Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 27 Μαΐου 2025

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (7)

  Συνέχεια από Δευτέρα 26 Μαίου 2025

Η ιστορία της Δύσεως. Ανάμεσα στην κοινωνία και την Ελευθερία!

Για να κατανοήσουμε με κάποια ευχέρεια τον απομυθοποιητή Bultmann, ας ρίξουμε μία σύντομη ματιά στον τελικό απολογισμό της Δυτικής Ιστορίας και της εξαρτήσεως της απο την θρησκεία, εκ μέρους των Δυτικών Ιστορικών.
Η ιστορία της Δύσεως μέχρι το τέλος του Μεσαίωνος χαρακτηρίστηκε απο μία μεγάλη προσδοκία ενότητος και κοινωνίας. Ενώ οι μοντέρνοι καιροί χαρακτηρίζονται απο μία δυνατή διεκδίκηση ατομικότητος και ελευθερίας.
Απο τον τέταρτο, πέμπτο αιώνα, απο την εποχή της λεηλασίας της Ρώμης, απο τότε δηλαδή που ξεκινά το φαινόμενο της Δύσεως και εμφανίζεται σαν ανανεωτής της πίστεως ο Αυγουστίνος, μέχρι το τέλος του Μεσαίωνος, η Εκκλησία είχε ήδη καθιερωθεί και είχε γίνει στ’αλήθεια μία καθολική κοινωνία. Είχε προσλάβει στον εαυτό της, όχι μόνον την κληρονομία του Ισραήλ αλλά επίσης και τις κατακτήσεις των Ρωμαίων και την Ελληνική σοφία. Είχε επεκταθεί δέ και πρός νέους λαούς, επιβάλλοντας την επιρροή της σε όλον τον Μεσογειακό κόσμο, την κοιλάδα του πολιτισμού. Και κατά συνέπειαν η πίστη και ο πολιτισμός είχαν σφιχταγκαλιαστεί πολύ βαθειά. Ο Αυγουστίνος στην «Πολιτεία του Θεού»είχε μελετήσει με μεγαλειώδη τρόπο το ιδανικό σχέδιο αυτής της καταστάσεως. Και η πολιτεία ακριβώς, τόσους αιώνες πρίν τον Χέγκελ, είχε αποτελέσει την πρώτη και καθοριστική φιλοσοφία της Ιστορίας. Η οποία δέν είναι τίποτε άλλο απο σχέδιο κατακτήσεως και επιβολής, μελέτη κατασκευής μίας κοσμοκρατορίας, πάνω στα χνάρια του Μ.Αλεξάνδρου. Τον Χέγκελ ενέπνευσε όπως γνωρίζουμε το έπος του Ναπολέοντος και η Γαλλική επανάσταση που πήρε την θέση της Ελληνικής παιδείας, προσπαθώντας να την αντικαταστήσει καθολικά. Κάτι που πέτυχε τελικώς.
Η δυτική κοινωνία γινόταν όλο και πιό πολύ κοινωνιολογική πραγματικότης εκτός απο θρησκευτική. Εξελισσόταν όλο και περισσότερο ο εκπολιτισμός των βαρβάρων μέσω του Χριστιανισμού και ο εκπολιτισμός κατά συνέπειαν αυτού του ιδίου του Χριστιανισμού. Το χαρακτηριστικό αυτού του Χριστιανισμού, της πολιτείας του Θεού, είναι η προσπάθεια να ειδωθούν τα πάντα σε στενή κοινωνία. Θρησκευτική ζωή και πολιτική ζωή, Εκκλησία και κράτος, μόρφωση ή γνώση και πίστη, φιλοσοφία και θεολογία, ο άνθρωπος και ο Θεός. Αποτέλεσε ένα σχέδιο αποκλειστικώς ενωτικό το οποίο σκόπευε να οργανώσει τον κόσμο και την ανθρώπινη συνύπαρξη σαν μία μοναδική και μεγάλη πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας στεκόταν ο Θεός.
Οι πρώτοι όμως οι οποίοι αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν ένα τέτοιο σχέδιο ήταν οι Βυζαντινοί, διότι κατάλαβαν αμέσως ότι στην πραγματικότητα είχε σχεδιαστεί εναντίον τους. Η παπική Εκκλησία θεωρούσε και θεωρεί μέχρι σήμερα την Ορθόδοξη Εκκλησία μία τοπική Εκκλησία, και επομένως κατάλαβε το σχίσμα των δύο Εκκλησιών σαν αντίδραση και άρνηση απο τις τοπικές Εκκλησίες να αντικαταστήσουν τον δεσμό της αγάπης που τις ένωνε μεταξύ τους, με την κεντρική εξουσία του πρώτου.
Τα ίδια προβλήματα όμως, παρότι μετά το Σχίσμα νόμισε πώς έμεινε ελεύθερη στην πραγματοποίηση του σχεδίου της, αντιμετώπισε με την αστική κοινωνία. Και στην σχέση της αυτή πλήρωσε την κακόφημη συμπεριφορά της έναντι των Βυζαντινών. Και η ποθούμενη ενότης, έγινε σιγά σιγά εγελιανή διαλεκτική, θέση-αντίθεση. Ποιός στεκόταν στην κορυφή της Πυραμίδος: ο πάπας ή ο Αυτοκράτωρ; Η δύση σε όλη την διάρκεια του Μεσαίωνος καταναλώθηκε σ’έναν τρομακτικό πόλεμο αξιωμάτων. Χορηγήσεως αξιωμάτων, εξουσιών,προνομίων.
Και ο Θεός που υποτίθεται έπρεπε να βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδος, φυλακίστηκε απο την ίδια την πυραμίδα. Η analogia entis της σχολαστικής του Ακινάτη, που κατανοούσε τον κόσμο και τον Θεό σαν μία και μοναδική τάξη και μία θεϊκή Ιεραρχία μετοχών και συμμετοχών γκρεμίστηκε εύκολα διότι μετετράπη στον μεγαλύτερο εχθρό τής υπερβατικότητος του Θεού. Αυτό το πρόβλημα ώθησε τον Λούθηρο να διεκδικήσει την ελευθερία του Θεού απο τα νύχια του παπισμού, κηρύσσοντας την απόλυτη ασυνέχεια ανάμεσα στην Φύση και την Χάρη, στον κόσμο και στον Θεό. Διά μόνης της πίστεως, της χάριτος, της Γραφής.
Και ο Λούθηρος λοιπόν ελευθέρωσε μέν τον Θεό, που ήταν φυλακισμένος στο Βατικανό, όπως νόμιζε, αλλά ο άνθρωπος που βρισκόταν σε κοινωνία μ’αυτόν τον Θεό, ένεκεν της Αναλογίας; Τί ήταν τώρα ο άνθρωπος ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά κάτω απο ένα  διαφορετικό πρωτείο απο εκείνο του πάπα, του ιδίου του Θεού; Τί ήταν η φιλοσοφία έναντι της θεολογίας; Η λογική έναντι της αποκαλύψεως, ή ατομική συνείδηση έναντι της αυθεντίας; Έτσι την χειραφέτηση του Θεού, απέναντι στον άνθρωπο, διά χειρός του Λούθηρου, ακολούθησε γρήγορα η Χειραφέτηση του ανθρώπου απέναντι στον Θεό. Μία χειραφέτηση η οποία είχε ξεκινήσει ήδη απο την Αναγέννηση, αρχή της οποίας υπήρξε η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως.
Και η μαγική λέξη, η οποία κυριάρχησε με τον Διαφωτισμό, είναι πλέον η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ελευθερία αυτοπραγματώσεως. Ελευθερία να οργανωθεί η ζωή και η συνύπαρξη χωρίς την βοήθεια του Θεού, ελευθερία που κηρύττει τον θάνατο του Θεού, ελευθερία που αναγκάζεται να σκοτώσει τον μυθικό πατέρα για να υπάρξει (Φρόϋντ). Και στην σύγχονη εποχή μας, η λογική τής ενότητος και της κοινωνίας έχει μεταλλαχθεί σε μία λογική όχι μόνον της ελευθερίας αλλά και του ανταγωνισμού.
Και σήμερα ομιλούμε πλέον για το τέλος  της μοντέρνας εποχής! Η χειραφέτηση οδήγησε σιγά-σιγά στα όρια της αβύσσου. Η ιστορία της ελευθερίας έχει καταγράψει ήδη τα πιό σκοτεινά κεφάλαια της πορείας της ανθρωπότητος. Η απόλυτη ελευθερία, μετετράπει σε απόλυτη βία. Στις γενοκτονίες του Ναζισμού, στις θηριωδίες του κουμμουνισμού, στην σύγχρονη τρομοκρατια! Ποιός δέν γνωρίζει ακόμη τις κρυμμένες δυνατότητες της ελευθερίας, ποιός ξεχνά τα εγκλήματα που έχουν ήδη διαπραχθεί στο όνομα ενός ιδεώδους της Ελευθερίας;
Και τί πρέπει να γίνει; Μπορεί ο Δυτικός πολιτισμός να γυρίσει πίσω; Η εκκοσμίκευση δέν έχει επιστροφή. Ο πρεσβύτερος ακόμη σφάζει κατσίκια και διασκεδάζει με τους φίλους του. Βρήκε μάλιστα το αρνί πιό νόστιμο. Πώς μπορεί να εγκαταλείψει ο Δυτικός άνθρωπος το μεγαλείο του;
Δέν μπορεί. Και γι’αυτό η ελευθερία και η αυτονομία είναι πλέον απόλυτες και αδιαπραγμάτευτες αξίες. Η λύση δέν μπορεί να βρίσκεται σε μία μείωση της ελευθερίας, αλλά σε μία αύξηση. Η οποία όμως θα αγκαλιάζει και τον αρχαίο σκοπό της ενότητος και της κοινωνίας.
Διότι έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό πώς αυτή η ώθηση πρός την ελευθερία γεννήθηκε απο τον Χριστιανισμό τον ίδιο. Μήπως ή ενσάρκωση του Θεού δέν έδωσε την υπέρτατη, την απόλυτη αξία στον άνθρωπο;
Πώς έγινε όμως δυνατό, πώς συνέβη και αξίες οι οποίες γεννήθηκαν απο τον Χριστιανισμό να στραφούν εναντίον του και να τον εξουδετερώσουν;.
Απο μία λανθασμένη κατανόηση του Χριστιανισμού, απαντά η Δύση. Απο μία μονολιθική ερμηνεία ή μονοκεντρική ερμηνεία της σχέσεως με τον Θεό και με τους άλλους. Η δύση στήριξε την ενότητα στην Μία Ουσία. Ενώ η Ανατολή στο τριαδικό δόγμα. Μέσα στο οποίο ελευθερία και κοινωνία είναι η πιό βαθειά πραγματικότητα της ζωής.
Πρέπει να στηριχθεί το μέλλον, σε μία νέα εικόνα του Θεού, ο οποίος στον Ιησού αποκαλύφθηκε σαν Ένας και Τριαδικός, σε μία πλήρη κοινωνία μέσα σε μία πλήρη ελευθερία.
Μία τριάδα, έστω και Αγία, πρέπει να πάρει την θέση του Χριστού, ο οποίος παρανοήθηκε τόσο πολύ απο τις ιστορικές Εκκλησίες.
Και ο Χριστός ας μας περιμένει στα έσχατα, όπου θα φθάσουμε την δόξα του, φορτωμένοι και εμείς με την δόξα της ωριμότητος και της αλήθειας της αγάπης. Ειρήνη ημίν.
Συνεχίζεται
Αμέθυστος.

Δευτέρα 26 Μαΐου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (6)

 Συνέχεια από  Σάββατο 10 Μαίου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας

Και ο καλός Bultmann, μάς ανοίγει τις κουρτίνες του μηδενός: «Το πρόβλημα με την εσχατολογία ανέκυψε απο το γεγονός ότι το αναμενόμενο τέλος του κόσμου δέν επήλθε, ο Υιός του ανθρώπου δέν εμφανίστηκε επί των νεφελών του Ουρανού και η Ιστορία συνεχίστηκε». Ας δούμε λίγο, ας γευτούμε, την διαφορά που προκύπτει απο την οργάνωση ονομάτων, που είναι η σκέψη και απο την εμπειρία, η οποία εκφράζεται σαν λόγος! ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ.
Διότι ο καλός Bultmann, όχι μόνον αγνοεί την Ορθόδοξη Αγιότητα, αλλά αγνοεί και τί σημαίνει κατ’εικόνα. Και βεβαίως αγνοεί παντελώς τον καρπό τής θεολογίας. Και γι’αυτό με απόλυτο θράσος, ίσως μεγαλύτερο και του Ζηζιούλα, μιλά για την εσχατολογία, για το διδακτορικό, χωρίς να’χει παρακολουθήσει ούτε Δημοτικό!
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος : (Θεολογικός 1ος-10,4), ο λόγος ότι έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, χουν λαβών απο της γής, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνεύμα ζωής και εγένετο αυτώ εις ψυχήν ζώσαν, δείχνει ότι συνυπήρχε με την ψυχή ο νούς ημών και ο λόγος. Δέν προϋπήρξε το ένα απο αυτά, ούτε προϋπέστη του ενός το άλλο (μηδέ προϋποστάντος). Σαν να ήταν τα τρία ένα συγχρόνως (ως εν όντων άμα των τριών) και σαν να δόθηκαν σ’έμάς σ’ένα πνεύμα ζωής. Διότι και ο ποιητής της εικόνος Θεός, δέν είχε ποτέ προϋπάρχον (προϋποστάν) το ένα απο τα τρία.
Ας δούμε όμως και τις προϋποθέσεις τής Ορθοδόξου Θεολογίας, όπου θα δούμε καθαρά ότι η Δευτέρα παρουσία του Κυρίου άρχισε πολύ νωρίς, αμέσως, με τον Απόστολο Παύλο και συνεχίστηκε με τους περισσότερους Αγίους, ιδίως δέ με όσους ονομάζουμε στην Εκκλησία Θεολόγους. Και η ιστορία της Σωτηρίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, και η αποκάλυψις Ιησού Χριστού στους Αγίους του, που είναι η Εκκλησιαστική εσχατολογία, όπως διδάσκει και το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Και όπως μιλούμε για την πρώτη Ανάσταση των Αγίων, παρομοίως ομιλούμε και για την πρώτη εσχατολογία, το πρώτο έσχατο που βιώνουν οι Άγιοι.
Μείνε στην Κόλαση και μήν απελπίζεσαι. Θα σε αναστήσω, είπε στον Άγιο Σιλουανό! Ποιός ακούει όμως;
Θεολογικός πρώτος 15, στην συλλογή Μερετάκη Τόμος 19Β. «Αλλά πές μου, πάς τις ο περί Θεού και Θείων μή διδάσκεσθαι, αλλά διδάσκειν επιχειρών, αν πρώτα ανέβηκες απο τον Άδη και έφτασες στην γή. Και πώς σου συνέβη αυτό, με ποιά επιστηρίγματα και ποιά σκαλοπάτια, με ποιούς συνεργούς και βοηθούς στην ανάβαση; Και αφού ανήλθες, γεμάτος βρώμα και φθορά ή καλύτερα κρατούμενος απο τον Θάνατο και νεκρός όντας ακόμη, πώς έζησες κι έγινες ισχυρότερος του θανάτου; Και κατόρθωσες να ξεφύγεις απο τα χέρια του; Πές μας λοιπόν αυτά και τότε μόνο θα μας πείς πώς μετά την άνοδο απο τον Άδη και τον ερχομό στη γή απαλλάχθηκες απο την φθορά και ελευθερώθηκες απο την κατάρα!! (και της κατάρας ηλευθερώθης;). Έπειτα θα μας διδάξεις πώς πάλιν ηνήχθης απο της γής (ανέβηκες απο τη γή), ποιές βαθμίδες (σκαλοπάτια;) χρησιμοποιώντας και με ποιά φτερά πετώντας ανυψώθηκες στους ουρανούς; Επάνω σε ποιό άρμα ανέβηκες,όντας στό σώμα χωρίς σώμα(εν σώματι ών χωρίς σώματος),πώς τούς υπερέβηκες; (τους ουρανούς) ΠΟΙΑ ΝΕΦΕΛΗ ΣΕ ΑΡΠΑΞΕ; (Ποιά νεφέλη σε υπέβαλε;). Δείξε μας αυτά τα πράγματα και δίδαξέ μας γι’αυτά και τότε θα δεχθούμε να ομιλείς περί του Θεού, με κάποια μετριοφροσύνη και με φόβο και τρόμο. Διότι αυτά τα επιτεύγματα επιτελούνται πάντοτε κατά τρόπο μυστικό σ’εκείνους που έφθασαν στην κατάσταση ωρίμου ανδρός, κατά το μέτρο του αναστήματος του Χριστού.»
«Αλλιώς και νεκρούς ακόμη αν ανασταίνει κάποιος, και μύρια άλλα θαύματα αν επιδεικνύει, νά τον αποστρεφόμαστε και να τον μισούμε σαν δαίμονα»!
Θα συνεχίσουμε με τον Bultmann και τους νεωτεριστές του Βόλου, αλλά πρίν απο αυτά ας τονίσουμε γι’άλλη μια φορά πώς ο Άγιος Συμεών, και η Σύνοδος που επικύρωσε την διδασκαλία του, στους Τρείς Θεολογικούς του Λόγους καταρρίπτει την αίρεση ακριβώς του Ζηζιούλα. Κατά γράμμα. Η οποία είχε ριζώσει και στην εποχή του, στο Πατριαρχείο. Ας δούμε λίγα τινα.
Θεολογικός πρώτος: Ο αιρετικός : «Λέγω ότι ο Πατήρ είναι ανώτερος του Υιού αντί να ειπώ ότι είναι πρώτος, διότι προέρχεται απο τον Πατέρα. Έτσι οι αιρετικοί (όπως ο Ζηζιούλας), ασχολούνται με τα παλαιότερα λεχθέντα απο τους θεσπέσιους Θεολόγους πρός τους αιρετικούς, όχι για να καρπωθούν κάποια πνευματική ωφέλεια, αλλά για να θαυμάζονται απο τους ακροατές σε γεύματα και συνέδρια και να αποκαλούνται θεολόγοι(επιφημίζονται).
Και ο Άγιος προειδοποιεί τους συγχρόνους Θεολόγους του σατανά: «Αίτιον γάρ του γεννωμένου Υιού τον πατέρα είναι, επί της σωματικής γεννήσεως λέγομεν (στην περίπτωση της σωματικής γεννήσεως). Για την Θεία όμως και ανύπαρκτη ύπαρξη, την αγέννητη γέννηση, την ανυπόστατη υπόσταση και την Υπερούσιο ουσίωση, δέν μπορούμε να το εφαρμόσουμε. Διότι στην Παναγία Τριάδα, είναι επικίνδυνο να μετρά κανείς τα αμέτρητα και να λέγει τα ανέκφραστα και να φθέγγεται τα άφθεγκτα.
Ο Ιωάννης Θεολογών είπε "εν αρχή ήν ο Λόγος" και ούχ ο Πατήρ. Διότι ούτε Υιός αναγνωρίζεται ο Λόγος απο κανέναν πρίν κατέβει και σαρκωθεί ο Θεός Λόγος. Ούτε πατήρ ο Θεός. Και ο ίδιος ο Κύριος είπε: Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν! Γιατί προέταξε τον εαυτό του τού Πατρός;»
(Συνεχίζεται)
Αμέθυστος.

Σάββατο 10 Μαΐου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (5)

 Συνέχεια από  Πέμπτη 8 Μαίου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας

Ένας Γερμανός θεολόγος, ο Rudolf Bultmann, βρίσκεται στο κέντρο της συγχρόνου και μοντέρνας νοοτροπίας. Συνθέτει στο έργο του και την ιστορία και την εσχατολογία και την απομυθοποίηση. Θεμελιώνοντας την Βιβλική επιστήμη. Μία θεολογία η οποία απελευθερωμένη απο την Εκκλησία επικεντρώνεται στην σκέψη, δηλαδή στο διάβασμα και στην μόδα τής εποχής, στο πνεύμα τής εποχής. Ένα σημαντικό του κείμενο έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά απο τις εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, «Ιστορία και εσχατολογία» και χρησιμοποιείται επιτηδείως στα κατηχητικά του Οικουμενισμού, που έχουν γεμίσει την Ελλάδα.

Ο μεγάλος κήρυκας του προτεσταντισμού, ο Καλαιτζίδης τής Ακαδημίας Βόλου, γράφει στην εισαγωγή τού βιβλίου: Η άρνηση τού κυριολεκτικού χαρακτήρα της ανάστασης εκ μέρους τού Μπούλτμαν είναι ένα πολύ σοβαρό θεολογικό πρόβλημα αλλά εξίσου προβληματική είναι και η στάση τής καθ’ημάς θεολογίας, η οποία επικαλούμενη το πνεύμα των Πατέρων, αρνείται την σύγχρονη θεολογική συζήτηση!
Παρότι χωρίς την ανάσταση η πίστη μας μάταιη, ο οικουμενισμός νομίζει ότι διεκπεραιώνει θεολογικό, χριστιανικό διάλογο. Και θα διαλύσει ότι υπάρχει και δέν υπάρχει για να αλλάξει την θεολογική μας γλώσσα. Να την ανανεώσει. Μοιράζοντας εγχειρίδια εκμάθησης της νέας γλώσσας του Οικουμενισμού, άνευ διδασκάλου. Διότι οι οικουμενιστές πιστεύουν πώς ο λόγος των Ευαγγελίων είναι απλά ονόματα, μύθοι που δέν παραπέμπουν σε καμία πραγματικότητα. Πώς η μόνη πραγματικότης είναι η ιστορία. Και το μόνο πνευματικό κέντρο ταυτότητος το ΕΓΩ.
«Η ζωή του ατόμου είναι συνυφασμένη με την ροή των Ιστορικών γεγονότων. Η κατάσταση στην οποία το άτομο βρίσκει τον εαυτό του είναι το αποτέλεσμα όσων υπήρξαν, έπραξαν και σκέφθηκαν, το ίδιο το άτομο και άλλοι πρίν απο αυτό. Είναι αποτέλεσμα Ιστορικών αποφάσεων οι οποίες δέν μπορούν να ανακληθούν. Μόνον λαμβάνοντας υπ’όψιν αυτό το παρελθόν ο άνθρωπος μπορεί να σκέπτεται, να πράττει και να υπάρχει. Σ’αυτό συνίσταται η Ιστορικότητα της ύπαρξής του. Ο άνθρωπος δέν μπορεί να διαλέξει το σημείο από το οποίο ξεκινάει. Μπορεί όμως να θέσει στον εαυτό του έναν ορισμένο σκοπό στον οποίο επιθυμεί να φτάσει και να επιλέξει το δρόμο όπου επιθυμεί να βαδίσει; (Το γνωστό Γνωμικό Θέλημα). Μόνον σε περιορισμένο βαθμό. Διότι οι άνθρωποι εξαρτώνται απο τις περιστάσεις, και η υλοποίηση ενός σχεδίου ζωής συνεπάγεται έναν αγώνα με αντικείμενες δυνάμεις, οι οποίες πολύ συχνά είναι ισχυρότερες απο την ισχύ του ίδιου του ανθρώπου».
Εδώ εισέρχεται η Χριστιανική ή καλύτερα η Θεολογική εσχατολογία. Στο τέλος, στον σκοπό, ο οποίος είναι η Δευτέρα παρουσία και όπου η ιστορία βαδίζει αμετάκλητα και αλάθητα. Με την εσχατολογία ο άνθρωπος δίνει ενότητα και νόημα στις Ιστορικές του πράξεις, οι οποίες διαφορετικά δέν διαθέτουν. Και βρισκόμαστε πάλι στην αγκαλιά του Γερμανικού Ιδεαλισμού, και ακόμη καλύτερα, στον Ρομαντισμό της πράξης: όπως ακριβώς τήν εντοπίζει ο Γκαίτε:
«Αχ! Οι ίδιες μας οι πράξεις όμοια με τα πάθη μας φράζουν της ζωής μας την πορεία».
Πρός; Πρός την δόξα!

Και γι’αυτό ο άνθρωπος, όπως το είδαν καθαρά οι Στωϊκοί, χρειάζεται χαρακτήρα, σήμερα λέμε πρόσωπο, για να υπερπηδήσει τα εμπόδια των παθών και των πράξεων που απορρέουν απο τα ατομικά και συλλογικά και ιστορικά πάθη που μας συνθλίβουν. Και με βοηθό τον γλυκύ Ιησού, ο οποίος όλα τα αγαπά και τα φροντίζει, μπορούμε να υπερπηδήσουμε τα εμπόδια, και να τά εξελίξουμε, βάζοντας ένα λιθαράκι στήν Ιστορία, που είναι μία γέφυρα πρός την Δευτέρα Παρουσία.
Και όλα αυτά γίνονται Εφικτά, αρκεί να ελευθερωθούμε απο την παντοδυναμία του Θεού και να αρπαχτούμε στην αγάπη του, η οποία θα μας επιτρέψει να υπάρχουμε σαν υποκείμενα και όχι σαν σκλάβοι στο θέλημα Του.
Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος εγκαταλείπει την ιδέα του βιβλικού Θεού ώς απεριόριστης και αυθαίρετης θέλησης για δύναμη, που αποδομεί το ανθρώπινο υποκείμενο, το οποίο εξ’αιτίας της ελλείψεως αυτοδυναμίας και αυτοσυστασίας (Εφόσον δέν υφίσταται πλέον, αφού εγκατελείφθη ο νούς, για να μπεί στην θέση του το Εγώ) και της διχαστικής συγκρότησής του (Εγώ και οι άλλοι, άλλα θέλω και άλλα κάνω) καταλήγει να έχει σαν ουσία του το μηδέν.
Τα χαρακτηριστικά ακριβώς αυτά της σύνθλιψης, της συμμόρφωσης και της υποταγής/υπακοής του ανθρώπινου υποκειμένου ενώπιον ενός παντοδύναμου Θεού που εκμηδενίζει την ελευθερία και αυτονομία του ανθρώπου, προσδιόρισαν και τον υπαρξισμό του Χάϊντεγκερ. Τον οποίο πρέπει να εξελίξουμε με τον Ιστορικισμό ακριβώς. Διά της εσχατολογίας. Η οποία παίρνει την θέση του παλιού καλού Αγίου Πνεύματος το οποίο εχορηγείτο διά του Υιού. Διά του Ιστορικού Ιησού. Διότι, όπως λέει και ο Φλωρόφσκι, ο σύγχρονος άνθρωπος δέν ενδιαφέρεται για τα έσχατα (σήμερα πλέον δέν είναι αλήθεια, διότι όλοι, κουτσοί, στραβοί, εντρυφούν στην αποκάλυψη) λόγω του Υπαρξισμού.
Η εσχατολογία εσωτερικοποιείται ριζικά στην υπαρξιακή της επανερμηνεία. Εξαφανίζεται μέσα στην αμεσότητα των προσωπικών αποφάσεων. Τα γεγονότα της Ιστορίας επισκιάζονται απο τα γεγονότα της εσωτερικής ζωής. Γι’αυτό και εξελίσσουμε τον άνθρωπο των αποφάσεων, και του νοήματος, στον άνθρωπο της πράξης και του σκοπού. Στον επαναστάτη που αφιερώνεται μέχρι αυτοθυσίας σε έναν σκοπό. Σαν τους παλιούς καλούς Αριστερούς της κομμουνιστικής Ιδεολογίας. Αγάπα λοιπόν άνθρωπέ μου και κάνε ό,τι θές. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Ίσως δέν γίνεται εύκολα κατανοητό το γεγονός πώς όλη αυτή η ιστορία ξεκινά και επιστρέφει πάντοτε στον Καρτέσιο. Είναι ο άνθρωπος, ο οποίος θεμελίωσε την Δύση, ενάντια στην παντοδυναμία του Θεού, γεννώντας το υποκείμενο, εννοώντας όμως στήν πραγματικότητα το παντοδύναμο θεολογικό Φιλοσοφικό σύστημα του Ακινάτη, το οποίο εξαφάνισε κυριολεκτικά τον άνθρωπο. 
Ο Καρτέσιος είναι ο πρώτος στοχαστής ο οποίος κατασκεύασε ένα μεταφυσικό υπόβαθρο για την Φυσική. Διότι η φύση δέν θα μπορούσε να κυριαρχηθεί χωρίς να ερευνηθεί ό,τι υπερβαίνει την Φύση. Τον ενδιαφέρει μόνον η ασφάλεια και η ευημερία. Γι’αυτό και ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι η αμφιβολία.
«Κάθε γνώση είναι ασφαλής και προφανής γνώση. Όποιος έχει αμφιβολίες γύρω απο πολλά πράγματα δέν είναι σοφότερος απο όποιον δέν τα συλλογίστηκε ποτέ». Και η ισχυρότερη πηγή αμφιβολίας είναι η ιδέα ενός παντοδύναμου Θεού. Διότι ενδεχομένως ένας παντοδύναμος Θεός να δημιούργησε τον κόσμο με τέτοιο τρόπο ώστε κατ’ανάγκη να παρανοείται απο τον άνθρωπο. Είτε δημιούργησε τον άνθρωπο έτσι ώστε κατ’ανάγκη να παρανοεί τον κόσμο.
Πρέπει λοιπόν να βρεθούν τρόποι να διασωθεί η γνώση απο την θεϊκή εξαπάτηση. Αυτός ο μοχθηρός Θεός δέν μπορεί να είναι πανάγαθος και η πηγή της αλήθειας αλλά μάλλον κάποια κακόβουλη μεγαλοφυΐα ή ένας μοχθηρός δαίμων (genius malignus), ο οποίος χρησιμοποιεί όλες τις δυνάμεις του για να μας εξαπατήσει. Πρέπει επομένως να αντιμετωπίζονται όλα τα εξωτερικά πράγματα ώς παγίδες που τοποθετεί αυτή η κακόβουλη μεγαλοφυΐα για να δελεάσει την ευπιστία μας. Εάν δέν μπορούμε λοιπόν να φθάσουμε στην αλήθεια, μπορούμε τουλάχιστον να αποφύγουμε την πλάνη με το να μήν πιστεύουμε τίποτα. Πρέπει να γίνουμε Ικανοί να αποφεύγουμε την ψευδαίσθηση σαν πραγματικότητα. Ο πρώτος Στοχασμός λοιπόν αναγνωρίζει την αμφιβολία σαν την ανθρώπινη Ικανότητα να αποφεύγουμε σφάλματα στις κρίσεις, έστω και αν αυτά τα σφάλματα προέρχονται απο έναν παντοδύναμο Θεό. Μόνον που δέν μπορούμε να αποκτήσουμε βεβαιότητα και να γίνουμε κύριοι και κάτοχοι της Φύσης. Αυτή η ικανότητα, το αρχιμήδειο σημείο για να ανατρέψουμε την εξαπάτηση αυτής της κακόβουλης μεγαλοφυΐας είναι το υποκείμενο. «Αφήστε τον να με εξαπατά όσο μπορεί, ποτέ δέν θα καταφέρει να είμαι τίποτα, ενόσω σκέπτομαι ότι είμαι κάτι, αυτή δέ η απόφανση είμαι, υπάρχω, είναι κατ’ανάγκην αληθής οποτεδήποτε τίθεται απο εμένα ή συλλαμβάνεται στον νού μου.
Έτσι λοιπόν ο μοντέρνος κόσμος παρουσιάζεται σαν μία νέα αρχή, σαν διαφωτισμός, αλλά πίσω απο αυτή τη λαμπρή αυγή του Ορθολογισμού υπάρχουν το σκοτάδι και η μυστηριώδης μορφή του παντοδύναμου Θεού! ».
Ο απόλυτος θρίαμβος του Γνωστικισμού. Και η απόλυτη απόδειξη της υπάρξεως τού Εωσφόρου. Διότι ο γνωστικισμός είχε κηρύξει τον κακό δημιουργό με απόλυτη επιτυχία και αντιμετωπίστηκε με απόλυτη επιτυχία απο την Ορθόδοξη Θεολογία, αρχής γενομένης με τον Ειρηναίο της Λυών και απο την Φιλοσοφία του Πλωτίνου. Ο Θεός της Δύσεως είναι ο Εωσφόρος και ο άνθρωπός της είναι ο επαναστατημένος γιός του Πατέρα του πολιτισμού αυτού.  Αυτό είναι το υποκείμενο. Ένα οχυρό που μας προστατεύει απο τον Θεό. Αυτός ο επαναστατημένος Υιός θα αποθεωθεί στον Αντίχριστο. Αυτή η θρησκεία εισάγεται μαζικώς στην κοιμισμένη Ορθοδοξία απο τον Οικουμενισμό.
Για την Ιστορία ας υπενθυμίσουμε στους ημιμαθείς του Οικουμενισμού, πώς η πρώτη απομυθοποίηση επραγματοποιήθη απο τον Σπινόζα, με την θεολογικο-πολιτική πραγματεία του, με την οποία θέλησε να θέσει τέρμα στην ευπιστία που θεωρείται πίστη και αφήνει συνεπώς τους ανθρώπους έκθετους στην αυθαιρεσία. Κάτι που τον ώθησε στον έλεγχο των Γραφών. Η ορθολογική του μέθοδος βάζει τους προφήτες στην θέση τους σαν απλοϊκούς ηθικολόγους, χρήσιμους μόνον για την πρακτική ζωή και απορρίπτει τα θαύματα. Περιέχει όμως και την περιγραφή της ουσίας των συγχρόνων θεολόγων: Η Αγία Γραφή αφήνει πάσα ελευθερία στην λογική! Αυτή την ελευθερία της λογικής εκμεταλλεύονται μέχρι σήμερα όλοι οι Θεολόγοι που κατέστρεψαν την πίστη μας και ιδιαιτέρως οι Οικουμενιστές των παλαιών και νέων οπαδών του Ζηζιούλα.
Ο Ζηζιούλας, σαν μέγας Συνθετικός, έφτιαξε ένα Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό σύστημα στο οποίο συμπεριλαμβάνει την παντοδυναμία του Θεού, σαν παντοκράτορος, για να σώσει την Δύση απο την ατομικότητα.
Και πώς ξέφυγε ο Χριστός απο την Εκκλησία, για να δραπετεύσει και να χαθεί στην Ιστορία;. Διά τού κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Παίρνοντας μαζί του, σαν νέος προμηθέας πλέον, όχι σαν νέος Αδάμ, την φλόγα της Ιστορικής ζωής, την εσχατολογία. Θα τα δούμε στην συνέχεια.

Πέμπτη 8 Μαΐου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (4)

 Συνέχεια από Τετάρτη 7 Μαίου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας
Τί συνέβη λοιπόν στη Δύση, που αποκορυφώνεται στον Χέγκελ; Αυτή η Φιλοσοφία που αποθέωσε την ταυτότητα, για να φθάσει στην υπέρβαση τού Χριστιανισμού με την έννοια, έκανε μία και μοναδική διάκριση. Διαχώρισε καί  απελευθέρωσε την λογική από την οντολογία, όπως αυτή μας παρεδόθη από την Ελληνική φιλοσοφία, στην οποία ενυπήρχε η λογική, σαν λόγος.

Και η οντολογία περιορίσθη σε μία απόδειξη της υπάρξεως του Θεού, με την λογική να θέτει, μέσω Κάντ, τα όρια της καθαρής σκέψης, να ορίζει την επικράτειά της. Το σύγχρονο έθνος της γλώσσας για το οποίο πολλά ακούμε τελευταίως περί αυτού.

Σήμερα λοιπόν ο υπαρξισμός χρησιμοποιείται απο το υποκείμενο για να αποδείξει την ύπαρξή του μέ τήν σειρά του! Και με την βοήθεια του Χέγκελ, ο οποίος ανήγαγε το  υποκείμενο σέ καθόλου, θέτοντας στο υποκείμενό του τις Αρχές του Ενός τού Πλωτίνου, μία απο τις κυριώτερες, των οποίων αρχών, είναι η ενύπαρξη του Ενός στα πάντα (the immanence), ο σύγχρονος υπαρξιστής δημιουργεί την οντολογία, απο την οποία απέσπασε την λογική, δίνοντας νόημα στά πάντα καί υπονοώντας ότι ενυπάρχει σε κάθε νόημα της εποχής του. Διότι αυτός δίνει πλέον νόημα στην ζωή της εποχής του, και το νόημα δέν μπορεί να αποκτηθεί παρά δι’αυτού, δια της λογικής του. Οι σύγχρονοι φιλόσοφοι ονομάζουν αυτή την παράνοια, πνεύμα της εποχής, και παλεύουν μέχρι τελικής πτώσεως, για την νίκη έναντι των αντιπάλων των, για να υπάρχουν μέσα σε όλους, σαν εποχιακοί Θεοί μέσα σε μία πορνική φρενίτιδα Διονυσιασμού.

Την μάχη αυτή παρακολουθήσαμε στις μέρες μας ανάμεσα στον Ζηζιούλα, τον Γιανναρά και τον Ράμφο. Ο Ζηζιούλας όμως, με την έννοια του Επισκόπου που δημιούργησε και την εσχατολογία με την οποία πέταξε έξω απο την εκκλησία τον Κύριο, μέσω της οποίας όμως σάν επίσκοπος ενυπάρχει σε κάθε πιστό σαν εικόνα του Χριστού, φαίνεται να κερδίζει στα σημεία. Ιδίως με την επικείμενη ένωση των Εκκλησιών υπό τον πάπα, που θα αναγνωρισθεί σαν προσωπική του κατάκτηση. Γι’αυτό και βιάζεται. Για να γράψει ιστορία, να προχωρήσει και να εξελίξει την φιλοσοφία της Ιστορίας της φιλοσοφίας, όπως υπέροχα περιέγραψε την υπέρτατη αυτή σύγχρονη ασθένεια ο Χέγκελ.

Ας ρίξουμε λοιπόν στην συνέχεια, μία σύντομη ματιά στην τραγική μοντέρνα σκέψη, η οποία ισχυρίζεται ότι ο Σωκράτης υπήρξε ο πρώτος ερευνητής που ανακάλυψε την έννοια. Θέτοντας ταυτόχρονα και τήν συνέχεια της φιλοσοφίας η οποία ολοκληρώνεται, υποτίθεται, στον Χέγκελ.

Ο Zeller πρώτος ισχυρίσθηκε πώς ο Σωκράτης ανακάλυψε την ιδέα της επιστήμης η οποία βρίσκεται στην βάση της φιλοσοφίας του. Δηλαδή δίδαξε πώς δέν είναι δυνατόν να ορισθεί τίποτε για ένα αντικείμενο, μέχρις ότου γίνει γνωστή η έννοια του, η καθολική και σταθερή του ουσία. Έτσι λοιπόν ο Σωκράτης ανακάλυψε ταυτοχρόνως και την επαγωγική μέθοδο. Το λογικό πέρασμα απο τις ιδιαίτερες περιπτώσεις, στο καθόλου, στην καθολικότητα. Είναι μία γνώμη η οποία στηρίχθηκε στον Αριστοτέλη, Μεταφ. Ι 6,987 b1/ XII 4,1078 b23-30/1086 b2, αλλά δέν έχει καμμία ιστορική αξία. Μόνον ο Αριστοτέλης ανέπτυξε πλήρως τις προϋποθέσεις τής δομής τής έννοιας. Θα δούμε κάτι καλύτερο στην συνέχεια.

Και ας ξεκινήσουμε από την Ιδέα! Σήμερα με τον όρο ιδέα εννοούμε μία έννοια, μία σκέψη, μία διανοητική αναπαράσταση, κάτι ψυχολογικό πάντως. Η ιδέα στον Πλάτωνα είναι πιό κοντά στη μορφή. Είναι κάτι, συστατικό της σκέψης. Το ιδιαίτερο αντικείμενο χωρίς το οποίο η σκέψη δέν θα ήταν σκέψη! Η ιδέα δέν είναι ένα καθαρό νοερό όν. Αλλά ένα «Είναι». Και επειδή ιδέα σημαίνει βλέπω, για τον Πλάτωνα σήμαινε την εσωτερική μορφή, μία ουσία. Η ιδέα ήταν αυτή καθ’αυτή, ήταν αντικειμενική. Μία νοερή μορφή, που ανήκε στο νοητό επίπεδο και η οποία ήταν ένα καθορισμένο Είναι το οποίο δρά, ενεργεί, σαν ένα «είναι» καθοριστικό, που ενεργεί τοποθετώντας όρια, καί είναι μία αληθινή αιτία. Δέν είναι σχετική με το υποκείμενο, και την σοφιστική σχετικότητα. Ούτε με την αδιαφοροποίητη και ασταθή, πάντοτε χαμένη στο γίγνεσθαι, σχετικότητα του Ηρακλείτου. Κάθε ιδέα είναι ενότης, δηλαδή συστήνει την ενότητα των αισθητών που μετέχουν σ’αυτή.

Τον ίδιο δρόμο συνεχίζει και ο Αριστοτέλης. Οι κατηγορίες του είναι οντολογικές, δηλαδή εξαρτώνται απο μία Αρχή, το κινητό ακίνητο και σκοπό έχουν να συγκεντρώσουν το αισθητό κάτω απο την κατηγορία της ουσίας, η οποία είναι και η πρώτη του Αρχή. Να ουσιωθεί λοιπόν το αισθητό, για να φθάσει η νοημοσύνη μέχρι το ήθος του ανθρώπου. Για να υπάρχει ενότης του ανθρώπου με το Όλον. Η βασική οντολογική διαφορά δηλαδή ανάμεσα στο νοητό και στο αισθητό παραμένει για πάντα. Το αισθητό προσλαμβάνεται από το νοητό. Η φιλοσοφία του Χέγκελ είναι ένας σοφιστικός πλεονασμός, διότι με τον Αριστοτέλη ολοκληρώθηκε η ενσάρκωση του Θεού των φιλοσόφων. Δηλαδή η αλήθεια της φιλοσοφίας. Η απόρριψη του ψεύδους και της αληθοφάνειας, καί η υπέρβαση της γνώμης. Ο Πλωτίνος, ο οποίος ολοκληρώνει την Ελληνική σκέψη, αντιπαρατιθέμενος στον Χριστιανισμό, διδάσκει καθαρά την γέννηση της ατομικής ψυχής από την κοσμική ψυχή, χωρίς να αφήνει κανένα υποκειμενικό περιθώριο.

Ο Γερμανικός ιδεαλισμός, συνεχίζοντας τον ίδιο δρόμο τού Αυγουστίνου, απολυτοποιώντας το Εγώ που κληρονόμησε ακριβώς απο τις Εξομολογήσεις, προσπάθησε να πετύχει μία νέα ενσάρκωση στην Ιστορία. Και ο Χέγκελ πίστεψε πώς εφόσον ο Χριστός ενανθρώπησε κατήργησε και τον Ελληνικό δυαλισμό, που απαγόρευε την συμμετοχή της γνώμης και της φαντασίας στην νοημοσύνη του ανθρώπου.

Καθιστώντας τοιουτοτρόπως τον φιλόσοφο και την φιλοσοφία, με την υποκειμενοποίηση της καθολικότητος, μαθητή άνευ διδασκάλου. Ο Χούσερλ που κλείνει την ιστορική πορεία του ιδεαλισμού, ξαναγυρίζει στην γνώμη. Στο τίποτα. Απο το οποίο είχε ξεκινήσει η ιδιοφυΐα των Ελλήνων. Ο προτεσταντισμός που προέκυψε απο την πορεία αυτής της αποθεώσεως του Εγώ, δέν λογάριασε ποτέ του την Θεοτόκο. Το κλειδί της ενανθρωπήσεως του Κυρίου και της Σωτηρίας μας. Επειδή ο Αυγουστίνος την είχε ήδη αντικαταστήσει με τις προσευχές τής μητέρας του.

Αυτή είναι εν ολίγοις η προτεσταντική τελείωση, η ερμηνεία τού τετέλεσται τού Σταυρού του Κυρίου, που γέννησε την εσχατολογία που γνωρίζουμε στις μέρες μας και διαλύει την πίστη μας. Διότι η σύγχρονη εσχατολογία, ίσως δέν τό έχουμε κατανοήσει αρκετά, είναι ένας επίσημος Χιλιασμός. Η ενότης όλων των πιστών, κάτω απο την Βασιλεία των δικαίων και των αληθινών. Η δημιουργία της δευτέρας παρουσίας απο τον άνθρωπο. Η οποία θα ξεκαθαρίσει τον κόσμο, μέσω της αγαπολογίας, απο τους φονταμενταλιστές, τους νέους άπιστους και εχθρούς της Ειρήνης, της ανθρώπινης ειρήνης. Απο όσους δέν μπορούν να πιστέψουν πώς ο άνθρωπος είναι ξανά σαν Θεός ο βοηθός του Θεού, όχι ο Υιός, ο αδελφός. Ο Συνέταιρος, ο πρεσβύτερος, που έμαθε καλά τα του Θεού, δουλεύοντας τόσα χρόνια κοντά του, και δέν βρίσκει καμμία δυσκολία να τα εφαρμόσει και να τα δημιουργήσει μόνος του, χωρίς τον Θεό. Δηλαδή χωρίς το πανηγύρι της επιστροφής του ασώτου, τήν μετάνοια τήν οποία αρνήθηκε η υπερηφάνειά του, χωρίς τα δώρα του Κυρίου, τα οποία είναι δωρεές, που δέν κερδίζονται με την αξία μας, χωρίς την πρόσληψη του ανθρώπου και της ιστορίας του απο τον Κύριο και την δημιουργία μίας νέας ιστορίας που οδηγεί στην Σωτηρία της Εκκλησίας ακριβώς. Όχι της διοικήσεως της Εκκλησίας, η οποία είναι μία Εκκλησία που απαντά θετικά σε όλους τους εωσφορικούς πειρασμούς της Ερήμου.
ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ Ο ΧΕΓΚΕΛ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΑΙΦΝΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. Διότι τό αντικείμενο, τό απόλυτο, πρέπει νά βρίσκεται μέσα στό υποκείμενο.

Η σημερινή αίρεση που οδηγεί με ταχύτητα στον Αντίχριστο, ξεκίνησε απο την αθώα παραδοχή πώς ο Κύριος μπήκε στην ιστορία και άρα επιβάλλεται να τον κρίνουμε με τα κριτήρια της Ιστορίας. Αυτή είναι η Βιβλική Θεολογία! Και που στηρίζεται αυτή η πλάνη για να πείσει και τους καλύτερους; Στο ίδιο το Ευαγγέλιο.

Ας συνοψίσουμε πρίν προχωρήσουμε! Ο  Χέγκελ κατόρθωσε να γράψει μία μέθοδο εκμαθήσεως της φιλοσοφίας και της θεολογίας, άνευ διδασκάλου! Αυτή η  μέθοδος διδάσκεται σήμερα στην Ελληνική πανεπιστημιακή θεολογία και φιλοσοφία. Οι εκσυγχρονιστές θεολόγοι του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης απλώς θέλουν να προσθέσουν ένα παράρτημα με τις σύγχρονες οικουμενιστικές ανακαλύψεις και δράσεις.

Σήμερα και στην πολιτική και στην θεολογία πραγματοποιείται το όραμα της θεανθρωπότητος του Σολόβιεφ, υιοθετημένο και απο τους καθολικούς και απο τους προτεστάντες, γιατί είναι το πρωτότοκο παιδί τους. Πραγματοποιείται διότι το επέβαλλαν με λύσσα οι Ρώσοι θεολόγοι της διασποράς, πείθοντας ακόμη και τους καλύτερους Έλληνες, με την σύνθεση κομμουνισμού και Χριστιανισμού που γκρέμισαν τα τείχη της Εκκλησίας, βάζοντας στή θέση της την Σύναξη ή το Sobornost, που είναι ο σύγχρονος ορισμός της Εκκλησίας κατά τον Κάλλιστο Γουέαρ.

«Η βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με θησαυρόν, ο οποίος είναι κρυμμένος σε χωράφι και τον οποίον άνθρωπος όταν τον ευρήκε, τον έκρυψε και απο την χαρά του πηγαίνει και πωλεί όσα έχει και αγοράζει το χωράφι εκείνο!
Δια τούτο πας γραμματεύς μαθητευθείς εις την βασιλείαν των ουρανών όμοιος έστιν ανθρώπω οικοδεσπότη, όστις εκβάλλει εκ του θησαυρού αυτού καινά και παλαιά». Στό κατά Ματθαίον
«Ιδού, έρχομαι ταχύ και ο μισθός μου μετ’ εμού, αποδούναι εκάστω ως το έργον έσται αυτού. Εγώ το Α και το Ω, ο πρώτος και ο έσχατος, αρχή και τέλος, ει τις ου φιλεί τον Κύριον, Ιησούν Χριστόν ήτω ανάθεμα. Μαράν αθά».  Απόστολος Παύλος.

Η Γερμανική επιδρομή κατά της Εκκλησίας, διά της εσχατολογίας και της φιλοσοφίας της Ιστορίας στηρίζεται σε δύο αποτυχίες υποτίθεται. Σε μία του Χριστού και σε μία των Χριστιανών. Στο άδοξο τέλος του Κυρίου διά του Σταυρού και στην αποτυχημένη αναμονή των πρώτων Χριστιανών, της ενδόξου παρουσίας. Στηρίζεται και στην πεποίθησί τους ότι μπορούν να διορθώσουν αυτές τις αποτυχίες. Διά της εσχατολογίας της Ιστορίας. Η οποία διορθώνει και τις δύο αποτυχίες. Αντικαθιστώντας τον ταπεινό Χριστό, ο οποίος έλαβε μορφήν δούλου για την Σωτηρία μας, με τον Χριστό της δόξης, της δευτέρας παρουσίας και την αναμονή των Χριστιανών με το νόημα της Ιστορίας. Η οποία ιστορία κατευθύνεται πρός το αίσιο τέλος. Έτσι ώστε κάθε φορά που παρεκκλίνει, κάποιος Βασιλεύς Μεσσίας να αναλαμβάνει την επιστροφή στην Βασιλική οδό, στο σωστό νόημά της.

Πόσοι άνθρωποι μέχρι σήμερα δέν πίστεψαν τον εαυτό τους σαν ερμηνευτές ή φορείς της μοίρας, σαν ενσαρκωτές της αρχαίας Ειμαρμένης προκαλώντας Εκατόμβες νεκρών και ποταμούς αίματος στην ανθρωπότητα! Και ο αγώνας συνεχίζεται. Για την σωτηρία του κόσμου πλέον όχι της κοινωνίας των ανθρώπων, λόγω της κυριαρχίας της μοντέρνας φυσικής επιστήμης και της τεχνολογίας που στεφανώνει την νίκη της στην Φύση. Για την μελλοντική θριαμβευτική πορεία της ανθρωπότητος, των λίγων εκλεκτών στο Σύμπαν.

Νέοι προσκυνητές ετοιμάζονται, για να σώσουν την ανθρωπότητα μέχρι το αίσιο τέλος. Χωρίς να υπολογίζουν τις λεπτομέρειες. Τα εκατομμύρια των νεκρών που κόστισαν ήδη στην ανθρωπότητα, η πυρηνική ενέργεια και τα ταξείδια στην Σελήνη.

Ερμηνεύοντας υλιστικά τον λόγο του Κυρίου: Δώσε αίμα για να λάβεις πνεύμα. Στρώνοντας με ποταμούς αίματος τον δρόμο πρός την άνω Ιερουσαλήμ, στήν οποία κυλούν, ποταμοί χάριτος απο τον θρόνο του Θεού. Αντικαθιστώντας την Βασιλεία των ουρανών, με την Βασιλεία των Ουρανών του Σύμπαντος.
Και όλα αυτά διότι δέν δέχθηκαν ποτέ τους τον Άγιο. Και δέν κατόρθωσαν να κατανοήσουν πώς οι Χριστιανοί της Ερήμου δέν απέτυχαν, αλλά κέρδισαν την παρουσία, την Δευτέρα παρουσία του Κυρίου, με την μετάνοια και την αντικατάσταση της ανθρωπίνου δόξης με την δόξα του Κυρίου. Δέν κατανόησαν ποτέ τους πώς η πρώτη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου, επραγματοποιήθη στον δρόμο πρός την Δαμασκό με την μεταστροφή του Παύλου. Δέν μπορούν να δεχθούν οι Βάρβαροι Γερμανοί πώς η Βασιλεία είναι ήδη γεμάτη με νέφη αγίων.
Και η Ορθοδοξία παραδίδεται στην Βαρβαρότητα της Βιβλικής επιστήμης, ανοίγοντας την κερκόπορτα της θεολογικής σχολής θεσσαλονίκης και της Ακαδημίας Βόλου.
Η ορθοδοξία έπεσε στην ιστορία, πάντοτε με τις πόρτες ανοιχτές. Διότι οι δυνάμεις του σκότους δέν μπορούν να την κυριαρχήσουν. Με τις πόρτες ανοιχτές λεηλάτησαν την πόλη οι Σταυροφόροι, με την κερκόπορτα λύγισαν την θέληση των υπερασπιστών της πόλης, με τον Αγουρίδη και τον Βασιλειάδη, που άνοιξαν την πόρτα του Μεσσιανισμού, ολοκληρώνεται και η πτώση της πίστεως, του πιστού λαού.

Σήμερα οι περισσότεροι χριστιανοί, βουτηγμένοι στην απιστία και μόνον κατ’όνομα Χριστιανοί ακούνε αλλά δέν καταλαβαίνουν και βλέποντες βλέπουν αλλά δέν κατορθώνουν να ιδούν επαχύνθη η καρδιά μας και βαριακούμε και κλείνουμε τα μάτια μας, μήν τυχόν και μετανοήσουμε και επιστρέψουμε και θεραπευθούμε. Γι’αυτό και περιμένουμε σημεία και τέρατα, καταστροφές και επιδημίες για να αποφασίσουμε. Ξεχνώντας πώς ο Κύριος της δευτέρας παρουσίας, της δόξης, θα παραλάβει τους αληθινούς πιστούς, όχι τους ψεύτικους. Και οι αληθινοί πιστοί, πιστεύουν τον ταπεινό Χριστό, τον Α της Εκκλησίας, αυτόν που μας ελευθέρωσε θανάτω θάνατον πατήσας. Τί αξία έχει να αγαπάμε αυτούς που μας αγαπούν; Και να πιστεύουμε ανάμεσα στους σεισμούς και τους καταποντισμούς;

Ο Σωτήρας μας ούκ ερίσει ουδέ κραυγάσει, ουδέ ακούσει τις εν ταις πλατείας την φωνήν Αυτού. Καλάμι ραγισμένο δέν θα το σπάση και λυχνάρι που καπνίζει δέν θα το σβήση, εώς ότου κάμη την δικαιοσύνην (την κρίσιν) να νικήση. Και στο όνομα Του έθνη ελπιούσι!
Συνεχίζεται
Αμέθυστος

Τετάρτη 7 Μαΐου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας (3)

  Συνέχεια από  Δευτέρα 5 Μαίου 2025

Εσχατολογία και Φιλοσοφία της Ιστορίας.


Ο ΘΕΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ. Το απεκάλυψε ο ίδιος στον Χέγκελ. Διάβασε πολύ προσεκτικά τον Πλωτίνο και απεφάσισε να στείλει τον Μονογενή του Υιό, ώστε το πνεύμα να συμπεριλάβη στο νόημα και το αισθητό. Εξάλλου Νούς είναι και ο Θεός. Δέν δέχθηκε όμως τον τρόπο του Αριστοτέλη και προτίμησε τον Πλωτίνο, διότι ο Πλωτίνος στήριζε και την ολοκλήρωση της πληρώσεως και της τελειότητος με το τέλος της επιστροφής. Κάτι που ταίριαζε και με την ανακαίνιση που κήρυξαν οι Χριστιανοί συγγραφείς και με την καταλλαγή, δηλαδή την επιστροφή στην Αρχή. Μάλιστα καθώς γνωρίζουμε, αφού για να ταιριάξουμε στον Πλωτίνο, μας απάλλαξε από τις αμαρτίες, δέχθηκε και τις συμβουλές του Κάντ και σώζει και την νόησή μας, αποδεχόμενος τα όρια της καθαρής σκέψης.
«Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, μας φωτίζει ο Χέγκελ, δέν ρώτησαν όλες τις ερωτήσεις που είναι απαραίτητες και αποφασιστικές για την ζωή τής συνειδήσεώς μας. Έτσι οι υπέρτατες αποφάσεις εξηρτώντο απο εξωτερικούς παράγοντες. Και δέν κατόρθωσαν να σχηματίσουν ατομική συνείδηση, την αποκορύφωση της αποφάσεως. Περιορίστηκαν στα σημεία και στις προφητείες.
Ο άνθρωπος πρίν απο τον Χριστό δέν ήταν ακόμη μία προσωπικότης πλήρως ανεξάρτητη και απείρως ελεύθερη, και το πνεύμα του δέν είχε ελευθερωθεί μέχρι να γίνει ο εαυτός του, μέχρι να ολοκληρώσει την προσωπική του οντότητα!
Η ελευθερία αυτή επιτυγχάνεται με την εισβολή του Χριστιανισμού στον Εθνικό κόσμο. Με την παρέμβαση της Χριστιανικής Αρχής η Γή παρεδόθη στο πνεύμα, ο κόσμος έγινε κάτι στρογγυλό και οι Ευρωπαίοι τον διέπλευσαν απο άκρη σ’άκρη. Ο Χριστιανικός κόσμος είναι ένας κόσμος της Ολοκληρώσεως διότι η Αρχή πραγματοποιήθηκε και μ’αυτόν τον τρόπο ολοκληρώθηκε και το τέλος των ημερών. Μόνον ο Χριστιανικός Θεός είναι αληθινά πνεύμα και ταυτοχρόνως άνθρωπος, ενώ η πνευματική ουσία γίνεται υποκείμενο μίας ιστορικής ατομικότητος (το καθόλου γίνεται υποκείμενο. Όπως πρώτος το δίδαξε ο Αυγουστίνος στις εξομολογήσεις). Μ’αυτόν τον τρόπο, η ενότης του Θείου και του ανθρωπίνου μετεφέρθη και έφτασε στην συνείδηση (το Εγώ, το υποκείμενο) και κατέστη δυνατή στον άνθρωπο (η ενότης), σαν εικόνος του Θεού, η επανένωση, η καταλλαγή (που λέει και ο Φλωρόφσκι).
Αυτή η αρχή συνιστά τον πυρήνα του κόσμου πλέον, διότι αυτός ο τελευταίος περιστρέφεται γύρω του καθώς μέχρις εδώ και απο εδώ προοδεύει η Ιστορία. Η ιστορία του Χριστιανισμού είναι το ξεδίπλωμα της απείρου δυνάμεως της ελευθέρας βουλήσεως, της αποφάσεως. Η οποία ελεύθερη Βούληση φτάνει με τον Χριστιανισμό στην ολοκλήρωσή της.Έτσι το Ευρωπαϊκό πνεύμα, (ενώ με τον Λούθηρο το περιεχόμενο τής Χριστιανικής πίστης δινόταν απο την αποκάλυψη, απο τις Γραφές), με την Γαλλική Επανάσταση και διά του Ρουσσώ, απέκτησε το περιεχόμενο της ιδίας βουλήσεως». Karl Lowith «Από τον Χέγκελ στον Νίτσε», πρώτο μέρος, πρώτο κεφάλαιο!

Όπως βλέπουμε λοιπόν Λουθηρανοί, διαφωτιστές και Ρώσοι θεϊστές, διεκδικούν την Ορθοδοξία έναντι όλων των άλλων, χωρίς να υποπτεύονται ότι δέν είναι Ορθόδοξοι. Η Ορθοδοξία βρίσκεται αλλού. Μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα.«Ο Χέγκελ λοιπόν αξιολόγησε τον Χριστιανισμό σαν την απόλυτη θρησκεία και πάνω σ’αυτή την αξιολόγηση στήριξε την τελική σύσταση της Ιστορίας που κατασκεύασε, διότι σύμφωνα με την αξιολόγηση αυτή η πίστη των Χριστιανών είναι εσχατολογική και με τον Χριστό πραγματοποιήθηκε το τέλος και η ολοκλήρωση όλων των εποχών. Έτσι λοιπόν επειδή ο Χέγκελ εισήγαγε την Χριστιανική αναμονή του τέλους του κόσμου, στο ίδιο το γίγνεσθαι του κόσμου και την απολυτότητα της Χριστιανικής πίστεως στην νοηματοδότηση της Ιστορίας, γι’αυτό και κατανοεί τον Χριστιανισμό τελικώς σαν την ολοκλήρωση της Αρχής. Η ιστορία της «έννοιας», λοιπόν ολοκληρώνεται με τον Χέγκελ διότι κατανοεί όλη την ιστορία, αφού την όρισε «μέχρις εδώ και απο εδώ», σαν την ολοκλήρωση όλων των εποχών όλου του χρόνου. Και δέν υπάρχει καμμία αντίφαση στο γεγονός πώς το εμπειρικό γίγνεσθαι, το οποίο είναι χωρίς αρχή και επομένως χωρίς εποχές, επεκτείνεται περαιτέρω χωρίς αρχή και τέλος».

Έτσι λοιπόν με τον Χέγκελ ακόμη και το καθόλου μεταμορφώνεται σε υποκείμενο. Γεννώντας τις τόσες ιδεολογίες που κατασπαράσσουν μέχρι σήμερα την σάρκα τής ανθρωπότητος. Και η μοντέρνα σκέψη και φιλοσοφία άρχισε τις ταυτότητες, ξαναγυρίζοντας τον άνθρωπο στην πρωτόγονη αδιαφοροποίητη εποχή!Η μοντέρνα φιλοσοφία κλείνει τρόπον τινά, με τον όρο χθές. Ο οποίος περιέχεται, είναι ο κεντρικός πυρήνας, της ενασχόλησής της με την Ιστορία. Δέν βγήκε τόσο καθαρά στην επιφάνεια το χθές που κρυβόταν πίσω απο τον ιστορικισμό, διότι η Ιστορία αυτή κατάγεται απο τον Αυγουστίνο και περιέχει το ΕΓΩ, είναι τρισδιάσταση. Καλύπτεται πίσω απο το μέγιστο γεγονός του «γεγονότος», την απόκτηση συνειδήσεως, δηλαδή της ίδιας της ιστορικότητος, κάτι που γέννησε τελικώς τον υπαρξισμό. Και εξέβαλλε ολοκληρωτικώς εκτός των τειχών της συνειδήσεως την «αιωνιότητα».

Η μοντέρνα σκέψη αντίθετα απο ότι πιστεύεται, ταύτισε την πίστη με την γνώση. Πιστεύω σ’αυτό που γνωρίζω. Ή μάλλον σ’αυτό που ξέρω. Βασιζόμενη ξανά στην εισαγωγή του Εγώ στην πνευματική ζωή εκ μέρους του Αυγουστίνου.Η σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη λοιπόν ξεκινά με το αυριανό πρόβλημα, όχι με το πρόβλημα του αύριο. Διότι η σημασία του χρόνου στο αυριανό ακριβώς πρόβλημα, είναι διαφορετική, καθώς δέν περιέχει το σήμερα! Η απώλεια του σήμερα, συνδέεται με την μετάλλαξη της έννοιας της χρονικότητος (δηλαδή της συνειδήσεως της βιωμένης χρονικότητος). Στην θέση της εισήλθε το συναίσθημα του ανήκουστου, που κέρδισε μία νέα διάσταση στην σημερινή φιλοσοφία.

Αυτό το ανήκουστο πήρε την θέση του θαυμαστού που κυριαρχούσε απο τον Μεσαίωνα ακόμη της Δύσεως. Αυτό που δέν είναι δυνατόν να ακουστεί, το μή-ακουστό, χάθηκε απο την σφαίρα του αύριο, καθώς χάθηκε και το τίποτα, το μηδέν. Το όλον (τα πάντα), έγινε ανήκουστο. Ο προγραμματισμός, είναι μία σημερινή φιλοσοφία η οποία δέν έχει καμμία σχέση με το σήμερα, η οποία συστήνει τα σημερινά θεμέλια της φιλοσοφίας της Ιστορίας της φιλοσοφίας, μέσω της σφαίρας του ρίσκου. Έτσι σήμερα το ρίσκο δέν ανήκει πλέον στην προβλεπόμενη, εν πολλοίς, φιλοσοφία του γίγνεσθαι, αλλά στο απρόβλεπτο μίας φιλοσοφίας της υπάρξεως.Μία φιλοσοφία της υπάρξεως σήμερα είναι αδιανόητη λόγω της επικινδυνότητος του ρίσκου που ενέχει, διότι είναι η απώλεια κάθε λόγου υπάρξεως, η ανάδυση της δωρεάς, που καλύπτει όλον τον κόσμο της περασμένης σκέψης που υπολογίζεται σαν μία αναπόφευκτη ανάπτυξη μίας γνώσεως που θα είχε δοθεί μία φορά για πάντα. Αυτή η έννοια, μια φορά για πάντα, έχασε την παλιά της σημασία και μέ το ‘για πάντα’ ξεχωρίζει απο την έκφραση ‘μια φορά’ και αποκτά μια ανεξαρτησία που φαντάζει ανήκουστη!

Το ‘μια φορα’ και το ‘για πάντα’, αποφεύγονται απο την σημερινή σκέψη, διότι το ρίσκο στο οποίο εκθέτει η ένωσή τους είναι δυσβάσταχτο.Ακόμη και ο Πάπας είχε δηλώσει «Ανάμεσα στα δικαιώματα του ανθρώπου υπάρχει και εκείνο, να λατρεύει τον Θεό σύμφωνα με τον κανόνα που η συνείδηση του θεωρεί σωστό». Αυτή η απομυθοποίηση λοιπόν εισέρχεται μέσω του πάπα και στην σφαίρα του Οικουμενισμού και εξαπλώνεται παντού!

Το ρίσκο του λάθους μεταμορφώνεται στο λάθος του ρίσκου ενός αβάσταχτου ορισμού της αλήθειας. Ο ορισμός της αλήθειας σήμερα μπήκε σε παρένθεση, για να μήν διατρέξουμε τον κίνδυνο να μήν την συναντήσουμε.Σήμερα ζούμε την εκπόρνευση του λογικού, του νοητού, στο αισθητό!

Αυτή είναι η εξέλιξη της φιλοσοφίας της Ιστορίας και του τέλους της ιστορίας στην σκέψη. Διότι ο Χέγκελ πέτυχε κάτι αδιανόητο. Ταύτισε την κατανόηση με την γνώση.Στην συνέχεια θα δούμε τις περιπέτειες της θρησκείας καί τής θεολογίας απο τις παρεμβάσεις του Χέγκελ.

Αμέθυστος

Δευτέρα 5 Μαΐου 2025

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (2)

 Συνέχεια από   Κυριακή 4 Μαίου 2025


Ο μοντέρνος κόσμος, αυτός που ξεκίνησε ήδη από την Δυτική Αναγέννηση, δηλαδή την μείωση του Χριστιανισμού και του ελληνικού πνεύματος, ώστε να ταιριάξει με την αποκρυφιστική Καμπάλα και τα αιγυπτιακά μυστήρια, χαρακτηρίζεται από δύο βασικές αλλοιώσεις του πνεύματος της Φιλοσοφίας. Η μετάλλαξη του όντος σε οντότητα, με την βοήθεια και της θεουργίας του νεοπλατωνισμού, και της θεωρίας, σε μυστικιστική ένωση με το απόλυτο, δηλαδή η μετάλλαξη του νοητού κόσμου, της γνώσεως, με το απόλυτο, κυρίως με την μεσολάβηση του Πλωτίνου. Αυτές οι δύο αλλαγές γνώρισαν την μεγάλη τους ιστορική σύνθεση στην φιλοσοφία του Χέγκελ. Στην απολυτοποίηση των πάντων, ακόμη και του πολιτισμού, ιδιαιτέρως δε της πολιτικής. Ο Χέγκελ και όσοι «σκέφτηκαν» μετά από αυτόν, εισήγαγε αδιάκριτα στο όλον, το απόλυτο, απολυτοποιώντας το πεπερασμένο και εξάλειψε από το πνεύμα την διαφορά κτιστού και ακτίστου και το νόημα της Εκκλησίας, σαν πραγματικότητος που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.

Ας δούμε λίγο το απόλυτο αυτό! Απόλυτο σημαίνει ανεξάρτητο από ο,τιδήποτε, αδημιούργητο, απαλλαγμένο από κάθε υποχρέωση καταγωγής και επινοήθηκε από τον Γερμανικό Ιδεαλισμό. Επαναλαμβάνει τον ορισμό του Είναι του Παρμενίδη, ο οποίος είχε απορριφθεί ήδη από τον Πλάτωνα στον διάλογο «Παρμενίδης». Το απόλυτο είναι άσχετο. Ένας απόηχος του απολύτου, βρίσκεται στον ορισμό των ιδεών που δίνει ο Πλάτων. Η ιδέα είναι αυτό καθ’ αυτό. Όπως επίσης και ο όρος ανυπόθετος, για την ιδέα του αγαθού, που βρίσκεται στην Πολιτεία (VI, 510 Β). Πιο κοντά όμως στο σύγχρονο απόλυτο είναι το Ένα του Πλωτίνου.

Το απόλυτο του Πλωτίνου έχει θεϊκή φύση. Και όχι μόνον επειδή φαίνεται θεϊκό, δηλαδή επειδή μετέχει του θείου, αλλά επειδή εμφανίζεται στη συνέχεια εντελώς διαφορετικά στις υποστάσεις στις οποίες βρίσκεται μορφοποιημένο. Έτσι η πρώτη υπόσταση, το Ένα, είναι τέτοια που δεν αποκτά μόνον μια οντολογική προτεραιότητα έναντι των άλλων, αλλά είναι αληθινά απόλυτη. Είναι ικανή να σφραγίσει σε οτιδήποτε συμμετέχει, ακόμη και την ίδια την υπόσταση. Έτσι λοιπόν η δεύτερη υπόσταση, ο ΝΟΥΣ, παρότι εξάγει την νόηση του νοητού κόσμου, που εξαρτάται από αυτή, δεν κατέχει ολοκληρωτικά τον εαυτό της, διότι διαχωρίζεται, διπλασιάζεται σε νοητό και νόηση για να κατέχει τον εαυτό της. Μάλιστα δε αυτός ο διπλασιασμός είναι η ρίζα της λογικής όλων των πραγμάτων. Επιπλέον το Ένα εκφράζεται σαν το Αγαθό από το οποίο όλα τα όντα καθοδηγούνται στην επιστροφή τους προς αυτό. Αυτός ο χαρακτήρας του ΤΕΛΟΥΣ, ανήκει τόσο απόλυτα στο Ένα, ώστε μπορεί να τον μοιράσει, να τον μοιραστεί και με τα άλλα όντα, έτσι ώστε να μένουν προσανατολισμένα προς αυτό, διευθυνόμενα και ελκυόμενα από το Ένα.

Ο Χέγκελ λοιπόν ερμήνευσε τον Χριστιανισμό σαν την απόλυτη θρησκεία. Μια θρησκεία, ένα απόλυτο που είχε εισβάλλει βίαια στην Ιστορία. Μια Ιστορία η οποία είχε γεννηθεί με την απολυτοποίηση του πεπερασμένου. Μια απολυτοποίηση η οποία υπήρξε η φυσιολογική συνέπεια της Οικονομίας του Αγίου πνεύματος που είχε κηρύξει ο Gioacchino da Fiore. Η οποία κατέληξε στην επινόηση ενός νέου "αρραβώνος" του Θεού με τους ανθρώπους, ο οποίος είχε πλέον την συνέργεια του Θεού στον αγώνα επιβίωσης μέσω της εργασίας, της οικογένειας, της μελέτης, της επιστήμης, της αναγνωρίσεως. Αυτή η διάσημη Οικονομία του Αγίου πνεύματος που τόσο αγάπησε ο Λόσκι, κατέληξε η θρησκεία της μετριότητος, της καθημερινότητος. Η ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΑΡΧΗ.

Και αφού την μείωσε τόσο πολύ σαν θρησκεία, αφού σταύρωσε την Εκκλησία με το ακάνθινο στεφάνι της Βασιλείας, Ιδού ο Βασιλεύς των Χριστιανών, την υπερέβη με την ΕΝΝΟΙΑ. 

Η φιλοσοφία του Γερμανικού Ιδεαλισμού λοιπόν υπερβαίνει την θρησκεία, διατηρώντας την και καταργώντας την, καθώς υψώνει με την σκέψη τις θρησκευτικές αναπαραστάσεις στην έννοια. Ολοκληρώνοντας και την θρησκεία και την φιλοσοφία. Γεννώντας την σύνθεση των αντιθέτων αυτών, την Φιλοσοφία της Ιστορίας, την γνωστή μας Εσχατολογία! Η Εσχατολογία και η Φιλοσοφία της Ιστορίας λοιπόν, είναι και η νέα οντολογία (που εισήγαγε ο Γιανναράς και ο Ζηζιούλας), διότι συνεχίζει και εξελίσσει την κριτική κίνηση της νεωτερικότητος έναντι του Χριστιανισμού, βασιζόμενη στην λογική απόδειξη της υπάρξεως του Θεού, χωρίς την προϋπόθεση της πίστεως και των Γραφών. Εδώ κατέληξε η επανάσταση της Sola Scriptura του Λούθηρου.

Ο Ζηζιούλας, πανέξυπνος, εισάγει όλη αυτή την παρέκκλιση, μειώνοντας την Εκκλησιολογία, στην φαινομενολογία, στην εικόνα, σε αυτό που βλέπουν τα μάτια μας τα δυό.

Και η έννοια; Το νέο κελεπούρι; Ο ίδιος ο Χέγκελ, στην Φιλοσοφία του της Ιστορίας, την περιγράφει στην αρχή του κεφαλαίου του για την έννοια του πνεύματος: «Κατ'αρχάς πρέπει να διευκρινίσουμε πως το αντικείμενό μας, η Ιστορία του κόσμου, προοδεύει πάνω στο πνευματικό επίπεδο. Ο κόσμος περιέχει στον εαυτό του και την φυσική και την ψυχική Φύση. Το βασίλειο του πνεύματος δημιουργείται από τον άνθρωπο. Σε αυτό ο άνθρωπος ξεδιπλώνει την δραστηριότητά του. Ό,τι και να κάνει είναι κάτι στο οποίο φανερώνεται η δραστηριότης του πνεύματος. Αυτό σημαίνει εν ολίγοις ανθρώπινη Φύσις. Η γνώση μέσα στην διαδρομή της Ιστορίας, την πνευματική φύση στην ύπαρξή της. Δηλαδή να γνωρίσουμε πως ενώνεται το πνεύμα με την Φύση. Την ανθρώπινη Φύση. (Εύκολα συγχέεται με τον πολιτισμό και γι' αυτό και η φιλοσοφία του σήμερα επιβιώνει σαν κοινωνιολογία). Με την ιδέα κάποιου πράγματος σταθερού και αναλλοίωτου λοιπόν, η αναπαράσταση της ανθρώπινης φύσεως πρέπει να αφορά όλους τους ανθρώπους, στο παρελθόν και το παρόν. Αυτή η καθολικότης είναι μια μοναδική και ταυτόσημη οντότης σε όλες της τις διαφοροποιήσεις. Είναι η στοχαστική σκέψη η οποία περνά πάνω από την διαφορά και μένει σταθερή στην καθολικότητα. Ακόμη και στον πιο παραμορφωμένο άνθρωπο μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον άνθρωπο και μπορούμε να βρούμε κάποια ίχνη της ανθρωπότητος.

Με αυτό το ενδιαφέρον, ερευνώντας την ιστορία του κόσμου, βρίσκουμε πως οι άνθρωποι παρέμειναν πάντοτε οι ίδιοι, και πως ακόμη και στις πλέον διαφορετικές συνθήκες υπήρξαν πάντοτε ίδιοι. Ακόμη και στην πιο μικρή και άσημη πολιτεία, μπορούμε να δούμε τις ίδιες φιλοδοξίες και τις ίδιες προθέσεις και τα ίδια πάθη να παλεύουν με τις ανθρώπινες ανάγκες, όπως και στις μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου.

Και θα μας διαφύγει το περιεχόμενο και οι σκοποί της ανθρώπινης δραστηριότητος. Όμως όταν βρισκόμαστε μπροστά στον αγώνα των Ελλήνων εναντίον των Περσών, γνωρίζουμε αμέσως τι μας ενδιαφέρει. Θέλουμε να δούμε τους Έλληνες ελεύθερους από την βαρβαρότητα. Μας ενδιαφέρει η διατήρηση της Αθηναϊκής δημοκρατίας και η κυριαρχία του ιδίου του Αλεξάνδρου.

Διότι το πνεύμα της ανθρώπινης δραστηριότητος είναι η ελευθερία. Και αυτό το πνεύμα πρέπει να ακολουθήσουμε στις σκέψεις μας. Την θέληση για ελευθερία. Την ιδέα της ανθρώπινης ελευθερίας. Και η πιο καθαρή μορφή, όπου φανερώνεται αυτή η ιδέα της ανθρώπινης ελευθερίας είναι η σκέψη.

Ποια είναι λοιπόν η έννοια του πνεύματος; Δεν είναι κάτι αφηρημένο, αλλά το πνεύμα είναι ατομικό, δραστήριο, απολύτως ζωντανό: είναι συνείδηση αλλά και τό αντικείμενό της. Αυτό δε είναι η ύπαρξη του πνεύματος: έχει τον εαυτό του σαν αντικείμενο. Το πνεύμα είναι σκεπτόμενο και είναι η σκέψη κάποιου πράγματος που είναι και η σκέψη πως αυτό είναι και πως είναι. Γνωρίζει: αλλά η γνώση είναι συνείδηση ενός λογικού αντικειμένου. Και το πνεύμα έχει συνείδηση μόνον καθόσον είναι αυτοσυνειδησία. Δηλαδή εγώ γνωρίζω ένα αντικείμενο μόνον εφόσον γνωρίζω σε αυτό και για τον εαυτό μου, γνωρίζω τον προσδιορισμό μου, γνωρίζω ότι αυτό που είμαι είναι και αντικείμενο για μένα, πως εγώ δεν είμαι μόνον ετούτο ή εκείνο, αλλά αυτό από το οποίο εγώ είμαι. Γνωρίζω του αντικειμένου μου και γνωρίζω για μένα. Το πνεύμα λοιπόν μορφώνει μια συγκεκριμένη αναπαράσταση αυτού, αυτού που είναι ουσιαστικώς, αυτού που είναι η φύσις του! Διότι μπορεί να έχει μόνον ένα πνευματικό περιεχόμενο και γι' αυτό το περιεχόμενό του είναι η πνευματική πραγματικότης. Το πνεύμα δεν βρίσκει δεδομένο το περιεχόμενό του, αλλά κάνει του εαυτό του το περιεχόμενό του. Το περιεχόμενο αυτού του ιδίου. Η γνώση είναι η μορφή του και η συμπεριφορά του, αλλά το περιεχόμενο είναι αυτή η ίδια η πνευματική πραγματικότης. Έτσι το πνεύμα, σύμφωνα με την φύση του, είναι πλησίον του εαυτού του, είναι ελεύθερο. Έτσι είμαι ελεύθερος μόνον όταν είμαι πλησίον του εαυτού μου. Όταν το πνεύμα τείνει προς το κέντρο του, τελειοποιεί την ελευθερία του.

Το πνεύμα είναι μια συνεχής άρνηση αυτού που απειλεί να εξαφανίσει την ίδια την ελευθερία. Η ενασχόληση του πνεύματος είναι η παραγωγή του, να γίνει αντικείμενο του εαυτού του, να γνωρίσει τον εαυτό του και έτσι είναι αυτό καθ' αυτό».

Και τί είναι όλη αυτή η Ιστορία; Ο Ηράκλειτος και ο Πλωτίνος ντυμένοι την γλώσσα της ελευθερίας. Την οποία υποτίθεται μας έδωσε η ενσάρκωση του Κυρίου ή ο Χριστιανισμός.

Ο Χέγκελ υπερέβη τον Χριστιανισμό στην έννοια. Και τί είναι αυτή η έννοια; Μια σύνθεση του Λόγου του Ευαγγελιστού Ιωάννη με τον οποίο Λόγο ορίζει τον Θεό, με τον Αριστοτελικό Νου, ο οποίος σκέπτεται τον εαυτό του (Μεταφ. ΧΙΙ, 7) και του Απολύτου του Πλωτίνου, που είναι το περιεχόμενο του ιδίου του Ενός. Μεγάλη πρόοδος. Σχεδόν οπισθοδρόμηση!


(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

Κυριακή 4 Μαΐου 2025

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ(1)

 ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το πολιτισμικό ή καλύτερα το πολιτικό φαινόμενο που ονομάζεται Δύση ή Δυτικός πολιτισμός, που σήμερα παγκοσμιοποιείται αφού έχει νικήσει κατά κράτος την Ανατολή, που συμβολικά σημαίνει την Δύση του πνεύματος, ακριβέστερα δέ την απώλεια του Νού, και την τοποθέτηση στην θέση του, του ειδώλου του πνεύματος, της νεωτερικής συνειδήσεως δηλαδή, της ατομικής ταυτότητος, του ΕΓΩ, δημιουργήθηκε κατ’αναλογίαν ενός φυσικού φαινομένου απουσίας. Όπως ακριβώς δηλαδή στην Φύση, ο ορίζοντας δημιουργεί κατά την διάρκεια της δύσεως, το είδωλο του ηλίου, ενώ ο πραγματικός ήλιος έχει ήδη δύσει. [το Χαϊντεγκεριανό ‘‘Είναι’’ παρεπιμπτόντως, τό είδωλο τής απουσίας].
Το χαρακτηριστικό τού ειδώλου αυτού είναι ότι μπορεί να τό ατενίσει κατάματα, πρόσωπο με πρόσωπο, και ο κοινός άνθρωπος, τονίζοντας την αξιοπρέπεια του, ενώ τον αληθινό ήλιο, μπορεί να ατενίσει κατάματα, να θεωρήσει, μόνον ο Νούς.
Αυτή η Δύση λοιπόν κατακτά την ψυχή της ανθρωπότητος μέσω της εικόνος, της εικονικής πραγματικότητος που προσφέρει η πηγή της, το είδωλο του πνεύματος, που συμβολικά παριστάται επίσης με τον αετό, το μόνο πλάσμα που αρέσκεται να κυττά κατάματα το είδωλο του πνεύματος, στο υψιπετές πέταγμά του, για όλη την διάρκεια του χρόνου που διαρκεί η ζωή αυτού του ειδώλου, και το οποίο αντλεί απο το είδωλο αυτό, την συνείδηση της υπεροχής του, ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ, ξεχνώντας ότι με το σβύσιμο του ειδώλου, είναι υποχρεωμένο να τραφεί απο τη γή, όπως τα πάντα.
Αυτή η Δύση λοιπόν, η οποία κηρύχθηκε μετά τον ‘θάνατο του Θεού’, σαν ροδαυγή, όχι σαν αυγή, ούτε σαν φώς, αλλά σαν το είδωλο της Ανατολής, της Αρχής, ολοκληρώνεται σήμερα με το Λυκόφως, το είδωλο του τέλους, της Δύσεως του ηλίου. Διέγραψε πλήρως την πορεία της, από τον Χέγκελ και τον προφήτη του τόν Νίτσε, μέχρι τον Χάιντεγκερ τον προφήτη του θανάτου, ο οποίος κήρυξε καθαρά και ταύτισε το Είναι, την ζωή, με το είδωλο της, όπως εμφανίζεται στην πληρότητά της, λίγο πρίν κυριαρχήσει το σκότος.
Αυτό τό είδωλο επιβάλλεται και στην πατρίδα μας, (όχι στο έθνος μας), σαν εκσυγχρονισμός και Μεταπατερική θεολογία. Σαν παγκοσμιοποίηση και οικουμενισμός.
Φυσικά γεννήθηκε απο τον Χέγκελ, ο οποίος ολοκλήρωσε φιλοσοφικά την έννοια της Ιστορίας, αφομοιώνοντας πλήρως την φιλοσοφία της θρησκείας, στην φιλοσοφία της Ιστορίας.
Η αιώνια επανάληψη του ιδίου, του ειδώλου. Διότι μόνον το είδωλο διαθέτει ταυτότητα, όχι ενότητα, που ήταν το πνευματικό κέντρο της αρχαιότητος. Μία ταυτότητα που είναι Ιστορία, όπως την πρωτοδίδαξε ο Αυγουστίνος. Μία ιστορική ατομικότητα που βρίσκει σήμερα την κοινωνία της και ολοκληρώνεται σαν πρόσωπο πού αποθεώνεται στήν Σύναξη. Μία ταυτότητα που βασίζεται στην Νίκη της Φύσεως από τόν άνθρωπο και σήμερα ονομάζεται Επι-βίωση. Το νεωτερικό επέκεινα της ουσίας. Που σήμερα προσδιορίζεται σαν εξωγήϊνη ζωή και κηρύσσεται σάν συνέχεια και εξέλιξη της ζωής, σαν το Μέλλον, στην κατοίκηση άλλων πλανητών, μετά την επικείμενη καταστροφή της ζωής της γής. Πού σημαίνει ταυτόχρονα καί την βέβαιη κυριαρχία του αντιχρίστου.
Ο νεωτερικός  αυτός πολιτισμός, γεννήθηκε με την ανατροπή όλων των αξιών της ιστορίας. Ας προσέξουμε όμως, όχι των αρετών αλλά των αξιών. Με την ανατροπή της αξιοκρατίας που προσέφερε το Ευρωπαϊκό κράτος, και την γέννηση ενός νέου πολιτισμού, σε μία Νέα Γή της επαγγελίας, που στηρίχθηκε στην εξατομίκευση, όπως περιλαμβάνεται στο σύνταγμα των ΗΠΑ, δηλαδή στον ταλαντούχο υπεράνθρωπο, στον Χαρισματικό. Σ’ αυτόν που διαθέτει το gift το δώρο της υπεροχής! Στον προορισμένο του Αυγουστίνου. Όχι πλέον στον άνθρωπο που γράφει ιστορία αλλά σ’αυτόν που κατευθύνει την Ιστορία. Σ’αυτόν που ταυτίζει την συνείδηση του Εγώ με τον Εαυτό. Έναν νέο υπερανθρώπινο εαυτό, την δημιουργία του οποίου μας περιέγραψε ο Γιούνγκ και η σχολή του, σαν self. Την ενότητα όλων των θρησκειών, των θρησκευτικών οραμάτων μέσω του συγκρητισμού και την δράση αυτού του υπερανθρώπου στην Φιλοσοφία της Ιστορίας πλέον, όχι στην Ιστορία. Στήν αποκάλυψη του νοήματος και του τέλους της ιστορίας.
Αυτή την μετάλλαξη ακολουθεί και η Γηραία Ηπειρος, προσπαθώντας να γίνει υπερδύναμη, κάτι που πέτυχε ήδη η Ρωσία, ανταλλάσσοντας την Ορθοδοξία με τον Γερμανικό ιδεαλισμό απο την εποχή του Μεγάλου Πέτρου.
Ένας νέος Γαλιλαίος, ένας νέος Πέτρος, ένας νέος κυβερνήτης, ένας τύραννος τύπου Χίτλερ με τις Γενοκτονίες και τύπου Στάλιν με τους διωγμούς των Χριστιανών, ένας νέος πολίτης, πρόσωπο με αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση, στηριγμένο στην μεγαλοφυΐα του ταλέντου, κατ’αναλογίαν του Μότσαρτ και του Χατζηδάκη, μία νέα λατρεία της προσωπικότητος μας φέρνουν σιγά-σιγά στον Αντίχριστο και στο οριστικό τέλος τού ανθρώπου με την γέννηση του νέου βιοτεχνολογικού, βιονικού ανθρώπου, που σαν εξωγήϊνος θα κατοικήσει τα σύμπαντα, νικώντας τον θάνατο, με την αιώνια διάρκεια.
Η ΠΟΣΟΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Η ΤΑΥΤΟΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ, Η ΝΕΑ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ. Τα μαθηματικά.
Και το γένος μας ακολουθεί στην ουρά τής πορείας προς το αιώνιο τέλος. Τήν επιστροφής της ανθρωπότητος και της Δημιουργίας δηλαδή στο Μηδέν απο το οποίο εδημιουργήθη, ποιμενόμενη από τον Ζηζιούλα, τον Γιανναρά και τον Ράμφο. Την σύγχρονη Αγία Τριάδα που λατρεύουν οι Νεοέλληνες.
ΟΥ ΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΕΑΥΤΟΝ ΕΙΔΩΛΟ. Μήν υποδύεσαι τον ποιμένα χωρίς να αγαπάς τον Κύριο. Δέν μπορείς να είσαι εικόνα του Κυρίου, φορώντας το ένδυμα του ειδώλου του Φωτός. Εξελίσσοντας ακόμη καί τήν πλάνη τού εωσφόρου πού μέχρι τώρα βασάνισε τήν ανθρωπότητα μέ το "ένδυμα φωτός" τής αλαζονίας.
ΜΟΝΟΝ Η ΠΛΑΝΗ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ! Μία νέα πλανητική ειδωλολατρία αναδύεται η οποία στηρίζεται καθαρά πλέον στον Κάϊν και στον πρεσβύτερο Υιό, αναβαθμίζοντας τόν φόνο καί τόν φθόνο. Η οποία δέν είναι πολυθεϊσμός αλλά Μονοθεϊσμός,  θεμελιώνεται στην Αυτοαναφορά, στο αρχέτυπο των εξομολογήσεων του Αυγουστίνου, στην πνευματική βιογραφία, στον άγνωστο Θεό, των Εβραίων και Μουσουλμάνων, πρός τον οποίο κατευθυνόμεθα, ταξιδευτές του αγνώστου. Το Σύμπαν είναι πλέον η πατρίδα που μας περιμένει και όχημά μας το Φώς, η ταχύτης του Φωτός, που έθεσε σαν σκοπό της η βιοτεχνολογία μετά την επιστημονική επανάσταση του Αϊνστάϊν.
Η αρχαία ειδωλολατρία, θεμελιωμένη στον φόβο του θανάτου, δέχθηκε το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως, της νίκης του θανάτου. Η νέα ειδωλολατρία καταργεί τον φόβο του θανάτου που ενέπνεε η φθορά της φύσεως και ταυτίζεται με την αιώνια ενέργεια του Σύμπαντος. Την νέα Φύση. Με τους πολλαπλούς και παράλληλους και άπειρους κόσμους.
Αμέθυστος.