Συνέχεια από Δευτέρα 26 Μαίου 2025
Η ιστορία της Δύσεως. Ανάμεσα στην κοινωνία και την Ελευθερία!Τρίτη 27 Μαΐου 2025
ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (7)
Δευτέρα 26 Μαΐου 2025
Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (6)
Συνέχεια από Σάββατο 10 Μαίου 2025
Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας
Και ο καλός Bultmann, μάς ανοίγει τις κουρτίνες του μηδενός: «Το πρόβλημα με την εσχατολογία ανέκυψε απο το γεγονός ότι το αναμενόμενο τέλος του κόσμου δέν επήλθε, ο Υιός του ανθρώπου δέν εμφανίστηκε επί των νεφελών του Ουρανού και η Ιστορία συνεχίστηκε». Ας δούμε λίγο, ας γευτούμε, την διαφορά που προκύπτει απο την οργάνωση ονομάτων, που είναι η σκέψη και απο την εμπειρία, η οποία εκφράζεται σαν λόγος! ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ.
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος : (Θεολογικός 1ος-10,4), ο λόγος ότι έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, χουν λαβών απο της γής, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνεύμα ζωής και εγένετο αυτώ εις ψυχήν ζώσαν, δείχνει ότι συνυπήρχε με την ψυχή ο νούς ημών και ο λόγος. Δέν προϋπήρξε το ένα απο αυτά, ούτε προϋπέστη του ενός το άλλο (μηδέ προϋποστάντος). Σαν να ήταν τα τρία ένα συγχρόνως (ως εν όντων άμα των τριών) και σαν να δόθηκαν σ’έμάς σ’ένα πνεύμα ζωής. Διότι και ο ποιητής της εικόνος Θεός, δέν είχε ποτέ προϋπάρχον (προϋποστάν) το ένα απο τα τρία.Σάββατο 10 Μαΐου 2025
Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (5)
Συνέχεια από Πέμπτη 8 Μαίου 2025
Εσχατολογία και Φιλοσοφία της ΙστορίαςΈνας Γερμανός θεολόγος, ο Rudolf Bultmann, βρίσκεται στο κέντρο της συγχρόνου και μοντέρνας νοοτροπίας. Συνθέτει στο έργο του και την ιστορία και την εσχατολογία και την απομυθοποίηση. Θεμελιώνοντας την Βιβλική επιστήμη. Μία θεολογία η οποία απελευθερωμένη απο την Εκκλησία επικεντρώνεται στην σκέψη, δηλαδή στο διάβασμα και στην μόδα τής εποχής, στο πνεύμα τής εποχής. Ένα σημαντικό του κείμενο έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά απο τις εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, «Ιστορία και εσχατολογία» και χρησιμοποιείται επιτηδείως στα κατηχητικά του Οικουμενισμού, που έχουν γεμίσει την Ελλάδα.
Ο μεγάλος κήρυκας του προτεσταντισμού, ο Καλαιτζίδης τής Ακαδημίας Βόλου, γράφει στην εισαγωγή τού βιβλίου: Η άρνηση τού κυριολεκτικού χαρακτήρα της ανάστασης εκ μέρους τού Μπούλτμαν είναι ένα πολύ σοβαρό θεολογικό πρόβλημα αλλά εξίσου προβληματική είναι και η στάση τής καθ’ημάς θεολογίας, η οποία επικαλούμενη το πνεύμα των Πατέρων, αρνείται την σύγχρονη θεολογική συζήτηση!
Παρότι χωρίς την ανάσταση η πίστη μας μάταιη, ο οικουμενισμός νομίζει ότι διεκπεραιώνει θεολογικό, χριστιανικό διάλογο. Και θα διαλύσει ότι υπάρχει και δέν υπάρχει για να αλλάξει την θεολογική μας γλώσσα. Να την ανανεώσει. Μοιράζοντας εγχειρίδια εκμάθησης της νέας γλώσσας του Οικουμενισμού, άνευ διδασκάλου. Διότι οι οικουμενιστές πιστεύουν πώς ο λόγος των Ευαγγελίων είναι απλά ονόματα, μύθοι που δέν παραπέμπουν σε καμία πραγματικότητα. Πώς η μόνη πραγματικότης είναι η ιστορία. Και το μόνο πνευματικό κέντρο ταυτότητος το ΕΓΩ.
«Η ζωή του ατόμου είναι συνυφασμένη με την ροή των Ιστορικών γεγονότων. Η κατάσταση στην οποία το άτομο βρίσκει τον εαυτό του είναι το αποτέλεσμα όσων υπήρξαν, έπραξαν και σκέφθηκαν, το ίδιο το άτομο και άλλοι πρίν απο αυτό. Είναι αποτέλεσμα Ιστορικών αποφάσεων οι οποίες δέν μπορούν να ανακληθούν. Μόνον λαμβάνοντας υπ’όψιν αυτό το παρελθόν ο άνθρωπος μπορεί να σκέπτεται, να πράττει και να υπάρχει. Σ’αυτό συνίσταται η Ιστορικότητα της ύπαρξής του. Ο άνθρωπος δέν μπορεί να διαλέξει το σημείο από το οποίο ξεκινάει. Μπορεί όμως να θέσει στον εαυτό του έναν ορισμένο σκοπό στον οποίο επιθυμεί να φτάσει και να επιλέξει το δρόμο όπου επιθυμεί να βαδίσει; (Το γνωστό Γνωμικό Θέλημα). Μόνον σε περιορισμένο βαθμό. Διότι οι άνθρωποι εξαρτώνται απο τις περιστάσεις, και η υλοποίηση ενός σχεδίου ζωής συνεπάγεται έναν αγώνα με αντικείμενες δυνάμεις, οι οποίες πολύ συχνά είναι ισχυρότερες απο την ισχύ του ίδιου του ανθρώπου».
Εδώ εισέρχεται η Χριστιανική ή καλύτερα η Θεολογική εσχατολογία. Στο τέλος, στον σκοπό, ο οποίος είναι η Δευτέρα παρουσία και όπου η ιστορία βαδίζει αμετάκλητα και αλάθητα. Με την εσχατολογία ο άνθρωπος δίνει ενότητα και νόημα στις Ιστορικές του πράξεις, οι οποίες διαφορετικά δέν διαθέτουν. Και βρισκόμαστε πάλι στην αγκαλιά του Γερμανικού Ιδεαλισμού, και ακόμη καλύτερα, στον Ρομαντισμό της πράξης: όπως ακριβώς τήν εντοπίζει ο Γκαίτε:
«Αχ! Οι ίδιες μας οι πράξεις όμοια με τα πάθη μας φράζουν της ζωής μας την πορεία».
