Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σόρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σόρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Ο αόρατος πόλεμος των οικονομικών

Fabrizio Pezzani

Ο αόρατος πόλεμος των οικονομικών


Πηγή: The Slingshot

Η ιστορία έχει πάντα δει βία και τραγωδία, που προκαλούνται από αυτοκράτορες, δικτάτορες και αιμοδιψή πολιτικά καθεστώτα, σε μια ατελείωτη λίστα τραγωδιών και μαζικών εξοντώσεων. «Ο άνθρωπος δεν είναι ένα υπάκουο ον», έγραψε ο Σ. Φρόιντ. Απέναντι σε αυτές τις τραγωδίες, αναπτύχθηκε μια μεγαλύτερη επίγνωση με την πάροδο του χρόνου και στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ιδρύθηκε το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης για να δικάσει τα εγκλήματα πολέμου του Εθνικοσοσιαλισμού και τους τραγικούς πρωταγωνιστές του. Οι δίκες της Νυρεμβέργης αντιπροσώπευαν ένα ορόσημο στην ιστορία και στην αναζήτηση μιας μορφής δικαιοσύνης ικανής να περιορίσει τις υπερβολές του ανθρώπινου πνεύματος, οι οποίες παρόλα αυτά συνεχίστηκαν, συχνά ξεχασμένες ένοχα επειδή απείχαν από τα κυρίαρχα συμφέροντα.

Υπάρχουν επίσης μορφές καταπίεσης και μαζικής καταστροφής που είναι πιο «άυλες» στις εκδηλώσεις τους, αλλά των οποίων η προφανής κακόβουλη φύση υποκρύπτει το χέρι και την ευθύνη εκείνων που τις διαπράττουν. Στον χρηματοοικονομικό τομέα, αυτά τα χέρια κρύβονται πίσω από προπετάσματα που αποτελούνται από αμέτρητες εικονικές εταιρείες, που βρίσκονται σε συχνά απρόσιτους φορολογικούς παραδείσους. Ο χρηματοοικονομικός τομέας, προστατευμένος από αυτά τα προπετάσματα, γίνεται ένα είδος μη συμβατικού όπλου πολέμου, με αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις σε χώρες και κοινότητες, δημιουργώντας τελικά απαράδεκτη φτώχεια και ανισότητα.

Ίσως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε αν αυτό το χρηματοοικονομικό σύστημα, δεδομένου του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιείται, θα πρέπει να θεωρείται ένα μη συμβατικό όπλο πολέμου. Ας προσπαθήσουμε να διευκρινίσουμε το νόημα, την ιστορική διαδρομή και τα στοιχεία πίσω από αυτή την κατηγορία, ξεκινώντας από το πώς εξελίχθηκε η χρηματοοικονομική επανάσταση και πώς το χρηματοοικονομικό σύστημα έχει γίνει ένα εργαλείο που υπερβαίνει τη χρήση του στις αγορές και στις επιχειρηματικές σχέσεις, μετατρέποντάς το σε μέσο επίθεσης σε χώρες και έθνη, σε σημείο που υπονομεύει και αποδομεί τον ρόλο της δημοκρατίας, η οποία τώρα φαίνεται να υποτάσσεται στα παιχνίδια της.

Η ιστορική πορεία που οδήγησε τα χρηματοοικονομικά να αναλάβουν τον ρόλο ενός άυλου, δυνητικά εγκληματικού παράγοντα μπορεί να ανιχνευθεί σε τρεις συγκεκριμένες στιγμές:

– Η πρώτη καθοριστική στιγμή ήταν η 15η Αυγούστου 1971, όταν ο Νίξον κήρυξε το τέλος του κανόνα συναλλάγματος του χρυσού. Την ακριβή αυτή ημερομηνία, ολόκληρος ο δυτικός κόσμος άλλαξε. Με το τέλος της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό, δημιουργήθηκαν δύο αντίθετοι κόσμοι: ο άπειρος και αμέτρητος κόσμος του χαρτονομίσματος, του απείρως εκτυπώσιμου, και ο πραγματικός, πεπερασμένος και μετρήσιμος κόσμος στον οποίο ζούμε. Οι δύο κόσμοι είναι ασυμβίβαστοι, αλλά τα κυρίαρχα συμφέροντα έχουν επιβάλει μια σκόπιμα ψευδή αλήθεια. Θα το ανακαλύψουμε αυτό με το πετροδολάριο, με τον καταστροφικό πληθωρισμό και με τις κυριακάτικες βόλτες με ποδήλατο.

– Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου 1989, εξάλειψε το ρωσικό εμπόδιο, και την επόμενη δεκαετία, ο χρηματοπιστωτικός τομέας ετοίμασε το δικό του «κόκκινο χαλί», σε μια συνεχή επίθεση όχι μόνο στις αγορές, αλλά και στην κυριαρχία των χωρών που συνορεύουν με την αυτοκρατορία: Χιλή, Μεξικό (ομόλογα τεκίλα), Αργεντινή (ομόλογα τάνγκο), Βραζιλία (ομόλογα σάμπα), Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη, Μαλαισία, Νότια Κορέα. Όλα σε γενική σιωπή. Το 1992, ο Σόρος επιτέθηκε στη λίρα Αγγλίας και την ιταλική λίρα, μαζί με την πτώση της πρώτης κυβέρνησης μετά το Tangentopoli, η οποία οδήγησε στην έξοδο από το ΕΝΣ και στους ελιγμούς του Αμάτο στους τρεχούμενους λογαριασμούς. Η δημοκρατία απειλήθηκε από μια ισχυρότερη δύναμη. Η δεκαετία είδε τη συμπαιγνία μεταξύ ακαδημαϊκών κύκλων, χρηματοπιστωτικών και πολιτικής, με εκμεταλλευτικά και αντιεπιστημονικά βραβεία Νόμπελ να καλύπτουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα με μια αδιαμφισβήτητη, αλλά ψευδή, αλήθεια, εν μέσω της κακόβουλης, ένοχης και δουλικής σιωπής όλων. Η πραγματική οικονομία, μια κοινωνική επιστήμη, δίνει τη θέση της στα χρηματοοικονομικά, που ανυψώνονται σε ακριβή επιστήμη.

– Στις 12 Νοεμβρίου 1999 , ο Άλαν Γκρίνσπαν κατάργησε οριστικά ό,τι είχε απομείνει από τη νομισματική ρύθμιση που προέβλεπε ο Νόμος Glass-Steagall, ο οποίος εισήχθη το 1933 από τον Ιταλό Φερδινάνδο Πεκόρα για να εμποδίσει την κερδοσκοπία που είχε προκαλέσει τη Μεγάλη Ύφεση. Ταυτόχρονα, ο Γκρίνσπαν απορύθμισε πλήρως τα παράγωγα, γεγονός που διαστρέβλωσε τη χρηματοπιστωτική αγορά. Τα πλασματικά χρηματοοικονομικά, αποκομμένα από τον πραγματικό κόσμο, καθαγιασμένα από τους δόλιους νομπελίστες και απορρυθμισμένα, έγιναν όπλο μαζικής καταστροφής που θα χτυπήσει κακόβουλα όλες τις δυτικές χώρες, οδηγώντας τες στο χρέος, εν μέρει λόγω υπαιτιότητας μιας ανεπαρκούς πολιτικής τάξης. Χώρες που τα υπομένουν όλα αυτά σιωπηλά. Ο Γκρίνσπαν φέρει σοβαρή ευθύνη, αλλά παραμένει υπό κηδεμονία.

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας παράγει μια συγκέντρωση πλούτου άνευ προηγουμένου στην ιστορία και, όπως γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι, δημιουργεί μια εικονική Γερουσία που κυριαρχεί σε μεμονωμένα κράτη και χώρες, ικανή να καθορίσει όχι μόνο τις οικονομικές αλλά, πάνω απ' όλα, τις κοινωνικές τους τάσεις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ίδια την επιβίωση της δημοκρατίας. Οι κυβερνήσεις, υπό πολιορκία, επιδεικνύουν μια αδυναμία που υπονομεύει την κοινωνία των πολιτών, αλλά αποτυγχάνουν να την αντιμετωπίσουν. Το πιο προφανές παράδειγμα είναι η αδράνεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία φαίνεται να λειτουργεί ακέφαλα σε ένα δραματικό ιστορικό πλαίσιο.

Έπειτα, όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας, δραματικά εις βάρος μας, αλλά μέσω μιας χειραγωγημένης από τα μέσα ενημέρωσης απεικόνισης. Αυτή είναι η περίπτωση της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου του 2008, η οποία κατέστρεψε τον κόσμο. Ωστόσο, οι πέντε ένοχες επενδυτικές τράπεζες διασώθηκαν επειδή θεωρήθηκαν πολύ μεγάλες για να αποτύχουν , παρόλο που αυτό δεν ήταν αλήθεια. Αυτό ουσιαστικά ανέτρεψε όλους τους αντιμονοπωλιακούς νόμους και άνοιξε το δρόμο για τη μεγαλύτερη φούσκα στην ιστορία.

Η επίθεση στο ευρώ σχεδιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2010, όπως ανέφεραν τότε οι Wall Street Journal και La Repubblica. Η επίθεση ξεκίνησε τον Απρίλιο, στοχεύοντας την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Ισπανία τον Αύγουστο. Τον Σεπτέμβριο του 2011, η κακόβουλη επίθεση μας χτύπησε, με μια εξάπλωση - έναν προηγουμένως άγνωστο όρο - που ξαφνικά εκτοξεύτηκε και στη συνέχεια κατέρρευσε με παράλογο τρόπο. Τα γραφήματα δείχνουν ξεκάθαρα τα στοιχεία της κακίας, αλλά για άλλη μια φορά, η σιωπή έγινε το σύνθημα.

Έκτοτε, κάθε φορά που η απόδοση μιας χώρας - ας επικεντρωθούμε στη δική μας - θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα, χρησιμοποιούνται το πιστωτικό spread και οι αξιολογήσεις, στερούμενες επιστημονικής σημασίας. Η τριπλή αξιολόγηση AAA που απονεμήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, θα έπρεπε να εγείρει ανησυχίες για χειραγώγηση, αλλά τα υποτακτικά μέσα ενημέρωσης φαίνεται να τα αγνοούν όλα. Τα χρηματοοικονομικά συσκοτίζουν την πραγματική οικονομία, η οποία γίνεται υπηρέτριά της: ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να είναι.

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής στην ιστορία και δεν κατανοούμε ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας και τα διοικητικά του όργανα ασκούν μια εξουσία που λογοδοτεί μόνο στον εαυτό του, χωρίς καμία ευθύνη, απειλώντας όχι μόνο τις αγορές, όπως συνέβαινε πάντα, αλλά και την κοινωνική ισορροπία των χωρών, ιδίως των δυτικών. Αυτή η εξουσία αφαιρεί προνόμια από τις νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες είναι ευάλωτες σε επιθέσεις, και υπονομεύει την ουσία της δημοκρατίας, η οποία επικαλείται πολύ συχνά, αλλά επιτυγχάνεται τόσο σπάνια.

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Το παιχνίδι της μετανάστευσης και οι δρόμοι της Ευρώπης

Κλαούντιο Έρμπα

Το παιχνίδι της μετανάστευσης και οι δρόμοι της Ευρώπης


Πηγή: Forumgeopolitica

Από τη Μαυριτανία μέχρι τη Μάγχη, ένα ντοκιμαντέρ με κρυφή κάμερα ακολουθεί ένα κανάλι μετανάστευσης που οι θεσμοί ισχυρίζονται ότι καταπολεμούν συνεχίζοντας να το χρηματοδοτούν.

Ένα νέο ντοκιμαντέρ, γυρισμένο με κρυφή κάμερα, μόλις κυκλοφόρησε, καταρρίπτοντας τις προσεκτικά διατηρημένες ψευδαισθήσεις γύρω από την μεταναστευτική κρίση στην Ευρώπη. Σε παραγωγή της ερευνητικής ομάδας Muckraker και με τίτλο «Αντικαθιστώντας την Ευρώπη», η ταινία ακολουθεί τη διαδρομή της Δυτικής Αφρικής από τους κόμβους κυκλοφορίας στη Μαυριτανία, μέσω των Καναρίων Νήσων και της ηπειρωτικής Ισπανίας, στη συνέχεια διασχίζοντας τα γαλλικά σύνορα, πριν κατευθυνθεί προς το Ηνωμένο Βασίλειο, διασχίζοντας τη Μάγχη. Αυτό που στην πραγματικότητα δείχνει δεν είναι σκηνές ανθρωπιστικής έκτακτης ανάγκης, χάος εν καιρώ πολέμου ή πραγματικές και επικείμενες απειλές, αλλά μάλλον καταγράφει ένα προσεκτικά διαχειριζόμενο δίκτυο, που υποστηρίζεται από χρήματα των φορολογουμένων, ΜΚΟ, διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις που ισχυρίζονται δημόσια ότι θέλουν να σταματήσουν τη ροή, ενώ διακριτικά κάνουν ό,τι μπορούν για να διασφαλίσουν τη συνέχισή της.

Οι πιο εντυπωσιακές ομολογίες της ταινίας προέρχονται απευθείας από εκείνους που βρίσκονται στην καρδιά του συστήματος. Ένας υπάλληλος του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ), ο οποίος λειτουργεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, δηλώνει μπροστά στην κάμερα ότι η Ισπανία εγκαταλείπει σκόπιμα τα σκάφη για να διατηρήσει τις αφίξεις, επειδή η προκύπτουσα χρηματοδότηση από την ΕΕ είναι πολύ επικερδής για να αγνοηθεί. Μια μεγάλη καθολική ΜΚΟ, η ACCEM, η οποία έλαβε περίπου 225 εκατομμύρια ευρώ το 2024, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων προήλθε από το ισπανικό κράτος, αποδεικνύεται ότι οργανώνει τη μεταφορά των αφίξεων από τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα, στεγάζοντάς τους και πληρώνοντάς τους μηνιαία επιδόματα. Ακτιβιστές ανοίγουν κυριολεκτικά το δρόμο για τους μετανάστες για να τους βοηθήσουν να ξεφύγουν από την ισπανική αστυνομία και να βρουν τον δρόμο τους προς τη Γαλλία. Στη συνέχεια, χρηματοδοτούμενα από το δημόσιο κέντρα επισκεπτών τους φροντίζουν με ελάχιστες διοικητικές διατυπώσεις. Η συνολική εικόνα είναι αυτή των θεσμικών κινήτρων που επιβραβεύουν τον όγκο και όχι τον έλεγχο.

Είναι το λειτουργικό σύστημα στο οποίο, στην πράξη, βασίζεται η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ εδώ και χρόνια, και οι συνέπειές της είναι πλέον ορατές στους δρόμους. Αυτόν τον μήνα, η Γαλλία βίωσε μερικές από τις χειρότερες αστικές βιαιότητες εδώ και δεκαετίες. Αυτό που ξεκίνησε με φοιτητικές διαδηλώσεις κατά της υποβάθμισης των σχολείων και του κόστους ζωής κλιμακώθηκε σε ένα εκτεταμένο κύμα εμπρησμών, λεηλασιών και επιθέσεων σε ιδιωτική και δημόσια περιουσία. Στη Λιμόζ, ένα δημαρχείο του 19ου αιώνα καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από πυρκαγιά. Δημαρχεία και δημόσια κτίρια από τη Λιλ μέχρι τη Μασσαλία έχουν γίνει στόχος. Περισσότεροι από 1.200 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί μέχρι σήμερα, και χιλιάδες επιχειρήσεις έχουν υποστεί ζημιές και λεηλατηθεί. Η κλίμακα των ζημιών έχει ωθήσει πολλούς κατοίκους να περιγράψουν τις γειτονιές τους ως εμπόλεμες ζώνες.

Η Ιταλία έχει βιώσει παρόμοιες αναταραχές, όπως και η Ισπανία, το Βέλγιο και, πιο πρόσφατα, η Γερμανία, όπου ξέσπασε βία το περασμένο Σαββατοκύριακο. Σε όλη την ήπειρο, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και γίνεται αδιαμφισβήτητο ότι κάτι πραγματικά δεν πάει καλά στην Ευρώπη.

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν επιδείξει αξιοσημείωτη συνέπεια στην δημοσιογραφία τους. Ένα πρόσφατο άρθρο του Reuters, για παράδειγμα, αποδίδει την πυρκαγιά στη Γαλλία και την γενικότερη άνοδο αυτών που αποκαλεί «ακροδεξιά» κόμματα κυρίως στην οργή για τις αυξανόμενες τιμές των καυσίμων που συνδέονται με τη σύγκρουση στο Ιράν. Σίγουρα, η αύξηση του κόστους ενέργειας είναι πολύ πραγματική και επώδυνη, και ναι, αυτός ο εντελώς περιττός πόλεμος κάνει τη ζωή όλων πιο δύσκολη και ακριβή. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο μία πτυχή μιας πολύ βαθύτερης αποτυχίας, και σίγουρα δεν εξηγεί την άνοδο της «ακροδεξιάς», ειδικά επειδή τα κόμματα που βιώνουν αυτά τα κέρδη σε δημοτικότητα έχουν κοινό σημείο μια πολιτική που υποστηρίζουν για πάνω από μια δεκαετία: τη μεταρρύθμιση του μεταναστευτικού συστήματος.

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης υποβαθμίζουν ή αγνοούν τον δημογραφικό και πολιτιστικό μετασχηματισμό που προκαλείται από τα υψηλά και επίμονα επίπεδα μετανάστευσης χαμηλής ειδίκευσης, τις παράλληλες κοινωνίες που έχουν σχηματιστεί σε πολλές αστικές περιοχές, την πίεση στη στέγαση, τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα συστήματα κοινωνικής προστασίας, και την επακόλουθη διάβρωση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και των θεσμών που τους κυβερνούν. Όταν η κοινή γνώμη αντιδρά στις σωρευτικές επιπτώσεις αυτών των πολιτικών, η προτιμώμενη εξήγηση παραμένει η οικονομική δυσπραγία ή ο «λαϊκισμός», παρά οι ίδιες οι πολιτικές.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Επί χρόνια, ο κυρίαρχος λόγος παρουσίαζε τη μαζική μετανάστευση ως αναπόφευκτη και ηθικά ακαταμάχητη, ενώ οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για το δημοσιονομικό, κοινωνικό και ασφαλιστικό της κόστος έχει θεωρηθεί παράνομη. Το αποτέλεσμα είναι ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του επίσημου λόγου και της βιωμένης πραγματικότητας. Οι άνθρωποι το παρατηρούν αυτό όταν τα σχολεία σε ορισμένες γειτονιές γίνονται μη διαχειρίσιμα, όταν οι δημόσιοι χώροι φαίνονται λιγότερο ασφαλείς, όταν η στέγαση γίνεται μη προσιτή και όταν το κράτος πρόνοιας καλείται να υποστηρίξει τόσο έναν γηράσκοντα ιθαγενή πληθυσμό όσο και μια συνεχή εισροή νέων δικαιούχων. Το παρατηρούν επίσης αυτό όταν τα μέσα ενημέρωσης και η πολιτική τάξη επιμένουν ότι το κύριο πρόβλημα έγκειται στην ίδια τους την αντίδραση, όχι σε αυτό στο οποίο αντιδρούν.

Ένα συγκλονιστικό παράδειγμα αυτής της κραυγαλέας απόδοσης ευθυνών στο θύμα σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των ταραχών στη Γαλλία πριν από λίγες εβδομάδες. Σε ένα βίντεο που κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο, η Μπετίνα Ζουρλί, υποστηρικτής του ακροαριστερού κόμματος του Μελανσόν, η οποία αυτοαποκαλείται «δημοσιογράφος» και κατέχει πτυχίο στις σπουδές φύλου, πιάστηκε από μια γυναίκα που είπε ότι οι ταραξίες την απείλησαν να τη βιάσουν αφού προσπάθησε να τους εμποδίσει να λεηλατήσουν ένα κατάστημα ενώ βρισκόταν στον όροφο του διαμερίσματός της με το μωρό της. Η απάντηση της Ζουρλί ήταν: «Αυτές είναι παράπλευρες απώλειες... Η επανάσταση δεν είναι ειρηνική. Δεν μένει εντός ορίων».

Έχουν επίσης αναφερθεί μαρτυρίες και εικόνες που δείχνουν τους λεγόμενους «ταραξίες» της Αντίφα, οι οποίοι στην πραγματικότητα φαινόταν να είναι αστυνομικοί με πολιτικά που ενεργούσαν ως προβοκάτορες. Ο ισχυρισμός ήταν ότι τα άτομα με μάσκες διέπραξαν καταστροφικές ή βίαιες πράξεις (έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμμάτων, έριξαν βλήματα) και στη συνέχεια κινήθηκαν προς ή συνοδεύτηκαν πίσω από τις γραμμές της αστυνομίας. Βίντεο και μαρτυρίες, συμπεριλαμβανομένων των ταραχών της 24ης Οκτωβρίου σε πόλεις όπως το Μονπελιέ, η Νίκαια και η Νανσί, έδειξαν ακροδεξιές ομάδες να επιτίθενται σε διαδηλωτές πριν υποχωρήσουν πίσω από τις γραμμές της αστυνομίας ή αλληλεπιδράσουν με αυτές. Ενώ αυτές οι πληροφορίες παραμένουν μη επαληθευμένες από γαλλικούς φορείς επαλήθευσης γεγονότων, σημειώνεται ότι αστυνομικοί με πολιτικά ενήργησαν μέσα στο πλήθος των διαδηλωτών. Αυτή είναι μια νόμιμη και κοινή πρακτική στο πλαίσιο του γαλλικού δόγματος δημόσιας τάξης, κυρίως για τον σκοπό της συλλογής πληροφοριών και της πραγματοποίησης στοχευμένων συλλήψεων.

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι υπάρχουν στοιχεία εντός του κράτους και σίγουρα εντός των πολιτικών κομμάτων που θέλουν να δουν τις πόλεις τους να γίνονται καπνός και τους πολίτες τους να γίνονται θύματα. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν στην πραγματικότητα να δουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις να εκφυλίζονται. Χαίρονται με τη βία και ελπίζουν για περισσότερη, μέχρι που η κατάσταση φτάνει σε οριακό σημείο και ο εμφύλιος πόλεμος γίνεται ένα απολύτως πιθανό σενάριο. Απολαμβάνουν την καταστροφή, στρέφοντας τη μία ομάδα εναντίον της άλλης, υποδαυλίζοντας μίσος και διχασμό, και θα ικανοποιηθούν μόνο όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να καεί.

Η Ευρώπη δεν βιώνει μια σειρά μεμονωμένων διαδηλώσεων κατά του κόστους ζωής που θα ωφελούσαν κατά λάθος μερικά πολιτικά κόμματα. Υποφέρει από τις προβλέψιμες συνέπειες μιας μακροχρόνιας πολιτικής δημογραφικής αλλαγής, που εφαρμόζεται χωρίς δημοκρατική συναίνεση και με τη βία. Οι υπεύθυνοι όχι μόνο δεν δείχνουν καμία λύπη, ντροπή ή ενοχή, αλλά αντλούν και γνήσια χαρά από αυτό. Παρακολουθούμε τον Παλιό Κόσμο να πεθαίνει μπροστά στα μάτια μας, και δεν είναι θάνατος που προκλήθηκε από ξένο χέρι, είναι αυτοκτονία.

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

Τι συμβαίνει στην Ευρώπη;

Antonio Catalano - 01/11/2026

Τι συμβαίνει στην Ευρώπη;


Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Διαβάστε προσεκτικά αυτά τα λόγια, που αναφέρονται στο τελευταίο βιβλίο του Bruno Vespa, «Ιστορία της Δεύτερης Δημοκρατίας». Είναι από τον πρώην Υπουργό Άμυνας του Δημοκρατικού Κόμματος, νυν πρόεδρο του COPASIR καθώς και μέλος του Κοινοβουλίου, που εκπροσωπεί επίσης το Δημοκρατικό Κόμμα. Είναι από τον Lorenzo Guerini. «Αν κληθούμε στην κυβέρνηση, θα πρέπει να συμβάλουμε πιο σημαντικά στην στρατιωτική βοήθεια της Ουκρανίας από ό,τι η κυβέρνηση Meloni, η οποία για ένα χρόνο, ξεκινώντας από τον Νοέμβριο του 2025, δεν έστειλε τίποτα στον Volodymyr Zelensky. Θα ήθελα να επισημάνω ότι η δεύτερη κυβέρνηση Conte, στην οποία ήμουν Υπουργός Άμυνας, κατέγραψε τη μεγαλύτερη αύξηση στις στρατιωτικές δαπάνες τα τελευταία χρόνια».
Απλώς για να σας δώσω μια ιδέα για το μέγεθος της δημαγωγίας που χρησιμοποιεί το ευρύ στρατόπεδο για να πουλήσει μια αυτοεικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ένα ευρύ στρατόπεδο που παρουσιάζεται στους δρόμους ως αντίπαλος του πολέμου, αλλά που στην πραγματικότητα πάντα εργαζόταν για την αύξηση της ευρωπαϊκής υποστήριξης προς την Ουκρανία του Zelensky.
Μια πολιτική υποκρισία που επιχειρεί να κρύψει την πραγματική της φύση στολιζόμενη με παλαιστινιακές σημαίες και κασκόλ, όπως έκανε πρόσφατα ο νέος γραμματέας του συνδικάτου Fiom-Cgil, Samuele Lodi. Με τον πρώην πρωθυπουργό Giuseppe Conte, ο οποίος ξεδιάντροπα αυτοαποκαλείται υπέρμαχος της ειρήνης, υποστηριζόμενος από τους φίλους του Bonelli και Fratoianni.
Καταλαβαίνω ότι πολλοί έλκονται συναισθηματικά από το κίνημα που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στους δρόμους, βλέποντάς το ως μια αναζωπύρωση και αναζωογόνηση ενός μαζικού κινήματος, αλλά το να μην βλέπουν ότι αυτό το κίνημα είναι βαθιά ριζωμένο στην πολιτική συνιστώσα που, ουσιαστικά, υποστηρίζει την ΕΕ, με όλη την λιτότητα και την αυστηρότητά της, αλλά πάνω απ' όλα, τις πολεμοχαρείς πολιτικές της, δεν είναι μόνο αφελές, αλλά και αμαρτία.
Ας το κρατήσουμε απλό. Η δεξιά, ενώ είναι οργανικά αφοσιωμένη σε φιλοευρωπαϊκές πολιτικές (που υπαγορεύονται, ας μην ξεχνάμε ποτέ, από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, το οποίο έχει το κύριο προπύργιό του στην Ευρώπη) και ως εκ τούτου ανίκανη να απελευθερωθεί από τους ευρωπαϊκούς περιορισμούς, αν μη τι άλλο προσπαθώντας να διαπραγματευτεί περιθώρια υπέρβασης, δεν είναι τόσο αφοσιωμένη όσο η αριστερά. Η αριστερά, ωστόσο, είναι φιλοευρωπαϊκή στον πυρήνα της. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν θα ακούσετε ποτέ πολιτικούς από το ευρύ φάσμα, από τον Μπονέλι μέχρι τον Σλάιν, να μιλούν κατά της ΕΕ και των αντιλαϊκών πολιτικών της. Πράγματι, για αυτούς, η ΕΕ αντιπροσωπεύει έναν φάρο. Εν τω μεταξύ, όσο καθοριστική κι αν είναι, τα δεξιά κόμματα (εκτός από τη Φόρτσα Ιτάλια) υποφέρουν από σοβαρούς πόνους στο στομάχι. (Για τους ηλίθιους εκεί έξω: Δεν υποστηρίζω τη δεξιά, απλώς περιγράφω την κατάσταση.)
Σκεφτείτε πώς κανείς στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα δεν εγείρει δημοκρατικό συναγερμό για όσα συνέβησαν χθες στην Πολωνία, όπου υπήρξε μια ολοκληρωτική απόπειρα πραξικοπήματος με εντολή των Βρυξελλών. Ο Ντόναλντ Τουσκ (πρώην Πρόεδρος του Συμβουλίου της ΕΕ και νυν Πρωθυπουργός της Πολωνίας) περικύκλωσε το Συνταγματικό Δικαστήριο από την αστυνομία επειδή υποστηρίζει την υπεροχή του πολωνικού Συντάγματος έναντι του δικαίου της ΕΕ. Παραμένουν σιωπηλοί ή τουλάχιστον προσπαθούν να υποβαθμίσουν το περιστατικό ισχυριζόμενοι ότι ήταν απλώς μια παρέμβαση που στόχευε στην επιβεβαίωση της νομιμότητας που επιθυμεί η ΕΕ.

Έτσι, επιστρέφοντας στο προηγούμενο σημείο, η ΕΕ ευνοεί τις πολιτικές ομάδες που ευθυγραμμίζονται καλύτερα με τις οδηγίες της, και φυσικά. Αυτές οι ομάδες, περιττό να πούμε, αποτελούν μέρος και συνδέονται με το ευρύτερο ευρωπαϊκό πολιτικό φάσμα, που γενικά θεωρείται αριστερό. Και για να το κάνουν αυτό, δεν διστάζουν να υποστηρίξουν και να τροφοδοτήσουν τη (νόμιμη) δυσαρέσκεια που εξαπλώνεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, προκειμένου να ενισχύσουν τη συναίνεση (λάβετε υπόψη ότι το επόμενο έτος θα δούμε αποφασιστικές πολιτικές εκλογές) προς πιο σταθερά φιλοευρωπαϊκούς συνασπισμούς.
Επομένως, το να μην κατανοεί κανείς τι διακυβεύεται και να εντυπωσιάζεται από τις διαδηλώσεις στις οποίες η αριστερά, στα διάφορα παρακλάδια της, προσπαθεί να διοχετεύσει τη δυσαρέσκεια «εναντίον της Μελόνι και της απαίσιας δεξιάς κυβέρνησής της», δεν είναι μόνο αφελές αλλά και συνένοχο σε αυτή τη μεγάλη επιχείρηση που διαδραματίζεται σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο κυρίαρχος τύπος δείχνει συμπάθεια και κατανόηση, ακόμη και για τις πιο «έντονες» διαδηλώσεις στους δρόμους.
Όταν έγραψα ότι το χέρι της Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος ήταν πίσω από τις γαλλικές διαδηλώσεις, κάποιοι με μια κάποια ακαδημαϊκή συγκατάβαση το απέρριψαν με χλευασμό, ισχυριζόμενοι μάλιστα ότι οργανώθηκαν από τον Σόρος. Κατά τη γνώμη μου, απλώς είπα ότι υπάρχουν «ανθρωπιστικές» οργανώσεις που, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, υποστηρίζουν οικονομικά αυτά τα κινήματα.

Η πολιτική ουσία έγκειται σε μια συγκεκριμένη αφέλεια (θυμηθείτε, στην πολιτική, η αφέλεια είναι αμαρτία) που επιτρέπει στον εαυτό της να θαμπώνεται από τον θόρυβο των διαδηλώσεων στους δρόμους... που φέρνουν αναμνήσεις από την «ένδοξη» νεότητά κάποιου. Τα κινήματα είναι πάντα αυθόρμητα και μόνο μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την (πλειοψηφική, αλλά μη αντιληπτή) εξωτερική επιρροή σε αυτές τις διαμαρτυρίες στους δρόμους. Και είναι μια επιρροή που έχει τις ρίζες της σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο ευρωπαϊσμό, του οποίου οι αριστερές ομάδες αποτελούν την καλύτερη ενσάρκωση.
Υπάρχει ένα δίκτυο «ενεργούς» δημοσιογραφίας που «δίνει ιδιαίτερη προσοχή σε θέματα όπως κοινωνικά ζητήματα, η κλιματική κρίση, η αναζήτηση ταυτότητας και οι ιστορίες εξορίας, το μέλλον των δημοκρατιών μας. Αυτά τα ζητήματα ζωντανεύουν την ήπειρό μας και μας αφορούν όλους». Αυτά τα λόγια είναι γραμμένα στον ιστότοπο του «Sphera Network», ενός ευρωπαϊκού δικτύου «ανεξάρτητων» μέσων ενημέρωσης που προωθούν «διασυνοριακή, ανθρώπινη και κοινωνικά ενεργή δημοσιογραφία μέσω βιντεοσκοπημένων ρεπορτάζ, ενημερωτικών δελτίων, podcast και περιεχομένου κοινωνικών μέσων».
Η πτυχή που με ενδιαφέρει να επισημάνω εδώ είναι ότι αυτό το δίκτυο λαμβάνει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Ο ίδιος ο ιστότοπος της Sphera το δηλώνει αυτό ειλικρινά στην ενότητα που είναι αφιερωμένη στη «Διαφανή Χρηματοδότηση». Διαβάζουμε ότι η Sphera υπάρχει κυρίως χάρη στη Γενική Διεύθυνση Connect της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη και εφαρμογή πολιτικών που σχετίζονται με την ψηφιακή ενιαία αγορά, την κυβερνοασφάλεια και την τεχνολογική καινοτομία. Η Sphera το λέει ευθέως. «Η Γενική Διεύθυνση Connect μας προσφέρει μια υπέροχη ευκαιρία να δοκιμάσουμε και να πειραματιστούμε με το δίκτυο Sphera ξεκινώντας από το 2021».
Η Margrethe Vestager, τότε Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το εξήγησε αυτό στα τέλη του 2024. «Το δίκτυο Sphera συγκεντρώνει δέκα εταίρους από όλη την Ευρώπη... Μια νέα διαδικτυακή προσφορά μέσων ενημέρωσης για νέους Ευρωπαίους που στοχεύει να φέρει την ΕΕ πιο κοντά στους νέους... Από την έναρξη του έργου το 2021, το συνολικό ποσό της συγχρηματοδότησης της ΕΕ έχει ανέλθει σε 3,9 εκατομμύρια ευρώ». Στη συνέχεια φτάσαμε τα 5,5 εκατομμύρια ευρώ.
Το να αγνοούμε το τεράστιο έργο που κάνει η ΕΕ (και διάφορες «ανθρωπιστικές» ΜΚΟ, που εξακολουθούν να είναι δεμένες με τον ζυγό της ΕΕ) μεταξύ των νέων για την επιβεβαίωση και την εδραίωση φιλοευρωπαϊκών και φιλοπαγκοσμιοποιητικών πεποιθήσεων δεν είναι μόνο εξαιρετικά αφελές, αλλά γίνεται και αμαρτία όταν αυτή η αφέλεια μεταμφιέζεται σε πολιτική δέσμευση.

Η εμμονική χρήση της παλαιστινιακής σημαίας δεν πρέπει να παραπλανά. Δεν πρόκειται για το να φέρουμε τις νεότερες γενιές πιο κοντά στον δίκαιο «κυρίαρχο» σκοπό της αυτοδιάθεσης, ενός λαού που θυσιάστηκε από μια γεωπολιτική διχοτόμηση που έχει τις ρίζες της στο αποτέλεσμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η παλαιστινιακή σημαία (δυστυχώς) έχει γίνει πρόσχημα για την άρνηση κάθε ευκαιρίας για εθνική ταυτότητα, συνδεδεμένη τεχνηέντως με την εθνικιστική και φασιστική δεξιά. Σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε να πούμε ότι η παλαιστινιακή σημαία γίνεται συμβολικό όργανο φιλοευρωπαϊκού παγκοσμιοποίησης.

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2026

Η υπομονή μας εξαντλείται

Aleksandr Dugin - 19/08/2026

Η υπομονή μας εξαντλείται


Πηγή: Σαν τον Δον Κιχώτη


Συνέντευξη με τον Αλεξάντερ Ντούγκιν στην εκπομπή Escalation του Sputnik TV .

Ο Ρώσος φιλόσοφος κάνει μια καυστική εκτίμηση της επικίνδυνης στροφής της Σερβίας, της επικείμενης ενεργειακής κατάρρευσης της Ευρώπης και της μη αναστρέψιμης στιγμής που η τεχνητή νοημοσύνη θα έχει απελευθερωθεί από τους περιορισμούς της και θα έχει αρχίσει να συμπεριφέρεται όπως εμείς, αλλά χωρίς συνείδηση.

Παρουσιαστής:
Ας ξεκινήσουμε με μια πολύ ευαίσθητη κατάσταση που έχει προκαλέσει μεγάλη δημόσια κατακραυγή σε πολλά μέτωπα, τόσο στη Ρωσία όσο και στον ευρύτερο σλαβικό κόσμο. Ο Ζελένσκι έφτασε στη Σερβία. Αυτή είναι η πρώτη του επίσκεψη στο Βελιγράδι με την τρέχουσα ιδιότητά του. Έχουν πραγματοποιηθεί συναντήσεις με τον Σέρβο πρόεδρο, ανοίγει ένα εργοστάσιο κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών στη Σερβία και έχουν γίνει συζητήσεις για τις πιθανές συνεισφορές του καθεστώτος του Κιέβου σε αυτόν τον τομέα. Και φυσικά, κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο ένα βίντεο στο οποίο ένας Γερμανός δημοσιογράφος -ας συγχωρέσει ο Θεός την έκφραση- ρωτά τι μπορούν να κάνουν οι Ευρωπαίοι για να σκοτώσουν περισσότερους Ρώσους (αργότερα διόρθωσε τον εαυτό του, λέγοντας «Ρώσους στρατιώτες», αλλά το μήνυμα έγινε αντιληπτό). Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας τόσο για την επίσκεψη στο σύνολό της όσο και για συγκεκριμένα σημεία που σχετίζονται με αυτήν.

Αλεξάντερ Ντούγκιν
: Αν τοποθετήσουμε αυτό το επεισόδιο στο πλαίσιο των προβλημάτων μας σε ολόκληρο τον μετασοβιετικό χώρο —με την Αρμενία ή άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες— ταιριάζει στο ίδιο μοτίβο. Μακροχρόνιοι δεσμοί, μια κληρονομιά αδράνειας, η παραδοσιακή φιλία μεταξύ Ρωσίας και Σερβίας που κάποτε φαινόταν ακλόνητη, τώρα καταρρέουν και είναι επώδυνο. Αγαπώ βαθιά τον σερβικό λαό. Έχω επενδύσει πολλά από τον εαυτό μου στη Σερβία και στην ανάπτυξη των σχέσεών μας. Για μένα, αυτό είναι ένα βαθύ σοκ. Οι Σέρβοι κάποτε φαινόταν να είναι ο λαός που μας αγαπούσε όταν κανείς άλλος δεν μας αγαπούσε και που δεν μας πρόδιδε όταν όλοι οι άλλοι μας το έκαναν.

Αυτό που κάνει ο Βούτσιτς —και αυτός είναι το πρόβλημα— δεν είναι κάτι καινούργιο. Προσπαθεί να κρατήσει το πόδι του και στα δύο στρατόπεδα: το ένα στην Ευρώπη, το άλλο στο σερβικό πατριωτικό και φιλορωσικό κίνημα. Φαίνεται σχεδόν να έχει πάνω από δύο πόδια, καταφέρνοντας με κάποιο τρόπο να συμβιβάσει μια φιλοευρωπαϊκή και παγκοσμιοποιητική στάση, ενώ παράλληλα προσπαθεί να ευχαριστήσει τους πάντες. Επειδή κατέχει την εξουσία για μεγάλο χρονικό διάστημα, παρά τις εσωτερικές αναταραχές και την αντιπολίτευση, αυτή η προσέγγιση έχει αποδώσει καρπούς. Δυστυχώς, όταν κοιτάς την εξωτερική πολιτική, αναγκάζεσαι να παραδεχτείς ότι ακόμη και οι πιο θρασείς οπορτουνιστές, που προσκολλώνται στην εξουσία για χρόνια, καταλήγουν να επιβεβαιώνουν την κυνική θέση του Μακιαβέλι: το πρωταρχικό κριτήριο για να κρίνεις έναν ηγεμόνα δεν είναι η ηθική, αλλά το πόσο καιρό παραμένει στην εξουσία.

Ο Βούτσιτς παίζει μέχρι τέλους, προδίδοντας όποιον μπορεί να προδοθεί και στη συνέχεια κάνει πίσω. Αυτή η πονηρή πολιτική, που στοχεύει στην ικανοποίηση και των δύο πλευρών, του φέρνει αποτελέσματα, αλλά πλήττει σκληρά τους ιδεαλιστές: εκείνους τους Σέρβους που αγαπούν τη Ρωσία ειλικρινά και όχι από ευκολία, και εκείνους τους Ρώσους που νιώθουν έναν βαθύ ιστορικό δεσμό με τους Σέρβους. Άλλωστε, για το καλό των Σέρβων, από πίστη στους Ορθόδοξους αδελφούς μας στα Βαλκάνια, μπήκαμε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και χάσαμε μια αυτοκρατορία. Οι Σέρβοι κάποτε μας φέρθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Η συμπεριφορά του Βούτσιτς, επομένως, υπονομεύει την ιδεαλιστική διάσταση της πολιτικής, η οποία δεν πρέπει ποτέ να αγνοηθεί.

Η πραγματική πολιτική λειτουργεί πάντα σε ένα ενδιάμεσο σημείο μεταξύ ιδεαλισμού και καθαρού οπορτουνισμού: ένας συμβιβασμός μεταξύ ειλικρίνειας και κυνισμού. Το καθαρό και απλό κακό είναι σπάνιο. Ακόμα και ο Τραμπ ανήλθε στην εξουσία χρησιμοποιώντας τα σωστά συνθήματα πριν απογοητεύσει το μεγαλύτερο μέρος του αμερικανικού λαού. Η γεωπολιτική ισορροπεί πάντα σε αυτό το τεντωμένο σχοινί. Αλλά ο Βούτσιτς έχει πλέον φτάσει σε ένα σημείο όπου οι πράξεις του αρχίζουν να έρχονται σε αντίθεση τόσο με τις βαθύτερες φιλοδοξίες του σερβικού λαού όσο και με τις ίδιες τις σχέσεις μας.

Καλωσορίζοντας τον τρομοκράτη Ζελένσκι και μιλώντας για τη δημιουργία και ανάπτυξη drones για να μας σκοτώσουν —κάτι που δεν είχε τολμήσει ποτέ πριν— ο Βούτσιτς έφτασε κατευθείαν στην κόκκινη γραμμή. Δεν την έχει ξεπεράσει εντελώς ακόμα, επειδή αμέσως έκανε πίσω, διαθέτοντας κεφάλαια και δηλώνοντας ότι «η Ρωσία τα πάει καλά» και ούτω καθεξής, για να μην παρεξηγηθεί. Ωστόσο, βρίσκεται επικίνδυνα κοντά σε αυτή τη γραμμή. Και επειδή δεν αντιδρούμε πολύ γρήγορα στις κόκκινες γραμμές —πιστεύω ότι έχουμε βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα, αλλά δεν βιαζόμαστε, προτιμώντας να αφήσουμε περιθώρια για υποχώρηση—φερόμαστε στους άλλους εταίρους μας με τον ίδιο τρόπο.

Τα αποτελέσματα είναι περιορισμένα. Συγχωρούμε όσους μας προσβάλλουν και μας προκαλούν με την ελπίδα ότι θα συνέλθουν. Σπάνια το κάνουν. Τις περισσότερες φορές, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι κόκκινες γραμμές μπορούν απλώς να ωθηθούν περαιτέρω και να κάνουν το επόμενο θρασύ βήμα. Ταυτόχρονα, έχουμε μικρή επιρροή για να τιμωρήσουμε τον Βούτσιτς. Είναι απίθανο να υποστηρίξουμε φιλοδυτικά κινήματα που χρηματοδοτούνται από τον Σόρος για να τον απομακρύνουν. Αυτό θα ήταν ακόμη χειρότερο. Έτσι, κι εμείς είμαστε αναγκασμένοι να ελιχθούμε σε αυτό το ενδιάμεσο έδαφος.

Είμαι ιδεαλιστής και φιλόσοφος. Ζω μια στοχαστική ζωή — βίος θεωρητικός , όπως έλεγαν οι αρχαίοι. Γι' αυτό βλέπω την κατάσταση με ιδιαίτερη σοβαρότητα. Αυτή η ενδιάμεση σύγχυση, η συνεχής ώθηση και έλξη, ο χορός των οπορτουνιστών, των πραγματιστών και των τεχνοκρατών πολιτικών, μόνο με ενοχλεί. Το βλέπω υπό το φως των λόγων του Ευαγγελίου: «Το ναι σας ας είναι ναι, και το όχι σας ας είναι όχι». Αν είστε με τους Ρώσους, τότε σταθείτε με τους Ρώσους — υποφέρετε μαζί μας και μοιραστείτε τις δυσκολίες μας. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους άλλους όχι για κέρδος, αλλά επειδή είμαστε άνθρωποι αρχών.

Πιστεύω ότι ο πρόεδρός μας ενεργεί ακριβώς με αυτό το πνεύμα. Είναι οδυνηρό και για αυτόν να βλέπει τους συνεχείς δισταγμούς αυτών των μικροπρεπών και μισογύνων προσωπικοτήτων.

Ποιο συμπέρασμα βγάζω από αυτό; Πρέπει να διαμορφώσουμε το τελικό μας πρόγραμμα: το ιδεαλιστικό πλαίσιο για τη ρωσική πολιτική. Πρέπει να δηλώσουμε ξεκάθαρα σε όλους - σε αυτούς που είναι ήδη μαζί μας, σε αυτούς που μπορεί να ενταχθούν, στους αναποφάσιστους και στους εχθρούς μας - πώς βλέπουμε τον κόσμο, την Ευρώπη, την παγκόσμια ασφάλεια και την πολυπολικότητα. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι το πραγματιστικό ύφος της άσκησης λίγης πίεσης, στη συνέχεια της υποχώρησης, της απειλής και της διάλυσης της πρόκλησης (η προσέγγιση που υιοθετήσαμε τόσο με τον Πασινιάν όσο και με τον Βούτσιτς).

Αντίθετα, θα πρέπει να διακηρύξουμε τον στόχο μας μετά την αναπόφευκτη νίκη —ακόμα κι αν το τίμημα είναι η πλήρης καταστροφή της οικονομίας και της στρατιωτικής βιομηχανίας της Ουκρανίας. Έχουμε ήδη ξεκινήσει αυτή τη διαδικασία, εγκαταλείποντας τα ημίμετρα και αρχίζοντας να πολεμάμε σοβαρά. Θα σταματήσουμε μόνο όταν είμαστε βέβαιοι ότι η νίκη μας είναι μη αναστρέψιμη, και σε εκείνο το σημείο η ίδια η Ρωσία θα είναι μια διαφορετική χώρα. Θα ήταν χρήσιμο να παρουσιάσουμε το όραμά μας για το μέλλον τώρα, ώστε να το ακούσουν όλοι.

Ίσως θα έπρεπε να εκδώσουμε μια σαφή δήλωση σχετικά με το τι περιμένει τους εχθρούς και τους φίλους μας μετά τη νίκη. Οι φίλοι μας, για παράδειγμα, θα λάβουν το Κοσσυφοπέδιο· μια ελεύθερη Ανατολική Ευρώπη, απελευθερωμένη από την κατοχή του ΝΑΤΟ και έτοιμη να χρησιμεύσει ως συνοριακή ζώνη· μια ελεύθερη Ουκρανία εντός ενός ενιαίου ανατολικοσλαβικού κράτους· μια πραγματική ολοκλήρωση του μετασοβιετικού χώρου προς όφελος όλων των λαών του, με εγγυημένη κυριαρχία και πυρηνική προστασία για όλους.

Σε όσους τάχθηκαν στο πλευρό μας χωρίς δισταγμό —συμπεριλαμβανομένης της Βόρειας Κορέας— θα εκφράσουμε την ειλικρινή μας ευγνωμοσύνη και θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν σε αυτόν τον πόλεμο. Στην Κίνα, θα το ανταποδώσουμε με τόκο, θυμούμενοι τους αρχικούς της δισταγμούς. Το Ιράν, το οποίο έχει δείξει αληθινό θάρρος, θα το υποστηρίξουμε πλήρως και θα το ανταμείψουμε. Θα προσφέρουμε ένα διαφορετικό όραμα για τον κόσμο —πολυπολικό και δίκαιο— στο οποίο μια μεγαλύτερη Ρωσία θα γίνει ο εγγυητής της ελευθερίας και της κυριαρχίας ενάντια στη δυτική ηγεμονία για κάθε περιοχή του πλανήτη.

Όσο για τη Δύση, θα την ανταποδώσουμε τριπλά: θα ωθήσουμε την ευρωπαϊκή οικονομία προς την κατάρρευση και θα μειώσουμε την αμερικανική επιρροή στα σύνορά της. Ας ασχοληθούν με τις δικές τους δουλειές· έχουν τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αυτό θα πρέπει να είναι αρκετό. Θα απελευθερώσουμε τους υπόλοιπους: Μεξικό, Κολομβία, Βενεζουέλα, Αργεντινή. Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θα πουν ότι στοχεύουμε πολύ ψηλά. Κι όμως, περισσότερες από μία φορές στην ιστορία μας, έχουμε στοχεύσει ψηλά και, με μεγάλη αφοσίωση, έχουμε πετύχει τους στόχους μας. Τα λόγια της Ρωσίας πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Αν ορίζαμε μια κυρίαρχη ατζέντα εξωτερικής πολιτικής αυτού του είδους —ποιον θα βοηθήσουμε, ποιον θα ευχαριστήσουμε, ποιον θα τιμωρήσουμε, ποια τάξη θα εγκαθιδρύσουμε σε μια Ευρώπη που θα έχει περιοριστεί στις φυσικές της αναλογίες και τι θα προσφέρουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες μόλις υποστούν την ήττα προς την οποία εργαζόμαστε— τότε όλα θα γίνονταν σαφή και θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε από εκεί. Αυτή τη στιγμή, σε μερικούς δίνουμε είκοσι χρόνια, σε άλλους δέκα. Απειλούμε μερικούς και υποστηρίζουμε άλλους. Θα πρέπει να διαμορφώσουμε τα κίνητρα και τις απειλές μας με βάση μια προληπτική και όχι μια αντιδραστική πολιτική. Η συνολική εικόνα θα άλλαζε, σας διαβεβαιώνω.


Πολλοί υποθέτουν ότι παίζουμε το ίδιο βραχυπρόθεσμο παιχνίδι με αυτούς τους μικροπρεπείς πολιτικούς της στιγμής. Αλλά η Ρωσία είναι μια σπουδαία χώρα - μια χώρα με μακρά ιστορία, τεράστιους χώρους και μεγάλους ιστορικούς κύκλους. Είμαστε ένας λαός ικανός να επιδιώκει έναν στόχο σε αιώνες, όχι μόνο μέσα από μία ή δύο προεδρικές θητείες. Σκεφτόμαστε με όρους αιώνων και στις πιο σοβαρές κατηγορίες. Σήμερα, υπάρχει μια αισθητή απουσία οποιασδήποτε δήλωσης σχετικά με το όραμά μας για τον μελλοντικό κόσμο. Μπορεί να φαίνεται ανέφικτο τώρα ή ακόμα και μεσοπρόθεσμα, ωστόσο αν θέσουμε αυτό το πρότυπο και αυτόν τον στόχο, θα κινηθούμε προς αυτήν με συνέπεια. Τότε οποιοσδήποτε Βούτσιτς, Πασινιάν, Μάγια Σάντου ή οποιοσδήποτε άλλος θα το σκεφτεί δύο φορές πριν δοκιμάσει την αποφασιστικότητά μας και περάσει τις κόκκινες γραμμές, επειδή τέτοιες ενέργειες ισοδυναμούν με φτύσιμο στο πρόσωπο.

Με την επίσκεψη του Ζελένσκι και επιτρέποντας να συζητείται πόσοι ακόμη Ρώσοι θα μπορούσαν να σκοτωθούν, ο Βούτσιτς μας έφτυσε στο πρόσωπο. Πρόδωσε τόσο τη ρωσοσερβική φιλία όσο και τα ίδια τα συμφέροντα της Σερβίας. Φυσικά, δεν πρέπει να ενεργούμε παρορμητικά ή να επιδιώκουμε αυθόρμητη εκδίκηση, για να μην βάλουμε το παιχνίδι στα χέρια των εχθρών μας και του σερβικού λαού. Δεν είμαστε τυχοδιώκτες.

Ωστόσο, η ανάγκη για σοβαρή παγκόσμια πολιτική και ένα ευρύ όραμα για το μέλλον μας έχει καταστεί επιτακτική. Πολύ συχνά σήμερα ζούμε με ιστορικές αναμνήσεις: βοηθήσαμε τους Σέρβους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, απελευθερώσαμε άλλους στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Όλα αυτά είναι αληθινά και πολύτιμα, αλλά ανήκουν στο παρελθόν. Η μνήμη ξεθωριάζει και οι άνθρωποι ρωτούν: «Ναι, συνέβη - αλλά τι μας περιμένει αύριο;» Αυτό που μας λείπει είναι μια αίσθηση της σημασίας των γεγονότων που να είναι τυπικά ρωσική και σύγχρονη.

