Ο Ράμφος έβλεπε την ελληνική κοινωνία ως μια καθυστερημένη κοινωνία – οικονομικά, πολιτικά, πολιτισμικά - και τον Έλληνα ως μια ανώριμη προσωπικότητα, καθηλωμένο σε μια μόνιμη νηπιακότητα.
Αντί όμως να αναλύσει αυτή την υστέρηση με βάση οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές, τους πολιτικούς θεσμούς, τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, ο Ράμφος την απέδιδε στην ημιτελή Αναγέννηση του Βυζαντίου και την Τουρκοκρατία που πάγωσε περαιτέρω την είσοδο της Ελλάδας στη νεωτερικότητα.
Αυτό με τη σειρά του παρήγαγε ανώριμους ανθρώπους, χωρίς στέρεη και επεξεργασμένη εσωτερικότητα.
Οι Έλληνες ουδέποτε έγιναν άτομα – με τη δυτική, φιλοσοφική έννοια – δηλαδή αυτόνομα, συνειδητά υποκείμενα. Η δε συλλογική συμπεριφορά τους παραμένει έρμαιο των συγκυριών, διακατεχόμενη από έντονη αστάθεια και συναισθηματική μεταβλητότητα.
Ο όποιος εκσυγχρονισμός υπήρξε επιφανειακός αφού οι Έλληνες υιοθέτησαν μεν τα δυτικά καταναλωτικά πρότυπα και την τεχνολογία, αλλά ουδέποτε εσωτερίκευσαν τη δυτική ορθολογική σκέψη και πειθαρχία.
Ο κύριος υπεύθυνος για αυτό το έλλειμμα ήταν, κατά τον Ράμφο, η ελληνική οικογένεια. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς που λύνουν κάθε πρόβλημα του παιδικού, ακόμα και όταν μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να εμποδίζουν την ενηλικίωσή του.
Το αποτέλεσμα είναι οι Έλληνες να μην αναλαμβάνουν ποτέ τις συνέπειες των πράξεων τους και αργότερα να περιμένουν από το κράτος - πατερούλη να τους λύσει όλα τους τα προβλήματα, ακριβώς όπως έκαναν οι γονείς τους.
Αυτή η αφήγηση ταιριάζει γάντι στις εκσυγχρονιστικές ελίτ που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως μια απελπιστικά καθυστερημένη κοινωνία και εκείνους ως τους πεφωτισμένους ευγενείς που αναλαμβάνουν να την κάνουν Ευρώπη.
Παραφράζοντας τον Κίπλινγκ – το βάρος του εκσυγχρονιστή είναι να κάνει τον Έλληνα Ευρωπαίο.
Έτσι, ο Ράμφος δεν είχε κανένα πρόβλημα να συναναστρέφεται με τον Πέτρο Κωστόπουλο που «ξεβλάχεβε» την Ελλάδα την περίοδο που ο Σημίτης την εκσυγχρόνιζε.
Αν και οι κακές οι γλώσσες λένε ότι τον πλήρωνε αδρά για να τους «μυήσει» μαζί με την Μπαλατσινού στα μυστικά της φιλοσοφίας. Ή μάλλον, να τους "ξεβλαχέψει".
Το ότι ο Κωστόπουλος αντιπροσώπευε πολιτισμικά αυτόν τον επιφανειακό, μιμητικό, καταναλωτικό εκσυγχρονισμό που ο ίδιος στηλίτευε, ουδόλως ενοχλούσε τον «φιλόσοφο» ανατόμο των ελληνικών παθογενειών.
Εκεί όμως που ο Ράμφος έδωσε ρέστα ήταν μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2010.
Η «ανάλυσή¨του ότι η οικονομική κατάρρευση ήταν απλώς το σύμπτωμα μιας πνευματικά ανώριμης κοινωνίας που αρνείται να δει την πραγματικότητα, ταίριαζε γάντι με τις ελίτ που αναζητούσαν δικαιολογίες για φορτώσουν τη χρεοκοπία στον κόσμο.
Ήταν η «ανθρωπολογική» πλαισίωση του «μαζί τα φάγαμε» του Θ. Παγκάλου.
Η θέση του ότι ο Έλληνας αντιδρά με το άγχος του μαθητή που πιάνεται αδιάβαστος στις εξετάσεις και αντί να κάνει την αυτοκριτική του και να αναλάβει τις ευθύνες του, ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους (δανειστές, τρόικα κλπ.) ήταν η ψυχολογίστικη δικαιολόγηση όχι μόνο του αναπόφευκτου, αλλά και του ευεργετικού των μνημονίων.
Τα μνημόνια ήταν η επίπονη μεν, απαραίτητη και καθαρτική δε, υπέρβαση των πνευματικών και ψυχολογικών μας καθηλώσεων – η (ψυχαναλυτική) θεραπεία ενός ολόκληρου λαού.
Η συλλογική απαξίωση της ελληνικής κοινωνίας (πλην των ελίτ της) συνοδευόταν φυσικά, από την εξιδανίκευση της Ευρώπης, η οποία όχι μόνο δεν έφερε καμία ευθύνη για τη χρεοκοπία και τη μετέπειτα καταστροφική διαχείρισή της, αλλά ήταν εκείνη που ερχόταν να μας σώσει και ας μη όφειλε.
Πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη, ακόμη και αν αυτή διαλυθεί, φώναζε ο Ράμφος.
Πώς μετά να μη γίνει το ίνδαλμα των Μένουμε Ευρώπη, που το 2015 τρόμαξαν ότι οι λαϊκιστές θα τους υποβιβάσουν σε βαλκάνιους.
Εξίσου κοντά ήταν και στον Κυριάκο Μητσοτάκη που σήμερα θρηνεί γιατί έχασε έναν «φίλο» και «λαμπρό» Έλληνα.
Ο Μητσοτάκης, βέβαια - και η οικογένεια Μητσοτάκη εν γένει - είναι το πολιτικό ανάλογο του Πέτρου Κωστόπουλου.
Επιφανειακά σύγχρονοι και ευρωπαϊστές, αλλά στην πράξη οι πιο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι των (προνεωτερικών) πελατειακών σχέσεων που τόσο στηλίτευε ο μακαρίτης.
Ο Ράμφος θεωρούσε τις πελατειακές σχέσεις όχι μια απλή συναλλαγή, αλλά ένα παθολογικό ψυχικό συμβόλαιο ανάμεσα στον πολιτικό και τον ψηφοφόρο.
Ο πολιτικός υπόσχεται προστασία, διορισμούς, ανοχή στην παρανομία, ενώ ο ψηφοφόρος του εκχωρεί όχι μόνο την ψήφο του, αλλά και την ατομική του ευθύνη.
Μήπως όμως αυτή δεν ήταν και η σχέση του Ράμφου με τις εκσυγχρονιστικές ελίτ;
Αυτές τον έραιναν με πλούτη και τιμές – εκείνος τους αφαιρούσε με σοφιστείες την ευθύνη τους για την οικονομική και πνευματική χρεοκοπία της χώρας.
Win win, που έλεγε και μια παρεξηγημένη εκσυγχρονιστική ψυχή.
ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1LLZYmzQpj/
Οι Έλληνες ουδέποτε έγιναν άτομα – με τη δυτική, φιλοσοφική έννοια – δηλαδή αυτόνομα, συνειδητά υποκείμενα. Η δε συλλογική συμπεριφορά τους παραμένει έρμαιο των συγκυριών, διακατεχόμενη από έντονη αστάθεια και συναισθηματική μεταβλητότητα.
Ο όποιος εκσυγχρονισμός υπήρξε επιφανειακός αφού οι Έλληνες υιοθέτησαν μεν τα δυτικά καταναλωτικά πρότυπα και την τεχνολογία, αλλά ουδέποτε εσωτερίκευσαν τη δυτική ορθολογική σκέψη και πειθαρχία.
Ο κύριος υπεύθυνος για αυτό το έλλειμμα ήταν, κατά τον Ράμφο, η ελληνική οικογένεια. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς που λύνουν κάθε πρόβλημα του παιδικού, ακόμα και όταν μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να εμποδίζουν την ενηλικίωσή του.
Το αποτέλεσμα είναι οι Έλληνες να μην αναλαμβάνουν ποτέ τις συνέπειες των πράξεων τους και αργότερα να περιμένουν από το κράτος - πατερούλη να τους λύσει όλα τους τα προβλήματα, ακριβώς όπως έκαναν οι γονείς τους.
Αυτή η αφήγηση ταιριάζει γάντι στις εκσυγχρονιστικές ελίτ που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως μια απελπιστικά καθυστερημένη κοινωνία και εκείνους ως τους πεφωτισμένους ευγενείς που αναλαμβάνουν να την κάνουν Ευρώπη.
Παραφράζοντας τον Κίπλινγκ – το βάρος του εκσυγχρονιστή είναι να κάνει τον Έλληνα Ευρωπαίο.
Έτσι, ο Ράμφος δεν είχε κανένα πρόβλημα να συναναστρέφεται με τον Πέτρο Κωστόπουλο που «ξεβλάχεβε» την Ελλάδα την περίοδο που ο Σημίτης την εκσυγχρόνιζε.
Αν και οι κακές οι γλώσσες λένε ότι τον πλήρωνε αδρά για να τους «μυήσει» μαζί με την Μπαλατσινού στα μυστικά της φιλοσοφίας. Ή μάλλον, να τους "ξεβλαχέψει".
Το ότι ο Κωστόπουλος αντιπροσώπευε πολιτισμικά αυτόν τον επιφανειακό, μιμητικό, καταναλωτικό εκσυγχρονισμό που ο ίδιος στηλίτευε, ουδόλως ενοχλούσε τον «φιλόσοφο» ανατόμο των ελληνικών παθογενειών.
Εκεί όμως που ο Ράμφος έδωσε ρέστα ήταν μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2010.
Η «ανάλυσή¨του ότι η οικονομική κατάρρευση ήταν απλώς το σύμπτωμα μιας πνευματικά ανώριμης κοινωνίας που αρνείται να δει την πραγματικότητα, ταίριαζε γάντι με τις ελίτ που αναζητούσαν δικαιολογίες για φορτώσουν τη χρεοκοπία στον κόσμο.
Ήταν η «ανθρωπολογική» πλαισίωση του «μαζί τα φάγαμε» του Θ. Παγκάλου.
Η θέση του ότι ο Έλληνας αντιδρά με το άγχος του μαθητή που πιάνεται αδιάβαστος στις εξετάσεις και αντί να κάνει την αυτοκριτική του και να αναλάβει τις ευθύνες του, ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους (δανειστές, τρόικα κλπ.) ήταν η ψυχολογίστικη δικαιολόγηση όχι μόνο του αναπόφευκτου, αλλά και του ευεργετικού των μνημονίων.
Τα μνημόνια ήταν η επίπονη μεν, απαραίτητη και καθαρτική δε, υπέρβαση των πνευματικών και ψυχολογικών μας καθηλώσεων – η (ψυχαναλυτική) θεραπεία ενός ολόκληρου λαού.
Η συλλογική απαξίωση της ελληνικής κοινωνίας (πλην των ελίτ της) συνοδευόταν φυσικά, από την εξιδανίκευση της Ευρώπης, η οποία όχι μόνο δεν έφερε καμία ευθύνη για τη χρεοκοπία και τη μετέπειτα καταστροφική διαχείρισή της, αλλά ήταν εκείνη που ερχόταν να μας σώσει και ας μη όφειλε.
Πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη, ακόμη και αν αυτή διαλυθεί, φώναζε ο Ράμφος.
Πώς μετά να μη γίνει το ίνδαλμα των Μένουμε Ευρώπη, που το 2015 τρόμαξαν ότι οι λαϊκιστές θα τους υποβιβάσουν σε βαλκάνιους.
Εξίσου κοντά ήταν και στον Κυριάκο Μητσοτάκη που σήμερα θρηνεί γιατί έχασε έναν «φίλο» και «λαμπρό» Έλληνα.
Ο Μητσοτάκης, βέβαια - και η οικογένεια Μητσοτάκη εν γένει - είναι το πολιτικό ανάλογο του Πέτρου Κωστόπουλου.
Επιφανειακά σύγχρονοι και ευρωπαϊστές, αλλά στην πράξη οι πιο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι των (προνεωτερικών) πελατειακών σχέσεων που τόσο στηλίτευε ο μακαρίτης.
Ο Ράμφος θεωρούσε τις πελατειακές σχέσεις όχι μια απλή συναλλαγή, αλλά ένα παθολογικό ψυχικό συμβόλαιο ανάμεσα στον πολιτικό και τον ψηφοφόρο.
Ο πολιτικός υπόσχεται προστασία, διορισμούς, ανοχή στην παρανομία, ενώ ο ψηφοφόρος του εκχωρεί όχι μόνο την ψήφο του, αλλά και την ατομική του ευθύνη.
Μήπως όμως αυτή δεν ήταν και η σχέση του Ράμφου με τις εκσυγχρονιστικές ελίτ;
Αυτές τον έραιναν με πλούτη και τιμές – εκείνος τους αφαιρούσε με σοφιστείες την ευθύνη τους για την οικονομική και πνευματική χρεοκοπία της χώρας.
Win win, που έλεγε και μια παρεξηγημένη εκσυγχρονιστική ψυχή.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
ΝΕΟΚΑΝΤΙΑΝΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡΙΑΝΟΥΣ ΣΕ ΤΕΡΑΤΩΔΗ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΚΟΡΑΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ.ΤΕΛΙΚΑ ΔΥΟ ΓΑΙΔΑΡΟΙ ΠΑΛΕΥΑΝ ΣΕ ΞΕΝΟ ΑΧΥΡΩΝΑ. ΝΙΚΗΣΑΝ ΟΙ ΡΩΣΟΦΙΛΟΙ ΤΗΣ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΙΕΦ, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟ ΑΧΥΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΠΟΥ ΤΟ ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΝΟΥΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου