Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Δεν μπορούμε να σωθούμε χωρίς την εργασία των εντολών (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

Ποιος είναι πιο ανόητος από εκείνον που παρακούει τον Θεό και δεν φροντίζει να αποκτήσει την υιοθεσία του; Διότι εκείνος που πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, φαντάζεται για τον Θεό κάποια μεγάλα πράγματα. Γνωρίζει δηλαδή ότι αυτός είναι ο μόνος Δεσπότης και Κτίστης και Κύριος των απάντων, και ότι είναι αθάνατος, αιώνιος, ακατανόητος, απερίγραπτος, άφθαρτος, και ότι δεν θα υπάρχει τέλος της βασιλείας του.
Εκείνος λοιπόν που γνωρίζει ότι ο Θεός είναι τέτοιος, πώς δεν θα τον ποθήσει; Πώς δεν θα φροντίσει να παραδώσει στο θάνατο για χάρη της αγάπης του και την ίδια του τη ζωή, για να αξιωθεί, ας μην πω να γίνει υιός του και κληρονόμος, αλλά έστω ένας από τους γνήσιους δούλους του, που στέκονται κοντά του;
Αν όμως καθένας, που αγωνίζεται και φυλάγει απαρασάλευτα όλες τις εντολές του Θεού, γίνεται, με το να γεννηθεί από τον ουρανό (Ιω. 3:3), και τέκνο του Θεού και υιός του Θεού, και αναγνωρίζεται αληθινά από όλους πιστός και Χριστιανός, εμείς απεναντίας καταφρονούμε τις εντολές του Θεού και παραβαίνουμε τους νόμους του, που για την παράβασή τους θα μας δικάσει εκείνος, όταν θα έρθει πάλι με δόξα και με φοβερή δύναμη, και δείχνουμε τους εαυτούς μας με τα ίδια μας τα έργα ως προς την πίστη βέβαια άπιστους, ως προς την απιστία όμως πιστούς μόνο με τα λόγια.
Διότι η πίστη μόνη της χωρίς τα έργα, μην πλανάσθε, δεν θα μας ωφελήσει διόλου· διότι αυτή η πίστη είναι νεκρή, και οι νεκροί δεν γίνονται συμμέτοχοι στη ζωή, αν δεν την επιζητήσουν προηγουμένως με την εργασία των εντολών.
Διότι μ’ αυτή την εργασία αναβλαστάνει μέσα μας, σαν ένας άφθονος καρπός, η αγάπη, η ευσπλαχνία, η συμπόνια προς τον συνάνθρωπό μας, η πραότητα, η ταπείνωση, η υπομονή στους πειρασμούς, η αγνότητα, η καθαρότητα της καρδιάς, με την οποία γινόμαστε άξιοι να δούμε τον Θεό (Ματθ. 5:8), αλλά και μέσα στην οποία πραγματοποιείται η παρουσία και η έλλαμψη του Αγίου Πνεύματος· η οποία και μας γεννά από τον ουρανό και μας κάνει υιούς του Θεού και μας ντύνει με τον Χριστό· και ανάβει το λυχνάρι μας (Ματθ. 25:8) και μας αναδεικνύει τέκνα του φωτός και ελευθερώνει τις ψυχές μας από το σκότος και μας κάνει απ’ αυτή ακόμη τη ζωή συνειδητά κοινωνούς της αιώνιας ζωής.
Ας μη στηρίζουμε λοιπόν την ελπίδα μας μόνο σε κάποιες άλλες εργασίες και αρετές, στις νηστείες δηλαδή ή στις αγρυπνίες ή στον ύπνο καταγής και στις διάφορες άλλες κακοπάθειες, και ας μην καταφρονήσουμε την ίδια την εργασία των εντολών του Κυρίου, διότι τάχα μπορούμε να σωθούμε μ’ εκείνες τις εργασίες και αρετές, χωρίς την εργασία των εντολών. Διότι αυτό είναι αδύνατο, αδύνατο!
Και ας σε πείσουν οι πέντε μωρές παρθένες (Ματθ. 25:1-12), και εκείνοι που έκαναν πολλά σημεία και θαύματα στο όνομα του Χριστού, που, επειδή δεν είχαν μέσα τους την αγάπη και τη χάρη του παναγίου Πνεύματος, άκουσαν από τον Κύριο: «Φύγετε μακριά από μένα εσείς, οι εργάτες της ανομίας. Διότι δεν σας γνωρίζω από πού είστε».
Και όχι μόνο αυτοί, αλλά μαζί μ’ αυτούς και πολλοί άλλοι, που βαπτίσθηκαν βέβαια από τους αγίους αποστόλους και από τους μετέπειτα αγίους, αλλά δεν αξιώθηκαν να λάβουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, εξαιτίας της υπερβολικής τους κακίας, ούτε έδειξαν ζωή άξια της κλήσης στην οποία τους κάλεσε ο Κύριος, ούτε έγιναν τέκνα του Θεού, αλλά παρέμειναν «σάρκα και αίμα», επειδή δεν πίστεψαν ότι υπάρχει ποτέ Πνεύμα, ούτε ζήτησαν, ούτε έλπισαν να το λάβουν. Γι’ αυτό οι άνθρωποι αυτοί δεν θα μπορέσουν να κυριαρχήσουν ποτέ ούτε στις σαρκικές επιθυμίες, ούτε στα ψυχικά πάθη· ούτε θα μπορέσουν να δείξουν κάποια υπεροχή στις αρετές, διότι ο Κύριος λέει: «Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (Ιω. 15:5).
Αλλά παρακαλώ, πατέρες και αδελφοί, ας φροντίσουμε εμείς, με όση δύναμη έχουμε, να αξιωθούμε να γίνουμε από εδώ ακόμη συμμέτοχοι στη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, για να επιτύχουμε και τα παρόντα και τα μέλλοντα αγαθά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.
(Από το βιβλίο: Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Έργα, Λόγος όγδοος (απόσπασμα), σελ. 140. Μετάφραση Κωνσταντίνου Γ. Φραντζολά. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2017)
(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

«Ἄκουσε Πάτερ! Ἐν ἡμέρα Κρίσεως, νὰ ξέρεις, ὅτι θὰ κριθοῦμε ὄχι μόνον γιὰ τὸ τί κάναμε σὰν μοναχοὶ γιὰ τὸ μοναχικὸ σχῆμα, ἀλλὰ τί κάναμε καὶ σὰν Ἕλληνες γιὰ τὴν Ἑλλάδα!»

Ψήφος εμπιστοσύνης από 145 συν 6 βουλευτές


Ψήφος εμπιστοσύνης από 145 συν 6 βουλευτές

Του Αλέξανδρου Διαμάντη

Με τους 145 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και τους έξι «πρόθυμους» ο Αλέξης Τσίπρας πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και ετοιμάζεται για τον δεύτερο γύρο, της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Η Κατερίνα Παπακώστα, ο Κώστας Ζουράρις, η Έλενα Κουντουρά, ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος, ο Β. Κόκκαλης αλλά και ο Σπύρος Δανέλλης έδωσαν το φιλί της ζωής στον Αλέξη Τσίπρα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μια κυβέρνησης «κουρελού» η οποία προφανώς έχει ημερομηνία λήξης.
Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί ότι οι δύο υπουργοί προερχόμενοι από τους Ανεξάρτητους Έλληνες απουσίαζαν στη Κίνα, οπότε ψήφισαν με επιστολική ψήφο. Με άλλα λόγια, απέδρασαν από μια ιδιαίτερα σημαντική ψηφοφορία ενώ ούτε καν μπήκαν στον κόπο να αιτιολογήσουν τη θετική τους ψήφο. Από την άλλη πάλι μόνο ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος αλλά και ο Σπ. Δανέλλης είχαν το κουράγιο να δικαιολογήσουν την απόφασή τους.
Σε κάθε περίπτωση, πλέον η Βουλή στρέφει το βλέμμα της στην κατάθεση της Συμφωνίας των Πρεσπών αλλά και στη νέα σύνθεση των κοινοβουλευτικών Επιτροπών. Πλέον τα σενάρια για το πότε θα κατατεθεί δίνουν και παίρνουν, ωστόσο ως φαίνεται η Ολομέλεια θα την εγκρίνει (αν προφανώς δεν υπάρξει κάποι μπλόκο) την ερχόμενη εβδομάδα.
Για την ιστορία σε σύνολο 299 βουλευτών (έλειπε λόγω ασθένειας ο Γ. Κασαπίδης) η κυβέρνηση συγκέντρωσε 151 θετικές ψήφους, ενώ 148 ήταν οι αρνητικοί ψήφοι.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Η ληστεία και η προδοσία της Ελλάδος

Βιώνουμε μία πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά ληστεία των Ελλήνων, μεταξύ άλλων από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους, καθώς επίσης μία ηττοπαθή συνθηκολόγηση της χώρας μας – από δεκάδες Εφιάλτες που έχουν μαζευτεί σε μία Βουλή, η οποία έχει ποδοπατήσει επανειλημμένα το Σύνταγμα μας με τα μνημόνια και σήμερα με ένα εθνικό έγκλημα που ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη
Επικαιρότητα
Στην Ελλάδα επικρατεί το απόλυτο οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό χάος – ενώ πραγματοποιείται ύπουλα ένα «πλιάτσικο» άνευ προηγουμένου. Δυστυχώς εν αγνοία των περισσοτέρων που συνεχίζουν να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα – επειδή δεν θέλουν να τεθούν προ των ευθυνών τους.
Ειδικότερα, από τη μία πλευρά ευρίσκεται σε εξέλιξη η «εν ψυχρώ ληστεία» των φτωχών κυρίως Ελλήνων Πολιτών – ένα πάρτι κυριολεκτικά εις υγεία των κορόιδων, μέσω των βουνών των κόκκινων χρεών μαζί με τις υπέρογκες επιβαρύνσεις τους, τα οποία έχουν συσσωρευτεί από την εγκληματική πολιτική των μνημονίων.
Κόκκινα χρέη της τάξης των 100 δις € απέναντι στις τράπεζες, σχεδόν 180 δις € στο δημόσιο μαζί με τα πρόστιμα, 35 δις € στους κρατικούς οργανισμούς κοκ. Πάνω από 300 δις € λοιπόν, τα οποία έχουν αναλάβει κάθε είδους ελληνικές εισπρακτικές εταιρείες, συχνά σε συνεργασία με ξένα «κοράκια» – οι οποίες δεν ντρέπονται να πλουτίζουν εις βάρος των εξαθλιωμένων συνανθρώπων τους, εξοργίζοντας όποιον διαθέτει ακόμη έστω και ελάχιστα ψήγματα συνείδησης.
Στο παράδειγμα των ληξιπρόθεσμων της ΔΕΗ που έχει αναλάβει να εισπράξει ο εξάδελφος του υπουργού οικονομικών μας (!), μόνο το bonus που θα κερδίσει εάν καταφέρει να πάρει από τους πελάτες της 550 εκ. €, ήταν στην αρχική σύμβαση 12 εκ. € – υποθέτουμε επί πλέον της κανονικής αμοιβής της εταιρείας του (άρθρο).
Φυσικά δεν είναι ο μοναδικός, αφού έχουν εφορμήσει όπως οι γύπες στους δύστυχους Έλληνες που δεν είναι σε θέση να πληρώσουν το ρεύμα, πολλές άλλες δικηγορικές εταιρείες, κυρίως αυτές που στηρίζονται από την κυβέρνηση – χωρίς καμία ντροπή, πιθανολογώντας πως θα έχουν τη γνωστή δικαιολογία του Soros, σύμφωνα με την οποία εάν δεν πρόδιδε ο ίδιους τους Εβραίους συμπατριώτες του στους Γερμανούς, θα το έκανε κάποιος άλλος.
Ουσιαστικά όλοι αυτοί, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης, δεν είναι τίποτα άλλο από «συνεργάτες των Γερμανών» – αφού τους βοηθούν να εξαθλιώσουν και να ληστέψουν τους Έλληνες για να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος, παράλληλα με την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος της χώρας. Δυστυχώς χωρίς να νοιώθουν καμία ντροπή, ενώ υποθέτουμε πως η κυβέρνηση δεν θα τους στηρίζει με το αζημίωτο – κάτι που άλλωστε φάνηκε με την υπόθεση του ενοικιαστή της βίλας στη Βαρυμπόμπη, ο οποίος έβαλε κυβερνητικό δικηγόρο να τη νοικιάσει, προφανώς για να μην εκτεθεί.
Από την άλλη πλευρά τώρα, ξεπουλιέται ολόκληρη η δημόσια περιουσία σε απίστευτα εξευτελιστικές τιμές, όπου φαίνεται πως επόμενη στη σειρά θα είναι η ΔΕΗ – αφού έχει απαξιωθεί πια σε τέτοιο βαθμό που δεν θα την αφήσουν οι Γερμανοί σε άλλα χέρια. Πόσο μάλλον όταν μέσω αυτής θα έχουν οι δυνάμεις κατοχής πρόσβαση σε όλα τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις – οπότε θα είναι σε θέση να εκβιάζουν, αναθέτοντας στην επιχείρηση την είσπραξη του ΕΝΦΙΑ, φόρων ή οτιδήποτε άλλο.
Οι εταιρείες ύδρευσης στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη φαίνεται πως θα δοθούν ως δώρο στους Γάλλους, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε την εγχώρια ελίτ «τύπου Βαρδινογιάννη» (ανάλυση– υπενθυμίζοντας πως ο επιχειρηματίας έχει άριστες σχέσεις με την κυβέρνηση, φυσικά επίσης με την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ διαθέτει πια δύο μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς, με τους οποίους μπορεί να χειραγωγήσει κανείς τους πάντες. Είναι το λιγότερο βέβαια, αφού όποια επιχειρηματική ή/και πολιτική «πέτρα» και αν σηκώσει κανείς, θα τον βρει από κάτω – χωρίς φυσικά να τον παρεξηγούμε, αφού κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί.
Η κατάτμηση της Ελλάδας
Εκτός από τη λεηλασία τώρα της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, μεταξύ άλλων με τη βοήθεια των αφελληνισμένων τραπεζών που αφενός μεν κατέχουν ενυπόθηκες εγγυήσεις Ελλήνων αξίας 300-400 δις €, αφετέρου είναι σε θέση να «πιέζουν» το δημόσιο μέσω των καταθέσεων των Ελλήνων και των ομολόγων, δρομολογείται και η κατάτμηση της χώρας – όπως ακριβώς είχε αναλύσει ακόμη και ο κ. Καργάκος (βίντεο).
Αφετηρία θα αποτελέσει η παράδοση του ονόματος της Μακεδονίαςόπου τόσο η κυβέρνηση των Σκοπίων, όσο και η ελληνική, εκτελούν ένα «συμβόλαιο θανάτου» – με γραμμάτια υπογεγραμμένα αλλά και με πλουσιοπάροχα ανταλλάγματα, αφού διαφορετικά δεν θα έπαιρναν το ρίσκο να γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια τη συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτών που είναι αντίθετοι.
Υπενθυμίζουμε εδώ πως η Τουρκία έχει στο στόχαστρο τόσο την υπόλοιπη Θράκη που θα απομονωθεί σταδιακά από την Ελλάδα μέσω της ανεξαρτητοποίησης της Μακεδονίας, όσο και την υπόλοιπη Κύπρο – όπως πολύ σωστά υποδεικνύει ο Γάλλος αναλυτής (άρθρο). Εάν όμως χαθούν η Μακεδονία και η Κύπρος, θα χαθεί και η Ελλάδα – η οποία ανέκαθεν δεν είχε μόνο ήρωες, αλλά και πολλούς Εφιάλτες, στους οποίους άλλωστε οφείλονται όλες οι οδυνηρές της περιπέτειες. Φαίνεται δε πως θα βρεθούν ξανά, αυτή τη φορά 151 στη Βουλή, έναντι μόλις τριάντα αργυρίων – πιθανολογώντας πως η μερίδα του λέοντος θα μοιραστεί στους έξι αποστάτες και στην κυβερνητική ελίτ.
Όπως και να είναι η Μακεδονία, με προοπτική να μετατραπεί στο Σουέζ της Ευρώπης και να συνδεθεί με το δρόμο του μεταξιού, ενδιαφέρει όλες τις μεγάλες δυνάμεις – η κάθε μία από τις οποίες έχει τα δικά της σχέδια: τις Η.Π.Α., τη Ρωσία, την Κίνα και τη Γερμανία, με την τελευταία να διακινδυνεύει ακόμη μία φορά τη μετατροπή των Βαλκανίων σε χώρο πολεμικών συγκρούσεων, αντίστοιχο με τη Μέση Ανατολή. Όλοι αυτοί γνωρίζουν πως στην Ελλάδα μπορεί να βρει κανείς πάντοτε μία πέμπτη φάλαγγα και έναν ικανό αριθμό Εφιαλτών – ιδίως η Γερμανία που έχει την εμπειρία του Τσολάκογλου από την κατοχή που είχε δηλώσει τότε τα εξής:
«Βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα ιστορικό δίλημμα: ή να αφήσω να συνεχιστεί ο αγώνας και να καταλήξει σε ολοκαύτωμα ή να υπακούσω στις παρακλήσεις και να αναλάβω της πρωτοβουλία της συνθηκολόγησης. Τόλμησα το δεύτερο και δεν υπολόγισα ευθύνες, ενώ μέχρι σήμερα δεν μετάνιωσα για το τόλμημα μου, αλλά αισθάνομαι υπερήφανος».
Κάτι ανάλογο ισχυρίζεται η κυβέρνηση σήμερα, αλλά έμμεσα και οι 151, οι οποίοι έχουν το θράσος να επιμένουν πως πρέπει να βρεθεί λύση στο πρόβλημα – ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πως το να αυτοαποκαλείται αυθαίρετα ένας σλαβικός λαός μακεδονικός, δεν του δίνει ασφαλώς το δικαίωμα να απαιτήσει λύση. Ορισμένοι δε από αυτούς «αναμασούν» την προκλητική και ανιστόρητη ανοησία, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα αποδέχθηκε τη σύνθετη ονομασία FYROM στον Ο.Η.Ε. το 1993, με την κυβέρνηση του κ. Κ. Μητσοτάκη.
Παρά το ότι λοιπόν γνωρίζουν πολύ καλά ότι, η ονομασία FYROM (Former Yugoslavian Republic OF Macedonia – πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας) δεν είναι μία σύνθετη ονομασία κράτους, όπως ένας πρώην δικαστής δεν είναι δικαστής πια, αλλά ένας τυπικός, πρόχειρος χαρακτηρισμός έως ότου βρεθεί το καινούργιο όνομα (=το νέο επάγγελμα), επιμένουν στην ανοησία – προφανώς για να χειραγωγήσουν τους άλλους ή/και να καθησυχάσουν τη συνείδηση τους. Απορούμε πάντως πώς δεν νοιώθουν ντροπή, ειδικά οι βουλευτές που κατάγονται από τη Μακεδονία – για τους οποίους η ψήφιση της συμφωνίας είναι συνώνυμη με τη μητροκτονία.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, εν μέσω της οικονομικής γερμανικής κατοχής της πατρίδας μας, βιώνουμε μία πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά ληστεία των Ελλήνων, μεταξύ άλλων από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους, καθώς επίσης μία ηττοπαθή συνθηκολόγηση της χώρας μας – από δεκάδες Εφιάλτες που έχουν μαζευτεί σε μία Βουλή, η οποία έχει ποδοπατήσει επανειλημμένα το Σύνταγμα μας με τα μνημόνια και σήμερα με ένα εθνικό έγκλημα που ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Δεν γνωρίζουμε εάν η συμφωνία θα μπορεί αργότερα να ακυρωθεί, όπως θεωρούν ορισμένοι, αλλά πιστεύουμε πως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εφησυχάζουμε με κάτι τέτοιο – αφού, εάν περάσει, θα σημαίνει πως δεν υπολογίζονται καθόλου οι Έλληνες, επειδή σκύβουν δουλικά το κεφάλι επί δέκα συνεχή χρόνια και ζητιανεύουν από τους Γερμανούς, χωρίς ίχνος ντροπής.
Εάν λοιπόν παρ’ ελπίδα ψηφιστεί η ενδοτική αυτή συμφωνία, με κριτήριο όχι το όποιο περιεχόμενο της, αλλά την παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, της ιστορίας και του πολιτισμού μας σε σλάβους που στηρίζονται από γερμανούς, θα πρόκειται αναμφίβολα για τη μεγαλύτερη ταπείνωση του Έθνους μας στα 4.000 χρόνια της ιστορίας του – οπότε εύλογα τα παιδιά μας θα μας σιχαίνονται εσαεί, κατηγορώντας μας πολύ σωστά για δειλία και προδοσία μαζί.

Η Συνθήκη Βουκουρεστίου του 1913 και τα αισχρά ψεύδη των Τσίπρα, Κοτζιά και Βούτση για τη Μακεδονία

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Απόσπασμα από το ηλεκτρονικό βιβλίο “Μακεδονία. Αντίβαρο στην ηττοπάθεια“.

1913 – Συνθήκη Βουκουρεστίου.

Στην Συνθήκη Ειρήνης του Βουκουρεστίου το 1913 δεν αναφέρεται πουθενά ο όρος Μακεδονία (βλέπε άρθρο [27., σελίδα 92), παρόλο που έχουν ισχυριστεί το αντίθετο σωρεία ανθρώπων από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τον (πρώην) υπουργό εξωτερικών Νίκο Κοτζιά και πλήθος άλλων.

Τα περιβόητα ποσοστά τύπου 51% στην Ελλάδα, 38% στην Γιουγκοσλαβία, 10-11% στην Βουλγαρία και ένα μικρό κλάσμα του 1% στην Αλβανία, τα οποία αναμασά πολύς κόσμος δεν αναφέρονται σε καμία πρωτογενή ιστορική πηγή. Πρόκειται περί ψεύδους.

Ο υπολογισμός των ποσοστών προϋποθέτει έναν πολύ συγκεκριμένο ορισμό της Μακεδονίας. Έχω δει κάπου μέχρι και δύο δεκαδικά ψηφία δίπλα στα ποσοστά (του τύπου 51.14% κλπ). Τόση μεγάλη ακρίβεια λοιπόν! Το ποιος και πότε ορίζει με τέτοια μάλσιτα αυστηρότητα την γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας είναι άλυτο μυστήριο.

Αλλά και δεδομένο να ήταν, θα επρόκειτο για αυθαιρεσία. Για τους εξής λόγους:

Πρώτον, η Μακεδονία με τόσο ξεκάθαρη την ελληνικότητά της από τον Σκύλακα και τον Ηρόδοτο τον 6ο αιώνα π.Χ. μέχρι το 1913, προφανώς μετασχηματίστηκε πολλές φορές. Γιατί να επιλεγεί η στιγμή Α και όχι η στιγμή Β;

Δεύτερον, ακόμα και αν επιλεγεί μία (παντελώς απροσδιόριστη από όλους όσους επικαλούνται αυτό το επιχείρημα) συγκεκριμένη χρονική στιγμή Α, η οποία πρέπει να σχετίζεται με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία κατείχε την Μακεδονία από τον 15ο αιώνα ως το 1913, τότε είναι αναμφισβήτητο ότι ουδέποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία χρησιμοποίησε τον όρο Μακεδονία για οποιαδήποτε περιοχή.

Ουδέποτε. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία χρησιμοποιούσε τους όρους βιλαέτια. Υπήρχαν λοιπόν το βιλαέτι Θεσσαλονίκης, το βιλαέτι Μοναστηρίου, το βιλαέτι Αδριανουπόλεως, το βιλαέτι Κοσσυφοπεδίου. Αν υποτεθεί ότι ολόκληρα ή μέρος αυτών των βιλαετίων, ή 2 ή 3 ή και των τεσσάρων από αυτά, συγκροτούν με μοναδικό, αποκλειστικό και αποδεκτό τρόπο την μία κάποια Μακεδονία, τότε η αυθαιρεσία εκτός από προφανής, είναι και αστεία! Αν δεν είχε τραγικές συνέπειες για τον ελληνισμό, θα αποτελούσε ανέκδοτο μεταξύ Ιστορικών.

Τρίτον, ακόμα και αν δεχθούμε τον ορισμό μίας συγκεκριμένης Μακεδονίας, η οποία μοιράστηκε με τα συγκεκριμένα ή άλλα ποσοστά αυτά σε 3 ή 4 χώρες (συγγνώμη αν κουράσω τον αναγνώστη, αλλά θα επαναλάβω ότι στην Συνθήκη Ειρήνης του Βουκουρεστίου δεν υπάρχει ούτε μία φορά ο όρος Μακεδονία), τότε ποια αυθεντία είναι αυτή που ορίζει και δίνει το δικαίωμα όχι σε μία από αυτές τις χώρες (η οποία τότε ήταν το Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων), αλλά σε ένα μικρό τμήμα από αυτές τις χώρες 100 χρόνια μετά, να είναι το πρώτο και το μόνο που θα χρησιμοποιεί αυτό το όνομα στο κράτος του;

Όταν είσαι ο μοναδικός που χρησιμοποιείς ένα όνομα στο κράτος σου, έστω και «με γεωγραφικό προσδιορισμό», τότε οικοδομείς ένα μονοπώλιο. Υπάρχει βόρεια, αλλά και νότια Κορέα. Υπάρχει βόρεια αλλά και σκέτη Ιρλανδία. Υπάρχει όμως μόνο Ανατολική Ουρουγουάη! Γι’ αυτό και κανείς δεν χρησιμοποιεί τον γεωγραφικό προσδιορισμό και όλοι την αποκαλούν σκέτη Ουρουγουάη! Εάν υπάρξει λοιπόν μία μόνο Βόρεια Μακεδονία, χωρίς καμία άλλη Μακεδονία, δεν δημιουργείται μονοπώλιο; Ποιος δίδει στο όποιο 38% αυτό το μονοπώλιο;

Εδώ θα πρέπει να γίνει σαφής η διάκριση εσωτερικού από εξωτερικό όνομα. Όσο το όνομα είναι εσωτερικό (πχ, ως πΓΔΜ ή ως περιφέρεια της Κεντρικής ή Δυτικής ή Ανατολικής Μακεδονίας, ή ως Μακεδονίας του Πιρίν), το όνομα παραμένει αποκλειστικά για εσωτερική χρήση.

Δεν υπάρχουν ούτε διεθνείς σχέσεις, ούτε υποχρεώσεις, ούτε εκπροσώπηση σε διεθνείς φορείς με το αμφισβητούμενο ή όχι όνομα. Όταν όμως μόνο ένας διεκδικητής, αναβαθμίζει τη χρήση του όρου αυτού σε όνομα κράτους, σε όνομα πολιτικής οντότητας με συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις στην διεθνή σφαίρα, τότε αυτομάτως δημιουργεί και συνθήκες μονοπωλίου όταν είναι ο μόνος.

Εάν ήταν έτσι, ας το κάναμε εμείς, που στο κάτω κάτω είχαμε βάσει των συγκεκριμένων ποσοστών το 51%, δηλαδή «απόλυτη πλειοψηφία» όπως θα λέγαμε εάν επρόκειτο για εκλογική αναμέτρηση ή κατοχή μετοχών.

Τέταρτον, ακόμα και αν δεχτούμε την αυθαίρετη χρονική στιγμή, τον ανύπαρκτο ορισμό από την ανύπαρκτη χρήση του όρου, την απόδοση του στρεβλού δικαιώματος μονοπωλίου, το τεράστιο πρόβλημα παραμένει και είναι το εξής: είναι δυνατόν ένα τέτοιο όνομα αυστηρά γεωγραφικού όρου (διότι για γεωγραφική περιοχή μιλάμε τόση ώρα), να προσδίδει και χαρακτηριστικά ταυτότητας, αλλά και χαρακτηριστικά γλώσσας; Από πού κι ως πού;

Όπως είδαμε πιο πάνω, εθνικά Μακεδόνες δεν υπήρχαν ποτέ.

Δεν διεκδίκησε ποτέ κανείς μέχρι την περίοδο υπό συζήτηση, να ονομαστεί «εθνικά Μακεδόνας».

Το ότι Έλληνες και Βούλγαροι διεκδίκησαν μία γεωγραφική περιοχή, πολέμησαν μεταξύ τους σε «ήπιο πόλεμο» κάτω από το βλέμμα των Οθωμανών και πολέμησαν εναντίον των Οθωμανών για να κατακτήσουν τα εδάφη της (γεωγραφικής περιοχής της) Μακεδονίας, δεν στοιχειοθετεί την γέννεση κανενός έθνους «Μακεδόνων» και καμίας σχετικής ταυτότητας.

Ούτε όμως και γλώσσας! Όπως βλέπουμε στις πηγές της προηγούμενης περιόδου 1878-1913, οι Σλαβόφωνοι ονομάζονται συχνά και Βουλγαρόφωνοι. Το ότι δεν ονομάζονται μόνο Βουλγαρόφωνοι οφείλεται στο ότι αυτός ο όρος θα τους έστελνε απ’ ευθείας στους Βουλγάρους.

Σημειώνω δηλαδή ότι αυτή η περίοδος συνιστά μία μετάβαση από τις ρευστές εθνικές συνειδήσεις κάτω από μία προ-νεωτερική πολιτική οντότητα όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στις εθνικές ταυτότητες των εθνών-κρατών που βρίσκονται υπό διαμόρφωση ακόμα: την Ελλάδα, την Βουλγαρία και την Σερβία.

Εάν ο όρος για να περιγράψει τους Σλαβόφωνους ήταν «Βουλγαρόφωνοι», θα τους έστελνε απ’ ευθείας στην εθνική συνείδηση της Βουλγαρίας. Ενώ έτσι, υπήρχαν και πάρα πολλοί Σλαβόφωνοι μη ακέραια εθνική ελληνική συνείδηση, όπως για παράδειγμα ο Καπετάν Κώτας (Κώστας Χρήστου), ο οποίος μαζί με τον Παύλο Μελά θεωρούνται οι προπομποί του Μακεδονικού Αγώνα το 1904-08.

Ο δε Καπετάν Κώτας βρισκόταν και σε αγαστή συνεργασία με την ΕΜΕΟ (VMRO, όπως το λένε οι Βούλγαροι και οι Σκοπιανοί) έχων ελληνική εθνική συνείδηση, μέχρι κάποια στιγμή να διαχωρίσει την θέση του.

Εθνικά Μακεδόνας δεν βρέθηκε κανείς μέχρι το 1943 όταν ο Τίτο αποφάσισε για λόγους που θα συζητήσουμε παρακάτω να δώσει αυτό το όνομα στο νότιο τμήμα του κράτους του και να εμφανίσει 840,000 «Μακεδόνες».

Ως προς αυτό το σημείο, υπάρχει μία δεδομένη αντίρρηση. Υπάρχουν ορισμένοι (πιθανώς εκατοντάδες) άνθρωποι, οι οποίοι βρέθηκαν στο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα των πρώτων δύο δεκαετιών του 20ου αιώνα και μετανάστευσαν στην Αμερική. Κατά την είσοδό τους στην Αμερική δήλωσαν «Μακεδόνες».

Αυτοί ήταν και οι μόνοι, διότι όπως είπαμε, ούτε στα σημερινά σύνορα της Ελλάδας, ούτε της πΓΔΜ, ούτε αλλού υπήρξε τέτοια επίσημη δήλωση. Το γεγονός αυτό τυγχάνει εκμετάλλευσης από τους Σκοπιανούς, οι οποίοι λένε «ορίστε, κακώς λέτε ότι δεν υπήρχαν εθνικά Μακεδόνες τότε, δείτε τα μεταναστευτικά έγγραφα ανθρώπων της εποχής που δήλωναν Μακεδόνες στις ΗΠΑ».

Αφήνω στην άκρη ότι η συγκρότηση ενός έθνους δεν γίνεται μ’ αυτόν τον τρόπο, μακρυά από την πατρίδα τους, αλλά από συγκεκριμένη και διαχρονική πορεία μέσα στους αιώνες με διακριτά χαρακτηριστικά σε γλώσσα, θρησκεία, παραδόσεις, έθιμα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας (φαγητό, ρούχα, αρχιτεκτονική σπιτιών, μουσική, χορούς, τέχνες, λογοτεχνία, πολιτισμό εν γένει), ανάγνωση της Ιστορίας με αναφορές κλπ, κριτήρια με τα οποία ασχολούνται πολιτικοί επιστήμονες προκειμένου να αποδώσουν το όνομα «έθνος» σε μία δεμένη ομάδα ανθρώπων με συνοχή. Το αφήνω στην άκρη και πιάνω μόνο το συγκεκριμένο δεδομένο.

Ισχυρίζομαι λοιπόν ότι οι ελάχιστοι αυτοί άνθρωποι που δήλωναν «Μακεδόνες» μόνο κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες εισαγωγής τους στις ΗΠΑ και πουθενά αλλού, όχι μόνο δεν το έκαναν επειδή είχαν την συγκεκριμένη «εθνική συνείδηση», αλλά το έκαναν για τον ακριβώς αντίθετο λόγο, επειδή δηλαδή δεν είχαν καμία εθνική συνείδηση.

Ήταν πληθυσμοί με ρευστή συνείδηση, έφευγαν από μία περιοχή η οποία βρισκόταν σε διπλό πόλεμο, πρώτα μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων ως προς το ποια μεριά έπρεπε –σχεδόν υποχρεωτικά- να διαλέξουν και δεύτερον μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων (και Σέρβων) απέναντι στους κατακτητές Οθωμανούς.

Έφευγαν από αυτές τις συνθήκες, όπου κάποιος ρευστής εθνικής συνείδησης που αρνείτο να ενταχθεί και στο (ελληνικό) Πατριαρχείο και στην (βουλγαρική) Εξαρχία, και προφανώς δεν είχε καμία σχέση με το μουσουλμανικό στοιχείο, είχε δυσμενέστερες προοπτικές από καποιον που επέλεγε ένα από αυτά τα «στρατόπεδα».

Στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από όλα αυτά, και ίσως οι μειωμένες προοπτικές να τους ωθούσαν κι όλας να μεταναστεύσουν, ώστε να αποτελούν ως ποσοστό μεγαλύτερο τμήμα από όσους ένιωθαν είτε Έλληνες, είτε Βούλγαροι, οι συγκεκριμένοι ρευστής εθνικής συνείδησης άνθρωποι αναζητούσαν με δυσκολία μία εύλογη απάντηση στο ερώτημα «από ποια χώρα έρχεσαι;» όταν τους το ζητούσαν οι αρχές. Και επέλεγαν έναν αδιευκρίνιστο γεωγραφικό χώρο στο όνομα «Μακεδονία», τον οποίον ούτε που θα γνώριζαν σε βάθος αρχές, αν δεν συμπονούσαν κι όλας μαζί τους όταν άκουγαν τις δραματοποιημένες προσωπικές τους ιστορίες.

Πέμπτον, ακόμα και αν δεχθούμε την αυθαίρετη χρονική στιγμή, τον ανύπαρκτο ορισμό από την ανύπαρκτη χρήση του όρου, την απόδοση του στρεβλού δικαιώματος μονοπωλίου, και την ανυπαρξία «Μακεδόνων», ουσιαστικά ή τυπικά, μέχρι την περίοδο αυτή, το παράδοξο είναι ότι Μακεδόνες υπάρχουν!

Και είναι οι Έλληνες. Δεν είναι εθνικά Μακεδόνες, αλλά είναι Μακεδόνες. Χρησιμοποιούν αυτό το όνομα χιλιάδες χρόνια. Αδιάλειπτα. Στα κείμενα της περιόδου που εξετάστηκε προηγουμένως 1878-1913, οι Έλληνες δηλώνουν ανοιχτά Μακεδόνες. Έτσι υπογράφουν τα κείμενά τους.

Στο Μακεδονικόν Ημερολόγιον του 1908 διαβάζουμε ότι επίτιμο μέλος του συλλόγου «Ο Μέγας Αλέξανδρος», ο οποίος το εκδίδει, είναι ο Στέφανος Δραγούμης. Τότε βουλευτής, πρώην υπουργός εξωτερικών και μέλλων πρωθυπουργός το 1910. Υπογράφει ένα βαρυσήμαντο άρθρο του, το οποίο αναδημοσιεύεται από εφημερίδα της Ιταλίας, ως «Μακεδών».

Όχι ασφαλώς εθνικά Μακεδών, αλλά Μακεδών ως Έλλην. Ακόμη λοιπόν και να δεχτούμε όλα τα παραπάνω (απαράδεκτα), δημιουργία ταυτότητας Μακεδόνων είναι αυθαίρετη και επικίνδυνη, διότι αν είναι αυτοί Μακεδόνες, τότε εμείς τι είμαστε;

Πηγή: Αντίβαρο

Τα Σκόπια και το μύθευμα περί των «Σλάβων του 6ου και 7ου αιώνα»


Του Νεκτάριου Δαπέργολα 
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας 


Πάμπολλες φορές σε όλη αυτή την πολυετή ιστορία με τα Σκόπια (της οποίας τη δραματική κορύφωση ζούμε σήμερα με την προδοτική αθλιότητα των Πρεσπών να φτάνει πλέον στο - φερόμενο ως - ελληνικό κοινοβούλιο) ένα βασικό επιχείρημα που επιστράτευσε η δική μας πλευρά ήταν η ιστορική αλήθεια. Μια ιστορική αλήθεια για το πόσο ξεκάθαρα Έλληνες ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες, πόσους αιώνες αργότερα ήρθαν οι Σλάβοι στην περιοχή των Σκοπίων, πόσα αδιάσειστα τεκμήρια υπάρχουν περί της τεχνητής εθνογένεσης των Ψευτομακεδόνων που δεν είναι παλαιότερη του δεύτερου τέταρτου του 20ού αιώνα στη σύγχρονη εκδοχή της ή του ύστερου 19ου στην πρώιμη βουλγαρική (γιατί από τους Βουλγάρους βεβαίως ξεκίνησε, πριν τη μεταλλάξει προς ίδιον όφελος ο Τίτο).

Για το ότι όλα αυτά δεν μπόρεσαν να γίνουν ισχυρό όπλο στα χέρια των πολιτικών ηγεσιών του τόπου, όχι μόνο τώρα, αλλά από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το πρόβλημα, ας όψονται οι αίτιοι: όλες δηλαδή οι σταθερά ξενόδουλες και ψοφοδεείς κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα τα τελευταία 70 χρόνια, με αποκορύφωμα ασφαλώς τον σημερινό δωσιλογικό συρφετό.
Το δικό μας χρέος, ως πατριώτες Έλληνες πολίτες, είναι να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στην παραχάραξη, την προδοσία και το ξεπούλημα. Χρέος που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο για όσους εξ ημών έχουμε και την επιστημονική ιδιότητα του ιστορικού, πέρα από εκείνη του πολίτη.

Όσα θα αναφερθούν πιο κάτω έχουν πρωτίστως σχέση με αυτή τη δεύτερη ιδιότητα και αποσκοπούν στην ανάδειξη ενός ιστορικού σφάλματος ως προς την καταγωγή των Σκοπιανών, που κι εμείς ακόμη συνηθίσαμε να αποδεχόμαστε ως δεδομένη αλήθεια.
Γίνεται λοιπόν συχνά λόγος για τους Σκοπιανούς ως απογόνους σλαβικών πληθυσμών που έφτασαν στην περιοχή τον 6ο-7ο αιώνα. Με τη διαφορά όμως πως αυτό δεν προκύπτει από πουθενά, πέρα από κάποιες εικασίες που βασίζονται στην άποψη περί της γενικότερης έλευσης των Σλάβων στα Βαλκάνια.

Ας γίνουμε ωστόσο πιο συγκεκριμένοι.

Κατ’ αρχάς τα περί 6ου αιώνα οφείλουμε να τα διαγράψουμε εντελώς, δεδομένου ότι σλαβικές εγκαταστάσεις στη Βαλκανική κατά την περίοδο αυτή δεν υπάρχουν. Οι Σλάβοι εμφανίζονται μεν κατά την τελευταία 25ετία του 6ου αιώνα, ερχόμενοι από τον Βορρά, η παρουσία τους όμως σε όλο τον χώρο νοτίως του Δούναβη (ο οποίος εκείνη την εποχή ταυτίζεται με το βόρειο σύνορο του βυζαντινού κράτους) στο διάστημα αυτό είναι καθαρά παροδική, με τις επιδρομές που διενεργούν ως υποτελείς των Αβάρων. Πάντως μέχρι το 600 δεν υπάρχει το παραμικρό τεκμήριο οποιασδήποτε μόνιμης εγκατάστασής τους.


Μετά το έτος αυτό και την προσωρινή (για μερικές δεκαετίες) αμυντική εξασθένηση της Αυτοκρατορίας είναι αλήθεια ότι σλαβικές ομάδες περνούν τον Δούναβη και εγκαθίστανται πλέον μόνιμα σε διάφορες περιοχές της βυζαντινής επικράτειας. Ακόμη και τότε όμως για την περιοχή ειδικά των Σκοπίων, δεν υπάρχει η παραμικρή έστω ένδειξη. Πλην της εγκατάστασης των Σέρβων και των Χρωβάτων (=Κροατών) που έλαβε χώρα αρκετά βορειότερα μεταξύ των ετών 610 και 640 (και με άδεια της βυζαντινής διοίκησης, που τους χρησιμοποίησε για τον εποικισμό μιας γενικά ερημωμένης περιοχής, αλλά και για τη φύλαξη των ΒΔ συνόρων), η μόνη μαζική εγκατάσταση που γνωρίζουμε είναι εκείνη των άτακτων σλαβικών φύλων που ήρθαν (με βίαιο τρόπο αυτά) στη σημερινή βόρεια Βουλγαρία, για να υποταχθούν μερικές δεκαετίες αργότερα στο ασιατικό φύλο των λεγόμενων Πρωτοβουλγάρων.

Για όλες τις υπόλοιπες βαλκανικές περιοχές, τεκμήρια μόνιμης σλαβικής παρουσίας καθ’ όλο τον 7ο αλλά και 8ο αιώνα διαθέτουμε μόνο για τον σημερινό ελλαδικό χώρο, βάσει κυρίως αγιολογικών κειμένων και πενιχρών αρχαιολογικών και τοπωνυμικών δεδομένων: από αυτά πιστοποιείται η ύπαρξη μιας σλαβικής εγκατάστασης στην Πελοπόννησο αφ’ ενός (που χρονολογείται περί τα τέλη του 7ου αιώνα) και αφετέρου η έλευση ενός ετερόκλητου και ανοργάνωτου πλήθους από διάφορες φυλές που εισέβαλε λίγο μετά το 610 στη Μακεδονία, επιτέθηκε 2 φορές ανεπιτυχώς στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια διαλύθηκε και διασκορπίστηκε. Τμήματα αυτού του αρχικού πλήθους εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια μόνιμα σε δυσπρόσιτες (ελώδεις ή ορεινές) περιοχές, σταδιακά υποτάχθηκαν στη βυζαντινή διοίκηση και αργότερα, με την ανάπτυξη ειρηνικών σχέσεων με τους γύρω ελληνικούς πληθυσμούς, εκχριστιανίστηκαν και εξελληνίστηκαν. 
Γνωρίζουμε με ασφάλεια την ύπαρξη 3 τέτοιων εγκαταστάσεων στον ελλαδικό χώρο, πλην εκείνης της Πελοποννήσου: μίας στην Ανατολική Μακεδονία (από τους λεγόμενους «Στρυμονίτες Σλάβους» στον κάτω ρου του Στρυμόνα και τις υπώρειες του Παγγαίου), μίας στην Κεντρική (κυρίως από το σλαβικό φύλο των «Δρουγουβιτών» στην περιοχή μεταξύ της παλαιάς λίμνης των Γιαννιτσών και του Βερμίου) και μίας στο Πήλιο (από το φύλο των «Βελεγεζητών»). Σε αντίθεση πάντως με ότι πιστευόταν παλαιότερα (στον απόηχο κυρίως της γελοίας και παντελώς αβάσιμης επιστημονικά θεωρίας του Φαλμεράιερ, αλλά και των νεότερων αναβιώσεών της), επρόκειτο για σχετικά μικρές από πληθυσμιακής πλευράς εγκαταστάσεις, όπως τεκμαίρεται από όλα τα ιστορικά, αρχαιολογικά και τοπωνυμικά δεδομένα, καθώς και από το αδιαμφισβήτητο γεγονός του τελικού εξελληνισμού τους.

Πλην αυτών των εγκαταστάσεων πάντως, τεκμήρια μόνιμης σλαβικής παρουσίας δεν έχουμε για άλλες περιοχές όχι μόνο του μακεδονικού χώρου, αλλά και βορείως αυτού. Υπάρχει φυσικά η θεωρία για τους «Βερζήτες Σλάβους» (ένα από τα φύλα του ετερόκλητου πλήθους που προαναφέραμε) ότι περί τα τέλη του 7ου αιώνα κατέκλυσαν την περιοχή των Σκοπίων, η οποία όμως είναι αβάσιμη.
Ακόμη και η απλή παρουσία των Βερζητών ως μικρή εγκατάσταση στην περιοχή του Μοναστηρίου αποτελεί γενικά ατεκμηρίωτη εικασία, πόσο δε μάλλον τα περί κατάκτησης της περιοχής, δεδομένου ότι έχει αποδειχθεί σήμερα πως η βυζαντινή κυριαρχία σε όλο τον χώρο νότια του Δούναβη δεν διακόπηκε ποτέ, παρά τα προσωρινά αμυντικά προβλήματα του πρώιμου 7ου αιώνα. Αυτό συνέβη αποκλειστικά και μόνο στην περιοχή του Αίμου, με την ίδρυση του πρώτου βουλγαρικού κράτους (681), στο οποίο υποτάχτηκαν τα σλαβικά φύλα που πράγματι είχαν διεισδύσει σ’ εκείνη την περιοχή (σημερινή βόρεια και κεντρική Βουλγαρία). Τα φύλα αυτά («Σέβεροι» και «Επτά Γενεές») αποτελούσαν όντως μία συμπαγή και πολυάριθμη εγκατάσταση και οι βυζαντινοί ιστοριογράφοι αναφέρονται σε αυτά με τον όρο «Σκλαβηνία». Το ότι η Σκλαβηνία αυτή δεν βρισκόταν μόνο στη σημερινή Βουλγαρία, αλλά επεκτεινόταν ήδη από τον 7ο αιώνα ως την Αχρίδα και τη σημερινή Αλβανία, αυτό ειπώθηκε μεν παλαιότερα, αποτελεί όμως υποβολιμαία υπόθεση εργασίας της (ούτως ή άλλως όχι και τόσο…αντικειμενικής) νεότερης βουλγαρικής ιστοριογραφίας και είναι παντελώς αστήρικτη.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι κανένα τεκμήριο μόνιμης σλαβικής παρουσίας στην περιοχή των Σκοπίων δεν διαθέτουμε καθ' όλο τον 7ο αλλά και τον 8ο αιώνα. Μόνο από τον 9ο αιώνα μπορεί αυτό να ειπωθεί, κυρίως λόγω της επέκτασης προς δυσμάς του βουλγαρικού κράτους, που προφανώς ακολουθήθηκε και από πληθυσμιακές ανακατατάξεις.
Έκτοτε η περιοχή των Σκοπίων εισέρχεται στον σλαβοβουλγαρικό κόσμο, με σλαβικούς πληθυσμούς που (όπως κι εκείνοι της καθ’ αυτήν Βουλγαρίας) μετέχουν στη βουλγαρική εθνογένεση, τη διαδικασία δηλαδή συγχώνευσης των Ασιατών Πρωτοβουλγάρων με τους πολυαριθμότερους Σλάβους υποτελείς τους, η οποία υποβοηθήθηκε από τον εκχριστιανισμό και τη διάδοση του γλαγολιτικού αλφαβήτου και ξεκινώντας από τα τέλη του 9ου αιώνα οδήγησε τελικά στη διαμόρφωση του βουλγαρικού έθνους.
Και βέβαια μέσα στον 10ο αιώνα, η περιοχή παίζει βασικό ρόλο στις πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις, αφού εκεί μετατοπίζεται το πολιτικό κέντρο του βουλγαρικού κράτους υπό τον Σαμουήλ (μετά την σύντομη κατάλυσή του από τον Ιωάννη Τζιμισκή). Τον Βούλγαρο Σαμουήλ, που και αυτόν βεβαίως τον βάφτισε «Μακεδόνα» η σκοπιανή προπαγάνδα και τον κατονόμασε ως επιφανές μέλος μιας σειράς «προγόνων» που ξεκινά από τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και φτάνει ως τον…Γιάνε Σαντάνσκι, τον Αποστόλ Πέτκωφ, τον Κασάπτσε κι άλλους διαβόητους μακελάρηδες των κομιτατζίδικων συμμοριών του πρώιμου 20ού αιώνα.

Συνοψίζοντας, το να μιλούμε για Σλάβους του 6ου ή ακόμη και του 7ου αιώνα, ως μακρινούς προγόνους των σημερινών Σκοπιανών, αποτελεί έωλο και εσφαλμένο επιστημονικά ισχυρισμό που καλό είναι να αποφεύγεται, καθώς η παρουσία στην περιοχή των πληθυσμών από τους οποίους αυτοί προήλθαν δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να ανιχνευθεί με ασφάλεια πριν από τον ύστερο 9ο ή τον πρώιμο 10ο αιώνα. Το ακόμη πιθανότερο βέβαια στην πραγματικότητα είναι οι σημερινοί «Μακεδόνες» του σκοπιανού ψευδομορφώματος να οφείλουν την καταγωγή τους σε ακόμη μεταγενέστερους βουλγαρικούς ή εκβουλγαρισμένους πληθυσμούς, δεδομένων των μετακινήσεων και πληθυσμιακών ανακατατάξεων που έλαβαν χώρα στα Κεντρικά Βαλκάνια και κατά τον 12ο αιώνα και καθ’ όλη την Υστεροβυζαντινή Περίοδο (13ος - 15ος αιώνας), αλλά και κατά την Τουρκοκρατία.
Εν πάση περιπτώσει όμως, ο ύστερος 9ος αιώνας είναι ο terminus post quem, δηλαδή το πρωιμότερο δυνατό χρονολογικό όριο. Σίγουρο όμως είναι ακόμη ότι οι πρόγονοι των σημερινών Σκοπιανών δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σχέση και με τους Σλάβους που όντως εγκαταστάθηκαν στον χώρο της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας κατά τον 7ο αιώνα, για τους οποίους ωστόσο είναι απολύτως τεκμηριωμένο από τα ιστορικά και τοπωνυμικά δεδομένα πως έως τον 10ο αιώνα είχαν σε μεγάλο βαθμό εκχριστιανιστεί, εξελληνιστεί και ευρύτερα αφομοιωθεί από τους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής. 

Κλείνοντας, οφείλουμε φυσικά να ξεκαθαρίσουμε πως δεν έχουμε αυταπάτες ότι κάτι από τα παραπάνω θα παίξει ρόλο στις σημερινές εξελίξεις, καθώς άλλα πράγματα είναι ασφαλώς που τις καθορίζουν: η νεοταξική πολιτική αλητεία, τα βρώμικα οικονομικά συμφέροντα, το χυδαίο «δίκιο» των ισχυρών της γης που διαστρέφει τα πάντα και τσαλαπατά κάθε έννοια πραγματικού δικαίου, σε συνδυασμό με την ξετσίπωτη αθλιότητα των εξωνημένων ελληνόφωνων δωσιλόγων.
Στον βαθμό όμως που εμείς ως λαός πορευόμαστε με όπλα την τιμιότητα, την πραγματική δικαιοσύνη και την ιστορική αλήθεια και έχουμε την ελπίδα ότι κάποια στιγμή όλα αυτά μπορεί και να δικαιωθούν, ας έχουμε στο νου μας και την παραπάνω μικρή διευκρίνιση και διόρθωση ενός ιστορικού λάθους που και οι ίδιοι συνήθως διαπράττουμε. Μία διόρθωση που φωτίζει λίγο περισσότερο την ιστορική προέλευση των δήθεν «Μακεδόνων» του σκοπιανού κρατιδίου και φυσικά καθιστά ακόμη πιο σαφές το μέγεθος του θράσους τους…

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

(για την έλευση των Σλάβων στα Νότια Βαλκάνια και στον ελλαδικό χώρο και την εθνογένεση των σλαβικών βαλκανικών λαών)

Μ.Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Σλαβικές Εγκαταστάσεις στη Μεσαιωνική Ελλάδα, Αθήνα 1993.

Ν.Δαπέργολας, Σλαβικές εγκαταστάσεις στη Μακεδονία από τον 7ο ως τον 9ο αι., Θεσσαλονίκη 2009.

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Η΄, Αθήνα 1979. 

Ι.Καραγιαννόπουλος, Το βυζαντινό διοικητικό σύστημα στα Βαλκάνια (4ος - 9ος αι), Αθήνα 1994. 

J.Karayannopoulos, Ζur Frage der Slavenansiedlung im griechischen Raum, Athenes 1995.

P.Lemerle, Les plus anciens recueils des Miracles de Saint Demetrius et la penetration des Slaves dans les Balkans, I.Le texte. II.Commentaire, Paris 1979, 1981.

Φ.Μαλιγκούδης, Σλάβοι στη Μεσαιωνική Ελλάδα, Θεσσαλονίκη 1988.

Δ.Ζακυθηνός, Οι Σλάβοι εν Ελλάδι, Αθήνα 1977.
kostasxan

Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ “ΛΩΛΑΘΗΚΕ”… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Πολιτεία “λωλάθηκε”…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ Ἕλληνες, ἀποδεδειγμένα, βρισκόμαστε σὲ μεγάλη παρακμή, ἴσως στὴν ἔσχατη. Ἡ παρακμὴ εἶναι γενική: πολιτική, πνευματική, ἐθνική, κοινωνική, οἰκονομική, ἐκκλησιαστική. Ἐλάχιστα δείγματα, πολὺ πρόσφατα, τῆς ἐθνικῆς παρακμῆς:

– Ἡ Κυβέρνηση δέχεται μετὰ τιμῶν ξένος ἡγέτης νὰ παρέμβει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς χώρας μας καὶ νὰ συγχαρεῖ τὴν κυβέρνηση, γιατί ἀκολουθεῖ τὴ θέλησή του στὸ Σκοπιανό. Οἱ προπαγανδιστὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τῶν ὁποίων τὰ γραφεῖα κοσμοῦνται ἀπὸ πίνακες τοῦ Λένιν, ἀγνόησαν τὸν λόγο του, πὼς ὅταν σὲ ἐπαινεῖ κάποιος μὲ διαφορετικὰ συμφέροντα, γύρνα πίσω καὶ κοίτα τί πηγαίνει στραβά…

– Ἀναζητοῦνται οἱ βολικοί, ποὺ θὰ σχηματίσουν τὴν κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία, γιὰ νὰ περάσει ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν.

– Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία συμφωνεῖ καὶ ἐπαινεῖ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία γιὰ τὰ ὅσα πράττει σὲ βάρος τῶν κληρικῶν καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ ἀδιαφορεῖ πλήρως γιὰ τὴν ἀγωνιώδη ἔκκληση τῶν 22 ἀρχιερέων τῆς Μακεδονίας.

– Οἱ Ἀρχιερεῖς, στὸ σύνολό τους, διστάζουν νὰ συγκαλέσουν τὴν Ἱεραρχία γιὰ τὸ Μακεδονικό, ἐπειδὴ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δὲν θέλει…

– Ἡ ἰντελιγκέντσια, πλὴν τιμητικῶν ἐξαιρέσεων, εἶναι ὑπὲρ τῆς συμφωνίας. Ὁ μηδενισμὸς καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἐπικρατοῦν στὴ σκέψη τους. Ἄλλοι ἔχουν χάσει τὴν πατριωτικὴ εὐαισθησία τους. Ἢ ἔχουν κλείσει τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τους, ἢ ἔχουν συνηθίσει καὶ τοὺς ἀρέσει ἡ ὅλη ἀτμόσφαιρα.

.           Τὸ 1908, σὲ ἀνάλογη τραγικὴ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἐθνικὴ κατάσταση ἔγραψε ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς ἕνα τραγικὸ ποίημα ποὺ ταιριάζει στὴν ἐκκλησιαστική, ἐθνικὴ καὶ κοινωνική μας παρακμή:

«Ἡ Πολιτεία λωλάθηκε, κι ἀποπαίδα τὰ κάνει
τὸ Νοῦ, τὸ Λόγο, τὴν Καρδιά, τὸν Ψάλτη, τὸν Προφήτη.
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρὸ στεφάνι,
στὴ λάσπη. Σταῦλος ὁ ναὸς καὶ μπουντρούμι τὸ σπίτι.
Ἀπὸ θαμποὺς ντερβύσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
Γύρω μου ἀδιάφοροι καὶ ὀχτροί, καὶ οὐρλιάζουνε μπροστά μου,
κ’ ἐμὲ , μ’ ἀδράχνει ἕνας θυμὸς κ’ ἕνας σκοπὸς μὲ πάει.
Κ’ ἕνα παλιὸ τραγούδι μου μεσ’ ἀπ’ τὴ θάλασσά μου
ξανάρχεται στὰ χείλη μου, κύμα κι ἀφρός, καὶ σπάει:
Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονᾶν τὴ θεία τραχιά σου γλῶσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.
Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωΐλοι,
καὶ Μαμμωνάδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
Λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κ’ οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»… *

.           Αἰχμηρὸς ὁ λόγος τοῦ ποιητῆ. Ὅμως μόνο ὁ ποιητὴς μπορεῖ νὰ ξεπεράσει τὶς ἀναστολὲς τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ περιγράψει ἐπιγραμματικὰ καὶ μὲ ἀκρίβεια τὴν πικρὴ πραγματικότητα.-

Τὸ ποίημα γράφτηκε τὸ 1908 καὶ ἐκδόθηκε τὸ 1912 στὴ συλλογὴ τῶν ποιημάτων «Ἡ Πολιτεία καὶ ἡ μοναξιά». Τὸ συγκεκριμένο ποίημα ὀνομάζεται «Ἀποκριτικὴ γραφὴ» καὶ βρίσκεται στὴ σελίδα 356 τοῦ Ε΄ Τόμου τῶν Ἁπάντων τοῦ Παλαμᾶ, Ἔκδοση Μπίρη, Ἐπιμέλεια Ἱδρύματος Κωστῆ Παλαμᾶ καὶ ὑπογραφὴ Γ. Κατσίμπαλη.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...