Φλωρένσκυ - Οι πανανθρώπινες πηγές του ιδεαλισμού(1)

 Εισαγωγική διάλεξη στην Πνευματική Ακαδημία της Μόσχας, στις 17 Νοέμβρη 1908

Αν ο λόγος του Θεού είναι η ζωντανή ψυχή και το νόημα ύπαρξης της σχολής μας, ο ανθρώπινος λόγος  είναι το σώμα της και αναγκαία συνθήκη της ζωής της. Ελπίζω λοιπόν να μην σας κακοφανεί που θα προσπαθήσω να αναπαραστήσω την γραμμή των προγόνων της σχολής μας, στρέφοντας την προσοχή μου στον παλιό καιρό. Ο Χριστιανισμός όχι μόνο δεν κατήργησε την εντολή της τιμής προς τους γονείς αλλά την εμβάθυνε απείρως. Το να θυμηθούμε τους ειδωλολάτρες προγόνους μας σημαίνει να εκπληρώσουμε το χριστιανικό μας καθήκον. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από αυτόν που πρέπει να θεωρηθεί ως ο πραγματικός ιδρυτής της Ακαδημίας μας, ο εμπνευστής για να χρησιμοποιήσουμε μια μοντέρνα λέξη. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τον πρώτο πρύτανη της Ακαδημίας, από τον άνδρα που Χριστιανοί και ειδωλολάτρες τιμούσαν στον ίδιο βαθμό. Οι αρχαίοι απολογητές τον αποκαλούν «Χριστιανό προ Χριστού». Πίστευαν πως τον είχε αγγίξει η χάρις του Λόγου του Θεού. Τον έβλεπαν ως προφήτη στον χώρο των απίστων, και στο έργο του έβλεπαν την σκιά των μελλουμένων. Οι Νεοπλατωνικοί της εποχής αυτής τον ονόμαζαν «άγιο», «θείο» ή «ένθεο». Το έργο του ήταν γι’ αυτούς κάτι σαν Αγία Γραφή.
Γνωρίζετε βέβαια ότι αναφερόμαστε στον Πλάτωνα. Ναι, αυτός ήταν! Αυτός έδωσε το όνομα στη σχολή μας. Λέτε να ονομάζεται χωρίς λόγο Ακαδημία, και όχι Λύκειο ή Στοά ή Πανεπιστήμιο; Φυσικά όχι. Όπως γνωρίζετε ο πνευματικός μας πολιτισμός είναι χωρίς αμφιβολία μια συνέχεια του Πλάτωνος. Με το όνομα μας (της σχολής) μαρτυρούμε ότι είμαστε μαθητές και εκείνης της αθηναϊκής Ακαδημίας. Στην παραδοχή αυτή δεν υπάρχει κάτι που να μειώνει τον Χριστιανισμό. Δεν γεννήθηκαν οι Χριστιανοί από ειδωλολάτρες γονείς; Έτσι και εμείς είμαστε γιοι των αρχαίων προφητών από την Αττική.
Στέκεται εκεί, έχοντας χαμηλωμένο το κεφάλι γεμάτο σκέψεις! Τι συμβαίνει μέσα του: ακούει μήπως τα ουράνια τραγούδια ενός άλλου κόσμου; Ή μήπως φανερώνεται η αόρατη ευλογία του λόγου που πρόκειται να εκφράσει; Ποιος ξέρει. Και όπως το βλέμμα που έπεσε πάνω στην προτομή του Πλάτωνα δεν πάει πια στους άλλους στοχαστές, έτσι μετά την ανάγνωση των έργων του Πλάτωνα, τα έργα των άλλων φαίνονται γκρίζα, χοντροκομμένα και γήινα. Πόσο μικροί είναι σε σύγκριση με αυτόν τον οραματιστή φιλόσοφο, αυτόν τον τέλειο δημόσιο άνδρα, τον λεπτό παιδαγωγό και εμπνευσμένο ποιητή! Τι ασύλληπτη δύναμη και μαγεία προσέδωσε στις λέξεις μέσα στα έργα του, ώστε οι καρδιές να γεμίζουν από ένα περίεργο πόθο χιλιάδες χρόνια μετά, να καίνε με ένα γλυκό πόνο; Ώστε οι λέξεις να ξυπνούν μια μεγάλη νοσταλγία, και να προσελκύουν σε μια δυσδιάκριτη απόσταση που κολυμπά μέσα στην κρύα πρωινή ομίχλη; Οι ιερές ομιλίες του είναι γεμάτες θεϊκό σκίρτημα και περιβάλλονται από ένα άρωμα μυστηρίου. Τέτοια ευωδία έχουν οι καθεδρικοί, που για καιρό έμειναν κλειστοί, από το θυμίαμα που έχει κολλήσει στους τοίχους. Με τι βαθιά μάτια κοιτούν οι περίεργοι μύθοι του τον αναγνώστη. Ποιος ξέρει τι μυστικό νόημα κρύβουν; Γιατί ο εσωτερικός χαρακτήρας της σχολής του Πλάτωνος είναι σαφής. Τα έργα των πολύ νεότερων του φιλοσόφων είναι από καιρό κιτρινισμένα και ξερά. Το λαμπρό ένδυμα τους έπεσε. Μπρος στην εσωτερική ματιά στέκουν τα γυμνά τους περιγράμματα(του σώματος) σαν παγωμένα δέντρα τον χειμώνα. Ζωντανοί είναι όμως και μένουν οι συνταρακτικοί διάλογοι του Πλάτωνα. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην υπήρξε πλατωνιστής, έστω και μια φορά στη ζωή του. Ποιος δεν είχε την εμπειρία πως μεγαλώνουν τα φτερά της ψυχής. Ποιος δεν θα ξέρει πως να υψωθεί στην άμεση θέα αυτού που καλύπτεται από το γκρίζο πέπλο της σύγχυσης που φέρνει η καθημερινότητα; Ποιος δεν διείσδυσε στα απροσπέλαστα βάθη της γνώσης με την βοήθεια του έρωτα; Σε ποιον δεν ανοίχτηκε εκείνη η άλλη, η ακτινοβόλος πραγματικότητα, όπου ο εμπνεόμενος βρίσκεται πρόσωπο προς πρόσωπο με τα αιώνια αρχέτυπα των πραγμάτων; Ποιος δεν ΄χει την εμπειρία της πτώσης του απροσπέλαστου τοίχους μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, όπου το ΕΓΩ εγκαταλείπει τα όρια της εγωιστικής του αποκοπής, την εμπειρία του να αναπνέεις με ανοικτό, πλατύ στήθος τον βουνίσιο αέρα της γνώσης, και να γίνεσαι ένα με όλο τον κόσμο; Εκείνα «τα όμορφα, καθαρά, από κάθε τι γήινο αποκομμένα, και σαν από άρωμα άνθεων και το φως του φεγγαριού υφασμένα της αγάπης όνειρα, που περιβάλλουν της μέρες της νεότητας, και που όλοι οι ποιητές όλων των μορφωμένων λαών τραγούδησαν»- όλα αυτά δεν γεννήθηκαν από τον πλατωνισμό; Και δεν έχουν συγγένεια εξ αίματος με τις διδασκαλίες του Πλάτωνος οι «ιδέες», οι «ουσίες», οι «έννοιες», οι «μονάδες», οι «προσωπικότητες», με τις οποίες ασχολείται η φιλοσοφία και από τις οποίες ζει; Ο ιδεαλισμός με την πλατιά έννοια του όρου είναι το ζωτικό στοιχείο της φιλοσοφίας. Όταν της αφαιρεθεί αυτό το οξυγόνο, τότε η φιλοσοφία αναγκαστικά πνίγεται, μαραίνεται και καταστρέφεται. Η Ευρώπη παρέλαβε την φιλοσοφία μέσα από τα χέρια του Πλάτωνος.
Από που όμως πήρε την ιδέα του έρωτος ως αρχής της γνώσεως για την φιλοσοφία; Από που του ήρθε η αντίληψη μια άμεσης επαφής με την ουσία των πραγμάτων, με την μυστική ψυχή τους; Πως έγινε αυτή η σχεδόν απεριόριστη ταύτιση της λέξης με την σκέψη(Σοφιστής 263e, Φαίδων 99d,e); Από ποιο δρόμο έφτασε ο Πλάτων στο βασίλειο των αληθώς υπαρκτών, αμετάβλητων, άυλων, των καθ’ εαυτώ ωραίων, αιώνιων, εικόνων του Είναι που βρίσκονται σε ένα «χώρο πνευματικό»; Με τις οποίες, όταν τις αναγνωρίσουμε με τον έρωτα, κατέχουμε το κλειδί που ανοίγει όλα τα μυστικά του κόσμου. Γιατί φαίνονται οι συλλήψεις αυτού του φιλοσόφου τόσο παλιές; Γιατί είναι πάντα μοντέρνες; Αυτά είναι σκοτεινά ερωτήματα. Η λιγότερο ικανοποιητική είναι η συνηθισμένη εξήγηση, ότι οι «ιδέες του Πλάτωνος» είναι οι υποστασιοποιημένες «έννοιες» του Σωκράτη. Ο Σωκράτης δίδαξε για τα γένη, και ο Πλάτων προσέλαβε την διδασκαλία και τα μετέτρεψε σε μεταφυσικές ουσίες. Τόσο απλό και ψυχολογικά τόσο απλοϊκό.
Αξιότιμοι ακροατές! Δεν είναι ανάγκη να παρουσιάσω την διδασκαλία του Πλάτωνος. Σας είναι γνωστή. Για να είμαι όμως επαρκής στο καθήκον μου ως γιος, μου φαίνεται πρέπον να βυθιστώ ακόμα πιο βαθιά στο «βιβλίο γενεαλογίας» της σχολής μας. Στην προσπάθεια αυτή ελπίζω να μπορέσω να σας δείξω τις ρίζες του πλατωνισμού, με τις οποίες αντλεί την υγρασία από το έδαφος των πανανθρώπινων μορφών πίστης. Σε αυτή την σύνδεση του πλατωνισμού με το έδαφος, έτσι μου φαίνεται, βρίσκεται η αιτία της αιώνιας διάρκειας του. Γιατί ο Πλάτων δεν είναι καρπός μιας σχολικής φιλοσοφίας, αλλά άνθος της ψυχής του λαού, και τα χρώματα του δεν θα ξεθωριάσουν όσο αυτή η ψυχή ζει.[ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΥΣΚΙΝ ΕΝΑ ΠΡΑΜΑ]
Με την ερώτηση «από που έρχεται ο πλατωνισμός;» δεν ρωτούμε ποιες ιστορικές επιρροές και συσχετίσεις καθορίζουν την γέννηση του. Η διασάφηση των ιστορικών συνθηκών είναι στις περισσότερες περιπτώσεις ένα απελπιστικά σκοτεινό εγχείρημα, το οποίο είναι δυνατόν μόνο με τον βιασμό της ιστορίας. Η ερώτηση «από που» μπορεί όμως να τεθεί και με ένα άλλο νόημα. Δηλαδή: «Από ποιες διεργασίες της συνειδήσεως; Που εμφανίζονται αυτές οι διεργασίες στην ποιο ωμή-αρχική τους κατάσταση; Που είναι ιδιαιτέρως εμφανείς;»
Αν τα ερωτήματα σας είναι αυτής της μορφής, η απάντηση μου είναι απλή. «Μαγεία»-είναι η μοναδική λέξη η οποία μπορεί να απαντήσει το περί Πλάτωνος ερώτημα. Αν προτιμάτε μια μοντέρνα λέξη-«αποκρυφισμός». Μη νομίσετε ότι θα σας μιλήσω για διαβόλους και μάγισσες. Ως ιστορικό δεν με ενδιαφέρει το ερώτημα περί της ύπαρξης τους. Μπορεί να μην υπάρχουν πνεύματα του δάσους και νεράιδες, αλλά υπάρχει η αντίληψη τους. Μπορεί η δύναμη του καλέσματος των πνευμάτων και των μαγικών φίλτρων να μην υπάρχει, αλλά υπάρχει η πίστη σ’ αυτά. Αυτό που είναι δεδομένο, σε μένα και σε σας, είναι η αίσθηση και η κοσμοθεωρία του μάγου. Και είμαστε υποχρεωμένοι να καταπιαστούμε με αυτό το δεδομένο. Δεν μπορώ να προσφέρω μια αυστηρή απόδειξη για την θεωρία μου περί της πηγής του πλατωνισμού στην μαγική κοσμοθεωρία μιας άμεσης συνείδησης. Γι’ αυτό απαιτείται μια ολόκληρη πραγματεία. Για να διαφωτίσω όμως την θεωρία μου, διάλεξα μερικά δεδομένα, από ένα χώρο που σας είναι πιο οικείος. Την λαϊκή παράδοση της Ρωσίας.
[ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ; ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ; ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΚΜΑΥΛΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΙΟΥΣ ΕΦΗΒΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΙΜΗΘΟΥΝ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ.  Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΗΣΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ.]

(Συνεχίζεται

Αμέθυστος

ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΙΕΦ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΓΝΩΣΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ ΜΑΣ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΟΙ ΜΑΓΟΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΗΣ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΚΑΚΕΚΤΥΠΟ ΤΟΥ ΦΛΩΡΕΝΣΚΙ. ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΒΟΛΟΥ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΛΑΙΤΖΙΔΗ.

Διακήρυξη για τη Διδασκαλία του «Ρωσικού Κόσμου» (Russkii mir)

Διακήρυξη για τη Διδασκαλία του «Ρωσικού Κόσμου» (Russkii mir)

https://publicorthodoxy.org/2022/03/13/a-declaration-on-the-russian-world-russkii-mir-teaching/?utm_source=chatgpt.com

Η Διακήρυξη για τη Διδασκαλία του «Ρωσικού Κόσμου» (Russkii mir) εκδόθηκε από κοινού (co-published) με την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου (Volos Academy for Theological Studies)· δηλαδή, η ελληνική θεολογική ακαδημία του Βόλου συμμετείχε επίσημα στη σύνταξη, θεολογική επιμέλεια και δημοσίευση του κειμένου, μαζί με το Orthodox Christian Studies Center του Fordham University (Η.Π.Α.).

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου 2022, αποτελεί ιστορική απειλή εναντίον ενός λαού ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης.
Ακόμη πιο ανησυχητικό για τους Ορθοδόξους πιστούς είναι το γεγονός ότι η ανώτατη ιεραρχία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αρνήθηκε να αναγνωρίσει αυτή την εισβολή, εκδίδοντας αντί γι’ αυτό ασαφείς δηλώσεις σχετικά με την ανάγκη για ειρήνη υπό το φως των «γεγονότων» και των «εχθροπραξιών» στην Ουκρανία, ενώ τόνιζε τον αδελφικό χαρακτήρα των ουκρανικού και ρωσικού λαού ως τμήματος της λεγόμενης «Αγίας Ρωσίας» (Holy Rus’), αποδίδοντας τις εχθροπραξίες στο πονηρό “Δυτικό” στρατόπεδο και καθοδηγώντας μάλιστα τις κοινότητές τους να προσεύχονται με τρόπους που ενθαρρύνουν την εχθρότητα.

Η υποστήριξη πολλών εκκλησιαστικών αξιωματούχων του Πατριαρχείου Μόσχας προς τον Πρόεδρο Vladimir Putin και τον πόλεμό του κατά της Ουκρανίας βασίζεται σε μια μορφή ορθόδοξου εθνοφυλετιστικού θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ολοκληρωτικού χαρακτήρα, που αποκαλείται Russkii mir ή «Ρωσικός Κόσμος»· μια ψευδής διδασκαλία που έλκει πολλούς μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και έχει ακόμη υιοθετηθεί από ακροδεξιούς, καθώς και από Καθολικούς και Προτεστάντες φονταμενταλιστές.

Οι ομιλίες του Προέδρου Vladimir Putin και του Πατριάρχη Kirill (Gundiaev) της Μόσχας (Πατριαρχείο Μόσχας) έχουν επανειλημμένα επικαλεστεί και αναπτύξει την ιδεολογία του “Ρωσικού Κόσμου” τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Το 2014, όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και ξεκίνησε έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην περιοχή Ντονμπάς της Ουκρανίας, και μέχρι την έναρξη του πλήρους πολέμου κατά της Ουκρανίας —και ακόμη και μετά—, ο Putin και ο Πατριάρχης Kirill χρησιμοποίησαν την ιδεολογία του “Ρωσικού Κόσμου” ως κύρια δικαιολόγηση της εισβολής.

Η διδασκαλία αυτή υποστηρίζει ότι υπάρχει μια υπερεθνική ρωσική σφαίρα ή “πολιτισμός”, που ονομάζεται Αγία Ρωσία (Holy Russia ή Holy Rus’), και περιλαμβάνει τη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία (και μερικές φορές τη Μολδαβία και το Καζακστάν), καθώς και τους εθνοτικά Ρώσους και τους ρωσόφωνους σε όλο τον κόσμο.
Πιστεύει ότι αυτός ο «Ρωσικός Κόσμος» έχει:
ένα κοινό πολιτικό κέντρο (τη Μόσχα),
ένα κοινό πνευματικό κέντρο (το Κίεβο, ως «μητέρα όλων των Ρως»),
μια κοινή γλώσσα (τη ρωσική),
μια κοινή Εκκλησία (τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, Πατριαρχείο Μόσχας),
και έναν κοινό Πατριάρχη (τον Πατριάρχη Μόσχας), ο οποίος συνεργάζεται «ἐν συμφωνίᾳ» με έναν κοινό πρόεδρο/εθνικό ηγέτη (Putin) για να κυβερνά αυτόν τον «Ρωσικό Κόσμο», ενώ ταυτόχρονα προασπίζει μια κοινή, ιδιάζουσα πνευματικότητα, ηθική και κουλτούρα.

Απέναντι σε αυτόν τον «Ρωσικό Κόσμο», σύμφωνα με τη διδασκαλία, στέκεται η διεφθαρμένη Δύση, με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα δυτικοευρωπαϊκά έθνη, τα οποία έχουν υποκύψει στον «φιλελευθερισμό», την «παγκοσμιοποίηση», τη «χριστιανοφοβία», τα «δικαιώματα των ομοφυλοφίλων» που προβάλλονται μέσω gay parades, και τον «μαχητικό κοσμικισμό».
Εναντίον της Δύσης, και εκείνων των Ορθοδόξων που έχουν πέσει σε σχίσμα και πλάνη (όπως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και άλλες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες που τον στηρίζουν), στέκεται το Πατριαρχείο Μόσχας, μαζί με τον Vladimir Putin, ως οι αληθινοί υπερασπιστές της Ορθόδοξης διδασκαλίας, την οποία αντιλαμβάνονται με όρους παραδοσιακής ηθικής, άκαμπτης ερμηνείας της παράδοσης και λατρείας της Αγίας Ρωσίας.

Από την ενθρόνιση του Πατριάρχη Kirill το 2009, οι ηγέτες του Πατριαρχείου Μόσχας, καθώς και εκπρόσωποι του ρωσικού κράτους, αντλούν συνεχώς από αυτές τις αρχές, υπονομεύοντας τη θεολογική βάση της ορθόδοξης ενότητας.
Η αρχή της εθνικής οργάνωσης της Εκκλησίας είχε καταδικαστεί στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1872.
Η ψευδής διδασκαλία του εθνοφυλετισμού αποτελεί τη βάση της ιδεολογίας του “Ρωσικού Κόσμου”.
Αν δεχτούμε τέτοιες ψευδείς αρχές ως έγκυρες, τότε η Ορθόδοξη Εκκλησία παύει να είναι η Εκκλησία του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού, των Αποστόλων, του Συμβόλου της Πίστεως Νικαίας–Κωνσταντινουπόλεως, των Οικουμενικών Συνόδων και των Πατέρων της Εκκλησίας.
Η ενότητα καθίσταται εκ φύσεως αδύνατη.

Γι’ αυτό, απορρίπτουμε την αίρεση του “Ρωσικού Κόσμου” και τις αισχρές πράξεις της κυβέρνησης της Ρωσίας, που εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας, ο οποίος πηγάζει από αυτή την μιαρή και αδικαιολόγητη διδασκαλία, με τη συνενοχή της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Όλα αυτά είναι βαθιά ανορθόδοξα, αντιχριστιανικά και αντίθετα προς την ανθρωπότητα, η οποία είναι κλημένη να “δικαιωθεί… να φωτιστεί… και να καθαρθεί εν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν τῷ Πνεύματι τοῦ Θεοῦ” (Τελετή του Βαπτίσματος).

Όπως η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, έτσι και το Πατριαρχείο Μόσχας του Πατριάρχη Kirill έχει εισβάλει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, για παράδειγμα στην Αφρική, προκαλώντας διαίρεση και έριδα, με αναρίθμητα θύματα όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχή, θέτοντας σε κίνδυνο τη σωτηρία των πιστών.

Ενόψει της διδασκαλίας του “Ρωσικού Κόσμου”, που καταστρέφει και διχάζει την Εκκλησία, εμπνεόμενοι από το Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και την Αγία Παράδοση του ζωντανού Σώματός Του, της Ορθόδοξης Εκκλησίας,
διακηρύσσουμε και ομολογούμε τις ακόλουθες αλήθειες:

1.

«Ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· εἰ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἦν ἡ βασιλεία ἡ ἐμή, οἱ ὑπηρέται μου ἠγωνίζοντο ἵνα μὴ παραδοθῶ τοῖς Ἰουδαίοις· νῦν δὲ ἡ βασιλεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐντεῦθεν.»
(Κατά Ἰωάννην 18:36)

Δηλώνουμε και ομολογούμε ότι ο θείος σκοπός και η ολοκλήρωση της ιστορίας, το τέλος της, είναι η έλευση της Βασιλείας του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ — μια Βασιλεία δικαιοσύνης, ειρήνης και χαράς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι· μια Βασιλεία μαρτυρημένη από την Αγία Γραφή και ερμηνευμένη αυθεντικά από τους Πατέρες.
Αυτήν τη Βασιλεία μετέχουμε και προγευόμαστε σε κάθε Θεία Λειτουργία, όταν αναφωνούμε: «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!»

Αυτή η Βασιλεία είναι το μοναδικό θεμέλιο και η μόνη εξουσία της Ορθοδοξίας, και πράγματι όλης της Χριστιανοσύνης.
Δεν υπάρχει άλλη πηγή αποκάλυψης, άλλο θεμέλιο κοινωνίας, κοινωνικού βίου, κράτους, νόμου, προσωπικής ταυτότητας ή διδασκαλίας για την Ορθοδοξία ως Σώμα του Ζώντος Χριστού, πέρα από εκείνο που αποκαλύπτεται ἐν, δι’ και διά του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ και του Πνεύματος του Θεοῦ.

Καταδικάζουμε λοιπόν ως αντι-Ορθόδοξη και απορρίπτουμε κάθε διδασκαλία που επιχειρεί να αντικαταστήσει τη Βασιλεία του Θεού, όπως την είδαν οι προφήτες, την κήρυξε και εγκαινίασε ο Χριστός, τη δίδαξαν οι απόστολοι, τη δέχθηκε η Εκκλησία ως σοφία, τη διατύπωσαν δογματικά οι Πατέρες, και τη βιώνουμε σε κάθε Θεία Λειτουργία, με οποιοδήποτε βασίλειο του κόσμου τούτου — είτε πρόκειται για την «Ἁγία Ρωσία (Holy Rus’)», είτε για τη «Ἱερὰ Βυζαντινή Αυτοκρατορία», είτε για οποιοδήποτε άλλο επίγειο βασίλειο.
Τέτοιες διδασκαλίες σφετερίζονται την εξουσία του Χριστού να παραδώσει τη Βασιλεία στον Θεό Πατέρα (Α΄ Κορινθίους 15:24), και αρνούνται τη δύναμη του Θεού να σπογγίσει κάθε δάκρυ από κάθε οφθαλμό (Ἀποκάλυψις 21:4).

Καταδικάζουμε σταθερά κάθε μορφή θεολογίας που αρνείται ότι οι Χριστιανοί είναι μετανάστες και παρεπίδημοι μέσα σε αυτόν τον κόσμο (Πρὸς Ἑβραίους 13:14)·
ότι, δηλαδή, «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει, ἐξ οὗ καὶ Σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα, Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν» (Πρὸς Φιλιππησίους 3:20),
και ότι οι Χριστιανοί «κατοικοῦν ἐν ταῖς πατρίσιν αὐτῶν, ἀλλ’ ὡς πάροικοι· μετέχουσι πάντων ὡς πολῖται, καὶ πάντα ὑπομένουσιν ὡς ξένοι· πᾶσα ξένη πατρίς ἐστιν αὐτοῖς, καὶ πᾶσα πατρίς ξένη.»
(Πρὸς Διόγνητον Ἐπιστολή, 5)

2.

«Ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι, καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ.»
(Κατά Ματθαῖον 22:21)

Δηλώνουμε ότι, εν αναμονή της τελικής νίκης της Βασιλείας του Θεού, αναγνωρίζουμε τη μόνη και υπέρτατη εξουσία του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Στην παρούσα εποχή, οι επίγειοι άρχοντες έχουν το καθήκον να παρέχουν ειρήνη, ώστε ο λαός του Θεού να ζει «βίον ἤρεμον καὶ ἡσύχιον, ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι» (Θεία Λειτουργία).
Ωστόσο, κανένα έθνος, κανένα κράτος, καμία κοινωνική τάξη δεν μπορεί να εγείρει υψηλότερη αξίωση επάνω μας από τον Ἰησοῦ Χριστό, στο όνομα του οποίου

«πᾶν γόνυ κάμψει ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων.»
(Πρὸς Φιλιππησίους 2:10)

Καταδικάζουμε λοιπόν ως αντι-Ορθόδοξη και απορρίπτουμε κάθε διδασκαλία που θα υποτάσσει τη Βασιλεία του Θεού, όπως φανερώνεται στη Μία, Ἁγία, Καθολική και Ἀποστολική Ἐκκλησία, σε οποιοδήποτε βασίλειο του κόσμου τούτου, το οποίο αναζητεί άλλους εκκλησιαστικούς ή κοσμικούς κυρίους για να μας δικαιώσουν ή να μας σώσουν.
Απορρίπτουμε σταθερά κάθε μορφή θεοκρατίας που θεοποιεί το κράτος και απορροφά την Εκκλησία, στερώντας της την ελευθερία να στέκεται προφητικά εναντίον κάθε ἀδικίας.
Επιπλέον, ελέγχουμε όλους εκείνους που υιοθετούν τον καισαροπαπισμό, αντικαθιστώντας την ύστατη υπακοή τους στον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριο με υπακοή προς οποιονδήποτε ηγέτη που κατέχει κοσμική εξουσία και αξιώνει να είναι κεχρισμένος του Θεού — είτε φέρει τον τίτλο «Καίσαρ», «Αὐτοκράτωρ», «Τσάρος», είτε «Πρόεδρος».

3.

«Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην· οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος· οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.»
(Πρὸς Γαλάτας 3:28)

Δηλώνουμε ότι η διαίρεση της ανθρωπότητας σε ομάδες βάσει φυλής, θρησκείας, γλώσσας, εθνότητας ή οποιουδήποτε άλλου δευτερεύοντος γνωρίσματος της ανθρώπινης ύπαρξης είναι χαρακτηριστικό αυτού του ατελούς και αμαρτωλού κόσμου· γνωρίσματα που, κατά την πατερική παράδοση, ονομάζονται «διαφορές της σάρκας» (γ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Λόγος Ζ΄, 23).
Η διεκδίκηση ανωτερότητας μιας ομάδας έναντι άλλης είναι το χαρακτηριστικό κακό αυτών των διαχωρισμών, οι οποίοι είναι εντελώς αντίθετοι προς το Ευαγγέλιο, στο οποίο όλοι είναι ένα και ίσοι ἐν Χριστῷ, όλοι λογοδοτούν ενώπιόν Του για τις πράξεις τους, και όλοι έχουν πρόσβαση στην αγάπη και τη συγχώρησή Του — όχι ως μέλη συγκεκριμένων κοινωνικών ή εθνοτικών ομάδων, αλλά ως πρόσωπα δημιουργημένα και γεννημένα εξίσου κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ (Γένεσις 1:26).

Καταδικάζουμε λοιπόν ως αντι-Ορθόδοξη και απορρίπτουμε κάθε διδασκαλία που αποδίδει θεία καθιέρωση ή εξουσία, ιδιαίτερη ιερότητα ή καθαρότητα σε οποιαδήποτε τοπική, εθνική ή εθνοτική ταυτότητα, ή που χαρακτηρίζει οποιονδήποτε συγκεκριμένο πολιτισμό ως ξεχωριστό ή θεόθεν καθορισμένο — είτε αυτός είναι Ἑλληνικός, Ρουμανικός, Ρωσικός, Ουκρανικός ή οποιοσδήποτε άλλος.

4.

«Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη· Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου.
Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν· Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς ὑμῶν καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν διωκόντων ὑμᾶς, ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς.»
(Κατά Ματθαῖον 5:43–45)

Ακολουθώντας την εντολή του Κυρίου μας, ομολογούμε ότι, όπως διδάσκει ο
γιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης,
«Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ δὲν κατοικεῖ ἐν ἀνθρώπῳ ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τοὺς ἐχθρούς του.»

Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την αληθινή εἰρήνη, ἐὰν δὲν ἀγαπῶμεν τοὺς ἐχθρούς μας.
Κατά συνέπεια, η πραγματοποίηση πολέμου συνιστά το ὕψιστο ἔλλειμμα ἐνάντια στὸν νόμο τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

Καταδικάζουμε λοιπόν ὡς ἀντι-Ορθόδοξη καὶ ἀπορρίπτουμε κάθε διδασκαλία ποὺ ἐνθαρρύνει διαίρεση, δυσπιστία, μίσος καὶ βία ἀνάμεσα σὲ λαοὺς, θρησκείες, ὁμολογίες, ἔθνη ἢ κράτη.
Ἐπιπλέον, καταδικάζουμε καὶ ἀπορρίπτουμε κάθε διδασκαλία ποὺ δαιμονοποιεῖ ἢ ἐνθαρρύνει τὴν δαιμονοποίηση ἐκείνων ποὺ τὸ κράτος ἢ ἡ κοινωνία θεωροῦν «ἄλλους» —συμπεριλαμβανομένων ξένων, πολιτικῶν ἢ θρησκευτικῶν διαφωνούντων, καὶ ἄλλων κοινωνικῶν μειονοτήτων ποὺ στιγματίζονται.
Ἀπορρίπτουμε κάθε μανιχαϊστικὴ ἢ γνωστικὴ διαίρεση ποὺ ὑψώνει μία «ἱερὰ Ὀρθόδοξη ἀνατολικὴ κουλτούρα» καὶ τοὺς ὀρθοδόξους λαοὺς πάνω ἀπὸ μία ἐκπεσμένη καὶ ἠθικὰ διεφθαρμένη “Δύση”.
Ἰδιαίτερα μοχθηρὸ εἶναι νὰ καταδικάζονται ἄλλα ἔθνη μέσα ἀπὸ εἰδικὲς λιτανευτικὲς δεήσεις τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐὰν τὰ μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ οἱ πολιτισμοί τους ἦσαν πνευματικὰ ἁγιασμένοι, ἐνῶ οἱ ἄλλοι, οἱ “ἑτερόδοξοι”, κοσμικοὶ καὶ σαρκικοί.

5.

«Πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν· Ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν·
οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους ἀλλὰ ἁμαρτωλούς.»
(Κατὰ Ματθαῖον 9:13· βλ. Ὡσηὲ 6:6· Ἠσαΐας 1:11–17)

Ομολογούμε ὅτι ὁ Χριστός μᾶς καλεί νὰ ἐκδηλώνουμε προσωπικὴ καὶ κοινοτικὴ ἀγάπη πρὸς τοὺς φτωχούς, πεινασμένους, ἀστέγους, πρόσφυγες, μετανάστες, ἀσθενεῖς καὶ δοκιμαζομένους, καὶ νὰ ἐπιδιώκουμε δικαιοσύνη γιὰ τοὺς διωκομένους, καταπιεσμένους καὶ ἀνάγκη ἔχοντες.
Ἐὰν ἀρνηθοῦμε τὴν κλῆση τοῦ πλησίον μας —καὶ ἀντ’ αὐτοῦ τὸν πληγώσουμε, τὸν ληστέψουμε καὶ τὸν ἀφήσουμε νὰ ὑποφέρει καὶ νὰ πεθάνει στὴν ὁδὸ (παραβολὴ τοῦ Καλού Σαμαρείτου, Λουκᾶς 10:25–37)— τότε δὲν βρισκόμαστε ἐντός τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν πορευόμαστε πρὸς τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καταστῆκαμε ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του.
Εἴμαστε κλημένοι ὄχι μόνον νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὴν εἰρήνη, ἀλλὰ νὰ ἀγωνιζόμαστε ἐνεργὰ καὶ προφητικὰ ἐναντίον τῆς ἀδικίας, νὰ δημιουργοῦμε εἰρήνη, ἔστω καὶ μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς μας·

«Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται.»
(Κατὰ Ματθαῖον 5:9)

Τὸ νὰ προσφέρουμε θυσία προσευχῆς καὶ λειτουργίας, ἐνῶ ἀρνούμεθα νὰ ζήσουμε θυσιαστικὰ, συνιστᾷ καταδικαστέα θυσία, ἀντίθετη πρὸς ἐκεῖνην ποὺ προσφέρεται ἐν Χριστῷ (Κατὰ Ματθαῖον 5:22–26· Α΄ Κορινθίους 11:27–32).

Καταδικάζουμε λοιπόν ὡς ἀντι-Ορθόδοξη καὶ ἀπορρίπτουμε κάθε προώθηση πνευματικοῦ “ἡσυχασμοῦ” (quietism) μεταξὺ τῶν πιστῶν καὶ τῶν κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὸν ὑψηλότερο Πατριάρχη ἕως τὸν ταπεινότερο λαϊκό.
Ἐλέγχουμε ἐπίσης ἐκείνους ποὺ προσεύχονται γιὰ εἰρήνη ἀλλὰ ἀποτυγχάνουν νὰ ἐνεργοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη, εἴτε ἐξ φόβου, εἴτε ἐξ ἀπιστίας.

6.

«Ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μου ἐστέ,
καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.»
(Κατὰ Ἰωάννην 8:31–32)

Ομολογούμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς καλεί τοὺς μαθητὲς Του ὄχι μόνον νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν ὁμολογήσουν:

«Ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν· ναί, ναί· οὒ, οὒ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστίν.»
(Κατὰ Ματθαῖον 5:37)

Μία πλήρους κλίμακος ἐισβολὴ σὲ γειτονικὴ χώρα ἀπὸ τὴ δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτικὴ δύναμη τοῦ κόσμου δὲν εἶναι ἀπλῶς «εἰδική στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση», «γεγονότα» ἢ «σύγκρουση» — οὔτε ἄλλο εὐφημιστικὸς ὅρος ποὺ ἀρνεῖται τὴν πραγματικότητα.
Πρόκειται γιὰ πραγματικὴ στρατιωτικὴ εἰσβολή, ἡ ὁποία ἤδη προκάλεσε πολλοὺς θανάτους πολιτῶν καὶ στρατιωτῶν, βίαιη διακοπὴ τῆς ζωῆς περισσοτέρων ἀπὸ 44 ἐκατομμύρια ἀνθρώπων, καὶ ἐκτόπιση ἢ ἐξορία περισσοτέρων ἀπὸ 2 ἐκατομμύρια (ἕως τὶς 13 Μαρτίου 2022).
Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια πρέπει νὰ λέγεται, ὅσο ἐπώδυνη κι ἂν εἶναι.

Καταδικάζουμε λοιπόν ὡς ἀντι-Ορθόδοξη καὶ ἀπορρίπτουμε κάθε διδασκαλία ἢ πράξη ποὺ ἀρνεῖται νὰ ἐκφράσει τὴν ἀλήθεια ἢ καταπνίγει ἐνεργὰ τὴν ἀλήθεια γιὰ τὰ κακὰ ποὺ διαπράττονται ἐναντίον τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ στὴν Οὐκρανία.
Καταδικάζουμε ἀπολύτως κάθε λόγο περὶ «ἀδελφοκτόνου πολέμου» ἢ «ἐπανάληψης τῆς ἁμαρτίας τοῦ Κάϊν», ὅταν δὲν ἀναγνωρίζεται ρητὰ ἡ φονικὴ πρόθεση καὶ εὐθύνη τοῦ ἐπιτιθεμένου (Ἀποκάλυψις 3:15–16).

Τελική Διακήρυξη

Δηλώνουμε ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ ἀλήθειες ποὺ ὁμολογήσαμε καὶ τὰ σφάλματα ποὺ καταδικάσαμε ὡς ἀντι-Ορθόδοξα, θεμελιώνονται στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν Ἁγία Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Πίστεως.
Καλούμε ὅλους ὅσοι ἀποδέχονται αὐτὴν τὴ Διακήρυξη, νὰ ἐνθυμοῦνται αὐτὲς τὶς θεολογικὲς ἀρχὲς στὶς ἀποφάσεις τους σχετικὰ μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ πολιτική.
Ἱκετεύουμε ὅλους ὅσους ἡ Διακήρυξη αὐτὴ ἀφορά, νὰ ἐπιστρέψουν εἰς

«τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης.»
(Πρὸς Ἐφεσίους 4:3)

13 Μαρτίου 2022 — Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

Δείτε το βίντεο ιδιαίτερα στο 7.45 λεπτό και από το 26ο λεπτό και μετά.

ΠΑΡΤΕ ΝΑΧΕΤΕ ΚΥΡΙΟΙ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΑΣ Η ΑΥΤΟΥ ΕΤΕΡΟΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ, ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΟΥΝΗΣΑΤΕ ΒΛΕΦΑΡΟ.

 ΤΩΡΑ ΑΓΑΠΗΤΕ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟ ΜΑΣ; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΕΦΑΛΗ ΜΑΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ. ΜΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ.

χαλαρωσε είπε...

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΓΕΜΙΖΕΙ ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ.

1. Καταδικάζουμε λοιπόν ως αντι-Ορθόδοξη και απορρίπτουμε κάθε διδασκαλία που επιχειρεί να αντικαταστήσει τη Βασιλεία του Θεού, όπως την είδαν οι προφήτες, την κήρυξε και εγκαινίασε ο Χριστός, τη δίδαξαν οι απόστολοι, τη δέχθηκε η Εκκλησία ως σοφία, τη διατύπωσαν δογματικά οι Πατέρες, και τη βιώνουμε σε κάθε Θεία Λειτουργία. Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΗ ΔΑΙΜΟΝΟΠΛΗΚΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ.

2. Δηλώνουμε ότι, εν αναμονή της τελικής νίκης της Βασιλείας του Θεού, αναγνωρίζουμε τη μόνη και υπέρτατη εξουσία του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Στην παρούσα εποχή, οι επίγειοι άρχοντες έχουν το καθήκον να παρέχουν ειρήνη, ώστε ο λαός του Θεού να ζει «βίον ἤρεμον καὶ ἡσύχιον, ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι» (Θεία Λειτουργία).
Ωστόσο, κανένα έθνος, κανένα κράτος, καμία κοινωνική τάξη δεν μπορεί να εγείρει υψηλότερη αξίωση επάνω μας από τον Ἰησοῦ Χριστό, στο όνομα του οποίου. ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΕΔΕΙΞΑΝ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΠΟ ΔΩ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ, ΑΝΕΣΤΗΣΑΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΑΥΘΩΡΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΧΡΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗ ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΗΚΑΝ ΕΝΑ ΤΟΜΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΟΛΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥΣ. ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΕΤΡΕΠΑΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΤΙΜΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΔΙΟΤΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΕΩΡΕΙ ΑΛΛΟΤΡΟΠΩΣ.

3. Καταδικάζουμε λοιπόν ως αντι-Ορθόδοξη και απορρίπτουμε κάθε διδασκαλία που αποδίδει θεία καθιέρωση ή εξουσία, ιδιαίτερη ιερότητα ή καθαρότητα σε οποιαδήποτε τοπική, εθνική ή εθνοτική ταυτότητα, ή που χαρακτηρίζει οποιονδήποτε συγκεκριμένο πολιτισμό ως ξεχωριστό ή θεόθεν καθορισμένο — είτε αυτός είναι Ἑλληνικός, Ρουμανικός, Ρωσικός, Ουκρανικός ή οποιοσδήποτε άλλος. ΜΙΣΟΥΝ ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΤΟΥΣ ΡΩΣΣΟΥΣ. ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΚΙ ΕΜΑΣ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΗΣΟΥΝ.
ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΤΟ ΕΞΗΣ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΟΥΝΕΧΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΕΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΤΗΝ ΡΩΣΣΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΡΟΝ ΡΩΣΣΙΚΟ ΛΑΟ. ΩΣ ΜΙΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΓΚΟΛΠΩΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ, ΣΤΑΘΗΚΕ ΜΑΧΗΤΡΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΛΗΘΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΟΥΝΙΑΣ, ΕΚΔΥΤΙΚΙΣΜΟΥ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ. ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΑΓΙΟΤΑΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ. ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΛΙΑΝ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ. ΕΧΕΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΕΛΛΑΤΩΜΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΩΣ ΟΓΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΥΡΙΩΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΚΙΝΟΥΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΗΣ ΡΑΣΟΦΟΡΙΑΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΛΛΑΤΩΜΑ, ΠΟΥ ΘΕΣΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΣΕΙ ΣΤΑ ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΟΠΑΠΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΑΖΟΝΙΚΗ ΡΑΣΟΦΟΡΙΑ, ΣΕ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΝΑ ΘΥΣΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΟΝ ΛΑΚΟ ΔΟΛΙΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ. ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ. ΣΛΑΒΑ ΟΥΚΡΑΙΝΑ.

4. Ἰδιαίτερα μοχθηρὸ εἶναι νὰ καταδικάζονται ἄλλα ἔθνη μέσα ἀπὸ εἰδικὲς λιτανευτικὲς δεήσεις τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐὰν τὰ μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ οἱ πολιτισμοί τους ἦσαν πνευματικὰ ἁγιασμένοι, ἐνῶ οἱ ἄλλοι, οἱ “ἑτερόδοξοι”, κοσμικοὶ καὶ σαρκικοί. ΕΧΕΙ ΠΟΤΙΣΕΙ ΤΟ ΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ ΖΗΖΙΟΥΛΑ. ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ ΥΒΡΕΩΣ. ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ.

5. ΟΙ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΕΙΡΗΝΗ. ΑΥΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ;

6. Μία πλήρους κλίμακος ἐισβολὴ σὲ γειτονικὴ χώρα ἀπὸ τὴ δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτικὴ δύναμη τοῦ κόσμου δὲν εἶναι ἀπλῶς «εἰδική στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση», «γεγονότα» ἢ «σύγκρουση» — οὔτε ἄλλο εὐφημιστικὸς ὅρος ποὺ ἀρνεῖται τὴν πραγματικότητα.

ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΜΥΝΘΟΥΝ. ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΤΕ ΠΡΑΚΤΟΡΑΚΙΑ, ΗΛΙΘΙΟΙ, ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ, ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΤΡΕΣ ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ.
ΚΑΝΕΙΣ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. ΕΔΩ ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΒΑΡΟ ΑΝΑΧΩΜΑ ΤΗΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΣ. ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΑΧΩΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΩΣΣΙΚΟΣ ΛΑΟΣ. ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΛΑΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΝΤΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΗΣ ΕΠΙΓΕΙΑ Σ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΑΛΑΚΟΠΙΤΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΚΑΤΟΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΣΑΣ. ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΘΥΣΙΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΚΟΥΛΟΥΡΙ. ΑΥΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΒΑΖΟΥΝ ΠΛΑΤΗ, ΟΡΓΑΝΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΠΑΧΙΑ ΛΟΓΙΑ, ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΑΚΙΜΙΑΖΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΘΗΡΙΟ. ΥΠΟΦΕΡΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ. ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΚΑΙ ΙΔΙΑ ΠΕΙΡΑ ΑΠΟ ΟΥΚΡΑΝΙΑ, ΣΑΣ ΛΕΩ ΟΤΙ ΣΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΤΗΣ ΤΜΗΜΑ, ΤΟ ΤΙ ΤΡΑΒΟΥΣΑΝ ΚΙ ΑΜΟΜΗ ΤΡΑΒΑΝΕ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ, ΩΣ ΠΡΟ ΤΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΘΑΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ, Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΚΕΦΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΚΑΤΟΚΕΦΑΛΟΥΣ. ΠΡΟΦΑΝΩΣ Η ΣΚΑΤΟΚΕΦΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΚΠΕΣΟΥΣΗΣ ΑΥΤΟΜΑΜΑΣ.

Στρογγυλή Τράπεζα για την φιλοσοφία και την πρακτική WOKE | Πν. Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως

Στρογγυλή Τράπεζα για την φιλοσοφία και την πρακτική WOKE | Πν. Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως

XAΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ. ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ; ΘΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ Ή ΘΑ ΞΑΝΑΚΥΚΛΩΣΟΥΝ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ;

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΥΝΟΔΟ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΠΑΠΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ  ΤΟΥ ΚΑΛΑΙΤΖΙΔΗ ΑΛΛΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΨΑΛΛΕΙ ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ. ΜΕΤΑΧΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ. Ο ΑΡΔΗΝ ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ.  Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ, ΟΠΑΔΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ PERENNE, ΣTA XNAΡIA TOY PHILIP SHERRARD KAI TOY ΛOΡENTZATOY, ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΣΤΑ ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΑ. ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΙ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΑΤΑΚΙΑ, ΑΜΝΟΙ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΣΟΜΠΑΝΟ ΤΟΥΣ. ΕΓΩ ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΑΙ ΛΕΕΙ.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Woke ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ:

 Το «θέλω να είμαι», δηλαδή η άρνηση των αρχών της ταυτότητας, της μη αντίφασης και του αποκλειομένου τρίτου, βρίσκεται στη βάση της υποκειμενιστικής μετατόπισης της σύγχρονης δυτικής ανθρωπότητας.

Η εγκατάλειψη του Αριστοτέλη, η ήττα του στο βωμό της θέλησης, της αυτοαντίληψης, της ρευστότητας και της γενικευμένης καταστροφής και αποδόμησης, είναι η βάση της σύγχυσης της ψυχής που διαβρώνεται από την αμφιβολία, την επιθυμία για ακύρωση και την αξίωση/απαίτηση της αυτοδημιουργίας. Είμαι αυτό που θέλω να είμαι, εδώ και τώρα. Θα δούμε αύριο. Η καταστροφική δύναμη μιας τέτοιας θέσης είναι τόσο προφανής που μπορεί να την αρνηθεί μόνο ένας πολιτισμός σε τερματική κατάσταση, του οποίου η μόνη θεραπεία είναι η επιτάχυνση, η λήψη των ολοένα και πιο τεράστιων δόσεων από τις δικές του ανοησίες για να επισπεύσουν το τέλος. 

«Ω ποικιλομορφία(διαφορετικότητα) πλασμάτων, σειρήνα του κόσμου, εγώ είμαι αυτός που σε αγαπά». Ο ποιητής της Πεσκάρα σκόπευε να αναφερθεί στο υπέροχο καλειδοσκόπιο των διαφορών, στη γοητεία της εξαιρετικής ποικιλίας της δημιουργίας και των πλασμάτων.

Δεν επιβαρύνει τη σημερινή αστυνομία σκέψης γιατί χρησιμοποίησε τη λέξη «διαφορετικότητα». Η «διαφορά» αποδοκιμάζεται στο νεογλωσσικό θηριοτροφείο. Στην πραγματικότητα, προκαλεί την ανισότητα, παραπέμπει στην ανισότητα, μια από τις ανυπέρβλητες απαγορεύσεις της μετανεωτερικότητας. Το θεώρημα της ισότητας γίνεται αξίωμα, δηλαδή μια αυτονόητη αλήθεια, αν και αναπόδεικτη. Το αστείο μυστήριο είναι γιατί το ταμπού σταματά στο επίπεδο του πορτοφολιού, αποδεχόμενο τήν πιο άδικη διαφορά από τις διαφορές (ή τη διαφορετικότητα...), αυτή των οικονομικών μέσων. Η ισότητα μετατρέπεται σε ισοδυναμία, δηλαδή ποιοτική αδιαφορία, απαγόρευση κρίσεων ή διαφορετικών απόψεων για έναν αυξανόμενο αριθμό θεμάτων που αφαιρούνται από την ελεύθερη σκέψη.

Το να είμαστε υπέρ των διαφορών μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτισμών, η παρατήρηση της άπειρης ποικιλίας του κόσμου μας εκθέτει σε μια αιματηρή κατηγορία, τη λεγόμενη «διαφοροποίηση».

Χωρίς τον συνηθισμένο αφηρημένο ηθικισμό, το συμπέρασμα είναι απλό: αν αναγνωρίζεις, αποδέχεσαι και υπερασπίζεσαι τη «διαφορά» είσαι ρατσιστής γιατί αρνείσαι την ισότητα. Είναι τελείως διαφορετικό θέμα αν επαινείς τη «διαφορετικότητα». Ενώ η διαφορά θυμίζει την ανισότητα, η διαφορετικότητα θα ήταν η μεταμοντέρνα απόρροια της ισότητας, καθώς η βάση μιας κοινωνίας που αποτελείται από άπειρα τμήματα, ένα απεριόριστο συνονθύλευμα μειονοτήτων των οποίων οι ιδιαιτερότητες -ή παραξενιές, μέχρι αυθεντικές διαταραχές- πρέπει να γίνουν όλες αποδεκτές και να γίνουν αντικείμενο στα δικαιώματα. Η διαφορετικότητά μου (προσωπική, συμπεριφορική, σεξουαλική, ψυχολογική) γίνεται το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου, η ταμπέλα που με τοποθετεί σε μια κοινότητα ίσων όσον αφορά τη διαφορετικότητα.

 Ο Φρόιντ αυτοσχεδίασε ως φιλόσοφος και επειδή μισούσε την ιδέα του Θεού, υποστήριξε ότι αυτή η ιδέα γεννήθηκε στο ανθρώπινο μυαλό ως μεταφορά της ιδέας του Πατέρα που αγαπήθηκε/μισήθηκε για τους γνωστούς λόγους (αιμομικτική αγάπη για τη Μητέρα, φθόνος και φόβος για τον γονέα που ωθεί σε κάποια ασυνείδητη μορφή πατροκτονίας). Et voilà, η ταχυδακτυλουργία έχει γίνει: για να είναι ελεύθερος (να αγαπά τη μητέρα του) ο άνθρωπος μπορεί μόνο να ποθεί τη δολοφονία του Θεού. Το να απαλλαγούμε από αυτή τη δυσκίνητη παρουσία είναι ακριβώς αυτό που επιδιώκει όλη η λεγόμενη σύγχρονη φιλοσοφία. Ο Φρόιντ είναι ο πιο λειτουργικός από όλους τους (κακούς) δασκάλους, ο πιο συνεπής, ο πιο ύπουλος. Και παρόλο που είναι, ως φιλόσοφος, αξιολύπητα ασυνεπής, είναι επίσης ο πιο δύσκολος να αντικρουστεί. [ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΝΝΟΗΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΟ ΜΗΤΡΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΑΘΗΤΗ.] Στην πραγματικότητα, οι θεωρίες του δεν αναφέρονται ούτε στη λογική ούτε σε κάποια αρχή της πραγματικότητας: με τη δικαιολογία του ασυνείδητου, εδραιώνονται σε ένα ΚΟΙΛΙΑΚΌ, σπλαχνικό επίπεδο. Και ξέρουμε, επειδή το έχουμε δει πρόσφατα, πόσο εύκολο είναι να ωθήσεις τους ανθρώπους σε παράλογη, πραγματικά απολύτως τρελή, συμπεριφορά μόλις βρεις έναν τρόπο να τους χτυπήσεις συναισθηματικά, για παράδειγμα παίζοντας με το φόβο.

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ. Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΣΤΑ ΕΔΡΑΝΑ. ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΗ ΤΟΥ 68 ΚΑΙ ΤΗΣ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ.

Ο Δημητριάδος Ιγνάτιος ζητά την κατάργηση της ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗΣ Γλώσσας του Ευαγγελίου. (Βίντεο και σχόλιο).

 

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ – ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΛΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ», ΔΗΛΑΔΗ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΗΣ.

Δείτε πόσο απαξιωτικά ομιλεί για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ο κρατικοδίαιτος Δημητριάδος Ιγνάτιος, ο οποίος δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλον εκτός από τους χρηματοδότες του. ΔΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ, ο οποίος ζυγίζει τον γνήσιο ΖΩΟΔΟΤΗ λόγο του Ευαγγελίου με την εγκεφαλική γνώση των προτεσταντών με τους οποίους συναγελάζεται.

Εμείς θέλουμε την γλώσσα του Ευαγγελίου διότι αυτή μας αγιάζει, το νόημα της οποίας μας αποκαλύπτει το Άγιο Πνεύμα όσο και όποτε είμαστε έτοιμοι να καταλάβουμε. Έτσι εμείς καταλάβαμε τους Χαιρετισμούς, το Ψαλτήρι, τα πάντα.

Να παραιτηθεί από την εμμονή του ο Δημητριάδος να θέλει να ξηλώσει την Παράδοση και να χτυπήσει την γλώσσα του Ευαγγελίου για να μην έχουμε την πηγή να πάμε να δούμε αν το νερό που μας δίνουν είναι καλό ή όχι.

Αντί να θέσει αίτημα διδαχής της ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗΣ ΠΛΟΥΣΙΑΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ στο ποίμνιο για να το ενισχύσει, ζητά την αντικατάστασή της με αμπελοφιλοσοφίσματα μπαζωμένων ανθρώπων. ΜΕΓΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ.

Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος και η σφηκοφωλιά τριγύρω του καταξεσκίζουν το Σώμα της Εκκλησίας και μας προκαλούν μεγάλη θλίψη σε τούτους τους δύσκολους καιρούς που έχουμε ανάγκη την θαλπωρή της Εκκλησίας.

Αν ο Ιγνάτιος νοιώθει ότι μένει πίσω ακολουθώντας την Ορθόδοξη Παράδοση, να πάει να γίνει προτεστάντης για να εκτοξευθεί χιλιάδες έτη μπροστά σε κάποιον μακρινό πλανήτη και να μας αφήσει ήσυχους.

Μακριά από τους λυκοποιμένες, να πέσουμε όλοι στα γόνατα να παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας απαλλάξει από τα ΦΙΔΙΑ που ζώσανε την Εκκλησία.

–https://youtu.be/W2xl8t3kv6M

«Τελούμε τα Μυστήρια και τις Ακολουθίες με μία γλώσσα που πολλές φορές υποχρεωνόμαστε να δίνουμε την μετάφραση για να κατανοούν οι άνθρωποι. Την παραλάβαμε, την διασώζουμε. Μπορείτε να μου εξηγήσετε την εμμονή. Παραδείγματος χάριν, στην περίοδο του κόβιντ υιοθετήσαμε μία ευχή προσευχητική της Εκκλησίας να αναγιγνώσκεται σε όλες τις Ακολουθίες από έναν εξαίρετο συγγραφέα συνεπίσκοπό μας, πού όμως κι εμείς όταν την διαβάζαμε πολλές λέξεις δεν τις κατανοούσαμε. Αυτό είναι εμμονή στην Παράδοση; Είναι ο φόβος στην ανανέωση; Τι θα στερούσε την Εκκλησία να υιοθετήσει μία ευχή, προσευχή που να την καταλαβαίνει και ο τελευταίος πιστός μέσα στο Ναό όταν διαβάζεται για να αντιμετωπιστεί η πανδημία; Εδώ τί έχει γίνει; Έχουμε εμμονή που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε; Φοβόμαστε; Έχουμε φοβικό σύνδρομο; Τι θα πρέπει να γίνει; Γιατί είναι όλα πολύ όμορφα αυτά. Στην πράξη, μπορείτε να μου δώσετε έναν οδηγό ώστε αύριο στην τοπική μου Εκκλησία να μπορέσω να νοιώσω ότι έχω μία παράδοση που δεν μένει πίσω αλλά προχωράει μπροστά;»

---

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

ΤΗΝ ΕΥΧΗ, ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ, ΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΟΥΜΕ; ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ; ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝ; ΠΑΛΙΜΠΑΙΔΙΣΜΟΣ. ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ;

"μπορείτε να μου δώσετε έναν οδηγό ώστε αύριο στην τοπική μου Εκκλησία να μπορέσω να νοιώσω ότι έχω μία παράδοση που δεν μένει πίσω αλλά προχωράει μπροστά;" ΑΧΡΙΣΤΟΣ. ΛΕΕΙ Ο ΚΩΜΙΚΟΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΙ. ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ;

Η ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΛΙΜΑΞ ΤΗΣ ΚΑΡΡΙΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΡΡΙΕΡΑ ΜΟΥ. ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ο ΓΛΥΚΟΛΟΓΟΣ.Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ, ΣΚΛΗΡΗ ,ΤΟΥ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ.

Ὁ λόγος τοῦ Μητρ. Δημητριάδος εἶναι ὑπόδικος! Γεώργιος Τραμπούλης

Ὁ λόγος τοῦ Μητρ. Δημητριάδος εἶναι ὑπόδικος

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Οἱ ἁγιορεῖτες Μοναχοί Παΐσιος καί Ἐπιφάνιος σέ κριτική πού ἄσκησαν τό 2017, λίγο μετά τήν σύνοδο τῆς Κρήτης, στό κείμενο τοῦ κοιμηθέντος Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, «Συνοδικότητα καί Πρωτεῖον», στήν εἰσαγωγή ἀναφέρουν ὅτι꞉ «Μέ ὅλον αὐτόν τόν σχολιασμόν θέλουμε νά κραυγάσωμε καί νά σαλπίσωμε ὅτι ὁ ἐχθρός εἶναι ἐντός τῶν τειχῶν, ὄχι ἐκτός. Θέλουμε νά δείξωμε τό ἐπικίνδυνο καί τό δηλητηριῶδες τῆς θεολογίας πού παράγεται ἀπό τόν Μητρ. Ζηζιούλα.
Ὁ λόγος του, εἶναι ΥΠΟΔΙΚΟΣ ἐνώπιον μιᾶς Ὀρθοδόξου Γενικῆς Συνόδου. Φανερῶς καί ἀφανῶς, διδάσκει πλῆθος αἱρέσεων. Σέ ἀδαεῖς, ἀγνοοῦντας, ἡμιμαθεῖς καί ὀσφυοκάμπτας, ἔχει γίνει ἀντικείμενον θαυμασμοῦ. Πλεῖστοι τῶν ὀρθοδόξων ποιμένων μας ἀδιαφοροῦν ἀπέναντί του καί ἀγνοοῦν τά κείμενά του, ἔχουν ὅμως ἀφομοιώσει καί οἰκειοποιηθεῖ τά συμπεράσματά του, κατά την φοίτησίν τους σέ Πανεπιστημιακές Σχολές. Ἀλλά, ὅπως ἔχει εἰπωθεῖ ἀπό σύγχρονο πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, “δέν εἴμασθε ἀθῶοι μέσα στήν ἄγνοιά μας”».

Ἡ τραγικότης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας

Ἑπτά χρόνια μετά τήν παρουσίαση αὐτῆς τῆς κριτικῆς καί ἐπειδή δέν ἔχει στηλιτευθῆ ἡ δηλητηριώδης καί ἐπικίνδυνη θεολογία τοῦ Σεβασμιωτάτου, λόγω τῆς ὀλέθριας ἀδιαφορίας καί σιωπῆς τῶν ποιμένων, συνεχίζει ἡ θεολογία αὐτή νά ἀναπαράγη βλάσφημες ἀντιλήψεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν διαμορφώσει ἕνα νέο θεολογικό πλαίσιο, «ὀρθόδοξης» ἐκκλησιολογίας.
Τά βασικά σημεῖα τῆς δηλητηριώδους καί ἐπικίνδυνης νέας ἐκκλησιολογίας, θεμελιωμένης στίς αἱρετικές θέσεις περί ἐπισκόπου τοῦ Μητρ. Ζηζιούλα, παρουσίασε καί ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος Ἰγνάτιος σέ εἰσήγησή του στό Συνέδριο, πού διοργάνωσε ἡ Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν προσφάτως, μέ τίτλο «Τό Λειτούργημα τοῦ Ἐπισκόπου στόν 21ο Αἰώνα».
Μέ τά λεχθέντα τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἰγνατίου γίνεται κατανοητό πόσο βαθειά ἔχει ἐπηρεασθῆ ἡ ὀρθόδοξη θεολογία ἀπό τόν Μητρ. Ζηζιούλα, κάτι τό ὁποῖο γίνεται καταφανές μέ τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στό σύνολό της. Δηλαδή, ἡ ἐπιβολή παπικοῦ πρωτείου ἀπό τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ἀνταγωνισμός μεταξύ τοῦ Φαναρίου καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τό σχίσμα, ἡ σύγκλιση μέ τήν παπική ἐκκλησία καί τήν θεολογία της, κάνουν φανερό πόσο ἀναγκαία εἶναι σήμερα ἡ σύγκληση μίας Συνόδου, ἡ ὁποία θά καταδικάση τίς αἱρετικές αὐτές δοξασίες.
Ὅμως τό ἐρώτημα πού τίθεται, πού κάθε ἄλλο παρά ρητορικό εἶναι, κατά τό πόσο πιθανόν εἶναι οἱ νῦν ἐπίσκοποι ἐμποτισμένοι ὄντες σέ αὐτήν τήν αἱρετική θεολογία νά συγκαλέσουν Σύνοδο, πού θά καταδικάση τά ἴδια τά πιστεύω τους; Ἀναδεικνύοντας ἔτσι τήν τραγικότητα στήν ὁποία ἔχει περιέλθει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησίας, τήν στιγμή μάλιστα πού αὐτή ἡ θεολογία ὄχι μόνον τήν ἑλληνόφωνη ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ἐμποτίσει ἀλλά καί τήν σλαβική.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἰγνάτιος σημειώνει μεταξύ τῶν ἄλλων ὅτι «Ἡ κατανόηση τῆς θέσης καί τοῦ ρόλου τοῦ Ἐπισκόπου μέ τόν τρόπο πού ἀναφέρθηκε παραπάνω, προϋποθέτει τήν, ἔστω καί κωδικοποιημένη, ἀναφορά σέ τρεῖς ἐνδεικτικές, πλήν θεμελιώδεις, ἀρχές τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας ἀναφορικά μέ τόν Ἐπίσκοπο, τίς ὁποῖες εὐθύς θά ἐπιχειρήσουμε.
α) Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς προεστώς τῆς Εὐχαριστίας. Ἡ ταύτιση τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν εὐχαριστιακή κοινότητα ἔχει ὡς συνέπεια τήν ἀνάδειξη τοῦ πρωταρχικοῦ ρόλου τοῦ Ἐπισκόπου, ὡς προεστώς τῆς Εὐχαριστίας. Ἄν ἡ “ἐκκλησία σημαίνεται ἐν τοῖς μυστηρίοις” καί ἄν τά “μυστήρια” αὐτά δέν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπό τήν Εὐχαριστία, τότε ἡ Ἐκκλησία οἰκοδομεῖται καί φανερώνεται σέ κάθε εὐχαριστιακή σύναξη, μέ τόν Ἐπίσκοπο προεστώτα.
β) Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς θεματοφύλακας τῆς πίστης καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης. …Ὡς τό πρόσωπο ἐκεῖνο πού ἐγγυᾶται τήν ἑνότητα στήν πίστη, τήν ἀκεραιότητα καί ὀρθότητα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ὅπως αὐτή πηγάζει ἀπό τήν εὐχαριστιακή ἐμπειρία ἀλλά καί ὅπως ἐπιστρέφει σέ αὐτήν, ἀνατροφοδοτώντας την μέ τίς προϋποθέσεις πού ἀπαιτοῦνται, γιά νά εἶναι μία λατρευτική σύναξη.
γ) Ὁ Ἐπίσκοπος ὡς ἐγγυητής τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας καί καθολικότητας. …ἀναδεικνύεται ὁ ρόλος τοῦ Ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος, ἐκφράζοντας τήν εὐχαριστιακή συνείδηση τῆς τοπικῆς του Ἐκκλησίας, καλεῖται νά ἀποτελέσει γέφυρα ἀγάπης μέ τίς ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες, ὡς ἐγγυητής τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας. Μέ τήν συνοδικότητα, ἡ εὐχαριστία ὡς κοινωνία τῆς ἀληθοῦς πίστης καί τῆς ἀγάπης, ἀναδεικνύει μέ ἀμοιβαῖο τρόπο, τόσο τήν ἐκκλησιαστική ἑνότητα, ὅσο καί τήν καθολικότητα».

Ὁ Οὐρανοφάντορ Μέγας Βασίλειος σέ λόγο του κατά τοῦ δυσσεβοῦς Εὐνομίου τονίζει, «ἐπειδή ὁ ἐχθρός τῆς ἀληθείας, πού μέ διαφόρους “προσθήκας” κάνει τό κακόν νά πλεονάζη, τώρα, ἐκτός ἀπό τά “ζιζάνια” πού εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ἐπέσπειρε εἰς τήν Ἐκκλησία, εὑρών ὡς ὄργανά του ἀνθρώπους πού ἔγιναν δοχεῖα ὅλων μαζί τῶν πονηριῶν του, ὑπό ἕνα ἀπατηλό ἐπικάλυμμα χριστιανοσύνης μᾶς παρεισάγει διά αὐτῶν τήν ἄρνησιν τῆς θεότητος τοῦ Μονογενοῦς· καί μέ βάσιν τήν ματαίαν αὐτήν ἐξωχριστιανικήν σοφίαν ἀναταράσσει τήν ἁπλῆν διδασκαλίαν τοῦ θείου Πνεύματος καί μέ τήν πειστικότητα τῶν λόγων του ἐξαπατᾶ τούς περισσότερον ἀπονήρευτους».

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι τῶν Ἐπισκόπων

Κατ’ ἀνάλογον τρόπο ἐπισπείρει ζιζάνια καί ὁ Μητροπολίτης Ἰγνάτιος μόνον πού αὐτός δέν ἀρνεῖται (εὐθέως) τήν θεότητα τοῦ Μονογενοῦς, ἀλλά ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν συγκροτεῖ­ται ὡς σῶμα Χριστοῦ περί τόν Χριστό καί ἐν Χριστῷ, ἀλλά περί τόν ἐπίσκοπο. Διακρίνεται εὐθέως δηλαδή ὁ ἐπίσκοπος, ἀπό τήν λοιπή ἐκκλησία, ὡς νά μήν εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά κάτι πού ὑπέρκειται αὐτῆς.
Ὁ Σεβασμιώτατος, λέγοντας ὅτι «ἡ Ἐκκλησία οἰκοδομεῖται καί φανερώνεται σέ κάθε εὐχαριστιακή σύναξη, μέ τόν Ἐπίσκοπο προεστώτα», ἐπιβεβαιώνει ἀφ’ ἑνός τήν ξένη πρός τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία διάκριση μεταξύ ἐκκλησίας καί ἐπισκόπου, ἀφ’ ἑτέρου, ἐπ’ αὐτῆς τῆς διακρίσεως, δομεῖ τήν ἔννοια τοῦ πρωτείου τοῦ ἐπισκόπου, τό ὁποῖον ὡς λογική συνέπεια καί κατάληξη, ἔχει τήν παραδοχή ὕπαρξης πρώτου μεταξύ πρώτων (μέ τόν ρόλο αὐτό νά τόν καταλαμβάνη ὁ Κωνσταντινουπόλεως).
Ἐπιπλέον, ὁ ἐπίσκοπος, ἀπό λειτουργός τοῦ ὑψίστου, δηλαδή τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου κέντρου τῆς χριστιανικῆς λατρείας, καθόσον εἶναι ὁ μόνος σωτήρ, στήν νέα ἐκκλησιολογία, καθίσταται αὐτός πιά τό κέντρο τοῦ μόνου μυστηρίου πού θεωρεῖται πλέον ὡς τό μόνο σημαῖνον, αὐτοῦ τῆς Θ. Εὐχαριστίας, τήν ὁποία προτάσσουν καί αὐτοῦ τοῦ βαπτίσματος, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ τήν γέννηση τοῦ Χριστιανοῦ στήν καινή ζωή τῆς σωτηρίας!
Μέ ἄλλα λόγια ἔχουμε ἕναν Χριστό ἐξορισμένο στούς οὐρανούς καί τόν ἐπίσκοπο τόν μόνο ἐκπρόσωπό του ἐπί τῆς γῆς.

Σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας στό σύγγραμμά του “Εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν”꞉ «Διότι δέν μεταλαμβάνουν πραγματικά ὅλοι αὐτοί στούς ὁποίος δίδει ὁ ἱερεύς, ἀλλά ὁπωσδήποτε μόνον ἐκεῖνοι στούς ὁποίους δίδει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ ἱερεύς δίδει γενικά σέ ὅλους τούς προσερχόμενους, ὁ δέ Χριστός στούς ἀξίους νά μετάσχουν. Ἀπό αὐτά εἶναι φανερό ὅτι μόνον ἕνας εἶναι αὐτός πού τελεῖ τό μυστήριο γιά τίς ψυχές καί ἁγιάζει ζωντανούς καί ἀποθανόντας, ὁ Σωτήρ».
Ἀπό τό κείμενο τοῦ ἁγίου Νικολάου δέν προκύπτει πουθενά ὅτι ὁ ἐπίσκοπος ἀποτελεῖ τό κέντρο καί τήν ἑνότητα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἤ -ἀκόμη χειρότερα- ἀποτελεῖ τόν ἐκπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί αὐτόν πού λειτουργεῖ ὡς ὁ μόνος διάμεσος, μεταξύ Θεοῦ καί Ἐκκλησίας.
Ἄλλωστε ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὁμολογοῦν ὅτι ὅλη ἡ θεία Λειτουργία ἀλλά καί ὅλα τά μυστήρια εἶναι ἀκραιφνῶς χριστοκεντρικά καί ὄχι ἐπισκοποκεντρικά. Γιά αὐτό στήν τέλεση τῆς θείας Εὐχαριστίας ἀλλά καί ὅλης τῆς θείας Λειτουργίας δεσπόζει ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ὡς θύτου καί θύματος, γιά νά καταδείξη ὅτι αὐτή ἔχει ἀποκλειστικά καί μόνον χριστοκεντρική λειτουργική νοηματική. Ὁμοίως, τά μυστήρια χαρακτηρίζονται ὡς ὁμοταγῆ μεταξύ τους, δηλαδή τῆς αὐτῆς τάξεως, δίχως κάποιο ἀπό αὐτά νά πρωτερεύει ἔναντι τῶν ἄλλων.

Ὁ Μητροπολίτης Ἰωάννης Ζηζιούλας σέ ἄρθρο του μέ τίτλο “Ὁ ἐπίσκοπος ὡς προεστώς τῆς θείας εὐχαριστίας” ἔχει γράψει μεταξύ τῶν ἄλλων τό ἑξῆς ἀπαράδεκτο «Τό γεγονός ὅτι ὁ ἱερεύς, ὅταν πρόκειται νά τελέσει τήν Θεία Εὐχαριστία λαμβάνει καιρόν… καί ἀπό τόν θρόνον τοῦ Ἐπισκόπου, ἔστω καί ἄν εἶναι κενός, δείχνει ὅτι καί ὅταν ἀκόμη δέν λειτουργεί ὁ Ἐπίσκοπος, αὐτός εἶναι τό κέντρο τῆς Θείας Εὐχαριστίας»!

Ἆραγε καί μόνον αὐτή ἡ σκέψη τοῦ Σεβασμιωτάτου δέν προδίδει τήν διάθεση τῆς ἀξιώσεως ὑπεροχικῆς δεσποτικῆς θέσεως ἔναντι τοῦ Ἀρχιερέα Χριστοῦ; Φαίνεται ὅτι ὁ κοιμηθείς Μητροπολίτης καί οἱ ὁμοϊδεάτες του, ὅπως ὁ Μητροπολίτης Ἰγνάτιος, λησμονοῦν ὅτι ὁ δεσποτικός θρόνος, στόν ὁποῖο κάθεται ὁ ἀρχιερέας κατά τήν θεία Λειτουργία εἶναι ὁ θρόνος τοῦ Ἀρχιερέως Χριστοῦ καί δέν εἶναι ποτέ κενός! Ἆραγε, μήπως ἡ ἐκδίωξη τοῦ Ἐσταυρωμένου πίσω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, πού παρατηρεῖται τό τελευταῖο διάστημα στήν Μητρόπολη Περιστερίου καί ὄχι μόνον, καί ἡ ἀντικατάστασή του ἀπό τόν δεσποτικό θρόνο δικαιολογεῖται ἀπό τό γεγονός ὅτι οἱ ἀρχιερεῖς ἔχουν λησμονήσει ὅτι ὁ θρόνος δέν εἶναι δικός τους, ἀλλά τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ; Εἶναι λογικό, σύμφωνα μέ τούς ἰδίους, ἐάν ἰσχυρίζωνται ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι τό κέντρο τῆς Ἐκκλησίας, ὁ θεματοφύλακας τῆς πίστης καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης καί ὁ ἐγγυητής τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας καί καθολικότητας, τότε νά θεωροῦν καί ὅτι ὁ δεσποτικός θρόνος εἶναι δικός τους καί ὄχι τοῦ Ἀρχιερέα Χριστοῦ, κάτι τό ὁποῖο εἶναι ὅμως βλασφημία στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας.

Ἡ ὀρθὴ κρίσις δὲν εἶναι προνόμιον μόνον τῶν Ἐπισκόπων

Ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τονίζουν ὅτι, ἐκεῖνο πού ἑνοποιεῖ τούς πιστούς στήν Ἐκκλησία, πού τούς κάνει ἕνα καθολικό σῶμα, ἐκεῖνο πού κάνει τήν Ἐκκλησία ἕνα καί ἀδιάσπαστο ὀργανικό θεανθρώπινο σῶμα εἶναι ἡ ἐν πίστει μετοχή στήν σωτηριώδη χάρι, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό τήν ἅπαξ προσφερθεῖσα θυσία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἄκτιστη θεία χάρις εἶναι αὐτή πού συνέχει καί τελειοποιεῖ τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ὁποίου κεφαλή εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστός καί ὄχι κάποιος δεσπότης ἤ Πρῶτος. Αὐτή εἶναι πού διασφαλίζει τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε ὁ θεῖος Παῦλος τονίζει «πάντα ὑπέταξεν ὑπό τούς πόδας αὐτοῦ, καί αὐτόν ἔδωκε κεφαλήν ὑπέρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστί τό σῶμα αὐτοῦ, τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου».

Στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας πραγματοποιεῖται πραγματικά καί χαρισματικά ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, «ἐγώ ἐν αὐτοῖς». Τό «ἐν αὐτοῖς», τελεσιουργεῖται ἐν τοῖς μυστηρίοις τῆς Ἐκκλησίας, χάριν ὅλων τῶν πιστῶν, καί τοῦ ἐπισκόπου. Ὁ ἐπίσκοπος δέν ὑπέρκειται τῆς Ἐκκλησίας, ὡς νά εἶναι κάτι πού ἔχει σωθῆ, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι χρήζουν σωτηρίας, ἅπαντες χρήζουν μετανοίας. Κατά συνέπεια τήν σωτηριώδη ἑνότητα μέ τόν τριαδικό Θεό, πού ἀποτελεῖ τήν ἑνότητα καί καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐν συνόλῳ, τήν ἐγγυᾶται ἡ ἀποκλειστικῶς, ἡ ἐν Χριστῷ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὄχι ἡ παρουσία τοῦ ἐγγυητῆ ἐπισκόπου.Ἄλλωστε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στόν Κατά Ἀρειανῶν τρίτο Λόγο του εἶναι σαφής, λέγοντας ὅτι «τό Πνεῦμα εἶναι ἐκεῖνο, πού ὑπάρχει ἐν τῷ Θεῷ, καί ὄχι ἡμεῖς οἱ ἴδιοι· καί καθώς ἀκριβῶς εἴμεθα υἱοί καί θεοί τοῦ Λόγου πού ἔχομεν ἐν ἡμῖν, ἔτσι θά εἴμεθα ἐν τῷ Υἱῷ καί ἐν τῷ Πατρί, καί θά θεωρηθῶμεν ὅτι ἐγίναμεν ἕν ἐν Υἱῷ καί ἐν Πατρί, χάρις εἰς τό Πνεῦμα πού εἶναι ἐν ἡμῖν», καί ὄχι χάρις σέ κάποιον ἐγγυητή ἐπίσκοπο.

Ὅμως, ἐάν ἀποδεχθοῦμε κάποιον Πρῶτο ὡς ἐκφραστή καί ἐγγυητή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, τότε ἀναπόφευκτα πρέπει νά ἀποδεχθοῦ­με ὅτι καί κάποιοι Πρῶτοι καταδικασθέντες ὡς αἱρετικοί διασφάλιζαν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν αἵρεσή τους, κατά τήν χρονική περίοδο πού κατεῖχαν τήν διοικητική θεσμικά θέση τους. Ἐπίσης, ἡ πεῖρα τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ἔχει ἀποδείξει ὅτι ἡ ὀρθή κρίση δέν εἶναι πάντοτε ἀποτέλεσμα πλειοψηφίας οὔτε ὅτι εἶναι προνόμιο μόνον τῶν ἐπισκόπων ἤ τῶν πρεσβυτέρων καί τῶν διακόνων ἀλλά καί τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ πολλές φορές ἐγγυητές καί θεματοφύλακες τῆς Πίστεως καί τῆς Παραδόσεως ὑπῆρξαν ἁπλοί διάκονοι, ὅπως ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἤ ἁπλοί μοναχοί, ὅπως ὁ ἅγιος Μάξιμος ἤ ἕνας ἐπίσκοπος, ὅταν τό σύνολο τῶν ἐπισκόπων βρίσκονταν στήν πλάνη, ὅπως ἡ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός.

Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία μᾶς πληροφορεῖ ὅτι εἰκοσιπέντε ἐν συνόλῳ ληστρικές, ἄκυρες σύνοδοι ἔχουν συγκληθῆ. Καί συγκεκριμένα, μόνον ἀπό τό 1054, τήν ἐποχή τοῦ πρώτου σχίσματος, μέχρι τό 1453 ἔγιναν δέκα τρεῖς ἑνωτικές ψευδο-σύνοδοι. Τά τελευταῖα μάλιστα πέντε χρόνια ἔχουμε δύο ψευδο-συνόδους, μία στήν Κρήτη ἐν κρυπτῷ καί παραβίστῳ, ὅπου εἰκοσιτέσσερις ἐπίσκοποι δέν εἶχαν οὔτε ψῆφο οὔτε λόγο καί ἡ ψευδο-σύνοδος τό 2018 στήν Κωνσταντινούπολη, πού δημιούργησε τήν ναζιστική κακέκτυπη ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, μέ σκοπό νά δημιουργηθῆ ἀνύπακτο οὐκρανικό ἔθνος, θρησκεία καί κράτος. Εἶναι δυνατόν οἱ ἐπίσκοποι αὐτῶν τῶν συνόδων νά ὀνομάζωνται ἐγγυητές καί θεματοφύλακες τῆς πίστεως καί τῆς παραδόσεως;
Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης σέ λόγο του μᾶς τονίζει ὅτι «Σήμερα προσπαθοῦν νά γκρεμίσουν τήν πίστη, γιά αὐτό ἀφαιροῦν σιγά-σιγά ἀπό καμιά πέτρα, γιά νά σωριασθῆ τό οἰκοδόμημα τῆς πίστεως. Ὅλοι ὅμως εὐθυνόμαστε γιά τό γκρέμισμα αὐτό· ὄχι μόνον αὐτοί πού ἀφαιροῦν τίς πέτρες καί τό γκρεμίζουν, ἀλλά καί ὅσοι βλέπουμε νά γκρεμίζεται καί δέν προσπαθοῦν νά τό ὑποστυλώσουμε». Ὅσο ἀδιαφοροῦμε τόσο τό κακό καί οἱ ἀδαεῖς, οἱ ἀγνοοῦντες, οἱ ἡμιμαθεῖς καί ὀσφυοκάμπτες, θά ἀποθρασύνωνται.

Ὀρθόδοξος Τύπος

Ἄκτιστον: Ὁ λόγος τοῦ Μητρ. Δημητριάδος εἶναι ὑπόδικος! Γεώργιος Τραμπούλης

ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΜΕ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΗΣ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΕΚΑΝΑΝ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙ ΤΟΥΣ. 

ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΛΑΝΩΝΤΑΙ. ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ:Ο Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΤΟΝ ΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ Β' ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Β Τιμ. 3,1 Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί·
 Μαθε δε τούτο· ότι κατά τας τελευταίας ημέρας που θα επακολουθήσουν, θα παρουσιασθούν στον δρόμον της Εκκλησίας καιροί δύσκολοι, περιστάσεις επικίνδυνοι,

Β Τιμ. 3,2 ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, διότι οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζονικοί, υπερήφανοι, φιλοκατήγοροι και ύβρισται, απειθείς στους γονείς, αχάριστοι, χωρίς ιερόν και όσιον,

Β Τιμ. 3,3 ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι,
 γυμνοί και από την στοιχειώδη στοργήν προς τους οικείους, αδιάλλακτοι και ασυμβίβαστοι, διαβολείς και συκοφάνται, άγριοι και σκληροί, χωρίς καμμίαν αγάπην προς το αγαθόν,

Β Τιμ. 3,4 προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι,
προδόται, παράφοροι και αυθάδεις, φουσκωμένοι και σκοτισμένοι από οίησιν, θα αγαπούν περισσότερον τας ηδονάς παρά τον Θεόν·

Β Τιμ. 3,5 ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι. καὶ τούτους ἀποτρέπου.
 άνθρωποι που θα έχουν το εξωτερικόν σχήμα και την εμφάνισιν της ευσεβείας, θα έχουν όμως αρνηθή την δύναμίν της. Φεύγε μακρυά από αυτούς,

Β Τιμ. 3,6 ἐκ τούτων γάρ εἰσιν οἱ ἐνδύνοντες εἰς τὰς οἰκίας καὶ αἰχμαλωτίζοντες γυναικάρια σεσωρευμένα ἁμαρτίαις, ἀγόμενα ἐπιθυμίαις ποικίλαις, (διότι άλλως υπάρχει κίνδυνος να εκμεταλλευθούν το κύρος σου). Επειδή από κάτι τέτοιους προέρχονται εκείνοι, που εισδύουν με δολιότητα εις τα σπίτια και σύρουν με το μέρος των σαν αιχμαλώτους γυναικάρια, που έχουν σωρόν αμαρτίες επάνω των και άγονται και φέρονται από ποικίλας επιθυμίας.

Β Τιμ. 3,7 πάντοτε μανθάνοντα καὶ μηδέποτε εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν δυνάμενα.
7 Είναι αυταί, που πάντοτε ζητούν να μάθουν, δια λόγους περιεργείας και μόνον, αλλά δεν ημπορούν ποτέ να φθάσουν εις επίγνωσιν της αληθείας.

Β Τιμ. 3,8 ὃν τρόπον δὲ Ἰαννῆς καὶ Ἰαμβρῆς ἀντέστησαν Μωΰσεῖ, οὕτω καὶ οὗτοι ἀνθίστανται τῇ ἀληθείᾳ, ἄνθρωποι κατεφθαρμένοι τὸν νοῦν, ἀδόκιμοι περὶ τὴν πίστιν.
Οπως δε οι μάγοι του Φαραώ, ο Ιαννής και ο Ιαμβρής, αντεστάθησαν κατά του Μωϋσέως, έτσι και αυτοί ανθίστανται εναντίον της αληθείας· άνθρωποι που έχουν χαλασμένον και διεστραμμένον τον νουν, απρόκοπτοι και αποτυχημένοι εις την πίστιν.

Β Τιμ. 3,9 ἀλλ᾿ οὐ προκόψουσιν ἐπὶ πλεῖον· ἡ γὰρ ἄνοια αὐτῶν ἔκδηλος ἔσται πᾶσιν, ὡς καὶ ἡ ἐκείνων ἐγένετο.
 Αλλά δεν θα προκόψουν περισσότερον, διότι η αμυαλωσύνη και πνευματική των γυμνότης θα γίνη ολοφάνερη εις όλους, όπως έγινε φανερή και η μωροκενοδοξία και γυμνότης των μάγων εκείνων.

Τελευταίες προτροπές

Β Τιμ. 3,10 Σὺ δὲ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ, τῇ προθέσει, τῇ πίστει, τῇ μακροθυμίᾳ, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ὑπομονῇ,
 Συ όμως έχεις παρακολουθήσει την διδασκαλίαν, την συμπεριφοράν και αναστροφήν μου, τας αγνάς μου διαθέσεις, την φωτισμένην και ζωντανήν πίστιν μου, την μακροθυμίαν μου, την αγάπην και την υπομονήν μου.

Β Τιμ. 3,11 τοῖς διωγμοῖς, τοῖς παθήμασιν, οἷά μοι ἐγένοντο ἐν Ἀντιοχείᾳ, ἐν Ἰκονίῳ, ἐν Λύστροις, οἵους διωγμοὺς ὑπήνεγκα! καὶ ἐκ πάντων με ἐῤῥύσατο ὁ Κύριος.
 Εχεις παρακολουθήσει ακόμη εκ του πλησίον και είδες τους διωγμούς και τα παθήματα, που μου έγιναν εις την Αντιόχειαν, στο Ικόνιον, εις τα Λυστρα. Ποσον φοβερούς διωγμούς υπέφερα τότε! Και όμως από όλους με εγλύτωσεν ο Κυριος!

Β Τιμ. 3,12 καὶ πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται·
 Αλλά και όσοι θέλουν να ζουν με την ευσέβειαν, που διδάσκει και εμπνέει ο Ιησούς Χριστός, θα υποστούν διωγμούς.

Β Τιμ. 3,13 πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. Ανθρωποι δε κακοί και μοχθηροί, πλάνοι και απατεώνες θα προκόψουν στο χειρότερον πλανώντες τους άλλους, πλανώμενοι και οι ίδιοι.

Β Τιμ. 3,14 σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες,Συ όμως μένε σταθερός εις εκείνα, που έμαθες, και την αλήθειαν των οποίων την έχεις πλέον βεβαιωθή, έχων υπ' όψιν σου και από ποιόν διδάσκαλον εδιδάχθης αυτά.

Β Τιμ. 3,15 καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Και μη λησμονής, ότι από αυτήν ακόμη την πλέον απαλήν ηλικίαν σου γνωρίζεις τας Αγίας Γραφάς, αι οποίαι ημπορούν να σε κάμουν σοφόν και συνετόν εις τας αληθείας, που οδηγούν εις την σωτηρίαν, δια της πίστεως στον Ιησούν Χριστόν,

Β Τιμ. 3,16 πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ,
 Ολη η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστος, έχει γραφή με την έμπνευσιν του Αγίου Πνεύματος. Και επομένως είναι ωφέλιμη, δια να αποκαλύπτη και διδάσκη την αλήθειαν του Θεού, δια να φανερώνη και ελέγχη την πλάνην και την κακίαν, δια να διορθώνη και ανορθώνη τους παρεκτρεπομένους, δια να μορφώνη τους καλοπροαιρέτους εις κάθε αρετήν,

Β Τιμ. 3,17 ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἐξηρτισμένος.
ώστε να είναι έτσι ο άνθρωπος του Θεού τέλειος και ακέραιος, συγκροτημένος και ικανός δια κάθε καλόν έργον.

 

"πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι."

ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ, ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ, ΡΑΜΦΟΣ, ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ, ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ, ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ,ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ......

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ

Μητρ. Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος - Μια εκ βαθέων εξομολόγηση | Ad Hoc

 

Το διακύβευμα της ενότητας έρχεται συνεχώς αντιμέτωπο με τις δυσκολίες της κοινωνίας και της περίπλοκης, πλέον, μετανεωτερικής πραγματικότητας. Σημεία και γεγονότα των καιρών δείχνουν να συνταράσσουν το εκκλησιαστικό γίγνεσθαι και δημιουργούν διενέξεις στους κόλπους της Εκκλησίας. 

Το Σώμα της Εκκλησίας, ωστόσο, είναι ένας ζωντανός και δραστήριος οργανισμός. Ο κάθε επίσκοπος βλέπει μεν τα γεγονότα από διαφορετική γωνιά και με διαφορετικό πρίσμα, αλλά αυτό δεν προσκρούει, ούτε καταρρίπτει τη δομή και την ενότητα της Εκκλησίας, που παρ' όλες τις διαφορετικές απόψεις, αποτελεί τη Μία, Αγία και καθολική Εκκλησία.

 Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κκ. Ιγνάτιο

Μητρ. Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος - Μια εκ βαθέων εξομολόγηση | Ad Hoc (youtube.com)

ΡΑΣΟ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.

ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΤΗΡΙΟΥ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ.ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΙ ΛΕΕΙ. ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ. ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ ΚΟΡΩΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;

Μητροπολίτης Δημητριάδος: «Αφήστε τα ψέματα – Δεν πρέπει να παρασυρθείτε από το ρεύμα της εποχής»

Αιχμές άφησε σήμερα και ο Μητροπολίτης Δημητριάδος, Ιγνάτιος με αφορμή το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών

Στον Ιερό Ναό Αγίου Κοσμά του Αιτωλού Βόλου λειτούργησε σήμερα ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος και μεταξύ άλλων τόνισε: «Διαχρονικά η Εκκλησία διασώζει την αλήθεια του Χριστού, μέχρι και σήμερα, που πολλοί προσπαθούν να παραποιήσουν τον Λόγο Του. Θέλουν μια άλλη Εκκλησία, που να διευκολύνει τα σχέδια και τα πάθη τους. Όμως, ο Χριστός τους ονόμασε υποκριτές, γιατί ενώ ομιλούν για την αλήθεια, στην πραγματικότητα επιθυμούν να δικαιώσουν το δικό τους θέλημα και μόνο. Το ίδιο θα έλεγε και σήμερα ο Χριστός στους υποκριτές. Αφήστε τα ψέματα, αυτό που δήθεν θεωρείτε σύγχρονο και μοντέρνο.

Μία είναι η αλήθεια: του Χριστού, όπως εκφράζεται από την Εκκλησία Του. Αυτό πρέπει να κρατήσουμε ζωντανό στην εποχή μας, διότι, αν χαθεί η αλήθεια και παρασυρθούμε από το ρεύμα της εποχής, που λειτουργεί απάνθρωπα, τελικά, όσο κι αν θέλει να μας πείσει περί του αντιθέτου, τότε θα παγιδευτούμε και θα χάσουμε την αλήθεια περί της ζωής και του ανθρώπου. Αυτή την αλήθεια υπερασπιζόμαστε και αυτήν διαλαλούμε, για να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων».

Μητροπολίτης Δημητριάδος: «Αφήστε τα ψέματα – Δεν πρέπει να παρασυρθείτε από το ρεύμα της εποχής» – Pronews.gr

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΣΕ. 

ΣΤΟ ΒΟΛΟ ΤΑΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΜΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΦΡΕΣΚΟ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ. ΣΠΕΥΣΑΤΕ.

Επίκαιρη Συνέντευξη Σεβ.Δημητριάδος κ.Ιγνατίου στο ΠΡΩΤΟ Πρόγραμμα 24/01/20

Παρακολουθήστε την επίκαιρη συνέντευξη που παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, στην εκπομπή GPS, στο Πρώτο Πρόγραμμα του Ραδιοφώνου της ΕΡΤ, και στον δημοσιογράφο κ.Θάνο Σιαφάκα.

Ο Σεβασμιώτατος, απαντώντας στις ερωτήσεις που του τέθηκαν, αποτύπωσε με σαφήνεια τις θέσεις της Εκκλησίας και μετέφερε το κλίμα που επικράτησε κατά τη χθεσινή έκτακτη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Τέλος, αναφέρθηκε στις δράσεις που διαρκώς προβαίνει η Ιερά Μητρόπολις Δημητριάδος, προκειμένου να ενισχύει την ελληνική οικογένεια, όπως και η επικείμενη εκδήλωση που θα λάβει χώρα στο Πνευματικό Κέντρο της Μητροπόλεώς μας, την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2024, στις 5.30 το απόγευμα, με προσκεκλημένο ομιλητή τον Ιεροκήρυκα της Ι.Μ.Θεσσαλονίκης π.Μιχαήλ Σαντοριναίο, με θέμα: "Η Οικογένεια που ευλογεί ο Άγιος Θεός".

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=YQB-IVRTdx0

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «κάποιοι ετοιμάζονται να νομοθετήσουν κάτι που οι ίδιοι δεν θα ήθελαν ποτέ να συμβεί»

Στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας λειτούργησε, 2^η ημέρα των Χριστουγέννων, ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, παρουσία πλήθους πιστών.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος παρατήρησε ότι «η Εκκλησία μας αφιερώνει αυτή την ημέρα στην Παναγία, γιατί είναι ό,τι ακριβότερο και ωραιότερο, από πλευράς των ανθρώπων, ως δώρο στον Τριαδικό Θεό, για το μέγιστο γεγονός της Θείας Ενανθρωπήσεως. Και έκτοτε, έγινε η Μητέρα του Θεού και όλων μας. Όσοι, μάλιστα, αξιωθήκαμε να βιώσουμε την εμπειρία της μητρικής αγάπης, μέσα σε συγκροτημένη οικογένεια και νιώσαμε ότι είμαστε καρποί της αγάπης ενός άνδρα και μίας γυναίκας, γνωρίζουμε τί σημαίνει να ζει κανείς την αγάπη της μητέρας στη ζωή του. Και αν κάποιος, από τις συνθήκες της ζωής, στερήθηκε την μητρική αγκαλιά, νιώθει το έλλειμμα, που αναζητά να αναπληρώσει. Αυτή είναι η πανανθρώπινη εμπειρία, η αλήθεια των ανθρώπων πάνω στη γη. Από τότε, ο άνδρας και η γυναίκα γίνονται συνδημιουργοί του Θεού…».

Ο κ. Ιγνάτιος παρατήρησε, στην συνέχεια, ότι «στην εποχή μας συμβαίνουν παράξενα και τραγικά πράγματα, καθώς διακυβεύεται η μητρότητα και η μητρική αγάπη και φτάνουμε σε αδιανόητα σημεία. Συμβαίνει συχνά, να λαμβάνονται αποφάσεις σε ένα κλίμα στιγμιαίας «ορθότητας», που καταλήγουν σε τραγικά αποτελέσματα. Αναρωτιέμαι, πώς κάποιοι ετοιμάζονται να νομοθετήσουν κάτι που οι ίδιοι δεν θα ήθελαν ποτέ να συμβεί. Ποιος, αλήθεια, θα ήθελε να γεννηθεί από μία παρένθετη μητέρα, δηλ. από μία γυναίκα, που πληρώνεται για να γεννήσει ένα παιδί, που θα μεγαλώσουν είτε δύο μάνες, είτε δύο πατέρες. Αλήθεια, θέλει κανείς να του συμβεί κάτι τέτοιο; Είμαι βέβαιος πως όχι, κι ας μη το ομολογούν φανερά. Ας σκεφθούμε ένα παιδί, που κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσει ότι αυτή που του παρουσιάστηκε ως οικογένεια δεν είναι η οικογένειά του, αλλά κάποια άλλη γυναίκα το γέννησε και πληρώθηκε γι’ αυτό. Αναλογίζεται κανείς τα συναισθήματα ενός τέτοιου παιδιού; Ποιος θα πάρει την ευθύνη για τα δράματα που θα προκύψουν, αν νομοθετήσουμε γι’ αυτό που επ’ ουδενί θέλουμε να μας συμβεί; Εμείς οι εκκλησιαστικοί θέτουμε τα ερωτήματα. Ούτε νομοθετούμε, ούτε κυβερνούμε. Είμαστε, όμως, υποχρεωμένοι να πούμε αυτά που πολλοί θα ήθελαν να πουν και δεν λένε και αυτό είναι ακόμα πιο τραγικό. Πρέπει, όμως, κάποιοι να λένε την αλήθεια. Και σεις, ο λαός θα πρέπει να λέτε και να διεκδικείτε την αλήθεια, γιατί όλοι έχουμε ευθύνη. Ενώ θα έπρεπε ν’ ασχολούμαστε στην πατρίδα μας σήμερα με το τεράστιο ζήτημα της υπογεννητικότητας, με την ερημοποίηση της υπαίθρου, για το κλείσιμο σχολείων ελλείψει παιδιών, γίνεται κουβέντα για αλλότρια θέματα, ως μη όφειλε. Δεν πρέπει να υπάρξουν παιδιά, που δε θα νιώσουν το μητρικό χάδι, δεν θα γνωρίζουν ποια είναι η φυσική τους μητέρα. Η Εκκλησία μας είναι και θα παραμείνει η Μάνα όλων μας και θα υπερασπίζεται το δικαίωμα κάθε γυναίκας να είναι σωστή μάνα και το κάθε παιδί να έχει την αληθινή μητέρα στην ζωή του».

Αναστάσιος: Δημητριάδος Ιγνάτιος: «κάποιοι ετοιμάζονται να νομοθετήσουν κάτι που οι ίδιοι δεν θα ήθελαν ποτέ να συμβεί» (anastasiosk.blogspot.com)

ΣΙΓΟΥΡΕΥΤΉΚΑΜΕ ΠΛΈΟΝ ΌΤΙ ΣΤΉΝ ΔΙΟΊΚΗΣΗ ΤΉΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΑ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΟΥΤΕ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΞΙΟΠΡΈΠΕΙΑ, Η ΤΙΜΙΌΤΗΣ ΣΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ, ΤΩΡΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΓΑΠΗΤΕ ΕΠΙΣΚΟΠΕ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ, Η ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ. ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΤΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗ ΦΥΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΗΤΕΡΕΣ Ή ΠΑΤΕΡΕΣ; 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΜΗΤΡΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ; ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΕ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ; ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΝΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ; ΔΕΝ ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΠΙΘΥΜΙΑ; ΜΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΨΑΤΕ ΤΩΡΑ; Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ; ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ!!!

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΘΑ ΕΥΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ; ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΛΕΟΝ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ!!!

Πράσινες ἐνορίες λοιπόν, πράσινα μοναστήρια καί...πράσινα ἄλογα!

                                    

Κι ἂς εἶναι βεβαίως «πράσσειν ἄλογα» ἡ σωστὴ γραφὴ. Ἐδῶ ταιριάζει ἐξίσου καὶ ἡ λάθος. Ἡ παρεφθαρμένη.
Καὶ πὼς ἀλλιῶς νὰ σχολιάσεις δηλαδὴ τὴν πρόσφατη ἱερατικὴ σύναξη ποὺ συγκάλεσε ὁ μητροπολίτης Δημητριάδος μέσα στὸν κατεστραμμένο καὶ πολλαπλῶς δοκιμαζόμενο Βόλο καὶ στὴν ὁποία σύναξη τὸ βασικὸ θέμα ἦταν ἡ...οικολογία;

 

 Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας 

Ὅπως διαβάζουμε στὸ ρεπορτὰζ (ὁλόκληρο μπορεῖτε νὰ τὸ δεῖτε εδω), προηγήθηκε Ἁγιασμός, ἀκολούθησε ὁμιλία κάποιου ἀρχιμανδρίτη καὶ προϊσταμένου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Εὐαγγελίστριας Νέας Ἰωνίας σχετικὰ μὲ τὶς οἰκολογικὲς πρωτοβουλίες τῆς ἐνορίας του, τῆς γνωστῆς καὶ ὡς «Πράσινης Ἐνορίας», γιὰ νὰ ἀκολουθήσει στὴ συνέχεια καὶ νέα...πράσινη εἰσήγηση ἀπὸ ἡγουμένη τοπικοῦ μοναστηριοῦ (καί ἄντε ἄς μην σχολιάσουμε τώρα τί δουλειά εἶχε μία μοναχή σέ ἱερατική σύναξη), ἡ ὁποία «ἀναφέρθηκε ἐν συντομίᾳ στὴν ἱστορία τῆς Μονῆς, στὴν πρόοδό της, στὸν πολυεθνικὸ χαρακτῆρα της, ἀλλὰ καὶ στὴν συστηματικὴ ἐνασχόλησή της μὲ τὴν οἰκολογία καὶ τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος»!
Μέσα στὴν εἰσήγηση ποὺ εἶχε τίτλο «Ἐκκλησία καὶ οἰκολογικὸ πρόβλημα», ἡ ἐν λόγῳ εἶπε ἀπίστευτα πράγματα, ἀπολύτως ἐνδεικτικὰ τοῦ πλανεμένου κατήφορου στὸν ὁποῖο κουτρουβαλάμε.
Χαρακτηριστικὰ ἀναφέρω τὸ ὅτι «καθῆκον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Κλήρου ἰδιαίτερα, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν οἰκολογικὴ κρίση. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη καὶ ὑποχρέωση νὰ διδαχθεῖ καὶ νὰ κατανοήσει κάθε πιστός, τὸν σκοπὸ καὶ τὸ νόημα τῆς ὕπαρξής του... νὰ δεῖ στὴν ἐπιστήμη καὶ στὴν τεχνολογία τὴν «κατ' εἰκόνα» γνώση ποὺ τοῦ δόθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ νὰ καταλάβει πόση ἀξία καὶ ὑποχρέωση ἔχει ἡ ὀρθὴ χρήση της, μέσα ἀπὸ τὴν ἐσχατολογικὴ ἐλπίδα, ποὺ τοῦ καθορίζει ἡ πορεία πρὸς τὸ «καθ' ὁμοίωσιν»)! Ἐξῆρε φυσικὰ (ἀλίμονο) τὶς πρωτοβουλίες καὶ ἄοκνες προσπάθειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη γιὰ τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος καὶ μεταξὺ πολλῶν ἄλλων μίλησε βεβαίως καὶ γιὰ τὸ Μοναστήρι της, γιά τὸ ὁποῖο μᾶς εἶπε πώς «εἶναι γνωστὸ ὡς «Πράσινο Μοναστήρι», οἱ Μοναχὲς ὡς «Μοναχὲς τῆς γῆς», ὡς κέντρο διατήρησης παραδοσιακῶν σπόρων, ὡς μοναστήρι μὲ διατροφικὴ αὐτάρκεια, βιολογικὲς καλλιέργειες, βιολογικὴ κτηνοτροφία καὶ τυροκόμιση, ὡς Μοναστήρι πρακτικῆς οἰκολογικῆς συνείδησης, γιὰ φοιτητές, ποὺ θέλουν νὰ ἐκπαιδευτοῦν σὲ θέματα προστασίας τοῦ περιβάλλοντος»!
Αὐτὰ βρῆκε νὰ ἀνακοινώσει καὶ νὰ ζητήσει ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῆς μητρόπολής του, ἐγκαινιάζοντας - λέει - τὸ νέο ἱεραποστολικὸ ἔτος, ἕνας ἀρχιερέας ποὺ δὲν ἔχει ἀφήσει οὔτε ἴχνος πλάνης μέσα στὸ ὁποῖο νὰ μὴν βουτηχτεῖ (ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὶς ἀγκαλιὲς μὲ τὴ σχισματικὴ Οὐκρανικὴ ψευτοεκκλησία, μέχρι τὴν πανδημικὴ ἀπάτη, τὸ ἐμβολιαστικὸ ὄνειδος καὶ κάθε ἄλλη νεοταξικὴ ἐπιταγὴ) καὶ ποὺ ἡ ἀποτρόπαιη ψευτοθεολογικὴ Ἀκαδημία τῆς πόλης του εἶναι τὸ κύριο ἄντρο τῆς μεταπατερικῆς καὶ ψευτονεωτερικὴς δυσωδίας.

Ἄνθρωποι ποὺ στὸ ὄνομα τῆς πλέον ἀφόρητης καὶ κενῆς ἀγαπολογίας, ἔχουν πετάξει στὰ σκουπίδια δόγματα, ἱεροὺς κανόνες καὶ κάθε ἴχνος ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, σπρώχνοντας μὲ ταχύτητα τοὺς πιστοὺς στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Παναίρεσης καὶ τῆς ἀντίχριστης Πανθρησκείας, Καὶ ποὺ συνεχίζουν, λατρεύοντες «τὴν κτίσιν παρὰ τὸν Κτίσαντα», νὰ ἀσχολοῦνται μὲ ὅλα τα νεοεποχίτικα ἀνθυποσκύβαλα, τὴν ὥρα ποὺ ἀποκλειστικὰ «ἑνὸς ἔστι χρεία»: νὰ κηρύξουν μετάνοια πρὸς κάθε κατεύθυνση, ξεκινῶντας πρῶτα-πρῶτα ἀπὸ τοὺς τραγικοὺς ἑαυτούς τους, ὡς προεξάρχοντες στὴν πτώση καὶ τὴν ἀποστασία.

Τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ οἱ δίσεχτοι καιροὶ ἀπαιτοῦν κλάμα, πνευματικὸ ἀγῶνα καὶ λιωμένα γόνατα, ἀντὶ γιὰ τὰ ἀπόνερα τῆς δαιμονικῆς woke ἀτζέντας.

Κι ἀφοῦ μιλᾶμε καὶ γιά...ιεραποστολικό ἔτος, αὐτὸ ὀφείλει νὰ εἶναι τὸ ἀποκλειστικὸ περιεχόμενο τῆς σύγχρονης ἱεραποστολῆς: τό πῶς θὰ ἐπανευαγγελιστεὶ ὁ μπερδεμένος καὶ ἀκατήχητος λαός μας - μὲ τὸ πραγματικὸ ὅμως Εὐαγγέλιο, ποὺ τὸ πέταξαν κάποιοι ἐδῶ καὶ δεκαετίες στὴ χωματερὴ γιὰ νὰ διδάξουν τὸ ψευτοευαγγέλιο τῆς οἰκουμενιστικῆς πλάνης καὶ διαστροφῆς. Ὅλα τὰ λοιπὰ εἶναι ἀστεῖες ὑπεκφυγὲς καὶ σαχλεπίσαχλες πομφόλυγες.

Φαίνεται ὅμως τελικὰ ὅτι μυαλὸ δὲν βάζουνε ἐκεῖ κάτω στὴ Μαγνησία.

Οὔτε οἱ πυρκαγιές, οὔτε οἱ πλημμύρες, οὔτε ἡ τραγικὴ πρωτιά τους στὶς ξαφνικίτιδες ἀρκοῦν προφανῶς γιὰ νὰ τοὺς φέρουν εἰς ἑαυτόν.

 Ἂς ἀναμένουν λοιπὸν καὶ ἀκόμη μεγαλύτερα δεινά. 

Καὶ δὲν μιλᾶμε φυσικὰ μόνο γιὰ τὸν ἐπί κεφαλῆς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους, καθὼς γιὰ μία ἀκόμη φορὰ δὲν εἴδαμε κανένα ἱερέα νὰ διαμαρτύρεται καὶ νὰ ἀντιδρᾶ.

Ὅπως δὲν ἀντιδρᾶ βεβαίως σχεδὸν κανεὶς καὶ πουθενὰ ἀλλοῦ, ἀπέναντι στὰ ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα ποὺ κενοτομοῦν (μὲ ἔψιλον) ἀνὰ τὸ πανελλήνιον οἱ λυκοποιμένες τῶν ἐσχάτων χρόνων. Καὶ νά μὴν πεῖ κανεὶς πιὰ γιὰ τοὺς κινδύνους ποὺ ἐγκυμονεῖ ἀκόμη καὶ τὸ νὰ ἀντιμιλήσει ἕνας παπᾶς στὸν ἐπίσκοπό του: τοὺς ξέρουμε καλὰ τοὺς κινδύνους, ὅπως γνωρίζουμε πολύ καλά καὶ ὅλες τὶς ἄλλες διαστάσεις τῆς σύγχρονης ἀσφυκτικῆς χουντοδεσποτοκρατίας. Ἐδῶ ὅμως πλέον βρισκόμαστε στὸ μὴ παρέκει. Καὶ τὸ χρέος τῶν λειτουργῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι πρωτίστως ἀπέναντι σὲ Ἐκεῖνον καὶ ὄχι στὸν κάθε κακόδοξο ἐπίσκοπο.
Καὶ βέβαια ἂς μὴν ξεχνοῦν ἅπαντες οἱ κληρικοί μας ὅτι σύντομα ἔρχονται καὶ πολὺ χειρότερα.

Ὁ στόχος ὅλων αὐτῶν τῶν ἀντίχριστων εἶναι τὸ κοινὸν Ποτήριον καὶ ἡ ἐπίσημη ὑποταγὴ μας στὴν Παναίρεση.

Ὅποιος συνεπῶς φρονεῖ τὰ τοῦ Χριστοῦ (καὶ ὄχι τοῦ Ἀντιχρίστου), ἂς ἀρχίσει νὰ προετοιμάζεται ὄχι γιὰ ἁπλὲς ἀνυπακοές, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀναπόφευκτη πλήρη ρήξη. Μὲ ὅ,τι καὶ ἂν συνεπάγεται προφανῶς αὐτό.
Τὸ σίγουρο πάντως εἶναι ὅτι δὲν εἴμαστε πλέον αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἁπλῶς λίγο πρὶν τὸν βρωμερὸ βοῦρκο, γιὰ νὰ συνεχίσουμε νὰ λέμε μισόλογα καὶ νὰ ἀναζητοῦμε προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις.
Εἴμαστε ἀντιθέτως πολὺ βαθιὰ μέσα στὸν βοῦρκο καὶ γιὰ τὴν ἀκρίβεια λίγο πρὶν τὸν πάτο του. Ὅλα εἶναι πιὰ ἀπολύτως ξεκάθαρα καὶ ὀφθαλμοφανῆ. Οὔτε γιὰ δικαιολογίες ὑφίστανται περιθώρια, οὔτε γιὰ λοιπά...πράσινα ἄλογα. Καὶ ἄλλοθι δὲν ὑπάρχει πλέον γιὰ κανένα...

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Πράσινες ἐνορίες λοιπόν, πράσινα μοναστήρια καί...πράσινα ἄλογα! (trelogiannis.blogspot.com)

Αφελής, Δόλιος ή απλά εγκληματικά Βλάκας;;

Ὁ Βόλος καίγεται, ἐκκενώνεται λόγῳ πυρκαϊῶν καὶ καπάκι πλημμυρίζει καὶ ἰσοπεδώνεται, δυὸ φορὲς μέσα σὲ δέκα ἡμέρες ἀπὸ πρωτοφανεῖς βροχοπτώσεις, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ συμβαίνουν μιὰ φορὰ κάθε 16.000 χρόνια ὅπως εἶπαν οἱ ὑπουργοί.

Κάπου ἐκεῖ εἶναι καὶ τὸ μοναστήρι ὅπου χειροτονήθηκε φορῶντας μάσκα, ὁ σύζυγος τῆς βουλευτοῦ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, Ἀθηνᾶς Λινοῦ.

Μαθαίνουμε πὼς κινδυνεύει μὲ κατάρρευση μετὰ τὶς θεομηνίες καθὼς γλυστράει πάνω στὴν πλαγιὰ ποὺ ὑποχωρεῖ.

Οι εὐλογίες ποὺ φέρνει στὴν περιοχή ἡ οὐκροναζὶ Θεολογικὴ Ἀκαδημία καὶ ὁ εἰκονιζόμενος ἐμπνευστής της, δὲν ἔχουν τέλος..
Ο ΑΦΡΩΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΙ ΕΛΕΓΕ;

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Βόθρος βαθὺς τὸ στόμα 3bp@ίων παρανόμων (trelogiannis.blogspot.com)