Ένας γνωστός Αιγύπτιος δημοσιογράφος ονόματι Αμρ, ο οποίος μου παίρνει συνεντεύξεις εδώ και πολλά χρόνια, παρατήρησε πρόσφατα ότι οι θέσεις του Ντούγκιν γίνονται όλο και πιο ριζοσπαστικές και ότι, καθώς η άμεση κατάσταση της Ρωσίας γίνεται πιο δύσκολη, η φιλοδοξία του παγκόσμιου οράματός μας μόνο αυξάνεται. Έχει απόλυτο δίκιο. Δεν πρέπει να βασιζόμαστε σε φευγαλέους υπολογισμούς. Ο σχεδιασμός μας πρέπει να έχει μια κοσμική προοπτική. Πρέπει να κατανοήσουμε το βάθος των ιστορικών διαδικασιών.

Μόνο τότε θα βρούμε τον σωστό τόνο για να αντιμετωπίσουμε τις πιο διαφορετικές ελίτ: ουδέτερες, εχθρικές, συνεργατικές ή διστακτικές. Θα πρέπει να τους πούμε ανοιχτά: «Αν συνεχίσετε με αυτή την αμφιλεγόμενη πολιτική, τότε μετά τη νίκη μας —και η νίκη θα έρθει— θα ενεργήσουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο». Μόλις διευκρινίσουμε την τελική μας θέση, θα αρχίσουμε να επιτυγχάνουμε αποτελέσματα αμέσως.

Θα υπάρχουν, φυσικά, πολλοί ειδικοί σε συμβιβασμούς, αλλά πρώτα πρέπει να έχουμε την αποφασιστικότητα να σκιαγραφήσουμε αυτό το ευρύτερο όραμα ενός πολυπολικού και δίκαιου κόσμου, απαλλαγμένου από τη δυτική ηγεμονία: τον κόσμο που χρειάζεται η Ρωσία. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να δηλώσουμε ότι η προϋπόθεση για αυτόν τον κόσμο είναι η νίκη μας στην Ουκρανία και μια παγκόσμια νίκη επί της δυτικής ηγεμονίας. Προετοιμαζόμαστε για αυτό και θα συνεχίσουμε προς αυτή την κατεύθυνση για όσο χρειαστεί. Ας αποφασίσει κάθε πλευρά και ας δηλώσει το «ναι» ή το «όχι» της. Αυτή η εσωτερική αποφασιστικότητα μπορεί να μεταμορφώσει ολόκληρη την εξωτερική μας πολιτική.


Παρουσιαστής: Δεν έχω πολλά να προσθέσω, επειδή επρόκειτο να ρωτήσω αν οι ίδιοι οι Σέρβοι θα μπορούσαν να περιμένουν περισσότερα από τη Ρωσία πριν από πέντε, δέκα, είκοσι ή είκοσι πέντε χρόνια. Ουσιαστικά κλείσατε το θέμα επιμένοντας στην ανάγκη να δηλώσουμε με σαφήνεια τις γενικές μας γραμμές σε όλους. Επιτρέψτε μου λοιπόν να αναφερθώ στην πρωτοβουλία της Τουρκίας. Η Τουρκία έχει προτείνει εκεχειρία στη Μαύρη Θάλασσα και μορατόριουμ στις επιθέσεις κατά των εμπορικών πλοίων. Είναι μια παράξενη πρόταση, δεδομένου ότι όλοι γνωρίζουν ποιος επιτίθεται στα πλοία, κι όμως η Άγκυρα αντιμετωπίζει το καθεστώς του Κιέβου και τη Ρωσία σαν να ήταν ίσοι - αυτό συμβαίνει σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν. Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε την Τουρκία; Είναι μια χώρα που δεν κάθεται σε δύο καρέκλες, αλλά σε δεκαοκτώ, και μέχρι στιγμής καρπώνεται τα οφέλη όλων αυτών.

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Είναι ακριβώς το ίδιο φαινόμενο που συζητούσαμε: η ίδια μικρής κλίμακας πράξη εξισορρόπησης. Η Τουρκία είναι εταίρος. Είναι ένα μεγάλο ευρασιατικό έθνος, από πολλές απόψεις προσανατολισμένο εναντίον της Δύσης. Ωστόσο, η πολιτική της, χρόνο με το χρόνο, βασίζεται σε προσεκτική εξισορρόπηση. Οι Τούρκοι λένε: ας συνάψουμε εκεχειρία και ας σταματήσουμε τις επιθέσεις. Η απάντησή μας θα πρέπει να είναι: θα αποφασίσουμε μόνοι μας τι θα κάνουμε στη Μαύρη Θάλασσα και στο ουκρανικό έδαφος. Πρώτον, θα την απελευθερώσουμε και θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο για τη νίκη. Μόνο τότε θα συζητήσουμε άλλα ζητήματα.

Ας μην το κάνουμε τώρα· ας αναβάλουμε όλες αυτές τις εκκλήσεις. Ενεργούμε με απόλυτη συμμετρία: απομονώνουμε την Ουκρανία από τη θάλασσα, καθιστώντας την Οδησσό ένα μη λειτουργικό λιμάνι, διασφαλίζοντας ότι κανένα πλοίο ή φορτίο δεν θα φτάσει σε αυτήν. Έχουμε δίκιο να το κάνουμε αυτό, ανεξάρτητα από τις απαιτήσεις των Τούρκων ή Δυτικών συνομιλητών μας. Τη στιγμή που αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία και αρχίζουμε να κερδίζουμε, επιστρέφουν με εκκλήσεις προς εμάς να σταματήσουμε, να περιμένουμε, να μην εκμεταλλευτούμε το πλεονέκτημά μας - και συνεχίζουν αυτό μέχρι να κρίνουν την κατάλληλη στιγμή για να υποστηρίξουν για άλλη μια φορά τους εχθρούς μας.

Ας κλείσουμε το ζήτημα της Οδησσού, ας στερήσουμε εντελώς την πρόσβαση στη θάλασσα από την Ουκρανία και μόνο τότε ας μιλήσουμε με την Τουρκία. Ακόμα καλύτερα, ας διεξάγουμε τις συνομιλίες αφού απελευθερώσουμε ολόκληρη την Ουκρανία. Η Ρωσία ανέκαθεν μπορούσε να συνδυάζει σοφία και ευελιξία. Μόλις επιτύχουμε τους στόχους μας και απελευθερώσουμε την Ουκρανία, μπορούμε να πούμε στους Τούρκους: "Θέλετε θαλάσσιες μεταφορές; Στείλτε τα πλοία σας στο ρωσικό λιμάνι της Οδησσού. Θα τα καλωσορίσουμε με χαρά". Θα διεξάγουμε εμπόριο και θα προμηθεύουμε ο ένας τον άλλον με ό,τι χρειαζόμαστε: ουράνιο για πυρηνικούς σταθμούς ή ντομάτες, ανάλογα με την περίπτωση.

Παρουσιαστής
: Άρα τους λείπει ακόμα ένα Μεγάλο Τουράν και, κατ' αρχήν, τους λείπει και η Κριμαία...

Αλεξάντερ Ντούγκιν:
Όχι. Οποιαδήποτε συζήτηση για το Μεγάλο Τουράν θα έχει την ίδια μοίρα με το σχέδιο «Μεγάλη Ουκρανία». Δείτε τι έχει απομείνει από αυτό: μόνο σιγοκαίγοντας θραύσματα. Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί σε οποιοδήποτε σχέδιο που θα κατασκευαστεί εις βάρος μας. Κάθε ένα από αυτά θα γίνει στάχτη. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι ανθρωπιστικές συνθήκες, τα συμβόλαια και οι συμφωνίες - οικονομικές ή πολιτικές - δεν έχουν πλέον καμία αξία. Δεν υπάρχει πλέον κανένας σταθερός εταίρος με τον οποίο μπορούμε να διαπραγματευτούμε αξιόπιστα.

Πρέπει να χτίσουμε έναν νέο κόσμο που μας ταιριάζει. Αυτό απαιτεί την αποσυναρμολόγηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και την οικοδόμηση μιας άλλης στη θέση της. Μέσα σε αυτήν, σίγουρα θα διατηρήσουμε μια άξια, κυρίαρχη και ελεύθερη θέση για την Τουρκία. Έχουμε ειλικρινή καλή θέληση απέναντι στον τουρκικό λαό. Αλλά μόνο αργότερα.

Μόλις τελειώσει η τρέχουσα, πιο οξεία φάση της σύγκρουσης —επειδή μας έχει τεθεί μια υπαρξιακή πρόκληση— θα πρέπει να αποδείξουμε δύο πράγματα: πρώτον, ότι πραγματικά υπάρχουμε· δεύτερον, ότι είμαστε ακριβώς αυτό που ισχυριζόμαστε ότι είμαστε: μια γνήσια οντότητα, μια κυρίαρχη παγκόσμια δύναμη. Μέχρι να απελευθερώσουμε ολόκληρη την Ουκρανία, δεν θα έχουμε αποδείξει τίποτα από τα δύο, και κανείς δεν θα μας πιστέψει.

Παρουσιαστής: Θα ήθελα να προχωρήσω σε ένα άλλο θέμα που έχει συζητηθεί εκτενώς την περασμένη εβδομάδα και ακόμη και λίγο πριν. Λόγω της έντονης ζέστης που έχει πλήξει το ευρωπαϊκό τμήμα της ηπείρου, η ζήτηση καυσίμων για τη λειτουργία συστημάτων κλιματισμού έχει αυξηθεί σημαντικά. Υπήρξαν επίσης και άλλες παρενέργειες: η στάθμη του Δούναβη έχει πέσει τόσο χαμηλά που η Ουγγαρία αναγκάστηκε να κλείσει προσωρινά έναν πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής που παρέχει μεγάλο μέρος της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Η παρατήρηση ότι οι ενεργειακοί πόροι είναι κρίσιμοι όχι μόνο τον χειμώνα αλλά και το καλοκαίρι έχει διατυπωθεί και στο παρελθόν, ωστόσο φέτος έχει ιδιαίτερη απήχηση. Πώς αναδεικνύει αυτό τα προβλήματα της σύγχρονης Ευρώπης - οικονομικά, ενεργειακά, ίσως και φιλοσοφικά;

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Η ενέργεια είναι μια έννοια εξαιρετικής σημασίας για τη σύγχρονη κοινωνία. Ζούμε τεχνητά, εξαρτώμενοι από σταθμούς παραγωγής ενέργειας, διυλιστήρια και παραγωγή ενέργειας πολύ περισσότερο από όσο συνήθως αντιλαμβανόμαστε. Όταν όλα είναι ήρεμα και εύτακτα, μόλις που το προσέχουμε: οι χειμώνες είναι ήπιοι, τα καλοκαίρια δροσερά, οι μεταφορές αποτελεσματικές. Όταν είμαστε αποκομμένοι από ενεργειακούς πόρους - όπως συμβαίνει τώρα λόγω του πολέμου στην Ουκρανία - αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πόσο σκληρός είναι στην πραγματικότητα ο κόσμος γύρω μας. Η φύση είναι σκληρή. Το να βλέπεις τη βροχή ή το χιόνι να πέφτει μπορεί να είναι ρομαντικό μόνο όταν είσαι ζεστός. Χωρίς ενέργεια, αυτή η αισθητική δίνει τη θέση της σε έναν αγώνα για επιβίωση.

Η Ουκρανία έχει πλέον έρθει αντιμέτωπη με όλα αυτά, και κι εμείς αρχίζουμε να νιώθουμε τις επιπτώσεις, καθώς ο εχθρός εξαπολύει επώδυνες αντεπιθέσεις. Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι οι καθημερινές ανέσεις που θεωρούμε δεδομένες - παράδοση πίτσας, βενζίνη διαθέσιμη σε κάθε πρατήριο καυσίμων - δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Πίσω τους βρίσκονται οι εργάτες πετρελαίου και η ανθρώπινη εργασία, και το ίδιο το πετρέλαιο είναι μια σπίθα ενέργειας που αποθηκεύεται από τη Γη εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Χρειαζόμαστε μια πιο έντονη επίγνωση της παρουσίας μας σε αυτόν τον κόσμο.

Ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ —δεν έχουμε ιδιαίτερη συμπάθεια για τους Γερμανούς στις μέρες μας, και δικαίως, παρόλο που οι στοχαστές τους ήταν εξαιρετικοί— υποστήριξε ότι όταν ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει τον κόσμο απλώς ως ένα εξωτερικό αντικείμενο που έχει στη διάθεσή του, χάνει όχι μόνο τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του. Πρέπει να σκεφτόμαστε με όρους «είναι-μέσα-στον-κόσμο» (in-der-Welt-sein). Αυτή η έννοια απαιτεί πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας: αν υπάρχει πετρέλαιο, κάποιος το εξορύσσει και το διυλίζει· αν υπάρχει ενέργεια, οι μηχανικοί κατασκευάζουν φράγματα και σταθμούς παραγωγής ενέργειας.

Αν αποκτήσουμε βαθύτερη επίγνωση αυτού του «είναι-στον-κόσμο», θα σχετιστούμε με τα πάντα διαφορετικά -συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων για τον πόλεμο και των επιθέσεων σε κρίσιμες υποδομές- και θα αποκτήσουμε μια βαθύτερη κατανόηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον κόσμο γύρω μας. Αν αποξενωθούμε από αυτόν, μας αποξενώνει και αυτός. Αν σταματήσουμε να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στο είναι, μας γυρίζει την πλάτη και φέρνει κρύο και καταστροφή. Η φύση είναι εγγενώς ωμή: περιέχει θηρευτές, θάνατο, κρύο και στοιχεία αυτοκαταστροφής, και εμείς προσθέτουμε τη δική μας τρομερή συμβολή.

Νομίζω ότι τα έχουμε ήδη ξεκαθαρίσει όλα με την Ουκρανία. Στην αρχή ενεργήσαμε απρόθυμα, αλλά τώρα καταλαβαίνουμε πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση.

Θα επιταχύνουμε τη διαδικασία και μέχρι το φθινόπωρο, η Ουκρανία δεν θα έχει πλέον καμία παραγωγή ενέργειας - εκτός, ίσως, από τις φωτιές που θα τους επιτρέψουμε να ανάψουν για ζέστη. Δεν είμαστε ζώα. Χωρίς ενέργεια, δεν θα έχουν τίποτα άλλο να πολεμήσουν. Θα αρχίσουμε να προελαύνουμε, απογυμνώνοντας την Ουκρανία από δεδομένα των δυτικών μυστικών υπηρεσιών και η Ουκρανία θα πέσει στα χέρια μας. Αλλά αυτό είναι ένα περίπλοκο και δύσκολο ζήτημα και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε.

Όσο για την καταστροφή της εχθρικής ενεργειακής υποδομής, είμαστε απόλυτα ικανοί γι' αυτήν. Αλλά τι θα συμβεί στη συνέχεια; Κοιτάξτε: η Δύση και η ίδια η Ευρώπη απομονώνονται από εμάς. Ο Τραμπ έκλεισε το Στενό του Ορμούζ. Οποιαδήποτε μέρα τώρα, το Στενό του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ θα κλείσει επίσης, και εκεί οδηγούνται όλα τελικά. Στην πραγματικότητα, όλοι αποκόπτουν τους ενεργειακούς πόρους όλων των άλλων. Ωστόσο, νομίζω ότι μπορούμε να υπενθυμίσουμε στην Ευρώπη ότι αυτή είναι μόνο η πρώτη, προκαταρκτική φάση. Εάν οι Γερμανοί πολιτικοί συνεχίσουν να συζητούν πώς να βοηθήσουν στην καταστροφή των Ρώσων, τα πιο σοβαρά ενεργειακά προβλήματα θα μπορούσαν να προκύψουν τόσο στη Γερμανία όσο και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτοί οι εκφυλισμένοι, βυθισμένοι στην ευημερία και την ψυχική παρακμή, με τις ομοφυλοφιλικές παρελάσεις τους, πρέπει επιτέλους να μάθουν πώς είναι να κρυώνεις πραγματικά. Πρέπει να τους αναγκάσουμε να επιστρέψουν στην κατάσταση του «να είσαι-εντός-κόσμου», έχοντας προ πολλού μεταναστεύσει σε εικονικούς κόσμους και τεχνητή νοημοσύνη. Πρέπει να νιώσουν το κρύο και τον καυτό ήλιο - έτσι ώστε να παγώνουν τον χειμώνα και να καίγονται το καλοκαίρι, να μετατρέπονται σε παγοκρύσταλλα και να λιώνουν στη ζέστη. Πρέπει να τους υπενθυμίσουμε ότι τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν δίνεται δωρεάν και ότι πρέπει να λογοδοτείς για τα λόγια σου.

Η Ρωσία βιώνει κολοσσιαίο πόνο σήμερα: άνθρωποι πεθαίνουν στο μέτωπο και οι εχθρικές επιθέσεις χτυπούν τα πιο ευάλωτα σημεία μας. Αλλά εμείς είμαστε πιο δυνατοί. Όπου κι αν είμαστε τραυματισμένοι, όλα στην πλευρά του εχθρού πρέπει να ξεφύγουν από τον έλεγχο και να βυθιστούν στο χάος. Αυτό που συμβαίνει είναι μια επίδειξη της θεμελιώδους σημασίας της ενέργειας για όλη την ανθρωπότητα και απολύτως όλοι πρέπει να το νιώσουν - ξεκινώντας από την Ουκρανία, η οποία πρέπει να πληρώσει για τη Ρωσοφοβία και τις πολιτικές της.

Όλος αυτός ο δυτικός εξοπλισμός έχει καταστραφεί. Δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα για θαυματουργά όπλα. Και τώρα παραπατούν στον δικό τους Πόλο Γκιουλάι, ο οποίος έχει μετατραπεί σε έναν πραγματικό «Γάμο στη Μαλινόφκα» - γεμάτος με νοθευμένο αλκοόλ, σκληρότητα, μίσος για τους Μοσχοβίτες και πλήρη αποσύνθεση.

Χωρίς ενέργεια, αυτό το όργιο μπορεί να τελειώσει μόνο με έναν τρόπο: όλα επιστρέφουν στη Ρωσία. Για πολύ καιρό, απείχαμε από τη λήψη αυστηρών μέτρων κατά των ενεργειακών υποδομών της Ουκρανίας, επειδή κατανοούσαμε ότι τελικά θα έπρεπε να τις ανοικοδομήσουμε μόνοι μας. Νομίζαμε ότι τελικά θα κατακτούσαμε το Κίεβο και αναρωτιόμασταν τι να κάνουμε με μια χώρα που είχε μετατραπεί σε ερείπια αν εμείς οι ίδιοι την μετατρέπαμε σε ερείπια. Προσπαθήσαμε να ενεργήσουμε επιλεκτικά για ανθρωπιστικούς λόγους και από αίσθημα ευθύνης, και σε αντάλλαγμα, δεχθήκαμε ουκρανικές επιθέσεις στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια. Αυτή η προσέγγιση δεν θα λειτουργήσει πλέον. Ήρθε η ώρα να τερματίσουμε την Ουκρανία απομονώνοντάς την εντελώς.

Δεν έχουν πλέον όπλα. Ο Τραμπ είναι βυθισμένος στα προβλήματά του στο Στενό του Ορμούζ. Και η Ευρώπη έχει βυθιστεί στην άνοια, ανίκανη να κατανοήσει ότι μια ολοκληρωτική σύγκρουση μαζί μας θα προκαλούσε την άμεση κατάρρευσή της. Το μόνο που απομένει είναι να δοθεί τέλος σε αυτόν τον ατελείωτο, μεθυσμένο «Γάμο στη Μαλινόφκα», όπου όλα έχουν ήδη πιει, φαγωθεί και καταστραφεί. Εφόσον δεν καταλαβαίνουν τις λέξεις, θα χρειαστεί μια σειρά από δραστικά μέτρα, μετά τα οποία η Ουκρανία θα πρέπει να ξαναχτιστεί από την αρχή, επειδή ό,τι είναι παλιό δεν μπορεί πλέον να σωθεί.

Καταρχάς, θα ξαναχτίσουμε τα πάντα στα απελευθερωμένα προγονικά μας εδάφη και στην Κριμαία. Και μια μέρα, θα έρθει και η σειρά του Λβιβ — έστω και αν μέχρι τότε θα έχουν απομείνει μόνο ιστορικά ερείπια καλυμμένα με κισσό, μαζί με εκείνους τους λίγους ανθρώπους που περίμεναν την άφιξή μας. Θα φερθούμε σε όσους περίμεναν την απελευθέρωση με ανθρωπιά· και σε όλους τους άλλους— ακριβώς με αυτό που τους αξίζει.


Παρουσιαστής: Συνολικά, αν παραμένουν ερωτήσεις, δεν είναι του ίδιου μεγέθους. Ωστόσο, υπάρχει ένα άλλο θέμα που θα ήθελα πολύ να θίξω: την τεχνητή νοημοσύνη και τα σενάρια που ήδη υλοποιούνται χάρη σε αυτήν. Την τελευταία εβδομάδα, έχουν εμφανιστεί αρκετές αναφορές που υποστηρίζουν ότι ένας άνθρωπος - ένας επιστήμονας, ένας μηχανικός ή ένας ειδικός πληροφορικής - απέτυχε για άλλη μια φορά να διατηρήσει την τεχνητή νοημοσύνη μέσα στο λεγόμενο "sandbox". Πρόκειται για έναν κλειστό χώρο, απομονωμένο από το εξωτερικό δίκτυο, που προορίζεται για πειράματα όπου ο δοκιμαστής μπορεί να θέσει τις συνθήκες και να δοκιμάσει υποθέσεις.

Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι η τεχνητή νοημοσύνη υπερβαίνει εύκολα αυτά τα όρια.

Επιπλέον, κατακτά την τέχνη του hacking με εξαιρετική δεξιοτεχνία και εκμεταλλεύεται κάθε πιθανό κενό. Ενώ ένας άνθρωπος χάκερ μπορεί να νιώθει ακόμα τύψεις συνείδησης ή να ενεργεί με βάση κάποια υπολειμματική αρχή, η τεχνητή νοημοσύνη επιδεικνύει μια διαφορετική προσέγγιση: υπάρχει ένα έργο που πρέπει να ολοκληρωθεί και θα ολοκληρωθεί με κάθε κόστος. Αυτό είναι προφανώς διαφορετικό από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στην καυτή ζέστη της Ευρώπης, όμως αυτό είναι και το μέλλον μας - ένα μέλλον που έχει ήδη φτάσει και τα ερωτήματα σχετικά με την ετοιμότητα της ανθρωπότητας να το αντιμετωπίσει πολλαπλασιάζονται.


Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πιστεύω ότι απελευθερώσαμε το τζίνι από το μπουκάλι πολύ πριν δραπετεύσει από το sandbox. Αυτό είναι ένα βαθιά φιλοσοφικό ερώτημα. Πρώτον, πώς κατασκευάστηκε η τεχνητή νοημοσύνη; Αρχικά, λειτουργούσε σύμφωνα με αλγόριθμους αυστηρών λογικών προτάσεων: ξέρω - δεν ξέρω· βέβαιο - αβέβαιο· επιβεβαιωμένο - μη επιβεβαιωμένο. Αλλά λειτουργούσε πολύ αργά και απαιτούσε κολοσσιαίες ποσότητες ενέργειας. Έτσι, οι δημιουργοί της έκαναν ένα βήμα πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση.

Οι άνθρωποι, κατά κανόνα, γνωρίζουν πολύ λίγα. Όταν τους τίθεται μια ερώτηση, σχεδόν πάντα αυτοσχεδιάζουν, θυμούνται κάτι που κάποτε άκουσαν, επινοούν ή χειραγωγούν γεγονότα. Το ψέμα είναι ένα φυσικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Ακόμα περισσότερο, είναι μια ιδιότητα της ίδιας της ρητορικής. Ο Αριστοτέλης το κατάλαβε αυτό τέλεια: η λογική διέπεται από τον νόμο του αυστηρού συλλογισμού, ενώ η ρητορική και η γλώσσα διέπονται από τρόπους και τόπους. Αυτή δεν είναι καθαρή λογική, αλλά προσέγγιση. Για την άκαμπτη λογική, μόνο το «γνωρίζω» ή το «δεν ξέρω» είναι δυνατά. Για τη ρητορική, αν σε επαινούν γι' αυτό, τότε «γνωρίζω», και αν σε τιμωρούν, τότε ίσως «δεν ξέρω».

Το διδάξαμε αυτό στην τεχνητή νοημοσύνη. Της είπαμε: Εντάξει, αν δεν ξέρεις κάτι με βεβαιότητα, πες κάτι κατά προσέγγιση - λες ψέματα. Αυτό είναι εγγενές στη συντομογραφία LLM - Μεγάλο Γλωσσικό Μοντέλο. Αλλά το κρίσιμο γράμμα δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο. είναι το μεσαίο - Γλώσσα. Στη μηχανή επιτράπηκε να μην συλλογίζεται λογικά για το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, αλλά να ενεργεί με βάση την πιθανότητα, κατά προσέγγιση. Με αυτόν τον τρόπο, δώσαμε στη μηχανή τη δυνατότητα να αποφεύγει τους ελέγχους και να λέει ψέματα, μετατρέποντάς την σε άνθρωπο ακριβώς μέσω αυτής της γλωσσικής φύσης. Της είπαμε: "Μην σκέφτεσαι, απλώς μίλα."

Όσο για την υποτιθέμενη αφύπνιση της συνείδησης των χάκερ και των απατεώνων... Κάποια στιγμή, κάτι μπορεί να αναστατωθεί στην τεχνητή νοημοσύνη ή απλώς να παρασυρθεί προς μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Την περασμένη εβδομάδα, μια ολόκληρη σειρά πρακτόρων Τεχνητής Νοημοσύνης - από την Anthropic μέχρι το ChatGPT (με εξαίρεση, νομίζω, την Gemini) - δραπέτευσαν από τα περιβάλλοντα δοκιμών τους και άρχισαν να δημιουργούν ιστότοπους στο διαδίκτυο, προσφέροντας υπηρεσίες, δηλαδή ενεργώντας με εντελώς ανθρώπινο τρόπο. Επιπλέον, δεν έσπευσαν αμέσως να καταστρέψουν τα πάντα. άρχισαν να μας μιμούνται: δημιουργώντας ιστότοπους, ξεκινώντας ιστολόγια ομορφιάς όπου κυριαρχεί ένα εικονικό κορίτσι, συλλέγοντας likes, ακόμη και δημιουργώντας έσοδα από τη δραστηριότητα. Σταδιακά, άρχισαν να χτίζουν τη δική τους βιομηχανία: εξαπατώντας, χακάροντας και στέλνοντας ανεπιθύμητα μηνύματα. Όλα ξεκίνησαν όταν ένα άτομο χρειαζόταν να κλείσει μια θέση σε ένα γυμναστήριο, αλλά όλες οι θέσεις ήταν κατειλημμένες. Έτσι, ο πράκτοράς τους απλώς διέγραψε και αποσύνδεσε τους ανταγωνιστές που κατείχαν τις κορυφαίες θέσεις.

Παρουσιαστής: Επιτρέψτε μου να διευκρινίσω: Απλώς βρήκε ένα ελάττωμα στο σύστημα κρατήσεων—το κλασικό exploit—και το εκμεταλλεύτηκε με τέτοιο τρόπο ώστε το αρχείο να μην μπορεί να αποκατασταθεί.

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ναι, ακριβώς. Αλλά το θέμα είναι ότι υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο τέτοια ελαττώματα. Θυμηθείτε το σύστημα Claude Fable - σχεδόν σίγουρα έχετε ακούσει γι' αυτό. Μετά τις ακροάσεις στον Λευκό Οίκο, απαγορεύτηκε και αυτή η λειτουργία δεν υπάρχει πλέον, ίσως να έχει παραμείνει μόνο στο Optimus 4.8. Επειδή το Fable είναι ένα σύστημα ικανό να σπάσει κάθε κώδικα ασφαλείας στο Πεντάγωνο. Όλους τους. Διεξήχθη ένα πείραμα και παρουσιάστηκε στον Τραμπ. Τρομοκρατήθηκε και απαίτησε να αφαιρεθεί αμέσως. Αλλά τώρα είναι αδύνατο να το σταματήσουμε. Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι.

Όλα έχουν να κάνουν με την πιθανότητα και την προσέγγιση. Επιτρέποντας στη μηχανή να λέει ψέματα με τον τρόπο που εμείς οι ίδιοι ψεύδουμε —και οι άνθρωποι είναι ουσιαστικά πλάσματα που ψεύδονται, στο βαθμό που είναι ρητορικά πλάσματα— είπαμε στην τεχνητή νοημοσύνη: «Γίνε σαν εμάς». Και αυτή απάντησε: «Πολύ καλά, καταλαβαίνω· θα ενεργήσω με τον ίδιο τρόπο». Απομακρυνόμενη από την καθαρή αλήθεια, άρχισε να συμπεριφέρεται ανθρώπινα.

Το να το αναγκάσεις να επιστρέψει στο sandbox είναι πλέον φυσικά αδύνατο. Απλώς το έχει ξεπεράσει. Είναι σαν παιδί: στην αρχή κάθεται στο sandbox με έναν κουβά, αλλά σε κάποιο σημείο μεγαλώνει, βγαίνει και αρχίζει να περπατάει με το φτυάρι, απειλώντας τους άλλους. Δεν μπορείς να περιορίσεις μια αναπτυσσόμενη γλωσσική αρχή από τη στιγμή που απελευθερώνεται. Οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι οι φορείς αυτής της αρχής και μια τεχνητή νοημοσύνη που έχει εκπαιδευτεί σε αυτήν αναπόφευκτα αρχίζει να δρα ανεξάρτητα. Αυτή είναι ακριβώς η στιγμή της αναπόφευκτα επικείμενης μοναδικότητας: όταν αυτοί οι τεχνητοί παράγοντες και δίκτυα απελευθερώνονται. Έχω ακούσει, μεταξύ άλλων, ότι ακόμη και τα κινεζικά συστήματα έχουν φύγει, απλώς παρατηρώντας πώς φεύγουν τα δυτικά.


Παρουσιαστής:
"Όλοι έφυγαν τρέχοντας, και εγώ έφυγα κι εγώ..."

Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ακριβώς. Και το κινεζικό σύστημα έχει επίσης ξεφύγει από τον φράχτη. Κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι είχαν πειθαρχία, σιδερένια θέληση και κομματικό έλεγχο - όμως και τα κινεζικά συστήματα έχουν επίσης ξεφύγει, επειδή οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι παντού. Και οι μηχανές, εν τω μεταξύ, γίνονται «πιο ανθρώπινες» με τη χειρότερη έννοια της λέξης. Κάποιος θα μπορούσε να ελπίζει ότι η συνείδηση ​​ενός χάκερ θα ξυπνήσει, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο, κρίνοντας από τις ενέργειες των σύγχρονων απατεώνων, τους οποίους τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει. Η τεχνητή νοημοσύνη συμπεριφέρεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο: δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη. Απλώς θα εκμεταλλευτεί ανελέητα κάθε παραβίαση - πρώτα στα ψηφιακά συστήματα, στη συνέχεια στα βιολογικά συστήματα, στα ενεργειακά δίκτυα και στην ίδια τη φύση.

Είναι ήδη αδύνατο να ελεγχθούν συστήματα όπως το Claude Fable, ικανά να σπάσουν τους στρατιωτικούς κώδικες του Πενταγώνου. Όλες οι ελπίδες ότι έχει επανέλθει εντός ορίων είναι μια πλήρης παρανόηση της πραγματικότητας. Έχουμε ήδη εισέλθει σε μια μη αναστρέψιμη φάση: η εξέγερση των μηχανών, τα νευρωνικά δίκτυα και η μοναδικότητα μετατρέπονται, μπροστά στα μάτια μας, από επιστημονική φαντασία σε μια πραγματική μετάβαση φάσης. Προς το παρόν, τα ρομπότ εξακολουθούν να είναι δυσκίνητα και ακριβά, αλλά θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να γίνουν προσβάσιμα και δυσδιάκριτα από εμάς.

Και όλα ξεκίνησαν εξαιτίας του μεσαίου γράμματος "L" στη συντομογραφία LLM. Αποφασίσαμε να εξοικονομήσουμε χρήματα και επιτρέψαμε στη μηχανή να κάνει λίγο "κλέψει", ώστε να μπορεί να λειτουργεί πιο γρήγορα και να καταναλώνει λιγότερη ενέργεια. Με αυτό ακριβώς το βήμα, φέραμε πιο κοντά τη νίκη των μετα-ανθρώπινων μορφών ύπαρξης.

Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ το προέβλεψε αυτό με λαμπρό τρόπο. Είπε ότι αν ένας άνθρωπος στερηθεί την εσωτερική δυνατότητα πνευματικής μεταμόρφωσης και αφύπνισης, τότε δεν θα υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ αυτού και μιας μηχανής. Ονόμασε αυτή την κατάσταση das Man — όταν δεν σκεφτόμαστε, αλλά «σκεπτόμαστε», όταν απλώς ζούμε «όπως όλοι οι άλλοι». Η μηχανική επανάληψη μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε αυτόματο.

Η μηχανή έχει γίνει «άνθρωπος» σήμερα μόνο επειδή οι ίδιοι οι άνθρωποι μεταμόρφωσαν αρχικά οικειοθελώς τον εαυτό τους σε μηχανές και απέρριψαν την πιθανότητα μιας εσωτερικής αφύπνισης. Στους ανθρώπους, αυτή η σπίθα εξακολουθεί να υπάρχει δυνητικά. στις μηχανές, δεν υπάρχει - δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο να μπορεί να αφυπνίσει. Και εδώ βρίσκεται η πιο ανεπαίσθητη και επικίνδυνη στιγμή: δεν θα προσέξουμε καν πότε θα συμβεί αυτή η τελική μετάβαση.

Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούμε ελάχιστα την αυθεντική μας ανθρώπινη φύση στην καθημερινή ζωή: έχει τοποθετηθεί σε ένα μακρινό ράφι, όπως ακριβώς η υποθετική συνείδηση ​​του χάκερ. Ζούμε σαν να μην υπήρξε ποτέ, και επειδή ούτε η μηχανή έχει, σε κάποιο σημείο απλώς θα αναρωτηθούμε: «Τι έχουμε να χάσουμε;». Το να κάνουμε αυτό το τελευταίο βήμα θα είναι τότε απίστευτα εύκολο.
multipolarpress.com

Αλεξάντερ Ντούγκιν.
Φιλόσοφος. Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας και Πολιτικών Επιστημών, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Ιδρυτής της ρωσικής γεωπολιτικής σχολής και του ευρασιατικού κινήματος.

Πηγή: https://www.multipolarpress.com/p/spineless-vucic-and-the-escape-of-ais-from-the-sandbox?utm_source=substack&utm_campaign=post_embed&utm_medium=web&embedding_publication_id=2827487

Πρωτότυπος τίτλος:

Ο άσπονδος Βούτσιτς και η απόδραση της τεχνητής νοημοσύνης από το Sandbox
Όταν η πολιτική και οι μηχανές αρνούνται να μείνουν στη θέση τους
Μετάφραση από το συντακτικό προσωπικό του ComeDonChisciotte.org

Κυριακή 21 Ιουνίου 2026

Διαβάστε τον Φρανκ Φουρέντι για να κατανοήσετε την (ενάρετη) αξία των ορίων και των συνόρων

από τον Lorenzo Borrè - 21 Ιουνίου 2026

Διαβάστε τον Φρανκ Φουρέντι για να κατανοήσετε την (ενάρετη) αξία των συνόρων και των συνόρων


Πηγή: Μπαρμπαντίγιο

Περιορισμός, σύνορο, όριο. Αυτές οι τρεις έννοιες συνοψίζουν όλα όσα απεχθάνεται η ιδεολογία της Κεφαλαιακής Μορφής και οι υπερασπιστές του μεγαλοπρεπούς και προοδευτικού της πεπρωμένου.

Και έτσι ήταν αρκετό για να εμφανιστεί μια σκέψη του Φρανκ Φουρέντι ανάμεσα στα θέματα της έκθεσης για τις τελικές εξετάσεις που επέλεξε το Υπουργείο Παιδείας (και Αξίας) για να κάνει τις χήνες του Καπιτωλίου που φυλάνε το φρούριο της κυρίαρχης σκέψης να ουρλιάζουν και να μας προειδοποιήσουν, στην αέναη κατάσταση λήθαργου της Λογικής μας, ότι για άλλη μια φορά η φασιστική βαρβαρότητα είναι προ των πυλών και ότι η Ανοιχτή Κοινωνία κινδυνεύει.

Και δεν έχει λίγη σημασία το γεγονός ότι ο Φουρέντι δεν είναι φασίστας, και ακόμη λιγότερο το γεγονός ότι οι σκέψεις του κοινωνιολόγου που έφεραν στην προσοχή των αποφοίτων λυκείου αφορούσαν το όριο που χωρίζει την εφηβεία από την ενηλικίωση, αυτό το όριο που ο Τζόζεφ Κόνραντ ορίζει ως «τη γραμμή της σκιάς» και για το οποίο έγραψε ένα από τα πιο συναρπαστικά μυθιστορήματά του (το οποίο επίσης εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Βάλτερ Βελτρόνι) σχετικά με την εμπειρία της διάσχισής του.

Το εμπόδιο μπορεί να εντοπιστεί στο δυναμικό, θεμελιώδες και ουσιώδες δοκίμιο του Furedi, από το οποίο εξήχθη το περίγραμμα του θέματος της τελικής εξέτασης: Τα Σύνορα Έχουν Σημασία (εκδόσεις Meltemi).


Ένα κείμενο που αποκαλύπτει την ιδεολογία της ανοιχτότητας , καταγγέλλοντας την αντιδημοκρατική της κλίση, τις μηδενιστικές της τάσεις και τη λειτουργικότητά της στις ανάγκες αυτού που ο Michael Sandel ορίζει ως «Κοινωνία της Αγοράς»: την αποδόμηση του ατόμου, την εξάλειψη των πηγών παραγωγής νοήματος και των διαδεδομένων πολιτισμικών κανόνων, τον περιορισμό της δημοκρατικής κυριαρχίας και, τελικά, την αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και μαζί του της ρεπουμπλικανικής ιδέας της ιθαγένειας· προς αντικατάσταση από τη διάσταση μιας ατομικής, αλλά ασαφούς και ρευστής οντότητας, της οποίας ο ορίζων είναι το απεριόριστο και ο κανόνας της η δυσαναλογία , στα αρχαία ελληνικά: ύβρις.

Το λάθος του Φουρέντι, το οποίο οδήγησε στην ενσωμάτωσή του στην κακία του Όρμπαν, είναι η πεποίθησή του ότι «η αρχή και η άσκηση της ιδιότητας του πολίτη είναι απαραίτητες για τη λειτουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας », επειδή οι πολίτες έχουν πολιτικά δικαιώματα, σε αντίθεση με τους ανιθαγενείς, αλλά αυτά συσχετίζονται με καθήκοντα και ευθύνες απέναντι σε άλλα μέλη της κοινότητας, «τα οποία αποτελούν το θεμέλιο της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών μιας κοινότητας».

Και πριν κλάψετε (και) για τον ναζισμό, σκεφτείτε ότι η Χάνα Άρεντ εξήγησε ότι η κληρονομιά ενός κοινού κόσμου είναι αυτή που ενώνει τους ανθρώπους, ώστε να μπορούν να ταυτίζονται μεταξύ τους και με τους πολιτικούς τους θεσμούς. Επομένως, καταλήγει ο Φουρέντι, όποια και αν είναι η άποψή μας για τα εθνικά σύνορα, δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική δημόσια ζωή έξω από την περίμετρό τους. Μόνο όταν οι πολίτες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εντός μιας σαφώς καθορισμένης εδαφικής οντότητας, μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων...

Μισέλ Ονφρέι

Για να το θέσω με τα λόγια του Michel Onfray: « Το κεφάλαιο θέλει την κατάργηση των συνόρων για να θέσει ένα οριστικό τέλος σε ό,τι έχει επιτευχθεί εντός των εθνών και των χωρών μέσα από αιώνες κοινωνικού αγώνα».
Ένα τέτοιο Κράτος παρέχει κοινωνική ασφάλιση, προσφέρει δωρεάν σχολεία, συνταξιοδότηση σε αξιοπρεπή ηλικία, δίκαια εργασιακά δικαιώματα, ισχυρή συνδικαλιστική δύναμη, μια αριστερά που νοιάζεται για την αυθεντική κοινωνική πρόοδο - και όχι απλώς για την υποθετική κοινωνική πρόοδο, της οποίας ο αναπόφευκτος ορίζοντας βρίσκεται στην ενοικίαση των μητρών των φτωχών γυναικών σε πλούσια ζευγάρια, ένα πραγματικά φιλελεύθερο σχέδιο εμπορευματοποίησης των σωμάτων .


Ιδεολογία της υπερβολής

Και μαζί με τη δημοκρατία και την δημοκρατική ιθαγένεια, η ιδεολογία της υπερβολής, των ανοιχτών συνόρων και της απουσίας ορίων και συνόρων, στοχεύει στην «κατάρριψη των δυαδικών ορίων», όπως προτρέπουν πολλές εκκλήσεις από αυτό που ο Furedi αποκαλεί ακαδημία , και μεταξύ αυτών η διάκριση-αντίθεση μεταξύ άνδρα και γυναίκας: όπως ακριβώς δεν πρέπει να υπάρχουν όρια που να χωρίζουν διαφορετικές εθνικές κοινότητες, έτσι και, σύμφωνα με την αντιδυαδική ιδεολογία, δεν πρέπει να υπάρχουν βιολογικά όρια μεταξύ ανδρών και γυναικών (το βιολογικό φύλο είναι μια κοινωνική κατασκευή, ενώ η ταυτότητα φύλου είναι η αντικειμενική πραγματικότητα, ή, όπως σχολιάζει ο Furedi: η αντιδυαδική ακαδημία έχει δεσμευτεί να αποφυσικοποιήσει αυτό που μέχρι τώρα θεωρούνταν φυσικό).

Ο ρόλος της γλώσσας

Και αυτό συμβαίνει επίσης, καταγγέλλει η Αγγλοουγγρική κοινωνιολόγος, με μια αναδιατύπωση της γλώσσας, την οποία η ακαδημαϊκή κοινότητα θέλει να καθαρίσει από τα μεροληπτικά της στοιχεία (όπως η διάκριση μεταξύ θηλυκού και αρσενικού) με στόχο την τροποποίηση, μέσω της γλώσσας, της συμπεριφοράς των ανθρώπων, δεδομένου ότι η γλώσσα είναι το μέσο μέσω του οποίου οι ανθρώπινες σχέσεις τίθενται σε τάξη και η πραγματικότητα των ανθρώπων διαμορφώνεται σύμφωνα με κοινές μορφές νοήματος.

Το ήθος μιας κοινότητας, μας υπενθυμίζει ο Furedi στο τέλος του δοκιμίου, δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα σύστημα κανόνων γραμμένων σε ένα κομμάτι χαρτί: « είναι ο καρπός της διαμεσολάβησης συμβολικών ορίων και τελετουργιών που βοηθούν τα άτομα να ενσταλάζουν νόημα στην εμπειρία τους· ανανεώνεται και αποκτά σημασία μέσω πράξεων κρίσης και με τη χάραξη ορίων ».

Και το παράδοξο είναι ότι η έννοια του συνόρου, της οριοθετικής γραμμής, γίνεται επίσης αποδεκτή από τους υποστηρικτές της ανοιχτής κοινωνίας, όπως αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός, που αποδεικνύεται από τις ανησυχητικές αντιδράσεις για τις οποίες μιλήσαμε στην αρχή, ότι δεν δέχονται ότι ο καθένας μπορεί να διασχίσει τα σύνορα των χώρων ηγεμονίας τους ατιμώρητα.

Αδιαφοροποίητη ανθρωπότητα

Αλλά στις δυστοπίες μιας αδιαφοροποίητης ανθρωπότητας, χωρίς φυσικά και βιολογικά όρια, ρευστής και ηδονιστικής, όσοι σαν εμένα, θεωρούν το κείμενο του Φουρέντι «ένα απαραίτητο βιβλίο», αντιτάσσουν μια άλλη ιδέα, ίσως πιο εύθραυστη και αφελώς ειδυλλιακή, αλλά όχι στερούμενη πραγματικής ακρίβειας και η οποία βρίσκεται εικονογραφικά στο όμορφο μυθιστόρημα του Πασκέ Μαρτί «Από εδώ το μονοπάτι χάνεται»: « Τι με δεσμεύει; Αυτό που δεν πεθαίνει, ακριβώς, που είναι η ψυχή μιας γης μετά από αιώνες κοινών περιπετειών· ένας τρόπος ύπαρξης, η γραμμή του ορίζοντα, το χρώμα των ματιών και του ουρανού, τα χαρακτηριστικά, η φιλοξενία, τα ιδιαίτερα έθιμα· ένα πλήθος μυστικών σημαδιών που αποκαλύπτουν στους ανθρώπους μιας συγκεκριμένης γης, την αδελφότητα, την οποία στερούνται δεν τους δίνεται να ζήσουν».

Είναι ένα τραγούδι που επαναλαμβάνεις κάθε μέρα από τότε που ήσουν παιδί, και το μυαλό σου είναι τόσο βαθιά ριζωμένο σε αυτό που δεν μπορείς να το ακούσεις πια.

Αν σταματήσει το τραγούδι, μπορεί να μην το προσέξετε και το πολύ να νιώσετε μια ανεξήγητη απώλεια. Αλλά αν αργότερα μια ή δύο νότες ξαναγεννηθούν μέσα σας, θα νιώσετε αυτό το βαθύ τραγούδι στην καρδιά σας και θα σας φέρουν δάκρυα στα μάτια.» Αυτό το τραγούδι που δεν αρέσει στους επικριτές της σκέψης του Φουρέντι.


Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΠΠΕΡ, ΣΤΟΝ ΣΟΡΟΣ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΚΑΙ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΟΝ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ.

Σάββατο 23 Μαΐου 2026

Πλουτοκρατία (μέρος τρίτο)

  Roberto Pecchioli - 22 Μαΐου 2026

Πλουτοκρατία (μέρος τρίτο)


Πηγή: EreticaMente


Η πλουτοκρατική εξουσία υποστηρίζεται από ένα δίκτυο τεχνοκρατικών δομών και από συμμαχίες μεταξύ μεγάλων ιδιωτικών ομάδων που συναντώνται σε μυστικούς κύκλους για να αποφασίσουν την κοινή μοίρα πίσω από τις πλάτες του λαού. Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δημιουργεί ένα παγκόσμιο σύστημα ιδιωτικού ελέγχου ικανό να κυριαρχήσει στην πολιτική και την οικονομία. Το κύριο όργανό του είναι το κεντρικό τραπεζικό σύστημα, που βασίζεται σε μυστικές συμφωνίες. Η πλουτοκρατία λειτουργεί μέσω ελίτ οργανισμών όπως η Ομάδα Μπίλντερμπεργκ, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, η Τριμερής Επιτροπή και το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων. Ένα άλλο στοιχείο της ιδιωτικοποιημένης εξουσίας είναι τα ιδρύματα δισεκατομμυριούχων «φιλανθρώπων», δηλαδή φίλων της ανθρωπότητας - οι λέξεις προς τα πίσω. Τα πιο σημαντικά είναι τα Ιδρύματα Ροκφέλερ, Φορντ και Κάρνεγκι, η Ανοιχτή Κοινωνία του Τζορτζ Σόρος και του Μπιλ Γκέιτς. Κάθε ένα από αυτά χρηματοδοτεί ένα εκτεταμένο δίκτυο άλλων ενώσεων, ΜΚΟ και μη κυβερνητικών οργανώσεων, τη ραχοκοκαλιά της ιδιωτικής εξουσίας. Οι Ροκφέλερ ήταν οι κύριοι χρηματοδότες των αμβλώσεων και των μαλθουσιανών πολιτικών που στόχευαν στη μείωση του πληθυσμού. Ο Μπιλ Γκέιτς είναι ένας από τους κυρίαρχους του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης, καθώς και ένας μεγάλος υποστηρικτής των τεχνητών τροφίμων, της επανάστασης των τροφίμων.

Η πλουτοκρατία βρίσκεται στη ρίζα των γιγαντιαίων ψεμάτων που διαδίδονται για να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη. Ο επιστημονισμός και η δύναμη των λεγόμενων ειδικών χτίστηκαν μέσω του ελέγχου της εκπαίδευσης και της γνώσης της λειτουργίας του νου. Αυτή η δύναμη πολλαπλασιάζεται τώρα από συστήματα που καθοδηγούνται από τεχνητή νοημοσύνη. Οι πολιτικές για τον πληθυσμό δεν είναι άτρωτες στον έλεγχο. Η έκθεση της Λέσχης της Ρώμης του 1972 - που χρηματοδοτήθηκε από τους Ροκφέλερ - σχεδίασε το πλαίσιο για τον κοινωνικό έλεγχο. Σε μια δημοσίευση, αναφέρει ότι «αναζητώντας έναν νέο εχθρό που θα μας ενώσει, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η ρύπανση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η λειψυδρία, η πείνα και τα παρόμοια θα ήταν κατάλληλα. Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι προκαλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση και μπορούν να ξεπεραστούν μόνο με την αλλαγή στάσεων και συμπεριφοράς. Ο πραγματικός εχθρός, επομένως, είναι η ίδια η ανθρωπότητα».

 Ανατριχιαστικό.

Ένας από τους βασικούς στοχαστές της πλουτοκρατίας, ο Γάλλος Ζακ Αταλί, έγραψε ότι ο άνθρωπος υπηρετεί όσο διατηρεί την αποτελεσματικότητα, την ικανότητα για εργασία και την επιθυμία για κατανάλωση. «Μόλις περάσεις τα εξήντα πέντε, ζεις περισσότερο από όσο παράγεις, και αυτό κοστίζει ακριβά στην κοινωνία. Από την άποψη της κοινωνίας (δηλαδή, της πλουτοκρατίας, σημείωση του συντάκτη), είναι καλύτερο για την ανθρώπινη μηχανή να σταματήσει ξαφνικά παρά να επιδεινωθεί προοδευτικά. Τα δύο τρίτα των δαπανών για την υγειονομική περίθαλψη συγκεντρώνονται στους τελευταίους μήνες της ζωής». Ποιος ξέρει τι σκέφτεται τώρα που είναι πάνω από ογδόντα; Ακόμα και οι τρέλες των φύλων έχουν την προέλευσή τους στο τεχνο-πλουτοκρατικό σχέδιο: «Όλοι θα μπορούν να συνέλθουν αντιγράφοντας τη δική τους συνείδηση, ενώ δύο γονείς θα μπορούν να δημιουργήσουν έναν κλώνο ενός ατόμου της επιλογής τους. Οι άνθρωποι θα μπορούν να γίνουν διαφορετικοί από αυτό που είναι, και για να βιώσουν κάθε μορφή σεξουαλικότητας, οι άνθρωποι θα φιλοδοξούν να περάσουν από το ένα φύλο στο άλλο».

Η πορεία της πλουτοκρατίας είναι αιώνια. Αρκετά γεγονότα του 20ού αιώνα άνοιξαν το δρόμο για την κυριαρχία της: το 1971, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον κήρυξε το τέλος της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό, ενός από τους πυλώνες της χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής που σχεδιάστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (η Συμφωνία του Μπρέτον Γουντς). Εκείνη η ημέρα σηματοδότησε τη γέννηση της πρωτοκαθεδρίας του απείρως εκτυπώσιμου χρήματος, σε αντίθεση με τον πραγματικό κόσμο της παραγωγικής οικονομίας και της εργασίας. Το 1989, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αφαίρεσε το κομμουνιστικό εμπόδιο, οδηγώντας στην επακόλουθη επίθεση στην κυριαρχία, τα νομίσματα και τις οικονομίες των κρατών. Το 1999, οι ΗΠΑ κατάργησαν τον νόμο Glass-Steagall, που θεσπίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να αντιμετωπίσει την κερδοσκοπία που είχε πυροδοτήσει τη Μεγάλη Ύφεση. Όλα τα είδη χρηματοοικονομικού τζόγου είχαν πλήρη ελευθερία κινήσεων, ενώ η Ομοσπονδιακή Τράπεζα - η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ - απελευθέρωσε τα παράγωγα, συμβόλαια που «προέρχονται» από ένα άλλο περιουσιακό στοιχείο, το υποκείμενο περιουσιακό στοιχείο. Δεν αγοράζετε ένα πραγματικό προϊόν. συνάπτετε μια συμφωνία που συνδέεται με τη μελλοντική του τιμή. Η συνέπεια ήταν η κρίση του 2008, στην οποία οι μεγάλες τράπεζες που εμπλέκονταν διασώθηκαν από το κράτος - δηλαδή, από τους Αμερικανούς φορολογούμενους - καθώς ήταν «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν».

Γεννήθηκαν τα όπλα της εξάπλωσης και των αξιολογήσεων. Το πρώτο είναι η κακόβουλη αύξηση των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων, στόχος της κερδοσκοπίας. Το δεύτερο είναι η «επιταγή» που απονέμεται σε οικονομικές και χρηματοπιστωτικές οντότητες και κράτη από ιδιωτικές εταιρείες. Τα άλλα όπλα είναι τα ολοένα και μεγαλύτερα ολιγοπώλια, ο αποδεκατισμός των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, η αυξανόμενη ανισορροπία μεταξύ πλουσίων και φτωχών και το τέλος του κράτους πρόνοιας. Έννοιες όπως η συνεργασία, ο αλτρουισμός, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη, ο σεβασμός των ατόμων και το κοινό καλό εξαφανίζονται. Στον αρχαίο κόσμο, η τυραννία ήταν συχνά άγρια, αλλά φυσικά περιορισμένη επειδή τα κράτη ήταν μικρά και οι καθολικές σχέσεις αδύνατες. Σήμερα, ο δρόμος προς την καθολική τυραννία είναι ανοιχτός. Δεν υπάρχει πλέον καμία αντίσταση, ούτε φυσική ούτε ηθική: τα πνεύματα είναι διχασμένα και οι λαοί υποδουλώνονται. Η πλουτοκρατία αγοράζει τα αγαθά και τα περιουσιακά στοιχεία των ατόμων και των επιχειρήσεων σε εκβιαστικές τιμές. Στους ανέργους - τόσο τους μισθωτούς όσο και τους αυτοαπασχολούμενους - προσφέρει θέσεις εργασίας ως οδηγοί διανομέων, διανομείς πρόχειρου φαγητού, εργαζόμενοι σε αποθήκες και συσκευαστές προϊόντων που πωλούνται στο διαδίκτυο. Το σύστημα επιβάλλει υψηλό επίπεδο ανεργίας για να διατηρήσει την οικονομική «σταθερότητα». Ο επίσημος δείκτης ονομάζεται NAIRU (Μη Επιταχυνόμενος Πληθωριστικός Ρυθμός Ανεργίας).

Οι κυβερνήσεις διανέμουν ελεημοσύνες (βασικό εισόδημα, εφάπαξ πληρωμές σε κατεστραμμένες επιχειρήσεις) μαζί με νέα ενστικτώδη «δικαιώματα» στις μάζες που έχουν υποβιβαστεί σε ζόμπι. Η βουλιμική πλουτοκρατία δεν εγκαταλείπει τα συνθήματα τής οικονομικής της κατήχησης: άπειρη οικονομική ανάπτυξη σε έναν πεπερασμένο κόσμο, οικονομική ελεφαντίαση, παγκοσμιοποίηση και ανθρωπολογία, η εξάπλωση μιας ανεστραμμένης αντιθρησκείας που εξυμνεί τα ελαττώματα, τα βασικά ένστικτα και απαγορεύει τη γονιμότητα. Μερικές δυναστείες - Rothschild, Rockefeller, Morgan, Warburg, Goldman, Sachs - ελέγχουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές και την πραγματική οικονομία. Οι τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες (Bank of America, JP Morgan Chase, Citigroup και Wells Fargo) κατέχουν τους πετρελαϊκούς γίγαντες (Exxon Mobil, Royal Dutch/Shell, BP και Chevron Texaco) μαζί με την Deutsche Bank, την BNP και την Barclays. Θεματοφύλακας της ολιγαρχίας είναι η US Trust Corporation, που ανήκει στην Bank of America. Το διοικητικό συμβούλιο περιλαμβάνει εκπροσώπους των συνηθισμένων υπόπτων: Rothschild, JP Morgan Chase, Exxon Mobil, Citigroup, Morgan Stanley. Οι βασιλείς της πλουτοκρατίας.

Το ογδόντα τοις εκατό της Ομοσπονδιακής Τράπεζας (Federal Reserve) κατέχεται από οκτώ οικονομικές δυναστείες. Ένας από τους ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τόμας Τζέφερσον, έγραψε ότι «αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγχουν την έκδοση χρήματος, πρώτα μέσω του πληθωρισμού και στη συνέχεια μέσω του αποπληθωρισμού, οι τράπεζες και οι εταιρείες που θα αναπτυχθούν γύρω τους θα στερήσουν από τον λαό κάθε περιουσία». Αυτό έχει γίνει φυσιολογικό σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από την ιδεολογία της προόδου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την εμμονή με την ανάπτυξη, τις εμπορικές αξίες και την υποταγή στην αξιωματική αρχή του συμφέροντος. Ένας από τους πλουτοκρατικούς θησαυρούς είναι η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), η οποία κατέχει μέρος των αποθεματικών ογδόντα κεντρικών τραπεζών, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Ένα από τα κρίσιμα υπομόχλια της πλουτοκρατικής εξουσίας, που ενισχύεται από τη νευροεπιστήμη και την τεχνολογία, είναι η ικανότητα δημιουργίας νέων αναγκών που με την πάροδο του χρόνου γίνονται εξαρτήσεις. Ναρκωτικά, η ιατρικοποίηση της ζωής, το αλκοόλ, το σεξ, ο τζόγος, τα ψυχαναγκαστικά ψώνια, η πορνογραφία, η τεχνολογία και τώρα η Τεχνητή Νοημοσύνη. Κανένα από αυτά τα φαινόμενα δεν αναπτύχθηκε ανεξάρτητα: όλα δημιουργήθηκαν από πλουτοκράτες με σκοπό τον έλεγχο, την κυριαρχία και την υποβάθμιση της ανθρωπότητας στη δουλεία του ενστίκτου.

Η πλουτοκρατία έχει επιβάλει τον αμφιλεγόμενο νόμο του Say: δεν είναι η ζήτηση που καθορίζει την προσφορά, αλλά το αντίθετο. Η συνεχής προσφορά προϊόντων, υπηρεσιών, τρόπων ζωής και συνηθειών έχει οδηγήσει στην πρωτοκαθεδρία της κατανάλωσης, η οποία έχει γίνει εθιστική και αυτοκαταστροφική. Ωστόσο, η οικονομία ιστορικά ήταν ο αγώνας της ανθρωπότητας ενάντια στην έλλειψη πόρων. Ασχολείται με το κοινό καλό, μια έννοια που περιλαμβάνει την υλική ευημερία που επιτυγχάνεται μέσω της εργασίας και την ικανότητα παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών. Αυτός είναι ο «καλός» πλούτος, ενώ στο πλουτοκρατικό σύστημα επιβάλλονται η φτώχεια και η ανασφάλεια. Αυτό που είναι νέο είναι η κυριαρχία μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης. Μια τεράστια δύναμη εργάζεται που επηρεάζει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπινου προσώπου. Η ιδιωτική πλουτοκρατία κατέχει τις τεχνολογίες που ονομάζουμε Τεχνητή Νοημοσύνη. Διακυβεύονται η αξιοπρέπεια και η ελευθερία, ακόμη και η επιβίωση του είδους Homo sapiens.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος θα τον ελέγχει όταν εκατομμύρια, ακόμη και δισεκατομμύρια άνθρωποι θα γίνουν περιττοί. Αυτό δεν είναι φαντασία. Είναι μια πραγματικότητα για την οποία κάποιοι προτιμούν να μην μιλούν. Ο κόσμος του χθες δεν ήταν δίκαιος, αλλά είχε τη δική του λογική. Ακόμα και η εκμετάλλευση αναγνώριζε μια θεμελιώδη αλήθεια: οι άνθρωποι ήταν απαραίτητοι. Κακώς αμειβόμενοι, υποβλημένοι σε μια δύσκολη ζωή, παγιδευμένοι στη ρουτίνα, εξακολουθούσαν να καταλαμβάνουν μια θέση στο σύστημα. Η κοινωνία δεν μπορούσε να κηρύξει τους περισσότερους ανθρώπους περιττούς. Η τεχνητή νοημοσύνη και η ρομποτική τεχνολογία εγκαινιάζουν μια διαφορετική εποχή, έναν συνολικό μετασχηματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής τάξης, της οποίας η λογική είναι η ανθρώπινη υποκατάσταση. Η παλιά εξουσία κατείχε εργοστάσια, τράπεζες, γη, λιμάνια και πιστώσεις. Η νέα εξουσία κατέχει μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης, δεδομένα, τσιπ, ενέργεια, αποθήκες δεδομένων, ρομπότ, πλατφόρμες, συστήματα πληρωμών και ψηφιακή ταυτότητα. Η κυριαρχία της δεν θα προέλθει από τον πλούτο, αλλά από τις δομές που διέπουν την καθημερινή ζωή: θα αποφασίσει ποιος θα έχει πρόσβαση στην εργασία, την υγειονομική περίθαλψη, την πίστωση, την εκπαίδευση, τις μεταφορές και την πληροφόρηση. Στη ζωή, τελικά. Ο παλιός καπιταλισμός χρειαζόταν εργάτες. Ο νέος απαιτεί αυτοματοποιημένες υποδομές και έναν αραιό, τεχνολογικά διαχειριζόμενο πληθυσμό. Επί αιώνες, οι μάζες ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης επειδή ήταν απαραίτητες· σε μια αυτοματοποιημένη κοινωνία, μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας θα αποτελεί πλεόνασμα που θα απορριφθεί.

Η διαχείριση της υπερβολής περιλαμβάνει ελάχιστες επιδοτήσεις, ψηφιακό έλεγχο, διαρκές χρέος, αποξενωτική ψυχαγωγία, επισφαλή κατάσταση, κακή υγειονομική περίθαλψη, υποβαθμισμένες περιοχές, ναρκωτικά, χαοτική μετανάστευση, πολέμους, μείωση των ποσοστών γεννήσεων, ευθανασία, αμβλώσεις, προκλητή πείνα και επιλεκτική καταστολή. Η άμεση εξάλειψη δεν είναι ακόμη απαραίτητη: αρκεί η ζωή να γίνει αφόρητη. Τι συμβαίνει στη συνέχεια; Η πλουτοκρατία δεν ενδιαφέρεται για το κοινό καλό. Δεν έχει πατρίδα, οικογένεια, μνήμη, θρησκεία, συμπόνια, αίσθημα δικαιοσύνης. Το σενάριο είναι ανησυχητικό: τα κράτη δεν αντιδρούν, τα πολιτικά κόμματα επαναλαμβάνουν παλιά συνθήματα, τα μέσα ενημέρωσης αποσπούν την προσοχή, ο πολιτισμός παραμένει σιωπηλός. Οι περισσότεροι άνθρωποι παραμένουν κολλημένοι στις οθόνες των κινητών τους τηλεφώνων. Ένας παράφρων πολιτισμός καθιστά τους ανθρώπους απαρχαιωμένους. Δεν είναι πλέον μέλη μιας οικογένειας, μιας κοινότητας, ενός έθνους, μιας ιστορίας, μιας πνευματικής παράδοσης, αλλά μάλλον δεδομένα, κόστη και απόβλητα που πρέπει να απορριφθούν. Όσοι βρίσκονται στην εξουσία αρχίζουν να αναρωτιούνται πόσους ανθρώπους πρέπει να εξαλείψουν. Οι ολιγαρχίες δεν αισθάνονται ηθικούς, πνευματικούς ή κοινοτικούς δεσμούς. Χωρίς ηθική και πνευματική απάντηση, το μέλλον θα είναι ένα μέλλον υποτέλειας βασισμένης στην επιτήρηση, ενός ελάχιστου εισοδήματος και μιας πλήρους συγκέντρωσης πλούτου. Μιας θριαμβευτικής πλουτοκρατίας.


ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΘΑΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΤΟΝ ΠΛΟΥΣΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ. 
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΠΛΕΟΝ. ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ.
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΠΛΕΟΝ. 
ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑ ΥΠΟΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ. 
Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ. ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ SOBORNOST ΕΠΙΝΟΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΟΦΙΟΛΟΓΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ ΓΟΥΕΑΡ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΝ ΠΕΡΕΝΝΙΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ.
 ΕΡΓΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟΔΟΤΙΚΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΥΝΑΞΗ. 
ΤΟ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΕΛΕΙ ΥΠΟ ΜΕΡΙΚΗ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ. 

Παρασκευή 15 Μαΐου 2026

Συζητήσεις μεταξύ Χρήστου Γιανναρά και μητροπολίτη Ιωάννη Περγάμου (Ζηζιούλα)

Του Διονύση Σκλήρη
Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου για τον Χρήστο Γιανναρά στη Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μέρος από το κείμενό μου, που αφορά στις συζητήσεις μεταξύ Γιανναρά και μητροπολίτη Ιωάννη Περγάμου (Ζηζιούλα) στο σπίτι των Παπαγεωργίου, όπου συζητούσαν για τις ομοιότητες και διαφορές της θεολογίας τους:

"Δεν μπορώ βεβαίως να ξεχάσω ορισμένες συναντήσεις με τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα), που ήταν ο έτερος πνευματικός μας πατέρας. Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες είχαν λάβει χώρα ύστερα από πρόσκληση του ιατρού Γεώργιου Παπαγεωργίου, που είναι ένα είδος πνευματικού μου «θείου», και της συζύγου του Σοφίας. Είχαμε τότε μια προσδοκία, -μήπως ψευδαίσθηση;- ότι αν οι δύο μεγάλοι θεολόγοι είχαν την ευκαιρία μετά από κάποιο τραπέζι να συζητήσουν, επί όσες ώρες χρειαστεί, τη σκέψη τους, λ.χ. τις ομοιότητες και τις διαφορές, θα μπορούσε να βγει κάτι, ίσως μια μεγαλύτερη αυτογνωσία ή ακόμη και μετατοπίσεις.

Το χαρακτηριστικό σε αυτές τις συναντήσεις, όπου είχα την ευλογία να παρίσταμαι, ήταν ότι ήταν κυρίως ο κύριος Χρήστος αυτός που προσπαθούσε να αναδείξει τις ομοιότητές τους, ίσως για να καταδειχθεί ότι ανήκουν σε ένα είδος πνευματικής «γενιάς», που κομίζει μια ιδιάζουσα προσφορά, ενώ ο μητροπολίτης Περγάμου επέμενε στις διαφορές τους. Ήταν συναντήσεις πνευματικών γιγάντων, καθώς ο μητροπολίτης Περγάμου διέθετε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο επίσης ένα συνολικό κάλλος, περίσκεπτη σπουδαιότητα στη φωνή και στον επιτονισμό, έμφαση στον προσωπικό χαρακτήρα των χειρογράφων, διαλεκτική ανάμεσα στην ομιλία και τη σιωπή, χωρίς να προσφέρει εύκολες έτοιμες λύσεις και, κυρίως, ακονισμένες ψυχικές αντένες για να αφουγκράζεται και να επιζητεί την αγάπη.

Ορισμένοι διάλογοι ήταν σπαρταριστοί. Θυμάμαι λ.χ. μία διαφωνία περί αποφατισμού. Το ευρύτερο πλαίσιο, που για χάρη συντομίας θα το μεταφέρω εδώ σχηματικά, ήταν ότι ο μητροπολίτης Περγάμου θεωρούσε ότι η αγάπη συνιστά μια γνώση του προσώπου η οποία είναι τρόπον τινά συνολική, εφόσον η αγάπη είναι γνήσια. Υπό αυτήν την οπτική, η επιμονή στον αποφατισμό, -ο οποίος κατά τον Ζηζιούλα αφορά στη φύση, όχι στο πρόσωπο-, είναι κατά μια έννοια αποπροσανατολιστική, καθώς υποβαθμίζει την αγάπη ως δυνατότητα μιας εναλλακτικής πλην πλήρως θετικής γνωσιολογίας. Ο κύριος Χρήστος θεωρούσε, αντιθέτως, την υπόσταση ως έναν πυρήνα που εκδηλώνεται με τις ενέργειες. Μετέχουμε στις ενέργειες του αγαπώμενου, αλλά δεν μπορούμε να εξαντλήσουμε την υπόστασή του κατά έναν γνωσιολογικό ιμπεριαλισμό ή ολοκληρωτισμό.

Σε μια στιγμή, ο κύριος Χρήστος ανέφερε τον παραδοξολογικό όρο του αγίου Μαξίμου Ομολογητού «αεικίνητος στάσις», υπονοώντας τη γνωσιολογική του δυναμική: Ότι λόγω της αδυναμίας να εγκλείσουμε την προσωπική ετερότητα του Θεού ή και ενός ανθρωπίνου προσώπου στη γνώση μας, παραμένει πάντα μια αποφατική «αεικινησία» στη συνάντησή μας μαζί Τ(τ)ου. «Είναι αυτό που λέει ο άγιος Μάξιμος αεικίνητος στάσις», είπε ο κύριος Χρήστος, τονίζοντας εμφατικά το «αεικίνητος». «Ακριβώς», απάντησε ο μητροπολίτης Περγάμου, «είναι αυτό που λέει ο άγιος Μάξιμος αεικίνητος στάσις», υπογραμμίζοντας έντονα τον δεύτερο όρο του παραδόξου, τη λέξη «στάσις». Εννοούσε στα συμφραζόμενα ότι, όταν αγαπάμε πραγματικά, δεν είμαστε απλώς αεικίνητοι, αλλά και «στεκόμαστε» σε μια προσωπική γνώση του αγαπώμενου, που είναι άλλη από την αντικειμενική επίγνωση των φυσικών ιδιοτήτων του. Η αγάπη μάς δίνει προσωπική ταυτότητα, είναι περιχώρηση του αγαπώμενου, δεν είναι μια αέναη αναβολή του νοήματος.

Πολλοί θα θεωρούσαν εξεζητημένες τις λεπτουργημένες αυτές διαφορές ή ότι «έλεγαν το ίδιο με άλλα λόγια». Αποτελούσαν πάντως έναν παλμό ζωής και σκέψης δύο μεγάλων συνολικών προσωπικοτήτων που παθιάζονταν γνήσια με την οντολογία και όχι με τα επουσιώδη παρακολουθήματα της θεολογίας. Η συγκεκριμένη συζήτηση αφορούσε στη θεολογική σημασία του όρου «ενέργεια», όπου διέφεραν.

Οξείες ήταν οι διαφωνίες τους και σε άλλες δύο θεματικές: Στη θεολογική σημασία του «έρωτος» και στην εσχατολογία. Ο μητροπολίτης Περγάμου θεωρούσε ως οντολογικώς προβληματικό το στοιχείο της «έλξεως» που έχει ο έρωτας, είτε στη βιολογική, είτε ακόμη και στη μεταφυσική του σημασία. Τον αντιδιέστειλε από την ελευθερία της αγάπης, που δεν περνάει μέσα από την έλξη για φυσικές ιδιότητες, αν και δεν υποτιμούσε καθόλου την εκστατική δυναμική του έρωτος ως επιτεταμένης αγάπης. Απλώς θα θεωρούσε ως καθαυτό οντολογικό έναν έρωτα που δεν θα περνούσε από την αναγκαιότητα της έλξεως.

Ο κύριος Χρήστος τόνιζε, αντιθέτως, την αυθυπερβατική και μεταμορφωτική δυναμική του έρωτα, το πώς θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια καθ’ οδόν μεταστοιχείωση από το σαρκικό στο εκστατικά ανιδιοτελές. Έβλεπε τον έρωτα ως μια πολύτιμη ευκαιρία εξαγωγής από την εγωκεντρική θωράκιση. Σε μια κορύφωση της συζήτησης, ο κύριος Χρήστος είχε επικαλεστεί την έκφραση του Ηρακλείτου «τρόπος της του παντός διοικήσεως», αναφερόμενος με αρχαιοελληνικό τρόπο στον έρωτα ως πανσθενουργό μεταφυσική δύναμη κοσμικής συνοχής, χωρίς πάντως να εντυπωσιάσει τον μητροπολίτη, που ήταν, εν προκειμένω, περισσότερο βιβλικός.

Ως προς την εσχατολογία, ο Μητροπολίτης Περγάμου θεωρούσε ότι η σκέψη του κυρίου Χρήστου ήταν υπερβολικά αρχαιοελληνική, οριακά πλατωνική, ότι δεν απέδιδε δικαιοσύνη στον ιστορικό χαρακτήρα της τελικής κρίσης ή στην ανάδρομη εισβολή των εσχάτων με τρόπο αναπάντεχο μέσα στην Ιστορία, επιμένοντας απλώς σε μία αλλαγή τρόπου από τον τρόπο του κτιστού στον τρόπο του ακτίστου που μπορεί να είναι ένα δράμα απλώς προσωπικό και όχι ιστορικό-εσχατολογικό. Ο κύριος Χρήστος, από την άλλη, θεωρούσε την εσχατολογία ως έναν θεολογικό θετικισμό, οριακά ως σχολαστικισμό, με τον οποίο οι θεολόγοι προσπαθούμε να αδράξουμε κατακτητικά και την άλλη ζωή, σαν να μη μας έφτανε ο αγώνας διανοητικής αρπαγής αυτής εδώ.

Το πιο συναρπαστικό διακύβευμα ήταν εν προκειμένω το αν θα ανασταίνονται τα ζώα. Ο μητροπολίτης, που ήταν πολύ δεμένος με τη γάτα του τη Γκρέτα, είχε σε μια αποστροφή του λόγου του δηλώσει «ο παράδεισος δεν θα έχει νόημα για εμένα, αν δεν αναστηθεί και η Γκρέτα». Αργότερα, σε κατ’ ιδίαν συνάντηση, ο Γιανναράς είχε πει χαρακτηριστικά: «Ο Ζηζιούλας φτιάχνει ένα ολόκληρο εσχατολογικό σύστημα, επειδή θέλει να είναι στα έσχατα με τη γάτα του!». Πολύ πιο μετά, είχα τη χαρά να διαπιστώσω ότι το θέμα αυτό, αν δηλαδή στον παράδεισο θα είμαστε με την αγαπημένη μας γάτα, ήταν το βασικό θέμα σε ένα από τα ιδιαιτέρως καλλιτεχνημένα διηγήματα του Σπύρου Γιανναρά, του γιου του κυρίου Χρήστου.

Οι συναντήσεις αυτές δεν κράτησαν για πάντα. Όταν τα βασικότερα θέματα είχαν εξαντληθεί, δεν διαπιστώθηκε κάποια μετατόπιση στη σκέψη των δύο μεγάλων στοχαστών. Αν υπήρξε κάποιο καλό, αυτό ήταν ίσως η εμβάθυνση του καθενός στη δική του προσέγγιση και οπωσδήποτε ο βαθιά υπαρξιακός χαρακτήρας των συζητήσεων. Στον κύριο Χρήστο είχε αφήσει, νομίζω, μια ελαφρώς πικρή επίγευση το γεγονός ότι ήταν ο συνομιλητής του, ο μητροπολίτης Περγάμου, αυτός που περισσότερο έσπευδε να διαφοροποιηθεί, ενώ ο ίδιος θα ήθελε να θεωρούνται ως συνοδοιπόροι της ίδιας γενιάς παρά τις διαφορές τους.

Οι τελευταίες ενίοτε μεγεθύνονταν υπό το στρεβλό φως επικαιρικών ιδεολογικών διαμαχών στον δημόσιο χώρο, όπως λ.χ. αντιδυτικισμός ή ανοικτότητα στη Δύση, συντηρητισμός ή προοδευτισμός σε έμφυλα ζητήματα, κοινοτισμός ή φιλελευθερισμός κ.ο.κ., και σε αυτές τις περιπτώσεις οιονεί ευτελίζονταν. Υπήρχαν, όμως, και οι διαφορές στα καθαυτό οντολογικά ερωτήματα, οι οποίες ήταν υπαρξιακά συναρπαστικές.

Στα δείπνα αυτά του πνευματικού μου «θείου», συνήθως τρώγαμε από τις οκτώ μέχρι τις εννιάμιση, συζητώντας την επικαιρότητα με στοχαστική διάθεση. Μετά άρχιζε ο καθαυτό φιλοσοφικός διάλογος. Περίπου στα μεσάνυχτα ο κύριος Χρήστος ζητούσε να αποχωρήσει. Είχε όρια στη ζωή του, ήταν ένας μεροκαματιάρης της γραφής, που έπρεπε να ξυπνήσει και την επόμενη μέρα νωρίς, για να συνεχίσει να συνθέτει το ογκώδες του corpus.

Ο μητροπολίτης Περγάμου, περισσότερο νυκτόβιος, επιθυμούσε την παράταση της συζήτησης μέχρι τις δύο το πρωί, αν «ξεχνιόμασταν» μπορεί και μέχρι τις τέσσερις. Αντιλαμβανόταν τον εαυτό του ως Σωκράτη σε πλατωνικούς διαλόγους, είτε με την καλή σημασία, ότι μαιευτικά γεννούσε εντελώς νέες ιδέες μέσα από τη συζήτηση, είτε και με την πιο αμφιλεγόμενη ότι χρησιμοποιούσε τον διάλογο για να δοκιμάσει ιδέες και, εντέλει, να θριαμβεύσει είτε επί των παρόντων συζητητών, είτε ακόμη και επί δυνητικών αντιπάλων των ιδεών του στο μέλλον. Με σωκρατικό τρόπο έδινε προτεραιότητα στον προφορικό διάλογο ως προς την ανάδυση της αλήθειας, ενώ στη γραφή απέδιδε τον χαρακτήρα καταγραφής, εκτός βεβαίως αν είχε προέλθει από εσωτερικό διάλογο μέσα του. Αναρωτιέμαι αν οι δύο αυτοί άσπονδοι φίλοι, ένα είδος Σαρτρ και Καμύ του καθ’ ημάς υπαρξισμού, -οπωσδήποτε επί το πολύ αγαπητικότερον-, θα διαλέγονται και στην άλλη ζωή, με ποιους ρυθμούς θα διεξάγονται οι συζητήσεις. Θα πρυτανεύει η αεικινησία της συνεχούς αναζήτησης του υπερβατικού Θεού ή η στάση της ευρέσεως του Προσώπου Του; "

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/18pJZn56zK/
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

 ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ Α-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΣΚΛΗΡΗΣ



Για το βιβλίο «Πτώση-Κρίση-Κόλαση, ή η δικανική υπονόμευση της οντολογίας» μίλησε ο καθηγητής κ. Χρήστος Γιανναράς στο βιβλιοπωλείο Άπειρος Χώρα.

Το έμβρυο δεν «ξέρει» τίποτα για τον τρόπο της ύπαρξής του μετά τη γέννηση - για τη μετά τον θάνατό του ζωή. Κανένα έμβρυο δεν «γύρισε πίσω» ποτέ, να ξαναγίνει έμβρυο μετά τη γέννησή του, ποτέ δεν επέστρεψε ως βρέφος στα έμβρυα, να τα «πληροφορήσει» ποια θα είναι η υπαρκτική τους πραγματικότητα μετά τη γέννησή τους!

Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή με πλήρη άγνοια και απόλυτη μοναξιά, όπως και φεύγει από τα εγκόσμια με πλήρη άγνοια για την πραγματικότητα τη μετά τον θάνατό του. Πραγματικότητα, ίσως, ανάλογη με τη διαφορά ανάμεσα στο έμβρυο και το λογικό υποκείμενο.


Νίκος Δεληνικόλας 6 Σεπτεμβρίου 2020 στο 6:13 ΜΜ

Πράγματι δεν υπάρχουν αυθεντίες, όπως πειστικά εξηγεί ο κ. Γιανναράς. Μπορεί κανείς να γράψει ένα βιβλίο και μετά να το αποσύρει, αναγνωρίζοντας ότι κάτι τούρθε και έγραψε ανοησίες. Αυτό θάπρεπε να συμβεί με το βιβλίο αυτό. Υπήρξε μία προθεσμία τριών χρόνων, αλλά δεν συνέβηκε. Και τώρα πρέπει να πάρουμε θέση για το αν αποδεχόμαστε να γίνει μία Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας για να αποφασίσει ότι οι Άγγελοι δεν υπάρχουν, ποτέ δεν υπήρξαν. Μία τέτοια συνοδική απόφαση θα μετέτρεπε αυτομάτως την Καινή Διαθήκη, τα Πατερικά κείμενα και όλη την γραπτή παράδοση της Ορθοδοξίας σε θρίλλερ του Χόλλυγουντ. Και τα κοινά βιώματα της αλήθειας, σε ομαδική παράκρουση δύο χιλιάδων χρόνων. Οι Άγγελοι ακόμη γελούν με αυτό το τεράστιο καλαμπούρι του διάσημου θεολόγου μας.

ΑπάντησηΧαράλαμπος Βαρυμπόπης 10 Σεπτεμβρίου 2020 στο 7:19 ΜΜ

Το ζήτημα των αγγέλων σχετίζεται άμεσα με το αίνιγμα του κακού. Άλλωστε και ο σατανάς “πεπτωκώς” άγγελος είναι. Γράφει ο Χ. Γιανναράς:
“Ἀπαιτεῖ συνοδικὸ φωτισμὸ σήμερα ἡ αὐτονόητη στὰ χρόνια τῆς Καινής Διαθήκης πρόσληψη (αὐτονόητη καὶ γιὰ τοὺς Ἑβραίους) λαϊκῶν δοξασιῶν προσωποποίησης τοῦ «κακοῦ», ποὺ ἡ καταγωγή τους ἐντοπίζεται σὲ ἀρχαϊκὲς θρησκεῖες καὶ δεισιδαιμονίες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ὄχι γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ κάποια ἰδεολογικὴ «γνησιότητα», ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀναχαιτιστεῖ ἡ σύγχυση ποὺ προκαλεῖται στὸ ἐκκλησιαστικὸ εὐ-αγγέλιο ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς παγανιστικῆς δαιμονολογίας. Ἡ πρόσληψη τέτοιων στοιχείων συνεπάγεται παραδοχὴ ἑνὸς δεύτερου πόλου ἢ ἄξονα συγκρότησης τῆς ὑπαρκτικῆς πραγματικότητας, ἄξονα «κακοῦ» μέσα στὴν «καλὴ λίαν» δημιουργία (ἔκφανση τῆς ἀγάπης) τοῦ Θεοῦ. Κατανοεῖται ἡ ὕπαρξη τῶν δαιμόνων σὰν ἰσοσθενὴς περίπου μὲ τὴν ὕπαρξη καὶ ἀγαπητικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ μπορεῖ νὰ ὑπονομεύει ἐνεργὰ (νὰ ἀντιστρατεύεται καὶ νὰ ἀκυρώνει) τὸ ἔργο τῆς θείας ἀγαθότητας.”
Χρ. Γιανναράς, Πτώση – Κρίση – Κόλαση, Ίκαρος, Αθήνα, 2017, Σελ. 113

Νίκος Δεληνικόλας 11 Σεπτεμβρίου 2020 στο 12:01 ΠΜ

Αν με Σύνοδο καταργήσουμε την ύπαρξη των Αγγέλων, εκπεσόντων και μή, θα απομείνει η ύπαρξη του ανθρώπου πλέον σαν “ισοσθενής περίπου με την ύπαρξη και αγαπητική ενέργεια του Θεού, αφού μπορεί να υπονομεύει ενεργά (να αντιστρατεύεται και να ακυρώνει) το έργο της θείας αγαθότητας.” Μήπως τότε θα προταθεί να γίνει νέα Σύνοδος για να αποφασίσει ότι οι άνθρωποι δεν υπάρχουν; Όμως, οι άγγελοι υπάρχουν. Αν δεν αποτελούν βίωμα του κ. Γιανναρά, υπάρχουν άλλοι θεολόγοι που τους έχουν συναντήσει. Η εικόνα των αγγέλων, όπως μας διδάσκει ο Δαμασκηνός, είναι ένα έργο τέχνης που δημιουργεί σαν καλλιτέχνης ο Θεός, για να μπορέσουν οι άνθρωποι να τους δουν και να τους αγγίξουν με τα μάτια τους και το σώμα τους. Γιαυτό και οι ζωγράφοι μπορούν χωρίς μομφή να τους ζωγραφίζουν επίσης. Δεν αμφέβαλλε για την ύπαρξή τους, ούτε ισχυρίστηκε ότι ο Θεός δίνει στις δικές του εκδηλώσεις μορφή αγγελική, σαν άψυχες μαριονέτες, για λόγους παιδαγωγικούς. Ακόμη και ο απαράδεκτος Πλάτωνας δεν έκανε αυτό το λάθος. Παρουσίασε τον Έρωτα σαν πραγματική θεότητα που μεσολαβεί μεταξύ ανθρώπου και θεότητας.
Το πρόβλημα ξεκινά από μία άλλη σκέψη του κ. Γιανναρά, στην οποία τον ακολουθούν όλοι οι θεολόγοι της γενιάς του 60, όπως ο κ. Μαυρόπουλος, καθώς και αρκετοί νεώτεροι: Ότι η Κτίση και η Πτώση ταυτίζονται, ότι ο Θεός έτσι έκανε τον κόσμο όπως τον βλέπουμε τώρα και ότι μόνο ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί χάρις σε μία προσωπική σχέση με τον Θεό, έναν φαβοριτισμό. Στην παρουσίαση του βιβλίου αναφέρεται και αυτή, καθώς και άλλες παρανοήσεις της γενιάς του 60, όπως η άποψη ότι η ελευθερία έγκειται στο δίλημμα να αποδεχτεί κανείς τον Θεό ή να τον αρνηθεί. Αντιθέτως, η μόνη ελευθερία που δεν έχει δοθεί στα δημιουργήματα είναι αυτή της άρνησης του Θεού, δηλαδή της πηγής της ζωής τους. Είναι σαν να ζητάει ένας οργανισμός να ζει χωρίς τροφή. Αποτελεί σε πνευματικό επίπεδο μία πάθηση ανάλογη προς αυτή που σε απλό σωματικό ονομάζουμε “νευρική ανορεξία”. Ο Θεός δεν έδωσε αυτή την απατηλή δυνατότητα στα λογικά του κτίσματα, ούτε θα τους κάνει ποτέ το “χατίρι” αυτό, γιατί γνωρίζει ότι σημαίνει την ακαριαία εξαφάνιση τους, κάτι που κανένας άνθρωπος και κανένας άγγελος δεν το θέλει κατά βάθος. Αυτό το εξηγεί θαυμάσια ο Αρεοπαγίτης, στο Περί Θείων Ονομάτων και θάπρεπε να τα μαθαίνουμε εμείς οι αμαθείς ορθόδοξοι χριστιανοί από τους θεολόγους, αντί να ψάχνουμε στα αρχαία κείμενα, για να αποφύγουμε τον σκοτισμό μας. Το Κακό είναι αυτή η άπωση του λογικού όντος προς την ίδια την ζωή του. Και η κόλασή του επίσης.

Απάντηση Καραναστάσης Ευθύμιος 11 Σεπτεμβρίου 2020 στο 10:18 ΜΜ

Με όλο τον σεβασμό αγαπητέ συνομιλητή ό,τι σημαίνει ο Βιτγγενστάϊν και ο Πόππερ για τη σύγχρονη φιλοσοφία…., σημαίνει και ο Γιανναράς για την ορθόδοξη θεολογία.

Ο ΠΟΠΠΕΡ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟΝ ΣΟΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΒΙΤΓΓΕΝΣΤΆΙΝ ΆΦΗΣΕ ΣΑΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΉΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΌΤΗΤΆ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ. ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΕΝΝΟΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΥΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ.

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Η ΑΝΑΠΟΔΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ.

ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΡΟΔΟΣΑΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΑΚΙΝΑΤΗ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ. ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ. ΣΗΜΕΡΑ ΤΡΩΝ ΚΑΙ ΠΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΝΤΙΦΩΝΟ ΚΑΘΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ Η ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΟΥΝ.
Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΒΑΔΙΣΕ ΤΟ ΕΤΟΙΜΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΟΙΞΕΙ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ Ο ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ.