Ο διχασμένος εαυτός, το δράμα και ο δρόμος του Θεού β
Ομιλία στο Κιλκίς (Ιούνιος 2025)
https://www.youtube.com/watch?v=Cy06DkebxEo&list=PLCjT9ILXi93w-AW5LYulHmkpZFlEgCbnI&index=3
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΛΗ.
…. Αυτός, λοιπόν, ζούσε με τη γυναίκα του καμία 70ria χρόνια. Ήταν πολλά χρόνια μαζί.
Λοιπόν, και κάποια στιγμή τον ρώτησα. Λέω μου, ποτέ, λέω, εσείς ήθελες ποτέ, λέω, να χωρίσεις τη γυναίκα σου. Ποτέ, λέει. Ποτέ δεν το σκέφτηκα. Να τη σφάξω, ναι.
Και το είπε ακριβώς έτσι, όπως το σκεφτόταν. Να τη σφάξω... Να χωρίσω, όχι, ποτέ.
Αυτή η βαθιά αντίφαση, όμως, που έχει η ανθρωπινότητα, καταλάβετε, που τον ίδιο άνθρωπο τον βλέπεις σαν άγγελο και την επόμενη στιγμή τον βλέπεις σαν δαίμονα. Μπορεί να αρθεί. Ψυχολογικά, όχι.
Είναι ζήτημα ρεαλισμού. Μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να φτάσει σε ένα σημείο. Αν είναι πολύ παράλογη η κατάσταση, κοιτάξτε τότε, αλλά να φτάσει, να αναμορφωθεί μέσα του, σαν και αυτό που λέγατε, στο «ίνα ώσιν εν» την τελευταία μου αυτή.
Όμως συνέβη και το ξαναλέω, να έρθει άνθρωπος σε μένα. Έγινε αυτό. Και μου λέει η γυναίκα μου, τι χειρότερο υπάρχει στην ανθρωπότητα, πάνω. Και του λέω, πήγαινε να εξομολογηθείς και να κοινωνήσεις. Τι λέτε πάτερ, το πρόβλημά μου είναι αυτή. Λέει, όχι εγώ. Λέω, εντάξει. Θα αρχίσουμε από σένα και θα φτάσουμε σε αυτή. Και όταν έγινε αυτό, ήρθε με κλάματα και μου λέει έχω ένα άγγελο δίπλα μου, το ξέρετε.
Αυτό δεν μπορεί να το κάνει η ψυχολογία. Αυτό είναι πληροφορία που έρχεται απ' αλλού. Αυτό είναι η χάρις. Αυτό είναι την εκπλήρωση όλων αυτών που ζητούμε να κάνουμε και δεν μπορούμε. Και δεν θα μπορέσουμε ποτέ. Ή μη μόνο λίγο, καταλαβαίνετε, και ξαναπέφτοντας τα ίδια πάλι.
Άντε λίγο, έτσι. Και ξαναπέφτοντας. Μου θυμίζει μια άλλη εμπειρία.
Δεν την έζησα εγώ. Ένας άλλος πνευματικός, ο οποίος … ένα ζευγάρι. Και του λέει, κοίταξε να δεις, το βράδυ θα πάτε για ύπνο.
Θα γονατίσεις μπροστά της, θα σκύψεις και θα της πεις να με συγχωρείς πάρα πολύ για όλο όσο έκανα καλή μου γυναίκα. Ό,τι τυχόν λάθος έκανα, καλή μου γυναίκα. Και λέει αυτός, να με συγχωρείς, να με συγχωρείς.
Ε πάτερ, να με συγχωρείς. Άντε να με συγχωρείς, θα το πω. Για όλα όσα έκανα.
Μα αυτά τώρα καλά τα κάνω εγώ. Εντάξει, με τα χίλια ζόρια, να με συγχωρείς για όλο όσο έκανα σήμερα, ξέρω εγώ κλπ. Καλή μου γυναίκα.
Ε αυτό να το λέω. Το καλή μου , αυτό δεν το λέω. Καταλαβαίνετε, κι όμως, κι όμως, κι όμως, αυτοί οι δυο, όπως συνέβη με πολλούς από εμάς, ήταν … μερικές δεκαετίες.
Αλλά ο έρως, ο βιολογικός, ο ψυχολογικός, δεν είναι αρκετός αν δεν είναι αγάπη. Αλλά για να γίνει αγάπη πρέπει να μπουν και άλλοι παράγοντες μέσα. Αλλιώς είναι υπολογιστική αγάπη. Λίγο, πολύ. Αν έρθει σε εμένα, ένα ζευγάρι και μου πει αγαπιόμαστε πάρα πολύ και δεν έχουμε μαλώσει ποτέ, με πιάνει κρύος υδρός. Ναι. Γιατί είμαι σίγουρος ότι κάποιος έχει πατήσει τον άλλο τελείως όμως κάτω. Τελείως. ..
Σε δύο-τρία χρόνια περιμένετε να δείτε τι θα γίνει. Δεν υπάρχει, γιατί, διότι εκτός εαν είτε αυτός, είτε αυτή, είτε και δύο, είτε κάποιος άλλος, ανοίξει έναν κρουνό, έτσι, και μπει νερό από αλλού και αρχίσει να ποτίζει τα πράγματα. Έτσι.
Και θα αρχίσει πλέον ο άνθρωπος να μην φοβάται να του πάρουν το νεράκι του. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Αν το νερό που έχω είναι όλο τούτο, δεν μπορώ να σας το δώσω να πιείτε.
Αν είμαι ιδιοκτήτης όμως ενός πλοίου, ενός πλανήτη που έχει νερό παντού, θα σας πω παιδιά ελάτε, πάρτε ό,τι θέλετε και ελάτε σε μένα, να παίρνετε δωρεάν. Αν δεν έχω όμως... Που να τη βρεις την αγάπη… Ο Freud θα σε αφήσει αυτό. Δεν έχω αγάπη. Συγγνώμη.
Πρέπει να έχεις νερό.
Και λέει ο Χριστός, εάν πίστευετε γεννήσεται πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον.. Θα αρχίσει να αναβλύζει νερό μέσα σας.
Είναι για την αιώνια ζωή και δεν θα περνάει ποτέ. Πάνε στη Σουρωτή τώρα και βλέπετε χιλιάδες άνθρωπους που αγάπησαν πάρα πολύ. Αυτός δεν μπορούσε για να κόψει το …, κομμάτια να το δώσει, να το φάνε οι άνθρωποι. Είχε την μεγάλη αγάπη. Και την έδειξε σε όλους εμάς. Εγώ τον γνώριζα πάρα πολλά χρόνια. Και ό,τι καλό έχω, εκεί το οφείλω.
Αλλά προηγουμένως ήμουν πιο πολύ άγριο πλάσμα. Λοιπόν, και τώρα είμαι πιο και έτσι. Λοιπόν, λέμε τώρα.
Και ερχόμαστε τώρα ξανά μια εμβάθυνση. Επειδή το πρώτο ίνα ώσιν εν, που είπα πριν,. Θέλω να συνεχίσω, να εξηγήσω εγώ καλύτερα τα λόγια του Χριστού.
6:08 Βλέπετε πώς γίνεται αυτό. Καταλάβατε πώς γίνεται αυτό. Πριν το πω όμως αυτό.
Το βρήκα τυχαία το «Η εν Χριστώ ζωή» του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης. Ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ρωσίας του 19ου αιώνα.
Και το άνοιξα τυχαία. Και ακούστε πού έπεσα. «Είμαι ένα τίποτα χωρίς τον Κύριο.»
Ο Άγιος τα λέει αυτά. «Ούτε μια αληθινή σκέψη μπορώ να κάνω. Ούτε κάτι καλό να αισθανθώ. Ούτε μια αγαθή πράξη να …. Χωρίς τον Κύριο δεν μπορώ να απαλλαγώ, απ’ τις αμαρτωλές σκέψεις από τα εμπαθή νοήματα. Από τα κακά έργα. Με ταλαιπωρούν συνέχεια.» Καταλάβατε. ... Μπορεί να λέω παλεύω. Με να λέω δεν το θέλω. Αλλά το κάνει. Βρίσκομαι εις άπερ μισώ. Λέει ο Παύλος. Αυτά που δεν θέλω αυτά κάνω. Ου θέλω τούτου πράσσω. Έτσι δεν είναι; Κάνω πράγματα. Έτσι δεν είναι; Στα οποία δεν θέλω να τα κάνω.
Δεν θέλω να τα κάνω. Γιατί είμαι γεμάτος από έξεις καταρχήν. Έξεις ζωντανές.
Οι οποίες διεκδικούν τη θέλησή μου. Πάλι. Έτσι δεν είναι.
Δευτέρα φύση. «Ο Κύριος είναι κύριος κάθε καλού που συλλογίζομαι, αισθάνομαι και κάνω. Κάθε το αγαθό στη ζωή μου ο Κύριος το πραγματοποιεί με τη χάρη Του.»
Έχει την εμπειρία ο Άγιος. Με την προσευχή και με τα μυστήρια. Αλλά είναι …τελείως η κατάσταση του και η διάθεσή του. Τελείως. Είναι μυστήριο αυτό. Είναι της χάριτος όμως.
Έχει συμβεί σε όλους μας κάποτε. Και συμβαίνει μυστηριωδώς, ακριβώς διότι η χάρις είναι παρούσα. Και ενεργή. Και ο Θεός είναι η χάρις αυτή. Έτσι δεν είναι.
Και όταν σταθείς απροϋπόθετα, θυμάμαι πριν από λίγο καιρό, μέχρι μερικούς μέρες τώρα, είχα θυμώσει ένα γεγονός τόσο πολύ που έγινε. Δημόσιο γεγονός. Θυμάμαι ότι άρχισα να αισθάνομαι ότι έχει ψυχοφυσικές πάνω μου επιπτώσεις.
Και βέβαια. Και είμαστε μέσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, και ξαφνικά βλέπω ένα ναό ανοιχτό. Και μπαίνω μέσα. Και ανάβω ένα κερί. Και είπα δύο λόγια προσευχής. Τι έγινε;
Κάποιος μου πήρε μια κασέτα από μέσα και μου έβαλε μια άλλη. Τόσο ζωντανά. Και βγαίνω έξω κι είμαι άλλος άνθρωπος.
Καταλάβατε. Καταλάβατε. Αλλά αυτό να το μάθουμε να το κάνουμε συνεχώς.
Ε. Και άμα μας γίνει αυτό το πράγμα μια πνευματική έξη. Καταλάβατε. Αμέσως βάζεις κάποιον άλλον στη θέση. Του κακού εαυτού σου. Καταλάβατε. Η έξη είναι δεδομένη.
Θύμωσες. Το ότι θύμωσες είναι ήδη πρόβλημα. Δίκαια. Άδικα. Δεν είπε ο Θεός να θυμώνεις. Μόνο με τον εαυτό σου έχεις δικαίωμα να θυμώσεις. Τον άλλον δεν ξέρεις. Ποτέ. Ποτέ δεν ξέρεις. Πόσες δικαιολογίες έχει ενώπιον του Θεού. Για αυτό που υφίσταται. Καταλάβατε τι λέω. Γιατί οποιος θυμώνει. Ο ίδιος είναι ….
Έριξε λοιπόν ή τον κοπανάς και από πάνω. Ωραία. Καταλάβατε. Εάν αυτό το πράγμα γίνει. Μια, δύο, τρεις φορές. Ενώπιον του Θεού. Ποιος φταίει. Δεν είναι δουλειά μας να αποδώσουμε δικαιοσύνη στον κόσμο αυτό. Τέτοια δικαιοσύνη.
Καταλάβατε. Εννοώ στον άλλο άνθρωπο. Στη σχέση. Αυτή. Αλλά να δουλειά σου είνια Να φτιάξεις τον εαυτό σου. Εσύ λοιπόν. Από τη στιγμή που συμβολικά εξοντώνεις τον άλλο με το θυμό. Για τον κατακρίνεις. Είναι φόνος. Συμβολικός φόνος είναι η κατάκριση. Ετσι δεν είναι. Ουσιαστικά τον θάβεις. Λέμε τον θάβεις. Ε. Εκείνη τη στιγμή ενώπιον του Θεού εσύ έχεις κάνει κάτι. Που μόνο το Άγιο πνεύμα έχει δικαίωμα να το κάνει. Να τον κρίνει αυτόν. Εσύ; Πώς παίρνεις την κρίση του Θεού.
Θυμ’αμαι μία φορά. Ήμουν στο Άγιον Όρος. Ήταν ο Γέροντας Ιωσήφ ο βατοπαιδινός. Ο Γέροντας εκεί των μοναχών. Και έρχεται κάποιος, και λέει, εγώ γέροντα μια χαρά νιώθω, δεν έχω αμαρτίες και τι να εξομολογηθώ. Μόνο μια αμαρτία έχω. Λέει ο γέροντας, ποια. Κατακρίνω λέει λίγο. Ο γέροντας χλώμιασε. Τι λες; Τι λες, λέει τώρα! Ο Χριστός λέει για τον εαυτό του ουκ ήρθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλά να σώσω τον κόσμο. Παρόλο που ο Θεός πάσαν κρίσιν έδωκεν τω Υιό. Ο Υιός έχει το δικαίωμα. Αλλά ο Υιός δεν κρίνει. Και θα κρίνει άπαξ στο τέλος, μόνο μια φορά. Και συ αρπ΄παζεις την κρίση από τον Θεό;! Τον Χριστό, και την κάνεις εσύ;Και μου λες αυτό είναι ασήμαντο;! Δεν είναι δουλειά μας αυτή. Αλλό πράγμα να διαφωνείς με τα έργα κάποιου ανθρώπου, ναι αυτό έχεις δικαίωμα, τη γνώμη του.
«Ο Κύριος είναι το παν για μένα. Δικές μου είναι μόνο οι αμαρτίες». Και έτσι είναι ακριβώς. Είναι μακάριοι αυτοί που θα το καταλάβουν αυτό. Ότι είναι δικό μας, εΕίναι αλλοιωμένο, μπασταδεμένο, όπως το λένε. Μόνο του Χριστού είναι παντακάθαρα όλα γιατί Εκείνος είναι παντακάθαρος. Και Εκείνος κοντά Του με φτιάχνει και εμένα σαν κι Αυτόν.
Καταλάβατε. Με φτιάχνεις εμένα. Γιατί το βλέπω ότι είναι έτσι και μπαίνεις μέσα με αυτό και μου φάνεται εμένα εσύ καταρχήν.
Ξέρετε πάμε να εξομολόγηση. Πάτε εξομολογείστε συνέχεια. Γιατί είναι φοβερό ότι φεύγεις σαν πουλί από το εξομολογητήριο.
Αυτά που κάνες εκουσίως, στα συγχωρά σαν να τα κάνεις όσα θες. Τα κάνεις θέλοντάς τα. Και τα ξανακάνεις. Και τα ξανακάνεις. Και επειδή είναι έξη για σένα, τα κάνεις και συνέχεια. Και πας ενώπιον του Θεού και λες Κοίταξε να δεις αυτό το πράγμα για μένα δεν είναι αληθινό. Το αποκηρύσσω παρόλο που το έκανα εγώ. Και εκείνη τη στιγμή δεν έχεις τίποτα πλέον. Το Πνεύμα το Άγιο ξελαμπικάρει το βάπτισμα. Το βάπτισμα επανέρχεται. Η σχέση η βαπτισματική επανέρχεται πάλι. Καταλαβαίνετε.
«Καμία αμφιβολία, καμία εξαίρεση… ότι η αγάπη προς τον Κύριο με έβγαλε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Με τίμησε, κτίζοντάς με κάτ εικόνα και καθ’ ομοίωση». …ακατανόητα..δεν είμαστε εικόνα και ομοίωση Θεού.
Να μην έχουμε θέση για Θεό μέσα μας. Έχουμε τη θέση του Θεού. Τη θέση του Απολύτου.
Τη θεοτοκία. Την έχουμε μέσα μας. Κατάλαβατε.
Είμαστε εμείς οι οποίοι μπορούμε να γίνουμε κατοικητήριο της Θεότητας. Η γάτα μπορεί; Ο σκύλος μπορεί; Το ποτήρι μπορεί; Σήμερα πάντα εκτιμούμε πιο πολύ από τον άνθρωπο. «Με τίμησε. Μου έδωσε τον παράδεισο της τρυφής. Υπέταξε όλη την γη κάτω από τα πόδια μου. Και όταν τον …δεν με άφησε στα… του θανάτου που άξιζα. Ήρθε στη γη, φόρεσε τη σάρκα μου. Και με οδηγεί στην αιώνια ζωή.»
Αυτή είναι η … ενσάρκωση. Και αναβαθμίζει τη φύση μου. Και την κάνει θεία φύση.
Την κάνει κατά χάρη θεία. Και έγινε δάσκαλός μου, ευεργέτης μου, ιατρός μου, λυτρωτής μου. Αυτός ανέστη εκ νεκρών για να αναστήσει και εμένα απ' τη φθορά
Λοιπόν, και κάποια στιγμή τον ρώτησα. Λέω μου, ποτέ, λέω, εσείς ήθελες ποτέ, λέω, να χωρίσεις τη γυναίκα σου. Ποτέ, λέει. Ποτέ δεν το σκέφτηκα. Να τη σφάξω, ναι.
Και το είπε ακριβώς έτσι, όπως το σκεφτόταν. Να τη σφάξω... Να χωρίσω, όχι, ποτέ.
Αυτή η βαθιά αντίφαση, όμως, που έχει η ανθρωπινότητα, καταλάβετε, που τον ίδιο άνθρωπο τον βλέπεις σαν άγγελο και την επόμενη στιγμή τον βλέπεις σαν δαίμονα. Μπορεί να αρθεί. Ψυχολογικά, όχι.
Είναι ζήτημα ρεαλισμού. Μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να φτάσει σε ένα σημείο. Αν είναι πολύ παράλογη η κατάσταση, κοιτάξτε τότε, αλλά να φτάσει, να αναμορφωθεί μέσα του, σαν και αυτό που λέγατε, στο «ίνα ώσιν εν» την τελευταία μου αυτή.
Όμως συνέβη και το ξαναλέω, να έρθει άνθρωπος σε μένα. Έγινε αυτό. Και μου λέει η γυναίκα μου, τι χειρότερο υπάρχει στην ανθρωπότητα, πάνω. Και του λέω, πήγαινε να εξομολογηθείς και να κοινωνήσεις. Τι λέτε πάτερ, το πρόβλημά μου είναι αυτή. Λέει, όχι εγώ. Λέω, εντάξει. Θα αρχίσουμε από σένα και θα φτάσουμε σε αυτή. Και όταν έγινε αυτό, ήρθε με κλάματα και μου λέει έχω ένα άγγελο δίπλα μου, το ξέρετε.
Αυτό δεν μπορεί να το κάνει η ψυχολογία. Αυτό είναι πληροφορία που έρχεται απ' αλλού. Αυτό είναι η χάρις. Αυτό είναι την εκπλήρωση όλων αυτών που ζητούμε να κάνουμε και δεν μπορούμε. Και δεν θα μπορέσουμε ποτέ. Ή μη μόνο λίγο, καταλαβαίνετε, και ξαναπέφτοντας τα ίδια πάλι.
Άντε λίγο, έτσι. Και ξαναπέφτοντας. Μου θυμίζει μια άλλη εμπειρία.
Δεν την έζησα εγώ. Ένας άλλος πνευματικός, ο οποίος … ένα ζευγάρι. Και του λέει, κοίταξε να δεις, το βράδυ θα πάτε για ύπνο.
Θα γονατίσεις μπροστά της, θα σκύψεις και θα της πεις να με συγχωρείς πάρα πολύ για όλο όσο έκανα καλή μου γυναίκα. Ό,τι τυχόν λάθος έκανα, καλή μου γυναίκα. Και λέει αυτός, να με συγχωρείς, να με συγχωρείς.
Ε πάτερ, να με συγχωρείς. Άντε να με συγχωρείς, θα το πω. Για όλα όσα έκανα.
Μα αυτά τώρα καλά τα κάνω εγώ. Εντάξει, με τα χίλια ζόρια, να με συγχωρείς για όλο όσο έκανα σήμερα, ξέρω εγώ κλπ. Καλή μου γυναίκα.
Ε αυτό να το λέω. Το καλή μου , αυτό δεν το λέω. Καταλαβαίνετε, κι όμως, κι όμως, κι όμως, αυτοί οι δυο, όπως συνέβη με πολλούς από εμάς, ήταν … μερικές δεκαετίες.
Αλλά ο έρως, ο βιολογικός, ο ψυχολογικός, δεν είναι αρκετός αν δεν είναι αγάπη. Αλλά για να γίνει αγάπη πρέπει να μπουν και άλλοι παράγοντες μέσα. Αλλιώς είναι υπολογιστική αγάπη. Λίγο, πολύ. Αν έρθει σε εμένα, ένα ζευγάρι και μου πει αγαπιόμαστε πάρα πολύ και δεν έχουμε μαλώσει ποτέ, με πιάνει κρύος υδρός. Ναι. Γιατί είμαι σίγουρος ότι κάποιος έχει πατήσει τον άλλο τελείως όμως κάτω. Τελείως. ..
Σε δύο-τρία χρόνια περιμένετε να δείτε τι θα γίνει. Δεν υπάρχει, γιατί, διότι εκτός εαν είτε αυτός, είτε αυτή, είτε και δύο, είτε κάποιος άλλος, ανοίξει έναν κρουνό, έτσι, και μπει νερό από αλλού και αρχίσει να ποτίζει τα πράγματα. Έτσι.
Και θα αρχίσει πλέον ο άνθρωπος να μην φοβάται να του πάρουν το νεράκι του. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Αν το νερό που έχω είναι όλο τούτο, δεν μπορώ να σας το δώσω να πιείτε.
