από τον Dardo Juan Calderón
Ένας σύγχρονος μύθος είναι αυτός της αυτοεκτίμησης και του (δήθεν) εθελοντισμού: είναι η ρήση ότι, «έχοντας πίστη» και πείθοντας τον εαυτό μου ότι «το αξίζω», αυτό που επιδιώκω θα γίνει πραγματικότητα.
«Βρες τα όνειρά σου», «ακολούθησε το κάλεσμά σου», «άκου την καρδιά σου» και όλα αυτά τα άλλα κλισέ που έχουν οδηγήσει πολλούς νέους να χτυπήσουν έναν τοίχο, πεπεισμένοι ότι μπορούν να τα καταφέρουν.
Ο Χριστιανισμός, από τον Άγιο Αυγουστίνο, έχει διδάξει την αυτοαπέχθεια (την περιφρόνηση προς τον εαυτό), και αν υπάρχει ένας καχύποπτος πυρήνας μέσα μας, αυτός είναι η καρδιά μας. Αλλά γνωρίζουμε ότι μια δόση αλήθειας κρύβει την παρωδία της αυτοβοήθειας, επειδή η αυτοαπέχθεια και η έλλειψη αυτοπεποίθησης μας κάνουν δειλούς.
Ο Ζαν-Πολ Σαρτρ προσπάθησε να σώσει την απορία μέσω της «εξαιρετικής περιφρόνησης». Δίδαξε μια ολόκληρη γενιά να απολαμβάνει το να είναι χάλια, προδότες και διεστραμμένοι. Με ένα ίχνος καθολικής σοφίας, κατάλαβε ότι δεν μπορούσαμε να είμαστε καλοί επειδή αυτό θα σήμαινε την αποδοχή της υποταγής στην ιδέα μιας φύσης και, ως εκ τούτου, μια επιβεβαίωση της ύπαρξης του Θεού. Ότι μπορούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας μόνο στο κακό, ένα κακό στο οποίο έπρεπε να βυθιστούμε συνειδητά και με στυλ.
Ας υποθέσουμε ότι ανέστρεψε το φραγκισκανικό παράδοξο της μεγαλοπρεπούς ταπεινότητας σε αγανακτισμένη αλαζονεία.
Το θέμα είναι ότι μια διάθεση, μια επιθυμία για μεγαλείο, είναι απαραίτητο συστατικό της σωτηρίας (όταν προσευχόμαστε, ζητάμε «την επιθυμία του ουρανού»), αλλά απαιτεί επίσης ένα αξιοπρεπές επίγειο πεπρωμένο.
Αυτό το πεπρωμένο δεν είναι συνήθως αυτό που επιθυμούμε στην κάπως παιδική μας φιλοδοξία, αλλά συνήθως ανταμείβεται με ένα αποτέλεσμα πιο επίπονο και όψιμο από ό,τι επιθυμούσαμε, αλλά μεγαλύτερο και πιο βαθύ από ό,τι περιμέναμε ή φανταζόμασταν.
Ένα ρεαλιστικό όραμα για το ποιοι είμαστε και τι μας περιβάλλει, με όλα τα εγγενή μας ελαττώματα, δεν θα πρέπει απαραίτητα να στερείται της επιθυμίας να είμαστε μεγαλόψυχοι μέσα σε αυτό. Ο μεγάλος παιδαγωγικός χαρακτήρας των επιθυμιών μας είναι να λάβουμε την αναγνώριση των ανθρώπων, να ακούσουμε την «κραυγή του πλήθους» (μια ευχαρίστηση που δόθηκε στον Βαραββά· στον Χριστό, το «σταύρωσον αυτόν»).
Γνωρίζουμε ότι η παραίτηση από τη μικρότητα της ύπαρξής μας είναι απαραίτητο συστατικό για να στεκόμαστε σταθερά σε στέρεο έδαφος και να αποτρέπουμε το κεφάλι μας από το να πετάγεται απότομα, αλλά το μεγαλείο αυτού που καλούμαστε να είμαστε (να γίνουμε) είναι επίσης μέρος αυτού του στέρεου εδάφους στο οποίο πρέπει να στεκόμαστε, αρκεί να τηρούμε το μέγεθος του χρέους που έχουμε συνάψει γι' αυτό.
Είναι αλήθεια ότι συχνά νιώθουμε ότι η συνηθισμένη μας ζωή, η οποία ήταν ικανή να συλλάβει μεγαλύτερα όνειρα, πεθαίνει από πλήξη σε αυτή την καλύβα σκόνης και ακινησίας στην οποία έχουμε παγιδευτεί. Είμαστε απλώς ένας από τους πολλούς στίς μυρμηγκοφωλιές που στριφογυρίζουν στη μηχανική μονοτονία της επανάληψης, η οποία, τελικά, είναι μια φρενίτιδα για να μην φτάσει πουθενά. Μια κατσαρόλα που βράζει αλλά δεν μαγειρεύει τίποτα.
Δεν έχουμε γράψει ούτε μια σελίδα δόξας, τιμής, ηρωισμού ή δραματικής αγάπης με τη ζωή μας. Εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας και προσαρμοζόμαστε σε αυτόν τον τρόπο ύπαρξης για να αποφύγουμε τον πόνο της αποτυχίας και της απόρριψης.
Όχι μόνο ο κόσμος και η ιστορία του έπαψαν να είναι μια περιπέτεια που μας περιμένει να του δώσουμε την ιδιαίτερη πινελιά που πιστεύουμε ότι μπορούμε, αλλά καταλήξαμε να λατρεύουμε/προσκυνούμε την πραγματική κατάσταση που μας καταπιέζει, το «τετελεσμένο γεγονός», στο οποίο προσπαθούμε να διατηρήσουμε την αυτοεκτίμησή μας σαν εκείνη τήν ανώνυμη μέλισσα στην κυψέλη. Αλλά ας μην ξεγελιόμαστε: γνωρίζουμε ότι το ευγενές έντομο μπορεί να είναι ή να μην είναι χωρίς καμία διαφορά.
Η αποποίηση του μεγαλείου φέρνει μαζί της την κατάρα της αυτοαποδεκτής νωθρότητας. Παρά όλες τις υποσχέσεις για ηδονή και ψυχαγωγία που διαδίδουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο σύγχρονος άνθρωπος σύντομα πεθαίνει από πλήξη και έλλειψη νοήματος σε μια ζωή που γίνεται μέτρια άνετη περισσότερο από την αναισθησία παρά από την αφθονία, και από την οποία μπορεί να σωθεί μόνο με τη χάρη της ατυχίας (της δυστυχίας). Μια κατάσταση που, όπως συμβαίνει τόσο συχνά, μπορεί να αποφευχθεί αν καταφέρουμε να ξεφύγουμε από την εμπειρία της βαθιάς αγάπης, η οποία, και στις δύο περιπτώσεις, είναι η προέλευσή της. Η
αληθινή αγάπη είναι η εγκάρδια παγίδα που αυτός ο κόσμος μαθαίνει να αποφεύγει.
Η μεγάλη διαφημιστική βιομηχανία, αφού μας γεμίζει με ταινίες και αφηγήσεις για τις προσπάθειές της να επιβάλει μια πολιτική και κοινωνική τάξη (ένα θέμα που έχει συγκινήσει τους ανθρώπους σε όλη την ιστορία και για το οποίο έχουν δώσει τη ζωή τους), καταλήγει σε ένα φρικτό «ολοκαύτωμα». Από τη Ρώμη μέχρι τα μεγάλα κινήματα του εικοστού αιώνα, περνώντας, φυσικά, μέσα από τον σκοταδισμό της μεσαιωνικής θρησκείας, η οποία, με την «καθολική» της έμπνευση που κληρονόμησε από τη Ρωμαιοκρατία (στις χειρότερες περιπτώσεις, τώρα δοκιμασμένη από τον οικουμενισμό και ανυψωμένη σε «μοναδική» θρησκεία), ενέπνευσε όλες τις επιθυμίες να επιβάλουν τυραννικά μια «ενιαία σκέψη». Τώρα εξυμνεί κοινότοπες και παράλογες προσπάθειες αφού ικανοποιήσει τις καλύτερες προθέσεις όσων δεν έχουν καταφέρει να «μεταστραφούν» πλήρως στον εγωισμό του καταναλωτισμού (αμερικανικός τρόπος ζωής), όπως οι σύγχρονες σταυροφορίες που αφορούν το περιβάλλον, την κλιματική αλλαγή, την απαγόρευση των διακρίσεων, τη διαχείριση της ρύπανσης, ακόμη και την «χριστιανική» υπεράσπιση της ζωής· μέσω των οποίων παγιδεύει εκείνες τις φτωχές ψυχές που έχουν καταφέρει να συλλάβουν τον αλτρουισμό και τη φιλανθρωπία ως τις απόλυτες αξίες που δικαιολογούν τους κινδύνους της ύπαρξης.
Οι άνθρωποι έχουν γίνει ανόητοι και έχουν σταματήσει να σκέφτονται μια κοινωνική τάξη - λόγω των σοβαρών κινδύνων που αυτό συνεπάγεται, σε σημείο που ακόμη και η σκέψη γι' αυτό τιμωρείται από το νόμο.
Πριν από λίγο καιρό, απλώς σταμάτησαν να εκφράζουν απόψεις, με τη συμβουλή του φιλελεύθερου, του αγγλικού και του μασονικού "bon goût" (καλού γούστου) - του ίδιου που μας συμβουλεύει να μην ενοχλούμε τους άλλους στο τραπέζι με αμφιλεγόμενους όρους και να φοράμε κομψά κοστούμια στους γάμους.
Αλλά η νοημοσύνη και η πίστη επιβιώνουν μόνο αν εκφράζονται δυνατά, και ακόμα καλύτερα, αν τολμήσουμε να το κάνουμε.
Ο άνθρωπος που τίθεται στην υπηρεσία του εαυτού του, ή μιας φιλανθρωπίας χωρίς υπέρβαση/υπερβατικότητα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας επιζών ή ένας υπηρέτης της επιβίωσης, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποβάθμιση της ανθρώπινης κατάστασης από το να θεωρείς τη «ζωή» ως την υπέρτατη αξία. Είναι εντελώς παράλογο και αφύσικο να θεωρούμε αυτή την αξία όταν κάποιος είναι, ακριβώς και εξ ορισμού, «θνητός».
Είναι η μεγαλύτερη απάτη του αιώνα να θεωρούμε ως υπέρτατη αξία αυτό που γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι θα χάσουμε· αυτό που είναι ανησυχητικά εύθραυστο όχι μόνο ως βιολογική ζωή, αλλά ως μια ζωή άξια να βιωθεί με μια ορισμένη ευτυχία ή τιμή - μια ευθραυστότητα του ιδανικού που, άλυτη, θα μας θέσει σε επιφυλακή απέναντι σε όλα και σε όλους, σκοτώνοντας τη συνύπαρξη. Και τολμώ να πω ότι αυτή η απο-φυσικοποίηση του θανάτου, ή της ζωής που συνεπάγεται θάνατο, είναι ο λόγος για τις ανεξήγητες αφύσικες εκφράσεις στη συμπεριφορά αυτών των επιζώντων όντων· γιατί αν υπάρχει μια συνωμοσία εναντίον του θανάτου, μια Φαουστική συμφωνία εναντίον του, αυτή είναι συνέπεια της άρνησης της φύσης.
Αν μπορώ να μεταμορφώσω μια γυναίκα σε άνδρα, τότε υπάρχει ελπίδα αθανασίας (ο Χαράρι δεν το είπε αυτό με αυτόν τον τρόπο, αλλά είναι το συμπέρασμα της μισθοφορικής υπαρξιακής-διανοητικής του θέσης).
Δεν υπάρχει ζώο πιο σκληρό και ταπεινωτικό από ένα που ανταποκρίνεται στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης (το «ευγενές θηρίο» παραδίδεται στον θάνατο). Αλλά, από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει πιο προβλέψιμο και χειριστικό ον από αυτόν.
Χωρίς να εμβαθύνουμε σε θεωρίες συνωμοσίας, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι το κοινωνικό πείραμα της πανδημίας COVID-19 υπήρξε μια συντριπτική επιτάχυνση της νοοτροπίας του «επιζώντος», απολύτως απαραίτητη για να αδειάσει το μυαλό από κάθε αξία εκτός από την ίδια την σωματική ζωή, όπως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης:
« Η καραντίνα είναι μια ιογενής μορφή του στρατοπέδου συγκέντρωσης, όπου επικρατεί η καθαρή επιβίωση [...] θυσιάζουμε πρόθυμα για την επιβίωση όλα όσα κάνουν τη ζωή να αξίζει να τη ζούμε [...] αλλά εδώ το δεσποτικό καθεστώς είναι η «ιδεολογία της υγείας» [...] Ακόμα και οι ιερείς διατηρούν κοινωνική αποστασιοποίηση και φορούν προστατευτικές μάσκες. Θυσιάζουν εντελώς την πίστη για την επιβίωση [...] Η ιολογία υποβαθμίζει τη θεολογία [...] Λόγω του ιού, η πίστη εκφυλίζεται σε φάρσα ». (Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑΣ, Byung-Chul Han). Ο σύγχρονος ήρωας πρέπει να επιβιώσει πρώτα απ’ όλα και κύρια (αυτός που πεθαίνει χάνεται και οι κακοί πεθαίνουν) και σε κάθε περίπτωση, η θυσία πρέπει να είναι σύντομη και η υγεία πρέπει να αποκατασταθεί γρήγορα. Το Χόλιγουντ μας πουλάει ηρωικούς στρατιώτες για μια εβδομάδα που μετά επιστρέφουν σπίτι. Καμία από τις δυσκολίες του Álvar Núñez Cabeza de Vaca, ο οποίος ταξίδεψε μόνος του στην Αμερική για δέκα χρόνια. Δεν υπάρχουν πια αιώνιοι έρωτες, ούτε αέναες θρησκευτικές κλήσεις. Τίποτα δεν αξίζει μια τόσο μεγάλη προσπάθεια, και κάθε προσπάθεια πρέπει να οδηγεί σε μια ανταμοιβή. (Επιστρέφοντας στο περίεργο γεγονός του φράκου, είναι ένα ρούχο σχεδιασμένο για να φέρει μετάλλια κρεμασμένα από μια κορδέλα, αναπαράγοντας το [κοντό] V της κορδέλας με το ανεστραμμένο V της ουράς του. Με κάνει να γελάω βλέποντας την κοινή αστική τάξη να δίνει στα παιδιά ρούχα σαν να επρόκειτο να λάβουν το βραβείο Νόμπελ. Πάντα πρότεινα την τσιριπά με μπότες από δέρμα πουλαριού, μια ζώνη των κάμπων της Πάμπας (λατινοαμερικανική ενδοχώρα) με σταυρωτή ματσέτα και θήκη "Πικάσο", ένα μπατάν (κοντό σακάκι) ταυρομάχου και ένα καπέλο με κοιλιά γαϊδουριού (δηλαδή φαρδύ, βαθουλωτό στο πάνω μέρος), αλλά το βρήκαν γελοίο (δεν καταλαβαίνω... γιατί αλλιώς;!). Όλες οι μάχες, όλα τα μίση και όλες οι αγάπες δεν είναι παρά μια στιγμή, αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα που διαρκεί μέ την εξαντλημένη μας δύναμη. Τίποτα δεν μπορεί να αναβάλει τη χαρά μέχρι πολύ αργά, ούτε να παρατείνει τη θυσία μέχρι να γίνει αφόρητη. Ακόμα και οι καλύτεροι δεν μπορούν να αντισταθούν, ούτε να πιστέψουν ότι η αντίσταση μπορεί να απαιτήσει μια μακροπρόθεσμη προσπάθεια. Πολύ λιγότερο μια προσπάθεια που εκτείνεται σε γενιές ή, ακόμα χειρότερα, μια ιστορική προσπάθεια, δηλαδή, ολόκληρη την ιστορία. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο ουσιαστικός αγώνας της ζωής μας, ο αγώνας του καλού ενάντια στο κακό, δεν μπορεί να γίνει κατανοητός ή αποδεκτός. Οι «μερίδες/δόσεις» είναι απαραίτητες, κατακερματισμένες μερίδες/στιγμές αγώνα και στιγμές εορτασμού, στιγμές ανάπαυλας και στιγμές συμφωνίας. Αν το κακό δεν τελειώνει ποτέ και είναι τόσο διαδεδομένο, είμαστε χαμένοι.
Πρέπει να δημιουργήσουμε την ιδέα ότι πολλά από αυτά δεν είναι τόσο κακά ώστε να μπορούμε να κάνουμε διακοπές. Ακόμα και ο Διάβολος πρέπει κάποια στιγμή να ξεκουραστεί. Αν ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι τόσο διαποτισμένος με κακία, βιαστική και αμείλικτη κακία, δεν αξίζει να ζούμε σε αυτόν!
Θα έπρεπε να είναι τρελός κάποιος για να πει, όπως η Σιμόν Βέιλ , «δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη στιγμή από τώρα για να γεννηθεί κανείς, όταν όλα έχουν χαθεί», όταν κάθε πολιτική προσπάθεια έχει περιοριστεί στην άθλια λύση των κοινοτοπιών των οποίων οι αιτίες δεν θα εξαλειφθούν ποτέ, οι οποίες θα επανεμφανιστούν και θα μας κρατήσουν βυθισμένους σε έναν φαύλο κύκλο ηλιθιότητας· εμποδίζοντας την ανθρωπότητα, δεν θα έλεγα, να αντιμετωπίσει, αλλά απλώς να «επαναπροσδιορίσει» ένα κακό σύστημα που επιβάλλεται ως ο μόνος τρόπος για να «τερματίσει τις συγκρούσεις».
«Τερματισμού χάρη στη σύμπτωση και τη συνενοχή στο κακό· σε λίγο κακό, ή σε πολύ κακό. Όπου η ίδια η θρησκεία έχει ευθυγραμμιστεί πίσω από αυτό το τεκτονικό και φιλανθρωπικό ιδανικό, εντελώς ψευδές, που δεν έχει κάνει ούτε τα προβλήματα, ούτε τις συγκρούσεις, ούτε τις αμαρτίες να εξαφανιστούν· αλλά μάλλον έχει κάνει κάποια πιο κοινότοπα και άλυτα, άλλα πιο παράλογα και άσχετα, και τις αμαρτίες πιο ποταπές και άσεμνες. Η μοίρα κάθε τι περιττού είναι να χαθεί· η καταδίκη του είναι να απομείνει το ουσιώδες».
"Τα αμόνια και τα χωνευτήρια της ψυχής σου - μήπως λειτουργούν για τη σκόνη και τον άνεμο;" (Αλφρέντο Μπουφάνο)
Μόνο η καθολική παραδοσιοκρατία απομένει. Είναι το μόνο εγχείρημα που απαιτεί αυτό το είδος πνεύματος μεγαλείου, επειδή περιλαμβάνει τη λήψη θέσης σε μια μάχη που έχει διαρκέσει από τα βάθη της ιστορίας, που ξεπερνά κατά πολύ την εποχή μας, και της οποίας το τέλος πιθανότατα δεν θα δούμε ποτέ. Δεν θα κατανοήσουμε ποτέ πλήρως το τελικό πεπρωμένο του μεγαλείου, αλλά έχει πολλά να κάνει με τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι γεννήθηκαν για τον παράδεισο. Αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο αμφισβητώντας τη μετριότητα και την παιδαριώδη φύση του να πληρώνεσαι με το βρυχηθμό του πλήθους, υπομένοντας την περιφρόνηση και τη λήθη.
Η ιστορία δεν είναι μια κούρσα εμποδίων που πρέπει να επιλυθούν και που, μόλις επιλυθούν, μας επιτρέπουν να ξεκουραστούμε. Είναι ένας συνεχής αγώνας ενάντια σε ένα μόνο εμπόδιο που δεν δίνει ανάπαυλα ή ταλαντεύσεις, που δεν κάνει συμφωνίες και δεν επιτρέπει εορτασμούς. Η ήττα είναι πιο πιθανή σε εκεχειρίες, αργίες, συμφωνίες και εορτασμούς. Ένα εμπόδιο που μεταμφιέζεται σε νέες καταστάσεις αλλά είναι πάντα το ίδιο. Που κρύβεται ή αποκαλύπτεται ανάλογα με τις δυνάμεις που αντιμετωπίζει. Που γίνεται δημόσιο ή ιδιωτικό. Succubus ή incubus.
Αυτό το κακό παραμένει το ίδιο, όχι λόγω της αρετής του, ούτε λόγω της συνέπειας και της επιμονής του, αλλά επειδή ο Εχθρός του είναι Αιώνιος και δεν του δόθηκε η ευκαιρία να πεθάνει ή να ριχτεί στη λήθη της κόλασης. Και αυτή η ιδέα, δύσκολο να κατανοηθεί, είναι καλά κατανοητή από τους εχθρούς μας, οι οποίοι έχουν δίκιο να μας υποδεικνύουν ως την αιτία κάθε διαφωνίας.
Το μεγάλο εμπόδιο είναι ο Χριστός, και η αιτία κάθε σύγκρουσης είναι ο Θεός. Χωρίς Αυτόν, ο κόσμος θα αναπαυόταν ελεύθερος στην κίνησή του προς την απώλεια: οι διαμάχες - απαλλαγμένες από μια βαθιά αιτία, είτε αυτή της στέψης του Χριστού είτε αυτή της θανάτωσής Του - με τη «λησμοσύνη του Θεού» θα ήταν απλές κακοήθεις και αηδιαστικές κοινοτοπίες (δεν το έχετε προσέξει;).
Δεν θα υπήρχαν εκατομμύρια δολοφονημένοι για μια ιδέα κοινωνικής τάξης που, όσο λανθασμένη κι αν είναι, θα έφερε μαζί της ένα συγκεκριμένο στοιχείο θυσίας που, κακό προς κακό, με κάποιο τρόπο λυτρώνει. Αλλά τώρα εκατομμύρια άνθρωποι θα ήταν θύματα για την αποκλειστική ευχαρίστηση της αφύσικης πορνείας και της εξοικονόμησης χρημάτων για ένα ταξίδι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ή για να αγοράσουν ένα καινούργιο αυτοκίνητο.
Το κακό θα απελευθερωνόταν ακόμη και από τον Σαρτρ και την πρότασή του να αμαρτήσει σε μεγάλο βαθμό. Θα κατέβαινε απαλά στην κόλαση μέσα από τα περάσματα του πεπτικού σωλήνα του Διαβόλου, στη ζεστή άνεση μιας μάζας κοπράνων που χρειάζεται πολύ χρόνο για να αποβληθεί στη μεγάλη τουαλέτα. Η θέλησή μας να αγωνιστούμε για το καλό όχι μόνο προστατεύει το υπερφυσικό πεπρωμένο των εκλεκτών, αλλά δίνει επίσης στον πιο σκληρό εχθρό μια ανθρώπινη, και επομένως εξιλεώσιμη, όψη.
Σήμερα, υπάρχει μιά παραδοσιοκρατία που, αρνούμενη τον εαυτό της, αναζητά μια λύση, μια ανακωχή, μια συμφωνία. Πιστεύει ότι δεν μπορεί πλέον να αντισταθεί, ότι αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να παραταθεί για τόσο πολύ, ότι είναι απαραίτητο να κλείσει ένας κύκλος και να ξεκινήσει ένας άλλος, ότι είναι απαραίτητο να αποδεχτούμε μια de facto κατάσταση που έχει γίνει ακίνητη και να αγωνιστούμε για τα υπόλοιπα (ας το πούμε δημοκρατία στην πολιτική σφαίρα ή «μέρος» της συνοδικής μεταρρύθμισης στη θρησκευτική σφαίρα). Θέλει διακοπές. Πιστεύει ότι πάρα πολλοί έχουν ήδη πέσει. Πιστεύει ότι δεν μπορούμε να διαιωνίσουμε την ίδια θέση. Πιστεύει ότι αυτό μας απομονώνει και μας αφήνει μόνους.
Αλλά τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την επιμονή του Θεού ή την πεισματικότητα του Διαβόλου, η μία λόγω της Τελειότητάς Του και η άλλη στην καταδίκη Του. Αυτό που μπορεί να αλλάξει στον Διάβολο είναι η στρατηγική του. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να μας κάνει να πιστέψουμε ότι μας δίνει ανάπαυλα. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να μας κάνει να πιστέψουμε ότι ζητάμε πάρα πολλά. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να μας κάνει ανόητους ή δειλούς. Ανόητους, μη αφήνοντάς μας να δούμε το κακό που έχει ριζώσει· δειλούς, νομίζοντας ότι όλα έχουν χαθεί, ενώ όλα έχουν κερδηθεί.
Ο Χριστός έχει ήδη κερδίσει, και εμείς χρειάζεται μόνο να συμμετάσχουμε στη νίκη Του, αλλά επίσης, και πάνω απ' όλα, στον Γολγοθά Του.
Αλλά δεν είναι μάχη ενάντια στο κακό, αλλά για το καλό. Η παραδοσιοκρατία είναι μια ανελέητη μάχη, από τους πρώτους αποστόλους μέχρι τους τελευταίους των εκλεκτών, για την επιβίωση της Αλήθειας στις ψυχές των πιστών, της Ολόκληρης Αλήθειας, άθικτης. Το όνειρό του και η επιθυμία του είναι να δώσει αυτή τη μάχη. Η αυτοεκτίμησή του είναι να γνωρίζει ότι είναι ικανός να δώσει μάχη επειδή η Χάρη είναι αρκετή γι' αυτόν. Η πίστη του είναι να γνωρίζει ότι η δόξα είναι βέβαιη. Η τιμή του είναι να συνεχίσει τον αγώνα των αιώνων. Να είναι σύντροφος σε όλες τις ηρωικές εκστρατείες, αληθινές και ολοκληρωμένες, και αδιάφορος για τις αδύναμες άμυνες.
Ο νυν Πάπας [Φραγκίσκος] έχει επιφέρει, με τις πράξεις του, ένα διπλό αποτέλεσμα. Από τη μία πλευρά, η αντίφασή του είναι τόσο εμφανής και η άρνησή του τόσο βαθιά που μας ωθεί να παραμείνουμε λίγο πολύ σε ειρήνη με τις προηγούμενες συνοδικές θέσεις, οδηγώντας μας να αποδεχτούμε πολύ κακό. Οι μορφές του είναι τόσο αποκρουστικές που μας κάνουν φίλους με τους εχθρούς του χθες. Μας κάνουν να πιστεύουμε ότι το να μην κινούμαστε προς ένα μεγαλύτερο κακό σημαίνει επιστροφή στο καλό. Οι ιδιοτροπίες της σχετικότητας του κακού παράγουν την οφθαλμαπάτη της κίνησης.
Από την άλλη πλευρά, η κοπρολαλία τους μας αποσπά την προσοχή. Το πρόβλημα δεν είναι η μορφή που παίρνει το κακό, ούτε η λύση που μπορούμε να επινοήσουμε εναντίον του, αλλά η ακίνητη αιωνιότητα του καλού. Στο σταθερό του σημείο. Το καλό είναι το μέτρο της δράσης μας, όχι το κακό, που εμπνέει μόνο την αντίδραση. Η αντίδραση, όσο καλή και ακριβής κι αν είναι, είναι μόνο μια ιστορική πτυχή. Ο υπολογισμός της είναι εφήμερος. Έχουμε «μεγάλους απολογητές» της θρησκείας μας, επικριτές του Φραγκίσκου, που αποκηρύσσουν το δόγμα (και μάλιστα το αρνούνται) (σκέφτομαι ένα συγκεκριμένο «καμινάντε»).
Ο Φραγκίσκος δεν είναι το μέτρο του τρόμου, ούτε η αιτία στό αποκορύφωμα της παρέκκλισης. Ούτε η επόμενη Σύνοδος είναι μάχη, αλλά μια τακτική αντιπερισπασμού. Είναι μια νέα επίθεση, εξίσου άγρια, εξίσου παράλογη, εξίσου αναποτελεσματική εναντίον του Χριστού. Ένα ακόμη χτύπημα στον Χριστό στα Πάθη. Τι ήταν χειρότερο ή πιο επώδυνο; Δεν ξέρουμε αν το μαστίγιο ή η απάθεια. Ποινική κατηγορία ή δειλή άμυνα.
Δεν είναι θέμα να φύγουμε από τον Φραγκίσκο σαν την πανούκλα, αναζητώντας ένα μικρότερο κακό. Αυτή είναι η παρηγοριά της μετριότητας, η πρόταση των ανδρείων. Όποιος αρνείται έστω και μια υπόνοια Θεού, Τον αρνείται εντελώς. Δεν πρέπει να μας τρομάζει η επερχόμενη Σύνοδος, ούτε πρέπει να γινόμαστε φίλοι με εκείνους που έχουν θάψει τη ρωμαϊκή λειτουργία, με εκείνους που έχουν συσκοτίσει τη σαφήνεια της γλώσσας μας, με εκείνους που έχουν κρύψει και αρνηθεί τις δόξες μας, με εκείνους που έχουν περιφρονήσει τους θησαυρούς μας και έχουν υποβαθμίσει το κρασί μας.
Θέλω να καταλάβετε ότι οι μάχες για τα μικρότερα κακά είναι ψευδείς, και ότι ακόμη και η μάχη ενάντια στο κακό είναι δευτερεύουσα. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή στις υποθέσεις του Θεού, δεν έχουμε το μέτρο του κακού, αλλά φτάνουμε να συλλάβουμε το μέτρο του καλού. Όσοι, σε αυτό το επίπεδο, ορίζουν τα μικρότερα κακά δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε. Ο καθολικός κανόνας είναι η τελειότητα, και αν αυτό φαίνεται υπερβολικό ή αλαζονικό, μια κάποια αλαζονική «διάκριση» εναντίον των μέτριων συνομηλίκων μας, είναι επειδή έχουμε επιλέξει το βαρετό.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ.