Πρός; Πρός την δόξα!
Και γι’αυτό ο άνθρωπος, όπως το είδαν καθαρά οι Στωϊκοί, χρειάζεται χαρακτήρα, σήμερα λέμε πρόσωπο, για να υπερπηδήσει τα εμπόδια των παθών και των πράξεων που απορρέουν απο τα ατομικά και συλλογικά και ιστορικά πάθη που μας συνθλίβουν. Και με βοηθό τον γλυκύ Ιησού, ο οποίος όλα τα αγαπά και τα φροντίζει, μπορούμε να υπερπηδήσουμε τα εμπόδια, και να τά εξελίξουμε, βάζοντας ένα λιθαράκι στήν Ιστορία, που είναι μία γέφυρα πρός την Δευτέρα Παρουσία.
Και όλα αυτά γίνονται Εφικτά, αρκεί να ελευθερωθούμε απο την παντοδυναμία του Θεού και να αρπαχτούμε στην αγάπη του, η οποία θα μας επιτρέψει να υπάρχουμε σαν υποκείμενα και όχι σαν σκλάβοι στο θέλημα Του.
Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος εγκαταλείπει την ιδέα του βιβλικού Θεού ώς απεριόριστης και αυθαίρετης θέλησης για δύναμη, που αποδομεί το ανθρώπινο υποκείμενο, το οποίο εξ’αιτίας της ελλείψεως αυτοδυναμίας και αυτοσυστασίας (Εφόσον δέν υφίσταται πλέον, αφού εγκατελείφθη ο νούς, για να μπεί στην θέση του το Εγώ) και της διχαστικής συγκρότησής του (Εγώ και οι άλλοι, άλλα θέλω και άλλα κάνω) καταλήγει να έχει σαν ουσία του το μηδέν.
Τα χαρακτηριστικά ακριβώς αυτά της σύνθλιψης, της συμμόρφωσης και της υποταγής/υπακοής του ανθρώπινου υποκειμένου ενώπιον ενός παντοδύναμου Θεού που εκμηδενίζει την ελευθερία και αυτονομία του ανθρώπου, προσδιόρισαν και τον υπαρξισμό του Χάϊντεγκερ. Τον οποίο πρέπει να εξελίξουμε με τον Ιστορικισμό ακριβώς. Διά της εσχατολογίας. Η οποία παίρνει την θέση του παλιού καλού Αγίου Πνεύματος το οποίο εχορηγείτο διά του Υιού. Διά του Ιστορικού Ιησού. Διότι, όπως λέει και ο Φλωρόφσκι, ο σύγχρονος άνθρωπος δέν ενδιαφέρεται για τα έσχατα (σήμερα πλέον δέν είναι αλήθεια, διότι όλοι, κουτσοί, στραβοί, εντρυφούν στην αποκάλυψη) λόγω του Υπαρξισμού.
Η εσχατολογία εσωτερικοποιείται ριζικά στην υπαρξιακή της επανερμηνεία. Εξαφανίζεται μέσα στην αμεσότητα των προσωπικών αποφάσεων. Τα γεγονότα της Ιστορίας επισκιάζονται απο τα γεγονότα της εσωτερικής ζωής. Γι’αυτό και εξελίσσουμε τον άνθρωπο των αποφάσεων, και του νοήματος, στον άνθρωπο της πράξης και του σκοπού. Στον επαναστάτη που αφιερώνεται μέχρι αυτοθυσίας σε έναν σκοπό. Σαν τους παλιούς καλούς Αριστερούς της κομμουνιστικής Ιδεολογίας. Αγάπα λοιπόν άνθρωπέ μου και κάνε ό,τι θές. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Ίσως δέν γίνεται εύκολα κατανοητό το γεγονός πώς όλη αυτή η ιστορία ξεκινά και επιστρέφει πάντοτε στον Καρτέσιο. Είναι ο άνθρωπος, ο οποίος θεμελίωσε την Δύση, ενάντια στην παντοδυναμία του Θεού, γεννώντας το υποκείμενο, εννοώντας όμως στήν πραγματικότητα το παντοδύναμο θεολογικό Φιλοσοφικό σύστημα του Ακινάτη, το οποίο εξαφάνισε κυριολεκτικά τον άνθρωπο.
Ο Καρτέσιος είναι ο πρώτος στοχαστής ο οποίος κατασκεύασε ένα μεταφυσικό υπόβαθρο για την Φυσική. Διότι η φύση δέν θα μπορούσε να κυριαρχηθεί χωρίς να ερευνηθεί ό,τι υπερβαίνει την Φύση. Τον ενδιαφέρει μόνον η ασφάλεια και η ευημερία. Γι’αυτό και ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι η αμφιβολία.
«Κάθε γνώση είναι ασφαλής και προφανής γνώση. Όποιος έχει αμφιβολίες γύρω απο πολλά πράγματα δέν είναι σοφότερος απο όποιον δέν τα συλλογίστηκε ποτέ». Και η ισχυρότερη πηγή αμφιβολίας είναι η ιδέα ενός παντοδύναμου Θεού. Διότι ενδεχομένως ένας παντοδύναμος Θεός να δημιούργησε τον κόσμο με τέτοιο τρόπο ώστε κατ’ανάγκη να παρανοείται απο τον άνθρωπο. Είτε δημιούργησε τον άνθρωπο έτσι ώστε κατ’ανάγκη να παρανοεί τον κόσμο.