Αν είμαι ιδιοκτήτης όμως ενός πλοίου, ενός πλανήτη που έχει νερό παντού, θα σας πω παιδιά ελάτε, πάρτε ό,τι θέλετε και ελάτε σε μένα, να παίρνετε δωρεάν. Αν δεν έχω όμως... Που να τη βρεις την αγάπη… Ο Freud θα σε αφήσει αυτό. Δεν έχω αγάπη. Συγγνώμη.
Πρέπει να έχεις νερό.
Και λέει ο Χριστός, εάν πίστευετε γεννήσεται πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον.. Θα αρχίσει να αναβλύζει νερό μέσα σας.
Είναι για την αιώνια ζωή και δεν θα περνάει ποτέ. Πάνε στη Σουρωτή τώρα και βλέπετε χιλιάδες άνθρωπους που αγάπησαν πάρα πολύ. Αυτός δεν μπορούσε για να κόψει το …, κομμάτια να το δώσει, να το φάνε οι άνθρωποι. Είχε την μεγάλη αγάπη. Και την έδειξε σε όλους εμάς. Εγώ τον γνώριζα πάρα πολλά χρόνια. Και ό,τι καλό έχω, εκεί το οφείλω.
Αλλά προηγουμένως ήμουν πιο πολύ άγριο πλάσμα. Λοιπόν, και τώρα είμαι πιο και έτσι. Λοιπόν, λέμε τώρα.
Και ερχόμαστε τώρα ξανά μια εμβάθυνση. Επειδή το πρώτο ίνα ώσιν εν, που είπα πριν,. Θέλω να συνεχίσω, να εξηγήσω εγώ καλύτερα τα λόγια του Χριστού.
6:08 Βλέπετε πώς γίνεται αυτό. Καταλάβατε πώς γίνεται αυτό. Πριν το πω όμως αυτό.
Το βρήκα τυχαία το «Η εν Χριστώ ζωή» του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης. Ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ρωσίας του 19ου αιώνα.
Και το άνοιξα τυχαία. Και ακούστε πού έπεσα. «Είμαι ένα τίποτα χωρίς τον Κύριο.»
Ο Άγιος τα λέει αυτά. «Ούτε μια αληθινή σκέψη μπορώ να κάνω. Ούτε κάτι καλό να αισθανθώ. Ούτε μια αγαθή πράξη να …. Χωρίς τον Κύριο δεν μπορώ να απαλλαγώ, απ’ τις αμαρτωλές σκέψεις από τα εμπαθή νοήματα. Από τα κακά έργα. Με ταλαιπωρούν συνέχεια.» Καταλάβατε. ... Μπορεί να λέω παλεύω. Με να λέω δεν το θέλω. Αλλά το κάνει. Βρίσκομαι εις άπερ μισώ. Λέει ο Παύλος. Αυτά που δεν θέλω αυτά κάνω. Ου θέλω τούτου πράσσω. Έτσι δεν είναι; Κάνω πράγματα. Έτσι δεν είναι; Στα οποία δεν θέλω να τα κάνω.
Δεν θέλω να τα κάνω. Γιατί είμαι γεμάτος από έξεις καταρχήν. Έξεις ζωντανές.
Οι οποίες διεκδικούν τη θέλησή μου. Πάλι. Έτσι δεν είναι.
Δευτέρα φύση. «Ο Κύριος είναι κύριος κάθε καλού που συλλογίζομαι, αισθάνομαι και κάνω. Κάθε το αγαθό στη ζωή μου ο Κύριος το πραγματοποιεί με τη χάρη Του.»
Έχει την εμπειρία ο Άγιος. Με την προσευχή και με τα μυστήρια. Αλλά είναι …τελείως η κατάσταση του και η διάθεσή του. Τελείως. Είναι μυστήριο αυτό. Είναι της χάριτος όμως.
Έχει συμβεί σε όλους μας κάποτε. Και συμβαίνει μυστηριωδώς, ακριβώς διότι η χάρις είναι παρούσα. Και ενεργή. Και ο Θεός είναι η χάρις αυτή. Έτσι δεν είναι.
Και όταν σταθείς απροϋπόθετα, θυμάμαι πριν από λίγο καιρό, μέχρι μερικούς μέρες τώρα, είχα θυμώσει ένα γεγονός τόσο πολύ που έγινε. Δημόσιο γεγονός. Θυμάμαι ότι άρχισα να αισθάνομαι ότι έχει ψυχοφυσικές πάνω μου επιπτώσεις.
Και βέβαια. Και είμαστε μέσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, και ξαφνικά βλέπω ένα ναό ανοιχτό. Και μπαίνω μέσα. Και ανάβω ένα κερί. Και είπα δύο λόγια προσευχής. Τι έγινε;
Κάποιος μου πήρε μια κασέτα από μέσα και μου έβαλε μια άλλη. Τόσο ζωντανά. Και βγαίνω έξω κι είμαι άλλος άνθρωπος.
Καταλάβατε. Καταλάβατε. Αλλά αυτό να το μάθουμε να το κάνουμε συνεχώς.
Ε. Και άμα μας γίνει αυτό το πράγμα μια πνευματική έξη. Καταλάβατε. Αμέσως βάζεις κάποιον άλλον στη θέση. Του κακού εαυτού σου. Καταλάβατε. Η έξη είναι δεδομένη.
Θύμωσες. Το ότι θύμωσες είναι ήδη πρόβλημα. Δίκαια. Άδικα. Δεν είπε ο Θεός να θυμώνεις. Μόνο με τον εαυτό σου έχεις δικαίωμα να θυμώσεις. Τον άλλον δεν ξέρεις. Ποτέ. Ποτέ δεν ξέρεις. Πόσες δικαιολογίες έχει ενώπιον του Θεού. Για αυτό που υφίσταται. Καταλάβατε τι λέω. Γιατί οποιος θυμώνει. Ο ίδιος είναι ….
Έριξε λοιπόν ή τον κοπανάς και από πάνω. Ωραία. Καταλάβατε. Εάν αυτό το πράγμα γίνει. Μια, δύο, τρεις φορές. Ενώπιον του Θεού. Ποιος φταίει. Δεν είναι δουλειά μας να αποδώσουμε δικαιοσύνη στον κόσμο αυτό. Τέτοια δικαιοσύνη.
Καταλάβατε. Εννοώ στον άλλο άνθρωπο. Στη σχέση. Αυτή. Αλλά να δουλειά σου είνια Να φτιάξεις τον εαυτό σου. Εσύ λοιπόν. Από τη στιγμή που συμβολικά εξοντώνεις τον άλλο με το θυμό. Για τον κατακρίνεις. Είναι φόνος. Συμβολικός φόνος είναι η κατάκριση. Ετσι δεν είναι. Ουσιαστικά τον θάβεις. Λέμε τον θάβεις. Ε. Εκείνη τη στιγμή ενώπιον του Θεού εσύ έχεις κάνει κάτι. Που μόνο το Άγιο πνεύμα έχει δικαίωμα να το κάνει. Να τον κρίνει αυτόν. Εσύ; Πώς παίρνεις την κρίση του Θεού.
Θυμ’αμαι μία φορά. Ήμουν στο Άγιον Όρος. Ήταν ο Γέροντας Ιωσήφ ο βατοπαιδινός. Ο Γέροντας εκεί των μοναχών. Και έρχεται κάποιος, και λέει, εγώ γέροντα μια χαρά νιώθω, δεν έχω αμαρτίες και τι να εξομολογηθώ. Μόνο μια αμαρτία έχω. Λέει ο γέροντας, ποια. Κατακρίνω λέει λίγο. Ο γέροντας χλώμιασε. Τι λες; Τι λες, λέει τώρα! Ο Χριστός λέει για τον εαυτό του ουκ ήρθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλά να σώσω τον κόσμο. Παρόλο που ο Θεός πάσαν κρίσιν έδωκεν τω Υιό. Ο Υιός έχει το δικαίωμα. Αλλά ο Υιός δεν κρίνει. Και θα κρίνει άπαξ στο τέλος, μόνο μια φορά. Και συ αρπ΄παζεις την κρίση από τον Θεό;! Τον Χριστό, και την κάνεις εσύ;Και μου λες αυτό είναι ασήμαντο;! Δεν είναι δουλειά μας αυτή. Αλλό πράγμα να διαφωνείς με τα έργα κάποιου ανθρώπου, ναι αυτό έχεις δικαίωμα, τη γνώμη του.
«Ο Κύριος είναι το παν για μένα. Δικές μου είναι μόνο οι αμαρτίες». Και έτσι είναι ακριβώς. Είναι μακάριοι αυτοί που θα το καταλάβουν αυτό. Ότι είναι δικό μας, εΕίναι αλλοιωμένο, μπασταδεμένο, όπως το λένε. Μόνο του Χριστού είναι παντακάθαρα όλα γιατί Εκείνος είναι παντακάθαρος. Και Εκείνος κοντά Του με φτιάχνει και εμένα σαν κι Αυτόν.
Καταλάβατε. Με φτιάχνεις εμένα. Γιατί το βλέπω ότι είναι έτσι και μπαίνεις μέσα με αυτό και μου φάνεται εμένα εσύ καταρχήν.
Ξέρετε πάμε να εξομολόγηση. Πάτε εξομολογείστε συνέχεια. Γιατί είναι φοβερό ότι φεύγεις σαν πουλί από το εξομολογητήριο.
Αυτά που κάνες εκουσίως, στα συγχωρά σαν να τα κάνεις όσα θες. Τα κάνεις θέλοντάς τα. Και τα ξανακάνεις. Και τα ξανακάνεις. Και επειδή είναι έξη για σένα, τα κάνεις και συνέχεια. Και πας ενώπιον του Θεού και λες Κοίταξε να δεις αυτό το πράγμα για μένα δεν είναι αληθινό. Το αποκηρύσσω παρόλο που το έκανα εγώ. Και εκείνη τη στιγμή δεν έχεις τίποτα πλέον. Το Πνεύμα το Άγιο ξελαμπικάρει το βάπτισμα. Το βάπτισμα επανέρχεται. Η σχέση η βαπτισματική επανέρχεται πάλι. Καταλαβαίνετε.
«Καμία αμφιβολία, καμία εξαίρεση… ότι η αγάπη προς τον Κύριο με έβγαλε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Με τίμησε, κτίζοντάς με κάτ εικόνα και καθ’ ομοίωση». …ακατανόητα..δεν είμαστε εικόνα και ομοίωση Θεού.
Να μην έχουμε θέση για Θεό μέσα μας. Έχουμε τη θέση του Θεού. Τη θέση του Απολύτου.
Τη θεοτοκία. Την έχουμε μέσα μας. Κατάλαβατε.
Είμαστε εμείς οι οποίοι μπορούμε να γίνουμε κατοικητήριο της Θεότητας. Η γάτα μπορεί; Ο σκύλος μπορεί; Το ποτήρι μπορεί; Σήμερα πάντα εκτιμούμε πιο πολύ από τον άνθρωπο. «Με τίμησε. Μου έδωσε τον παράδεισο της τρυφής. Υπέταξε όλη την γη κάτω από τα πόδια μου. Και όταν τον …δεν με άφησε στα… του θανάτου που άξιζα. Ήρθε στη γη, φόρεσε τη σάρκα μου. Και με οδηγεί στην αιώνια ζωή.»
Αυτή είναι η … ενσάρκωση. Και αναβαθμίζει τη φύση μου. Και την κάνει θεία φύση.
Την κάνει κατά χάρη θεία. Και έγινε δάσκαλός μου, ευεργέτης μου, ιατρός μου, λυτρωτής μου. Αυτός ανέστη εκ νεκρών για να αναστήσει και εμένα απ' τη φθορά
Και ανήλθε στους ουρανούς ώστε να εξασφαλίσει τη δική μου ανάληψη. Τη θέωσή μου.» Να τι λέει ένας Άγιος.
Αυτή είναι όλη η αλήθεια. Μακάριος όποιος την καταλάβει υπαρξιακά. Δηλαδή όχι ακούγοντάς την τώρα. Γιατί υπάρχουν δύο πίστεις. Η μία είναι η πίστη εξ ακοής. Τα ακούτε αυτά, αρέσουνε. Ωραία. Το άλλο είναι η εμπειρία. Που την ονομάζει ένας Άγιος αλησμόνητη γνώση.
Να γίνεις ο ίδιος μάρτυρας των πραγμάτων. Να τα νιώσεις στο πετσί σου, στο σώμα σου, στο αίμα σου, στο πνεύμα σου. Να τα καταλάβεις. Αλλά αυτό σημαίνει να μπεις στην περιπέτεια αυτή πραγματικά. Ολόκληρος. Όχι να κάθεσαι απ' έξω και να κοιτάς και να λες, α καλά είναι και εκεί. Να κάνουμε τα δικά μας πάλι. Ήρθε και με ρώτησε κάποιος. Πάτερ, εγώ έχω μεγάλα πάθη. Αλλά δεν απολλάσσομαι από αυτά. Λέω, δε θες να απαλλαγείς.
Τι μου λέει. Έτσι στο βάθος δεν θέλεις. Μου λέει πράγματι έχετε δίκαιο. Δεν θέλω. Θέλουμε να τα περάσουμε όλα. Καταλάβατε.
Δεν περνάνε όλα απ' τη στενή πύλη. Άσε που σου κάνουν μεγάλη ζημιά και δεν το καταλαβαίνεις. Καταλάβατε.
Μου έγραψε ένας φοιτητής. Είχαμε μια χαλαρή ατμόσφαιρα. Κάναμε θρησκειολογία.
Θρησκειολογία διδάσκω εγώ. Και μου έλεγε γιατί το Ισλάμ, δεν προχωρεί ούτε διανοητικά. ούτε αυτά ξέρω εγώ.
Λέω έχεις τέσσερις γυναίκες. Είναι αυτές που αγοράζεις απ' το παζάρι. Είναι δούλες.
Ασχολείσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ. Βλέπεις τα πάθη σου. Και εκτονώνεσαι προς τα έξω. Καταλαβαίνετε τι λέω. Δεν μένει χρόνος.
Για να κάνεις στοχασμό. Φιλοσοφία σοβαρή. Επιστήμη σοβαρή. Ει μη μόνο κατ’ εξαίρεση. Αλλά σήμερα θέλουμε όλοι να ζουν έτσι.
Δεν είναι μόνο το ισλάμ. Θέλεις να περιορίσεις τώρα στις τέσσερις. Σήμερα ο άλλος έχει δεκατέσσερις. Ή να ονειρεύεται. Είμαστε στην εποχή της αποθέωσης της μιμητικής αυτής επιθυμίας. Είπαμε.
Και με τον τρόπο αυτό χωρίζουμε τον εαυτό μας απ' την αλήθεια μας. Απ' τη δική μου αλήθεια χωρίζω τον εαυτό μου. Καταλαβαίνετε αυτό το δράμα.
Ότι εγώ δεν στέκομαι πια στα μυαλά μου ή στα πόδια μου. Και να πω και τι λέει εδώ ο Χριστός μια επεξήγηση. Ίνα πάντες εν ώσιν, καθώς συ πάτερ εν εμοί καγώ εν σύ, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν …ότι συ με απέστειλας.
Λοιπόν. Υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν ίνα και αυτοί ώσιν ηγιασμένοι εν τη αλήθεια. Κάνω ό,τι κάνω. Ζω όπως ζω. Εγώ το θυσιαστικό και διακονικό τρόπο. Γίνομαι ο ίδιος παρανάλωμα προσφοράς. Αγιάζω την ανθρώπινη φύση. Για να είναι και αυτοί αγιασμένοι εν εμοί. Έτσι. Ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο αυτή τη φράση. Πας όστις αν ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, το εν εμοί, όχι ομολογήσει με, δεν είναι ιδεολογία. Α καλός είναι και αυτός ρε παιδιά.
Συγγνώμη το βάλω με τον Βούδα και μαζί με τον Μωάμεθ. Εν εμοί σημαίνει ότι ομολογείς επειδή είσαι μέσα του. Δηλαδή μιλάει αυτός και ομολογείς με τον τρόπο του.
Όχι με τον δικό σου τρόπο. Ο δικός σου τρόπος μπορεί να έχει καλά, μπορεί …παράθεση. Ομολογεί εν εμοί, σημαίνει φανερώνω τον Χριστό. Φανερώνω τον τρόπο του Χριστού. Το ίνα ώσιν εν, το ομοούσιο. Αυτό φανερώνει. Αυτό μετέφερε στην δημιουργία.
Καταλάβατε. Ίνα πάντες εν ώσιν λοιπόν, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν. δεν είμαστε ένα μόνοι μας. Επειδή το θέλουμε εμείς. Είμαστε, πως το λέει, εγώ εν αυτοίς και εσύ εν εμοί.
Έτσι. Εγώ είμαι σε αυτούς και εσύ σε μένα. Και αυτοί με το Θεό είμαστε ένα
Το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό το τρομερό πράγμα που είναι. Είμαστε η Αγία Τριάδα. Αυτό θέλει ο Χριστός.
Να γίνουμε μέλη κατά χάρη της Αγίας Τριάδας. Δια το σώματος του Χριστού, του ανθρωπίνου να μετάσχουμε ακριβώς στην ενδοτριαδική ζωή, στην ζωή του Θεού. Να γίνει ο καθένας ένας Θεός. Πραγματικός Θεός. Που να έχει κατά χάρη όσα έχει ο Θεός κατά φύσίν. Λοιπόν.
…δόξαν δέδωκας μοι ..ίνα ώσιν εν καθώς ημείς εν εσμέν. Τη δόξα που μου έδωσες. Ποια είναι η δόξα; Είναι η δόξα να φανερώνει την αλήθεια του Θεού. Την έδωσα σε αυτούς. Η δόξα του να φανερώνεις την αλήθεια του Θεού είναι η δόξα της ενότητας αυτής την οποία φέρνει ο Θεός ο ίδιος που... Και σας είπα είναι η ενότητα που δεν μπορώ να πω πια τη λέξη εγώ. Δεν μπορώ να θέλω ως εγώ απλώς.
Αν δεν είναι όλοι οι άλλοι μέσα σ' αυτό. Αν δεν βρίσκουν τόπο όλοι οι άλλοι. Καθένας από εμάς γίνεται μια όψη του όλου. Ένας πανάνθρωπος. Έτσι. Εγώ εν αυτοίς και σύ εν εμοί.
Όπως το είπα. Ίνα ώσιν τετελειωμένοι εις σε. Να φτάσει να τελειοποιηθεί η ενότητα αυτή τελείως.
Γιατί εγώ είμαι μέσα τους, με εμένα είναι ένα, και εσύ είσαι μέσα μου. Και το πράγμα που έχει να κάνει όλα αυτά. Είναι αυτό που έλεγε ένας θεολόγος;… εντριάδωσις.
Βέβαια είναι ο άνθρωπος μπαίνει στη σφαίρα του Θεού και εκεί μέσα κάνει ό,τι θέλει. Στη κυριολεξία. Ζητάει πράγματα και γίνανε.
Τότε ο άνθρωπος είναι θαυματουργός εν ζωή. Καταλαβαίνετε , τότε μιλάει μετά του Θεού όπως μιλάμε μεταξύ μας τώρα. Αυτό είναι ένας άγιος.
Δεν είναι ένας καλός άνθρωπος. Όλοι καλοί είναι και όλοι κακοί. Ταυτόχρονα δεν βλέπει ο ένας τον άλλο.
Λοιπόν. Ίνα γινώσκει ο κόσμος ότι συ με απέστειλας, καθώς εμέ ηγάπησας. Για να καταλάβει ο κόσμος ολόκληρος ότι είναι κάτι καινούριο αυτό που συμβαίνει.
Στην εκκλησία το έλεγα και μέσα είμαστε ένας άλλος, ένα άλλο είναι. Δεν είμαστε σουπερ μάρκετ που πάει κανείς και ψωνίζει άλλους τυλί άλλους σαλάμι, άλλους πατάτες άλλους ελιές και φεύγει. Δεν είναι αυτό το πράγμα η εκκλησία.
Η εκκλησία είναι ο τόπος ο ίδιος και οι άνθρωποι που είναι εκεί μέσα. Η εκκλησία θεραπεύει και σώζει με τον τρόπο αυτό υπάρξεως που μας χαρίζει. Και αυτό το πράγμα είναι και η ψυχοθεραπεία φοβερή, βρίσκεις τον άλλο. Τον καλωσορίζεις τον άλλο. να Ανοίγεις την ψυχή σου για τον άλλο. Και αυτό θεραπεύει τον άλλο και εσένα μαζί.
Πρώτα εσένα, μετά τον άλλο. Έτσι είναι ο τρόπος υπάρξεως που είναι ο τρόπος υπάρξεως του Θεού. Αυτό το γεγονός λοιπόν, το έβλεπαν οι απ' έξω. Και οι άνθρωποι, χριστιανοί πώς έγιναν χριστιανοί. Τα βασανιστήρια τα έκαναν στους χριστιανούς. Δεν κάναν χριστιανοί βασανιστήρια. Πώς έγινε μέσα σε τρεις αιώνες η ανθρωπότητα χριστιανική. Γιατί, διότι βλέπανε αυτό το πράγμα.
Έτσι. Πάτερ ους δέδωκας μοι θέλω ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσιν μετ εμού. Φοβερό μετά. Όπου θα είμαι εγώ. Να είναι και αυτοί. Στη δεξιά του πατρός.
Ίνα θεωρώσι την δόξα την έμή ην δέδωκας μοι, πριν γεννηθεί ο κόσμος. Έτσι.
Και γνώρισα αυτοίς το όνομά σου και γνωρίσω …. Η αγάπη με την οποία αγάπησες εσύ ο πατήρ τον υιό και η ίδια αυτή η αγάπη έτσι λέει εδώ η ίδια αυτή η αγάπη να είναι σ' αυτούς. Δηλαδή να αγαπάει ο Θεός ο πατήρ εμάς ωσάν τον Υιό.
Υπάρχει ένα τολμηρότερο που να έχει ειπωθεί για την ανθρώπινη ύπαρξη στον κόσμο; Ποτέ. Κανένα.
Καμιά, καμιά ούτε από μακριά, καμιά θρησκεία στο Ισλάμ δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Τι θεός, θα τρωω το πιλάφι παράδεισο και θα έχεις παρθένες, παρθένες παρθένες, δεν ξέρω τι θα μένουν παρθένες παρθένες, αυτοί θα είναι για να σε υπηρετούν εκεί πέρα. Στον ινδουισμό πρέπει να τα εγκαταλήψεις όλα τα πάντα, ο κόσμος αυτός είναι μια αυταπάτη, τελείωσε.
Να πας να ενωθείς για να εξαφανιστείς εκεί μέσα δηλαδή, και στον πλατωνισμό, στην Ελλάδα ή στον βουδισμό τα εξαλείφεις όλα;;;, ούτε το ένα ούτε τίποτα γιατί είναι όλα μια τεράστια αυταπάτη όσο καλύτερα να τραβήξουν με χειρότερο, μεταφυσική αυτοκτονία είναι ουσιαστικά ο βουδισμός και αυτό λέγεται η νιρβάνα ή γιόγκα περιέρχεται με τη γιόγκα αυτού τώρα κάνουν γιόγκα πολλοί δεν ξέρουν τι έχει από πίσω η γιόγκα τι θεωρία έχει από πίσω η γιόγκα. εγώ τα πέρασα αυτά πριν γίνω χριστιανός λοιπόν τέλος πάντων.
Και ξαφνικά σου λέει ένα πράγμα σου λέει ο Θεός ο ίδιος, ότι όχι θα μπεις στην τριάδα, θα γίνεις ένα μέρος σαν κι εμάς θα γίνεις μέσα στην Αγία Τριάδα, θα ζεις την τριαδική ζωή. Θεός κατά χάριν και αιώνιος. ξέρετε το ξαναλέω το έχω πει πολλές φορές, αυτό είναι ο χριστιανισμός. Τότε τον υποβαθμίζουμε και τον κάνουμε μια κοροϊδία σήμερα είμαστε υπεύθυνοι εμείς. Και μετά ο κόσμος την απορρίπτει γιατί; καταντά μια γελοιότητα κάνουμε και το Θεό χωροφύλακα, ένα εισαγγελίσκο, φωνάζει από πάνω χτυπιέται να είπε θυμώνει ξανά θυμώνει θέλει να πάει με μας μυστικά για να μας μιλήσει. και όλο αυτό εκβάλλει σαν νομικισμός σαν αυτό κλπ και καταλήγει το όλο ζήτημα πραγματικά σε μια τραγωδία. Θέλω να κάνω μια ομιλία κάποια στιγμή κάπου θα βρω την ευκαιρία, με τίτλο, ο Θεός του διαβόλου. όχι εδώ , έχω άλλες προσκλήσεις θα θετήσω λοιπόν ναι γιατί υπάρχει ένας Θεός που έχει επινοήσει ο διάβολος και κατάφερε να τον επιβάλει. όλοι οι άθεοι που γνώρισα εγώ απορρίπτουν έναν τέτοιο Θεό. Αυτόν έχω απορρίψει εγώ όμως. Γι’ αυτό λέω πολλές φορές είμαστε συνάδελφοι. τον ίδιο Θεό απορρίπτουμε. …δεν είναι φοβερό όμως αυτό δεν είναι φοβερό αυτό το πράγμα και ο κόσμος εν πολλοίς είναι ακατήχητος. Στην κυριολεξία. δεν ξέρει τι έχει στα χέρια του γι' αυτό και να μας τρώει όλους η ασημαντότητα, η μικρότητα , η τιποτωσύνη, έτσι δεν είναι; και πραγματικά αγκάζονται να την υπηρετούν αυτούς πολλές φορές και εδώ θέλει μεγάλη δεξιότητα ο πνευματικός, να μπορέσει να ανοίξει τον ορίζοντα αντί να του πει , κάνε υπομονή, πάρτε και το κάνε υπομονή. υπομονή να κάνω γιατί; να ανοίξει τον ορίζοντα, όταν έχει σχέση βέβαια. Ή στα τα παιδιά μας, συκοφαντούμε το Θεό και στα παιδιά μας έτσι γιατί δεν βλέπουμε Θεό, αυτό που βλέπουμε είναι τίποτα. ένα ελάχιστο ναι ναι τώρα το κομπιούρτερ που έχω εδώ (δείχνει το κεφάλι του) μου λέει ότι η διδακτική ώρα τέλειωσε λοιπόν αν θέλετε να κουβεντιάσουμε πράγματα τώρα, πιο ωραία.
ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ; ΑΣ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ.
Γιατί ο Θεός έγινε Άνθρωπος; (Άγιος Μάξιμος Ομολογητής)
"Τοῦτό ἐστι τὸ μακάριον, δι᾿ ὃ τὰ πάντα συνέστησαν τέλος"
«᾿Αλλὰ μὲ τὸ πολύτιμο αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θυσιάστηκε σὰν ἀμνὸς ἄμωμος καὶ ἄσπιλος, κι ἦταν βέβαια προορισμένος πρὶν ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ φανερώθηκε γιὰ χάρη μας αὐτὰ τὰ τελευταῖα χρόνια»1.
Προορισμένος ἀπὸ ποιόν;
Προορισμένος ἀπὸ ποιόν;
ΑΠΟΚΡΙΣΗ
Τὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ ὁ λόγος τῆς Γραφῆς τὸ ὀνόμασε Χριστὸ καὶ τὸ βεβαιώνει μὲ σαφήνεια ὁ μέγας ᾿Απόστολος λέγοντας, «τὸ μυστικὸ σχέδιο, ποὺ ἦταν κρυμμένο ἀπὸ ὅλες τὶς γενεές, φανερώθηκε τώρα»2, ἐννοώντας δηλαδὴ ὡς τὸν Χριστό, τὸ μυστικὸ σχέδιο μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸ εἶναι ὁλοφάνερα ἡ ἄρρητη καὶ ἀκατάληπτη ὑποστασιακὴ ἕνωση τῆς θεότητας καὶ τῆς ἀνθρωπότητας, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ταυτότητα πλήρη τὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὴ θεότητα ἐξαιτίας τῆς ὑπόστασης καί, κάνοντας μία τὴν ὑπόσταση τὴ σύνθετη ἀπὸ τὰ δύο, χωρὶς ἡ φυσικὴ διαφορὰ τῆς οὐσίας τους νὰ προκαλέσει σ᾿ αὐτὴν καμμιὰ μείωση σὲ ὁτιδήποτε.
Τὸ μυστήριο τοῦτο [τοῦ Χριστοῦ] προγνώριζε ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα.
῾Ο Πατέρας γιατὶ ἔτσι εὐδόκησε, ὁ Υἱὸς γιατὶ ἦταν ὁ αὐτουργός, καὶ τὸ Πνεῦμα γιατὶ συνεργαζόταν σ᾿ αὐτό. Γιατὶ εἶναι μία ἡ γνώση τοῦ Πατέρα καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐπειδὴ εἶναι μία καὶ ἡ οὐσία καὶ ἡ δύναμη. Δὲν ἀγνοοῦσε δηλαδὴ ὁ Πατέρας ἢ τὸ ἅγιο Πνεῦμα τὴ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ, γιατὶ ὑπῆρχε σὲ ὁλόκληρο τὸν Υἱό, ποὺ αὐτουργοῦσε τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας μὲ τὴ σάρκωσή Του, ὅλος κατὰ τὴν οὐσία Του ὁ Πατέρας, ὄχι βέβαια μὲ σάρκωσή Του, ἀλλὰ εὐδοκώντας γιὰ τὴ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ, καὶ ὁλόκληρο τὸ ἅγιο Πνεῦμα κατὰ τὴν οὐσία Του ὑπῆρχε στὸν Υἱό, ὄχι λαμβάνοντας σάρκα, ἀλλὰ συνεργώντας μὲ τὸν Υἱὸ στὴν ἀπόρρητη γιὰ μᾶς σάρκωσή Του.
Εἴτε λοιπὸν πεῖ κάποιος Χριστό, εἴτε μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, τὴν πρόγνωση γι᾿ αὐτὸ κατὰ τὴν οὐσία τὴν ἔχει μόνη ἡ ἁγία Τριάδα, ὁ Πατέρας, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Κι ἄς μὴν ἀναρωτηθεῖ κανένας πῶς ὁ Χριστός, ἐνῶ εἶναι ἕνας ἀπὸ τὴν ἁγία Τριάδα, γίνεται ἀντικείμενο πρόγνωσής της, ἔχοντας ὑπόψη ὅτι δὲν ἔγινε πρόγνωση τοῦ Χριστοῦ ὡς Θεοῦ, ἀλλὰ ὡς ἀνθρώπου, ἔγινε δηλαδὴ πρόγνωση τῆς κατ᾿ οἰκονομίαν σάρκωσής του γιὰ χάρη τοῦ ἀνθρώπου. Γιατὶ ὅ,τι ὑπάρχει αἰώνια ποτὲ δὲν προγνωρίζεται ἀπὸ ἕνα ἄλλο αἰώνιο. Γιατὶ ἡ πρόγνωση γίνεται γιὰ ὅσα ἔχουν ἀρχὴ στὸ εἶναι καὶ γιὰ κάποια αἰτία.
Προγνωρίσθηκε λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἀπὸ πρὶν ὄχι γι᾿ αὐτὸ ποὺ ἦταν κατὰ φύση γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γι᾿ αὐτὸ ποὺ φάνηκε ὅτι ἔγινε ἀργότερα γιὰ μᾶς κατ᾿ οἰκονομία. ῎Επρεπε δηλαδὴ ἀληθινὰ ὁ φυσικὸς δημιουργὸς τῆς οὐσίας τῶν ὄντων νὰ γίνει αὐτουργὸς καὶ τῆς κατὰ χάρη θέωσης τῶν δημιουργημάτων, ὥστε ὁ δωρητὴς τοῦ εἶναι νὰ φανεῖ δωρεοδότης καὶ τῆς μακαριότητας. ᾿Επειδὴ λοιπὸν κανένα ἀπὸ τὰ ὄντα δὲν γνωρίζει καθόλου τὸν ἑαυτό του ἢ κάποιο ἄλλο τί εἶναι ὡς πρὸς τὴν οὐσία, εἶναι εὔλογο ὅτι κανένα ἀπὸ τὰ ὄντα δὲν ἔχει κατὰ τὴ φύση τὴν ἱκανότητα πρόγνωσης κανενὸς ἀπὸ ὅσα θὰ γίνουν, πλὴν μόνο ὁ Θεὸς ὁ πάνω ἀπὸ τὰ ὄντα, ποὺ καὶ τὸν ἑαυτό Του γνωρίζει τί εἶναι κατὰ τὴν οὐσία καὶ γιὰ ὅλα ὅσα δημιούργησε καὶ πρὶν ἀκόμα γίνουν εἶχε ἀπὸ πρὶν τὴ γνώση τῆς ὕπαρξής τους κι ἔμελλε κατὰ χάρη νὰ φιλοδωρήσει τὰ ὄντα μὲ τὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ τους καὶ τῶν ἄλλων, τί εἶναι στὴν οὐσία τους, καὶ νὰ φανερώσει τοὺς λόγους ποὺ ὑπάρχουν ἑνιαῖα σ᾿ αὐτὸν ἀπὸ πρίν.
Τὸ νὰ λένε μερικοὶ ὅμως πὼς ὁ Χριστὸς εἶχε προγνωσθεῖ πρὶν ἀπὸ τὴν καταβολὴ τοῦ κόσμου ἀπὸ ἐκείνους, στοὺς ὁποίους φανερώθηκε ὕστερα τοὺς τελευταίους καιρούς, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι οἱ ἴδιοι ὑπῆρχαν πρὶν ἀπὸ τὴν καταβολὴ τοῦ κόσμου μαζὶ μὲ τὸν προεγνωσμένο Χριστό, αὐτὸν τὸ λόγο σὰν ἐντελῶς ἄσχετο μὲ τὴν ἀλήθεια, ἐπειδὴ κάνει συναΐδια μὲ τὸν Θεὸ τὴν οὐσία τῶν λογικῶν ὄντων, τὸν ἀπορρίπτουμε. Γιατὶ εἶναι τελείως ἀδύνατο νὰ βρίσκονται μὲ τὸ Χριστό, ἔτσι ὅπως αὐτὸς εἶναι, καὶ πάλι νὰ λείψουν τελείως κάποτε ἀπὸ αὐτόν, ἂν βέβαια εἶναι φυσικὸ νὰ γίνει σ᾿ αὐτὸν ἡ ἀποπεράτωση τῶν αἰώνων καὶ ἡ στάση ὅσων κινοῦνται, μέσα στὴν ὁποία κανένα ἀπολύτως ἀπὸ τὰ ὄντα δὲ θὰ ὑπόκειται σὲ μεταβολή. ῾Ο λόγος τῆς Γραφῆς κάλεσε τὸν Χριστὸ ἄμωμο καὶ ἄσπιλο, ἐπειδὴ εἶναι κατὰ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὴ φύση του τελείως ξένος ἀπὸ τὴ φθορὰ τῆς ἁμαρτίας. Γιατὶ ἡ ψυχή του δὲν εἶχε μῶμο κακίας οὔτε τὸ σῶμα του σπίλο τῆς ἁμαρτίας.
῾Αγίου Μαξίμου ῾Ομολογητοῦ, Πρὸς Θαλάσσιον Περὶ Διαφόρων ᾿Απόρων τῆς ῾Αγίας Γραφῆς, ᾿Ερώτησις Ξʹ.Ε.Π.Ε. τ. 14Γ, σελ. 186-195, Θεσσαλονίκη 1992)
ΓΙΑ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΕΙΣ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΒΟΥΔΙΣΜΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ ΑΛΛΗ ΜΟΙΡΑΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ ΤΑΥΤΙΣΗ. ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΝΗΘΕΙ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΔΥΟ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΥΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΠΠΕΡ. ΤΗΝ ΜΗ-ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ, ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΓΕΛΟΥ.
"Βέβαια είναι ο άνθρωπος μπαίνει στη σφαίρα του Θεού και εκεί μέσα κάνει ό,τι θέλει. Στη κυριολεξία. Ζητάει πράγματα και γίνανε"
ΔΙΑΤΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΚΟΜΗ.
