Διδαχή τη IB’ Κυριακή του Ματθαίου για τη σωτηρία (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

«Διδάσκαλε αγαθέ, τι αγαθόν ποιήσω ίνα έχω ζωήν αιώνιον;» (Ματθ. 19, 16)

«ΑΓΑΘΕ Διδάσκαλε», ρώτησε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό κάποιος νεαρός, «τι καλό να κάνω για ν’ αποκτήσω την αιώνια ζωή;». Δηλαδή: “Τι να κάνω για να σωθώ;”. Ερώτημα πολύ σοβαρό. Ερώτημα για ένα ζήτημα που πρέπει ν’ απασχολεί κάθε άνθρωπο σ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού της επίγειας ζωής του.
Όπως ο ταξιδιώτης που διαπλέει μια μεγάλη και φουρτουνιασμένη θάλασσα, δεν συλλογίζεται παρά ένα ήσυχο λιμάνι, έτσι κι εμείς, που ταλαιπωρούμαστε μέσα στα κύματα της θάλασσας του βίου, πρέπει ακατάπαυστα να έχουμε μπροστά στα μάτια του νου μας την αιωνιότητα και, όσο βρισκόμαστε στην πρόσκαιρη τούτη ζωή, να φροντίζουμε για τη μεταθανάτια κατάσταση της ψυχής μας. Τι είναι αυτό που μπορούμε να το αποκτήσουμε στη γη και να το διατηρήσουμε παντοτινά ως αναφαίρετο κτήμα μας; Μόνο η σωτηρία μας!

Όποιος χρησιμοποιεί την επίγεια ζωή για να συγκεντρώσει πλούτη, αυτός θ’ αφήσει εδώ τα πλούτη κατά το πέρασμά του στην αιωνιότητα. Όποιος χρησιμοποιεί την επίγεια ζωή για ν’ αποκτήσει τιμές και δόξα, αυτός θα χάσει και τις τιμές και τη δόξα από τον πικρό θάνατο. Όποιος, όμως, χρησιμοποιεί την επίγεια ζωή για ν’ αποκτήσει τη σωτηρία, αυτός θα πάρει τη σωτηρία μαζί του στην αιωνιότητα και θα ευφραίνεται παντοτινά στον ουρανό με το υπέρτατο αγαθό που κέρδισε στη γη.

Αγαπητοί αδελφοί! Τι πρέπει να κάνουμε για να σωθούμε; Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, την πιο ικανοποιητική απάντηση, τη βρίσκουμε στο Ευαγγέλιο. Ο Κύριος δήλωσε ότι για να σωθούν όσοι δεν πιστεύουν στον Χριστό, πρέπει οπωσδήποτε να πιστέψουν σ’ Αυτόν· και για να σωθούν όσοι πιστεύουν στον Χριστό, πρέπει οπωσδήποτε να ζουν σύμφωνα με τις εντολές Του. Αιώνια θα χαθεί όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό. Αιώνια θα χαθεί και όποιος λέει με τα χείλη του ότι πιστεύει στον Χριστό, αλλά με τα έργα του Τον αρνείται, δηλαδή δεν τηρεί τις αγίες εντολές Του. Μ’ άλλα λόγια: Για τη σωτηρία χρειάζεται ζωντανή πίστη στον Χριστό. Όταν οι Ιουδαίοι ρώτησαν τον Κύριο, «Τι πρέπει να κάνουμε, για να εκτελούμε τα έργα του Θεού;», Εκείνος τους απάντησε: «Το έργο του Θεού είναι να πιστέψετε στον Απεσταλμένο Του» (Ιω. 6, 28-29).

Η ζωντανή πίστη στον Χριστό είναι έργο, έργο θείο και μεγάλο τόσο, που μ’ αυτό εκπληρώνεται η σωτηρία. Η ζωντανή πίστη εκφράζεται με την όλη ζωή, με την όλη ύπαρξη του ανθρώπου. Περιλαμβάνει τις σκέψεις του, τα αισθήματά του, τη διαγωγή του. «Όποιος πιστεύει» με τέτοια πίστη, «έχει την αιώνια ζωή». «Και να ποια είναι η αιώνια ζωή: Ν’ αναγνωρίζουν οι άνθρωποι Εσένα ως τον μόνο αληθινό Θεό, καθώς κι Εκείνον που έστειλες, τον Ιησού Χριστό» (Ιω. 17, 3). Η ζωντανή πίστη είναι θέαση και γνώση του Θεού (Βλ. Εβρ. 11,27). Η ζωντανή πίστη είναι ζωή αφιερωμένη ολοκληρωτικά στην ευσέβεια και νεκρωμένη για τον κόσμο. Η ζωντανή πίστη είναι δωρεά του Θεού. Αυτή τη μεγάλη δωρεά ζητούσαν από τον Κύριο οι απόστολοί Του, όταν Του έλεγαν: «Αύξησε την πίστη μας». Μόνο μέσω της ζωντανής πίστεως μπορεί ο άνθρωπος ν’ απαρνηθεί τα δήθεν καλά της πεσμένης φύσεώς του και να γίνει μαθητής και ακόλουθος του Κυρίου με σκέψη, καρδιά και διαγωγή ταιριαστές στην ανακαινισμένη απ’ Αυτόν φύση.

Το πνευματικό θησαυροφυλάκιο στο οποίο φυλάσσεται και από το οποίο αφειδώλευτα προσφέρεται ο θησαυρός της αληθινής πίστεως, είναι η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία και μόνο αυτή. Είναι, λοιπόν, απαραίτητο, προκειμένου να σωθούμε, να ανήκουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όποιος δεν υπακούει στην Εκκλησία, «ας είναι για σένα όπως ο ειδωλολάτρης ή ο τελώνης» (Ματθ. 18,17), είπε ο Κύριος.

Μάταια κάποιοι θεωρούν την αμαρτία που διαπράττεται με τον νου, με το πνεύμα, ελαφριά ή και μηδαμινή. Όσο ανώτερο είναι το πνεύμα από το σώμα, τόσο ανώτερη είναι η αρετή που επιτελείται με το πνεύμα, από την αρετή που επιτελείται με το σώμα, αλλά και τόσο βαρύτερη είναι η αμαρτία που διαπράττεται με το πνεύμα, από την αμαρτία που διαπράττεται με το σώμα. Η αμαρτία που διαπράττεται με το σώμα είναι φανερή. Η αμαρτία που διαπράττεται με το πνεύμα συνήθως είναι ελάχιστα αντιληπτή, κάποτε μάλιστα και τελείως απαρατήρητη από τους βυθισμένους στις βιοτικές μέριμνες ανθρώπους. Αλλά, όσο λιγότερο αισθητή είναι, τόσο μεγαλύτερο κακό κάνει, τόσο πιο καίρια χτυπήματα καταφέρει, τόσο πιο βαθιές πληγές προξενεί.

Μολυσμένος από μιαν αμαρτωλή σκέψη, ένας φωτεινός άγγελος έγινε σκοτεινός δαίμονας, διώχθηκε από τα ουράνια σκηνώματα και γκρεμίστηκε στην άβυσσο. Εκεί έσυρε όχι μόνο πλήθος αγγέλων, αλλά και πλήθος ανθρώπων, που άφησαν τον νου τους να μολυνθεί με αμαρτωλές σκέψεις, με απατηλές ιδέες. Ο Κύριος ονόμασε τον πεσμένο άγγελο πατέρα του ψεύδους και συνάμα ανθρωποκτόνο, γιατί δεν μπόρεσε να σταθεί μέσα στην αλήθεια. Το ψεύδος είναι η πηγή και η αιτία του αιώνιου θανάτου. Απεναντίας, η αλήθεια είναι η πηγή και η αιτία της σωτηρίας, σύμφωνα με τον ίδιο τον Κύριο.

Την ανόθευτη θεία αλήθεια τη διαφυλάσσει η αγία Εκκλησία μας. Όποιος ανήκει και υπακούει σ’ αυτήν, μπορεί να σκέφτεται σωστά για τον Θεό, τον άνθρωπο, το καλό, το κακό και, επομένως, τη σωτηρία. Είναι προφανές ότι, όποιος δεν διαθέτει τη σωστή σκέψη για τη σωτηρία, δεν μπορεί να έχει και την ίδια τη σωτηρία. Αρχή της σωτηρίας είναι η αλήθεια! Αρχή της σωτηρίας είναι η ορθή σκέψη! Αρχή της απώλειας είναι η αποστασία από την αλήθεια με κάποια λανθασμένη σκέψη. Κάθε παρέκκλιση από τη διδασκαλία της θείας αλήθειας, κάθε αποδοχή σκέψεως αντίθετη σ’ αύτή τη διδασκαλία, συνεπάγεται την πτώση στη φοβερή αμαρτία της βλασφημίας και της αρνήσεως του Θεού. Έμπρακτη απόδειξη αποτελεί η πτώση των πρωτοπλάστων, που οφείλεται στην αποδοχή μιας εσφαλμένης σκέψεως. Έμπρακτες αποδείξεις αποτελούν όλες οι αιρέσεις, με τις οποίες βλασφημείται ο Θεός.

Κάποιοι αιρετικοί βλασφήμησαν τον Θεό με την άρνηση της θεότητας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, άλλοι με την απόδοση θεϊκών ιδιοτήτων στον άνθρωπο [Αυτό έκαναν οι παπικοί που απέδωσαν θεϊκές ιδιότητες, όπως το αλάθητο, στον πάπα], άλλοι με το να θεωρήσουν το Άγιο Πνεύμα κτίσμα, άλλοι με την άρνηση της παρουσίας και ενέργειας της θείας χάριτος στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία θεωρούν ανθρώπινες επινοήσεις [Αυτό πιστεύουν και διδάσκουν οι προτεστάντες]. Τέλος, κάποιοι βλασφήμησαν τον Θεό όχι με την άρνηση δογμάτων της πίστεως, αλλά με την απαίτηση της αθετήσεως ορισμένων εντολών του Χριστού. Γιατί η πίστη διατηρείται ζωντανή όχι μόνο με την ομολογία των ορθών δογμάτων, αλλά και με τη συνεπή ευαγγελική ζωή. Μ’ άλλα λόγια, για να ζήσει η πίστη, χρειάζεται τα έργα της πίστεως. «Η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή», λέει ο απόστολος Ιάκωβος.

Πριν από το τέλος του κόσμου, η πιο μεγάλη δυστυχία θα βρει τους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι, όπως διδάσκει ο απόστολος, «δεν αγάπησαν την αλήθεια για να σωθούν». Γι’ αυτό «ο Θεός θα επιτρέψει να ενεργήσει σ’ αυτούς η πλάνη», να τους παρασύρει, δηλαδή, ο μεγάλος άνομος, ο Αντίχριστος, «για να πιστέψουν στο ψέμα. Έτσι, θα τιμωρηθούν όλοι όσοι δεν πίστεψαν στην αλήθεια και δέχτηκαν ολόψυχα την αδικία». Με την αποδοχή όλων αυτών των παραχαράξεων της αλήθειας του Θεού, τις οποίες αποτολμούν οι εχθροί Του, οι άνθρωποι αποκαλύπτουν και ομολογούν την αξία της κρίσεώς τους, την αξία της καρδιακής τους διαθέσεως. Η σκέψη μας μπορεί να είναι πνευματική, μόνο όταν παραμένει ολοκληρωτικά στην αλήθεια με τη ζωντανή πίστη στον Χριστό. Η αποστασία, έστω και μερική, από την αλήθεια είναι πτώση από τους πνευματικούς ουρανούς στη γήινη σοφιστεία, στην ψευδώνυμη φρόνηση, στην καταστροφή.

Αγαπητοί αδελφοί! Ας προσφέρουμε στον Κύριο ολόθερμη προσευχή, όπως έκαναν οι απόστολοι, ζητώντας Του να μας χαρίσει το μοναδικό μέσο της σωτηρίας μας, τη ζωντανή πίστη. Μαζί με την προσευχή, ας Του προσφέρουμε και τον πνευματικό μας αγώνα, με τον οποίο θα Του αποδείξουμε την ειλικρίνεια της επιθυμίας μας για τη λήψη της ανεκτίμητης δωρεάς Του. «Ας απομακρυνθούμε από το κακό και ας κάνουμε το καλό». Τώρα, μέσα στον ιερό τούτο ναό, στεκόμαστε μπροστά στον αόρατο Θεό και έχουμε τη δυνατότητα να Του ζητήσουμε καθετί το αναγκαίο για τη σωτηρία μας. Θα έρθει και η μέρα εκείνη, που μαζί με όλη την ανθρωπότητα θα σταθούμε μπροστά Του, προκειμένου ν’ απολογηθούμε για την επίγεια ζωή μας. Ας προσέξουμε, ώστε να μην Του παρουσιάσουμε τότε κενό το όνομα του χριστιανού, που φέρουμε, χωρίς να το συμπληρώνουν και να το αποδεικνύουν τα έργα που θέλει Εκείνος. Έχει διαβεβαιώσει ότι στους υποκριτές χριστιανούς θα δώσει φοβερή απάντηση —και θα τη δώσει: «Ποτέ δεν σας ήξερα. Φύγετε μακριά μου εσείς, που καταπατούσατε τον νόμο του Θεού!». Αμήν.

 

(Πηγή: “Ασκητικές ομιλίες Α’” Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)

Διδαχή τη IB’ Κυριακή του Ματθαίου για τη σωτηρία (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ) – Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

ΣΗΜΕΡΑ Η ΦΟΒΕΡΗ ΠΛΑΝΗ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ  ΚΑΤ'ΑΝΑΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ. 

ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΑΓΑΠΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ.

Τό κριτήριο τῆς Τελικῆς Κρίσεως, εἶναι μόνο ἡ ἀγάπη;

Πορφυρίτης

«Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.»[1]. Ἄλλη μία εὐαγγελική περικοπή, ἡ τῆς Μελλούσης Κρίσεως[2], πού ἔχει διαστρεβλωθεῖ ἀπό τούς ὑπηρέτες τῆς Νέας «Ἐκκλησιαστικῆς» Τάξεως, οἱ ὁποίοι ἀνεμίζουν εὐκαίρως ἀκαίρως, τήν σημαία τῆς ἀγάπης[3]. Ἀγάπη, ἀγάπη, ἀγάπη! Αὐτό εἶναι ὁ Θεός, Ἀγάπη! Καί αὐτό θέλει ὁ Θεός, ἀγάπη! Μόνο ἀγάπη! Μέ αὐτό τό κριτήριο, λένε, θά γίνει καί ἡ Τελική Κρίση. Μόνο μέ τήν ἀγάπη.

Θά εἶχαν δίκαιο οἱ ἀγαπητοί μας ἀδελφοί, ἐάν ὁ Κύριος ἔλεγε: «Πείνασε γάρ ὁ πλησίον καί τοῦ ἐδώκατε φαγεῖν, ἐδίψησε, καί τόν ἐποτίσατε, ξένος ἦταν καί τόν συναγάγατε, γυμνός, καί τόν περιεβάλατε, ἠσθένησε, καί τόν ἐπεσκέψασθε, ἐν φυλακῇ ἦταν, καί πήγατε πρός αὐτόν». Τότε, πράγματι τό τελικό κριτήριο θά ἦταν ἡ ἀγάπη, ἡ φιλευσπλαγχνία, ἡ ἐλεημοσύνη. Παρομοίως, ἐάν αὐτοί πού εἶχαν πεινάσει ἦταν ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδδας, ὁ Πάπας, ἤ ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος. Ἐάν εἶχαν πεινάσει αὐτοί, τότε καί πάλι τό κριτήριο θά ἦταν ἡ ἀγάπη, ἀνεξαρτήτου Πίστεως καί θρησκείας.

Ποιός ὅμως εἶναι αὐτός πού ἐπείνασε; Αὐτός πού ἐπείνασε εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός! Ὁ πραγματικός Κριτής τῆς Οἰκουμένης. Γιά τόν Χριστό γίνονται ὅλα αὐτά, γιά τήν ἀγάπη Του! Γιά τόν μόνο ἀληθινό ἅγιο Τριαδικό Θεό καί γιά κανέναν ἄλλο. «Θεός γάρ ἦν ὁ διά τῶν πτωχῶν λαμβάνων»[4], λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος. Ἦταν ὁ Θεός ἐκεῖνος πού ἐλάμβανε διά τούς πτωχούς· εἶναι ὁ Θεός πού μᾶς κάνει τήν μεγάλη τιμή, πού καταδέχθηκε νά ταπεινωθεῖ τόσο πολύ καί νά ἐξισώσει τόν ἑαυτό Του μέ τόν κάθε ἐξαθλιωμένο καί ἐμπερίστατο ἀδελφό.

Ἐπιπλέον, ὁ ἐγκωμιασμός τῶν δικαίων, ὅπως λέγει ὁ ἴδιος ἱερός Πατήρ, «δείχνει ὅτι ἡ πρός αὐτούς ἀγάπη προήρχετο ἄνωθεν. Διότι λέγει· ‘‘ἐλᾶτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν βασιλείαν πού εἶναι ἑτοιμασμένη δι’ ἐσᾶς ἀπό τόν καιρόν τῆς δημιουργίας’’»[5]. Ἡ θεία κληρονομιά, ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, εἶναι ἡ κληρονομιά τῆς μεγάλης εὐλογημένης οἰκογένειας, τοῦ Θεοῦ Πατέρα, ἡ ὁποία κληροδοτεῖται στά τέκνα Του, αὐτά τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Πίστη λοιπόν, εἶναι τό πρωτεύον κριτήριο τοῦ Χριστοῦ στήν Τελική Κρίση· ἡ ἀποδεδειγμένη μέ ἔργα, Πίστη· ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη, ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Ὀρθοπραξία! Ἡ «…πίστη ‘‘δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη’’[6]. Ἡ πραγματική ἀγάπη εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος[7], προϊόν βαθειᾶς πίστης ἐκδηλωμένη μέ ἔργα ἀγάπης. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἀγάπη εἶναι ‘‘ἀνυπόκριτη’’, θυσιαστική καί ‘‘οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς’’[8]. Αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι γνήσια, ὡς ξεχείλισμα πίστεως, διότι ‘‘ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ’ ἑαυτήν’’[9].»[10]. Λέγει ὁ Κύριος: «Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται»![11]. Γι’ αὐτό καί τό πρῶτο πού ἀποδόμησαν οἱ «σκοτεινές δυνάμεις» στήν ἁγιοτόκο Πατρίδα μας, καί συνεχίζουν μέ γοργούς ρυθμούς νά ἀποδομοῦν, συνεργίᾳ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, εἶναι ἡ Πίστις, ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις.

[1] Ματθ. 25, 35-36.
[2] Ματθ. 25, 31-46.
[3] Ἴσως καί ἀπό τούς ἀγνοοῦντες.
[4] ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ 12, ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Δ΄, ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 39, ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1979.
[5] Ὅ.π.
[6] Γαλ. 5, 6.
[7] Γαλ. 5, 22.
[8] Α΄ Κορ.13, 4.
[9] Ἰάκ. 2, 17.
[10] ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ, «Θεολογικό σχόλιο στήν Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω- ἑρμηνευτική προσέγγιση τῶν κριτηρίων τῆς Μεγάλης Κρίσεως», https://aktines.blogspot.com/2026/02/blog-post_37.html.
[11] Μάρκ. 16, 16.

Τό κριτήριο τῆς Τελικῆς Κρίσεως, εἶναι μόνο ἡ ἀγάπη; | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Βαρθολομαίος: «Ο κοινός εορτασμός της Νίκαιας με τον Πάπα Λέοντα καρπός του οικουμενικού ανοίγματος»

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος την Κυριακή 16 Νοεμβρίου χοροστάτησε κατά την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βαλίνου, όπου υπάρχει Αγίασμα αφιερωμένο στον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Μηνά.

Παρέστη συμπροσευχόμενος ο Επίσκοπος Αλικαρνασσού κ. Αδριανός, Επόπτης της Περιφέρειας Φαναρίου-Κερατίου Κόλπου, Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μ.τ.Χ.Ε., ο κ. Βύρων Νικολαΐδης, Ιδρυτής και Πρόεδρος του Ομίλου PeopleCert και Μ. Ευεργέτης του Ναού, μαζί με τους οικογενείς του, ομογενειακοί παράγοντες, καθώς και πιστοί από την Πόλη και προσκυνητές από το εξωτερικό.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Ιερολ. Διάκονος κ. Ευλόγιος Τσάτσας, Κωδικογράφος της Αγίας και Ιεράς Συνόδου.

Στην ομιλία του, μετά την Θεία Λειτουργία, ο Παναγιώτατος εξέφρασε την Πατριαρχική ευαρέσκειά του προς τον Επίσκοπο Αλικαρνασσού και προς την υπό την Προεδρία του Εντιμ. κ. Συμεών Σολταρίδου Εκκλησιαστική Επιτροπή, αλλά και προς την Φιλόπτωχο Αδελφότητα, για το επιτελούμενο έργο στην Κοινότητά αυτή, ενώ αναφέρθηκε και στην εκδήλωση που διοργανώθηκε στο Ναό, το απόγευμα της προηγουμένης, με θέμα “Αναβίωση της Ακουστικής της Αγίας Σοφίας”.

Ο Πατριάρχης συνεχάρη τον διοργανωτή κ. Βύρωνα Νικολαΐδη, “όχι μόνον διά την πολλαπλώς εκδηλωθείσαν γενναιοδωρίαν του, αλλά και διά την έμπνευσίν του να συνεργασθή με το διεθνούς φήμης Πανεπιστήμιο του Stanford και με καταξιωμένους θεράποντες της πατρώας ψαλτικής ημών παραδόσεως, προκειμένου να δημιουργήση την μουσικήν πανδαισίαν, την οποίαν απηλαύσαμεν χθες και πλέον θα χαίρεται και ο κάθε προσκυνητής και επισκέπτης της Κοινότητος αυτής.”

Ο Παναγιώτατος υπογράμμισε ότι η επισκέψή του σε αυτή την Κοινότητα έχει ως πρώτιστο σκοπό, μαζί με την δοξολογία του Αγίου ονόματος του Θεού, και την συνάντηση πρόσωπο προς πρόσωπο με το εκκλησίασμα. “Και εις αυτό, λοιπόν, αποβλέπει η έλευσίς μας πλησίον σας σήμερον. Εις το να «κοιταχθούμε», να επικοινωνήσουμε ως μέλη όλοι μας του ενός Σώματος του Χριστού και να σας πούμε ότι σας αγαπούμε με όλη τη δύναμη της πατρικής μας καρδιάς.”, είπε σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στον επικείμενο εορτασμό της 1700ής επετείου από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας.

“Την γενική αυτή χαρά της σημερινής επικοινωνίας μας επιτείνει το γεγονός της επικειμένης επισήμου ελεύσεως εις την Βασιλίδα των Πόλεων της Α. Αγιότητος του Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ´, ομού μετά των Μακαριωτάτων αδελφών Πατριαρχών των Παλαιφάτων Θρόνων της Ανατολής, για το ιστορικό γεγονός του από κοινού εορτασμού της επετείου της εν Νικαία Α´ Οικουμενικής Συνόδου και εν Φαναρίω της πανηγύρεως του Αγίου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, του και ιδρυτού της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Οι αδελφικές σχέσεις και η αγάπη, την οποία έχουμε προς αλλήλους εμείς οι Χριστιανοί αποδεικνύουν ότι πάντες είμεθα μαθητές του Χριστού: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιωάν. ιγ´, 35).

Είναι και πάντα ταύτα, ως και οι θεολογικοί διάλογοι των Εκκλησιών μας, καρποί του οικουμενικού ανοίγματος του Πατριάρχου Αθηναγόρου, τους οποίους γευόμεθα εμείς, συνεχίζοντες το έργον του με όση δύναμι έχουμε. Σήμερα πιστεύουμε ότι δεν δυνάμεθα πλέον να ζούμε σε απομόνωσι, με αυτάρκεια και αυταρέσκεια, αλλ᾽ ότι έχουμε ανάγκη ο ένας του άλλου. Έχουμε συλλογική ευθύνη κοινής Χριστιανικής μαρτυρίας εις τον σύγχρονον κόσμον, διά την ειρήνην του οποίου καθημερινώς προσευχόμεθα και εις τον οποίον κηρύττομεν την αγάπην ως το ύψιστον ιδεώδες. Πως θα γίνουμε πειστικοί και πιστευτοί εάν δεν ειρηνεύωμεν προς αλλήλους και εάν δεν αγαπώμεν αλλήλους;”

Τον Πατριάρχη προσφώνησαν με θερμούς λόγους ο Επίσκοπος Αλικαρνασσού, ο Πρόεδρος της Εκκλησιαστικής Επιτροπής και η Πρόεδρος της Φιλοπτώχου Αδελφότητος.

https://orthodoxia.info

Πατερικός: Βαρθολομαίος: «Ο κοινός εορτασμός της Νίκαιας με τον Πάπα Λέοντα καρπός του οικουμενικού ανοίγματος»

ΑΓΑΠΑΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΕΧΕΙ ΙΔΕΩΔΗ. ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΙΤΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ.. ΑΥΤΗ Η ΕΚΦΡΑΣΗ ...ΜΕ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΑ ΞΕΝΙΖΕΙ ΛΙΓΟ. ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΕΙ ΣΑΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ; ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΒΛΕΠΕΙ; ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ; ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΘΡΕΦΤΙΣΜΑ; ΝΕΟΣ ΤΥΠΟΣ ΑΓΑΠΗΣ; ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΙΟΣ;. ΠΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΣΑΙ  ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΕ! ΤΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο ΠΙΟ ΚΑΛΟΣ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ; ΣΕ ΒΓΑΛΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ; ΤΕΛΙΚΑ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΚΑΘΡΕΦΤΙΖΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΒΟΛΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ; ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΑΠΟΜΟΝΩΣΑΝ;  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΙ Η ΦΥΛΑΚΗ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΙΑ. 

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μια φρενίτιδα πολέμου. Η χρηματιστηριακή αγορά χαίρεται και πανηγυρίζει.

Claudio Risé - 02/11/2025

Πηγή: Claudio Risé

Στα όπλα, είμαστε Ευρωπαίοι! Η κραυγή αντηχεί στις χρηματιστηριακές αγορές της Ευρώπης, υπό το αμήχανο βλέμμα άλλων ηπείρων. Η γοητεία του πολέμου, ειδικά στην ξηρά, φάνηκε να έχει εξασθενήσει μετά την καταστροφή του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα άσχημο δώρο από την εκλεπτυσμένη κουλτούρα και ευαισθησία της Ευρώπης του 20ού αιώνα προς τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά όχι. Τα πράγματα δεν πάνε καθόλου έτσι, και είμαστε ακόμα εδώ - ή μάλλον, εκεί.
Απόδειξη αυτού είναι οι ραγδαίες τιμές των όπλων και του πολεμικού εξοπλισμού στο χρηματιστήριο: σε μία εβδομάδα, η Wall Street αυξήθηκε κατά 82,8%, και της Ευρώπης κατά 126%. Ο υπόλοιπος κόσμος, συγκριτικά, ωχριά σε σύγκριση. Πράγματι, η Ευρώπη είναι αυτή που ενθουσιάζεται ιδιαίτερα με τον πόλεμο και τα διάφορα μέσα του. Ευτυχώς, ωστόσο, όπως είδαμε τις τελευταίες ημέρες, αυτό εκνευρίζει πολλούς. Ο Όρμπαν δεν είναι ο μόνος που εξοργίζεται από αυτές τις ευρωπαϊκές αναταραχές.
Πρέπει, ωστόσο, να θυμόμαστε ότι το πάθος της ευγενούς Ευρώπης για τον πόλεμο είναι ένα αιώνιο βίτσιο, το οποίο έχει στερέψει τις ορέξεις πολλών σε όλο τον κόσμο που προσπάθησαν να πείσουν τους άτυχους συγχρόνους τους να εγκαταλείψουν αυτό το νεκρικό πάθος για καταστροφή και θάνατο. Επιπλέον, καταδικάστηκε με αξιοσημείωτη ακρίβεια και σαφήνεια από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, που γεννήθηκε με την πάροδο του χρόνου, η έμπνευση για τη θρησκεία που έχει γίνει πιο διαδεδομένη σε όλο τον κόσμο τις τελευταίες χιλιετίες και πεισματικά ειρηνική εκτός από τον διάβολο. Ίσως και για αυτόν τον λόγο, ωστόσο, ο Χριστιανισμός βρίσκεται σε αρκετά προβλήματα στην Ευρώπη σήμερα, ειδικά και ακριβώς λόγω του ειρηνισμού του, όπως είχε εξηγήσει ο Έρασμος του Ρότερνταμ ήδη από το 1500. Ένας μεγάλος, αδιάφορος σοφός, βιαστικά και μόνο προς τα τέλη του 20ού αιώνα διορίστηκε «επίσημος νονός της σύγχρονης Ευρώπης» από πολιτικούς που ακόμη και τότε αναζητούσαν ειδικά εφέ και λίγη δημοσιότητα, συστατικά που πάντα αναζητούσαν ιδιαίτερα οι πολεμοκάπηλοι. Ο ίδιος ο Έρασμος, επιπλέον, δεν στέρησε τον εαυτό του από το να καταγγείλει την κατάσταση, αν στο διαυγές του Θρήνο για την Ειρήνη (1516) περιγράφει την πραγματικότητα της εξουσίας τόσο τέλεια: «Καημένος εγώ (εδώ μιλάει η Ειρήνη). Ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει θέση για την Ειρήνη· μάλιστα: ακριβώς σε αυτούς πρέπει να αναγνωρίσουμε την πηγή και το φυτώριο όλων των πολέμων». Ο Θρήνος για την Ειρήνη του Έρασμου - ας τον αναγνωρίσουμε, στην ειλικρίνειά του να αποδίδει τις καταστροφές και την ηλιθιότητα των πολέμων στις υπερβολικές και άπληστες φιλοδοξίες και τα συμφέροντα «αυτών των ανθρώπων» των ηγεμόνων, περιγράφει μόνο με μεγαλύτερη σαφήνεια και ακρίβεια τον κυνισμό των φίλων του πολέμου. Όπως αποδεικνύεται σήμερα από την άνοδο των μετοχών των εταιρειών που παράγουν όπλα, αεροπλάνα και όλα όσα χρησιμοποιούνται για τον πόλεμο και τις καταστροφές και τη σκληρότητά του απέναντι σε εκείνους που δεν διεξάγουν πόλεμο αλλά πρέπει να τον υποφέρουν, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το ξέσπασμα που αγαπήθηκε από την κόλαση.
Το γεγονός είναι ότι ο πόλεμος, με τα όπλα του τόσο πολύτιμα στο χρηματιστήριο, αλλά φοβισμένα αλλού, αποτελεί μια εύγλωττη αναπαράσταση του πανταχού παρόντος κινδύνου νίκης για τις παρορμήσεις και τις ορμές προς την καταστροφή, παρά για εκείνες προς την αγάπη. Ένα φαινόμενο που φέρνει στο νου τις αμέτρητες μαχαιριές που πολλοί φίλοι σήμερα φυτεύουν στο σώμα της γυναίκας που αγαπούν, ή το δηλητήριο που χορηγούν οι άξεστες μητέρες στις δυσκίνητες κόρες τους. Είναι πάντα ο δολοφονικός εγωισμός του πονηρού άθλιου που δεν θέλει να δώσει τίποτα: όλα είναι για τον εαυτό του και τα υπόλοιπα πρέπει να πεθάνουν.
Μετά την ανακάλυψη της ατομικής ενέργειας, το καταστροφικό δυναμικό του πολέμου έχει καταστήσει τη σύγκρουση το κύριο μέσο για την πιθανή εξόντωση του ζωντανού κόσμου. Έτσι, ο πόλεμος δεν είναι πλέον απλώς ένα ατομικό ή ομαδικό προϊόν, αλλά έχει γίνει ένα οντολογικό ζήτημα, για την ίδια την ύπαρξη, που επηρεάζει τα πάντα και τους πάντες. Ο ζωντανός κόσμος είναι αυτός που κινδυνεύει, και η ψυχή δεν πρέπει να περιορίζεται στην αντιμετώπιση της κατάστασης με τα συνήθη εμπορικά εργαλεία του υπολογισμού Κέρδους/Ζημίας. Αυτή είναι μια άλλη μάχη: η μάχη για τη Ζωή/Θάνατο του κόσμου.
Ωστόσο, στον οικονομικό ανταγωνισμό, με τις τρέχουσες δυνατότητες και τις παραγωγικές τελετουργίες, ακριβώς εκεί, στην καταστροφική του δύναμη, ο τεχνοεπιστημονικός κόσμος επιτυγχάνει τα πιο εξαιρετικά και επικερδή αποτελέσματά του, συνοδευόμενα, ωστόσο, από κινδύνους παγκόσμιας καταστροφής. Αυτό περιλαμβάνει την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ψυχικών διαταραχών που συνοδεύουν την θανατηφόρα ανάπτυξη του πολέμου παντού και σε όλες τις ανθρώπινες εποχές.
Πώς μπορεί να διορθωθεί αυτό; Δεν είναι απλό, και σήμερα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα εμπλεκόμενα συμφέροντα, όπως αποδεικνύεται από τα χρυσά στατιστικά στοιχεία των εταιρειών που συμμετείχαν στον πόλεμο. Το ότι το ζήτημα δεν θα ήταν εύκολο να επιλυθεί είχε γίνει κατανοητό εδώ και αρκετό καιρό, λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 30 Ιουλίου 1932, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν έγραψε στον Σίγκμουντ Φρόιντ, κατόπιν αιτήματος της Κοινωνίας των Εθνών (του ΟΗΕ εκείνη την εποχή), ζητώντας τη βοήθειά του στην εξεύρεση θεραπείας για την «τρέλα του μίσους και της καταστροφής που προκαλεί ο πόλεμος». Μετά από μια αρχική, πολύ αμήχανη ανταλλαγή απόψεων, ο Φρόιντ απάντησε ότι κατ' αρχήν, χάρη στη «διαδικασία εκπολιτισμού» που ήταν τότε στη μόδα μεταξύ της ανθρωπότητας (και η οποία παρέμεινε έτσι μέχρι πριν από λίγα χρόνια), ο πόλεμος μπορούσε μόνο να υποχωρήσει, ενώ παράλληλα παραδέχτηκε τους περιορισμούς της ψυχανάλυσης στην επίλυση του προβλήματος. Αλλά στο τέλος της συζήτησης, το έφτυσε και κατέληξε: «Λοιπόν, αφού ο πόλεμος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με ολόκληρη την ψυχολογική στάση που η διαδικασία του πολιτισμού επιβάλλει σε ανθρώπους σαν εμάς, πρέπει αναγκαστικά να επαναστατήσουμε εναντίον του: απλά δεν μπορούμε να τον αντέξουμε άλλο. Για εμάς τους ειρηνιστές, δεν είναι απλώς μια πνευματική και συναισθηματική απόρριψη, είναι μια συνταγματική μισαλλοδοξία, η απόλυτη ιδιορρυθμία. Μου φαίνεται ότι οι αισθητικές υποβαθμίσεις του πολέμου, στην απόρριψή μας, τη δική του και τη δική μου, έχουν πολύ μικρότερο μερίδιο από τις σκληρότητές του». Με λίγα λόγια, ο πόλεμος ήταν άσχημος και άβολος. εμπόδιζε την αξιοσημείωτη ικανότητά του να απολαμβάνει τη ζωή, και αυτό ήταν αφόρητο. Και κατέληξε ευγενικά: «Σας χαιρετώ εγκάρδια και ζητώ συγγνώμη αν τα σχόλιά μου σας απογοήτευσαν. Δικός σας, Σιγ. Φρόιντ.
Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το πάθος για τον πόλεμο. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν πάντα εκείνοι που έβγαλαν πολλά χρήματα από αυτόν.

Europa in fregola bellica. La Borsa gode e brinda

H AΓΑΠΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΠΗΓΕ; ΤΟΣΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ;. ΤΟΣΟΙ ΜΠΟΥΦΕΔΕΣ;

Η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού ήταν «μια ανελέητη ρήξη» και η αναγγελθείσα άνοιξη δεν έφτασε ποτέ.

από τον Μονσινιόρ Μαριάν Ελεγκάντι

 

Αρχιεπίσκοπος Μαρίαν Ελεγκάντι με φόντο τη Β' Σύνοδο του Βατικανού

Παρουσίαση της Λατινικής Λειτουργίας

Σας προσφέρουμε – σε δική μας μετάφραση – την επιστολή 1281 που δημοσιεύτηκε από την Paix Liturgique στις 3 Οκτωβρίου, η οποία αναφέρει το άρθρο τού Μονσινιόρ Marian Eleganti O.S.B. , Ομότιμου Βοηθού Επισκόπου της Chur, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Remnant στις 15 Σεπτεμβρίου.
Δεν πρόκειται για μια «θυμωμένη αναδρομή», αλλά για μια κριτική ανάλυση των εξελίξεων στην Εκκλησία από τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο.
Ο Μονσινιόρ Eleganti γράφει: « Κοιτάζοντας πίσω, πρέπει να πω ότι η άνοιξη της Εκκλησίας δεν έφτασε ποτέ. Αυτό που έφτασε αντ' αυτού ήταν μια απερίγραπτη παρακμή στην πράξη και τη γνώση της πίστης, μια εκτεταμένη λειτουργική άτυπη συμπεριφορά και αυθαιρεσία (στην οποία συνέβαλα εν μέρει και εγώ ο ίδιος χωρίς να το συνειδητοποιώ). Από τη σημερινή οπτική γωνία, βλέπω τα πάντα με αυξανόμενη κριτική, συμπεριλαμβανομένης της Δεύτερης Βατικανής Συνόδου, τα κείμενα της οποίας οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ήδη εγκαταλείψει, επικαλούμενοι πάντα το πνεύμα της» .

Ένας Επίσκοπος Μιλάει: «Η Συνοδική Άνοιξη Δεν Έφτασε Ποτέ»

Ο Επίσκοπος Marian Eleganti, OSB, Ελβετός γεννημένος στο Καντόνι του St. Gallen το 1955, εντάχθηκε στους Βενεδικτίνους ιεραποστόλους του Abtei St. Otmarsberg , του οποίου έγινε ηγούμενος το 1999. Το 2009, ο Πάπας Βενέδικτος XVI τον διόρισε βοηθό επίσκοπο του Επισκόπου Vitus Huonder , Επισκόπου του Chur, της μεγαλύτερης από τις ελβετικές επισκοπές.
Διδάκτωρ θεολογίας και πολύγλωσσος, βοήθησε τον Επίσκοπο Huonder, έναν πολύ κλασικό επίσκοπο που διαδέχθηκε επισκόπους της ίδιας γραμμής σε αυτήν την έδρα, τον Επίσκοπο Johannes Vonderach και τον Επίσκοπο Wolfgang Haas .
Η Ελβετική Επισκοπική Διάσκεψη τον έχει τοποθετήσει υπεύθυνο για τη νεολαία για τα γερμανόφωνα και ιταλόφωνα μέρη της Ελβετίας.
Μετά την παραίτηση του Επισκόπου Huonder, το 2021 ο Πάπας Φραγκίσκος διόρισε τον Επίσκοπο Joseph Maria Bonnemain , μέλος του Opus Dei και έναν ιδιαίτερα προοδευτικό ιεράρχη, ως διάδοχό του (ο Πάπας Φραγκίσκος είχε απορρίψει δύο φορές τα ονόματα που του είχε παρουσιάσει το Παράρτημα του Chur με βάση το προνόμιο που είχε διατηρήσει).
Ο Επίσκοπος Eleganti, αν και ήταν μόλις εξήντα πέντε ετών τότε, προτίμησε να παραιτηθεί. Έκτοτε, αφοσιώθηκε, κατά τη συνταξιοδότησή του, σε μια πολύ δραστήρια αποστολική θητεία.
Το 2024, συνόδευσε το Προσκύνημα Summorum Pontificum στη Ρώμη.

Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα αγγλικά στην εφημερίδα The Remnant στις 15 Σεπτεμβρίου 2025, με τίτλο: Ο Ελβετός Επίσκοπος αποκαλεί τη Β' Βατικανό «μια ανελέητη αναστάτωση», λέει ότι η αναγγελθείσα άνοιξη δεν συνέβη ποτέ.
Η ακόλουθη γαλλική έκδοση έχει εμπλουτιστεί και αναθεωρηθεί προσεκτικά από τον Μονσινιόρ Eleganti, ο οποίος ευγενικά μας εξουσιοδότησε να τη δημοσιεύσουμε.

Ο Ελβετός επίσκοπος αποκαλεί τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο «μια ανελέητη ρήξη»
και ισχυρίζεται ότι η αναγγελθείσα άνοιξη δεν έφτασε ποτέ.

Γεννήθηκα το 1955 και ως παιδί ήμουν ενθουσιώδης ιεροκήρυκας. Στην αρχή, υπηρετούσα σύμφωνα με την παραδοσιακή ιεροτελεστία, πάντα λίγο νευρικός που δεν κατάφερνα να απαγγείλω τις λατινικές απαντήσεις. Στη συνέχεια, εν μέσω του μετασυνοδικού ακτιβισμού, επανεκπαιδεύτηκα για τη λεγόμενη Νέα Λειτουργία.

Ως παιδί, παρακολούθησα την εικονομαχία στην σεβάσμια Κρόιτσκιρχε στο Ούζναχ, την πόλη μου.
Οι σκαλιστοί νεογοτθικοί βωμοί γκρεμίστηκαν μπροστά στα παιδικά μου μάτια. Αυτό που απέμεινε ήταν ένας βωμός που έβλεπε τον λαό, μια άδεια αίθουσα χορού, ο σταυρός στην θριαμβευτική αψίδα της χορωδίας, η Μαρία και ο Ιωάννης αριστερά και δεξιά σε γυμνούς λευκούς τοίχους. Νέα βιτρό παράθυρα λουσμένα στον ανατέλλοντα ήλιο από την ανατολή. Τίποτα άλλο: ήταν μια άνευ προηγουμένου καθαρή ρήξη. Εμείς τα παιδιά τα βρήκαμε όλα φυσιολογικά και κατάλληλα και τα φυλάξαμε επιμελώς για το νέο πέτρινο δάπεδο, προκειμένου να συμβάλουμε στη μεταρρύθμιση ή την ανακαίνιση της εκκλησίας.

Η ευφορία της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου εξαπλώθηκε παντού στους ιερείς. Συγκλήθηκαν σύνοδοι, στις οποίες παρευρέθηκα και εγώ ως έφηβος. Δεν είχα απολύτως καμία ιδέα τι συνέβαινε.

Ως είκοσι ετών δόκιμος, βίωσα από πρώτο χέρι και με οδυνηρό τρόπο τις λειτουργικές εντάσεις μεταξύ των παραδοσιακών και των προοδευτικών μεταξύ των μεταρρυθμιστών.
Εισήχθησαν νέα εκκλησιαστικά επαγγέλματα, όπως αυτό του βοηθού ποιμένα (ως επί το πλείστον έγγαμου). Θυμάμαι τα επικριτικά μου σχόλια σχετικά με αυτό, επειδή οι εντάσεις και τα προβλήματα που αναδύονταν αργά μεταξύ των χειροτονημένων και των μη χειροτονημένων ήταν προβλέψιμα από την αρχή.
Η μείωση του αριθμού των υποψηφίων για την ιεροσύνη ήταν προβλέψιμη και σύντομα έγινε εμφανής.

Ως νέος, υποστήριξα ανεπιφύλακτα τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο και αργότερα μελέτησα τα έγγραφά της με πιστή εμπιστοσύνη.
Ωστόσο, από την ηλικία των είκοσι ετών, παρατήρησα μια σειρά από πράγματα: την αποιεροποίηση της αίθουσας της χορωδίας, της ιεροσύνης και της Θείας Ευχαριστίας, καθώς και τη λήψη της Κοινωνίας, και την ασάφεια ορισμένων αποσπασμάτων στα συνοδικά έγγραφα.
Ως νέος λαϊκός χωρίς θεολογική εκπαίδευση, τα παρατήρησα όλα αυτά πολύ νωρίς.

Αν και η ιεροσύνη ήταν η ισχυρότερη επιλογή στην καρδιά μου από την παιδική μου ηλικία, δεν χειροτονήθηκα ιερέας μέχρι τα σαράντα μου.
Μεγάλωσα με τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο, έγινα ενήλικας και μπόρεσα να παρατηρήσω τα αποτελέσματά της από την αρχή.
Σήμερα είμαι εβδομήντα ετών και επίσκοπος.

Κοιτάζοντας πίσω, πρέπει να πω ότι η άνοιξη της Εκκλησίας δεν έφτασε ποτέ. Αυτό που ήρθε αντ' αυτού ήταν μια απερίγραπτη παρακμή στην πράξη και τη γνώση της πίστης, μια εκτεταμένη άτυπη συμπεριφορά και λειτουργική αυθαιρεσία (στην οποία συνέβαλα εν μέρει και εγώ ο ίδιος χωρίς να το συνειδητοποιώ).

Από τη σημερινή οπτική γωνία, βλέπω τα πάντα με αυξανόμενη κριτική, συμπεριλαμβανομένης της Δεύτερης Βατικανή Συνόδου, τα κείμενα της οποίας τα περισσότερα έχουν ήδη εγκαταλείψει, επικαλούμενοι πάντα το πνεύμα της.
Τι δεν έχει μπερδευτεί (συγχιστεί)με το Άγιο Πνεύμα και δεν έχει αποδοθεί σε Αυτό τα τελευταία εξήντα χρόνια; Τι έχει ονομαστεί «ζωή» που δεν έχει φέρει ζωή, αλλά μάλλον την έχει διαλύσει;

Οι λεγόμενοι μεταρρυθμιστές ήθελαν να επανεξετάσουν τη σχέση της Εκκλησίας με τον κόσμο, να αναδιοργανώσουν τη λειτουργία και να επαναξιολογήσουν τις ηθικές θέσεις. Το κάνουν ακόμα. Η μεταρρύθμισή τους χαρακτηρίζεται από ρευστότητα στο δόγμα, την ηθική και τη λειτουργία, ευθυγράμμιση με τα κοσμικά πρότυπα και την μετασυνοδική, αδίστακτη ρήξη με όλα όσα προηγήθηκαν.

Για αυτούς, η Εκκλησία είναι πρωτίστως αυτό που ήταν από το 1969 ( Edition Typica Ordo Missae, Cardinal Benno Walter Gut, OSB). Ό,τι προηγήθηκε μπορεί να παραβλεφθεί ή έχει ήδη αναθεωρηθεί. Δεν υπάρχει επιστροφή. Οι πιο επαναστατικοί από τους μεταρρυθμιστές γνώριζαν πάντα τις επαναστατικές τους πράξεις.
Αλλά η μετασυνοδική τους μεταρρύθμιση, οι διαδικασίες τους, απέτυχαν σε όλα τα επίπεδα. Ήταν χωρίς έμπνευση. Ο βωμός που βλέπει τον λαό δεν είναι εφεύρεση των Πατέρων της Συνόδου.

Εγώ ο ίδιος τελώ τη Θεία Λειτουργία σύμφωνα με το νέο τελετουργικό, ακόμη και ιδιωτικά. Ωστόσο, χάρη στην αποστολική μου δραστηριότητα, έχω ξαναμάθει την παραδοσιακή λειτουργία της παιδικής μου ηλικίας και βλέπω τη διαφορά, ειδικά στις προσευχές και τις στάσεις, και φυσικά στον προσανατολισμό.

Εκ των υστέρων, η μετασυνοδική παρέμβαση στην σχεδόν δύο χιλιάδων ετών και πολύ συνεκτική μορφή της λειτουργίας μου φαίνεται να είναι μια μάλλον βίαιη και προσωρινή ανακατασκευή της Θείας Λειτουργίας στα χρόνια που ακολούθησαν την ολοκλήρωση της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου, η οποία συνεπαγόταν μεγάλες απώλειες που πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Αυτό έγινε επίσης για οικουμενικούς λόγους.

Πολλές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της προτεσταντικής πλευράς, συμμετείχαν άμεσα σε αυτή την προσπάθεια ευθυγράμμισης της παραδοσιακής λειτουργίας με την προτεσταντική Ευχαριστία και ίσως ακόμη και με την εβραϊκή λειτουργία του Σαββάτου.
Αυτό έγινε με ελιτίστικο, ανατρεπτικό και απερίσκεπτο τρόπο από το Consilium ad exsequendam Constitutionem de Sacra Liturgia.(Συμβούλιο για την Εφαρμογή του Συντάγματος για την Ιερά Λειτουργία) και επιβλήθηκε σε ολόκληρη την Εκκλησία από τον Άγιο Παύλο ΣΤ΄, όχι χωρίς να προκαλέσει σοβαρές ρωγμές και διαιρέσεις στο Μυστικό Σώμα του Χριστού, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Ένα πράγμα μου φαίνεται βέβαιο: αν ένα δέντρο μπορεί να κριθεί από τον καρπό του, μια αδίστακτη και ειλικρινής επανεκτίμηση της μετασυνοδικής λειτουργικής μεταρρύθμισης είναι επειγόντως απαραίτητη: ιστορικά ειλικρινής και σχολαστική, μη ιδεολογική και ανοιχτή, όπως η νέα γενιά νέων πιστών που ούτε γνωρίζουν ούτε διαβάζουν τα κείμενα της Δεύτερης Βατικανού Συνόδου.

Δεν έχουν καν προβλήματα νοσταλγίας, επειδή γνωρίζουν την Εκκλησία μόνο στην τρέχουσα μορφή της. Είναι απλώς πολύ νέοι για να είναι παραδοσιακοί. Ωστόσο, έχουν βιώσει πώς λειτουργούν οι ενορίες σήμερα, πώς τελούν τη λειτουργία και τι απομένει από τη θρησκευτική τους κοινωνικοποίηση μέσω της ενορίας; Πολύ λίγα!
Για αυτόν τον λόγο, δεν είναι καν προοδευτικοί.

Από τη σημερινή οπτική γωνία, ο φιλελεύθερος Καθολικισμός ή προοδευτισμός της δεκαετίας του 1970 - πιο πρόσφατα με το πρόσχημα του Synodaler Weg [Γερμανικά: Συνοδική Οδός] - έχει περάσει την εποχή του και έχει οδηγήσει την Εκκλησία σε αδιέξοδο. Η απογοήτευση είναι αντίστοιχα μεγάλη.
Την βλέπουμε παντού. Στις Κυριακάτικες και καθημερινές λειτουργίες παρακολουθούν κυρίως ηλικιωμένοι. Οι νέοι απουσιάζουν, εκτός από λίγα εκκλησιαστικά κέντρα, τα οποία είναι σπάνια. Η μεταρρύθμιση εξαντλείται επειδή κανείς δεν την παρακολουθεί πια ούτε διαβάζει τα αποτελέσματά της. Είναι ένας σιδερένιος νόμος.

Πώς είναι δυνατόν η μετασυνοδική μεταρρύθμιση να αντιμετωπίζεται ακόμα τόσο άκριτα και κοντόφθαλμα σε αυτό το σημείο, όταν μετριέται από τους καρπούς της;
Γιατί μια ειλικρινής εξέταση της παράδοσης και της (εκκλησιαστικής) ιστορίας μας δεν είναι ακόμη δυνατή;
Γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν ότι βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι και ότι πρέπει να κάνουμε απολογισμό της κατάστασης, ειδικά από λειτουργική άποψη; 

Το «να Είσαι ή να μην Είσαι» όσον αφορά την πίστη και την εκκλησιαστική ζωή αποφασίζεται στά θεμέλια, ή με βάση, τη λειτουργία. Εδώ ζει ή πεθαίνει η Εκκλησία.
Οι παραδοσιακοί και οι προοδευτικοί το έχουν αξιολογήσει σωστά αυτό από το 1965.
Γιατί λοιπόν η παράδοση βρίσκεται σε άνοδο μεταξύ των νέων;
Τι την κάνει τόσο ελκυστική για τους νέους; Σκεφτείτε το!
Ψηφίζουν τα πόδια, όχι τα ποιμενικά συμβούλια.
Ίσως θα έπρεπε απλώς να αλλάξουμε κατεύθυνση! Καταλαβαίνετε;

ll Concilio Vaticano II «una rottura spietata» e la primavera proclamata non è mai arrivata - Articolo di Mons. Marian Eleganti

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΡΡΕΕΙ ΟΛΗ Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΝΩΣΤΗ ΣΑΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.

 Η ΝΕΑ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΤΑΥΤΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΚΑΝ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ, ΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΕΟΡΤΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ Β ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΞΕΚΙΝΑ Ο ΕΠΑΝΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΜΕ ΟΧΗΜΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑΙΡΟΥ.

Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝ ΜΗΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΗ (ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ) ΥΠΕΡΒΑΣΗ.

Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ. ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ο ΠΑΤΗΡ, Ο ΠΡΩΤΟΣ.

«Ο Θεός δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο»: πόσοι καρδινάλιοι συμφωνούν;

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

Θα ήταν ωραίο να ξέρω

Ένας queer καλλιτέχνης διευθύνει την Παπική Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ο διορισμός της Κριστιάνα Περέγια στην ηγεσία της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Βατικανού προκαλεί έκπληξη. Ως φεμινίστρια, κουήρ (Queer) ακτιβίστρια και χωρίς δεσμούς με την ιερή τέχνη, είναι η κατάλληλη ;

Κρίστιαν Περέλα Διορίστηκε πρόεδρος της Παπικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και Γραμμάτων των Virtuosi al Pantheon.

Στην Ιταλία, η είδηση ​​πέρασε απαρατήρητη, ενώ στο εξωτερικό προκάλεσε έκπληξη και ερωτήματα μεταξύ των Καθολικών.

Συνήθως δεν ασχολούμαστε με αυτά τα «σκάνδαλα», αλλά σε αυτήν την περίπτωση φαίνονται αρκετά δικαιολογημένα.

Πάνω απ' όλα, θέτουμε στον εαυτό μας ένα ερώτημα: υπάρχουν τόσες πολλές γυναίκες ειδικοί στη χριστιανική τέχνη στον καθολικό κόσμο, γιατί η επιλογή έπεσε σε μια καλλιτέχνιδα που είναι ανοιχτά queer και δεν έχει καμία σχέση με τη χριστιανική τέχνη;

Το επίσημο διάταγμα που δημοσιεύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2025 αναφέρει ότι η ανάθεση του αξιώματος προήλθε από τον Λέοντα ΙΔ΄, αλλά δεν είναι σαφές εάν έλαβε επαρκείς πληροφορίες.

Η Cristiana Perrella δημοσίευσε μια φωτογραφία του σταθμού Termini της Ρώμης, τον οποίο διασχίζει ένα μακρύ χαλί σε χρώματα ουράνιου τόξου .

Ποια είναι η Κριστιάνα Περέγια, επικεφαλής της Παπικής Ακαδημίας;

Γεννημένη το 1965 στη Ρώμη, η Perrella είναι ο νυν καλλιτεχνικός διευθυντής του MACRO.

Υπάρχουν όμως και άλλα στοιχεία που εγείρουν αμφιβολίες ως προς το αν έχει το κατάλληλο προφίλ για να διευθύνει μια ακαδημία του Βατικανού.

Το 2020, για παράδειγμα, η Cristiana Perrella επιμελήθηκε μια έκθεση αφιερωμένη στον Κινέζο φωτογράφο Ren Hang (1987-2017), επιλέγοντας και παρουσιάζοντας έργα που η ίδια ορίζει ως «προκλητικά στην έκθεση των γεννητικών οργάνων και στις πόζες, οι οποίες μερικές φορές παραπέμπουν σε σαδομαζοχισμό και φετιχισμό».

Σε μια άλλη συνέντευξη, η Perrella αποκαλύπτει τον θαυμασμό της για την ασεβή καλλιτέχνιδα Sarah Lucas, γνωστή για το φωτογραφικό αυτοπορτρέτο στο οποίο ποζάρει με δύο τηγανητά αυγά τοποθετημένα στο στήθος της και για τα φαλλικά σύμβολα που συνθέτουν τα έργα της, όπως η αυτοπροσωπογραφία στην οποία δαγκώνει μια μπανάνα.

Σε μια άλλη περίπτωση, η Κριστιάνα Περέγια έδωσε μια συνέντευξη, όπου εξήρε το ιταλικό φεμινιστικό κίνημα που έφερε «τεράστια αποτελέσματα», όπως τα δημοψηφίσματα για το διαζύγιο και τις αμβλώσεις.

Cristiana Perrella, μια queer καλλιτέχνης

Στη συνέχεια, αναφέρεται στις φωτογραφίες της Lisetta Carmi με τραβεστί στο λιμάνι της Γένοβας, τις οποίες εξυμνεί ως εξής: «Είναι απίστευτο να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1960 με αυτή την ιδέα της θηλυκότητας ως κάτι που λαχταρούσαν, που έπρεπε να επιτευχθούν» .

Το θέμα του τρανσεξουαλικού προσανατολισμού παραμένει το ίδιο όταν ελπίζει να αντλήσει έμπνευση από το όραμα της Αυστραλής ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινίστριας Ρόζι Μπραϊντότι για να μιλήσει για ένα νομαδικό υποκείμενο «που εξερευνά επίσης τη δική της σεξουαλικότητα με πολύ ανοιχτό τρόπο». Η Μπραϊντότι είναι μια από τις νονές του τρανσφεμινισμού.

Και η Perrella συνεχίζει λέγοντας ότι ενδιαφέρεται επίσης για την «κουίρ κουλτούρα και γενικά για οτιδήποτε αποφεύγει την απλοποίηση και τον σχηματισμό», πιθανώς αναφερόμενη στον σεξουαλικό δυαδισμό .

Στο προφίλ της Cristiana Perrella στο Instagram

Το ότι τα queer ζητήματα είναι τα κύρια θέματά της είναι επίσης εμφανές από το προφίλ της νέας προέδρου της Παπικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών στο Instagram.

Σε αυτή τη φωτογραφία ποζάρει μπροστά σε αφίσες ερωτικού κινηματογράφου που κατέκλυσαν τη Νάπολη τις δεκαετίες του '70 και του '80, «αποκαλύπτοντας τη διαδικασία σεξουαλικής απελευθέρωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη», σχολιάζει.

Η Περέγια ήταν επίσης ένας από τους υποστηρικτές του νομοσχεδίου Zan κατά της ομοφοβίας, για το οποίο αναγκάστηκε να παρέμβει ακόμη και η Γραμματεία του Κράτους του Βατικανού, ανησυχώντας για την προστασία της ελευθερίας της έκφρασης των Καθολικών

Το 2019, δημοσίευσε μια εγκατάσταση με την τεράστια επιγραφή «Ο Θεός δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο». Κάποιος πρόσφατα σχολίασε: «Φαίνεται σκόπιμο να καθοδηγήσουμε τις καλές τέχνες του Βατικανού»

Τελικά τα φαλλικά σύμβολα επιστρέφουν

Cristiana Perrella, το σωστό προφίλ;

Ο καθένας είναι ελεύθερος να δημοσιεύει ό,τι θέλει και να έχει τις δικές του ιδέες για τον κόσμο, αλλά είναι σαφές ότι αυτή που εκφράζει η Cristiana Perrella δεν συμπίπτει ακριβώς με την έννοια της χριστιανικής τέχνης, ούτε ακόμη λιγότερο με μια ανθρωπολογία του ανθρώπινου προσώπου που να συνάδει με το μήνυμα της Εκκλησίας.

Αν λάβουμε υπόψη ότι η Παπική Ακαδημία Καλών Τεχνών έχει ως καταστατικό της τον στόχο «να προωθήσει τη μελέτη, την πρακτική και τη βελτίωση των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών, με ιδιαίτερη προσοχή στη λογοτεχνία χριστιανικής έμπνευσης και την ιερή τέχνη σε όλες τις εκφράσεις της, και να προωθήσει την πνευματική ανύψωση των καλλιτεχνών, σε συνεργασία με το Παπικό Συμβούλιο Πολιτισμού», αναρωτιόμαστε αν το προφίλ του Perrella είναι πράγματι το σωστό.

Ήταν ο Λέων ΙΔ΄ πλήρως ενημερωμένος για τα ιδεολογικά ενδιαφέροντα τής Περέλλα;

"Dio è fatto dall'uomo": quanti cardinali sono d'accordo?

ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ;

ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ!!!

Μεταμορφούμενοι από Aγάπη για την Aγάπη

  π. Στέφανος Mus

Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού, στην πρώτη του επιστολή προς την Εκκλησία, μας προσανατολίζει κατ’ ευθείαν στον πυρήνα του Ευαγγελίου, όταν γράφει:

῝Ο ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν· ὃ ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ᾿ ἡμῶν καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Καὶ ταῦτα γράφομεν ὑμῖν, ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη (Α΄ Ιω. 1, 1-4).

Ο άγιος Ιωάννης ακολούθησε την υποστατική «Οδό» του Χριστού που ανοίγει μια θύρα εκεί που οι ανθρώπινες δυνατότητες τελειώνουν και αρχίζει η θεία πρωτοβουλία. Έγινε μάρτυς της Μεταμορφώσεως του Ιησού, ακτινοβολώντας το φως το απρόσιτον, και σταδιακά έφθασε να συνειδητοποιήσει το κεντρικό μήνυμα του Ευαγγελίου: Εκείνος που διακήρυξε το «Ἐγώ εἰμι ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή∙ οὐδείς ἔρχεται πρός τόν πατέρα εἰ μή δι’ ἐμοῦ» (Ιω. 14, 6), είναι Θεός και άνθρωπος.

Υπό το φως αυτής της αποκάλυψης, οι λέξεις αυτές είναι κάτι απείρως μεγαλύτερο από μια στενή διακήρυξη πολιτικού ή πολιτισμικού αποκλεισμού. Δεν δείχνουν κάποιο είδος φιλοσοφικού μετα-αφηγήματος ανθρώπινης προέλευσης το οποίο οι μεταμοντέρνες φωνές δικαίως φοβούνται, μια ακόμη εκδοχή ενός εγκόσμιου τυράννου, του τύπου «Ιδού το νέο αφεντικό, ολόιδιο με το παλιό»[1].

Oι λέξεις αυτές υποδεικνύουν την ευρύτερη δυνατή συμπεριληπτικότητα της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, την οποία ο Μητροπολίτης Ιωάννης Ζηζιούλας ονομάζει «Κοινωνία Ετερότητας». Η Εκκλησία ενώνει και φωτίζει την μοναδικότητά μας είτε είμαστε άρρεν ή θήλυ, δούλος ή ελεύθερος, Ιουδαίος ή Έλλην, έγγαμος ή μοναχός, επειδή ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μια ανθρωπιστική ιδεολογία ή φιλοσοφία ανθρώπινης προέλευσης. Ούτε είναι απλώς ένας γκουρού ή βούδας που κομίζει μια νέα μέθοδο αυτο-πραγμάτωσης ή αυτο-θέωσης για να υπερβαθεί η συγκεκριμένη και μοναδική ανθρώπινη παρουσία μέσω της πρακτικής του διαλογισμού. Ο Ιησούς είναι η ζώσα πραγματικότητα του Θείου Προσώπου κατ’ εικόνα του Οποίου πλαστήκαμε και στην παρουσία του Οποίου καλούμαστε μέσα από μια κοινωνία αγάπης έτσι ώστε «οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. 8, 39).

Δεν κερδίζουμε τη σωτηρία σαν να μας έδωσε μια «κάρτα ελεύθερης εξόδου από την φυλακή», μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε σ’ Αυτόν ως ιστορικό πρόσωπο ή απομνημονεύουμε δογματικές διατυπώσεις, επειδή είχαμε μια συναισθηματική εμπειρία ή επειδή κάνουμε καλές πράξεις. Η σωτηρία κατανοείται καλύτερα ως δια βίου κοινωνία που ολοκληρώνεται υπαρξιακά όταν ελεύθερα υποδεχόμαστε και ασκητικά απαντούμε στην θεία πρωτοβουλία της αγάπης μέσα από την μεταξύ μας αγάπη. Ο Θεός ζητά ενότητα με όλο το ανθρώπινο γένος δια Ιησού Χριστού.

Ανταποκρινόμενοι στην θεία πρωτοβουλία πράγματι μεταμορφωνόμαστε, διότι «ο Λόγος είναι μια προσωπική θεία δημιουργική πρόταση που περιμένει απάντηση»[2]. Η σωτηρία δεν είναι κάτι που κάνει ο Θεός χωρίς την συναίνεση του ανθρώπου και την απόκρισή του, όπως γράφει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός:

Ο πιστός που κινείται στην περιοχή της υπερβατικής γνώσεως, της «γνώσεως» του Ακτίστου, δεν καλείται να μάθει κάτι μεταφυσικά, ή να το αποδεχθεί λογικά, αλλά να «βαστάσει» κάτι κοινωνώντας με αυτό. Στο σημείο αυτό ακριβώς υποστασιοποιείται η αποστολή της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού, καθώς αυτός είναι και ο λόγος υπάρξεώς της στον κόσμο: να καταστήσει [τον άνθρωπο] δεκτικό αυτής της γνώσεως, η οποία ταυτοχρόνως είναι και η σωτηρία [μας][3].

O άγιος Ιωάννης συνάντησε προσωπικά τη θεία δόξα του Χριστού όπως αποκαλύφθηκε εν Πνεύματι στο όρος της Μεταμορφώσεως, μαζί με τους άλλους δύο μαθητές, τον Πέτρο και τον αδελφό του Ιάκωβο. Λίγο αργότερα υπέστη την σύγχυση του να είναι μάρτυς της δίκης, της σταυρώσεως και της ταφής του Ιησού και, μετά την Ανάσταση, πέρασε σαράντα μέρες με τον Αναστάντα Κύριο επί γης, προτού Αυτός αναληφθεί. Εν συνεχεία, για άλλα περίπου εξήντα χρόνια, αυτός που ο Ιησούς είχε ονομάσει «Υιόν Βροντής» ταξίδεψε και έδωσε, με λόγους και πράξεις, την προσωπική του μαρτυρία για την μεταμορφωτική δύναμη του Χριστού στη ζωή του, ομολογώντας και την μεταμόρφωση της καρδιάς του και εκείνην που συνέβαινε στις συνάξεις των πιστών που συγκεντρώνονταν ως σώμα του Κυρίου, σε όλη τη γη, στην Εκκλησία του.

Ζώντας για ένα διάστημα στην εξορία αλλά και μετά, κληροδοτώντας στην Εκκλησία το πολύτιμο δώρο του Ευαγγελίου του, επιστολές και το βιβλίο της Αποκάλυψης, ο άγιος Ιωάννης ορθοτόμησε μέχρι τα εννενήντα του. Αφού μερίμνησε για την μητέρα του Κυρίου και έμαθε από αυτήν λεπτομέρειες της επίγειας ζωής Του που παραμένουν ανείπωτες, υπέμεινε την ανθρώπινη θλίψη των μαρτυρίων, πρώτα του αδελφού του Ιακώβου, και αργότερα των άλλων συναποστόλων. Η φωνή του αποτελεί ζωντανό σύνδεσμο με τον τρίτο αιώνα, διότι έχουμε την έργω και λόγω μαρτυρία του αγίου Πολυκάρπου που γνώριζε τον ευαγγελιστή Ιωάννη καθώς και άλλους που είχαν δει τον Κύριο και εκείνην του αγίου Ειρηναίου (140-202) που θυμόταν τον άγιο Πολύκαρπο τον οποίον ως νέος είχε συναντήσει.

Προς το τέλος της ζωής του, όταν ήταν εκατό περίπου χρόνων, ο άγιος Ιερώνυμος μάς λέει ότι ήταν τόσο ασθενικός ώστε έπρεπε να τον μεταφέρουν στην εκκλησία. Μη παύοντας να μαρτυρεί για την δόξα Ιησού Χριστού, ωρίμασε σε σοφία και έλεος και το απόσταγμα της ζωής του ήταν η μόνη συμβουλή που συχνά έδινε, «Τεκνία μου, ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Όταν τον ρωτούσαν γιατί λέει συνεχώς το ίδιο πράγμα, ο άγιος Ιωάννης απαντούσε, «Επειδή είναι ο Λόγος του Κυρίου και αν το τηρείτε είναι αρκετό»[4].

O Iησούς –την υποστατική δόξα του Οποίου μαρτυρεί ο ευαγγελιστής Ιωάννης, που Τον άγγιξε και είδε την δόξα Του με τις πέντε αισθήσεις του αλλά και νοερά με τον φωτισμό της καρδιάς του- ήταν πλήρης άνθρωπος και ταυτοχρόνως ο άκτιστος άπειρος Θεός, δύο φύσεις αδιαιρέτως ενωμένες σε ένα πρόσωπο. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης ήταν αυτόπτης μάρτυς, νοερός καρδιακός μάρτυς, ότι ο Ιησούς σταυρώθηκε, πέθανε και ανέστη εκ νεκρών και εμφανίστηκε στους μαθητές Του επί γης με το αναστημένο σώμα Του προτού αναληφθεί στους ουρανούς. Το φυσικό Του σώμα πέρασε μέσα από συμπαγείς κλειδωμένες πόρτες με την ίδια ευκολία με την οποία αψήφισε τους νόμους του θανάτου που κυβερνούν κάθε σάρκα, κι ωστόσο πιστοποιεί ότι ο Αναστημένος κάθισε στην αμμουδιά ανάβοντας φωτιά για να ψηθούν τα ψάρια που είχαν μόλις πιάσει οι απόστολοι. Με τον τρόπο αυτόν πρόσφερε στους έκπληκτους, απορημένους Μαθητές την γνώριμη άνεση ενός γεύματος με ψωμί και ψάρι, καθώς Εκείνος σιγά σιγά τους εισήγαγε στο πώς να είναι πρόσωπα σ’ αυτόν τον κόσμο και στον μέλλοντα, έναν τρόπο ή μια οδό που κείται πέρα απ’ την ανθρώπινη κατανόηση.

Σαράντα μέρες αργότερα, ο Ιησούς ανελήφθη στον ουρανό, επιστρέφοντας στον Πατέρα, παίρνοντας μαζί με την ανθρώπινη φύση και την θεωμένη σάρκα Tου την ανακεφαλαίωση του όλου ανθρώπινου γένους. Αυτή είναι και ήταν πάντα η μαρτυρία της Εκκλησίας. Άρνηση έστω και μέρους αυτής προκειμένου να την καταστήσει προσιτή και κατανοητή μόνο από τον λογικοκρατούμενο ανθρωπισμό, απλώς αντικαθιστά τον Θεό με τον άνθρωπο και συνιστά αποτυχία να κατανοήσουμε την πληρότητα της Οδού, της Αληθείας και της Ζωής του Ιησού Χριστού. Αυτό αναπόφευκτα προκαλεί σύγχυση και μας αφήνει πιο ευάλωτους προς τραγικές αναχωρήσεις από την οδό που οδηγεί στην αιώνια ζωή της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί κοινωνία της ανθρώπινης κοινότητας με την θεία ζωή που μας προσφέρεται εν Χριστώ.

Η τοπική μας ενοριακή κοινότητα, ο Ελληνορθόδοξος ναός της Μεταμορφώσεως, ξεκίνησε με έξι Ορθόδοξες οικογένειες –Ρωσικές, Ελληνικές, Αμερικανικές- είτε εκ μεταστροφής είτε εκ παραδόσεως. Δύο χρόνια αργότερα, το 1995, και αφού προστέθηκαν κι άλλες οικογένειες, αποφασίσαμε συναινετικά να επιλέξουμε για την σύναξή μας το όνομα της «αγίας Μεταμορφώσεως», καθώς συμφωνήσαμε ότι η αληθινή ενότητα της Εκκλησίας αναγνωρίζεται όχι από τις αντίστοιχες εθνικότητές μας, αλλά από την σύναξη προσώπων κάθε εθνικότητας εν ονόματι της κοινής πίστεως και αγάπης, προσώπων που αγωνίζονται και λατρεύουν μαζί, με την ελπίδα να μετάσχουν στην μεταμορφωμένη ζωή που χαρίζει ο Χριστός.

Μας παραχωρήθηκε το καθεστώς ιεραποστολικής εκκλησίας το 1995, και τέσσερα χρόνια αργότερα είχαμε αυξηθεί αρκετά ώστε να αγοράσουμε το κτήριο που μας στεγάζει τώρα. Υπό την καθοδήγηση του π. Vasili Bitere, o οποίος ενεργούσε ως εξωτερικός συνεργάτης και ιερεύς μας, αναδιαμορφώσαμε και επεκτείναμε τον ναό με ιδίους κόπους σ’ αυτό που είναι τώρα. Στην 18η επέτειό μας στην συγκεκριμένη τοποθεσία, με χαρά υποδεχθήκαμε και πάλι ανάμεσά μας τον Aurel Onut, εικονογράφο από την Ρουμανία, ο οποίος δούλεψε ακούραστα επί μήνες αγιογραφώντας τον ωραίο τέμπλο μας.

Αν σηκώσετε τα μάτια στην οροφή, μπαίνοντας στον νάρθηκα, θα δείτε την μεγάλη εικόνα, την τελευταία που ιστόρησε. Είναι μια ιδιαίτερη εικόνα, μοναδική ίσως στην Εκκλησία μας. Μια μέρα, όταν ο Μητροπολίτης μας Αλέξιος ήρθε να μας επισκεφθεί και να δει την επέκταση που είχαμε προσθέσει στον νάρθηκα, τον ρώτησα τι είδε και χαρούμενος σχολίασε τις ωραίες εικόνες. Θυμηθήκαμε αυτό που γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη ότι η Νέα Ιερουσαλήμ θα φωτίζεται από το άκτιστο φως του Αρνίου «και τὰ ἔθνη τῶν σωζωμένων ἐν τῷ φωτὶ αὐτῆς περιπατήσουσι· καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς φέρουσι τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν αὐτῶν εἰς αὐτήν» (24,21). Η Βασιλεία του Θεού θα είναι γεμάτη από την κοινωνία της ετερότητας όλων των εθνών, η μοναδικότητα των οποίων δεν συντρίβεται στο όνομα ενός πολιτισμού, αλλά φωτίζεται και τελειοποιείται από την ταπεινή χάρη του Ζώντος Χριστού, η αγάπη του Οποίου τιμά την ποικιλότητα όλων. Η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία είναι στέγη για όλα τα έθνη. Εκείνη τη στιγμή ρώτησα τον Σεβασμιώτατο αν θα μας έδινε την ευλογία του να έχουμε μια εικόνα στην οροφή που να εκφράζει αυτή την πραγματικότητα, απεικονίζοντας όλα τα έθνη να περικυκλώνουν τον Χριστώ όπως στη Νέα Ιερουσαλήμ. Έδωσε την ευλογία του και καλέσαμε τον Aurel για άλλη μια φορά, ώστε να ιστορήσει την πρόσθετη αυτή εικόνα για τον ναό μας. Κοσμεί τώρα την οροφή και μαρτυρεί ότι ο Χριστός συμπεριλαμβάνει όλα τα έθνη και αποτελεί την αληθινή κατοικία τους.

Mετάφραση: Πολυξένη Τσαλίκη

[1] “Here’s the new boss, same as the old boss”, στίχοι από το τραγούδι «Won’t Be Fooled Again” του ροκ συγκροτήματος The Who.
[2] π. Νικόλαος Λουδοβίκος, “Person Instead of Grace”, 687.
[3] π. Γεώργιος Μεταλληνός, Η Οδός.
[4] Butler, Lives of the Saints, 211.

 

 https://antifono.gr/metamorfoumenoi-apo-agapi-gia-tin-agapi/

Η ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ, Η ΠΝΕΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ. 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ. ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ "η μοναδικότητα των οποίων δεν συντρίβεται στο όνομα ενός πολιτισμού, αλλά φωτίζεται και τελειοποιείται από την ταπεινή χάρη του Ζώντος Χριστού, η αγάπη του Οποίου τιμά την ποικιλότητα όλων."

ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΗΝΩΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ. ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΔΟΞΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ;; 

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΤΗΤΟΣ; ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΕ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ. Ή ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΕ;

Ο Τζέιμς Μάρτιν, ο ομοϊησουίτης, ντύνει τη Μαντόνα με το ουράνιο τόξο. 

Τι υπάρχει ακόμα να ελπίζουμε;

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ

  Η "ένσαρκη" αγάπη την οποία μας δίδαξε ο Κύριος αποτελούσε την παράδοση της ορθοδόξου Εκκλησίας και τον τρόπο ζωής της κοινωνίας. Τί καινούριο έφερε ο Κύριος στή ζωή των ανθρώπων, ποιό είναι αυτό που άλλαξε τον τρόπο της ζωής τους;

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ! Εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία με την επικράτηση του Χριστιανισμού. Η φύση δέν γνωρίζει πατέρα. Ακόμη και όταν ένα αρσενικό και ένα θηλυκό συνεργάζονται στο μεγάλωμα των μικρών συμπεριφέρονται και τα δύο σαν θηλυκά (σαν μητέρες). Οι θρησκείες προσφέρουν στην ανθρωπότητα Πατριάρχες.

Οι πλέον σκληρές πατριαρχικές κοινωνίες υπάρχουν στον Ινδούϊσμό και στον Μωαμεθανισμό. Ο Πατέρας στην ορθοδοξία ξεκινούσε από το πρωταρχικό στοιχείο της κοινωνίας την οικογένεια και έφτανε στο υψηλότερο δυνατό, στόν πνευματικό πατέρα. Με την παρουσία του πατέρα μετεμορφώθη και η ύπαρξη της μητέρας. Πνευματοποιήθηκε τρόπον τινά. Για αιώνες η παράδοση της κοινωνίας μας ήταν να δημιουργεί καλούς Χριστιανούς. Σήμερα η παράδοση αυτή χάθηκε εξολοκλήρου. Ο φόβος των γονιών είναι μήπως το παιδί τους καταλήξει στην εκκλησία, και δεν χαρεί την ζωή του.

Η Δύση δεν γνώρισε ποτέ της πατέρα. Στη θέση της υπακοής και του σεβασμού που προϋπέθετε η Χριστιανική πίστη μπήκε η Γνώση. Ο πατέρας και η μητέρα ήταν αναγκασμένοι να συνάπτουν πλατωνικούς έρωτες με τα μέλη της κοινωνίας τους για να βρίσκονται σε σχέση και ενότητα. Και αυτή η παράδοση είχε ένα τέλος με την εμφάνιση της επιστήμης και την ταύτιση της γνώσεως με την επιστημονική γνώση! Σήμερα ο βασικός πυρήνας που δίνει ζωή, στη Δύση, οπισθοδρόμησε στις δύο μητέρες της προθρησκευτικής περιόδου. Παράλληλα δε εμφανίζεται με απαιτήσεις ενοποιητικού παράγοντος η έννοια της αγάπης.

Άνθισε από τον Γερμανικό ιδεαλισμό στην ρωσική ψυχή με το βαθύ γήϊνο συναίσθημα. Πρώτος ο Ντοστογιέφσκι μας έδωσε την εικόνα της. "Άν δώ τον εσταυρωμένο από εδώ και την αλήθεια από εκεί, θα πάω με τον εσταυρωμένο". Χώρισε τα αχώριστα και καταδίκασε την καρδιά του ανθρώπου να θυσιάζεται χωρίς αλήθεια. Αυτή η θυσία χωρίς αλήθεια απεκάλυψε τελικώς στην ανθρωπότητα τον "Πατερούλη" Στάλιν.

Αυτή η έννοια της αγάπης φτάνει στις μέρες μας να απαιτεί την παγκόσμια ειρήνη κάτω από το σκήπτρο του "μπαμπούλη", του ΠΑΠΑ. Μια ειρήνη η οποία θα ζητήσει ξανά θυσίες από την ανθρωπότητα για την πραγματοποίησή της. Και οι θυσίες έχουν ήδη αρχίσει να προσφέρονται.

Ο Ντοστογιέφσκι ξανά στους Αδελφούς Καραμαζώφ μας προσφέρει την εμβληματική εικόνα της νέας πορείας: Ο νεαρός Καραμαζώφ εγκαταλείπει τον Γέροντα της παραδόσεώς μας για την ζωή των ανθρώπων. Φεύγοντας γονατίζει και φιλά τη Γή.

Αυτή η εννοια της αγάπης ονομάζεται σήμερα αγάπη της ετερότητος, διότι δέχεται την ετερότητα και μοναδικότητα του αληθινού ΕΓΩ, του ΠΡΟΣΩΠΟΥ και αντικαθιστά την αληθινή αγάπη της παραδόσεώς μας, της ομοιότητος, όπου ο άλλος ήταν ο αδελφός, η εικόνα του Θεού του ζώντος.

                   ΙΔΟΥ ΚΕΝΑ ΠΟΙΩ ΠΑΝΤΑ

Αμέθυστος

ΥΓ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά το 2010.

 

χαλαρωσε είπε...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ αμεθυστε ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ ΑΥΤΟ φιλε αμεθυστε ΤΟ ΕΙΧΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΧΕΣ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΦΟΒΕΡΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ. ΚΑΙ ΕΞΗΓΩ. ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΒΡΕΘΗΚΑ ΣΕ ΣΛΑΒΙΚΗ ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΩ. Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΟΥ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ. ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΑ ΠΛΑΝΑ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΚΑΙ ΕΒΛΕΠΑ ΠΑΝΤΟΥ ΤΗΝ ΓΗ. ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΚΟΤΙΕΣ ΤΗΣ. ΣΠΑΝΙΑ Η ΚΑΜΕΡΑ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΜΗΚΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ Η ΚΑΜΕΡΑ ΒΛΕΠΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΗΝ ΓΗ. ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΔΥΣΕΞΗΓΗΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΔΙΔΑ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΤΗΣ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΞΗΓΗΘΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΩ ΗΡΘΑΝ ΚΑΤΩ, ΕΝΩ Η ΕΝΤΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΩ ΦΡΟΝΕΙΤΕ ΜΗ ΤΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ. ΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ Η ΕΞΑΡΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΑΝ ΜΟΝΙΜΩΣ ΕΝΔΟΣΚΟΠΟΥΜΕ ΜΗ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΩ ΚΑΤΑ ΝΟΥ; ΜΗ ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ; ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΔΙΔΕΤΑΙ Η ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ. ΑΥΤΟ ΔΗΛΩΝΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΡΗΣΑΝ ΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΤΑ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΩ, ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΦΩΤΙΣΤΗΚΑΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΤΗΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ. ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ ΦΩΤΙΣΤΗΚΑΝ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΝΟΗΤΙΚΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΣΥΝ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΤΕΡΗΣ ΠΛΕΟΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ.

Ποιά είναι η “καλή αλλοίωση”;

                                                 

Η υπομονή σε κάθε έργο, γεννά την ανδρεία.
Η ανδρεία, γεννά την προθυμία.
Η προθυμία, την καρτερία.
Η καρτερία, την επίταση της εργασίας.
Η επίταση, κατευνάζει την ακράτεια του σώματος και ημερεύει την ηδυπάθεια της επιθυμίας.
Η επιθυμία, κινεί τον πόθο.
Ο πόθος την αγάπη.
Η αγάπη, τον ζήλο.
Ο ζήλος την θέρμη.
Η θέρμη την παρόρμηση.
Η παρόρμηση, την σπουδή.
Η σπουδή, την προσευχή.
Η προσευχή, την ησυχία.
Η ησυχία, γεννα τη θεωρία.
Η θεωρία, την γνώση.
Η γνώση, την κατανόηση των μυστηρίων.
Το τέλος των μυστηρίων, είναι η θεολογία.
Καρπός της θεολογίας, είναι η τελεία αγάπη.
Της αγάπης, η ταπείνωση.
Της ταπεινώσεως, η απάθεια.
Της απάθειας, η προόραση, η προφητεία και η πρόγνωση.
Γιατί δεν έχει κανείς, τέλειες από εδώ τις αρετές, ούτε εξαφανίζει μονομιάς τις κακίες, αλλά σιγά-σιγά με την αύξηση της αρετής λιγοστεύει η κακία και καταλήγει να μην υπάρχει διόλου.

Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η "ΚΑΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ"; 

Η ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ!!!

Ανώνυμος είπε...

49 Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη

Κατά Λουκά 12

«Οι καρποί του Πνεύματος» - π. Γεώργιος Σχοινάς

«Οι καρποί του Πνεύματος» - Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά, στην αίθουσα της οδού Ζωοδόχου Πηγής 44, Εξάρχεια Δευτέρα 16 Ιουνίου 2025 

Βιντεοσκόπηση: Δημήτριος Λιάκος

«Οι καρποί του Πνεύματος» - π. Γεώργιος Σχοινάς 

Η ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ. 

ΠΡΟΥΠΗΡΧΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ; 

Λέγω δέ, πνεύματι περιπατεῖτε καὶ ἐπιθυμίαν σαρκὸς οὐ μὴ τελέσητε.
 ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις, ἵνα μὴ ἃ ἂν θέλητε ταῦτα ποιῆτε.
 εἰ δὲ Πνεύματι ἄγεσθε, οὐκ ἐστὲ ὑπὸ νόμον.

 φανερὰ δέ ἐστι τὰ ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια,
 εἰδωλολατρία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις,
 φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι καὶ τὰ ὅμοια τούτοις, ἃ προλέγω ὑμῖν καθὼς καὶ προεῖπον, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν.
 ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις,
 πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος.
οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις.
Εἰ ζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν.
 μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες.

ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. Η ΤΗΡΗΣΙΣ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

ΠΝΕΥΜΑ Ο ΘΕΟΣ!!! ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ. ΟΠΟΥ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.

«Κάποιοι στην Ελλάδα βγάζουν λεφτά με αντάλλαγμα την εθνική μας κυριαρχία»- Θέμης Τζήμας

Διεθνές Δίκαιο; Ποιο διεθνές δίκαιο; Ένας πρωθυπουργός που ήδη έχει σφαγιάσει την Γάζα, προτείνει στον Αμερικανό πρόεδρο να δολοφονήσουν τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν κι αυτό περνά στη διεθνή ειδησεογραφία ως περίπου…φυσιολογικό. 

Την ίδια ώρα η Ελλάδα που επικαλείται από το πρωί έως το βράδυ το Διεθνές Δίκαιο, συντάσσεται με πίστη που τρομάζει με εκείνους που το εξαϋλώνουν!

Ποια Ελλάδα όμως; Ο Θέμης Τζήμας δικηγόρος και διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, δηλώνει στο militaire channel ότι «η Ελλάδα έχει περάσει στη σφαίρα της νεοθωμανικής αυτοκρατορίας» και έτσι «επικαλούμαστε το Διεθνές Δίκαιο, μόνο όταν αυτό δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ, το Ισραήλ κι απ΄ ότι φαίνεται και την Τουρκία». 

Η Ελλάδα που είχε πολύ καλές σχέσεις με το Ιράν, είναι τώρα απέναντι του. Με ποιο κέρδος; Κανένα. Άλλος κερδίζει όπως λέει ο κ.Τζήμας: «Αν το Ιράν χάσει αυτή που θα κερδίσει θα είναι η Τουρκία… Θα δούμε μία ακόμη μεγαλύτερη επέκταση του νεοθωμανικού σχεδίου». Η κυβέρνηση έχει τη γνωστή στάση. Η αντιπολίτευση γιατί σιωπά; «Όταν δεν έχεις κάτι διαφορετικό να πεις ,τότε δεν μιλάς», λέει ο κ.Τζήμας. 

«Η ελληνική ηγεσία έχει επιλέξει να είναι όχι απλά ένας δεδομένος σύμμαχος, αλλά ένας δεδομένος «χώρος»…Δια των ΗΠΑ περνάμε στον έλεγχο Τουρκίας-Ισραήλ. Έχουν αποφασίσει ότι κάποιοι θα βγάζουν λεφτά, με αντάλλαγμα την εθνική μας ύπαρξη και κυριαρχία…Υπάρχει μια συνειδητή πολιτική εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας».

«Κάποιοι στην Ελλάδα βγάζουν λεφτά με αντάλλαγμα την εθνική μας κυριαρχία»- Θέμης Τζήμας

ΠΟΥ ΠΗΓΕ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΕ; Η ΕΝΟΤΗΣ ΤΩΝ ΜΟΝΟΘΕΙΣΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ; Η ΑΓΑΠΗ; ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ;

ΤΟΥΣ ΨΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΡΕΦΕΤΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΕ!!!

Η Ανάσταση της Εκκλησίας

από τον Ηλία

Dirumpamus vincula eorum: et proiiciamus a nobis iugum ipsorum (Ψλ 2, 3). [Διαῤῥήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀποῤῥίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν.]

«Ας σπάσουμε τις αλυσίδες τους και ας πετάξουμε τον ζυγό τους μακριά μας».
Αυτά τα λόγια μπορούν να αποδοθούν τόσο στους εχθρούς του Θεού, που επαναστατούν εναντίον Του και απορρίπτουν τον Χριστό Του, όσο και στους πιστούς Του, που απορρίπτουν την καταχρηστική κυριαρχία τους.
Στήν μια περίπτωση (που στις μέρες μας αντιπροσωπεύεται από Εβραίους, Ελευθεροτέκτονες, Κομμουνιστές και άλλες μαριονέτες που χειραγωγούνται από τους πρώτους), είναι μια γελοία επιθυμία που καταρρίπτει άθλια την πραγματικότητα της ακατάσχετης θεϊκής κυριαρχίας. Στην άλλη περίπτωση, της θεμιτής διεκδίκησης ελευθερίας όσων, έχοντας αναγνωρίσει την κυριαρχία Του (Θεού) και –όπως είναι εύλογο– υποτασσόμενοι σε αυτήν, αποτινάζουν την ασφυκτική τυραννία που επιβάλλεται στους ανθρώπους με τα λεγόμενα δημοκρατικά συστήματα, που τους δίνουν την εσφαλμένη εντύπωση και την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθεροι και ότι επηρεάζουν τις πολιτικές επιλογές.

Ανυποψίαστα Οφέλη

Το ποντίφικάτο του Μπεργκόλιο έληξε απροσδόκητα με το θάνατό του.
Ούτε έχουμε τα μέσα να λύσουμε αυτά τα ερωτήματα ούτε ζωτικό ενδιαφέρον για να το κάνουμε, αφήνουμε σε όσους έχουν χρόνο να σπαταλήσουν τις συζητήσεις για τον υποτιθέμενο σωσία του, για τη φύση –φυσική ή μη– του θανάτου του και για την πιθανή τροποποίηση της ημερομηνίας.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι μια μακρά δοκιμασία έχει τελειώσει, τη στιγμή που η Πρόνοια έχει καθορίσει από όλη την αιωνιότητα.
Η ανακούφιση και η ευγνωμοσύνη είναι αναμφισβήτητες, ακόμα κι αν, λόγω της παρατεταμένης ανάγκης διατήρησης της ψυχικής υγείας, έπρεπε να σχηματίσουμε ένα παχύ κέλυφος που δίνει σε αυτές τις διαθέσεις περισσότερο διανοητικό παρά συναισθηματικό χαρακτήρα. Από την άλλη πλευρά, σίγουρα δεν είναι τα συναισθήματα που μας κάνουν καλούς Χριστιανούς, αλλά μάλλον η πίστη στο θέλημα του Θεού.

Όσοι εκμεταλλεύτηκαν αυτά τα χρόνια αγώνος για να συνηθίσουν στη σιωπή και την προσευχή, δεν αισθάνονται κανένα μίσος προς τον αποθανόντα, όπως δεν ένιωσαν κανένα μίσος προς τον ετοιμοθάνατο, για τη σωτηρία του οποίου προσευχήθηκαν από φιλανθρωπία.
Η παράταση που έδωσε ο Κύριος στον άρρωστο ως απάντηση στις παρακλήσεις μας ήταν η απόλυτη πράξη επιείκειας σε σχέση με την αιώνια μοίρα του, παρά την έλλειψη οποιουδήποτε σημείου μετάνοιας και τη φήμη ότι είχε αρνηθεί τις θρησκευτικές ανέσεις. Αλλά δεν είναι καθήκον μας να ασχοληθούμε και με αυτό (εκτός από τις δεήσεις που είναι ευεργετικές για την ψυχή, αν βρίσκεταιστο Καθαρτήριο). Ούτε και κάποια  αγαλλίαση αισθανόμαστε για το θάνατο ενός ανθρώπου που παρουσιάστηκε στη θεία κρίση, την οποία ο καθένας από εμάς θα έπρεπε μάλλον να φοβάται για τον εαυτό του. Η οικειότητα με τον Θεό μεταδίδει μια αναλλοίωτη γαλήνη, απαλλαγμένη από κάθε συναίσθημα που δεν της αξίζει, ενώ μας ωθεί να λατρεύουμε ταπεινά τα σχέδια Του για απέραντη σοφία και έλεος.

Το ρίζωμα στην προσευχή δεν είναι το μόνο ευεργετικό αποτέλεσμα: εκτός από αυτό, το πιο πολύτιμο, τα τελευταία δώδεκα χρόνια μάθαμε να αντιστεκόμαστε στις καταχρήσεις εξουσίας της εκκλησιαστικής εξουσίας αλλά και της πολιτικής εξουσίας.
Καταλάβαμε και εφαρμόσαμε στην πράξη ότι κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να μας πείσει για ό,τι είναι ψευδές ή να μας αναγκάσει να κάνουμε πράξεις αντίθετες με τη συνείδησή μας.
Είχαμε τους πάντες απέναντί ​​μας, αλλά, με τη βοήθεια της χάρης, δεν υποχωρήσαμε. Ενισχύσαμε την πίστη, διατηρώντας την ακόμη και από τις καταστροφικές επιθέσεις που ήρθαν από το εσωτερικό της Εκκλησίας και από την ίδια την κορυφή της.
Διατηρήσαμε ανέπαφη τη συμμετοχή μας στο Μυστικό Σώμα, παρ' όλες τις δυσκολίες και τους λεπτούς πειρασμούς να απομακρυνθούμε από αυτό για προφανώς ιερούς λόγους.

Το καθήκον του αύριο

Όλα αυτά μας επιτρέπουν να υποθέσουμε σωστά ότι ο Κύριος, αφού μας έχει προετοιμάσει επαρκώς, θέλει να μας χρησιμοποιήσει για να πραγματοποιήσουμε τα βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα σχέδιά Του.
Σίγουρα δεν θα ενώσουμε τους εβραιομασονικούς θρηνητές που θρηνούν υποκριτικά τον άνθρωπο που θα είχε αυξημένο διάλογο μαζί τους, που στην πραγματικότητα επιδιώκουν την καταστροφή της Εκκλησίας.
Θα αποφύγουμε επίσης να τον αγιοποιήσουμε με λαϊκή αναγνώριση και απαίτηση, ακολουθώντας τις υποδείξεις που υπονοήθηκαν κατά τη νοσηλεία του με την εμμονική αναφορά στον Ιωάννη Παύλο Β', κάτι που φαινόταν ήδη  με την υπερέκθεση του αγάλματος που τοποθετήθηκε μπροστά στο νοσοκομείο Τζεμέλλι.
Δεν αγωνιούμε καθόλου για τη συνέχιση του συνοδικού ταξιδιού , μιας παγίδας που επινοήθηκε ειδικά για να υπονομεύσει τη θεία τάξη της Εκκλησίας και την οποία ο νέος Πάπας θα έχει τη δύναμη να εξαφανίσει με ένα πάτημα του σφουγγαριού.

Από την άλλη, δεν θα κάνουμε το λάθος να «κρατήσουμε ζωντανό» ένα πτώμα συνεχίζοντας να μαινόμαστε εναντίον του και των πράξεών του, συνεχίζοντας να το πολεμάμε και να επικρίνουμε τα έργα του, όπως εκείνοι οι παραδοσιακοί -που συνεχίζοντας να τον επικρίνουν- κρατούν ζωντανή τη μνήμη ενός συμβουλίου (Β' Βατικάνειος) που σχεδόν κανείς δεν σκέφτεται πια.

Η πιο υγιεινή λύση είναι να αποφασίσετε να σκεφτείτε και να ενεργήσετε σαν να μην είχε συμβεί ποτέ ο τελευταίος ποντίφικας, αλλά ήταν το πολύ ένας εφιάλτης που έπρεπε να αφαιρεθεί από τη μνήμη το συντομότερο δυνατό.
Εκτός από την πίστη, χρειάζεται και η διατήρηση της λογικής, κάτι που δυστυχώς δεν έχουν καταφέρει όλοι, σε αυτή την πολύ δύσκολη δοκιμασία, λόγω έλλειψης αληθινής πνευματικής ζωής.
Αυτά τα δώδεκα χρόνια μας έδειξαν ξεκάθαρα ότι μια καλή εσωτερική ζωή δεν είναι καθόλου πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα και ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να την παραμελούμε, και ότι η παραμέλησή της οδηγεί στο να παρασυρθούμε, αν όχι από λάθος, τουλάχιστον από μια κακή αντίδραση στο λάθος.

Σημερινό καθήκον

Προφανώς δεν μπορούμε να διπλώσουμε τα χέρια και να ξεκουραστούμε: αυτή είναι η ώρα της πιο έντονης προσευχής για το επικείμενο κονκλάβιο, που θα αρχίσει μεταξύ 5 και 10 Μαΐου. Σας προτρέπω λοιπόν όλους να προσφέρετε κομποσκοίνια, προσκυνήσεις, νυχτερινές αγρυπνίες και μετάνοιες για να δώσει ο Κύριος στην Εκκλησία έναν άξιο Πάπα. Παρόλο που βρισκόμαστε τώρα στην περίοδο του Πάσχα, αυτή την αποφασιστική ώρα δεν μπορούμε να σταματήσουμε να κουβαλάμε γενναιόδωρα τον σταυρό σύμφωνα με τις ενδείξεις του προηγούμενου άρθρου , του οποίου ο αρχικός τίτλος ήταν The Hour of Darkness (Η ώρα του σκότους), αλλά έχει τροποποιηθεί εμπνευσμένα. Το ψυχολογικό άγχος πρέπει να δώσει τη θέση του στην υπερφυσική εμπιστοσύνη σε θεϊκά σχέδια, στα οποία όμως περιλαμβάνεται και η συνεργασία μας, να υλοποιηθούν με όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας.

Σύμφωνα με το νυχτερινό όραμα που έλαβε ένας πιστός Καθολικός (και πρέπει να ληφθεί, προφανώς, με όλη τη δέουσα προσοχή), φαίνεται ότι, εκτός από τον Πάπα, πρόκειται να πεθάνουν και δύο στενοί συνεργάτες του, καρδινάλιοι.
Μεταξύ των επιβλαβών καρδιναλίων, εκείνοι που φαίνονται να αξίζουν περισσότερο αυτή τη μοίρα είναι ο υποψήφιος των μασόνων και των Εβραίων από τη μια, και ο ειδικός στις σεξουαλικές διαστροφές, από την άλλη.
Χωρίς την παραμικρή αγανάκτηση ή καμία πρόφαση να εξετάσουμε το μέλλον, ας αφεθούμε στα αξιολάτρευτα διατάγματα της Πρόνοιας, λυπούμενοι όσους δεν πιστεύουν σε αυτά και, με το πείσμα τους, εκτίθενται σε αιώνια καταδίκη.
Αν πραγματικά επιθυμούμε να αναστηθεί η Νύμφη του Χριστού μαζί Του, ας προσπαθήσουμε να το αξίζουμε.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΠΟΝΤΙΦΙΚΑ

Κύριε Ιησού Χριστέ, αναθέτοντας στον Άγιο Πέτρο και τους διαδόχους του τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών, καθιέρωσες το αξίωμα του Παπισμού. Δώσε στην Εκκλησία Σου, προσευχόμαστε, έναν Πάπα που με την αφιέρωσή του στην Ιερά Παράδοση της ίδιας της Εκκλησίας θα την κυβερνήσει σύμφωνα με την Κατάθεση της Πίστεως και για τη σωτηρία των ψυχών.
Αμόλυντη Μαρία, Μητέρα της Εκκλησίας και Βασίλισσα των Ομολογητών, σας αφιερώνουμε το κονκλάβιο και την εκλογή του Αγίου Πατρός. Παναγία, μην κοιτάς τις αμαρτίες μας ή την απιστία πολλών Καθολικών που δεν δέχονται τη διδασκαλία του Υιού Σου, αλλά την Εκκλησία, που είναι η πεντακάθαρη Νύμφη του Υιού Σου, ώστε να μη λάβουμε ως κεφαλή αυτόν που μας αξίζει, αλλά έναν Άγιο Πατέρα που θά καθοδηγεί την Εκκλησία για τη δόξα και την τιμή του Υιού Σου.

Αμήν.

(π. Τσαντ Άλεκ Ρίπερμπεργκ)

Η Ανάσταση της Εκκλησίας - Άρθρο του Ηλία

ΟΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΑΝ ΜΕ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ. ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΑΝ, ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΑΝ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΑΝ. ΕΝΑΣ ΚΑΚΟΣ ΠΑΠΑΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΦΩΤΑ. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΗΡΥΞΕ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ. ΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ. 

ΚΑΙ ΧΑΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ.