Πηγή: στοιχεία
«Ένα αεροπλάνο για να τα κυβερνά όλα;» Διαβάστε το F-35 του Joseph Henrotin, το οποίο είναι πολύ περισσότερο από ένα μαχητικό αεροσκάφος: είναι το σύμβολο της στρατηγικής εξάρτησης της Ευρώπης. Ακριβό, τεχνολογικά πολύπλοκο και στενά εξαρτημένο από το αμερικανικό οικοσύστημα, συνεχίζει να σαγηνεύει τις πρωτεύουσες της Γηραιάς Ηπείρου. Μήπως το ζήτημα της ευρωπαϊκής στρατιωτικής κυριαρχίας κρύβεται πίσω από αυτή την εμπορική επιτυχία;
Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς πιο σαφή τίτλο βιβλίου από αυτόν που επέλεξε ο Τζόζεφ Χένροτιν, αρχισυντάκτης του περιοδικού Defence and International Security . Η αναφορά στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν είναι προφανής: το διάσημο καταραμένο μαγικό δαχτυλίδι του, χάρη στο οποίο αυτός που το φοράει μπορεί να ελέγχει ανθρώπους και βασιλιάδες.
Το θέμα του βιβλίου, το αμερικανικό αεροσκάφος F-35 και η πώλησή του σε μεγάλο αριθμό κρατών, αποτελεί πλούτο πληροφοριών για όσους επιθυμούν να εκθέσουν αντικειμενικά και ολοκληρωμένα τις αδυναμίες ενός ευρωπαϊκού αμυντικού συστήματος που ονομάζεται μόνο «Ευρωπαϊκό». Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες στον στρατιωτικό τομέα ήταν σημαντική, αν όχι συντριπτική. Στην περίπτωση αυτή, δεν πρόκειται πλέον καν για εξάρτηση, αλλά για υποταγή, καθώς η ορθή λειτουργία αυτού του μηχανισμού εξακολουθεί να εξαρτάται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ακόμα και η Δανία, που δέχεται ανεπαίσθητες, συγκαλυμμένες απειλές από τις Ηνωμένες Πολιτείες για εισβολή στη Γροιλανδία, αγοράζει αυτό το περίφημο αεροπλάνο. Όταν η σχιζοφρένεια φτάνει στο απόγειο της πολιτείας...
Πετώντας κάτω από την αμερικανική σημαία
Τι κάνει, λοιπόν, αυτή τη λεγόμενη συσκευή πέμπτης γενιάς κατάλληλη για εξαγωγή; Είναι η αόρατη προστασία της από τα εχθρικά ραντάρ, η διαφημιζόμενη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας, η υποτιθέμενη ορθολογική και αποτελεσματική εφοδιαστική της... ή απλώς η πίστη σε μια μορφή αμερικανικής ασφάλισης μέσω της απόκτησής της; Πιθανώς λίγο από όλα αυτά.
Το βιβλίο αποσυναρμολογεί τα επιχειρήματα ένα προς ένα, ορθολογικά, με ακρίβεια και ψύχραιμα. Αυτή είναι η δύναμη αυτών των 198 σελίδων, ένας πραγματικός πλούτος πληροφοριών που θα προσελκύσει τόσο τους αρχάριους στον στρατό όσο και τους λάτρεις της γεωπολιτικής.
Επειδή, ενώ ένα σύστημα όπλων (ένα αεροσκάφος με μια σειρά πυραύλων, ραντάρ και αντίμετρα) από μόνο του δεν αποτελεί στρατό, είναι αναμφίβολα ένα ουσιαστικό συστατικό. Ωστόσο, όταν μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες στην προκειμένη περίπτωση, έχει έναν τρόπο να εξουδετερώσει όλο τον εξοπλισμό των συμμάχων της, τουλάχιστον εμποδίζοντάς τους να είναι λειτουργικοί σε μια ένοπλη σύγκρουση, μπορεί ακόμα να χαρακτηριστεί σύμμαχος; Αυτό καταδεικνύει την ανάγκη μιας χώρας να έχει αυτόνομες δυνατότητες για να προετοιμαστεί για τη δική της άμυνα. Αυτό δεν υπονομεύει τις συμμαχίες όταν αυτές βασίζονται σε υγιείς σχέσεις.
Το πιο εκπληκτικό πράγμα σχετικά με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, καθώς καταδεικνύει ότι αυτό το αεροσκάφος είναι ένα πραγματικό βαρέλι οικονομικών Δαναΐδων, είναι να βλέπεις έναν αυξανόμενο αριθμό ευρωπαϊκών χωρών να συνεχίζουν να αγοράζουν αυτά τα αμερικανικά αεροπλάνα (Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία, Γερμανία, Βέλγιο, Φινλανδία, Πολωνία, Ελβετία, Τσεχική Δημοκρατία, Ελλάδα και Ρουμανία) παρά την επίδειξη απώλειας της ανεξαρτησίας τους.
Το πραγματικό ερώτημα είναι τι ωθεί ορισμένα κράτη να ενδώσουν σε αυτή τη λογική που φαίνεται ασύμβατη σε έναν κόσμο όπου οι απειλές είναι πολύπλευρες, οι συμμαχίες αβέβαιες και το μέλλον αναγκαστικά λαμπρό;
Τι κάνει, λοιπόν, αυτή τη λεγόμενη συσκευή πέμπτης γενιάς κατάλληλη για εξαγωγή; Είναι η αόρατη προστασία της από τα εχθρικά ραντάρ, η διαφημιζόμενη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας, η υποτιθέμενη ορθολογική και αποτελεσματική εφοδιαστική της... ή απλώς η πίστη σε μια μορφή αμερικανικής ασφάλισης μέσω της απόκτησής της; Πιθανώς λίγο από όλα αυτά.
Το βιβλίο αποσυναρμολογεί τα επιχειρήματα ένα προς ένα, ορθολογικά, με ακρίβεια και ψύχραιμα. Αυτή είναι η δύναμη αυτών των 198 σελίδων, ένας πραγματικός πλούτος πληροφοριών που θα προσελκύσει τόσο τους αρχάριους στον στρατό όσο και τους λάτρεις της γεωπολιτικής.
Επειδή, ενώ ένα σύστημα όπλων (ένα αεροσκάφος με μια σειρά πυραύλων, ραντάρ και αντίμετρα) από μόνο του δεν αποτελεί στρατό, είναι αναμφίβολα ένα ουσιαστικό συστατικό. Ωστόσο, όταν μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες στην προκειμένη περίπτωση, έχει έναν τρόπο να εξουδετερώσει όλο τον εξοπλισμό των συμμάχων της, τουλάχιστον εμποδίζοντάς τους να είναι λειτουργικοί σε μια ένοπλη σύγκρουση, μπορεί ακόμα να χαρακτηριστεί σύμμαχος; Αυτό καταδεικνύει την ανάγκη μιας χώρας να έχει αυτόνομες δυνατότητες για να προετοιμαστεί για τη δική της άμυνα. Αυτό δεν υπονομεύει τις συμμαχίες όταν αυτές βασίζονται σε υγιείς σχέσεις.
Το πιο εκπληκτικό πράγμα σχετικά με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, καθώς καταδεικνύει ότι αυτό το αεροσκάφος είναι ένα πραγματικό βαρέλι οικονομικών Δαναΐδων, είναι να βλέπεις έναν αυξανόμενο αριθμό ευρωπαϊκών χωρών να συνεχίζουν να αγοράζουν αυτά τα αμερικανικά αεροπλάνα (Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Ολλανδία, Δανία, Νορβηγία, Γερμανία, Βέλγιο, Φινλανδία, Πολωνία, Ελβετία, Τσεχική Δημοκρατία, Ελλάδα και Ρουμανία) παρά την επίδειξη απώλειας της ανεξαρτησίας τους.
Το πραγματικό ερώτημα είναι τι ωθεί ορισμένα κράτη να ενδώσουν σε αυτή τη λογική που φαίνεται ασύμβατη σε έναν κόσμο όπου οι απειλές είναι πολύπλευρες, οι συμμαχίες αβέβαιες και το μέλλον αναγκαστικά λαμπρό;
Joseph Henrotin , Ένα αεροπλάνο για να τα κυβερνά όλα. Το F-35, Πρίσμα της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής Εξάρτησης , Le Rocher, 198 σελίδες, 16,90 €.
ΤΟ SUMMUM BONUM TOY AKINATH. H EΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ. Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΡΑΜΦΟΥ. ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΓΩ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ.
Η προσπάθεια της μετανθρωπιστικής θεωρίας να υπερβεί τον ανθρωποκεντρισμό του ανθρωπισμού, είναι ακούσια επηρεασμένη, και ανταποκρίνεται στην αποδόμηση της μεταφυσικής από τον Heidegger, στην προσπάθεια του να υπερβεί τον ανθρωποκεντρισμό και στην αντίληψη του περί τεχνολογίας.
Για να το δείξουμε αυτό, θα εστιαστώ κατ’ αρχάς στην προσπάθεια τού μετανθρωπισμού να υπερβεί τον ανθρωποκεντρισμό. Υποστηρίζω πως η προσπάθεια αυτή προέρχεται και επηρεάζεται από την αποδόμηση τής μεταφυσικής εκ μέρους τού Heidegger. Κατόπιν θα ασχοληθώ με την σχέση του μετανθρωπισμού προς την τεχνολογία. Εξετάζοντας εν συντομία την έννοια τής πηγαίας τεχνολογίας (originary technology) εισηγούμαι πως ο μετανθρωπισμός προσπαθεί να υπερβεί την από τον ανθρωπισμό υποστηριζόμενη αντίθεση ανθρώπου-τεχνολογίας, δείχνοντας πως ο άνθρωπος δεν έχει μια απλώς εργαλειακή σχέση με την τεχνολογία, αλλά είναι στενά και οντολογικά συνδεδεμένος προς την τεχνολογία. Εισηγούμαι κατόπιν πως η εννοιολόγηση αυτή προέρχεται από το ίχνος της σκέψης του Heidegger πάνω στο αντικείμενο αυτό. Το επιχείρημα αυτό απαιτεί να στραφούμε στην ανάλυση της τεχνολογίας από τον Heidegger. Ενώ οι περισσότεροι σχολιαστές εστιάζονται στην καταδικαστική κριτική του Heidegger ως προς την τεχνολογία που επιβάλλει ένα πλαίσιο στον άνθρωπο, την οποία παρουσιάζει στο «Ερώτημα περί τεχνολογίας», στο κείμενο αυτό ακολουθώ τον Don Ihde, που εισηγείται πως υπάρχει μια άλλη, ανώτερη θεώρηση περί τεχνολογίας, που βρίσκεται στα πρώιμα κείμενα του Heidegger. Επισημαίνουμε την έννοια της προ-χειρότητας/διαθεσιμότητας (Zuhandenheit) στο «Είναι και Χρόνος», που περιγράφει ένα είδος συμβιωτικής σχέσης ανθρώπου-τεχνολογίας, που είναι συστατικό στοιχείο της μετανθρωπιστικής έννοιας της πηγαίας τεχνολογίας (originary technicity). Ενώ το σημείο αυτό αποκαλύπτει πως ο μετανθρωπισμός είναι επηρεασμένος από την αποδόμηση της μεταφυσικής και έχει ομοιότητες με την θεώρηση του Heidegger περί τεχνολογίας, στρέφομαι κατόπιν στη σχέση μεταξύ ανθρωπισμού και μετανθρωπισμού, για να αποκαλύψω δυο διαφορετικές έννοιες του «μετά» στον μετανθρωπισμό, πριν εισηγηθώ πως ο μετανθρωπισμός περιέχει ένα στιλιστικό τρόπο σκέψης, που σκοπό έχει να διαλύσει τις δυαδικές αντιθέσεις του ανθρωπισμού.
Για να το δείξουμε αυτό, θα εστιαστώ κατ’ αρχάς στην προσπάθεια τού μετανθρωπισμού να υπερβεί τον ανθρωποκεντρισμό. Υποστηρίζω πως η προσπάθεια αυτή προέρχεται και επηρεάζεται από την αποδόμηση τής μεταφυσικής εκ μέρους τού Heidegger. Κατόπιν θα ασχοληθώ με την σχέση του μετανθρωπισμού προς την τεχνολογία. Εξετάζοντας εν συντομία την έννοια τής πηγαίας τεχνολογίας (originary technology) εισηγούμαι πως ο μετανθρωπισμός προσπαθεί να υπερβεί την από τον ανθρωπισμό υποστηριζόμενη αντίθεση ανθρώπου-τεχνολογίας, δείχνοντας πως ο άνθρωπος δεν έχει μια απλώς εργαλειακή σχέση με την τεχνολογία, αλλά είναι στενά και οντολογικά συνδεδεμένος προς την τεχνολογία. Εισηγούμαι κατόπιν πως η εννοιολόγηση αυτή προέρχεται από το ίχνος της σκέψης του Heidegger πάνω στο αντικείμενο αυτό. Το επιχείρημα αυτό απαιτεί να στραφούμε στην ανάλυση της τεχνολογίας από τον Heidegger. Ενώ οι περισσότεροι σχολιαστές εστιάζονται στην καταδικαστική κριτική του Heidegger ως προς την τεχνολογία που επιβάλλει ένα πλαίσιο στον άνθρωπο, την οποία παρουσιάζει στο «Ερώτημα περί τεχνολογίας», στο κείμενο αυτό ακολουθώ τον Don Ihde, που εισηγείται πως υπάρχει μια άλλη, ανώτερη θεώρηση περί τεχνολογίας, που βρίσκεται στα πρώιμα κείμενα του Heidegger. Επισημαίνουμε την έννοια της προ-χειρότητας/διαθεσιμότητας (Zuhandenheit) στο «Είναι και Χρόνος», που περιγράφει ένα είδος συμβιωτικής σχέσης ανθρώπου-τεχνολογίας, που είναι συστατικό στοιχείο της μετανθρωπιστικής έννοιας της πηγαίας τεχνολογίας (originary technicity). Ενώ το σημείο αυτό αποκαλύπτει πως ο μετανθρωπισμός είναι επηρεασμένος από την αποδόμηση της μεταφυσικής και έχει ομοιότητες με την θεώρηση του Heidegger περί τεχνολογίας, στρέφομαι κατόπιν στη σχέση μεταξύ ανθρωπισμού και μετανθρωπισμού, για να αποκαλύψω δυο διαφορετικές έννοιες του «μετά» στον μετανθρωπισμό, πριν εισηγηθώ πως ο μετανθρωπισμός περιέχει ένα στιλιστικό τρόπο σκέψης, που σκοπό έχει να διαλύσει τις δυαδικές αντιθέσεις του ανθρωπισμού.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ (ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΝΤΟΓΕΝΕΣΗ) ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Ο ΝΟΥΣ..
Λόγος στη Μεταμόρφωση του Κυρίου (Όσιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς)
Στη δημιουργία του κόσμου ο Θεός είπε: «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γεν.1, 26). Η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο εκδηλώνεται στις νοητικές του ικανότητες, στην εξουσία του πάνω στη φύση, στην ισχύ του, στην δυνατότητά του να δημιουργεί. Η ομοίωση του Θεού εκφράζεται με τις ηθικές του τελειότητες, τις πνευματικές του αναζητήσεις, τη δυνατότητα να φτάσει στην αγιότητα.
Η εικόνα και η ομοίωση του Θεού, σύμφωνα με τα οποία δημιουργήθηκαν οι πρωτόπλαστοι, εκφράζονταν πλήρως σε αυτούς, πριν από την πτώση. Η αμαρτία διέφθειρε και το ένα και το άλλο, αν και δεν τα στέρησε τελείως από τον άνθρωπο.
Στον άνθρωπο έμεινε ο νους και όλα τα άλλα, τα οποία ήταν εικόνα του Θεού. Για να τα αναπτύξουμε, όμως, πρέπει να καταβάλλουμε μεγάλες προσπάθειες, με τις οποίες αποκαθίσταται σε πολύ μικρό βαθμό αυτό που διέθεταν με πληρότητα οι προπάτορές μας. Στον άνθρωπο έμεινε, ως ένα βαθμό, η τάση του να φτάσει στο καθ΄ ομοίωση του Θεού, αν και μερικές φορές πέφτει τόσο που να μην μπορείς να τον αναγνωρίσεις.
Για να επιστραφεί στον άνθρωπο η πρωτόπλαστη εγγύτητα στον Θεό, κατέβηκε στη γη και ενσαρκώθηκε ο Υιός του Θεού. Έλαβε πάνω Του όλη την ανθρώπινη φύση, έγινε σε όλα άνθρωπος, εκτός της αμαρτίας. Ήρθε για να ανακτήσει το δημιουργηθέν κατ΄ εικόνα του Θεού κάλλος μας. Ναι μεν, ο Θεός δημιούργησε κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσή Του τον άνθρωπο, που μέχρι τότε δεν υπήρχε, και ναι μεν, ο άνθρωπος δεν συμμετείχε με κανένα τρόπο στη δημιουργία του, όμως, για την ανάκτηση της πρώτης εικόνας απαιτείται η συμμετοχή και του ίδιου του ανθρώπου. Ο άνθρωπος πρέπει να τείνει προς την τελειότητα, έτσι ώστε με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού να την αποκτήσει. Ο Κύριος έδειξε, με τη διδασκαλία Του, το δρόμο προς την τελειότητα. Με το παράδειγμά Του το έδειξε. Αυτός είναι ο δρόμος της ηθικής τελειοποίησης, της αυταπάρνησης, της ετοιμότητας για να αποβάλει κάποιος κάθε τι το αμαρτωλό. Η αμαρτία μπήκε πολύ βαθιά στην ανθρώπινη φύση, σαν να έγινε ένα με αυτήν. Ο άνθρωπος γεννιέται με τους βλαστούς της αμαρτίας και η απελευθέρωσή του από αυτήν είναι κάτι σαν πάλη με τον εαυτό του. Γι΄ αυτό, αυτή η πάλη είναι βασανιστική. Όμως, είναι αναγκαία για να πλησιάσουμε στον Θεό. Ο Χριστός εἶπε: «εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μτ 16, 24). Ο Σταυρός που πρέπει να πάρει κανείς είναι ακριβώς αυτή η πάλη με τις αδυναμίες, τα κακά και την αμαρτία μας.
Η εικόνα και η ομοίωση του Θεού, σύμφωνα με τα οποία δημιουργήθηκαν οι πρωτόπλαστοι, εκφράζονταν πλήρως σε αυτούς, πριν από την πτώση. Η αμαρτία διέφθειρε και το ένα και το άλλο, αν και δεν τα στέρησε τελείως από τον άνθρωπο.
Στον άνθρωπο έμεινε ο νους και όλα τα άλλα, τα οποία ήταν εικόνα του Θεού. Για να τα αναπτύξουμε, όμως, πρέπει να καταβάλλουμε μεγάλες προσπάθειες, με τις οποίες αποκαθίσταται σε πολύ μικρό βαθμό αυτό που διέθεταν με πληρότητα οι προπάτορές μας. Στον άνθρωπο έμεινε, ως ένα βαθμό, η τάση του να φτάσει στο καθ΄ ομοίωση του Θεού, αν και μερικές φορές πέφτει τόσο που να μην μπορείς να τον αναγνωρίσεις.
Για να επιστραφεί στον άνθρωπο η πρωτόπλαστη εγγύτητα στον Θεό, κατέβηκε στη γη και ενσαρκώθηκε ο Υιός του Θεού. Έλαβε πάνω Του όλη την ανθρώπινη φύση, έγινε σε όλα άνθρωπος, εκτός της αμαρτίας. Ήρθε για να ανακτήσει το δημιουργηθέν κατ΄ εικόνα του Θεού κάλλος μας. Ναι μεν, ο Θεός δημιούργησε κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσή Του τον άνθρωπο, που μέχρι τότε δεν υπήρχε, και ναι μεν, ο άνθρωπος δεν συμμετείχε με κανένα τρόπο στη δημιουργία του, όμως, για την ανάκτηση της πρώτης εικόνας απαιτείται η συμμετοχή και του ίδιου του ανθρώπου. Ο άνθρωπος πρέπει να τείνει προς την τελειότητα, έτσι ώστε με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού να την αποκτήσει. Ο Κύριος έδειξε, με τη διδασκαλία Του, το δρόμο προς την τελειότητα. Με το παράδειγμά Του το έδειξε. Αυτός είναι ο δρόμος της ηθικής τελειοποίησης, της αυταπάρνησης, της ετοιμότητας για να αποβάλει κάποιος κάθε τι το αμαρτωλό. Η αμαρτία μπήκε πολύ βαθιά στην ανθρώπινη φύση, σαν να έγινε ένα με αυτήν. Ο άνθρωπος γεννιέται με τους βλαστούς της αμαρτίας και η απελευθέρωσή του από αυτήν είναι κάτι σαν πάλη με τον εαυτό του. Γι΄ αυτό, αυτή η πάλη είναι βασανιστική. Όμως, είναι αναγκαία για να πλησιάσουμε στον Θεό. Ο Χριστός εἶπε: «εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μτ 16, 24). Ο Σταυρός που πρέπει να πάρει κανείς είναι ακριβώς αυτή η πάλη με τις αδυναμίες, τα κακά και την αμαρτία μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου