Εκ κοιλίας μητρός ηγιασμένος. Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ, Απο τον Συναξαριστή

Ο όσιος και θεοφόρος Σέργιος γεννήθηκε το 1314 στην πόλη Ροστώβ από ευσεβείς γονείς, τον Κύριλλο και την Μαρία. Ο Θεός τον ξεχώρισε από βρέφος για την υπηρεσία του. Λίγες ημέρες πριν από την γέννησή του, μια Κυριακή, η μητέρα του βρισκόταν σ’ ένα ναό και παρακολουθούσε τη θεία Λειτουργία. Ξαφνικά, καθώς θ’ άρχιζε η ανάγνωση του Ευαγγελίου, το βρέφος φώναξε μέσα από τα μητρικά σπλάγχνα! Η φωνή του ακούσθηκε από πολλούς. Την ώρα του Χερουβικού το βρέφος φώναξε πάλι. Και όταν ο ιερέας έφθασε στην εκφώνηση «πρόσχωμεν τα Άγια τοις αγίοις», το βρέφος φώναξε για τρίτη φορά. Όλοι τότε κατάλαβαν, ότι θα γεννιόταν ένας μεγάλος άγιος, ένας «λύχνος του κόσμου» και υπηρέτης της Αγ. Τριάδος.

Το βρέφος σκίρτησε στα μητρικά σπλάγχνα ενώπιον του Κυρίου, όπως ο Τίμιος Πρόδρομος σκίρτησε από χαρά ενώπιον της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Όταν γεννήθηκε, του έδωσαν το όνομα Βαρθολομαίος. Από τις πρώτες ημέρες του φάνηκε αυστηρός νηστευτής, Δεν θήλαζε το μητρικό γάλα τις Τετάρτες και τις Παρασκευές, ούτε τις ημέρες που η μητέρα του έτρωγε κρέας. Μόλις το πρόσεξε αυτό η μητέρα, σταμάτησε τελείως το κρέας.

Σε ηλικία επτά ετών ο Βαρθολομαίος πήγε στο σχολείο. Μαζί του πήγαιναν και οι δύο αδελφοί του, ο μεγαλύτερος Στέφανος και ο μικρότερος Πέτρος. Τι συνέβαινε όμως; Ενώ αυτοί προόδευαν στα μαθήματα, ο Βαρθολομαίος καθυστερούσε και δυσκολευόταν πολύ, παρ’ όλο που ο δάσκαλος φρόντιζε ιδιαίτερα γι’ αυτόν και κατέβαλλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να τον βοηθήσει. Η καθυστέρηση αυτή οφειλόταν στη θεία πρόνοια που απέβλεπε να λάβει το παιδί τη γνώση και τη σοφία σαν θείο χάρισμα και όχι σαν αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας.

Ο μικρός Βαρθολομαίος στεναχωριόταν συχνά και προσευχόταν με δάκρυα για να του δώσει ο Θεός τη δυνατότητα της μαθήσεως. Και ο Κύριος δέχτηκε την προσευχή που έβγαινε από τα βάθη της παιδικής ψυχής. Κάποια ημέρα ο πατέρας έστειλε τον Βαρθολομαίο στο δάσος, για να φέρει τα άλογα. Συνηθισμένος στην υπακοή, ξεκίνησε αμέσως. Η εργασία αυτή του ήταν πολύ ευχάριστη, γιατί συνδυαζόταν με τη μόνωση και τη σιωπή. Στο δρόμο του συνάντησε κάποιο μοναχό ή μάλλον κάποιον άγγελο με μορφή μοναχού. Στεκόταν ακίνητος μέσα στο δάσος και προσευχόταν. Ο μικρός Βαρθολομαίος τον πλησίασε, του έβαλε μετάνοια και περίμενε να τελειώσει την προσευχή του. Εκείνος μόλις τέλειωσε, τον ευλόγησε, τον ασπάσθηκε και τον ρώτησε τι θέλει.

– Με στέλνουν, πάτερ, στο σχολείο να μάθω γράμματα, απάντησε ο Βαρθολομαίος. Όμως δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω τα λόγια του δασκάλου μου. Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό και δεν ξέρω, τι να κάνω. Προσευχηθείτε στον Κύριο για μένα.

Ο μοναχός προσευχήθηκε, ευλόγησε πάλι το παιδί και του είπε:

– Από τώρα ο Θεός θα σου δώσει φωτισμό να τα μαθαίνεις όλα, έτσι που να διδάσκεις και τους άλλους.

Του έδωσε κατόπιν ένα μικρό κομμάτι πρόσφορο λέγοντας:

– Φάγε αυτό το κομμάτι. Σου δίνεται σαν απόδειξη της χάριτος και του φωτισμού του Θεού. Είναι μικρό, αλλά τρώγοντάς το θα νοιώσεις μεγάλη γλυκύτητα.

Ο μοναχός φάνηκε σαν να ήθελε να φύγει. Ο νεαρός όμως Βαρθολομαίος, γεμάτος ευγνωμοσύνη, άρχισε να τον παρακαλεί θερμά να επισκεφτεί το σπίτι του και να ευλογήσει τους γονείς του. Δέχτηκε και πήγαν στο σπίτι. Οι γονείς του Βαρθολομαίου, που έδειχναν πάντα ιδιαίτερο σεβασμό προς τους μοναχούς, προϋπάντησαν με χαρά τον επισκέπτη τους. Του πρόσφεραν τροφή, αλλά εκείνος θέλησε να προηγηθεί η πνευματική τροφή. Όταν άρχισε η προσευχή, πρότεινε στον Βαρθολομαίο να διαβάσει τους ψαλμούς. Εκείνος όμως του είπε:

– Δεν ξέρω, πάτερ, να διαβάζω.

– Από τώρα θα σου δοθεί η γνώση, απάντησε ο μοναχός.

Αμέσως ο Βαρθολομαίος άρχισε να διαβάζει σωστά τους ψαλμούς, πράγμα το οποίο κατέπληξε τους γονείς. Αποχαιρετώντας τους ο επισκέπτης τους προφήτευσε:

– Ο γιός σας θα δοξαστεί ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων. Θα γίνει εκλεκτό δοχείο του Αγίου Πνεύματος και υπηρέτης της Αγίας Τριάδος.

Όπως η εύφορη γη δέχεται τη βροχή και πλούσια καρποφορεί, έτσι και η ψυχή του Βαρθολομαίου δεχόταν το περιεχόμενο των βιβλίων που διάβαζε. «Ο Θεός διήνοιξεν αυτου τον νουν του συνιέναι τας γραφάς» (Λουκ. 24:45). Μεγάλωνε χρόνο με χρόνο και συγχρόνως πλούτιζε σε γνώσεις και αρετή.

Από πολύ νωρίς ένοιωσε αγάπη για την προσευχή και από τα παιδικά του χρόνια γεύθηκε την γλυκύτητά της. Γι’ αυτό εκκλησιαζόταν με ζήλο και δεν παρέλειπε καμιά ακολουθία. Απέφευγε συστηματικά τα παιδικά παιχνίδια. Δεν ταίριαζαν στον χαρακτήρα του οι χαρές και τα γέλια των συνομηλίκων του. Διαρκώς θυμόταν, ότι αρχή σοφίας φόβος Κυρίου (Ψαλμ. 110:10) και προσπαθούσε πάντοτε να γνωρίσει αυτή τη σοφία. Με ιδιαίτερη επιμέλεια μελετούσε τα πνευματικά κείμενα.

Γνωρίζοντας ότι με την εγκράτεια ευκολότερα νικιώνται τα πάθη, επέβαλε στον εαυτό του αυστηρή νηστεία. Δάμαζε την σάρκα προκειμένου να σώσει την ψυχή.

Εάν συναντούσε κάποιο φτωχό, με πολλή χαρά τον εξυπηρετούσε δίνοντάς του ακόμη και τα ρούχα του. Ζούσε σαν μοναχός, ενώ ήταν στον κόσμο και όλοι θαύμαζαν την εγκράτεια και την ευσέβειά του. Η μητέρα του ανησυχώντας για την υγεία του προσπαθούσε να τον πείσει να εγκαταλείψει την τόσο αυστηρή μορφή της ζωής. Εκείνος όμως ταπεινά της έλεγε:

– Μη με αποτρέπεις από την εγκράτεια που είναι τόσο γλυκιά και ωφέλιμη για την ψυχή μου.

Από το βιβλίο: Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ. Έκδοση έκτη. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2006, σελ. 13.

https://www.koinoniaorthodoxias.org/agiologio-eortologio/ek-koilias-mitros-igiasmenos/

Πατερικός: Εκ κοιλίας μητρός ηγιασμένος. Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ, Απο τον Συναξαριστή

Τό πάθημα τοῦ χωρικοῦ. Ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ

Πηγή : Αναβάσεις

Ὁ ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ (1314-1392) ντυνόταν πάντοτε φτωχικά. Γι’ αὐτό δέν τόν ἀναγνώριζαν οἱ ἐπισκέπτες. Κάποιος χωρικός ἀπό ἕνα μακρινό χωριό ἄκουγε πολλά γιά τόν ὅσιο. Ἐπιθύμησε λοιπόν νά τόν δεῖ. Ἦρθε στή μονή καί ἄρχισε νά ρωτᾶ, ποῦ θά τόν συναντοῦσε. Τοῦ εἶπαν ὅτι βρισκόταν στόν κῆπο. Πῆγε στόν κῆπο καί εἶδε ἕναν ἁπλό μοναχό, ντυμένο μ’ ἕνα ροῦχο γεμάτο μπαλώματα, νά σκάβει τή γῆ. Ὁ χωρικός σκέφτηκε ὅτι τοῦ εἶπαν ψέμματα. Περίμενε νά δεῖ ἕνα λαμπροφορεμένο ἡγούμενο μέσα σέ δόξα καί τιμή. Γύρισε λοιπόν στό μοναστήρι καί ἄρχισε νά παρακαλεῖ:

- Πέστε μου, ποῦ εἶναι ὁ γέροντας; Ἦρθα ἀπό πολύ μακριά καί θέλω νά τόν δῶ καί νά πάρω τήν εὐχή του.
Οἱ ἀδελφοί τοῦ ἀπάντησαν:
- Αὐτός πού εἶδες στόν κῆπο εἶναι ὁ ὅσιος πατέρας μας.
Ὁ χωρικός ἔμεινε ἀπαρηγόρητος. Στενοχωρήθηκε τόσο, πού ὅταν ὁ ὅσιος γύρισε ἀπό τόν κῆπο καί μπῆκε στό μοναστήρι, ἔστρεψε ἀλλοῦ τό πρόσωπό του, γιά νά μήν κοιτάξει. «Τόσους κόπους ἔκανα καί ἦρθα ἐδῶ» συλλογιζόταν, «γιά νά δῶ ἕναν ἔνδοξο προφήτη καί τώρα βλέπω ἕνα φτωχό καί κακοντυμένο μοναχό…». Ὁ φωτισμένος ὅσιος διάβασε τούς λογισμούς τοῦ χωρικοῦ καί ὁλόψυχα εὐχαρίστησε τόν Κύριο, γιατί ὅσο ὁ φιλόδοξος χαίρεται στίς τιμές καί στούς ἐπαίνους τόσο ὁ ταπεινός χαίρεται στίς θλίψεις καί στούς ἐξευτελισμούς. Ἐπειδή ὅμως συμπάθησε τόν ἁπλοϊκό χωρικό, τόν κάλεσε κοντά του, τοῦ πρόσφερε φαγητό καί τοῦ εἶπε χαρούμενα:

- Μή λυπᾶσαι, ἀδελφέ. Σέ λίγο θ’ ἀντικρύσεις αὐτόν πού τόσο πολύ ἐπιθυμεῖς νά δεῖς.
Μόλις ὁ μακάριος εἶπε τά λόγια αὐτά, ἦρθε ἀγγελιαφόρος καί ἀνήγγειλε τήν ἄφιξη τοῦ πρίγκιπα τῆς χώρας. Ὁ ὅσιος σηκώθηκε καί βγῆκε νά ὑποδεχτεῖ τόν ἐπίσημο ἐπισκέπτη, πού ἦρθε μέ μία μεγάλη συνοδεία ἀξιωματούχων. Ὁ ἡγεμόνας, βλέποντας τόν ἡγούμενο ἔβαλε ἀπό μακριά ἐδαφιαία μετάνοια. Ζητώντας ταπεινά τήν εὐλογία του. Ὁ ὅσιος τόν εὐλόγησε καί μέ τιμή τόν ὁδήγησε στό ἐσωτερικό τῆς μονῆς. Κάθησαν ὁ ἕνας δίπλα στόν ἄλλο καί ἄρχισαν νά συζητοῦν, ἐνῶ ὅλοι οἱ συνοδοί ἔμειναν ὄρθιοι!
Ὁ χωρικός δέν μποροῦσε νά πιστέψει στά μάτια του. Αὐτός πού μέ τόσο σεβασμό προσκύνησε ὁ πρίγκιπας ἦταν ὁ μοναχός τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος περιφρόνησε καί δέν ἤθελε ν’ ἀντικρύσει; Δειλά ρώτησε κάποιον:
- Ἀδελφέ, ποιός εἶναι αὐτός πού κάθεται πλάϊ στόν πρίγκιπα;
- Δέν τόν γνωρίζεις; Εἶναι ὁ ἡγούμενος Σέργιος.
- Πραγματικά τυφλώθηκα καί δέν ἀναγνώρισα τόν γέροντα! Κακολογοῦσε τόν ἑαυτό του ὁ χωρικός.
Πλησίασε ἀργότερα γεμάτος ντροπή τόν ὅσιο καί προσκυνώντας τόν, ζήτησε συγγνώμη γιά τήν προηγούμενη στάση του. Ἐκεῖνος τόν ἐνθάρρυνε:
- Μή λυπᾶσαι! Νά χαίρεσαι γιατί εἶσαι ὁ μόνος πού σκέφτηκες σωστά γιά μένα. Οἱ ἄλλοι πλανῶνται νομίζοντας ὅτι εἶμαι κανένα σπουδαῖο πρόσωπο.
Ὁ ὅσιος εὐχαριστήθηκε περισσότερο γιά τήν περιφρόνηση τοῦ χωρικοῦ παρά γιά τίς τιμές τοῦ ἄρχοντα. Ὁ χωρικός πάλι, τόσο ἐντυπωσιάστηκε ἀπό τό ταπεινό φρόνημα τοῦ ὁσίου, πού λίγο ἀργότερα ἦρθε ξανά στό μοναστήρι καί ἔγινε μοναχός.

Tέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!

ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ»
ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ
«Ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

hristospanagia3.blogspot.com