι η προσωπικότης ακόμη, που μπορεί να φέρει διασημότητα! Θεμέλιο της επιχειρηματολογίας ο Μ.Βασίλειος ο οποίος πάλεψε με την ειδωλολατρία στην εποχή του και η ειδωλολατρία στηρίζεται στην πορνικότητα. Και μόνον. Γι’αυτό και συμβολίζεται μέ τον Ταύρο, σύμβολο της σεξουαλικής δύναμης. ο Κύριος όμως, το Ευαγγέλιο, πολέμησε κατ’αρχάς τον Φαρισαϊσμό. Ο οποίος είχε αυτονομήσει τον Νόμο. Πίστευε πώς μπορεί ο άνθρωπος να εφαρμόσει τον Νόμο. Γιατί όμως; Διότι ο Φαρισαϊσμός είχε ανακαλύψει κάτι απάνθρωπο. Την νομιμότητα. Την νομιμοφροσύνη. Που καθιστά μάταιη την ενσάρκωση και την Σωτηρία και την Εκκλησία. Ο Φαρισαϊσμός μοίραζε και μοιράζει ακόμη πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης, πολύ πρίν εκδοθούν τα συγχωροχάρτια της παποσύνης.

Και μόνον στην συνέχεια προσέλαβε την προφητική Π.Δ. και τα απολωλότα. Τους Εθνικούς. Τους τελώνες και της πόρνες, τους Σαμαρείτες και τους Έλληνες. Απέναντι σ’αυτή την Φαρισαϊκή Εκκλησία που συγχέει την νομιμότητα με την Σωτηρία, ο Απ.Παύλος θα είναι το αιώνιο σκάνδαλο. Και δέν είναι τυχαίο πώς ο Απ.Παύλος δέν ταιριάζει ούτε στους Οικουμενιστές. Απύθμενο Ορθόδοξο θράσος, να φυλακίσουμε τον Κύριο, τον Θεό, στα όρια μίας μυστηριακής νομιμοφροσύνης, όπως ο Προτεσταντισμός τον περιόρισε στα όρια της λογικής και ο Πάπας στην αποστολική διαιώνιση, χωρίς την Αγιότητα.

Μόνον η πορνεία καταστρέφει την ανθρώπινη οντότητα; Η υπερηφάνεια, η φιλαργυρία; Πάθη που κυριαρχούν ανενόχλητα τον πρ.Βολουδάκη; Η μετάνοια ενώνει με τον Κύριο. Και μόνον. Η συναίσθηση τής αμαρτίας. Κατανοεί άραγε τις ευχές που διαβάζει; Ότι η Εκκλησία ανήκει στους Αγίους; Προσπαθεί ή είναι ήδη σωσμένος; Έχει φόβο θεού ή είναι μικρός Θεός ο ίδιος και εμείς οφείλουμε να τον φοβόμαστε;

Απο τον καρπό φαίνεται το δέντρο. Είναι απόλυτη συμβουλή καί προστασία απο τους ψευδοπροφήτες. Ποιοί είναι δηλαδή οι καρποί όλων αυτών των νόμιμων γάμων; Ή των παπάδων; Ο λαός γνωρίζει, απλώς δέν τα ανεβάζει στην συνείδηση του, ακόμη. Που είναι αυτά τα παιδιά της νομιμοφροσύνης; Τα παιδιά των Κανόνων;

Τα παιδιά του Ορθόδοξου σωλήνα; Σήμερα ζούμε ημέρες κρίσεως. Πράγματα που σε καιρό Ειρήνης μπορούσαν να υπάρχουν και να συνυπάρχουν, χρειάζονται ξεκαθάρισμα. Δέν μπορούμε πλέον να συνεχίσουμε να είμαστε παθητικοί, διότι οδηγήσαμε την ζωή σε αδιέξοδο. ΔΕΝ ΕΝΣΑΡΚΩΘΗΚΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ. ΟΥΤΕ ΙΔΡΥΣΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΙΣ ΜΩΡΟΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ΜΕΡΙΚΩΝ ΑΧΡΙΣΤΩΝ. 
Οι κανόνες που προέκυψαν από τις συνόδους προστατεύουν την Εκκλησία και τους πιστούς από την αίρεση. Τηρώντας λοιπόν τους κανόνες δεν κινδυνεύουμε από την αίρεση. Είναι σύνορα, πού καλό είναι να τα αποφεύγουμε. Δεν μπορούν οι κανόνες να μας οδηγήσουν στον Κύριο, να μάς κάνουν Χριστιανούς, δεν έχουν αυτόν τον σκοπό. ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. 

Αμέθυστος.