Πρέπει λοιπόν να βρεθούν τρόποι να διασωθεί η γνώση απο την θεϊκή εξαπάτηση. Αυτός ο μοχθηρός Θεός δέν μπορεί να είναι πανάγαθος και η πηγή της αλήθειας αλλά μάλλον κάποια κακόβουλη μεγαλοφυΐα ή ένας μοχθηρός δαίμων (genius malignus), ο οποίος χρησιμοποιεί όλες τις δυνάμεις του για να μας εξαπατήσει. Πρέπει επομένως να αντιμετωπίζονται όλα τα εξωτερικά πράγματα ώς παγίδες που τοποθετεί αυτή η κακόβουλη μεγαλοφυΐα για να δελεάσει την ευπιστία μας. Εάν δέν μπορούμε λοιπόν να φθάσουμε στην αλήθεια, μπορούμε τουλάχιστον να αποφύγουμε την πλάνη με το να μήν πιστεύουμε τίποτα. Πρέπει να γίνουμε Ικανοί να αποφεύγουμε την ψευδαίσθηση σαν πραγματικότητα. Ο πρώτος Στοχασμός λοιπόν αναγνωρίζει την αμφιβολία σαν την ανθρώπινη Ικανότητα να αποφεύγουμε σφάλματα στις κρίσεις, έστω και αν αυτά τα σφάλματα προέρχονται απο έναν παντοδύναμο Θεό. Μόνον που δέν μπορούμε να αποκτήσουμε βεβαιότητα και να γίνουμε κύριοι και κάτοχοι της Φύσης. Αυτή η ικανότητα, το αρχιμήδειο σημείο για να ανατρέψουμε την εξαπάτηση αυτής της κακόβουλης μεγαλοφυΐας είναι το υποκείμενο. «Αφήστε τον να με εξαπατά όσο μπορεί, ποτέ δέν θα καταφέρει να είμαι τίποτα, ενόσω σκέπτομαι ότι είμαι κάτι, αυτή δέ η απόφανση είμαι, υπάρχω, είναι κατ’ανάγκην αληθής οποτεδήποτε τίθεται απο εμένα ή συλλαμβάνεται στον νού μου.
Έτσι λοιπόν ο μοντέρνος κόσμος παρουσιάζεται σαν μία νέα αρχή, σαν διαφωτισμός, αλλά πίσω απο αυτή τη λαμπρή αυγή του Ορθολογισμού υπάρχουν το σκοτάδι και η μυστηριώδης μορφή του παντοδύναμου Θεού! ».
Ο απόλυτος θρίαμβος του Γνωστικισμού. Και η απόλυτη απόδειξη της υπάρξεως τού Εωσφόρου. Διότι ο γνωστικισμός είχε κηρύξει τον κακό δημιουργό με απόλυτη επιτυχία και αντιμετωπίστηκε με απόλυτη επιτυχία απο την Ορθόδοξη Θεολογία, αρχής γενομένης με τον Ειρηναίο της Λυών και απο την Φιλοσοφία του Πλωτίνου. Ο Θεός της Δύσεως είναι ο Εωσφόρος και ο άνθρωπός της είναι ο επαναστατημένος γιός του Πατέρα του πολιτισμού αυτού. Αυτό είναι το υποκείμενο. Ένα οχυρό που μας προστατεύει απο τον Θεό. Αυτός ο επαναστατημένος Υιός θα αποθεωθεί στον Αντίχριστο. Αυτή η θρησκεία εισάγεται μαζικώς στην κοιμισμένη Ορθοδοξία απο τον Οικουμενισμό.
Για την Ιστορία ας υπενθυμίσουμε στους ημιμαθείς του Οικουμενισμού, πώς η πρώτη απομυθοποίηση επραγματοποιήθη απο τον Σπινόζα, με την θεολογικο-πολιτική πραγματεία του, με την οποία θέλησε να θέσει τέρμα στην ευπιστία που θεωρείται πίστη και αφήνει συνεπώς τους ανθρώπους έκθετους στην αυθαιρεσία. Κάτι που τον ώθησε στον έλεγχο των Γραφών. Η ορθολογική του μέθοδος βάζει τους προφήτες στην θέση τους σαν απλοϊκούς ηθικολόγους, χρήσιμους μόνον για την πρακτική ζωή και απορρίπτει τα θαύματα. Περιέχει όμως και την περιγραφή της ουσίας των συγχρόνων θεολόγων: Η Αγία Γραφή αφήνει πάσα ελευθερία στην λογική! Αυτή την ελευθερία της λογικής εκμεταλλεύονται μέχρι σήμερα όλοι οι Θεολόγοι που κατέστρεψαν την πίστη μας και ιδιαιτέρως οι Οικουμενιστές των παλαιών και νέων οπαδών του Ζηζιούλα.
Ο Ζηζιούλας, σαν μέγας Συνθετικός, έφτιαξε ένα Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό σύστημα στο οποίο συμπεριλαμβάνει την παντοδυναμία του Θεού, σαν παντοκράτορος, για να σώσει την Δύση απο την ατομικότητα.
Και πώς ξέφυγε ο Χριστός απο την Εκκλησία, για να δραπετεύσει και να χαθεί στην Ιστορία;. Διά τού κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Παίρνοντας μαζί του, σαν νέος προμηθέας πλέον, όχι σαν νέος Αδάμ, την φλόγα της Ιστορικής ζωής, την εσχατολογία. Θα τα δούμε στην συνέχεια.
Πέμπτη 8 Μαΐου 2025
Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (4)
Συνέχεια από Τετάρτη 7 Μαίου 2025
Και η οντολογία περιορίσθη σε μία απόδειξη της υπάρξεως του Θεού, με την λογική να θέτει, μέσω Κάντ, τα όρια της καθαρής σκέψης, να ορίζει την επικράτειά της. Το σύγχρονο έθνος της γλώσσας για το οποίο πολλά ακούμε τελευταίως περί αυτού.
Την μάχη αυτή παρακολουθήσαμε στις μέρες μας ανάμεσα στον Ζηζιούλα, τον Γιανναρά και τον Ράμφο. Ο Ζηζιούλας όμως, με την έννοια του Επισκόπου που δημιούργησε και την εσχατολογία με την οποία πέταξε έξω απο την εκκλησία τον Κύριο, μέσω της οποίας όμως σάν επίσκοπος ενυπάρχει σε κάθε πιστό σαν εικόνα του Χριστού, φαίνεται να κερδίζει στα σημεία. Ιδίως με την επικείμενη ένωση των Εκκλησιών υπό τον πάπα, που θα αναγνωρισθεί σαν προσωπική του κατάκτηση. Γι’αυτό και βιάζεται. Για να γράψει ιστορία, να προχωρήσει και να εξελίξει την φιλοσοφία της Ιστορίας της φιλοσοφίας, όπως υπέροχα περιέγραψε την υπέρτατη αυτή σύγχρονη ασθένεια ο Χέγκελ.
Ο Zeller πρώτος ισχυρίσθηκε πώς ο Σωκράτης ανακάλυψε την ιδέα της επιστήμης η οποία βρίσκεται στην βάση της φιλοσοφίας του. Δηλαδή δίδαξε πώς δέν είναι δυνατόν να ορισθεί τίποτε για ένα αντικείμενο, μέχρις ότου γίνει γνωστή η έννοια του, η καθολική και σταθερή του ουσία. Έτσι λοιπόν ο Σωκράτης ανακάλυψε ταυτοχρόνως και την επαγωγική μέθοδο. Το λογικό πέρασμα απο τις ιδιαίτερες περιπτώσεις, στο καθόλου, στην καθολικότητα. Είναι μία γνώμη η οποία στηρίχθηκε στον Αριστοτέλη, Μεταφ. Ι 6,987 b1/ XII 4,1078 b23-30/1086 b2, αλλά δέν έχει καμμία ιστορική αξία. Μόνον ο Αριστοτέλης ανέπτυξε πλήρως τις προϋποθέσεις τής δομής τής έννοιας. Θα δούμε κάτι καλύτερο στην συνέχεια.
Τον ίδιο δρόμο συνεχίζει και ο Αριστοτέλης. Οι κατηγορίες του είναι οντολογικές, δηλαδή εξαρτώνται απο μία Αρχή, το κινητό ακίνητο και σκοπό έχουν να συγκεντρώσουν το αισθητό κάτω απο την κατηγορία της ουσίας, η οποία είναι και η πρώτη του Αρχή. Να ουσιωθεί λοιπόν το αισθητό, για να φθάσει η νοημοσύνη μέχρι το ήθος του ανθρώπου. Για να υπάρχει ενότης του ανθρώπου με το Όλον. Η βασική οντολογική διαφορά δηλαδή ανάμεσα στο νοητό και στο αισθητό παραμένει για πάντα. Το αισθητό προσλαμβάνεται από το νοητό. Η φιλοσοφία του Χέγκελ είναι ένας σοφιστικός πλεονασμός, διότι με τον Αριστοτέλη ολοκληρώθηκε η ενσάρκωση του Θεού των φιλοσόφων. Δηλαδή η αλήθεια της φιλοσοφίας. Η απόρριψη του ψεύδους και της αληθοφάνειας, καί η υπέρβαση της γνώμης. Ο Πλωτίνος, ο οποίος ολοκληρώνει την Ελληνική σκέψη, αντιπαρατιθέμενος στον Χριστιανισμό, διδάσκει καθαρά την γέννηση της ατομικής ψυχής από την κοσμική ψυχή, χωρίς να αφήνει κανένα υποκειμενικό περιθώριο.
Καθιστώντας τοιουτοτρόπως τον φιλόσοφο και την φιλοσοφία, με την υποκειμενοποίηση της καθολικότητος, μαθητή άνευ διδασκάλου. Ο Χούσερλ που κλείνει την ιστορική πορεία του ιδεαλισμού, ξαναγυρίζει στην γνώμη. Στο τίποτα. Απο το οποίο είχε ξεκινήσει η ιδιοφυΐα των Ελλήνων. Ο προτεσταντισμός που προέκυψε απο την πορεία αυτής της αποθεώσεως του Εγώ, δέν λογάριασε ποτέ του την Θεοτόκο. Το κλειδί της ενανθρωπήσεως του Κυρίου και της Σωτηρίας μας. Επειδή ο Αυγουστίνος την είχε ήδη αντικαταστήσει με τις προσευχές τής μητέρας του.
Η σημερινή αίρεση που οδηγεί με ταχύτητα στον Αντίχριστο, ξεκίνησε απο την αθώα παραδοχή πώς ο Κύριος μπήκε στην ιστορία και άρα επιβάλλεται να τον κρίνουμε με τα κριτήρια της Ιστορίας. Αυτή είναι η Βιβλική Θεολογία! Και που στηρίζεται αυτή η πλάνη για να πείσει και τους καλύτερους; Στο ίδιο το Ευαγγέλιο.
Σήμερα και στην πολιτική και στην θεολογία πραγματοποιείται το όραμα της θεανθρωπότητος του Σολόβιεφ, υιοθετημένο και απο τους καθολικούς και απο τους προτεστάντες, γιατί είναι το πρωτότοκο παιδί τους. Πραγματοποιείται διότι το επέβαλλαν με λύσσα οι Ρώσοι θεολόγοι της διασποράς, πείθοντας ακόμη και τους καλύτερους Έλληνες, με την σύνθεση κομμουνισμού και Χριστιανισμού που γκρέμισαν τα τείχη της Εκκλησίας, βάζοντας στή θέση της την Σύναξη ή το Sobornost, που είναι ο σύγχρονος ορισμός της Εκκλησίας κατά τον Κάλλιστο Γουέαρ.
Η Γερμανική επιδρομή κατά της Εκκλησίας, διά της εσχατολογίας και της φιλοσοφίας της Ιστορίας στηρίζεται σε δύο αποτυχίες υποτίθεται. Σε μία του Χριστού και σε μία των Χριστιανών. Στο άδοξο τέλος του Κυρίου διά του Σταυρού και στην αποτυχημένη αναμονή των πρώτων Χριστιανών, της ενδόξου παρουσίας. Στηρίζεται και στην πεποίθησί τους ότι μπορούν να διορθώσουν αυτές τις αποτυχίες. Διά της εσχατολογίας της Ιστορίας. Η οποία διορθώνει και τις δύο αποτυχίες. Αντικαθιστώντας τον ταπεινό Χριστό, ο οποίος έλαβε μορφήν δούλου για την Σωτηρία μας, με τον Χριστό της δόξης, της δευτέρας παρουσίας και την αναμονή των Χριστιανών με το νόημα της Ιστορίας. Η οποία ιστορία κατευθύνεται πρός το αίσιο τέλος. Έτσι ώστε κάθε φορά που παρεκκλίνει, κάποιος Βασιλεύς Μεσσίας να αναλαμβάνει την επιστροφή στην Βασιλική οδό, στο σωστό νόημά της.
Νέοι προσκυνητές ετοιμάζονται, για να σώσουν την ανθρωπότητα μέχρι το αίσιο τέλος. Χωρίς να υπολογίζουν τις λεπτομέρειες. Τα εκατομμύρια των νεκρών που κόστισαν ήδη στην ανθρωπότητα, η πυρηνική ενέργεια και τα ταξείδια στην Σελήνη.
Σήμερα οι περισσότεροι χριστιανοί, βουτηγμένοι στην απιστία και μόνον κατ’όνομα Χριστιανοί ακούνε αλλά δέν καταλαβαίνουν και βλέποντες βλέπουν αλλά δέν κατορθώνουν να ιδούν επαχύνθη η καρδιά μας και βαριακούμε και κλείνουμε τα μάτια μας, μήν τυχόν και μετανοήσουμε και επιστρέψουμε και θεραπευθούμε. Γι’αυτό και περιμένουμε σημεία και τέρατα, καταστροφές και επιδημίες για να αποφασίσουμε. Ξεχνώντας πώς ο Κύριος της δευτέρας παρουσίας, της δόξης, θα παραλάβει τους αληθινούς πιστούς, όχι τους ψεύτικους. Και οι αληθινοί πιστοί, πιστεύουν τον ταπεινό Χριστό, τον Α της Εκκλησίας, αυτόν που μας ελευθέρωσε θανάτω θάνατον πατήσας. Τί αξία έχει να αγαπάμε αυτούς που μας αγαπούν; Και να πιστεύουμε ανάμεσα στους σεισμούς και τους καταποντισμούς;
Τετάρτη 7 Μαΐου 2025
Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (3)
Συνέχεια από Δευτέρα 5 Μαίου 2025
Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας.
«Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, μας φωτίζει ο Χέγκελ, δέν ρώτησαν όλες τις ερωτήσεις που είναι απαραίτητες και αποφασιστικές για την ζωή τής συνειδήσεώς μας. Έτσι οι υπέρτατες αποφάσεις εξηρτώντο απο εξωτερικούς παράγοντες. Και δέν κατόρθωσαν να σχηματίσουν ατομική συνείδηση, την αποκορύφωση της αποφάσεως. Περιορίστηκαν στα σημεία και στις προφητείες.
Ο άνθρωπος πρίν απο τον Χριστό δέν ήταν ακόμη μία προσωπικότης πλήρως ανεξάρτητη και απείρως ελεύθερη, και το πνεύμα του δέν είχε ελευθερωθεί μέχρι να γίνει ο εαυτός του, μέχρι να ολοκληρώσει την προσωπική του οντότητα!
Η ελευθερία αυτή επιτυγχάνεται με την εισβολή του Χριστιανισμού στον Εθνικό κόσμο. Με την παρέμβαση της Χριστιανικής Αρχής η Γή παρεδόθη στο πνεύμα, ο κόσμος έγινε κάτι στρογγυλό και οι Ευρωπαίοι τον διέπλευσαν απο άκρη σ’άκρη. Ο Χριστιανικός κόσμος είναι ένας κόσμος της Ολοκληρώσεως διότι η Αρχή πραγματοποιήθηκε και μ’αυτόν τον τρόπο ολοκληρώθηκε και το τέλος των ημερών. Μόνον ο Χριστιανικός Θεός είναι αληθινά πνεύμα και ταυτοχρόνως άνθρωπος, ενώ η πνευματική ουσία γίνεται υποκείμενο μίας ιστορικής ατομικότητος (το καθόλου γίνεται υποκείμενο. Όπως πρώτος το δίδαξε ο Αυγουστίνος στις εξομολογήσεις). Μ’αυτόν τον τρόπο, η ενότης του Θείου και του ανθρωπίνου μετεφέρθη και έφτασε στην συνείδηση (το Εγώ, το υποκείμενο) και κατέστη δυνατή στον άνθρωπο (η ενότης), σαν εικόνος του Θεού, η επανένωση, η καταλλαγή (που λέει και ο Φλωρόφσκι).
Αυτή η αρχή συνιστά τον πυρήνα του κόσμου πλέον, διότι αυτός ο τελευταίος περιστρέφεται γύρω του καθώς μέχρις εδώ και απο εδώ προοδεύει η Ιστορία. Η ιστορία του Χριστιανισμού είναι το ξεδίπλωμα της απείρου δυνάμεως της ελευθέρας βουλήσεως, της αποφάσεως. Η οποία ελεύθερη Βούληση φτάνει με τον Χριστιανισμό στην ολοκλήρωσή της.Έτσι το Ευρωπαϊκό πνεύμα, (ενώ με τον Λούθηρο το περιεχόμενο τής Χριστιανικής πίστης δινόταν απο την αποκάλυψη, απο τις Γραφές), με την Γαλλική Επανάσταση και διά του Ρουσσώ, απέκτησε το περιεχόμενο της ιδίας βουλήσεως». Karl Lowith «Από τον Χέγκελ στον Νίτσε», πρώτο μέρος, πρώτο κεφάλαιο!
Όπως βλέπουμε λοιπόν Λουθηρανοί, διαφωτιστές και Ρώσοι θεϊστές, διεκδικούν την Ορθοδοξία έναντι όλων των άλλων, χωρίς να υποπτεύονται ότι δέν είναι Ορθόδοξοι. Η Ορθοδοξία βρίσκεται αλλού. Μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα.«Ο Χέγκελ λοιπόν αξιολόγησε τον Χριστιανισμό σαν την απόλυτη θρησκεία και πάνω σ’αυτή την αξιολόγηση στήριξε την τελική σύσταση της Ιστορίας που κατασκεύασε, διότι σύμφωνα με την αξιολόγηση αυτή η πίστη των Χριστιανών είναι εσχατολογική και με τον Χριστό πραγματοποιήθηκε το τέλος και η ολοκλήρωση όλων των εποχών. Έτσι λοιπόν επειδή ο Χέγκελ εισήγαγε την Χριστιανική αναμονή του τέλους του κόσμου, στο ίδιο το γίγνεσθαι του κόσμου και την απολυτότητα της Χριστιανικής πίστεως στην νοηματοδότηση της Ιστορίας, γι’αυτό και κατανοεί τον Χριστιανισμό τελικώς σαν την ολοκλήρωση της Αρχής. Η ιστορία της «έννοιας», λοιπόν ολοκληρώνεται με τον Χέγκελ διότι κατανοεί όλη την ιστορία, αφού την όρισε «μέχρις εδώ και απο εδώ», σαν την ολοκλήρωση όλων των εποχών όλου του χρόνου. Και δέν υπάρχει καμμία αντίφαση στο γεγονός πώς το εμπειρικό γίγνεσθαι, το οποίο είναι χωρίς αρχή και επομένως χωρίς εποχές, επεκτείνεται περαιτέρω χωρίς αρχή και τέλος».
Έτσι λοιπόν με τον Χέγκελ ακόμη και το καθόλου μεταμορφώνεται σε υποκείμενο. Γεννώντας τις τόσες ιδεολογίες που κατασπαράσσουν μέχρι σήμερα την σάρκα τής ανθρωπότητος. Και η μοντέρνα σκέψη και φιλοσοφία άρχισε τις ταυτότητες, ξαναγυρίζοντας τον άνθρωπο στην πρωτόγονη αδιαφοροποίητη εποχή!Η μοντέρνα φιλοσοφία κλείνει τρόπον τινά, με τον όρο χθές. Ο οποίος περιέχεται, είναι ο κεντρικός πυρήνας, της ενασχόλησής της με την Ιστορία. Δέν βγήκε τόσο καθαρά στην επιφάνεια το χθές που κρυβόταν πίσω απο τον ιστορικισμό, διότι η Ιστορία αυτή κατάγεται απο τον Αυγουστίνο και περιέχει το ΕΓΩ, είναι τρισδιάσταση. Καλύπτεται πίσω απο το μέγιστο γεγονός του «γεγονότος», την απόκτηση συνειδήσεως, δηλαδή της ίδιας της ιστορικότητος, κάτι που γέννησε τελικώς τον υπαρξισμό. Και εξέβαλλε ολοκληρωτικώς εκτός των τειχών της συνειδήσεως την «αιωνιότητα».
Η μοντέρνα σκέψη αντίθετα απο ότι πιστεύεται, ταύτισε την πίστη με την γνώση. Πιστεύω σ’αυτό που γνωρίζω. Ή μάλλον σ’αυτό που ξέρω. Βασιζόμενη ξανά στην εισαγωγή του Εγώ στην πνευματική ζωή εκ μέρους του Αυγουστίνου.Η σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη λοιπόν ξεκινά με το αυριανό πρόβλημα, όχι με το πρόβλημα του αύριο. Διότι η σημασία του χρόνου στο αυριανό ακριβώς πρόβλημα, είναι διαφορετική, καθώς δέν περιέχει το σήμερα! Η απώλεια του σήμερα, συνδέεται με την μετάλλαξη της έννοιας της χρονικότητος (δηλαδή της συνειδήσεως της βιωμένης χρονικότητος). Στην θέση της εισήλθε το συναίσθημα του ανήκουστου, που κέρδισε μία νέα διάσταση στην σημερινή φιλοσοφία.
Αυτό το ανήκουστο πήρε την θέση του θαυμαστού που κυριαρχούσε απο τον Μεσαίωνα ακόμη της Δύσεως. Αυτό που δέν είναι δυνατόν να ακουστεί, το μή-ακουστό, χάθηκε απο την σφαίρα του αύριο, καθώς χάθηκε και το τίποτα, το μηδέν. Το όλον (τα πάντα), έγινε ανήκουστο. Ο προγραμματισμός, είναι μία σημερινή φιλοσοφία η οποία δέν έχει καμμία σχέση με το σήμερα, η οποία συστήνει τα σημερινά θεμέλια της φιλοσοφίας της Ιστορίας της φιλοσοφίας, μέσω της σφαίρας του ρίσκου. Έτσι σήμερα το ρίσκο δέν ανήκει πλέον στην προβλεπόμενη, εν πολλοίς, φιλοσοφία του γίγνεσθαι, αλλά στο απρόβλεπτο μίας φιλοσοφίας της υπάρξεως.Μία φιλοσοφία της υπάρξεως σήμερα είναι αδιανόητη λόγω της επικινδυνότητος του ρίσκου που ενέχει, διότι είναι η απώλεια κάθε λόγου υπάρξεως, η ανάδυση της δωρεάς, που καλύπτει όλον τον κόσμο της περασμένης σκέψης που υπολογίζεται σαν μία αναπόφευκτη ανάπτυξη μίας γνώσεως που θα είχε δοθεί μία φορά για πάντα. Αυτή η έννοια, μια φορά για πάντα, έχασε την παλιά της σημασία και μέ το ‘για πάντα’ ξεχωρίζει απο την έκφραση ‘μια φορά’ και αποκτά μια ανεξαρτησία που φαντάζει ανήκουστη!
Το ‘μια φορα’ και το ‘για πάντα’, αποφεύγονται απο την σημερινή σκέψη, διότι το ρίσκο στο οποίο εκθέτει η ένωσή τους είναι δυσβάσταχτο.Ακόμη και ο Πάπας είχε δηλώσει «Ανάμεσα στα δικαιώματα του ανθρώπου υπάρχει και εκείνο, να λατρεύει τον Θεό σύμφωνα με τον κανόνα που η συνείδηση του θεωρεί σωστό». Αυτή η απομυθοποίηση λοιπόν εισέρχεται μέσω του πάπα και στην σφαίρα του Οικουμενισμού και εξαπλώνεται παντού!
Το ρίσκο του λάθους μεταμορφώνεται στο λάθος του ρίσκου ενός αβάσταχτου ορισμού της αλήθειας. Ο ορισμός της αλήθειας σήμερα μπήκε σε παρένθεση, για να μήν διατρέξουμε τον κίνδυνο να μήν την συναντήσουμε.Σήμερα ζούμε την εκπόρνευση του λογικού, του νοητού, στο αισθητό!
Αυτή είναι η εξέλιξη της φιλοσοφίας της Ιστορίας και του τέλους της ιστορίας στην σκέψη. Διότι ο Χέγκελ πέτυχε κάτι αδιανόητο. Ταύτισε την κατανόηση με την γνώση.Στην συνέχεια θα δούμε τις περιπέτειες της θρησκείας καί τής θεολογίας απο τις παρεμβάσεις του Χέγκελ.
Αμέθυστος
Δευτέρα 5 Μαΐου 2025
ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (2)
Συνέχεια από Κυριακή 4 Μαίου 2025
Ο μοντέρνος κόσμος, αυτός που ξεκίνησε ήδη από την Δυτική Αναγέννηση, δηλαδή την μείωση του Χριστιανισμού και του ελληνικού πνεύματος, ώστε να ταιριάξει με την αποκρυφιστική Καμπάλα και τα αιγυπτιακά μυστήρια, χαρακτηρίζεται από δύο βασικές αλλοιώσεις του πνεύματος της Φιλοσοφίας. Η μετάλλαξη του όντος σε οντότητα, με την βοήθεια και της θεουργίας του νεοπλατωνισμού, και της θεωρίας, σε μυστικιστική ένωση με το απόλυτο, δηλαδή η μετάλλαξη του νοητού κόσμου, της γνώσεως, με το απόλυτο, κυρίως με την μεσολάβηση του Πλωτίνου. Αυτές οι δύο αλλαγές γνώρισαν την μεγάλη τους ιστορική σύνθεση στην φιλοσοφία του Χέγκελ. Στην απολυτοποίηση των πάντων, ακόμη και του πολιτισμού, ιδιαιτέρως δε της πολιτικής. Ο Χέγκελ και όσοι «σκέφτηκαν» μετά από αυτόν, εισήγαγε αδιάκριτα στο όλον, το απόλυτο, απολυτοποιώντας το πεπερασμένο και εξάλειψε από το πνεύμα την διαφορά κτιστού και ακτίστου και το νόημα της Εκκλησίας, σαν πραγματικότητος που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.
Ας δούμε λίγο το απόλυτο αυτό! Απόλυτο σημαίνει ανεξάρτητο από ο,τιδήποτε, αδημιούργητο, απαλλαγμένο από κάθε υποχρέωση καταγωγής και επινοήθηκε από τον Γερμανικό Ιδεαλισμό. Επαναλαμβάνει τον ορισμό του Είναι του Παρμενίδη, ο οποίος είχε απορριφθεί ήδη από τον Πλάτωνα στον διάλογο «Παρμενίδης». Το απόλυτο είναι άσχετο. Ένας απόηχος του απολύτου, βρίσκεται στον ορισμό των ιδεών που δίνει ο Πλάτων. Η ιδέα είναι αυτό καθ’ αυτό. Όπως επίσης και ο όρος ανυπόθετος, για την ιδέα του αγαθού, που βρίσκεται στην Πολιτεία (VI, 510 Β). Πιο κοντά όμως στο σύγχρονο απόλυτο είναι το Ένα του Πλωτίνου.
Το απόλυτο του Πλωτίνου έχει θεϊκή φύση. Και όχι μόνον επειδή φαίνεται θεϊκό, δηλαδή επειδή μετέχει του θείου, αλλά επειδή εμφανίζεται στη συνέχεια εντελώς διαφορετικά στις υποστάσεις στις οποίες βρίσκεται μορφοποιημένο. Έτσι η πρώτη υπόσταση, το Ένα, είναι τέτοια που δεν αποκτά μόνον μια οντολογική προτεραιότητα έναντι των άλλων, αλλά είναι αληθινά απόλυτη. Είναι ικανή να σφραγίσει σε οτιδήποτε συμμετέχει, ακόμη και την ίδια την υπόσταση. Έτσι λοιπόν η δεύτερη υπόσταση, ο ΝΟΥΣ, παρότι εξάγει την νόηση του νοητού κόσμου, που εξαρτάται από αυτή, δεν κατέχει ολοκληρωτικά τον εαυτό της, διότι διαχωρίζεται, διπλασιάζεται σε νοητό και νόηση για να κατέχει τον εαυτό της. Μάλιστα δε αυτός ο διπλασιασμός είναι η ρίζα της λογικής όλων των πραγμάτων. Επιπλέον το Ένα εκφράζεται σαν το Αγαθό από το οποίο όλα τα όντα καθοδηγούνται στην επιστροφή τους προς αυτό. Αυτός ο χαρακτήρας του ΤΕΛΟΥΣ, ανήκει τόσο απόλυτα στο Ένα, ώστε μπορεί να τον μοιράσει, να τον μοιραστεί και με τα άλλα όντα, έτσι ώστε να μένουν προσανατολισμένα προς αυτό, διευθυνόμενα και ελκυόμενα από το Ένα.
Ο Χέγκελ λοιπόν ερμήνευσε τον Χριστιανισμό σαν την απόλυτη θρησκεία. Μια θρησκεία, ένα απόλυτο που είχε εισβάλλει βίαια στην Ιστορία. Μια Ιστορία η οποία είχε γεννηθεί με την απολυτοποίηση του πεπερασμένου. Μια απολυτοποίηση η οποία υπήρξε η φυσιολογική συνέπεια της Οικονομίας του Αγίου πνεύματος που είχε κηρύξει ο Gioacchino da Fiore. Η οποία κατέληξε στην επινόηση ενός νέου "αρραβώνος" του Θεού με τους ανθρώπους, ο οποίος είχε πλέον την συνέργεια του Θεού στον αγώνα επιβίωσης μέσω της εργασίας, της οικογένειας, της μελέτης, της επιστήμης, της αναγνωρίσεως. Αυτή η διάσημη Οικονομία του Αγίου πνεύματος που τόσο αγάπησε ο Λόσκι, κατέληξε η θρησκεία της μετριότητος, της καθημερινότητος. Η ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΑΡΧΗ.
Και αφού την μείωσε τόσο πολύ σαν θρησκεία, αφού σταύρωσε την Εκκλησία με το ακάνθινο στεφάνι της Βασιλείας, Ιδού ο Βασιλεύς των Χριστιανών, την υπερέβη με την ΕΝΝΟΙΑ.
Η φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού λοιπόν υπερβαίνει την θρησκεία, διατηρώντας την και καταργώντας την, καθώς υψώνει με την σκέψη τις θρησκευτικές αναπαραστάσεις στην έννοια. Ολοκληρώνοντας και την θρησκεία και την φιλοσοφία. Γεννώντας την σύνθεση των αντιθέτων αυτών, την Φιλοσοφία της Ιστορίας, την γνωστή μας Εσχατολογία! Η Εσχατολογία και η Φιλοσοφία της Ιστορίας λοιπόν, είναι και η νέα οντολογία (που εισήγαγε ο Γιανναράς και ο Ζηζιούλας), διότι συνεχίζει και εξελίσσει την κριτική κίνηση της νεωτερικότητος έναντι του Χριστιανισμού, βασιζόμενη στην λογική απόδειξη της υπάρξεως του Θεού, χωρίς την προϋπόθεση της πίστεως και των Γραφών. Εδώ κατέληξε η επανάσταση της Sola Scriptura του Λούθηρου.
Ο Ζηζιούλας, πανέξυπνος, εισάγει όλη αυτή την παρέκκλιση, μειώνοντας την Εκκλησιολογία, στην φαινομενολογία, στην εικόνα, σε αυτό που βλέπουν τα μάτια μας τα δυό.
Και η έννοια; Το νέο κελεπούρι; Ο ίδιος ο Χέγκελ, στην Φιλοσοφία του της Ιστορίας, την περιγράφει στην αρχή του κεφαλαίου του για την έννοια του πνεύματος: «Κατ'αρχάς πρέπει να διευκρινίσουμε πως το αντικείμενό μας, η Ιστορία του κόσμου, προοδεύει πάνω στο πνευματικό επίπεδο. Ο κόσμος περιέχει στον εαυτό του και την φυσική και την ψυχική Φύση. Το βασίλειο του πνεύματος δημιουργείται από τον άνθρωπο. Σε αυτό ο άνθρωπος ξεδιπλώνει την δραστηριότητά του. Ό,τι και να κάνει είναι κάτι στο οποίο φανερώνεται η δραστηριότης του πνεύματος. Αυτό σημαίνει εν ολίγοις ανθρώπινη Φύσις. Η γνώση μέσα στην διαδρομή της Ιστορίας, την πνευματική φύση στην ύπαρξή της. Δηλαδή να γνωρίσουμε πως ενώνεται το πνεύμα με την Φύση. Την ανθρώπινη Φύση. (Εύκολα συγχέεται με τον πολιτισμό και γι' αυτό και η φιλοσοφία του σήμερα επιβιώνει σαν κοινωνιολογία). Με την ιδέα κάποιου πράγματος σταθερού και αναλλοίωτου λοιπόν, η αναπαράσταση της ανθρώπινης φύσεως πρέπει να αφορά όλους τους ανθρώπους, στο παρελθόν και το παρόν. Αυτή η καθολικότης είναι μια μοναδική και ταυτόσημη οντότης σε όλες της τις διαφοροποιήσεις. Είναι η στοχαστική σκέψη η οποία περνά πάνω από την διαφορά και μένει σταθερή στην καθολικότητα. Ακόμη και στον πιο παραμορφωμένο άνθρωπο μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον άνθρωπο και μπορούμε να βρούμε κάποια ίχνη της ανθρωπότητος.
Με αυτό το ενδιαφέρον, ερευνώντας την ιστορία του κόσμου, βρίσκουμε πως οι άνθρωποι παρέμειναν πάντοτε οι ίδιοι, και πως ακόμη και στις πλέον διαφορετικές συνθήκες υπήρξαν πάντοτε ίδιοι. Ακόμη και στην πιο μικρή και άσημη πολιτεία, μπορούμε να δούμε τις ίδιες φιλοδοξίες και τις ίδιες προθέσεις και τα ίδια πάθη να παλεύουν με τις ανθρώπινες ανάγκες, όπως και στις μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου.
Και θα μας διαφύγει το περιεχόμενο και οι σκοποί της ανθρώπινης δραστηριότητος. Όμως όταν βρισκόμαστε μπροστά στον αγώνα των Ελλήνων εναντίον των Περσών, γνωρίζουμε αμέσως τι μας ενδιαφέρει. Θέλουμε να δούμε τους Έλληνες ελεύθερους από την βαρβαρότητα. Μας ενδιαφέρει η διατήρηση της Αθηναϊκής δημοκρατίας και η κυριαρχία του ιδίου του Αλεξάνδρου.
Διότι το πνεύμα της ανθρώπινης δραστηριότητος είναι η ελευθερία. Και αυτό το πνεύμα πρέπει να ακολουθήσουμε στις σκέψεις μας. Την θέληση για ελευθερία. Την ιδέα της ανθρώπινης ελευθερίας. Και η πιο καθαρή μορφή, όπου φανερώνεται αυτή η ιδέα της ανθρώπινης ελευθερίας είναι η σκέψη.
Ποια είναι λοιπόν η έννοια του πνεύματος; Δεν είναι κάτι αφηρημένο, αλλά το πνεύμα είναι ατομικό, δραστήριο, απολύτως ζωντανό: είναι συνείδηση αλλά και τό αντικείμενό της. Αυτό δε είναι η ύπαρξη του πνεύματος: έχει τον εαυτό του σαν αντικείμενο. Το πνεύμα είναι σκεπτόμενο και είναι η σκέψη κάποιου πράγματος που είναι και η σκέψη πως αυτό είναι και πως είναι. Γνωρίζει: αλλά η γνώση είναι συνείδηση ενός λογικού αντικειμένου. Και το πνεύμα έχει συνείδηση μόνον καθόσον είναι αυτοσυνειδησία. Δηλαδή εγώ γνωρίζω ένα αντικείμενο μόνον εφόσον γνωρίζω σε αυτό και για τον εαυτό μου, γνωρίζω τον προσδιορισμό μου, γνωρίζω ότι αυτό που είμαι είναι και αντικείμενο για μένα, πως εγώ δεν είμαι μόνον ετούτο ή εκείνο, αλλά αυτό από το οποίο εγώ είμαι. Γνωρίζω του αντικειμένου μου και γνωρίζω για μένα. Το πνεύμα λοιπόν μορφώνει μια συγκεκριμένη αναπαράσταση αυτού, αυτού που είναι ουσιαστικώς, αυτού που είναι η φύσις του! Διότι μπορεί να έχει μόνον ένα πνευματικό περιεχόμενο και γι' αυτό το περιεχόμενό του είναι η πνευματική πραγματικότης. Το πνεύμα δεν βρίσκει δεδομένο το περιεχόμενό του, αλλά κάνει του εαυτό του το περιεχόμενό του. Το περιεχόμενο αυτού του ιδίου. Η γνώση είναι η μορφή του και η συμπεριφορά του, αλλά το περιεχόμενο είναι αυτή η ίδια η πνευματική πραγματικότης. Έτσι το πνεύμα, σύμφωνα με την φύση του, είναι πλησίον του εαυτού του, είναι ελεύθερο. Έτσι είμαι ελεύθερος μόνον όταν είμαι πλησίον του εαυτού μου. Όταν το πνεύμα τείνει προς το κέντρο του, τελειοποιεί την ελευθερία του.
Το πνεύμα είναι μια συνεχής άρνηση αυτού που απειλεί να εξαφανίσει την ίδια την ελευθερία. Η ενασχόληση του πνεύματος είναι η παραγωγή του, να γίνει αντικείμενο του εαυτού του, να γνωρίσει τον εαυτό του και έτσι είναι αυτό καθ' αυτό».
Και τί είναι όλη αυτή η Ιστορία; Ο Ηράκλειτος και ο Πλωτίνος ντυμένοι την γλώσσα της ελευθερίας. Την οποία υποτίθεται μας έδωσε η ενσάρκωση του Κυρίου ή ο Χριστιανισμός.
Ο Χέγκελ υπερέβη τον Χριστιανισμό στην έννοια. Και τί είναι αυτή η έννοια; Μια σύνθεση του Λόγου του Ευαγγελιστού Ιωάννη με τον οποίο Λόγο ορίζει τον Θεό, με τον Αριστοτελικό Νου, ο οποίος σκέπτεται τον εαυτό του (Μεταφ. ΧΙΙ, 7) και του Απολύτου του Πλωτίνου, που είναι το περιεχόμενο του ιδίου του Ενός. Μεγάλη πρόοδος. Σχεδόν οπισθοδρόμηση!
(Συνεχίζεται)
Αμέθυστος
Κυριακή 4 Μαΐου 2025
ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ(1)
ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ




